Wie de stilte van de Schotse hooglanden omruilt voor het hectische Los Angeles moet goed gek zijn of beschikken over een geniaal plan. We verdenken de intimistische folktroubadour Alexi Murdoch eerder van het eerste, maar de geschiedenis heeft ons intussen geleerd dat zijn oversteek over de grote plas hem niet bepaald windeieren heeft gelegd. Zo kwam “Orange Sky” uit zijn debuut EP ‘Four Songs’ in geen tijd terecht op de soundtrack van hippe Amerikaanse televisiereeksen als Prison Break, The O.C. en House, en mocht hij in 2009 een groot deel van de Sam Mendes prent ‘Away We Go’ van muziek voorzien. In Europa is Murdoch vooralsnog een goed bewaard geheim, maar gelukkig heeft de man ondertussen toch ook de weg naar België gevonden. Ondergetekende kon afgelopen vrijdag een stoeltje verzilveren in de Gentse Handelsbeurs waar de Belgische maiden trip van de Schot eindelijk een feit was
Wie denkt dat Murdoch de zoveelste verpersoonlijking is van de populaire jongeling met toegankelijke akoestische gitaarriedeltjes leest beter verder want de verschillen met pakweg Milow zijn niet eens op twee handen te tellen. De nummers van de Schot verdragen om te beginnen bijzonder weinig daglicht, zo weinig zelfs dat de set in het pikdonker begon en in de schemering eindigde. Geen kat kon dus met zekerheid verifiëren of de rijzige schim op de planken van de Handelsbeurs wel degelijk die van Alexi Murdoch was, maar de stem van de Schot loog nu eenmaal niet. Net nu we dachten dat we met Lou Barlow en José Gonzalez zowat de meest getalenteerde muzikale nakomelingen van Nick Drake hadden gezien komt Murdoch aandraven met een zo mogelijk nog grotere vocale gelijkenis. De Schot is echter allesbehalve een copycat van de mythische treurwilg Drake. Aan het intussen beproefde minimale folk recept voegt Murdoch via een batterij pedalen met mondjesmaat ambient loops toe waarvan net genoeg dreiging en mystiek uitgaan om te voorkomen dat het in schemering gehulde publiek langzaam in slaap wordt gewiegd.
Met ‘Time Without Consequence’ (‘06) en het dit voorjaar verschenen ‘Towards The Sun’ heeft Murdoch intussen twee full albums onder de arm met voldoende kwalitatief materiaal om een beklijvende set aan op te hangen. Met “Through The Dark”, “Love You More”, “All My Days” en “Someday Soon” zat de set volgestouwd met sterke staaltjes ambient folk die in wezen weinig meer om het lijf hebben dan een akoestisch of elektrisch gitaarlijntje dat bijna onhoorbaar wordt ingezet en langzaam uitgroeit tot een melancholische climax.
Murdoch is echter meer dan een begenadigd snarenplukker, om niet te zeggen een multi-instrumentalist. Tijdens “Towards The Sun” wordt de Schot enkel vergezeld door een klein harmonium, en even later doet een aftandse viool mooi dienst als ukelele. Het hoogtepunt van de avond is echter het moment waarop Murdoch plaats neemt achter een piano en elke stilte ineens even belangrijk wordt als elke noot, wat ons sterk deed terugdenken aan die ene onwaarschijnlijke solo schijf van Talk Talk’s Mark Hollis.
Het karig opgekomen publiek was al die tijd muisstil gebleven uit respect voor zoveel verstilde eenvoud, maar dat was eigenaardig genoeg niet naar de zin van Murdoch die meermaals de stilte probeerde te doorbreken met een cynische kwinkslag. Dat lukte al even met “Slow Revolution”, en pas echt helemaal toen de Schot tijdens de encores een ukelele boven haalde voor een volledig uitgeklede versie van “The Ragged Sea” uit de soundtrack van ‘Away We Go’.
