De titel van Ierland’s meest extravagante muzikale exportproduct kan eigenlijk maar naar één man gaan. Als voormalig frontman van het ongecontroleerde gothpunk collectief Virgin Prunes liet Gavin Friday reeds vroeg in de 80ies zijn uitgesproken liefde voor het theatrale en filmische al duidelijk blijken, maar eens op het solo pad kreeg de cabaretier in Friday pas echt vrij spel. Na een reeks fraaie solo albums en een soundtrack hit met boezemvriend Bono voor het aangrijpende epos ‘In The Name Of The Father’ blonk de Ier de jongste vijftien jaar echter vooral uit in afwezigheid. In de luwte kreeg de artistieke duizendpoot in Friday zijn schaapjes weliswaar vlotjes op het droge als filmcomponist en als artistiek adviseur van U2, maar stiekem hoopten liefhebbers van het betere levenslied al jaren op een echte terugkeer van hun idool.
Vorig jaar kwam dan eindelijk het verlossende woord met de release van ‘catholic’, ’s mans eerste liedjesalbum sinds ’95. Een eerder bescheiden return-to-form, zo bleek, maar belangrijker was de vaststelling dat de flamboyante Ier tijdens het afgelopen Crossing Border festival zijn kunstjes nog niet had verleerd.
Tijdens de laatste halte op hun Belgische driedaagse die eerder al Hasselt en Leuven (zie de livereviews ndl en fr op de site) aandeed lieten Friday en zijn vijf kompanen afgelopen zaterdag ook de Gentse Handelsbeurs vlotjes vollopen. Vooraan op het podium een tafel en stoel, een paar glimmende glazen, de obligate fles wijn en een dampende kop thee als vaste attributen, vanuit de achtergrond klonk een onheilspellende avondklok die meteen de juiste dramatische toon zette. Van enige rustige vastheid die je bij een vijftiger met een indrukwekkende staat van dienst zou kunnen verwachten was bij aanvang helemaal geen sprake.
De groep nam een ongemeen venijnige Sturm und Drang start met de Virgin Prunes classic “Caucasian Walk”, het nieuwe “Where’d Ya Go? Gone” sloot daar wonderwel naadloos op aan, en een als “Next” vermomde eigen interpretatie van Brel’s “Au Suivant” sloot het indrukwekkende openingsrijtje af.
Friday zelf zag er met zijn zwart ooglapje aanvankelijk vrij vervaarlijk uit. Hij verkende meteen alle uithoeken van het podium, en nam al marcherend, staand, zittend, knielend of gehurkt zowat alle denkbare poses aan om het publiek doorheen gans het optreden secuur te observeren. De Ier verkeerde als vanouds in bloedvorm, wat hij trouwens ook voor een stuk te danken had aan zijn uitstekende begeleiders waaronder met name celliste Kate Ellis gerust de tweede ster van de avond kon genoemd worden.
Na de misschien wel wat te luide start ging de kurk van de fles en werd Friday steeds spraakzamer. Hij vrijde het publiek op met complimentjes over onze biercultuur, stak de draak met pedofiele priesters die een opmerkelijk gemeengoed blijken te zijn van België en Ierland, maar uitte even goed zijn bewondering voor Jacques Brel. De stap van een Grote Belg naar een Grote Ier was hiermee vlug gezet. Het van zijn illustere landgenoot Oscar Wilde geleende “Each Man Kills The Thing He Loves” gaf destijds de titel aan Friday’s solo debuut, en geldt nog steeds als één van zijn allermooiste chansons noires. Samen met een al even indrukwekkend “Apologia” zorgde dit epos over dood en verlies zonder meer voor één van de meest beklijvende kippenvelmomenten in de set.
Naast Brel en Wilde staan ten huize Gavin nog een pak andere helden op de schouw te pronken. Ter inleiding van het poppy “King Of Trash” mijmerde Friday terug naar die ene magische Top Of The Pops aflevering waarin hij net niet verliefd werd op Marc Bolan, die net als de Ier een extraverte levensgenieter was maar zoals bekend op een dag met de verkeerde chauffeur de baan op ging. In “Caruso” herkende Friday dan weer de eerste popster van de 20ste eeuw. Hij mag dan wel geen partij zijn voor de legendarische Italiaans tenor qua stemtimbre, beide heren vinden elkaar wonderwel als het op Shakespeariaanse dramatiek en pathos aankomt.
Maar het moet gezegd zijn, tussen al dat moois uit de eerste drie solo albums vielen de nummers uit de jongste worp ‘catholic’ doorgaans toch wat te licht uit. De nieuwe songs kabbelden rustig voorbij maar deden nergens haartjes rechtop staan. Enkel het vederlichte “Blame” werd van de nodige emotionele weerhaakjes voorzien, niet in het minst omdat Friday er de vertroebelde relatie met zijn overleden vader uit de doeken deed. De spreekwoordelijke krop in de keel werd echter prompt weggespoeld met de bescheiden radiohit “I Want To Live”. Tijdens het bijzonder funky maar te lang uitgesponnen “Angel” maakte Friday een gezondheidswandelingetje door de zaal, maar bewees hij wel met verve dat zijn verwijfde falsetstem na 52 lentes nog steeds behoorlijk intact klinkt.
