Na de bescheiden Belgische festivalzomer en de thuismatch in Kortrijk – 5000 man! - van een maand terug,  leek het interessant, vóór ze wellicht in winterslaapmodus duiken – lees: het maken van remixen en sleutelen aan nieuwe nummers- om de synthrockers Goose nog eens live te kunnen zien. ‘Place to be’ was de gezellige Grand Mix in Tourcoing, op een boogscheut van Kortrijk, net over de grens!

En de West-Vlamingen in Tourcoing als publiek waren op post; de opkomst viel qua Fransen wat tegen, gezien slechts een kleine 400 man de weg vonden … Pas connu … Hoe het soms kan gaan …
Niet getreurd want de Kortrijkzanen stonden op scherp, getuige hun gretigheid bij de traditionele opener “Synrise”. De trancy titeltrack van hun 2de langspeler zou het pad effenen  voor een goed uur catchy vette beats, die het predikaat van “Beste Belgische Band van het Moment” niet uit de weg slaat ...
“Can't stop me now” was het logische vervolg en liet toe dat frontman Mickael Karkousse aan zijn eerste zanglijnen begon. De fans waren meteen in een zalig gecreëerde roes, een roes die vocaal in de refreinen werd ondersteund . Eén van de oude tracks, het instrumentaaltje “Black Gloves”, zat vooraan in de set en bewees dat de repetitieve groove aanstekelijk werkt … Het spacy midtempo “Tron” – een remix die ze maakten voor Daft Punk uit de Tron soundtrack- kreeg middenin de set een plaats en was een ideaal gekozen ‘rustmoment’. Een beetje de vreemde eend in de bijt op dat moment .
De elektrobommen “Bring it on”, “Low mode” en “British mode” zaten netjes na elkaar in het 2de deel, het contrasteerde duidelijk met het nieuwe werk, gekenmerkt van een poppy '80s geluid . Met het traag opbouwende en opzwepende “Everybody” sloten ze na een uurtje de party af.
“Words” was de obligate bis, die uit 2 delen bestond … Het eerste was een poppy electro(re)mix van het origineel; had een trancy opbouw om dan te exploderen  in beukend en schurend gitaargeweld van Coghe en Karkousse. Ze zetten een boeiende jam neer, een ‘wall of sound’, die menig metalband jaloers zou maken. Een 10 minuten durend 'epos' was hét visitekaartje om de Fransen aan hun kant te krijgen !

Goose bezit de chemie om in het buitenland potten te breken met de ritmesectie van drummer Bert Libbeert, de onvermijdelijke Dave Martijn maar ook van de 'stille kracht' Tom Coghe en de 'coolness' van Mickael Karkousse. Goose blijven we in de gaten houden, want acts en performances als deze koesteren we !

Playlist: 1)Synrise, 2)Can't stop me now, 3)Black gloves, 4)After, 5)Tron, 6)As good as it gets, 7)Bring it on, 8)Low mode, 9)Britisch mode, 10)Everybody, 11)Words

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Halverwege hun veertiendaagse Europese tour met de legendarische Doreen Shaffer, de voice of The Skatalites, hielden The Moon Invaders halt in Brussel. Le Magasin 4 was aardig volgestouwd en deinde en danste op de ska en reggae Jamaican (old) style. De avond kreeg de naam ‘The fine line’ (hun jongste cd) en dat was het ook, al had een gewone (kortere) guest performance van La Shaffer voor ons volstaan.

Mr T-bone & the Caroloregians openden – vroeger dan aangekondigd – met een leuke set reggae-rocksteady en de niet-kenners zullen verrast geweest zijn te zien dat de onderbouw al stevig Moon Invaders-getint was. En later – na hun eigen ding - zouden ze nog eens terugkeren als band van Doreen Shaffer.

Om half negen was het de beurt aan de full set van The Moon Invaders zelf, die daarmee terug keerden naar de zaal waar ze hun eerste echte concerten speelden. Want ondanks de very Jamaican sound & style zit er niet één zwarte medemens in de band en zijn ze in de diepe buik heel (Franstalig) Belgisch.

