Drie jaar geleden was het dat we nog iets hoorden van Heather (Allison Frith) Nova. En het lanceren van haar jongste ‘300 Days at the sea’ (2011) dobberde ook maar geruisloos voorbij. Maar wat er op staat? maakt geluid. Het geluid van de vroegere Heather Nova. Niet toevallig, want ze greep terug naar haar originele bezetting waarmee ze de hitrecords ‘Oyster’ (1995) en ‘Siren’ (1998) maakte. En we zagen en hoorden dat het goed en warm was, die novemberavond in het kille Tourcoing.
Sara Johnston mocht een halfuurtje publiekswarmer spelen en dat deed ze ingetogen. De Canadese doet ook de backing en keyboards bij de nieuwe Heather Nova, twee knappe vliegen in één klap dus. Ze nam recent ‘Trespassing’ op, een album met full band maar ze stond in Le Grand Mix stevig alleen en kreeg de zaal muisstil. ‘Jullie zijn beleefd en stil, voor mij is dat fantastisch’, bedankte ze.
Het ‘luisterpubliek’ dat Heather Nova aantrekt zat daar natuurlijk voor iets tussen. Opvallend veel (West-)Vlamingen trouwens die maandagavond in het Franse Tourcoing. En dan nog was de zaal niet eens half gevuld. Jammer, want het zou een knappe gig worden.
La Nova opende met zijn drietjes (Heather, Johnston en een cellist) heel intiem en intens met “Everything Changes”, meteen een naar de keel grijpend nummer (Everything changes, changes for the good. Even the pain hurts like it should). De “Beautiful Ride” die ze erna maakte, zoefde al direct stevig door de zaal. Met “Save a Little Piece” had ze in het eerste kwartier al drie nummers van haar nieuwe album (haar achtste studioplaat) laten beluisteren. Innige, diepgravende nummers die kaderen in haar back to my childhood periode.
Twee vrouwen en twee mannen ondersteunden Nova, het centrum van de avond en ze had(den) er duidelijk zin in. Met duivels fluisteren en engelachtig krijsen gooide ze constant grote blokken het haardvuur in, die vaak knetterden als in haar good old days. Want wie een zeemzoeterig concert verwacht had, zat er naast, al had ze de bloementros aan haar microstaander naar eigen zeggen wel mee als een soort ‘aromatherapie’. Maar, de gitaren loeiden bij momenten hevig, als zaten we nog volop in de seventies. Heather Nova is een rockband !
Ze speelde ook in op het publiek, in voorzichtig Frans, al moest Johnston haar corrigeren toen ze een niezende toeschouwer met ‘salut’ zegende. Toen stond ze helemaal achteraan op het podium – en had Johnston haar stek achter de frontmicro genomen – om “The Good Ship Moon” half akoestisch te brengen.
De sfeer groeide en kreeg zijn eerste hoogtepunt toen ze met “London Rain” en “Heart and Shoulder” twee hits aan elkaar reeg, met “Make You Mine” als afsluiter van haar officiële set. Ze biste er nog drie, met de melding dat er de dag nadien een bootlegversie van dit eigenste concert op haar site zou staan. Wat ze bij elke gig doet, zo bleek achteraf.
Ze kirde toen ze de Fransen ‘with your charming accent’ ‘Maybe an angel’ liet aankondigen. Frankrijk, de Amerikanen hebben er toch een zwak voor, zelfs al ligt Tourcoing amper vijf kilometer van het land dat nog altijd het wereldrecord ‘zonder regering’ had. Maar ze heeft gelijk ‘Le Grand Mix is a charming club’. Het eilandkind (Bermuda) paste er perfect !
Setlist
1. Everything Changes 2. Beautiful Ride 3. Throwing Fire 4. Save a Little Piece 5. Like Lovers Do 6. Island 7. All I Need 8. Turn The Compass 9. Winterblue 10. ‘The Good Ship’ Moon 11. I Wanna Be Your Light 12. Do something That Scares You 13. Higher Ground 14. London Rain 15. Heart And Shoulder 16. Make You Mine
Bis 17. Fool For You 18. Walk This World 19. Maybe An Angel
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heather-nova-28-11-2011/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het eigengereide NYse combo Gang Gang Dance van de zangeres Lizzi Bougatsos, heeft de electro in hun bezwerende en betoverde psychedelische dancepop op het achterplan verdrongen . Op de recentere platen ‘Saint Dymphna’ en ‘Eye contact’ horen we een ontwapende ‘dreamworld’ van langdurende epossen. Invloeden uit alle windstreken en stijlen (psychedelica, pop, wave, progrock, avantgarde , wereldmuziek, dub en Oosterse tribaldance), een elektronisch web van pulserende beats, ambiente soundscapes, trancegerichte, hypnotiserende beats , percussie, trommels en gitaarreverbs vloeien hier moeiteloos in een spacejam samen.
Weirde taferelen zien we op het podium, duivelse connecties worden uit het lichaam gedreven, een ‘love & peace’ mentaliteit op z’n Polyphonic Spree’s, zachte, zalvende kleurendia’s en kleurrijke lightspots op de instrumenten, brachten iedereen in de juiste stemming en vibe.
Ze komen graag naar de Bota en eerder waren de Gang Gang Dance al te zien met Les Nuits Bota. Sounds van Ozric Tentacles, The Orb, Orbital, Transglobal underground, Natacha Atlas, African Headcharge, Zion Train en de ‘transcendental’ van Loop Guru, maken de brug met de huidige tunes van Flaming Lips, Animal Collective, Yeasayer, The Knife , Tune-Yards en het cabareske van Cocorosie . De etherische zang van Lizzi zweeft door de nummers.
