Peter Gene Hernandez alias Bruno Mars kon tijdens de zomer op Rock Werchter maar een korte set spelen van amper 40 minuten. Dit smaakte naar meer … de jonge sing/songwriter en producer, amper 26 jaar, wordt gegeerd door een jong publiek, wat duidelijk was met een uitverkocht FN. We waren uitermate benieuwd tot wat hij in staat was …
Wat we al wisten , is dat zijn debuut ‘Doo-Wops & Hooligans’ hoge toppen scheerde, een perfecte plaat met een subtiele mix van genres en een aantal sterke hits, “Grenade”, “Just The Way You Are”, “The Lazy Song” en “Easy come, easy go”. Het gaat hard voor Bruno Mars. En de beloningen volgen elkaar maar op (MTV Awards, Grammy Awards,…).
Mars kan alvast rekenen op een uitgebreide band: een achtkoppig gezelschap van blazers, synths, gitaristen , drummer en een rapper ; samen maakten ze er, ruim anderhalf uur lang, een dans- en zangfeest van! De vele tienermeisjes in het publiek zongen, riepen, tierden en gilden. Even waanden we ons terug bij Tokio Hotel …
Hij is opgegroeid in een muzikale familie en dat hoorden we duidelijk vanavond; hij beheerst op z’n jonge leeftijd een smeltkroes van grooves’n’slows van rock, funk, r&b, soul, ska reggae, gospel en doowop. Hij is intussen een status aan het opbouwen als de nieuwe Michael Jackson. Hij heeft een zachte, dromerige, hemelse stem, varieert, en gaat spontaan, goedgemutst swingend en dansend door de songs, met zelfs een perfect uitgevoerde ‘MJ moonwalk’. Een klassebak zonder meer, die probleemloos van gitaar, ukelele en piano wisselde.
Een goed op elkaar ingespeelde en gemotiveerde band gaf kleur en elan aan het concert. De leden kregen voldoende ruimte wat de song en het geheel ten goede kwam. En de dirigent en entertainer was … Bruno Mars natuurlijk … die letterlijk vonken schoot in het publiek …
Het debuut werd volledig gespeeld, aangevuld met een drietal nieuwe nummers, waaronder één met zangeres Skylar Grey, die eerder als support optrad.
… Een uiterst geslaagd concert voor de tieners en een mooi meegenomen concert voor de ouders ... Toen we huiswaarts reden, zongen dochter en vader in de auto de melodieën van “Just the way you are", "Grenade" en "Mary you". Zo hoor je maar hoe de beloftevolle artiest z’n doelpubliek verbreedde.
Het voorprogramma Skylar Grey had veel bombast en poeha om zich, maar kon enkel maar boeien bij covers van Coldplay en Rihanna!
Organisatie: Live Nation
Zo'n twee jaar geleden kocht ik ,na een goeie recensie gelezen te hebben, de debuutplaat van het New Yorkse Woman. Sterk plaatje, maar toch niet van dien aard om na een jaar niet tussen de mazen van de vergetelheid te verdwijnen. Dat dit uiteindelijk toch niet gebeurde kwam enkel en alleen door die ene instrumental op het einde van de plaat. Meestal is zo'n instrumentaal nummer een vingeroefening die ze er alsnog bij kwakken maar dit is anders. Het geweldige "Icy drone" moet zowat de beste instrumental zijn die ik de laatste 20 jaar gehoord heb en ik overdrijf hier echt niet. Een ijzingwekkende drone van bas en drums waarbij de twee gitaren proeven van progrock en anderzijds elkaar de nek proberen om te wringen. ‘Extreme music for noise & swamp blues lovers’ las ik ergens. Beter kan ik het ook niet zeggen.
Twee jaar na de feiten kwam Woman alsnog die plaat voorstellen in de Pit's wat niet meteen getuigt van een perfect gevoel voor timing. Ook de keuze van de groepsnaam is niet meteen een meesterlijke zet, googel dat maar eens! Vandaar misschien de wat teleurstellende opkomst?