In de bisronde liet Friday opnieuw enkele van zijn muzikale stokpaardjes aandraven. Met “Five Years” haalde de Ier nog eens het beste glamrock album ooit op naam van David Bowie en diens ‘Spiders From Mars’ van onder het stof, en Grote Belg Brel passeerde zowaar een tweede keer met “Port Of Amsterdam”. Tussendoor flirtte Friday met een (uiteraard) vrouwelijke fan die het net als hij zonder Valentijnsgeschenk had moeten stellen, waarop een koppel rode rozen in beide richtingen prompt van eigenaar veranderden.
De flamboyante ladiesman kreeg uiteindelijk waar hij al bijna twee uur lang subtiel naar hengelde: een staande ovatie. En eerlijk, we gunnen het hem op een manier meer dan zijn boezemvriend Bono. Op de stoep bij Mr. Friday vallen nu eenmaal geen goedkope slogans te rapen, wel diepgravende observaties over zijn eigen heilige drievuldigheid: liefde, sex en de dood. Amen!
Neem gerust een kijkje eerder naar de pics Muziekodroom, Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-15-02-2012/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Wesseltoft & Schwarz – Muzikaal steekspel - Kulturama 2012
2012 was de laatste editie van Kulturama , een festival dat in de loop der jaren heel wat relevante artiesten naar Leuven heeft gehaald (U was er toch ook bij toen Kenny Dope Black Gold of the Sun dropte, of Gas Köningsforst kwam spelen?), en de reden waarom er nu mee opgehouden wordt, is me niet echtduidelijk. Volgens een of ander persartikel is het festival in zijn opzet geslaagd om Leuven op de culturele kaart te zetten, wat zeker waar is, maar als je er dan mee ophoudt, flikker je er volgens mij net zo snel weer van af. Maar goed, laten we er maar van uit gaan dat er wel iets anders in de plaats zal komen.
Het Stuk mocht onder meer het duo Wesseltoft en Schwarz verwelkomen en hun samenwerking is iets wat je blijkbaar wel vaker ziet in de hedendaagse muziekwereld, samenwerking tussen mensen uit verschillende hoeken van het muzikale spectrum zijnde jazz en techno, maar dan is techno toch altijd de erfgenaam van jazz geweest, uiteraard.
Henrik Schwarz is voor de niet-cognoscenti onder U een van de interessanter exponenten van wat je in de elektronica toch stilaan de Duitse wave van het afgelopen decennium kan noemen. Heel leuke dingen gemaakt, vaak ook in samenwerking met andere artiesten. Wie nooit bonkers gegaan is op “Leave My Head Alone Brain”, heeft waarschijnlijk koters en komt nooit meer buiten, ofwel was U inderdaad gewoon op de heel erg verkeerde plekken. Wesseltoft was me minder bekend, maar hij is ten eerste een Noor en hij zit in waarschijnlijk een andere niche. Free jazz en consoorten, het soort muziek dat te makkelijk te parodiëren valt en net zo goed een beter lot verdient.
Maar wat de twee dus vanavond brachten was een soort muzikaal steekspel waarbij ze ageerden en reageerden op elkaars spel, met name Schwarz’ vervormde beats en de al dan niet geïmproviseerde pianolijnen van Wesseltoft. De gasten amuseerden zich, en dat was ten andere een van de leukste aspecten van het concert. Heel speels. Muziek kan je overal uit halen, en Wesseltoft heeft waarschijnlijk nog ooit naar de Einstürzende Neubauten geluisterd, ofwel is hij opgegroeid met musique concrète of zoiets.
De nummers, vraag me nu geen namen, die het meest bijbleven, hadden wat je niet anders dan een groove van Schwarz kon noemen, waarboven Wesseltoft een eind weg kon improviseren. Met name op het eind heb ik een eind heel straffe nummers gehoord, met als hoogtepunt “Dreams”, in een toch wat andere versie dan op CD, waarmee ze hun punt uiteindelijk bewezen.
O, en ze mogen in het Stukcafé inderdaad altijd Ragysh draaien. Waarvoor dank, Jürgen aka Spastik.
Organisatie: Stuk, leuven (ikv Kulturama 2012)
Gavin Friday mag dan al de 50 voorbij zijn, we genoten ten volle van zijn (theatrale) performance. Zijn songmateriaal bracht hij vol pathos in een cabaresk, vaudeville sfeertje. Z’n acteertalent spreidde hij volledig tentoon, de expressieve ‘Shakespeariaanse’ gezichtsuitdrukking sprak boekdelen , wat de songs een dramatische toon en een gitzwart likje verf bezorgde . Met een diep respectabele buiging naar z’n publiek, nam de charismatische entertainer na ongeveer anderhalf uur afscheid …
… 16 jaar hebben we gewacht … Drie solocd’s bracht hij totdantoe uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer) (’89), ‘Adam & Eve’ (’92), die vooral piano, akoestische gitaar en z’n stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’ (’96); chanson en cabaret fungeerden als rode draad, met politieke en persoonlijke bloedmooie teksten, die een donker, destructief randje hadden. Intussen legde hij zich toe op soundtracks, theatermuziek en acteren, belangrijke elementen die duidelijk hun invloed hebben op de sound en de gigs …
De nieuwe vierde cd ‘catholic (met kleine c)’ is een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. Persoonlijk leed heeft hij de laatste jaren wel meegemaakt (scheiding, geschillen bijleggen met z’n pa, die dan nog is overleden, fysieke problemen, …). Stemmige muziek die een surrealistisch, droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische /elektrische gitaar en drums, en live ruwer en pittiger durft te klinken.