Weg van de dagdagelijkse beslommering en zorgen! We waanden ons even in een Battlestar Galactica sterrenstelsel of een bezinningstrip bij de Hara Krishna beweging door de beeldrijke dia’s en de rustgevende, aanstekelijke sound , die in de opbouw aanzwol en durfde te exploderen en te knallen als op de dansvloer . Wat wierook was hier te kort om het sfeertje nog aangenamer, leuker en meer ontspannend te maken . Positieve energie rakelde op bij hun muziek.
“Adolth Goth” vormde de aanzet van de ‘Gang Gang Dance’ kosmos en dweepte met heerlijk bedwelmende dansbare versies van “Chinese high”, “Glass jar” en “Mindkilla”, die het aardse bestaan ‘los/vast’ maakte . ‘A new dimension’ , jawel , Gang Gang Dance opende de ‘gates’ van het universum.
Panda Bear, het alterego van Noah Lennox van Animal Collective, is ook al aan z’n vierde solo plaat, ‘TomBoy’, toe. De geluidskunstenaar brengt een ijl geluid met behoorlijk zweverige synths en psychedelische grooves , sampleloops, elektronische en tribal ritmes, en die niet vies zijn van ‘60s (Beach Boys) pop en een laagje noise.
Een bevreemdend geheel is het soms allemaal, dat een spannende, donkere dreiging uitstraalt en verlatingsangst ademt . Voeg hierbij nog de reverbs op een echoënde, etherische stem en een bezwerende gitaarloop toe en het klinkt niet-meer-van-deze-wereld .
Een uurtje kregen we een David Lynch neigende soundtrack te horen van de twee … hemels, ongrijpbaar, onheilspellend en huivering , die de grilligheid van Animal Collective, Aphex Twin en Mouse on Mars tracht te linken aan de zalvende sound van de Boards of Canada en de dooms van Sunn O))).
Door de steeds wederkerende ritmes en lome beats klonk Panda Bear een beetje teveel van hetzelfde, wat ervoor zorgde dat de aandacht verslapte. Maar op een song als “Slow motion”, hadden we een vette kluif door helse, exploderende beats … De wondere wereld van Panda Bear is nog niet deze van Animal Collective, die we iets dichter in het hart dragen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gang-gang-dance-28-11-2011/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/panda-bear-28-11-2011/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stellar-om-28-11-2011/
Organisatie: Botanique, Brussel
De jonge Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus moeten we in het oog houden . Na ‘Stridulum II’ verschijnt nogal snel de opvolger ‘Conatus’, die de doorbraak kan betekenen. Vorig jaar was ze nog de nobele onbekende in de Kreun in Kortrijk; vanavond was de Rotonde afgeladen vol om de zangeres aan het werk te zien .
Muzikaal intrigeert haar fusie van gothicpop, industrial en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen.
De weerbarstige, meeslepende spookhuiselektronica met z’n onderhuidse zwaarmoedigheid, grimmigheid en dramatiek van deze ‘princess of darkness’ boeit en werkt aanstekelijk door een dansbare goove. Zola Jesus laveert ergens tussen Lydia Lunch, Kate Bush, Siouxie Sioux, Nina Hagen, Diamanda Galas , Elisabeth Frazer en de huidige rits Fever Ray en The xx. Als een duivelse nimf beweegt ze over het podium en omarmt ze haar publiek. Het materiaal wordt elegant, gedreven en energiek gebracht.
Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert de bezwerende ‘darkwave’ electro. Openers “Avalache” en “Stridulum” imponeerden . Een kolossaal geluid hadden we met smeulende songs als “Hikikomori” , “Collapse”, “Seekir” en “Lick the palm of the burning handshake” van de nieuwe plaat .
Een intens spanningsveld creëerde ze met haar publiek. De single “Vessel” , was adembenemend, huiverde en blies het oude Virgin Prunes ten tijde van ‘If I die , I die’ nieuw leven in. Of “Run me out” , die door de zwaar logge, traag slepende ritmes en de repetitief opbouwende percussie aan Swans deed denken .
Sinnersday, Shadowplayfest of de New-Wave classix kunnen vanaf nu de link leggen tussen nostalgie en de actua met de ‘dark queen’ van Zola Jesus . We zijn gewaarschuwd …
Organisatie: Botanique, Brussel
De Scorpions zijn sinds hun oprichting, zo’n 45 jaar geleden, één van de succesvolste Duitse exportproducten. Een kleine 40 jaar geleden brachten ze hun eerste album uit. Vooral hun tijdloze, klassieke ballades kent iedereen en hoewel we dit niet allemaal willen toegeven hebben we er ooit allemaal met ons eerste lief op gedanst. De band is momenteel bezig aan een eeuwigdurende afscheidstournee die hen ook nog ver in 2012 ‘on the road’ zal houden.
De organisatoren van het Power Prog & Metal Festival (Mons) mochten reeds in april 2010 het allerlaatste Belgische concert van de Scorpions aankondigen. Toch stond de band ook deze zomer op de affiche van Graspop. Organisator Aja Concerts liet Vorst Nationaal verrassend helemaal vollopen voor deze nieuwe stop op Belgische bodem.
Over opener Elvis Black Stars kunnen we heel kort zijn. Het piepjonge trio voegde niets toe aan deze hardrockavond. Hun potige gitaarpoprock maakte weinig indruk en toen even later tijdens “Sting In The Tail” het vuurwerk losbarstte waren we deze band al helemaal vergeten.