Maar die afwezigen hadden nog maar eens ongelijk want dit optreden behoort zeker tot de beklijvendste van 2011. Er werd meteen furieus geopend met, jawel, "Icy drone" dat ze -toch wat jammer- niet de volle vijf minuten lieten uitrazen. Dat is trouwens het enige wat ik op de show aan te merken heb. Want zelfs de stemmen, op plaat toch de zwakke schakel, kwamen live veel beter tot hun recht. Vergelijken is altijd moeilijk maar kieper de Chrome Cranks, Barkmarket en Cheater Slicks in de blender met daar bovenop een scheut Beefheart en het resultaat zou wel eens sterk kunnen lijken op hetgeen we in de Pit's voor de kiezen kregen. Drummer Alex Velasquez en bassist Skeleton Boy zorgden voor logge, doorzopen en donkere ritmes waartussen de twee gitaristen hun eigen weg zochten. Brett W. Schultz uit Mexico City ging daarbij het meest de noisetoer op terwijl, de van Australische origine, Kristian Brenchley duidelijk niet vies was van de blues en hierbij regelmatig een bierflesje over zijn snaren liet glijden. Die Skeleton Boy had zeker zijn naam niet gestolen. Met zijn spichtige uiterlijk en verwilderde blik zoog hij het meest de aandacht naar zich toe. Dat terwijl hij aan twee snaren genoeg had onontbeerlijk te zijn bij dit schitterende Woman.
Dit was één van die optredens die sommigen onder ons deed mijmeren over de gloriedagen van de oude Democrazy. Jammer dat ze geen nieuw werk mee hadden maar ze zijn er naar verluidt mee bezig.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
We kunnen op één hand tellen hoeveel optredens New Order in ons landje speelde. Zes jaar terug gaven ze op Rock Werchter met de nieuwe cd ’Waiting for the siren’s call’ in een evenwichtige set een representatief overzicht. En dan moesten we al diep tuimelen in de eighties … Remember Seaside Festival in De Panne. Matige set door onverschillig- en grilligheid …OK, that was the past … De eigenzinnige invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar.
Of New Order nu tot het verleden behoort, laten we in het midden. Ze speelden twee comeback concerten , eentje in Frankrijk (Parijs) en eentje bij ons (Brussel). Natuurlijk werden we overspoeld door een ganse rits Engelsen. De reünie van New Order was bedoeld om de ZH kosten te betalen voor één van de vrienden van het eerste uur, videomaker Michael Shamberg, die trouwens ook nog instond voor het befaamde Factory label begin de jaren ’80. Leden van het eerste uur Bernard Sumner (zang/gitaar), Stephen Morris (drums/synths) konden niet meer rekenen op bassist Peter Hook, die met z’n diepe, hoekige , strakke, dreunende bas de sound van Joy Division en New Order bepaalde . In 2007 liet hij New Order voor wat het was en is sinds vorig jaar ‘on tour’ met de ‘Unknown pleasures’ – tribute. Maar toetseniste Gillan Gilbert was terug bij de band. Ze schoof even de taken als zorgdragende moeder opzij en kon de band als vanouds vervoegen. Ze werd warm onthaald toen de eerste synthtunes te horen waren … Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over en speelde gemotiveerder dan z’n peetvader. Phil Cunningham (gitaar/keys) is er al een tijdje bij en gaf een ferme kopstoot in New Order’s dromerige, melancholische gitaarspel …
Vóór het optreden bracht een DJ ons op dezelfde golflengte, en een kortfilm volgde , waarin hulde werd gebracht aan de zieke Shamberg …
Op Werchter waren we al behoorlijk onder de indruk. Vanavond kon de band (definitief) een dikke streep trekken met een uitroepteken; op dit afscheidsfeestje noteerden we motivatie, enthousiasme en spelplezier, getriggerd door de jonge bandleden. Sumner bedankte telkens z’n publiek en was niet vies van een vleugje humor.
Het kwintet blikte diep in de ‘80s terug ( ‘Movement’, ‘P, C & L’, ‘Low Life’ en van een handvol EP’s) , vulde het aan met enkele broeierige gitaar- en synthpopsongs. Voldoende nostalgie, variatie en klankkleur dus; een sound, die aanstekelijk werkte op de dansspieren. De onvaste, dromerige zang van Sumner kwam iets sterker uit de verf door de bijhorende galm. En het publiek genoot van de tunes, de vibes, de beats, de gitaarlicks en het beleven op zich, geruggensteund door knappe visuals en een voorliefde aan de Yeah Yeah Yeahs.
De eerste rijen lieten zich volledig gaan op de opbouwende, aanzwellende songs . Het instrumentale “Elegia” was een gepaste opener die meteen een brug sloeg naar het recente materiaal, het prachtige gitaargeoriënteerde “Crystal” uit ‘Get ready’, mooi uitgesponnen, die een forse gitaarstoot kreeg, gewenteld in een bad van zalvende elektronica en drums. Ook “Regret” klonk extravert. De nostalgie droop in de postwave melancholie van “Ceremony”, “Age of consent” en “Love vigilantes”. Het rockende “Krafty” bracht ons naar dit decennium terug.
