Het was Oathbreaker dat vorige zaterdag het ijs mocht breken in de Kreun. De Belgische band - met Gent als uitvalsbasis - bestaat uit 3 leden van het ter ziele gegane No Recess, aangevuld met een nieuwe drummer en werd midden 2008 opgericht. Ze brachten onlangs hun eerste full album ‘Mælstrøm’ uit op het prestigieuze Deathwish Inc.-label van niemand minder dan Converge zanger Jacob Bannon. En het moet gezegd: het is een dijk van een album geworden! Het werd een perfecte mix van metal, punk en hardcore. De vooruitgang die de band sinds hun debuut-EP ‘Oathbreaker’ maakt, spat ervan af. Ook live was het vuurwerk! Het gemene en venijnige stemgeluid van zangeres Caro is het ziekste geluid dat we ooit van vrouwelijke stembanden te horen kregen. In combinatie met het schitterende gitaarwerk van Lennart en de donderende ritmesectie (Gilles op bas en Ivo op drums) gaf dit een nieuwe definitie aan de term ‘brutaal’. Vooral in “Hierophant” waar de grenzen van brutaliteit werden afgetast, kwam deze krijsende, krassende stem ten volle tot haar recht. Voeg daar de headbangende, over de microstandaard gedrapeerde, lange haardos van Caro aan toe en je kreeg zin om zelf iets brutaals te doen. Na een groot half uur was het ijs niet alleen gebroken, maar volledig gesmolten!
Oorzaak: een ontketende locomotief die De Kreunzaal volledig onder stoom zette net voor het hoofdprogramma. Grote klasse van eigen bodem! (*)

Envy, de in 1992 opgerichte Japanse hardcoreband, schakelde in de loop der jaren geleidelijk over van pure hardcore en screamo naar post-hardcore en post-rock. Het vijftal uit het land van de rijzende zon is live één grote belevenis. Zanger Tetsuya Fukagawa zingt met zoveel overgave dat de koude rillingen je constant over de rug lopen. En dit in een nochtans broeierige zaal. Wie doet hem dat na? De overige 4 leden van de band (gitaristen Nobukata Kawai en Masahiro Tobita en ritmesectie Manabu Nakagawa – bas – en Dairoku Seki – drums) zijn één voor één rasmuzikanten die hun instrumenten binnenste buiten keren.
We kregen een schitterende versie van “Worn Heels And The Hands We Hold” uit hun laatste album “Recitation”. Een song die ingetogen startte en openbloeide als een Japanse kerselaar in hardere hardcore- en zachtere postrockvertakkingen.
Of de post-rock parel “A Breath Clad In Happiness” van hetzelfde album waar Fukagawa zijn keelgat zodanig openzet dat we spontaan een inkijk kregen van ’s mans trillende longen. “A Warm Room” was heel toepasselijk voor de conditie waarin de Kreunzaal zich op dat moment bevond. Een song die je onderdompelde in een warm bad waar je jezelf volledig in verloor en werd overgelaten aan één van de mooiste natuurelementen, verder drijvend op niets dan gelukkige gedachten. De song overmeestert je en de subtiele opbouw kan je best vergelijken met de manier waarop de Japanners aan ‘ikebana’ doen. Alles valt in zijn plooi en alle stukjes passen perfect in het geheel. Pure Japanse klasse.
Het met militair drumgeroffel van Seki onderbouwde “As Serenity Calls Your Name” is nog een dergelijk meesterwerk: geen schuingemarcheer maar een ontluikende song die moeiteloos uitgroeit tot een protestmars met een oerschreeuwende Fukagawa om daarna in alle sereniteit uit te monden in een bijna klassieke finale.
Buitenbeentje bij dit alles werd uitsmijter “Farewell To Words” uit hun overgangsalbum '’All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead’  uit 2001, met nog wel de hardcore-elementen van vroeger maar al meer richting hun latere post-hardcore en post-rock getinte muziek. Een mooi einde van een geslaagd concert. En daarmee is alles gezegd.

(*) Setlist Oathbreaker
[1] Glimpse Of The Unseen [2] Origin [3] Downfall [4] Black Sun [5] Ashes [6] Hierophant [7] Agartha [8] Shelter
Hier kan je zelf zien en horen hoe Oathbreaker live klinkt: http://www.youtube.com/watch?v=fxM708FdWVk .
De video werd trouwens gefilmd en gemonteerd door niemand minder dan Mathieu Vandekerckhove (gitarist van Amenra en Syndrome).