De Scorpions stonden op een indrukwekkend podium met catwalk, zoals we het zo vaak gezien hadden tijdens de gouden jaren tachtig. Het begin van de show bracht niet enkel bommen en granaten maar ook bijzonder vette versies van “Make It Real”, “Bad Boys Running Wild” en “The Zoo”. Sterkste moment van de avond was ongetwijfeld het daaropvolgende “Coast To Coast”. Een waanzinnige ‘instrumental’ met een zeer krachtige sound en een hypnotiserende, repetitieve riff. “In Trance”, ooit gespeeld volgens zanger Klaus Meine in een Belgische kerk, was dan weer de verrassing van de avond op de setlist. Wat volgde was een akoestisch middenstuk na de wat cynische ballade: “The Best Is Yet To Come”. “Send Me An Angel” en “Holiday” werden luidkeels meegezongen. De band was duidelijk onder de indruk en bedankte hun trouwe Belgische fans net iets te uitvoerig.
Na flauwe rockers zoals: “Raised On Rock”, “Tease Me, Please Me” en het eentonig gebrachte maar epileptische (vanwege de ‘visuals’), “Dynamite”, mochten de Duisters een eerste maal gaan uitrusten in de coulissen. Ruim de tijd voor drummer James Kottak om opnieuw zijn macho drumsolospot op ons los te laten. Gedreven op een hoog testosterongehalte maakte hij er ook deze keer een heuse show van. De begeleidende video’s, waarin alle albumcovers van de band tot leven kwamen, waren subliem! Het was trouwens niet enkel Kottak die voluit mocht soleren. Tijdens de show hadden we ons ook al doorheen enkele totaal overbodige solospots van Rudolf Schenker en Matthias Jabs moeten worstelen. Alsof alle ego’s in de band nogmaals geprezen moesten worden. Ook zanger Klaus Meine, die tegenwoordig toch iets te vlak zingt, kon niet weerstaan aan de clichématige podiumcapriolen en flauwe bindteksten die zo typerend zijn voor deze hardrockband. De 63 jarige zanger en frontman zong de ganse avond iets te gereserveerd maar dit belette niemand om volledig uit de bol te gaan wanneer hij “Big City Nights” uit z’n strot schreeuwde.
De bisronde was er eentje waar de fans op hadden gewacht. Vrij voorspelbaar maar dit belette niet dat er uitzinnig werd meegezongen met de grootste klassiekers zoals: “Still Loving You” en “Wind Of Change”. Als fan kon je echt niet meer verwachten.
En toch kwamen ze nog éénmaal terug. “When The Smoke Is Going Down”, wat mij betreft de allermooiste Scorpions ballade, bracht ultieme rust na meer dan twee uur hardrockgenot.
Een memorabele avond was dit zeker niet! Daarvoor speelde de band iets teveel op automatische piloot en kregen we te weinig echte verrassingen. De fans kregen echter meer dan ze hadden verwacht. Ze bedankten de band de ganse avond door met een wervelende respons. Lang geleden dat ik Vorst nog zo uit z’n dak zag gaan. Ook het feit dat dit niet echt hét afscheid was stemde iedereen gelukkig. De Scorpions willen immers ook nog een keer het Antwerpse Sportpaleis veroveren. Noteer nu al vrijdag 1 juni 2012 in je agenda want dan krijgen we een nieuwe (allerlaatste) kans om afscheid te nemen van deze rockgiganten!
Setlist: *Sting In The Tail *Make It Real *Bad Boys Running Wild *The Zoo *Coast To Coast *Loving You Sunday Morning *In Trance *The Best Is Yet To Come *Send Me An Angel *Holiday *Raised On Rock *Tease Me, Please Me *Dynamite *Kottak Attack *Blackout *Six String Sting *Big City Nights
*Still Loving You *Wind Of Change *No One Like You *Rock You Like A Hurricane
*When The Smoke Is Going Down
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scorpions-26-11-2011/
Organisatie: Aja Concerts
Het garagerockend-abilly duo, Alison ‘VV’ Mosshart en Jamie ‘Hotel’ Hince; The Kills, speelden een boeiende, frisse, aanstekelijke, sprankelende set, met een zekere jeugdigheid en flair. Vonken en vuur, show en entertainment op het podium, die ook z’n weg vond bij het publiek, die enthousiast reageerde op de rock’n’roll kills, -hooks en -licks van de twee .
Tja, The Kills vormen het zalvende recept op The White Stripes en bieden nog steeds een gepast antwoord op The Raconteurs, The Dead Weather, The Black Keys en onze Black Box Revelation.
Na de ‘quality time’ van Jamie met Kate Moss en Alison met The Dead Weather, zijn ze er na drie jaar terug bij met een vierde cd ‘Blood Pressures’. Live hoorden we een ferme doorslag van een rauw, zompig, smerig en rammelend gitaargeluid. Gejaagde, onrustige melodieën, ritmes, schurende en scheurende gitaren en een breder concept door live drums werden aangeboden , die handig de elektronicabeats en de drumcomputer van de laatste cd’s omzeilden. Vier live drummers mepten hoekig en synchroon op de trommels.
Een visite kaartje om U tegen te zeggen door de intense spanning en dynamiek. Ons leren vestje konden we terug aantrekken en de rock’n’roll vrouwen zullen eraan denken om net als Alison de haren akajou/rood te kleuren. Dit was chemie tussen de twee, en met het publiek! Geniaal.
Een gevarieerde set dus, waarbij de klemtoon kwam op het recente materiaal, die een paar oude ophitsende klassiekers opgroef als “No wow”, die rauw en bitchy de anderhalf uur durende set opende, “Kissy kissy”, en in de bis “Fried my little brains”, “Fuck the people” en “Monkey 23”; hier ging Hince de strijd aan met z’n gitaar en Alison met haar microfoon en –staander. Ze kronkelde over het podium, danste, hotste, maakte sensuele, erotiserende passen en stond gejaagd en lieflijk tegenover Hince. Opwindend en doorleefd .