“1963”, op één van de EP’s te vinden met “True faith” werd al af en toe eens gescandeerd . De sfeervolle tripsong was de aanzet om de electro synths op het voorplan te plaatsen, een chillende “Bizarre love triangle” volgde samen met aanstekelijke, ophitsende en dansbare versies van “True faith” en “The perfect kiss”, die zelfs een rauw rammelende noise outtro kreeg. De diepe basstunes hadden een belangvolle inbreng binnen het electroconcept.
De synths van “586”, de ruwe “Blue Monday” song met een knipoog naar Bollock Brothers’ “Harley David son of a bitch”, werd wat aangepast en gevuld met allerhande bleeps en sounds. Een intens meeslepend en bedreven schitterend lang gespeeld oudje vol herfstkleuren en lentebloesems, “Temptation” ( te horen op één van hun EP’s en op de compilatie CD), besloot overtuigend deze reünie. In de bis ontbrak “Blue Monday” niet en een hartverscheurende “Love will tear us apart” is anno 2011 van treurwilgklassieker uitgegroeid tot een heuse meezinger . Zo zie je maar …
New Order had alvast z’n tweede of derde adem gevonden met de combinatie oude en nieuwe groepsleden. Semi- klassiekers hebben ze bij de vleet en er stonden er nog op ons verlanglijstje maar ze zullen nu waarschijnlijk definitief in de kast opgeborgen zijn. We houden er hier een fijne herinnering aan over ..
Organisatie: Live Nation
In tegenstelling tot 11 oktober laatstleden in Trix was Blackup maandag 17 oktober wel aanwezig in Magasin 4. De groep herbergt 4 Gentse rasmuzikanten die hun sporen al verdienden in bands als Fifty Foot Combo, The Feather, The Ewings, Thee Andrew Surfers en Wolfen. In 2009 ontsproot Blackup, een geolied punkrock- en gestroomlijnd rock-‘n’-roll beest.
Hun debuutcd ‘Ease & Delight’ (in New York onder handen genomen door niemand minder dan Jon Spencer – boegbeeld van o.a. Pussy Galore, Heavy Trash en Blues Explosion) bevat dan ook niets anders dan rechttoe rechtaan no-nonsense songs. Denk aan Wipers, Stranglers, Magazine, Wire en The Jesus Lizard en je krijgt ongeveer een beeld van wat je van deze heren kan verwachten. Ook live werden alle verwachtingen ingelost. Vooral drummer Xavier Benoit viel op door de extreme gedrevenheid waarmee hij zijn cimbalen afranselde en de opgespannen drumvellen van zijn op ontploffen staande drumkit constant lappen rond de oren uitdeelde. De twee gitaristen Piet Stellamans en frontman Steven Gillis lieten hun plectrums schuren langs hun snaren en bassist Miguel Moors liet zijn bassnaren trillen tot ver buiten de hoofdstad. Jake Cavaliere, boegbeeld van de hoofdgroep kwam naast ons een kijkje nemen en knikte instemmend. Goedgekeurd dus en ideale opwarmer voor de hoofdact! En goed nieuws voor de heren van Blackup: ze mogen straks het voorprogramma verzorgen van Hot Snakes tijdens het Europees gedeelte van hun herfsttoer. Laat ze een poepje ruiken, zou ik zo zeggen!
We waren dus al op meer dan kamertemperatuur toen The Lords of Altamont, een stelletje volgetattoëerde bikers van de Amerikaanse Eastcoast die vergezeld waren van een gogo danseres, hun blijde intrede maakten op het podium van Magasin 4. Hun credo: rock die niet gevaarlijk is, is zinloos! Alleen al hun groepsnaam is een gestrekte middelvinger naar alles wat naar love, peace en understanding ruikt.
The Lords of Altamont plunderen vol overgave de oerpunk van peetvaders MC5 en The Stooges, de psychobilly van The Cramps en de garagerock van The Sonics.
Ze kwamen voornamelijk hun laatste album (‘Midnight to 666’ uit 2011) promoten en deden dit en verve. Live komen de songs nog meer tot hun recht dan op hun albums. Vettige rock zoals we het nog maar zelden meemaken.