Organisatie: de Kreun, Kortrijk

Laat ons even een lans breken voor de vergrijzing. Iedereen zeikt maar door dat dit fenomeen ons handenvol geld kost, maar geen mens die zich schijnt af te vragen wat we daar voor in de plaats krijgen. Afgelopen week deed Bob Dylan met zijn 70 lentes een verdienstelijke poging om die vraag te beantwoorden in het Antwerps Sportpaleis, maar het meest overtuigende bewijs dat er wel degelijk sprake is van enige ‘return on investment’ moeten we deze week toch op het conto van Roger McGuinn schrijven. Met de knus klinkende aankondiging ‘An evening with ...’ deed dit Amerikaanse icoon de Gentse Handelsbeurs afgelopen zaterdag aardig vollopen voor een niet te missen afspraak met de folk- en countryrock geschiedenis.

De 69-jarige McGuinn mag dan al ruim vijf decennia in het vak zitten, toch blijven vooral zijn jaren als frontman van The Byrds van pakweg 1965 tot 1971 tot de collectieve verbeelding spreken. De Amerikaan speelt dus misschien wat op veilig door het gros van zijn set vol te stoppen met Byrds klassiekers, maar de manier waarop hij omspringt met dit cultureel erfgoed levert hem niettemin nog steeds tonnen respect op. Vanuit de coulissen zette een zichtbaar relaxte McGuinn “My Back Pages” in, zoals gewoonlijk vergezeld van zijn trouwste ‘compagnon de route’: een diep oranje Rickenbacker met het uit duizenden herkenbare jingle jangle geluid. Het is en blijft een fantastisch schouwspel hoe dit 12-snarige wonder van gitaartechniek op z’n eentje bijna een halve band op het podium kan toveren. Ook McGuinn raakte tijdens zijn set maar niet uitverteld over zijn onafscheidelijke sidekick die hij zich trouwens voor het eerst aanschafte na het bekijken van de Beatles film ‘A Hard Day’s Night’. Ook zijn Martin HD-7, een eigen ontwerp van een akoustische folkgitaar waar de eigenzinnige zestiger zowaar een zevende snaar heeft aan toegevoegd, kreeg een hoofdrol toebedeeld op het sober aangeklede Ha’ podium.
McGuinn is echter niet enkel een meesterlijk gitarist, zoals hij ten overvloede demonstreerde tijdens het van Woody Guthrie geleende “Pretty Boy Floyd”, bovendien beheerst hij ook de kunst van het ‘storytelling’. Wie plannen heeft om in een biografie van The Byrds of Roger McGuinn’s te duiken kan zich dus veel beter naar een optreden van de man zelf begeven. De persoonlijke anekdotes en muzikale faits divers vliegen je namelijk om de oren, boeiender dan dit wordt om het even welk boek echter nooit.
Tussen de desbetreffende songs vertelt de kwieke zestiger honderduit over de soms heel banale ontstaansgeschiedenis van Byrds klassiekers als “Mr. Tambourine Man”, “Eight Miles High” en “Ballad Of Easy Rider”, zijn fascinatie voor metafysica en ruimtevaart ter inleiding van respectievelijk “5D (Fifth Dimension)” en “Mr. Spaceman”, of de vele oneliners van Dylan. Op het podium is McGuinn tegenwoordig trouwens in zowat alles de tegenpool van generatiegenoot Dylan: goedlachs, mondig en virtuoos.
Een mens zou bijna vergeten dat er voor McGuinn ook nog een leven was in de post-Byrds jaren. Zo haalde hij na de pauze zijn succesvolste solo album uit de 70ies ‘Cardiff Rose’ (‘76) van onder het stof bij wijze van het folky “Jolly Roger” en “Dreamland”, en eerder citeerde hij ook al een jammerlijk ingekort “King Of The Hill” uit zijn onwaarschijnlijke come-back exploot ‘Back From Rio’ (‘91). Het catchy wegwerpdeuntje “Don’t You Write Her Off” dat McGuinn samen met voormalige Byrds kompanen Gene Clark en Chris Hillman in ’79 zowaar een top 40 hit opleverde hoefde dan weer niet echt. Gelukkig volgde al snel een hemels “Turn, Turn, Turn” dat het grotendeels 50+ publiek op het eind van de set zowaar deed recht veren uit de knusse rode zeteltjes.