Ze hielden het boeiend en spannend met toegankelijke en broeierige rockers als “Future starts slow”, “Heart is a beating drum”, “Baby says” en “Satellite”. De meeslepende “Pale blue eyes” van de Velvet Underground, “Black ballon” en “Pats & pans” kregen iets bijzonders door de drumtics of sfeervolle toetsen. Overtuigend besloten ze met “Cheap & cheerfull” en “Tape song” , inderdaad snedige, krachtige rockers.
Het innemende, ingetogen “The last goodbye” liet ons lekker wegdromen door de synths en toonde de lieflijke, kwetsbare kant van de rock’n’rollers. Een harde streep trokken ze dan met de eerder vernoemde classics; “Love is a deserter” en “The good ones” misten we in het rijtje, maar de sound, de energie, de attitude, de look en het enthousiasme van The Kills maakten het feestje compleet!
Support Weekend zit in hetzelfde rijtje als Ringo deathstarr, die eerder nog de Smashing Pumpkins opwarmde, wat betekende noiserock, shoegaze, lange hypnotiserende stukken, ingedrukte pedaaleffects en zweverige, overwaaiende vocals …
Organisatie: Live Nation
De Nijdrop was aardig gevuld voor School is Cool. Deze Antwerpse Rockrally 2010-winnaars hebben sinds een maand hun debuut uit, ‘Entropology’, dat ontstond na maanden van live optreden met het songmateriaal, teneinde de beste nummers uit te filteren. Met 16 nummers is dit een heel ambitieus debuut geworden, ietwat te vergelijken met de eersteling van dEUS in zijn ambitie om meer te zijn dan gewoon een debuut van een nieuw Vlaams groepje: Arcade Fire is een duidelijk voorbeeld, en het opzet van School is Cool is om onmiddellijk op dat niveau mee te draaien.
Om het in voetbaltermen te zeggen: School is Cool is een getalenteerde debutant die onmiddellijk al aan de Champions League wil deelnemen omdat ze overtuigd zijn dat ze daar thuis horen, eerder dan een paar jaar in de Belgische competitie te willen meedraaien. In zijn teksten steekt filosofie-student Johannes Gennart literaire verwijzingen (“On the beach of Hanalei” is geïnspireerd op een boek van Haruki Murakami) en gaat hij moeilijke thema’s niet uit de weg.
“Dawn” was vanavond het openingsnummer, en was meteen al een visitekaartje waar de band voor staat: frenetiek drumwerk van Matthias Dillen en multi-instrumentalist Andrew Van Ostade maakten onmiddellijk duidelijk dat School is Cool een band is die zich met volle overgave smijt. De single “The world is gonna end” kwam meteen daarna, Nele Paelinck nam de rest van de band op sleeptouw met haar energieke vioolspel. “Us junkyard kids” stak nog een tandje bij, de speelgoedxylofoon voerde een strak tempo, waarna de dubbele drums het nummer nog verder aanspoorden.
De vijf bandleden wisselden dikwijls van instrumenten, qua filosofie sluit School is Cool heel erg aan bij het Australische Architecture in Helsinki, dat ook dit soort geflipt kunstacademie-gevoel op roept. Op “In want of something” steeg de gekte ten top, dit was Arcade Fire zoals we ze ten tijde van hun eerste plaat in het Koninklijk Circus zagen, enkel de motorhelmen ontbraken. Ook in “The Road to Rome” benaderden School is Cool hun grote voorbeelden, Nele Paelinck was een mooiere versie van Regine Chassagne, die haar troepen aanvuurde, en Johannes Genart de gebrilde Winn Butler die zijn zanglijnen met overtuigende verbetenheid uitspuwde. Ook Talking Heads moesten er aan geloven, hun “Road to nowhere”, kreeg een strijkersarrangement en tribaal ritme, en de volledige band sprong op en neer. Het speelplezier werd zo overtuigend gebracht, dat het oversloeg op het publiek, zeker toen SiC “New Kids in Town” als afsluiter op de Nijdrop afvuurde.
In de bisnummers bewees School is Cool dat ze anders dan anders zijn, ze doken het publiek in, en brachten samen met de leden van You Raskal You een onversterkte reprise van “Car, backseat, parking lot”. Tot onze verrassing sloten School is Cool af met een Pixies klassieker, “Levitate me”, die hun heel goed af ging.
School is Cool heeft net als die andere Antwerpse band, de ambitie om de hemel te bestormen. Vanavond deden ze dat met verve in de Nijdrop, we zijn benieuwd hoe ver hen dat in Europa zal brengen. Dit is een band met de potentie, de ambitie en de juiste attitude om buiten de vierhoek Antwerpen/Leuven/Brussel/Gent door te breken. En daarnaast zijn ze gewoon een beetje zot zodra ze op het podium staan.
Setlist
* Dawn (extended intro) * The world is gonna end * Car, backseat, parking lot * O! delusions * Trouble in the engine room * US junkyard kids * Entropology * On the beach of Hanalei * In want of something * The road to Rome * The road to nowhere
* Warpaint * The underside * Kids in town
* Car, backseat (reprise) * Levitate me
Pics van hun optreden eerder in Depot, Leuven op 16 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/school-is-cool-16-11-2011/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
White Lies kwam in de Antwerpse Lotto Arena hun Europese tournee aftrappen. De Londenaars zijn in enkele jaren populair geworden en slagen erin hun donkere, ietwat dramatische sound te koppelen in aanstekelijke, meezingbare songs. Ze speelden al overtuigende concerten bij het verschijnen van de nieuwe cd, o.m. in de AB (Brussel) en in GrandMix (Tourcoing). Klaar voor het grote werk schreven we, met een vraagteken … Tijdens de festivals de voorbije twee jaar tekenden ze eerder voor wisselende gigs. We waren dus benieuwd of het geplaatste ‘vraagteken’ een ‘uitroepteken’ werd, in de zin van hoe ze het er gingen van af brengen in een grotere zaal , en zeker nadat ze zelf hadden laten vallen er veel zin in te hebben.