Als je dan ook nog over een party-animal als uitgangsbord beschikt, heb je in ieder geval iets voor op andere groepen in het genre. Jake ‘The Preacher’ Cavaliere liet geen kans onbenut om zijn orgeltje alle hoeken van het podium te laten zien. Het arme orgeltje moest op een bepaald ogenblik ook het gewicht van de zanger torsen. Scheurende gitaren, een beukende ritmetandem, een scheurend orgeltje en de stem van brulboei Cavaliere: meer moet dat niet zijn! Of toch: het zootje ongeregeld uit Los Angeles had nog een extra troef die ze uitspeelden, nl. gogo danseres Moana Santana. Zij liet geen kans onbenut om haar twee grote troeven (if you know what I mean) uit te spelen tijdens haar suggestieve dansbewegingen bij deze overvloed aan diverse soorten vettige rock. Het publiek genoot er met volle teugen van en liet dat ook telkens blijken toen ‘The Preacher’ meermaals tussen twee songs door vroeg hoe de stemming in de zaal was.
Na een schitterende cover van Roky Erickson’s “Don’t Slander Me” verlieten The Lords het podium. Niet voor lang want het publiek – dat na 14 killersongs nog niet verzadigd bleek - schreeuwde hen terug het podium op.
Ze trakteerden ons nog op 5 encores, waaronder een oerversie van MC5’s anthem “Kick Out The Jams” en een stormachtig “Cyclone”, dat voor een schitterend orgelpunt zorgde! Een concert om in te kaderen en een méér dan tevreden publiek! Praise The Lords!
Setlist The Lords of Altamont:
[1] Soul For Sale [2] You’re Gonna Get There [3] Get In The Car [4] She Cried [5] Gods & Monsters [6] Going Nowhere Fast [7] Save Me (From Myself) [8] (Gettin’ High) On My Mystery Plane [9] Action Woman [10] $ 4.95 [11] Three [12] Bury Me Alive [13] F.F.T.S. [14] Don’t Slander Me // Encores = [15] Kick Out The Jams [16] Ain’t It Fun [17] Time Has Come [18] The Split [19] Cyclone
Organisatie: Magasin 4 (Brussel)
Een kleine rondvraag leert dat de Britse singer-songwriter Jonathan Jeremiah nog niet zo erg bekend is bij het brede publiek. Nochtans bracht hij reeds drie singels uit die redelijk wat airplay kregen: Hapiness, Heart of Stone en het op Studio Brussel in première gegane Lost. De 29-jarige muzikant, die een afkeer heeft voor alles wat met computers te maken heeft, vond naar eigen zeggen inspiratie in de vinylcollectie van zijn vader – waartoe Cat Stevens en Serge Gainsbourg behoren – en op een road trip die hij als 21-jarige ondernam doorheen de Verenigde Staten. Bijna tien jaar na het begin van zijn muzikale zoektocht raapte hij genoeg centen bij elkaar voor de opname van zijn eerste album Solitary Man, waarmee hij momenteel door Europese zalen trekt.
In een uitverkochte Botanique voerde Jeremiah quasi identiek dezelfde set op als in het Depot in Leuven op 10 oktober (zie vroegere review A.U.). De Orangerie moest qua gezelligheid alleszins niet onderdoen voor het Depot.
Opvallend is dat Jeremiah thuis is in een waaier aan muzikale genres. Hij trapt af met het folknummer “If you only”, begeleid door cello en schuiftrompet. Zijn voorliefde voor jazz wordt dan weer duidelijk in “See” dat wordt gedragen door een aanstekelijke gitaar. Jeremiah stond deze zomer trouwens ook op de planken van North Sea Jazz met het Rotterdamse Metropole orkest, ‘een droom die uitkomt’, zoals hij het optreden in de Ahoy omschreef.
In het zinderende “Heart of Stone” bewijst Jeremiah dat in soul zijn baritonstem het best tot uiting komt. Voor een eerste hoogtepunt van de avond moeten we echter wachten op “Hapiness”, een ballad over heimwee naar gelijkgestemde zielen in het thuisland (check ook de officiële video opgenomen aan Engeland’s wilde kustlijn). Opvallend: Jeremiah’s stem doet in dit nummer dromen van Nick Drake...
Minder overtuigend is de knappe zanger solo op gitaar, zoals in “Solitary man” (“het favoriete nummer van mijn moeder”, dixit Jeremiah), waar vooral de melodieën niet echt blijven hangen. “Never gonna” schudt het publiek op tijd wakker en klinkt live dan weer veel spannender dan op de plaat, even dachten we zelfs op een Belle & Sebastian concert te zijn beland.
Afsluiten doet Jeremiah met een verdienstelijke cover van “Protection” van Massive Attack. De conclusie van het concert wordt treffend verwoord door mederedacteur A.U. over het concert in Leuven: zeker niet groots of legendarisch maar zeker vermakelijk. De sympathieke zanger heeft zelfs nog tijd voor een signeersessie en een babbel met de fans, waarvoor dank!