McGuinn hield met “So You Want To Be A Rock’N’Roll Star” en “Chimes Of Freedom” nog twee Byrds classics achter de hand voor de bisronde, en sloot definitief af met het profetische “May The Road Rise To Meet You” wat hem voor de tweede keer een staande ovatie opleverde. Vermoedelijk ging de gemoedelijke Amerikaan hierna nog een bescheiden feestje bouwen met vrouwlief Camilla die uitgerekend zaterdag zestig lentes jong werd. Dylan deed ons nog twijfelen, maar McGuinn zette de puntjes op de i: de actieve vergrijzing is niet te stoppen.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

We keken er al een tijdje naar uit : Pat Travers in zaal ‘Splendid’ in Lille ! Ik hoor het U al zeggen : Pat ‘who the fckng hell‘ Travers ?!?!? ...... Ok dus, tijd voor een korte introductie ! Wat voorafging : We schrijven ergens midden jaren 70 : Een jonge Canadees trekt naar Londen in de hoop daar een carrière als rockster uit de grond te stampen. Aanvankelijk lukt hem dat ook en met de UK als uitvalsbasis slingert ie een 3-tal swingende, stomende bluesy hard rock LP’s de wereld in.  Stuk voor stuk klassiekers in het genre, waarop Travers zich reeds met een typische eigen stijl profileert, getekend door zijn krachtige stem en vooral zijn unieke mix van bijtend heavy, maar tevens bluesy en funky gitaarspel.  Platen die hoog aanzien genieten in de Britse 70’s hard rock scene, getuige daarvan de gastrollen door grootheden als Deep Purple’s Glenn Hughes of Thin Lizzy gitaristen Brian Robertson & Scott Gorham (ook huidig Maiden drummer Nicko McBrain maakte toen deel uit van zijn band). Eind jaren 70 trekt ie - een pak ervaring rijker – terug naar de nieuwe wereld, en van de hernieuwde Pat Travers Band verschijnt in 1979 ‘Go For What You Know’,  simpelweg één van de beste heavy rock live albums uit de ‘glorious seventies’!

Fast forward 32 jaar ... naar de ‘Splendid’ in Lille : Zaaltje voor de helft gevuld met naar schatting een paar honderd vooral grijzende, kalende mannen, al dan niet met bierbuik, waarvan ik vermoed dat de meesten inderdaad die fantastische live plaat destijds grijs gedraaid hebben.
Opwarmer van dienst was de Franse Lynyrd Skynyrd tribute band ‘Swamp’. Te laat om de volledige set mee te pikken –wij komen immers van ’t buitenland- maar wat we nog hoorden en zagen smaakte wel naar meer. Een stel eveneens grijzende (maar bijlange niet kalende) veertigers en vijftigers die hun idolen alle eer aandeden : “Gimme Back My Bullets” stond als een huis, gevolgd door een pakkende versie van “That Smell” (een persoonlijke LS favoriet !). De set werd –hoe kon het ook anders- afgesloten met een daverend “Free Bird”, waarin de drie lead gitaristen om beurt compleet loos mochten gaan, zoals het hoort !! Swamp : een waardig Europees alternatief voor de nog steeds actieve echte Skynyrd, die zich hier amper nog laten zien, en die op zich eigenlijk ook al een soort veredelde tribute band is!

Pat Travers dan : Meteen met de toon zettend met opener “Life in London” gevolgd door het slepende “Crash and Burn” en een sterk “Heat in the Street”, die laatsten beiden titelsongs van enkele van zijn jaren 70 LP’s. Na een 2-tal songs uit de laatste CD ‘Fidelis’ -degelijk, maar niet de klasse van zijn vroegere werk- trakteert Travers ons op een schitterende uitvoering van “I La La La Love You”, uit de vroege eighties plaat ‘Black Pearl’. Niet meteen de beste song van die plaat, maar live wint de song wel degelijk aan kracht.
Voor zijn huidige incarnatie van de PT band, heeft Travers ook Sandy Gennaro terug opgevist, drummer op enkele vroege jaren 80 platen (Gennaro toerde recenter ook met niemand minder dan legende Bo Diddley, tot kort voor diens dood in 2008). Sinds enkele jaren ook een vaste waarde in de de PT band is gitarist Kirk McKim, die naast frontman Travers excelleerde in een hemels “Stevie” en in de vlammende up-tempo bluesrocker “Rock & Roll Susie” (2 top-tracks van die prachtplaat ‘Makin’ Magic’ uit 1977).
In de jaren 90 stortte onze man zich, net als geestesgenoot wijlen Gary Moore, met veel passie op de blues. Dit uitte zich vanavond in een sublieme versie van “Red House”, waarin ook de uit Texas afkomstige McKim vrij spel kreeg en bewees niet te hoeven onderdoen voor zijn huidige werkgever.  Nog een ferme lap blues – met PT op slide gitaar - in een stampend “If I had Possession over Judgement Day”,  een Robert Johnson blues classic uit 1935 (!). Hoogtepunt van de avond dachten we, maar dan hadden we het verpletterende “Snortin’ Whiskey” en vaste afsluiter “Boom Boom (Out Go the Lights)” nog te goed. Die laatste is oorspronkelijk een Little Walter blues standard uit 1957,  die PT zich als het ware toegeëigend heeft en die sinds zijn debuut in ‘75 onmisbaar is in elke live-set ..... en terecht !
Na amper één bisnummer hield de band het voor bekeken, maar wat voor één : Knal erop met alweer een up-tempo blues klassieker in een heavy PT jasje : “Statesboro Blues”, ronduit schitterend !!