Alexi Murdoch verdween uiteindelijk zoals hij gekomen was: goed aan het zicht onttrokken maar oorverdovend melancholisch.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Voorzien van de nodige dosis scepticisme en een toch niet gering pak vooroordelen trokken wij 18 november ll. richting Lille , waar 30 Seconds To Mars, de Amerikaanse band rond de immens populaire frontman Jared Leto, acte de présence gaf. Leto : Acteur, TV personage, ex van Cameron Diaz, ooit verkozen tot 'Sexiest Vegaetarian', en zo nog van dat-tem ... Volkomen terecht dus dat wij ons vragen stelden naar de muzikale kwaliteiten van dit heerschap : hebben we hier te maken met een acteur met rockster ambities, of een muzikant die zich in Hollywood wist binnen te wurmen, of een celebrity die niet weet van welk hout pijlen maken ?
Wat we wel weten is dat de Leto in 1998 samen met drummende broer Shannon de band oprichtte en dat ze inmiddels 3 CD's op hun conto hebben. Dat de band, of laten we zeggen vooral de inmiddels bijna 40-jarige Leto, de hoofden van menig jong muziekliefhebber op hol doet slaan bleek meteen duidelijk vanaf de eerste noten die de tot de nok gevulde Zenith Arena invlogen.
Maar pas na een 10-tal minuten werd er serieus van leer getrokken en begon het feestje pas echt met een daverend “This Is War” en een al even knallend “Search & Destroy”. Aan het gekrijs en geschreeuw te horen was ook al duidelijk dat het jonge volkje vooral voor Jared Leto naar Lille was gekomen. En dat wist ie zelf ook : Leto kon vanaf dan voor het (toch al op voorhand) uitzinnige publiek al zijn duivels ontbinden, en toonde zich een meester in het bespelen en opzwepen van de fanatieke horde volgelingen. Het continue ‘Jump, jump !!’ & ‘Make some noiiiiiiiiiise !!!’ & ‘Is everybody having a good tiiiiiiime’ werkte op den duur wel op de zenuwen, maar het jonge grut kreeg er niet genoeg van. Het kot stond op zijn kop!
Eén van de absolute hoogtepunten was het massaal meegezongen epische “Vox Populi” (moet ook, met zo een songtitel !), een sterke song, maar waarbij ik toch telkens weer een link naar eind jaren ’80 U2 – zowel qua zang & gitaarljnen – niet uit mijn hoofd kan bannen. Ook in zijn eentje in akoestische solo kwartuurtje, met daarin o.a. een knap “The kill (bury me)”, wist Leto de aandacht vast te houden. Terug de stekker in voor “A Beautiful Lie” en na een (overbodig) intermezzo met Anthony (of was het Antoine ?), een uit het publiek opgeviste Fransman die geen reet Engels verstond, werd afgesloten met “Closer to the Edge” (en met veel confetti !).
Het wachten op de bis(sen) werd voor het nu nog uitzinniger publiek draaglijker gemaakt met een veredelde en ‘artistiek verantwoorde’ videoclip van “Hurricane”, waarna een –het moet gezegd- uitmuntende finale volgde met “From Yesterday” en “Kings and Queens”. Stadionrock pur sang … voorlopig nog in middelgrote zalen, maar daar zal het niet bij blijven.
Wat die vooroordelen betreft : Toch deels uit de weg geruimd! Muzikaal staat de band er wel degelijk, alhoewel Leto het acteren op het het podium niet kan laten. Daarom next time wat minder blahblahblah, en liefst toch iets meer songs ! Volgende afspraak : 30 november, Lotto Arena, A’pen.
En … : Voorprogramma van dienst was niemand minder dan White Lies! Bij onze Noorderburen dus blijkbaar iets minder gewaardeerd dan bij ons! Echter : volledig gemist wegens files in Lille ! Herkansing : 25 Nov. aanstaande, Lotto Arena, A’pen !