Organisatie: Botanique, Brussel
Zaterdag trokken we richting hoofdstad voor de gig van het Japanse viertal Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. Hun vliegende schotel hield halt aan Magasin 4, de tussenstop in België voor hun Europese ‘2011: a space ritual tour’. Algemene noemer van dit Japanse ‘soul collective’ is Acid Mothers Temple. Deze psychedelische band uit het land van de reizende zon werd opgericht in 1995 en trad door de jaren heen op onder diverse andere namen en bezettingen (o.a. Acid Mothers Temple & The Cosmic Inferno, de zwaardere versie die meer hardrockgeïnspireerde psychedelica brengt, gebruik makend van een resem effectpedalen en Acid Mothers Rafirampo, de dichter bij freejazz aanleunende band met 3 kernleden van Acid Mothers Temple en 2 leden van Rafirampo). Met andere woorden: muzikale kameleons!
Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. is één van hun vele gedaantes en is meer op psychedelische space-rock gericht. Hun songs geven meer ruimte voor improvisatie en experimenten, met geïntegreerde elementen van Amerikaanse psych rock, drone en wereldmuziek. Boegbeeld, bezieler en rode draad door het AMT-verhaal is de langharige gitarist Kawabata ‘speed guru’ Makoto. Zijn partners in crime zijn bassist Tsuyama ‘cosmic joker’ Atsushi, Higashi ‘dancin’ king’ Hiroshi op synths en Shimura ‘latino cool’ Koji op drums.
Zaterdag trakteerden ze ons op een psychedelische muzikale rondreis doorheen het universum waar we achteraf nog lang in bleven hangen. Hoogtepunt was ongetwijfeld het trippy “Dark Stars in the Dazzling sky” dat op een mantra-eske wijze vocaal werd ondersteund door bassist Atsushi terwijl gitarist Makoto in de finale alle frets en snaren op zijn gitaar verkende (denk Zappa meets Hendrix) om dan uiteindelijk enkele snaren te verlossen van hun opgespannen toestand door ze in één ruk los te trekken.
Ondertussen vormt Atsushi ook samen met drummer Koji een solide ritmesessie, terwijl langharige grijsaard Hiroshi het geheel kruidt met scherpe tripgeluiden (bleeps uit een ander universum) uit zijn synths. Onmogelijk om als publiek hier onberoerd onder te blijven. Er werd dan er ook lustig op los geheadbanged, zowel op het podium als in het publiek. Deze improvisatie in psychedelische space rock klokte af boven de 20 minuten! Schitterend! Atsushi is de muzikale duizendpoot van het viertal en niet te beroerd om naast zijn schitterend baswerk al eens een blokfluit in loop te zetten of de kazoo boven te halen. Ook het ingetogen startende “Pink Lady Lemonade” met schitterend gitaarwerk van Makoto en Hiroshi dat uitmondde in een psychedelische improvisatie van jewelste kon op onze goedkeuring rekenen. Deze song duurde maar liefst een half uur! Ook de samenzang van Hiroshi en Atsushi in “La Le Lo” en het daaropvolgende noise-middenstuk met een ontketende gitarist Makoto waren spek voor onze bek.
We kregen in totaal bijna 2 uur aan experimentele songs (Japanese ‘space’ crackers doordrenkt van een pittige psychedelische wasibisaus) voorgeschoteld. Toen vonden deze buitenaardse Japanners het welletjes en lieten ze ons in een purperen waas verweesd achter. We danken de heren voor deze overload aan space rock. We kunnen er weer voor een tijdje tegen.
Organisatie: Magasin 4 (Brussel)
Het Britse trio The Subways zorgde ervoor dat we meteen 20 jaar jonger werden door hun energieke, bruisende, opwindende, krachtige en stevige melodieuze rock’n’roll/postpunkpop. Ongedwongen, speels, fris gingen ze te werk en als Duracell konijnen sprongen en hotsten zanger/gitarist Billy Lunn (een jonge Josh Homme lookalike) en de bevallige bassiste Charlotte Cooper (in glitterpak) heen en weer . En de drummer mepte er op los.
Retestrak en fel dus …, al werd af en toe wat vaart geminderd met een handvol intens broeierige rocksongs.