Toen ‘de Angelus’ 4x klokte , kwam een onheilspellende stilte in de zaal… traag, slepend begon hij met “Caucasion walk” , meteen 30 jaar terug in de tijd, één van die Virgin Prunes’ iconen, begin jaren ’80 één van de boegbeelden binnen de coldwave, én het niet onaardig combineerden met avantgarde, pop en cabaret . De song werd in een eigengereid Gavin Friday jasje gestopt en behield die spannende dreiging van weleer door de tegendraadse ritmes , gitaarriedels en een ontstemde cello. Minder agressief, maar met dezelfde rauwheid en een schreeuwende Friday aan het woord…
De band kreeg van in het begin duidelijk speelruimte en de eerste songs “Wher’d ya go? gone” en de overtuigende bewerking van Jacques Brel’s “Next” (“Au suivant”) waren dan ook iets feller en extraverter , ja, zelfs zwierig door de ritmiek. Innemender en rustiger, maar met evenveel glamour en tierlantijntjes blikte hij terug met “Each man kills the thing he loves”, een eerbetoon aan Oscar Wilde, en “Apologia” … Pastelkleuren sierden …
De stem onvastheid speelde hem eerst wat parten, maar hij kwam op dreef met z’n krakende, indringende vocals. Tussenin een gemoedelijk praatje met de eerste rijen, over z’n eigen beleven en over het geloof, nippend aan een glaasje Sherry en een kopje thee.
Hommages waren te horen aan het adres van Marc Bolan door het snedige “King of trash”, “Caruso” was theatraliteit ten top , waarbij hij de weg insloeg van die Italianase tenor Enrico Caruso, en de stemvarianten ‘en verve’ aankon; in de bis hadden we nog een getormenteerde op z’n Cave’s geleeste “5 years” van David Bowie … Gedreven en met finesse … Knap dus …
Hij ontroerde , in de sobere, ingetogen weemoedige “Blame” en “Able” van de recente cd , en prikkelde met songs als “I want to live”, “Another blow on the bruise” en “Angel”, die de set besloot en een originele funkende discotune toebedeeld kreeg .
Gavin Friday heeft een uiterst gemotiveerde band te pakken om op emotievolle, creatieve wijze het songmateriaal te spelen. Friday zelf speelde z’n rol als sing/songwriter en acteur. Enthousiast werden ze onthaald . Een treurige “It’s all ahead of you” wuifde ons letterlijk uit. Tot de volgende , maar liefst geen zestien jaar meer, want dan mogen we aankloppen bij onze minister Vanquickenborne ….
Friday is ons land voor een drietal concerten, en we hopen hem op een festival als Cactus of Festival Dranouter (nog eens) te kunnen checken …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Muziekodroom Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-15-02-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
Le Peuple de l’Herbe - Adrian Sherwood - De groene wereld in het hart van Gent
Er was een redelijke goede opkomst in de Balzaal van de Vooruit voor dit concert van de Franse liefhebbers van het betere blad, met een toch aardige Franstalige vertegenwoordiging. De leadrapper leek me wel geen Fransman, maar had zo’n onbestemd Engels accent, kwestie van de communicatie wat te vergemakkelijken veronderstel ik, wat aardig lukte. Weten we nu sinds dit concert ook wat een Wietgast is, maar sinds er niet meer gerookt wordt op publieke plaatsen, is een bepaalde folklore ook wel teloor gegaan. Bepaalde mensen hadden dat nog niet begrepen.
De mensen van le Peuple de l’Herbe hebben al een respectabele pedigree en produceren zo wel vaak bij iedere nieuwe plaat een andere sound, volgens mijn voorstudie. Ook best wel veel wissels in de bezetting. Op plaat ook wat gezapiger dan wat je live te horen krijgt, maar afwisseling is er genoeg. Er wordt veel gerapt en er zitten de obligate hiphop- en reggae- invloeden in. Eigenlijk draaien ze alles wat een beetje dansbaar en ritmisch is door de mangel, en het resultaat is dan toch op zijn minst verrassend, op zijn meest aanstekelijke feestmuziek. Sommige nummers doen denken aan House of Pain, er zitten reggaenummers en Franse hiphop tussen, eigenlijk het hele assortiment. Dit is eigenlijk muziek om op een festival te staan, bij zomers temperaturen die net als andere dingen de perceptie in een bepaalde richting sturen.
Voor zover ik kon nagaan speelden ze wel een aantal van hun recentere nummers en een aantal van de minder bekende zijn dan afgaande op het meezingen van het publiek een heel klein beetje klassiekers, zonder dat ik er nu per se iets wereldschokkends in gehoord heb, maar standaarden stijgen nu eenmaal met de jaren. Sympathieke gasten, ze mogen zeker terugkomen.