Setlist 30STM : Escape – Night of the hunter – This is war – 100 Suns – Search and destroy – Vox populi - L490 – Alibi - The kill (bury me) – A beautiful lie – Closer to the edge – From yesterday – Kings and queens
Neem gerust een kijkje naar de pics
30 Seconds To Mars
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-18-11-2011/
White Lies
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Na tien jaar is de band van Gavin Rossdale, Bush, er terug bij. In de jaren ’90 scoorden zij drie succesvolle platen ‘16 stone’, ‘Razorblade suitcase’ en ‘The science of things’, met een handvol hits, “Everything zen” , ”Glycerine”, “Greedy fly”, “Swallowed”, “Chemicals between us” en “Machinehead”. Ze werden de populairste Britse rockband sinds tijden in de V.S. En dat de VS storm liep voor de sing/songwriter, had ook nog te maken met z’n relatie met Gwen Stefani (eerder No Doubt) .
Toen de gitarist (Nigel Pulsford) na deze succesperiode de band verliet, kwamen de activiteiten op een laag pitje te staan; ook de comeback ergens midden de jaren 2000 had niet het verwachte resultaat. Maar nu dat alles wat op z’n plooi is gekomen muzikaal en in het gezinsleven, heeft Rossdale opnieuw de smaak te pakken en komt hij in een nieuwe band line-up met Chris Taynor en Corey Britz de reünie van Bush inluiden. ‘The sea of memories’ is een gewone rockplaat, eenvoudige stadiongrunge, die niet al te veel potten of pannen zal breken; Bush onderscheidt zich niet meer van de doorsnee toegankelijke stevige en gevoelige rockbands.
De fans van het eerste uur waren hun favoriet niet vergeten, want Bush gaat een succesvolle tour tegemoet, gezien alle optredens uitverkocht zijn. En de betrokkenheid, enthousiasme, spelplezier zijn ‘back’. In de anderhalf uur durende set zaten de classics mooi verstopt, een halve ‘best of’ binnen de nieuwe songs. Goed was dat Rossdale zich niet godverheven voelde, maar een gewone rockartiest was , iets wat in het verleden wel anders kon zijn … hoewel … in België hielden we er een fijne herinneringen aan over en vooral toen hij ternauwernood z’n optreden in de AB moest cancelen, en dan het publiek met het ticket iets later tijdens de tour, een optreden in de Bota Orangerie gunde! Een mooi gebaar ...Zo zie je maar …
Vanavond zette het kwartet een ouderwetse rockshow neer en noteerden we enkele spannende gitaarduels. De eerste songs “Mirror of the signs”, “All my head” en de singles “Machinehead” en “Greedy fly” volgden elkaar snel op. Telkens werden ze warm onthaald; dat deed Rossdale en de zijnen blijkbaar deugd en het doorbrak nogal snel het ijs in het contact.
Rossdale dweepte het publiek op en met z’n band speelde hij hier voor ZIJN fans, dat was duidelijk. De versterker werden opengezet om het nieuwere materiaal als “Sound of winter”, “Heart of their matter” en “People that we love” wat meer draagkracht te bieden . De songs kregen ook meer ruimte door voorgeprogrammeerde synthloops en ze werden gedragen door z’n lichthese stem . Krakers als “Chemical between us”, “Everything zen” en “Swallowed” ontbraken niet! De energie voelde je , dit was pure power van een rockband. Diep in de set nam het kwartet wat gas terug met het sfeervolle , ingetogen “All night doctors” door een zalvend klinkende gitaar, piano en staande bas.
Ze kregen veel complimentjes . Het publiek was uitermate tevreden dat Bush terug was . De nieuwe songs raakten minder , maar de motivatie, de dynamiek, de gedrevenheid en de frisheid maakten veel goed . “Come together” van The Beatles en een lekker uitgesponnen vettige “Glycerine” besloten de opwindende set van het kwartet.
Evaline tourt als support van Bush en heeft momenteel twee hits te pakken met “Picking it up” en “Beneath the fire”. Al tien jaar is de band bezig en pas nu krijgen ze in Europa airplay met de cd ‘Woven material’. Ze speelden eerder al op RW en ook vanavond hadden ze er duidelijk zin in . In de spotlights stond alvast de zanger Richard-Jonathan Perry. Een snedige, pittige gig van afgewerkt melodieus emo materiaal met een rauw randje, dat niet vies was van ‘80s waverock.