Ze zijn toe aan de derde cd , ‘Money & Celebrity’ die ‘Young for Eternity’ en ‘All or Nothing’, opvolgt; de nummers zijn veel van hetzelfde , maar live krijgen ze een pittige scheut crazy rock’n’roll . Alle registers worden opengetrokken om er een ‘amazing’, ‘screaming’ rock’n’roll show en party van te maken: handclapping, refreinen meezingen , obligate ‘oohoohs’, crowdsurf en circlepits … Aaah, was is het leuk jong te zijn als je The Subways hoort … Een avondje spelplezier en fun, waarbij ze de melodieuze subtiliteit niet het oog verloren. 16 songs in een uur , en gestoffeerd met een woordje uitleg … doe het hen maar na!
Meteen was het volle gas vooruit met de strak gebalde gespeelde “Oh yeah” en “Young for eternity”, minder hels maar catchy en nerveus waren “Obsession”, “Allright” en “Mary”, die meer finesse ademden. Het nieuwe materiaal lag in dezelfde lijn, op plaat niet steeds rakend of overweldigend, maar door de dynamiek, de opwinding en de extravertie boeiden ze ongelofelijk. De single “We don’t need money to have a good time” (spitsvondige titel) overtuigde enorm … “Pop death”, “Celebrity” en “Kiss kiss bang bang” zijn, ondanks de explosiviteit en heftigheid, muzikaal minder. Maar so what, hier werden alle zorgen even opzij geplaatst en was het genieten van die brok dynamiet. En hun hit “Rock’n’roll queen” van enkele jaren terug, kon niet ontbreken.
De jonge garde houdt van The Subways en er waren opvallend veel Franstalige vrienden hier vanavond … En The Subways hield van ons . Eenvoud troef en eenvoud overwon … Soms moet dat niet meer zijn … “The Subways it’s a Party” … het was trouwens ook de afsluitende song van deze muzikale wervelwind vol optimisme …
Het Franstalige kwartet The Dukes waren alvast een goede opwarmer . Net als op de tv serie reeks van The Dukes of Hazard gingen ze soms razend tekeer. ‘70s retrogrunge sijpelde door in hun strakke, snedig gespeelde songs . Een jonge gast van de eerste rijen kon zelfs van het lichaam van de zanger niet blijven. Geen probleem , The Dukes’ boys vingen het luchtig op, speelden door en beleefden hier ook wel hun avondje !
Hier werd al eens gecrowdsurfd op het stevige, ophitsende materiaal. Op het eind kon het niet meer stuk met Nirvana’s “Territirial Pissings”. Onze zaterdagavond was gelanceerd ‘like in the old days ‘…
Organisatie: Botanique, Brussel
Uit Texas is het trio True Widow afkomstig en ze omschrijven hun muziekstijl als ‘stonergaze’, pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom. Een muzikale trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks intrigeert, bouwt en dweept de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in diepe een duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze zijn voor enkele optredens in ons land, en waren eerder te zien in Diksmuide (4ad ) en AB Brussel. Live kon het trio deze sfeer duidelijk overbrengen en ze speelden op die manier een boeiende set van een handvol songs als “Blooden horse”, “Wither” en de single “Skull eyes”, die het meest directe nummer van de avond was. Een episch concept door de klanklagen die een rits postrock bands opriepen als Low, Codeine, Earth en verder My Bloody Valentine en Sonic Youth.
De nieuwe plaat ‘As high as the highest heavens and from the center to the circumference of the earth’ is een mondje vol als titel, maar geeft ontegensprekelijk ook de brede dimensie en inhoud aan. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Zelfs een gebroken snaar bracht hen niet uit hun lood, integendeel het ijs werd gebroken voor een leuke , ontspannende babbel, wat aangename lichtpuntjes opleverde.
Ook de support Papermouth stond er duidelijk vanavond. Het Belgische kwartet speelde broeierige ‘70s retrorock, americana en songwriting en lieten hun instrumenten spreken; een licht zwevende zang sierde het geheel. Door de variaties en de soms snedige, felle aanpak, boeide dit kwartet uitermate. Beloftevolle band die binnenkort hun materiaal op de markt zal brengen …
Organisatie: Trix Antwerpen
UUR KULtuur, een organisatie van de KULeuven, houdt zich bezig met Cultuur naar hun studenten. De start van het Culturele Academie jaar komt er muzikaal met de Intergalactic Lovers. De studenten kunnen gebruik maken van hun cultuurkaart. Het opkomend Belgisch talent bewijst het waard te zijn om in de spotlights te staan.