Nadien mocht Adrian Sherwood het dertigjarig jubileum van zijn On-U-Sound label komen vieren, en dat mits een DJ-set waarin heel wat releases voorkwamen uit de onderhand behoorlijk indrukwekkende labelcatalogus. Sherwood ziet er eerder als een anaal aangelegde techhead uit, maar hij zal best wel meevallen eens je hem beter leert kennen, maar wat ik gewoon gezegd wil hebben is dat hij niet bepaald doet denken aan rasta’s en de hele subcultuur. Dat doen dan weer vermoeden dat deze het vanuit een onversneden passie voor de muziek al 30 jaar uithoudt en dat kan weer op onze onverdeelde sympathie rekenen.
Het is een beetje ondoenbaar om als je geen aficionado bent het allemaal te blijven volgen, maar het zal wel zaak zijn om je muzikaal open te stellen. Tijd dus toen om je onder te dompelen in de warmte van de diepste dubregionen, wat ondergetekende dan ook met graagte gedaan heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/le-peuple-de-l-herbe-17-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
… Hoe het allemaal een vaart kan gaan? Onze AussieBelg Wouter ‘Wally’ De Backer (van origine een Belg uit Brugge, maar al jaren verblijvend in Melbourne) Gotye (spreek uit ‘Gauthier’) heeft met “Somebody that I used to know “, uit de derde cd ‘Making mirrors’, een anti-liefdesduet met zangeres Kimbra, een wereldhit op zak! Een schot in de roos én in het geheugen gegrift van iedereen . Het nummer is al diverse malen te horen als cover, de versie van Walk off the earth intrigeert het meest en is magnifiek! Gotye als een omhooggeschoten komeet, dé hype van 2011 met een pak nominaties …
Hij begon als éénmansproject. We zagen hem, toen de tweede cd ‘Like drawing blood’ pas uit was, met de singles “Hearts a mess” en de in’60’s gedrenkte “Learnalilgivinanlovin’”, op Leffingeleuren … een jonge hyperkineet, die het ene na het andere instrument bespeelde, van piano, toetsen, drums en dubbele percussie tot de sounds op z’n laptop. Hij ontpopte zich als een jonge ‘do-it-all’ Beck Hansen.
Gotye was al in het najaar van 2011 eens te gast in de AB, een concert dat in een mum van tijd uitverkocht was .Ook nu concerteerde hij voor 2 concerten in de AB en ook deze waren in een oogwenk uitverkocht. Sneeuwbaleffect van die ene, treffende, snijdende, emotievolle single … een grote naam dus… Zelf blijft hij bescheiden , is vriendelijk en spreekt z’n publiek aan in gebroken Nederlands, afgewisseld met de Engelse taal.
Een goed afgestemde, charmante band staat achter hem. We horen in de bijna anderhalf uur durende set gevarieerd materiaal, boeiend door de subtiele , uitgekiende melodie en de sfeervol, dromerige , broeierige intensiteit; in die toegankelijke artypop zijn trippop, reggaetunes, sampling, swing en laidbackklanken te horen. Live klinken de songs frisser, breder, rijker en vetter.
Op het podium zagen we indrukkende percussies, tribaldrums en elektronica, in combinatie met de traditionele instrumenten steelpedal, gitaar en bas, aangevuld met een xylofoon en een apart toestel, een ‘metalofoon’.
De amicale jonge dertiger grossiert in het oeuvre van oudjes The Police, Sting, Peter Gabriel, XTC, de ‘Sandinista (3CD)’ van The Clash en kruidt het met retro, soul, psychedelica, allerhande geluidjes en percussie van kleurrijke bands en artiesten als MGMT, Beck en Vampire Weekend . Hij maakt er iets leuks van , soms met een (lichte) swing. De samples waren niet steeds geslaagd , maar het totaalgeluid en de charme vingen dit voldoende op. Qua stem moest Gotye er wat doorkomen; het feit dat hij wat ziekjes was zat er voor iets tussen; hij moest noodgedwongen de interviews afgelasten.
Gretig startte hij & de band met de huidige single “Eyes wide open”. Extraverte versies van “The only way”, “Easy way out” en “Smoke & mirrors” volgden ; de songs lieten ruimte voor de instrumenten en waren niet vies van de tromroffels en percussie van o.m. Gotye zelf . Iets verderop zorgden “Thx for your time” en “Don’t worry we’ll waiting you” voor klankkleur door de dubs, de tribaldrums en triphopsounds, nummers die Gotye’s durf en avontuur beklemtomen.
Orgelpunt in de set was het dromerige “Somebody that I used to know”, middenin de set, die vocaal met Naomie Wolfs van Hooverphonic werd gedragen.
Variatie binnen dit muzikaal spectrum …Inderdaad, de funky ritmes en een talkbox (remember Peter Frampton) op “State of the art”, een koorzang op het onschuldige, sfeervolle “Save me”, broeierige, slepende trippende sounds op “Hearts a mess”, met een donkere ondertoon, en allerhande sfeervolle, zalvende geluidjes van “Bronte”, die de ideale soundtrack vormden voor ‘Watership down’ van de eind seventies Art Garfunkel’s single “Bright eyes”.