De twee broers Hardison - Matthew (zang) en Thomas (harmonica) – zagen het eerste zonlicht in ons eigen landje, verhuisden naar New Orleans, de stad van hun vader, maar na de scheiding keerden ze terug naar … de Ardennen om daarna naar Brussel uit te wijken, waar ze nu exact tien jaar geleden de The Moon Invaders bijeen scharrelden. Drummer Nicolas Léonard is de derde pijler van de groep die in zijn huidige (internationale) bezetting negen man telt: naast de Hardisons en Leonard zijn er nog ‘sexy’ (sic) David Loos (sax), Manghi Murinni (trombone), Rolf Langsjoen (trompet), Sergio Raimundo (synthesizer), Michael Bridoux (gitaar) en Arnaud Pemmers (bass). Een zootje ongeregeld dat zich vooral rot amuseert op een podium en van elke gig een feestje maakt.
Dat was ook zo in Le Magasin 4, vooral in hun eigenste set ter gelegenheid van hun tiende verjaardag. Hun fans gingen los uit de bol van bij “I believe”, het eerste nummer van de set. Van hun recentste cd The Fine Line – vol met liefdesliedjes - speelden ze “Baby, I know”, “Just A Po’ Boy”, ‘Why?’, “Pick up the Pieces”, “Different strokes for different folks”, “It’s Alright” en “Got A Love”. Iets minder skinheadreggae dan ze zelf willen laten uitschijnen, wel ska – zwaar bestuifd door soul en r&b - dus en dat gaat over eenvoudige, dagdagelijkse dingen zoals liefde en geldzaken/problemen. Geen religieus gepreek, wat je meer in de pure reggae vindt,  maar leuke, ongecompliceerde feel good music met dito teksten.
Maar ze grasduinden ook ruim uit hun andere vier albums (onder het Duitse skalabel Groover Records, één live-plaat namen ze op in de AB) en stuurden in blokjes van drie-vier songs zonder onderbreking aanstekelijke nummers de zaal in, met onder andere nog het universele “Dream Dream Dream’, “Rocking chair”, “Guardian Angel”, “Big Bamboo”, “Congo Square”, “Can’t keep good man”, “Keep my love”  en het heel erg funky “Rebel with a wallet”.

Geen ‘encore’ na dat uurtje ska-feest, maar dat was niet nodig, want binnen het kwartier stonden ze er terug. Met Doreen Shaffer, de koningin van de ska want de vrouwelijke stem van de Jamaicaanse legende The Skatalites, al begon die als een jongensgroepje in 1964. Op papier leek La Shaffer een absolute meerwaarde voor Hardison en co, maar een groot deel van het publiek en wijzelf vonden het feestje wat naar af schuiven met ‘de bomma’ erbij.
In 2008 al namen The Moon Invaders Shaffer én The Skatalites op tournee met hun album 'Moovin' & Groovin'. Daarop doopte Shaffer haar soloplaat 'Groovin' with The Moon Invaders'.
Shaffer is/was een gezette dame geworden die het in Magasin 4 moeilijk had om haar stem over te brengen. Ze houdt niet (meer) alle tonen gepast aan, heeft precies adem te kort om de teksten puur te brengen, al moet gezegd dat ook de geluidsman op dat gebied misschien niet zijn beste dag had. Als backup was ze nog aangenaam (en ontegensprekelijk enthousiast) maar zelf een heel lied dragen leek een te zware opgave.
The Moon Invaders brachten enkele van haar klassiekers, met nog wat traditionele Jamaicaanse hits. “My By Lolipop”, “Welcome me back home” en “Why did you leave me to cry”. Bij momenten nog leuk, maar eigenlijk niet als top of the bill. Wellicht is de veertiendaagse tour (elke dag ergens anders optreden) te zwaar geworden voor La Shaffer.  Of ze is gewoon te oud geworden voor een feestje, waarvoor The Moon Invaders altijd garant staan. Al is hun (en ons) respect voor wat Shaffer ooit was onaangetast. Dat illustreerde een dreadlock girl die midden het optreden het podium beklonk en Shaffer al kussend adoreerde.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Magasin 4, Brussel

We trokken de avond vóór Wapenstilstand al naar Diksmuide om er het wapenfeit van Karma To Burn te checken. Begeleid door een schitterende volle maan kwamen we onder de IJzertoren aan. Een tot de nok gevulde 4AD stond ons op te wachten, niet in het minst vanwege het voorprogramma.

Lokale helden MIAVA (Maria isn’t a virgin anymore) uit Lichtervelde toonden hoe gepassioneerd je kunt zijn voor muziek, ook al ben je nog maar een jonge twintiger. Ze brachten een gebalde set, bol van de adrenaline, met de kracht van invloeden van Tool en Kyuss afgewisseld met de donkere claustrofobische passages van And So I Watched You From Afar en Isis. De jonge snaken geven hieraan een persoonlijke twist en dit spreekt alleen maar in hun voordeel. Zeer gesmaakt door het publiek en check zeker eens hun recent uitgebrachte full album ‘The Fall of Public Man’!

Karma To Burn (ook gekend als K2B) uit Morgantown, West Virginia (U.S.A.) mag je gerust - naast Kyuss -onder de term ‘godfathers van de stonerrock’ catalogeren. Het in 1997 opgerichte power trio is gekend voor zijn stevige live-sets en bracht naast hun debuutalbum ‘Karma To Burn’ (1997), ook de parel ‘Wild Wonderful Purgatory’ (1999) en mijlpaal ‘Almost Heathen’ (2001) uit.
In 2002 hielden bassist Rich Mullins, gitarist William Mecum en drummer Rob Oswald het voor bekeken. Na meningsverschillen tussen de bassist en gitarist ging iedereen voor een langere periode zijn eigen weg. Drummer Oswald vervoegde Nebula, Mullins trad toe tot Year Long Disaster en Mecum speelde gitaar bij o.a. Treasure Cat. Maar sinds februari 2009 zijn de heren bezig aan een tweede leven met het schitterende comeback-album ‘Appalachian Incantation’ (2010) en hun recentste: ‘V’ (2011), beiden stevige bevestigingen dat ze het nog niet verleerd zijn.
En dat ze graag toeren, is een understatement: ze zijn meer buiten Amerika dan in hun thuisland te vinden. Ze hebben dit jaar al een 5-tal keer ons Belgenlandje platgespeeld, waarvan hun doortochten op Yellowstock, Geel en in de Charlatan, Gent nog vers in ons geheugen gegrift staan.