Voorafgaand op het concert van White Lies mochten 2 bands het voorprogramma verzorgen.
Eerst trad het Oost-Vlaamse Jerusalem Syndrome op. De sound van de band doet wat denken aan die van The Kooks en Freaky Age, en frontzanger Deven lijkt met zijn krullen erg goed op frontman Luke van The Kooks. Deze 5 jongen gasten uit Eeklo, hebben deze kans optimaal benut , om een pittig gedreven setje te spelen. Met hun jeugdig enthousiasme en grote dankbaarheid konden ze vlot de tot dan al half gevulde Lotto Arena moeiteloos boeien.
Na 20 min spelen sloten ze af met “Juliet”, het nummer waarmee ze in 2009 een ‘bandslam’ wonnen op JIM tv en zo een videoclip mochten opnemen. Eerste opwarmer van de avond viel duidelijk in de smaak en iets zegt ons dat wij in de toekomst nog wel eens de naam Jerusalem Syndrome zullen horen waaien.
Tweede opwarmbeurt was van The Duke Spirit; deze Londenaars zijn qua support niet aan hun proefstuk toe, zo mochten ze in het verleden al het voor programma verzorgen van o.m. Queens of the Stone Age, R.E.M. en de Yeah Yeah Yeahs. The Duke Spirit overviel ons met zeer overtuigende garage rock die niet vies was van een vleugje shoegaze op z’n My Bloody Valentine’s. Opvallend was de sterke stem van frontvrouw Liela Moss, die kippenvel bezorgde. In hun klein halfuur durende set speelden ze uitermate gevarieerd, van stevige naar sfeervolle, rustigere nummers. De pianotunes in de innemende songs boden dat ‘ietsje’ meer. Een perfecte opwarmer dus en een aanrader voor fans van Paramore en The Pretty Reckless.
Twee fijne supports hoorden we dus vóór White Lies
Was White Lies nu klaar voor het grote werk? Spijtig genoeg , nee … White Lies kwam traag op gang, met “Taxidermy” en “Strangers”, deze waverockende songs speelden ze eerder op automatische piloot en een mate van onwennigheid drong door op het te grote podium voor de band.
“To lose my life” bracht meer dynamiek en was het eerste nummer die het publiek kon aanporren. Maar dan zakte het opnieuw met songs als “Holy ghost” en “e.s.t.”; de pijnlijke stiltes bij de overgangen stoorden de vaart en het contact met het publiek. Op deze elementen wrong het schoentje! De band raakte maar niet op dreef en ook de stem van zanger McVeigh was eerst niet bepaald toonvast, wat dan halverwege de set in orde kwam. Maar kijk, door de “Price of love” en vooral met “Farewell to the Fairground”, het nummer dat hen de verdiende aandacht gaf, bood een eerste hoogtepunt. Een wondermooie “Death” zat iets verderop. Met “Unfinished Business” sloten ze heel toepasselijk af en in de bisronde kon men niet omheen de doorbraaksingle naar het brede publiek, “Bigger Than Us”, die heel sterk werd onthaald en kon worden meegezongen.
De songs van White Lies kwamen in een grote zaal als de Lotto Arena niet écht tot hun recht; een te groot podium en de staticiteit van de band zorgden ervoor dat de songs onvoldoende raakten en beklijfden, niettemin koesteren we alvast hun platenmateriaal en blijven de optredens in de kleinere clubs in ons geheugen gegrift …
Pics van hun optreden in Lille 18 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/
Organisatie: Live Nation
Het wordt een jaarlijkse gewoonte en gewoontes kunnen soms wel eens het gevoel van sleur opwekken. Of ligt het niet aan ons? Twee jaar geleden Shantel in de AB, vorige winter in Le Grand Mix van Tourcoing en dit keer trokken we opnieuw naar Tourcoing om Shantel and Bucovina (Club) Orchestra in hun nieuwe tournee aan het werk te zien en te horen.
Anarchy and Romance, zo doopte de excentrieke Duitse Roemeen (of is het omgekeerd?) de nieuwe Europese rondgang. Met nieuwe nummers, zo zou blijken, want het Balkangezelschap (Bucovina is een streek tussen Roemenië en Oekraïne, red) dat intussen tien jaar bestaat, is van plan om volgend jaar een nieuw album te lanceren. We waren niet eens benieuwd of de nieuwe show het feestgehalte zou behouden. Daar waren we van overtuigd. Vraag was of de partyambiance geëvenaard dan wel opgeschroefd zou worden.
Maar ons verwachtingspatroon lag misschien iets te hoog. Met eens deels nieuwe bezetting (twee extra zware kopers en een nieuwe zangeres omdat de vorige twee zwanger of studerend zijn) slaagden ze er niet in het aanstekelijke showgehalte over de hele lijn vast te houden. En inderdaad, bij de nieuwe nummers droop de ambiance wat naar af.
Ze begonnen hun toer in Turkije en doorkruisen Europa, tot Groot-Brittannië toe. Met het gekende Disko Partizani-doek als achtergrond. En het was in Tourcoing meteen de beuk erin. Met zaklantaarns stapten ze het donkere podium op en het publiek ging meteen loos. Shantel zelf was de enige met pet en (een blauwe) vest, gecombineerd met een groen hemd en oranje-rode das. De rest had een soberder outfit, ondersteund door witte hemden.