In de set was er gevoel voor melodie, finesse en subtiel uitgekiende sounds , die ruimte lieten voor de (tribal) drums , waarin de creativiteit schuil ging van Gotye. In de opzwepende bis kwam het nog duidelijker aan bod door de afwisseling van het fris tintelende “In your light” (hier kan Sting een puntje aan zuigen) ,en het optimisme van het retrovoelende “I feel better” en “Learnalilgivinanlovin’”, die aanstekelijk inwerkten op de dansspieren , wat doet besluiten dat Gotye er live duidelijk staat !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gotye-15-02-2012/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Hidden Orchestra - Dit Schotse kwartet uit Edinburgh, voorheen gekend als Joe Acheson Quartet, is op tournee op het Europese vasteland. Vooraleer ze verder trekken naar Duitsland, Oostenrijk, Tsjechië, Polen en Italië maken ze graag een tussenstop in Brugge. Cactus Club wist hen te strikken in het kader van hun geplande concertreeks ‘Breaking Waves’, waarbij zij op zoek gaan naar minder gekende, veelbelovende groepen. Een verborgen schat ontdekken voor een spotprijs van vijf euro is dezer dagen heel zeldzaam geworden. Toch kwamen er slechts een honderdtal toeschouwers opdagen om zich te laten vervoeren door dit elektronisch jazz orkest. Fine by me, een select publiek van ware liefhebbers staat vaak garant voor een intiem concert. En dat werd het ook …
Hidden Orchestra, samengesteld uit Joe Acheson (bass/samples), Poppy Ackroyd (keyboards/viool), Tim Lane (drums/trombone) en Jamie Graham (drums). Stuk voor stuk goede musici die merkbaar genieten van elke minuut van hun samenspel en perfect op elkaar ingespeeld zijn. Vanaf de eerste noten doet dit viertal ons denken aan grootheden zoals The Cinematic Orchestra, Bonobo of 4hero. Op de voorgrond twee fantastische drummers die elkaar perfect aanvoelen en op de achtergrond de bassist en violiste/toetsenist die ook live samples nemen om meteen te ‘loopen’ en in het percussieve geheel te verwerken. De partijen van deze vier worden netjes aangevuld met voorgeprogrammeerde samples (blazers, strings, soundscapes, vocals) die resulteren in een heel volle, filmische en emotionele sound met elementen uit jazz, klassiek, drum ‘n’bass en hip hop. Het oeuvre van dit jong orkest is nog niet zo uitgebreid en we horen dan ook vooral nummers uit het eerste album ‘Night Walks (Tru Thoughts – 2010)’ zoals “Strange”, “Dust”, “Footsteps” en “Undergrowth” en het nummer “Flight” uit hun laatste ‘Flight EP’ (Tru Thoughts – 2011). Bovendien krijgen we het onuitgebrachte nummer “Burning Circle “ te horen en nog een kersvers, titelloos werk. Als kers op de taart spelen ze “Wandering” op het einde van de set, wellicht ook het bekendste nummer voor het publiek. Ze bedankten ook de uitzinnig dansende man met het witte haar voor zijn aanstekelijk enthousiasme bij dit nummer.
We werden getrakteerd op een korte maar heel diep emotionele en dromerige set waarbij het nogal divers samengestelde publiek voortdurend uitgenodigd werd om mee te knikken en om zelf scenes voor hun persoonlijke film in hun hoofd vorm te geven. Perfecte sound om thuis op de sofa te rocken of om weg te mijmeren bij een lekker glaasje wijn! Hou dit viertal maar in het oog want ze zijn beloftevol, klinken fris en weten met hun bezetting en hun box vol samples perfect verschillende emoties in hun muziek te leggen.
Wil je nog meer te weten komen over deze ‘hidden treasure’? Bezoek dan hun site via de volgende link. Je vindt er ongetwijfeld nog wat extra freebies.
http://www.hiddenorchestra.com/
Eerstvolgende ‘Breaking Waves’ concerten: The Samuel Jackson 5 , CallMeKat … check http://www.cactusmusic.be
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ikv ‘Breaking Waves’)
Wie het gelijknamige debuutalbum van SBTRKT in huis haalde, wist waaraan hij zich mocht verwachten in Le Grand Mix in Tourcoing. Zijn muziek simpelweg als dubstep klasseren doet de man te weinig eer aan. Pop, R&B en soul zijn nooit ver uit de buurt op slimme songs vol experimentele elektronische beats en sterke guest vocals. SBTRKT stond hoog in de eindejaarslijstjes van 2011 maar ik was toch benieuwd wat de Londenaar er op het podium van terecht bracht.
Van achter zijn laptop, sampler én drumstel opent Aaron Jerome net als op de cd met het instrumentale "Heatwave" gevolgd door "Hold On". Meteen is duidelijk wie de echte ster van de avond gaat worden. Compagnon de route Sampha nam op het album al enkele vocals voor zijn rekening, live doet de man veel meer. De energieke frontman met prachtige soulstem speelt tussendoor ook keyboard en djembé. Het duo is goed op elkaar ingespeeld en speelt een vlotte mix van sampling en live percussie.
Ok, songs als "Living Like I Do" en "Pharaohs" klonken live anders dan we gewoon waren, maar daarom zeker niet minder. En "Never Never" en "Wildfire" klonken zelfs nog aanstekelijker live. Het gebrek aan een echte zware bass die de songs normaal gezien wat meer diepgang geeft werd ruimschoots goedgemaakt door de drumsolo's en goede live sampling. Telkens Jerome zich echt liet gaan achter de drums en Sampha het beste van zichzelf gaf achter de microfoon werden songs als "Something goes Right" en "Trials of thé Past" naar een hoger niveau getild.