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Voor een try-out van Arsenal trokken wij naar De Kreun in Kortrijk. Dat Arsenal nog steeds een populaire band is, bewees de hele rij mensen die buiten stonden te wachten om binnen te kunnen. Voor een tjokvolle en uitverkochte zaal openden ze zeer verrassend met “Melvin” gevolgd door “Estupendo”. Deze ijzersterke songs zorgden ervoor dat iedereen al van in het begin mee was. Wij hadden toen al in de mot dat het wel eens een erg zwoel feestje kon worden.
Naast de gekende hits serveerden ze ons ook materiaal uit ‘Lokemo’, hun eerder verschenen 4de album. De nieuwe plaat is iets ruiger en minder zomers dan hun voorhangers maar bevat genoeg variatie om van een behoorlijk geslaagd album te kunnen spreken.
Nieuwe nummers als “Satellites” werd al snel afgewisseld met de gekende en smaakvolle
“ Saudade” en “ Mr Doorman”.
Eerste gastzanger van de avond was Johnny Whitney (The Blood Brothers) die tijdens “High Venus “ de zangpartijen voor zijn rekening nam. Een erg melodieus up tempo nummer waarbij de schreeuwerige zangstijl voor een ruiger geluid zorgde dan dat we van Arsenal gewoon zijn. Even later mocht hij een tweede keer komen aandraven, al was dit een iets minder geslaagd. Het hyper kinetische ‘ge-jump’ en het soms valse geschreeuw viel niet echt mee. Ergens halverwege verscheen Shawn Smith, de Seattle-based rock zanger die vroeger al meedeed tijdens ‘Lotuk’.
We hielden van het fijne samenspel en de tics tussen John Roan en Leonie Gysel, die maar al te graag het publiek ophitsten. Leonie bewees op het wondermooie “Longee” over welke prachtige sensuele stem ze beschikt!
Na iets meer dan een uur hielden ze er mee op. We hoorden een brede waaier aan muziekstijlen, wat resulteerde in een gevarieerde set, waarbij de zuiderse tunes nog steeds de bovenhand hebben. Met een heerlijk zomers gevoel op deze gure, kille herfstdag konden we naar huis
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Stephen Malkmus mag dan al het boegbeeld geweest zijn van de fantastische en invloedrijke indie band Pavement, het zou de fans toch ook niet mogen ontgaan zijn dat hij inmiddels al 5 soloplaten gemaakt heeft die qua klasse niet moeten onderdoen voor het grensverleggende werk van zijn voormalige band. Toch spreekt de naam Pavement blijkbaar veel meer tot de verbeelding dan Stephen Malkmus. Het Pavement reünie optreden van een klein jaar geleden in de AB was op slag uitverkocht terwijl vanavond de zaal Trix amper voor de helft was volgelopen.
Nochtans is het nieuwe album ‘Mirror Traffic’ alweer een bescheiden pareltje. Voor insiders althans, de rest heeft -zo vermoeden wij- de moeite nog niet gedaan om het fijne plaatje een kans te geven, getuige de magere opkomst.
The Jicks hadden er weinig erg in. In een sobere basisopstelling en zonder enige vorm van scrupules (een geposeerde rock’n’roll attitude of uitgedokterd imago zijn zeker niet aan Malkmus besteed) speelden ze met overtuiging een resem sprankelende songs. Spontaniteit en af en toe spitse humor kenmerkten het optreden. En niet te vergeten natuurlijk, een hoop frisse en bruisende songs.
Op een ogenschijnlijk slordige, maar spitse en efficiënte manier speelde Malkmus gitaar. Zijn stijl deed ons meermaals denken aan die van Tom Verlaine, een nummer als “Real Emotional Trash” beschouwen wij als Malkmus’ eigenste “Marquee Moon”. Die schitterende song (goed voor 10 minuten genieten van muzikale hoogstandjes) spaarde hij als apotheose op tot aan het einde van de set nadat hij ons al meermaals had laten smullen van zijn speelse maar vernuftige gitaarstijl.
Het was duidelijk dat Malkmus een vette streep getrokken heeft onder Pavement, elke song of verwijzing naar zijn voormalige band werd gemeden. Centraal stond de nieuwe plaat ‘Mirror Traffic’ waaruit maar liefst 11 songs gespeeld werden, met als uitschieters een gedreven “Senator”, een prachtig “Brain Gallop” (met heerlijke sologitaar) en fijne popsongs als “Tigers” en “Stick figures in love” , die allebei gebouwd zijn op lekker rollende rifs.