De zevenkoppige band stond een tijdlang in het donker de meute op te zwepen en het beloofde. ‘Anarchy & Romance’ … en ‘Dance’ hadden we er zelf aan toegevoegd,want dansen en springen is hun regel wel, zo ondervonden we zelf voor het eerst op Dranouter Folk Festival jaren terug en na onze vorige bezoekjes aan de projecten ‘Disko Partizani’ en ‘Planet Paprika’.
Tijdens het tweede nummer daalde de Balkangod al even tussen zijn gelovigen. Op zijn gekende mennermanier leidde hij ten dans, liet hij iedereen al jumpen. Zijn trompettist volgde even later de trap af voor diens nummertje. Voor de eerste nieuwe song (“Matia mou”) haalde hij zijn nieuwe Turkse zangeres Damla Pehlevan erbij. Een eerste kleine terugval, al lag het niet aan de stijlvolle dame en stond het nummer op zich er wel. Het was anders dan we Shantel normaal zien doen.
Shantel trachtte wel muzikaal en ambiancevol vuur te spuwen en racete van de ene muzikant naar de andere, niet nalatend hen in de spotlight te brengen. Springen en jumpen, dat kregen we weer toen zijn Orchestra “Disko Partizani” aanhief en het tot driemaal toe plagerig onderbak, terwijl hij deed alsof er een technisch probleem was. Hij reeg er meteen “Disko Boy” aan en zette het feestje alleen in het publiek verder. Het gekende recept: iedereen stil laten zitten en dan exploderen. Het blijft werken.
Daarna ging dame Damla even aan de piano zitten, al kwam die nooit boven de rest uit. Het was trouwens opvallend hoe gespeeld werd met instrumentale protagonisten en echo’s. De mixer van dienst had duidelijk de opdracht gekregen om bepaalde instrumenten op bepaalde nummers uit de luidsprekers te houden en anderen te accentueren of - naar ons gevoel – te fel te laten weergalmen.
De sound van zijn nieuwe nummers klonk ook anders. Een reggaedeuntje ertussen, een snuifje latino, zelfs een seventiessmaak à la Emerson Lake and Palmer (Peter Gunn Theme) schuwde hij niet. Kortom, hij trekt zijn oeuvre duidelijk open en dat vraagt een aanpassing.
Maar de sfeer werd pas opnieuw echt broeierig toen hij het publiek bespeelde op “Bella Ciao” waarbij zijn drummer even een heel podium kreeg. Met “Opa Cupa” sloot hij zijn eerste deel af. We waren 75 minuten ver en er moest nog een feestextase komen.
En die kwam er, met bisnummers als “Planet Paprika” en een ‘Bucovina’-medley waarin hij trommelend de eerste rijen weer nat spatte, nog een beproefd concept uit zijn vorige shows. De party dreigde bij momenten zelfs chaotisch te evolueren toen de womenizer (hij had eerder al de feminine power boven het mannelijke gedeelte geplaatst) een twintigtal dames-meisjes on stage trok en hen liet meedansen. Tot de muzikanten zelf bijna in het geheel verdwenen. Maar ze waren er nog. En flirtten mee. Met het uitgieten van flessen bubbels als bruisend hoogtepunt, al kwam het uitdagend tongende meisjesduo op het podium daar zelf ook dicht bij.
Point final. Toch op het podium, maar Shantel stapte meteen de meute in, schertsend, poserend, uitdagend en toch even serieus. ‘We zijn aan een diaspora (grootschalige verspreiding van een volk over verschillende delen van de wereld, red) bezig’, stelde hij ernstig. ‘Maar de verspreiding van onze soort muziek heeft niets met nationalisme te maken. Integendeel, ik verfoei dat. Ik stel vast dat het in de voormalige Oost-Europese landen de verkeerde kant uitgaat. In 1991 ontstond een verandering en dat was hoopvol, maar wat zagen we: ze gingen allemaal de rechterkant van het politieke spectrum op en dat is beangstigend.’
‘Democratie kan blijkbaar hard zijn. Ik wil me daar met mijn muziek op zich niet in mengen. Maar wat me mateloos stoort is dat we in deze Europese unie amper van een unie kunnen spreken. Het wordt voor ons met de band bijvoorbeeld steeds moeilijker om te touren in Europa omdat we met een mix aan nationaliteiten zitten. Aan de grens met Groot-Brittannië moet je tot vijf uur wachten omdat ze ons niet vertrouwen, terwijl al onze papieren in orde zijn. De Europese Unie, dat is eigenlijk een paradox.’
Een funmaker met een (politieke) visie. En ook met een nieuw album, maar niet van zijn band zelf. Te koop was achteraf immers nog 'Kosher Nostra – Jewish Gangsters - Greatest Hits' (uitgebracht op Shantels eigen label), dat eigenlijk een compilatie is van de muziek die voor zijn optredens door de zaal klinkt.
Setlist 1. Intro 2. Mahalageasca 3. Beeing authentic / Macedonia 4. Matia mou (niew) 5. Ya rayah 6. Da zna zora 7. Sandal 8. Disko partizani 9. Disko boy 10. Usti usti baba 11. Fige ki ase me 12. Ciganka 13. Super bad day (niew) 14. Kosher nostra (niew) 15. Kolo accordion 16. Bella ciao 17. Opa cupa
Bis 18. Citizen of planet paprika 19. Bucovina medley 20. Gadjo dilo 21. Sota 22. Ta pedia tis aminas (niew)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shantel-and-the-bucovina-club-orkestar-28-11-2011-2/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Amatorski startte de avant première van hun theatertour in een uitverkochte Bota Rotonde . De dromerige fluisterpop van de EP ‘Same stars we shared’ (doorbraaksingle “Come home” en “The king” ) en de onlangs verschenen cd ‘TBC’ (prachtsingle “Soldier”), van het kwartet uit Gent/Lier wordt enorm gewaardeerd. Amatorski gaat op de plaat nu iets verder … meer ruimte voor arrangementen en elektronica. De band was al te zien met een blazerssectie en zal tijdens de theatertour werken met projecties, een programma waarin muziek en beeld naadloos in elkaar overlopen; kortfilms aangeleverd door beloftevolle , jonge cineasten met hun muziek als soundtrack of omgekeerd, beelden beïnvloed door hun songs . Vanavond was door één of andere reden de kortfilm tijdens de set niet te zien .