De band komt de ‘stage’ op en opent met één van hun voorname singles “Shewolf”, een broeierige rockende sfeermaker . Na het eerste nummer gaf zangeres Lara aan wat ziekjes te zijn, wat ervoor kon zorgen dat ze vals zou zingen. Onnodige info achterna, gezien zij & haar band het volle pond gaven. Haar stem klonk warm, venijnig, scherp en uitdagend. De singlereeks “Delay”, “Bruises” en “Fade away”. werden sterk onthaald. “Drive” en “Howl” raakten het publiek.
Een aangename afwisseling van hun charmant dromerige gitaarpoprock … Pop met weerhaken dus, dit debuut ‘Greetings & Salutations ‘.
Al bijna het ganse jaar hebben we live hier te maken met een spannende band . Heerlijk zoiets!
Setlist: Shewolf, Like a fool, Fade away, Look at those boys, Drive, Howl, Soul for hire, Bruises, Delay
Pretty baby, Queen of Sighs
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: UUR KULtuur, KULeuven
Puerto Rico, zo zocht ik op, is een klein eiland naast de Dominicaanse Republiek dat soms wel eens de 51ste staat wordt genoemd. Tot nu toe viel er muzikaal niet heel veel te rapen tenzij u natuurlijk houdt van Ray Baretto, Eddie Palmieri, José Feliciano of arggh... Gabriel Rios. Tot enkele jaren geleden deze blinde vlek op de rock-'n-rollkaart dan toch ingevuld werd door Davila 666, die een contract wisten te versieren bij het prestigieuze 'In The Red'. En nu is er ook nog Los Vigilantes dat tekende bij Slovenly Records en een gitarist in de rangen heeft die al eens durft meespelen met Davila 666.
Dinsdag kwamen ze hun plaat voorstellen in de Pit's en dat optreden werd één adrenalinestoot. Live kwamen de Puertoricanen een stuk snediger uit de hoek dan Davila 666, die het geijkte pad der garagerock al eens durven te verlaten. Los Vigilantes daarentegen zweren bij de sixties garagepunk en raasden zonder omzien door hun set.
Korte, explosieve songs, krachtig gezongen door maar liefst drie zangers en waarschijnlijk rap meebrulbaar mits enige kennis van het Spaans. Naast het onweerstaanbare geram van gitaar, bas en drums mocht een tweede gitarist haast achteloos zijn gitaar fijn de vrije loop laten. De nieuwe Black Lips zijn ze nog niet maar echt veraf leek het nu ook weer niet. Achteraf sleten ze hun LP's aan 10€ en hun CD's zelfs aan 5€, rijk zullen ze er niet van worden...
Vooraf miste ik de helft van het optreden van The Skeptics, een nieuw project van een jongen uit La Rochelle, Frankrijk die zijn sporen reeds verdiende bij Wild Zeros en Mean Things. Wat ik wel hoorde was vrij traditionele garagerock in de "Back to the grave"-traditie, Link Wray ook, gezongen door een stem die duidelijk jaren in een vochtige kelder gelogeerd had. Enkele versnellingen trager dan hetgeen nog komen moest maar lang niet slecht. Spijtig dat enkele technische problemen er op het einde de vaart helemaal uithaalden en het nog snakken werd naar de eindmeet.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Begeleid door een vijfkoppige band (cello, contrabass, schuiftrompet, gitaar en drums) trapte Jonathan Jeremiah zijn uitverkochte show in de tijdelijke uitvalsbasis van Het Depot af met “If you only”, de openingstrack van zijn verdienstelijke debuutplaat (‘A solitary man’).
In het daaropvolgende nummer, het als een ware crooner gebrachte “See (It doesn’t bother me)”, werd de ietwat jazzy sfeer in grote mate bepaald door het gevarieerde instrumentarium van dat vijftal. Die eerste twee nummers werden echter iets te gezapig gespeeld om van een werkelijk felle start te kunnen spreken.
Veel vroeger dan verwacht pakte men vervolgens evenwel uit met “Happiness”, een song die enkele maanden terug de ether opvrolijkte. Live kreeg deze hit een indrukwekkende schuiftrompetsolo mee, een inbreng die door het qua leeftijd gevarieerde publiek erg gewaardeerd werd. De als gospelorgel afgestelde synthesizer zorgde er samen met de overeenkomstige vocalen voor dat we ons tijdens “All the man I’ll ever be” even in hogere sferen waanden. De eerste cover van de avond, “These days” van Jackson Browne, illustreerde dat Jeremiah als singer-songwriter goed geluisterd heeft naar de juiste voorbeelden.