Bij momenten stonden Stephen Malkmus & The Jicks ook hevig en driftig te musiceren, zoals in “Tune grief”, de felle punksong die werd opgedragen aan The Kids (de enige echte Belgisch punkband die er toe doet) en in de bisronde met een puntig “Baby C’mon”.
Malkmus kon ons ten zeerste overtuigen zonder één noot Pavement. Daarom moet u, als u er niet bij was, dringend eens ‘Mirror Traffic’ een flinke luisterbeurt geven. Gegarandeerd bent u de volgende keer wel van de partij en speelt Malkmus ten minste voor een volle zaal, en dat verdient hij.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Ik vraag me af of U zich het Ierse folkpop ensemble The Corrs nog kunt herinneren? Niet echt? Begrijpelijk, want sinds 2006 staat deze Ierse familieband op non-actief. Aan een mooie succesvolle mainstream carrière kwam er zo’n vijf jaar geleden een einde. Caroline Corr & broer Jim Corr kregen andere verplichtingen en verlieten de muziekwereld om hun kinderen op te voeden. De zussen Andrea Corr (ondertussen ook zwanger van een eerste kindje) en Sharon Corr bouwden dan maar voorzichtig een solocarrière uit. In 2010 verscheen het eerste soloalbum van Sharon Corr: ‘Dream Of You’, een album dat ze sinds augustus 2011 promoot doorheen Europa. Voor Sharon Corr is dit haar eerste headliner tour sinds 2004, toen The Corrs met de ‘Borrowed Heaven’ tour ook op Werchter Classic te zien waren. Een goed gevulde, zittende Handelbeurs wou wel eens zien hoe deze madam het er in haar eentje van af bracht.
Sharon Corr bracht een vijfkoppige band mee. Stuk voor stuk muzikanten die wisten waar ze mee bezig waren. Musicerend maakten ze optimaal gebruik van de schitterende akoestiek van de Handelsbeurs, waarbij een kristalhelder geluid door de luidsprekers weerklonk. Bij The Corrs kwam Sharon steeds een beetje in de schaduw te staan van haar jongere zus Andrea, die er steevast de leadvocalen voor haar rekening nam.
Deze avond bewees Sharon dat ze vocaal zeker niet de mindere was. Toch was Sharon’s grootste troef haar schitterende vioolpartijen. Zoals in de Ierse traditional “Cooley’s Reel”, wat een erg sterke opener was. Een uitbundige start die gevolgd werd door een meer intimistische, gemoedelijke sfeer. “Everybody’s Got To Learn Sometime”, een cover van The Korgis deed het origineel wat oneer aan; terwijl de hit uit 1984 van Bronski Beat: “Smalltown Boy” wel een originele, trage bewerking meekreeg. Tussendoor hadden we al even kunnen genieten van een opmerkelijk ‘Shania Twain country gevoel’ tijdens “Ears Painted On” en de door Sharon geschreven The Corrs hit “Radio”.
Wie trouwens kwam om een ganse reeks The Corrs hits te horen kwam bedrogen uit want naast enkele opmerkelijke covers lag de nadruk toch op haar eerste soloalbum: ‘Dream Of You’. “No Frontiers” werd in tegenstelling tot de avond ervoor in Amsterdam, zonder zus Caroline gebracht. Ook Jeff Beck die de prachtige gitaarlijnen inspeelde voor “Mná Na h'Éireann” kwam niet opdagen maar ook zonder hem werd dit een hypnotiserend hoogtepunt. We kregen ook één gloednieuwe song: “Edge Of Nowhere”, dat straks een plaatsje zal vinden op het nieuwe album.
Met “Woodstock” van Joni Mitchell en “Dreams” van Fleetwood Mac eerde Sharon de grootste songwriters. “Joy Of Life” brak nog een laatste maal alle registers open waarna de Handelsbeurs haar een welgemeende, terechte staande ovatie gaf.