Geen probleem, Amatorski speelde heerlijke, fraaie, kunstzinnige, bedwelmende sfeermuziek en triphopsounds sijpelden door; songs die uitermate sober, intiem, zacht zijn of durven aan te zwellen en een mate van mystiek, dreiging en mysterie uitstralen . Een ideaal geluid voor tijdens deze herfstige, mistige dagen .
Ze hielden het uitermate boeiend hoor , met “Soldier” en “22 februar” die de set openden, een korte gehouden “The king”, de verrassende wendingen op “8 th november” en op de nieuwe “Warshawa” . “Peaceful” en “Never told” hadden binnen het Amatorski concept een traditionele songstructuur. Onder de indruk waren we van het prachtig uitgewerkte “Anthem & é hop” … elektronisch vernuft, soundscapes en gitaareffects sierden de song.
Een klein uur hoorden we emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop in sober gehouden spotlights en lichtbundels van de projector, die schenen en draaiden op de artiesten.
Binnen het donker gehouden decor genoten we van hun eenvoudige, subtiele songs, die werden doorkruist van pianoloops, elektronica, gitaarreverbs en roffelende drums , gedragen door de behaaglijke, fragiele, breekbare, zweverige, ijle zang van Inne Eysermans.
Een geconcentreerd publiek respecteerde de stiltes tussen de nummers , gezien de verbale communicatie verdrongen werd . We droomden weg en gleden af van de dagdagelijkse realiteit; een ijzige wind in de Rotonde ontbrak nog om de Scandinavian/trippop optimaal tot z’n recht te laten komen. Mag dit een tip voor hen zijn om tijdens winteravonden eens buiten te spelen …
Ook al zijn ze intussen “Come home” moe gespeeld, de warmte en genegenheid bracht ons dichter bij elkaar … de ideale afsluiter van hun verstilde pop. Geen bis, maar een gerespecteerde buiging en een schuchtere wuivende hand hadden ze over voor de fans …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amatorski-22-11-2011/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bijna exact twee jaar terug stond het Britse progrock vennootschap Yes op de planken van de Koningin Elisabethzaal te Antwerpen. Nu twee jaar later deed de kleinere maar veel gezelligere Ancienne Belgique dienst voor een staand concert van de band. Een goed gevulde (lees: net niet uitverkochte) AB was getuige van een briljant 2,5 uur durende progrocktrip vol eeuwenoude Yes klassiekers. Eveneens kregen we een mooie selectie uit ‘Fly From Here’, het nieuwe studioalbum en het eerste studioalbum sinds ‘Magnification’ uit 2001.
Men durft wel eens te beweren dat de heren tegenwoordig een uitgebluste indruk nalaten en enkel nog toeren om hun pensioen veilig te stellen. Deze kritiek werd stevig van de mat geveegd want na het optreden was iedereen het unaniem eens: Yes heeft nog steeds bestaansrecht en de band is nog altijd in staat om hun fans waar voor hun geld te geven!
Zoals steeds behoefde ook nu weer Yes geen support of opwarmact en daarom startte de band reeds om 20:00 aan het optreden. Onder luid klassiek trompetgeroffel kwam alweer een andere Yes bezetting het podium op. Wie Yes zegt, zegt immers ook bezettingswissels. Line-up wijzigingen zijn er in het Yes kamp doorheen de jaren altijd geweest. Bassist Chris Squire (63), is er sinds 1968 onafgebroken bij. Gitaarvirtuoos Steve Howe (64) en drummer Alan White (62) maken ook nog steeds deel uit van dit seniorenclubje; samen met jong bloed en zanger Benoit David (45) en de terugkeer van toetsenwizard Geoffrey Downes (59) is dit de huidige formatie. Dat bezige bij Geoff Downes (net zoals Steve Howe ook nog actief bij Asia) de plaats nu mag innemen van Oliver Wakeman is een uitstekende zaak want Downes vertoont toch een stuk meer maturiteit in zijn keyboardspel.
Toch was het opnieuw gitaarkunstenaar Steve Howe die de man was van de avond. Hij was trouwens de enige die solo speelminuten kreeg. Opener “Yours Is No Disgrace” en ook vooral het stevige “Tempus Fugit” waren de verrassende openers. Na het nog altijd leuke “I’ve Seen All Good People” kregen we eindelijk ook eens wat nieuwe Yes klanken. “Life On A Film Set” werd bijzonder warm onthaald. Tijdens de nieuwe songs waren we Jon Anderson bijna helemaal vergeten. Benoit David mag dan een minder charismatische zanger zijn, toch bracht hij de nieuwe songs met heel veel klasse en meer met een eigen vocale stijl. Iets minder vast was zijn stem dan weer tijdens de echte grote Yes klassiekers zoals tijdens “And You And I”.