Het duo donderde als een sneltrein door de korte maar snedige setlist en het publiek had er duidelijk nog zin in nadat de band afsloot met het opzwepende "Right Thing To Do". "Such a hurricane, such a hurting pain, trapped in my soul and i can't explain" klonk het en niemand die daar iets tegenin kon brengen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sbtrkt-15-02-2012/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Scrappy Tapes mocht de feestelijkheden op gang schieten en dat zal ik geweten hebben. Twee bleke jonge snaken in houthakkershemd hadden me meteen te pakken met het morsige "Kokomo blues" dat bijeen gehouden werd door een heerlijke slide, schitterend nummer. Verbazingwekkend genoeg moesten de zompige bluesnummers die volgden absoluut niet onderdoen. Ik moest me toch even in de wang knijpen. Kwam dit duo wel uit Gent? Lagen de roots van zanger-gitarist Jochen Degryse wel in Beselare en niet in Clarksdale? Dit leek echt eerder een groepje dat 'Fat Possum' zo'n 15 jaar geleden met plezier getekend zou hebben, denk maar aan Twenty Miles. Na dat verbluffende openingssalvo bluessongs veranderden Scrappy Tapes het geweer van schouder en lieten de gitaar wat luider rammelen in een poging te klinken als de alomtegenwoordige Black Keys, wat net niet helemaal faliekant afliep. Had echt niet gemoeten temeer ik gans die heisa rond The Black Keys niet begrijp, net nu ze hun garageblues definitief hebben afgezworen ten voordele van futiele stadionrock. Nee, Scrappy Tapes hoeven zich nergens aan te spiegelen en gewoon hun ding doen wat op enkele uitschuivers na meer dan aardig lukte. Ik vind het trouwens een verheugende en enigszins ook geruststellende vaststelling dat er nog steeds jonge gasten (een tijdje geleden stond ook Tiny Legs Tim hier op de planken) zijn met de ware blues in de genen.
Na een korte maar hevige periode met heel veel optredens en een erfenis van drie LP's en één EP hielden Two Gallants uit San Francisco het in 2009 voor bekeken. Beiden hadden eigen projecten en Tyson Vogel ging zelfs even drummen bij Port O'Brien. Maar nadat ze vorig jaar al opnieuw samen gesignaleerd werden op Rock Herk en Dour lijkt de comeback nu een feit. Dat bracht hen voor een eenmalig Belgisch concert naar de 4AD dat hiervoor aardig vol liep.
Op het eerste zicht leek er niets veranderd en aan intensiteit heeft het duo nog niets ingeboet. Adam Stephens vloog er als vanouds stevig in: heftig aan de snaren plukkend, regelmatig op de knieën vallend en zingend met een soort verbetenheid die je maar zelden ziet. Ook de wild om zich heen meppende Tyson Vogel bleek nog steeds van cruciaal belang en was nog niets van zijn kracht verloren. Ook hun songs, die de oude American Folk een dimensie bezorgen, bleven stevig overeind. Hoogtepunten, "Seems like home to me" en "Steady rollin' ", mogen stilaan als classics worden beschouwd.
Maar er staat een nieuwe plaat in de steigers en dus kregen we ook een hele rits nieuwe songs. En in dat nieuwe werk worden er overduidelijk andere horizonten opgezocht. Daar heb ik zeker geen bezwaar tegen, integendeel, niets mooier dan een band die zoekend is. Alleen heb ik zo mijn twijfels bij die nieuwe songs, waarin Two Gallants duidelijk aansluiting zoekt met een veranderde tijdgeest. Het deed me meermaals denken aan Fleet Foxes: die samenzang! terwijl het muzikaal toch ook meer richting pop is opgeschoven. En die weelderige kinbegroeiing van Vogel lijkt mijn vermoeden alleen maar te bevestigen. Eén nummer lag dan weer in de lijn van - daar zijn ze weer - The Black Keys! Straks krijg ik er nog een allergie aan.
Ik gun het nieuwe werk voorlopig het voordeel van de twijfel want ook de oude Two Gallants-songs waren niet altijd hapklare brokken. Even de plaat afwachten dus maar die onzekerheid verhindert me wel dat ik nu al mijn superlatieven bovenhaal.
Desalniettemin : schitterend concert hoewel sommigen er toch een licht knagend gevoel aan overhielden. De verhoopte, niets ontziende triomf bleef immers enigszins uit …
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het deed deugd, meer dan deugd om in deze winterkoude te kijken, voelen, luisteren, genieten, dansen van de hitsige, swingende, dampende en zompige songs van de twee zussen Kitty, Daisy en hun broer Lewis (tussen de 18 en 22 jaar) uit Londen. Klassieke rootsmuziek, een Retro Radio Modern, rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons uitnodigen tot een heupwieg en een swing’n’boogie danspasje met z’n twee.
Hier kon je niet stilstaan, heerlijk was het op zo’n barre winteravond … De ganse familie is hier meegereisd, want pa Graeme speelt gitaar , banjo en moeder Ingrid (Weiss) contrabas. En tot slot een Jamaicaanse trompettist Edward ‘Tan Tan’ Thornton kleurt en siert het gezelschap.