Sharon Corr is een zeer knappe, talentvolle dame die er live ook staat zonder haar broer en zussen. Gent beleefde een zeer leuk maar vrij kort Iers volksfeestje!
Setlist: *Cooley’s Reel *Ears Painted On *Everybody's Got To Learn Sometime *Radio *It’s Not A Dream *Smalltown Boy *Jenny’s Chickens *Edge Of Nowhere *No Frontiers *Love Me Better *Mná Na h'Éireann *Woodstock *Over It *So Young
*Dreams *Joy Of Life
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sharon-corr-15-11-2011/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
The Wombats, het trio uit Liverpool, is toe aan hun tweede cd, ‘The modern glitch’, en heeft al een handvol singles uit die netjes verdeeld werden in de anderhalf uur durende set . Hier was heel wat jong volk voor gekomen … Lekker in het gehoor liggende, frisse, opwindende , leuke adhp pop, door een eenvoudige, aanstekelijke, treffende melodie. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse indie postpunk dus! De gitaarloops, - riedeltjes en toetsen zorgden voor dynamiek en een meezing- en springgehalte.
De eerste rijen hotsten hen en weer en ook op het podium hadden ze er duidelijk zin in , ondanks dat ze er een lange vlucht van Seatlle achter de rug hadden . Een heerlijk ontspannende, dansbare set hoorden we door songs als “Kill the director”, “Jump into the fog”, ”Techno fan”, “Moving to NY” en “Tokyo”. Het tempo werd strak gehouden , ook al klinkt het trio meer electrorock op de nieuwe cd … “Our perfect disease”, “Party in a forest” en” My first wedding” durfden te exploderen.
Na de sfeervolle “Anti –d” gingen ze samen met het publiek nog eens lekker loos; ze weefden en jamden “Walking disaster” en “Let’s dance to Joy Division” aaneen. Sprankelende ‘bubble’rock, catchy en feestelijk … Een stomend setje ‘to the limit’!
Organisatie: Botanique, Brussel
In de Rotonde hadden we het Noorse collectief ( uit Bergen / Stavanger) Casiokids die er in een goed uur in slaagden het publiek aan hun voeten te krijgen . Iedereen die nog op de banken zat , was tegen het eind recht geveerd, heupwiegde en danste lustig mee op die stemmige, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. Wat wil je? Ze zijn met zes , hebben een hoop elektronica en synths staan, spelen op echte drums, en draven aan met aanvullende percussie, gitaar en bas. De sound is luchtig, opgewekt en werkt aanstekelijk, ophitsend en opzwepend. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Ze moesten wat op dreef komen, en na zo’n klein halfuur zaten publiek en band op dezelfde golflengte om in een hypnotiserende trance te geraken. De zang zweefde over de songs. Ze putten uit de twee cd’s ‘Topp stemning …’ en ‘Aabenbaringen …’ ( Btw het zijn bijna onuitspreekbare nummers). Door de repetitieve ritmes, de opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths was iedereen in de juiste vibe om er een leuk, gezellig en dansbaar feestje van te maken; de songs durfden te exploderen. Ze wisselden verschillende keren van plaats en instrument en ze gingen er telkens voor!
Voilà , dat waren nu eens artiesten die een doordeweekse dag doorprikken en een weekendgevoel creëren. Fijn optreden!
Organisatie: Botanique, Brussel
In de Witloof Bar kon je terecht voor twee beloftevolle Amerikaanse ontdekkingen: Holiday Shores en Twin Sister
Zonnestralen raakten op de loungy, sfeervolle sound van de band rond de multi-instrumentalist Nathan Pemberton, die subtiele pianotunes speelde en gretig manueel overweg kon met de pedaaleffects . Holiday Shores biedt geraffineerd uitgewerkt materiaal, straalt een vakantiesfeertje uit, maar de onverwachtse wendingen van allerhande experimentjes van elektronica, psychedelica en gitaarakkoorden zorgden ervoor dat je niet steeds op de wolken dreef; muzikaal wrong de band uit Florida zich in allerlei bochten tussen zomerse pop, krautrock,’70s psychedelica, indie en lofi . Ze debuteren met ‘New masses for squaw peak’ en ze boeiden alvast met een muzikale aanpak van toegankelijkheid en gewaagdheid.