Ook zaterdag bouwden de stonerrockers een feestje om nooit meer te vergeten. Hun instrumentale set is uniek in het genre. En ondanks hun uitstapjes met zangers op hun debuutalbum en op hun comebackalbum blijft hun instrumentale benadering van stonerrock de beste beslissing die dit drietal ooit nam.
Bij instrumentale songs denkt men meestal aan uitgesponnen, saai en vervelend. Maar bij K2B is het tegendeel waar. Gebalde songs, die in al hun eenvoud toch je nieuwsgierigheid opwekken en je gepassioneerd meenemen op een stoner-trip, waar je onmogelijk stil bij kan blijven staan. Ze rockten, groove-den, boogie-woogie-den en schuurden erop los. In het publiek werd goedkeurend headbangend jageknikt.
Na elke song volgde een explosie aan applaus en gejuich van de overvolle, enthousiaste zaal en dit zorgde er alleen maar voor dat het trio nog een versnelling hoger schakelde naar mate de set vorderde. Niets dan lachende gezichten rondom ons: zowel in het publiek als op het podium. En zo zou het altijd moeten zijn: een wisselwerking tussen band en publiek waar alleen maar positieve energie heen en weer wordt gestuurd waardoor alles naar een climax komt.

Een ontvlambare 4AD kreeg een legendarische avond geserveerd door een power trio dat als een vlammenwerper niet alleen onze oren verschroeide, maar ook ons muzikale hart verwarmde en onze ziel verlichtte. Music for the soul!

De winnende cijfers (setlist Karma To burn): 47 – 8 – 39 – 41 – 14 – 42 – 30 – 5 – 1 – 19 – 32 – 28 – 20

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Een mens zou gedacht hebben dat optredens van twee en een half uur niet meer van deze tijd zijn, maar dat is buiten My Morning Jacket gerekend. De band heeft met ’Circuital’ alweer een dijk van een plaat afgeleverd die ze uitgebreid kwamen voorstellen in de Trix.

Het was een geweldige belevenis, My Morning Jacket wisselde pure schoonheid (met een hoofdrol voor Jim James’ stem) af met elektrisch geweld waarin de band ongeremd loos kon gaan.
Het eerste half uur was wild en gretig, na de twee knappe openers van de nieuwe plaat (“Victory dance” en “Circuital”) was de band al volledig op kruissnelheid en overdonderden ze de Trix met hevig gitaargeweld in wel zeer potige versie van onder andere “Off the record”, “I’m amazed” en “At dawn”. Pas daarna ging de storm wat luwen en kwam Jim James voor eerste keer zijn hemelse stem showen in het wondermooie nieuwe “Wonderful the way I feel”, ook het oudje “Heartbreakin Man” zorgde voor kippenvel en het nagelnieuwe “Slow slow tune” was een vocaal pareltje. In dergelijke songs hoorde je duidelijk waar de neo folkies van Fleet Foxes de mosterd vandaan hebben, maar eenmaal bij Morning Jacket het gaspedaal terug werd ingedrukt, namen ze meteen kilometers voorsprong daar waar die van Fleet Foxes steeds verder zouden blijven neuzelen.
Een lang uitgesponnen “Steam Engine” bracht ons helemaal terug naar de seventies, de song moet zo een kwartier geduurd hebben zonder ook maar een seconde te vervelen. Zo te horen hebben de heren van My Morning Jacket flink wat platen van Neil Young & Crazy Horse, Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers in huis. Maar overschakelen van pure seventies naar onvervalste hedendaagse rock met een portie elektronica was geen probleem, getuige de daaropvolgende uitmuntende vertolking van die verduiveld sterke single “Holdin’ on to black metal”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond.
Het dromerige en ronduit schitterende “Movin’ away” en de wonderlijke epische rocker “Magheetah” vormden het gedroomde slot, maar de band had er zoveel zin in dat ze er nog een wervelende en goed gevulde bisronde aan breidden met ondermeer kleppers als “Wordless Chorus” en als grote finale een openbarstend “One big holiday”. Fenomenaal.

Voor wie net als ons het live album ‘Okonokos’ uit 2006 een fantastische beleving vindt, was het een avond om echt van te smullen, My Morning Jacket presteerde het om diezelfde sfeer, pracht en intensiteit aan de dag te leggen. Zowaar een glansprestatie.
Vijfsterrenoptreden !

Organisatie: Trix, Antwerpen