Ze zijn toe aan de tweede cd ‘Smoking in heaven ‘ , na het titelloze debuut van een pak opmerkzame covers . Na hun set op het R&B Fest in Peer en de daaropvolgende gig in de AB zijn ze uitgegroeid tot één van de hipste groepjes van het moment. De Handelsbeurs werd onmiddellijk omgetoverd tot een rokerige nachtkroeg … zonder rokers weliswaar…
Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! zijn de eerste woorden die opborrelden. Broer en zussen wisselden van instrument alsof het een fluitje van een cent was . Wat een energie, dynamiek, friste en gemotiveerde ingesteldheid! Ze gingen er letterlijk voor. Zus Kitty viel nog het meest op door met haar hele lijf ritmisch op de drumkit te meppen als de vrouwelijke Animal uit de Muppet show …Wat een “Wo-man” hoorde ik naast me.
Natuurlijk kwam de recente plaat in de spotlight. De bluesy instrumental “Smoking in heaven” was de ideale sfeermaker om het publiek op te warmen. Meteen kwamen er dan al een paar knallers als “I’m going back” en “Will Iever” . Op “Tomorrow” zette de trompettist letterlijk eerst zijn keel open en blies er dan beheerst op los.
Het gezelschap tekende voor een ‘Rockabilly Party in da House!’, waarbij het poppy “Messing with my life , de publiekslieveling “Going up my country” en de classic “Hillbilly music “ niet ontbraken; we konden genieten van de boogieswings “Baby don’t you know” en “You’ll soon be here” , van de oubollige countryblues “I’m coming home” en van een handvol instrumentals als “Paan man boogie” en het lang uitgesponnen, groovende “What quid” in de bis. Iedereen liet hier zich eens lekker gaan. En Lewis lijkt een jonge G. Love als je hem bezig hoort op “Don’t make a fool out of me” .
De familie Durham hield het uitermate gezellig en zorgde voor voldoende variatie in hun spel, wat een boeiende, aangename, dansbare en ontspannende set opleverde … Een ideaal avondje uit om het weekend te besluiten … Af en toe speelden of sloegen ze er een maatje naast, maar wat wil je anders als je er totaal voor gaat … Van zulke traditionele band kijken een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer , Heavy trash en Boss Hog op …
Gemma Ray opende met haar band en baadde ook al in die fifties country, sixties ballads, rockabilly en hillbilly mijmerend aan de gitaarlicks van Poison Ivy (The Cramps). Gemma geeft er een eigen emotievolle sing/songwriting aan , aangevuld met doorleefde‘70s Hammond toetsen, en haar indringende heldere stem . De afwisseling van het frisse, trippende en ingetogen materiaal vormde het kader in een Saloon Bar van een Q. Tarentino film . Een best leuk muzikaal recept!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
De groepsnaam mag dan wel gestolen zijn uit de Smog discografie, wie zich verwacht had aan een door Bill Callahan geïnspireerde melancholische set met klassiek instrumentarium kwam lelijk bedrogen uit. Liefhebbers van onderkoelde synths, opeengestapelde repetitieve gitaar effecten en etherische, honingzoete zangpartijen beleefden daarentegen een onvergetelijke avond. De shoegazer adepten zeg maar, die hun muzikale helden (Slowdive, Spiritualized,…) zowaar naar huis hoorden gespeeld worden.
Meer dan 3 jaar heeft I Break Horses, een nieuw Zweeds snoepje uit de Bella Union stal (van o.a. Beach House, Explosions In The Sky,…) rond de creatieve spil Maria Lindén en Fredrik Balck, aan hun debuutplaat ‘Hearts’ gesleuteld, met een onweerstaanbaar meeslepende live uitvoering tot gevolg. Een set die klonk als één langgerekte, weelderige soundscape die je van bij het begin onder hypnose bracht en aan het eind een prettig gevoel gaf alsof je net uit een lange winterslaap ontwaakt was.
“Pulse” klonk als een onheilspellende, deprimerende nacht met aan het eind slechts een flets streepje zonlicht aan de horizon, terwijl de reverb drum intro van “Empty Bottles” knipoogde naar “Just Like Honey” van The Jesus And Mary Chain, maar al vlug evolueerde naar een onvervalste “Cocteau Twins” classic. “Load Your Eyes”, nog zo een bedwelmende geluidservaring, mondde uit in een eruptie van gitaar effecten om ijsblokken mee te verzagen terwijl “Hearts” toepasselijk voort dobberde op een pulserende hartklop percussie.
Intussen bood het in nevelslierten gehulde, onderbelichte podium slechts af en toe een glimp van Maria Lindén, die, getooid in een rode, Middeleeuwse mantel, de ultieme mysterieuze, verlegen frontvrouw belichaamde. Afgenomen van enkele korte, beleefde dankwoordjes tussen de nummers door gaf ze niet meer van haar geheimen prijs.
Een zekere hitgevoeligheid werd geëtaleerd met de single “Winter Beats”, waarna het publiek tijdens afsluiter “I Kill Your Love, Baby” nog eens meegenomen werd naar een universum waar M83 en Seefeel graag vertoeven. Te veel mensen rondom ons bleken zodanig verzwolgen in een gelukzalige trance om achteraf nog het applaus te bezorgen waarop I Break Horses recht had.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Canadese live dance formatie Azari & III was einde vorig jaar al te bewonderen in het Depot in Leuven en kreeg lovende kritieken voor hun performance. Vanavond zijn ze te gast in de Orangerie van de Botanique. De laatste jaren deden ze heel wat discotheken kraken met hun catchy hitsingles “Hungry for the power” en “Reckless (with your love)”. Hun naamloze debuutalbum was meteen een schot in de roos en zorgde voor een wereldwijde doorbraak in 2011. Alle ‘hipster kids’ op post voor deze house-sensatie.