Iets later trad Twin Sister op, een kwintet uit Portland, rond gitarist Eric Cardona en Andrea Estella. Twin Sister brengen een meeslepende, hypnotiserende sound van droompop , die durft te prikkelen door een zachte, speelse en swingende groove. De pluimpjes op de gitaren brachten je al meteen in deze ‘dreamworld’.
Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze uiteindelijk toe aan het debuut ‘In heaven’. En dat mag wel letterlijk worden geïnterpreteerd, want net als Holiday Shores drijf je op wolken door de hemelse, broze en breekbare zang van de bedeesde Estella, die lekker knus was ingeduffeld in haar uitgerekte, witte wollen trui.
Een rustgevende sfeer overheerste, maar het kwintet wist het af en toe handig te doorbreken met meer pit en vaart te steken en de spannende, broeierige opbouw; het geheel bleef uitermate boeiend, zoals op “All around and away we go” en “Bad street” . De band brengt kwalitatief materiaal en we waren duidelijk te vinden voor “Anyway you want to”, “Gene ciampi” en “Kimmi in a rice field”. Overtuigende set en dat zullen hun invloedrijke bands en artiesten Björk, Stereolab en Mazzy Star kunnen beamen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Puggy, dat zijn Matthew Irons, Romain Descamps en Egil Franzén, respectievelijk Engelsman, Fransman en Zweed, maar toch op en top Belgisch, want gepokt en gemazeld in onze eigenste hoofdstad. Razend populair in Wallonië en Frankrijk maar, ondanks passages in o.a. Cactus in Brugge, Rock Ternat en Studio Brussel, nog vrij onbekend in Vlaanderen. Het begon allemaal in 2005 toen de – overigens bijna perfect drietalige – bandleden elkaar in Brussel – toegegeven, de wat lullige groepsnaam - Puggy uit de grond stampten.
Twee jaar later schopten ze het tot de openingsact van het festival Couleur Café in Brussel dat tot overmaat van ramp vroegtijdig moest worden stopgezet wegens een brand. Een tv-station vond er niets beter op dan de eerste act en boucle uit te zenden. De Californische band Incubus was toevallig in het land, zag de show op tv in hun hotelkamer en nodigde het trio prompt uit om hun voorprogramma te verzorgen van de Europese tournee.
Dan ging het snel, de optredens volgden elkaar in sneltempo op – ze stonden op de festivals Reading en Leeds - en ze speelden ook nog het voorprogramma van Deep Purple en de Smashing Pumpkins.
Maar om het succes van Puggy louter aan deze speling van het lot te wijten gaat te kort door de bocht: Puggy’s succes bestaat uit meeslepende pop- en rocknummers, een uitstekende livereputatie en drie charismatische bandleden.
Het optreden in het Koninklijk Circus was een thuismatch voor Puggy, dus er was niet veel nodig om de zaal te doen ontploffen. Matthew Irons neemt de klassieke gitaar en zanglijnen voor zich, Romain Descamps op bas en Egil Franzén gaat loos op de drums. Het overwegend Franstalige publiek zingt en danst meteen uitbundig mee met openers “Empty Streets” en “We have it made”, beide nummers te horen op hun laatste cd ‘Something you might like’. Deze opzwepende nummers doen denken aan The Kooks, Britpop op zijn best! Ook “Dubois” uit het eerste album ‘Dubois Died Today’ overtuigt, al vraagt men zich af waar de elektrische gitaar ergens vandaan komt. De wat progrock-momenten laten ze beter achterwege.
Matthews’ zuivere en vaste stem komt volledig tot zijn recht in het “She Kicks Ass” met ontroerend leitmotiv op piano en de akoestische “Not a thing left alone” en “How I needed you”. De blonde Zweedse ADHD-drummer – alias Ziggy – krijgt dan vooral de jonge meisjes op de knieën tijdens een opzwepend drum-intermezzo “Groovin’ on”.