Een enkel door cello ondersteund “How half-heartedly we behave” zette opnieuw in op sfeer, waarna sympathieke Jonathan solo het drieluik “Stormy”, “Sweet sunshine” en “A solitary man” ten berde bracht. De flair waarmee hij zich van die taak kweet, toont aan dat deze kerel het podium als zijn natuurlijke biotoop beschouwt waardoor hij er makkelijk in slaagt om zijn publiek op het gemak te stellen. Zodoende voelde de zaal aan de Kapucijnenvoer (die begrijpelijkerwijs niet kan tippen aan het sfeervolle onderkomen aan het Martelarenplein) toch aan als thuis.
De groep kwam na dit solo-moment terug om het soulvolle “Heart of stone” te voorzien van een ware STAX-sound. Opnieuw kon de schuiftrompet, bediend door een kerel die ondanks de hitte in de zaal consequent zijn warme wintersjaal omgesjord hield, op het merendeel van de waardering rekenen. Na “That same old line” sloot jolige Jonathan de set af met de spiksplinternieuwe single “Lost”.
Het enthousiaste publiek deed de man echter op zijn stappen terugkeren. Het eerste bisnummer, “Protection”, kreeg ietwat van een Kings of Leon-touch, vooral in de manier waarop Jeremiah het vocaal inkleurde. Niet dat we denken dat hij ooit in die neefjes hun voetsporen zal treden, enerzijds leent zijn muziek zich daar niet toe en anderzijds denken we ook niet dat hij überhaupt wenst om voor grote stadions op te treden. Laat hem maar rustig verder doen in wat hij goed is, namelijk het verzorgen van leuke optredens op gezellige locaties. Zeker niet groots of legendarisch, maar wel vermakelijk. Zie ook het optimistische “Lazin’ in the sunshine” waarmee hij ons hoopvol de donkere nacht instuurde. Was het leven maar altijd zo mooi….
Organisatie: Depot, Leuven
Na passages eerder op het jaar in o.a. de Botanique en de Arenbergschouwberg, hield de man uit Australië halt in Brugge voor een zo goed als uitverkocht concert.
CW Stoneking werd geboren in Australië en bracht een deel van zijn jeugd door bij de Aboriginals in de buurt van het stadje Papunya. Met zijn gitaar, zijn vermaarde banjo en begeleid door een stel koperblazers heeft hij zich een eigen muzikaal pad gebaand waarbij hij vooroorlogse blues vermengt met voodoo jazz en jungle. De teksten van zijn laatste album ‘Jungle Blues’ brengt hij met een gemeende onbevangenheid, die de door de jaren ’20 getekende muziek overstijgt.
Zijn primitive Horn Orchestra bestaat uit James Clark (Tuba, Double Bass), Kynan Robinson (Trombone), Stephen Grant (Cornet), Ollie Browne (Drums).
Hoge opkomst voor deze Aboriginal-TomWaits figuur, en eerlijk gezegd wist ik niet goed wat te doen met deze metafoor. Na zijn passage bij Jools, had ik het niet zo erg goed voor met de man, maar de lovende recensies van zijn vorige passages brachten me ertoe toch een bezoekje te wagen op de bewuste avond.
CW Stoneking: je houdt ervan of je houdt er niet van. Wie komt om ruwe en scheurende gitaar en-of swamp gitaarblues te horen, is er aan voor zijn moeite. Stoneking moet het hebben van zijn jaren’20-30- klank, waar zijn Hornband dan ook op voortreffelijke wijze voor zorgt. Swampblues, maar dan op vooroorlogse wijze.
Stoneking put voornamelijk uit ‘Jungle blues’, zijn meest recente werk. “Jungle lullaby”, brave “son of America” en vooral het voortreffelijke “Jailhouse blues” swingen als een tiet, ook met voornamelijk akoestische instrumenten. Het is even wennen, maar eens je in de sfeer zit, kan de klank niet meer stuk en wil je ook niets anders meer. De man die wel es last heeft van een sssssspraakgebrek zingt dan ook als hing zijn leven ervan af. “Early in the mornin’” (eveneens uit ‘Jungle lullaby’) opende trouwens de set, en deed ons zonder enige moeite aan de andere Tom Waits denken.
Stoneking was beter bij stem dan enkele dagen geleden. CW breit de set heel gevat in elkaar en voorziet de meeste nummers van passende bindteksten, vaak met een knipoog naar het verhaal achter de nummers.
“Don’t go dancing down the darktown strutters hall” passeert nog, waarbij hij op banjo begeleidt… O ja, een pracht van een resenatorgitaar gebruikt de mens. Voor degenen die niet weten wat ’t is: http://nl.wikipedia.org/wiki/Resonatorgitaar
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