Karin Park, het Zweedse duo, bestaande uit broer en zus Park, mag het talrijk opgekomen publiek opwarmen met hun Scandinavisch geïnspireerde synth pop met een duister cold wave kantje. Hun sound is vergelijkbaar met The Knife en in de stem van de imposante en streng uitziende Karin komt bij wijlen een Björk-geluid boven drijven. Karin Park lijkt op het eerste zicht veelbelovend voor de toekomst. Of het een blijver is zal nog moeten blijken. Aan talent en podiumprésence alvast geen tekort.
Exact een mager uurtje stond het viertal van Azari & III op het podium. De intro van de twee knoppendraaiers Dinamo Azari en Alixander III luidde komst van de twee kleurrijke en uitzinnige vocalisten in. De knotsgekke energie waarmee Fritz en Cedric over het podium dartelen sloeg al meteen over op de heupen van het publiek. Het werd meteen duidelijk dat het publiek er evenveel zin in had als de twee zangers die uit een foute 80’s clip leken weggelopen te zijn. We hoorden opeenvolgend “Manhooker”, “Hungry for the power“ en “Indigo”, netjes gebeatmixt door middel van twee cd-spelers, versterkt door live percussie op drumpads. Bij momenten leek de show gewoon op een veredelde dj-set, aangevuld met weliswaar twee geweldige entertainers.
Het feestje barstte pas helemaal los bij “Lost in time “en de geweldige dance floor filler “Manic”. Voor mij althans het hoogtepunt van deze avond. Om het publiek nog wat meer op te zwepen wierpen de twee overacterende stemmen zich in het publiek om wat dolgedraaide danspasjes uit hun benen te schudden tijdens “Tuff City” en “Reckles (with your love)”. De gekte werd nog meer ten top gedreven bij het laatste nummer “No way back” toen het publiek ‘en masse’ uitgenodigd werd om de benen los te gooien op het podium. Ongetwijfeld een feestje voor de liefhebbers! Wie een sterke performance met veel live elementen had verwacht, zal zeker op zijn honger blijven zitten zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het NYse kwintet Clap your hands say yeah van zanger Alec Ounsworth heeft in 2011 elkaar teruggevonden en na vier jaar stilte hebben ze een sterke derde plaat uit ‘Hysterical’, die het ietwat lauw onthaalde ‘Some loud thunder’ deels moet doen vergeten. En inderdaad, ook live putte het kwintet vooral uit de eerste en uit de recente cd; buiten het singlemateriaal van de tweede cd (“Satan said dance” en de titelsong ) werd hier niks meer boven gehaald.
CYSHY is een veelbesproken band door hun wisselvallige gigs … vanavond zagen we een homogene band , die de songs op evenwichtige, standvastige wijze speelde , het contact met het publiek onderhield en de warme respons enorm waardeerde . En ze hadden iets studentikoos op z’n Weezers over zich …
CYHSY … Een volle Orangerie . Bij hun vorige optredens hadden ze nog een volle AB, nu was de Bota Orangerie voldoende om een soldout concert te realiseren, gezien de hype als ‘blog’ band wat is overgewaaid … Ze waren toen wel de indieband bij uitstek …
CYHSY overvielen op hun debuut in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth. Een intrigerende, spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound; de repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan de V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit, maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen, “Over & over again”, ”The skin of my yellow country teeth”, “Satan said dance”, en nu songs als “Maniac”, de titelsong, en vooral “Into your alien arms”. Ze kwamen vanavond niet allemaal aan bod, maar vooral die laatste moeten ze zeker bij hun gigs toevoegen , want die staat erg hoog geprijsd, met drie uitroeptekens!
Bizar genoeg waren voor CYHSY veel van onze Franstalige vrienden … Maar ok, we genoten van de sfeervolle, dromerige songs , de op elkaar opgestapelde gitaarlagen en synths en die zweverige, onvaste vocals , die ons luilekker meevoerden naar een fantasierijke, leuke wereld; “Let the cool goddess rest & away” en “Same mistake openden de set en iets verderop was er o.m. “In this home of ice” en “Misspent youth”. Aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren; wat feller, directer, snedig en gretig klonken “Hysterical”, “Details of the war”, “Lost & found” en “Ketamine & ecstasy”, naast het singlemateriaal “Satan said dance”, “Maniac”, “Is this love” en “…yellow country teeth”. De swing’n groove hoorden we alvast in die singles, en ‘en verve’ besloten met ze “Upon this tidal wave of young blood”, een leuke, puike pittige dasns uitsmijter van hun debuut.
In hun bezwerende, dromerige indiepop brachten ze voldoende variaties aan, waardoor ze niet verveelden of verzopen in gezapigheid . In de bis onderstreepten ze dit in drie afwisselende nummers, het twinkelende “Some loud thunder”, het sfeervolle “Adam’s plane” en een krachtige “Heavy metal” . Comeback met klasse en een optreden met klasse .
CYHSY is back, mensen! Cheers.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