Een uiterst gesmaakt weerzien dus met de ondertussen 57-jarige gitaarheld, EN een geslaagde kennismaking voor die (enkele) jonge gasten in het publiek die doorhebben dat de ‘seventies’ garant stonden voor veel van de beste rock muziek ooit.
 Eén kritische noot -als die dan toch moet-  : Het mocht gerust wat langer ! Maar dit werd na het concert –voor wie er nog was- ruimschoots gecompenseerd door een handtekeningetje, een fotootje en de kans voor een persoonlijk complimentje aan de man zelf ! ‘Great show, Mr. Travers !’

Setlist : Life in London – Crash and burn – Heat in the street – Josephine – Ask me baby – I la la la love you – Stevie – Rock and roll Susie – Red house – If I had possession over judgement day – Snortin’ whiskey – Boom boom (out go the lights) – Statesboro blues.

Organisatie: Vérone Productions, Lille

Het nieuwe album van Band Of Skulls zit er aan te komen en voortgaande op hun meer dan geslaagde doortocht in de Botanique belooft het een voltreffer te worden.
Hun huidige reeks concertjes dienen we immers als een soort ‘try-out’ te zien voor het nieuwe materiaal dat zal uitgebracht worden begin volgend jaar, met daaropvolgend een nieuwe tournee ondermeer in het voorprogramma van The Black Keys. En we mogen in ons handjes wrijven, want ze zouden ons landje niet links laten liggen.

Band Of Skulls openen hun set al meteen met enkele nieuwe kleppers als “Sweet sour” en “Got it going on” en we merken dat de spirit van hun debuutplaat onaangeroerd is gebleven, rauwe indie bluesy rock met snedig en spetterend gitaarwerk verpakt in zweterige rocksongs. Ook de moddervette nieuwe single “The devil takes care of his own” kan als rake adrenalinestoot wel tellen.
Het is ons meteen duidelijk dat de nieuwe plaat gaat vlammen. Het trio weet hun invloeden (Black Keys, White Stripes, Blood Red Shoes, Led Zeppelin) goed te verwerken, Russel Marsden laat zijn gitaar flink schreeuwen, kraken en barsten, doch hij gaat nooit over de rooie. Hij soleert bij momenten bedrijvig door, maar minutenlange instrumentale intermezzo’s zijn niet aan Band Of Skulls besteed, de sound is steeds hitsig en altijd ‘to the point’ en de songs staan fier op hun poten.
Natuurlijk komen er ook een handvol geweldige songs uit ‘Baby Darling Doll Face Honey’ de boel opvrolijken, want laten we niet vergeten dat het debuutalbum, dat inmiddels alweer dateert van 2009, een ferme kopstoot van een plaat was. “Light of the morning”, “Patterns” en “Death by diamons and pearls” razen over de Botanique en publiekslieveling “I know what I am” is uiteraard een hoogtepunt.
In de bissen gaat het er nog een stuk steviger aan toe, “Hollywood bowl” ontpopt zich als een ijzersterke song en vooral “Impossible” bezorgt ons het nodige kippenvel.
Russell Marsden mag dan al de belangrijkste pion zijn in deze groep, zijn kompane Emma Richardson op bass, en geregeld ook op vocals, is een bijzondere meerwaarde voor het geluid van de band. Het geheel doet dankzij haar inbreng een beetje denken aan Blood Red Shoes, The Kills en The White Stripes, allemaal bands waar de combinatie man/vrouw resulteert in een buitengewone chemische reactie. Het strakke drumwerk van Matt Hayward doet de rest en zorgt voor een hechte en compacte totaalsound.
Vooral een lekker vettige sound, zeg maar, beetje retro, maar toch steeds met beide voeten in het heden.

Beetje voorbarig misschien, maar mogen wij nu al een warme oproep doen naar de concertorganisatoren voor de volgende festivalzomer. Zet dit opwindend bandje op de affiche, het zal u niet beklagen.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Botanique, Brussel