Gelukkig kregen we na Steve Howe’s solospot nog heel wat nieuw werk voorgeschoteld. Het leuke, akoestische: “Solitaire” van Howe vormde zo een bruggetje naar het nieuwe album. Erna kwam meteen het sterkste deel van de show. Dynamiek, virtuositeit en prachtige composities kregen we tijdens: “Fly From Here” Part 1 tot 5. Mooi, evenwichtig en allemaal net iets minder complex en songvriendelijker. De fans genoten blijkbaar ook heel erg van het homogene nieuwe conceptalbum want het applaus nadien werd minutenlang aangehouden! In het slotstuk werd teruggegrepen naar enkele klassiekers waarbij vooral het zeer stevig “Machine Messiah” een absolute bom was! Veel minder warm liep ik voor publiekslievelingen “Starship Trooper” en de enige encore “Roundabout”. Jammer maar die laatste twee Yes songs doen het voor mij niet echt meer. Oh ja, in laatste instantie werd: “Owner Of A Lonely Heart” (hun allergrootste hit) van de setlist geschrapt, maar ik denk dat niemand daar nog op zat te wachten.
Mijn Yes hart klopt sinds het nieuwe album weer als vroeger en ook live is het duidelijk dat de heren nog steeds voldoende aantrekkingskracht bezitten om een avond lang te boeien. Laten we hopen dat ze nog even wachten om op hun pensioen te gaan!
Setlist:
*Yours Is No Disgrace *Tempus Fugit *Your Move / I've Seen All Good People *Life On A Film Set *And You And I *Solitaire / Clap *Fly From Here – Overture *Fly From Here Part I - We Can Fly *Fly From Here Part II - Sad Night At The Airfield *Fly From Here Part III - Madman At The Screens *Fly From Here Part IV - Bumpy Ride *Fly From Here Part V - We Can Fly (Reprise) *Wonderous Stories *Into The Storm *Machine Messiah *Starship Trooper
*Roundabout
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vanavond hebben we onze post rock tour 2011 vervolmaakt. Waarmee we willen zeggen dat we de drie groten van het genre in één jaartje hebben gezien. Begin dit jaar Godspeed You Black Emperor en in maart Mogwai. Met Explosions In The Sky was ons lijstje dus volledig.
De fijne concertzaal van de Kreun was tot de nok volgelopen voor deze post rockers. De dag voordien hadden ze reeds in Hasselt aangetreden en eerder op het jaar was de AB ook al eens volledig uitverkocht. Er is dus duidelijk wel een publiek voor dit soort aangrijpende en meeslepende rock. Veel zal ook te maken hebben met de alweer uitmuntende nieuwe plaat ‘Take care, take care, take care’ die hier vanavond met kracht, gevoel en finesse werd voorgesteld tussen het al even sterke oudere materiaal.
Explosions In The Sky is een groep van weinig woorden, in hun songs wordt geen letter gezongen, maar ook tussenin de songs richtten ze géén enkel woord tot het publiek. De muziek moest dan maar voor zichzelf spreken, en deed dit ook. Het was een lange trip met verstilde momenten, gloeiende uitbarstingen en openbarstende gitaren.
De bandleden gingen zelf nogal op in hun muziek, aan hun mimiek te zien kon je stellen dat ze zich volledig lieten meedrijven in de indrukwekkende soundtrip die ze op het podium wisten neer te zetten. En ook wij gingen gewillig mee, wij surften als het ware op de golven die soms heel lichtjes om ons heen walsten om ons daarna via een geweldige storm brutaal over kop te doen gaan.
De hoofdrol leek duidelijk weggelegd voor het bezwerende samenspel tussen drie gitaren. Geen strijkers dus en een minimum aan elektronica, daarin onderscheidde Explosions In The Sky zich van die andere twee post rock grootheden. Minder avontuurlijk dan Godspeed en niet zo almachtig als Mogwai, maar even innemend en begeesterend.
Weinig adempauzes werden ons gegund, de ene song was nog niet volledig beëindigd toen een ander blik alweer werd opengetrokken. Daardoor werd het één lange adembenemende trip van anderhalf uur. Na de slotnoot kwam er geen bis meer, en dat was ook niet nodig, Explosions In The Sky hadden hun punt gemaakt.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Om op een zaterdagavond op dreef te komen , was een concertje als Foster The People leuk meegenomen . De Californische band rond Mark Foster was een ‘Saturday Night Fever’ geleider … … Voer dus vóór het vertrek naar je favoriete fuif ...
Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .
Een fijn setje speelden ze , en net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee tijdens de zomer. De single zorgde ervoor dat de band op korte tijd populair werd en dat het concert in de Orangerie uitverkocht was! De jongeren waren op de afspraak en de doorwinterde muziekliefhebber checkte het (zoveelste) beloftevolle bandje …
De dubbele percussie, de toetsen, de elektronicableeps en de stroboscoops op de strakke beats waren een meerwaarde, die de songs een twinkelende, dynamische kwinkslag gaven, zoals op de openers “Houdini” en “Miss you” . De nieuwe single “Call it what you want” (leuke pianotune!), netjes middenin de set, plaatste de popgehalte voorop; “Don’ stop” en “Helena beat” klonken op hun beurt zeemzoeterig. “Life on the nickel” en “Broken jaw” waren de meest inventieve songs live; ze kregen een verrassende, creatieve wending en gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw . Ook zanger Foster wisselde van stem; een moeiteloze overstap was het van indringende, emotievolle vocals op z’n Cold War Kids naar de hoge falset op z’n Wild Beasts. En hij laveert graag van de ene naar de andere kant op het podium en op z’n sensuele danspasjes hoor je wat gegil van jonge meisjes op de eerste rijen. Jonge gasten deden wel eens een skydive.
Het trippende “Pumped up kids” kon niet ontbreken, werd luidkeels meegezongen en – gefloten en was doordrongen van pompende elektro en dubstep , ergens tussen Goose, Netsky en de huidige rits dubstep hitparade artiesten. Om dan in een stevige gitaarsolo te besluiten.
Een gesmaakt optreden hoorden we van de jonge, gemotiveerde band , die ons zoet hield met enkele leuke, ontspannende songs, maar soelaas zullen we pas hebben na een volgende plaat en tour …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