Veel tijd om op adem te komen nemen de jongens niet met songs als “I do” en “Teaser”. Na een uur en een kwartier zijn we al bij het laatste nummer aanbeland, “When you know”, kracht bijgezet door drie blazers. Het refrein “something tells me everybody hates me” werd met veel overtuiging meegescandeerd….
Fantastisch concert dus en een aanrader voor al wie houdt van ongecomplexeerde poprock.
(Pics front Kmeron)
Organisatie Botanique, Brussel ism Live Nation
Nadat we ze deze zomer zagen schitteren op Sonisphere Festival in Frankrijk en ze bedolven werden met superlatieven na hun passage op Graspop, gingen we kijken of een clubconcert van het Deense viertal van dezelfde kwaliteit was: Volbeat , de band is de laatste jaren aan een steile opmars bezig en net als een jaar geleden was de Lotto Arena uitverkocht.
Iets na 21u waren we goed opgewarmd door Motorheads ‘Born to raise hell'. De Volbeat banner, die rond het podium hing, werd opgelicht en kopstuk Michael Poulsen zette de eerste akkoorden in van wat een strakke, energieke set zou worden. Meteen viel het trendy podium op voorzien van loopbruggen en 2 reusachtige banners die langs weerszijden hingen; een uitgebreide lightshow gaf kleur aan het geheel.
De Lotto Arena kolkte en bruiste, een publiek dat hield van headbangen en diven, er werd meegezongen en gebalde vuisten gingen in de lucht. Wie dacht enkel nummers van het laatste album ‘Beyond heaven above hell’ te horen, kwam bedrogen uit want het werd een beetje een 'greatest hits'. In het begin kwam de klemtoon op de laatste 2 platen met o.m. “Guitar gangsters & cadillac blood”, “The mirror and the ripper” en hun hitje waarmee ze bij het grote publiek bekendheid verwierven, “Heaven or hell”. Ook het aan Johnny Cash opgedragen “Sad mans tongue” ging erin als zoete koek. De sound speelde hen soms parten, een klein smet op de verder goed geoliede set.
Metal, punk, country, rockabilly... Volbeat bracht het allemaal en zorgde voor diversiteit, een combinatie van melodie en knallende riffs in een juiste spirit. Een band die de mosterd haalde bij Metallica.
Poulsen – een vol getatoeëerde knuffelbeer - loofde het publiek voor alle support en z’n oneliners gaven een grappige noot tussenin. Zijn herkenbaar stemtimbre past in het typische Volbeat geluid.
Na een dik uur ging het kwartet even ‘bijtanken’. Een handvol singles van de vier cd’s hadden intussen de revue gepasseerd. Een herkenbaarheid, die uitermate werd geapprecieerd!
In de bis trokken nummers als “Fallen”, “16 dollars” en “ Pool of booze, booz, booza” de registers open en hakte de bassdrum genadeloos door .
De groove, grinta en het enthousiasme maakten de band uniek; de songs waren live moddervet en catchy. Volbeat tekent voor de komende jaren het metallandschap!
In het voorprogramma hadden we Clutch die bluesy stonerrock speelde. In dit half uur deden ze hun best, maar in de Lotte Arena klikte het niet echt , en de performance werd op de koop toe geteisterd door een minder geluid . En iedereen was hier gefocust op de hoofdact.
Organisatie: LiveNation
Het Britse Hard-Fi uit Staines, Londen zat mee in de stroom van de postpunk van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Rakes, Maxïmo Park, Razorlight, Arctic Monkeys en The Killers; ze debuteerden in 2006 met de plaat ‘Stars of cctv’. “Living for the weekend” , “Hard to Beat” en “Cash machine” ontbraken niet in de Afrekening en op menig StuBru fuifje. Maar de ‘times, they are a-changing’ hier, want vijf jaar later en 2 platen verder, kan de band rond zanger/gitarist Richard Archer (beetje Stereophonic Kelly Jones lookalike ) maar een ¾ Bota (Orangerie) vullen , waarvan dan nog hoop Franstalige vrienden en Belgische Engelsen. De prachtsingle “Good for nothing” van de recente ‘Killer sounds’ moet hun gevoelige emopostpunk terug populair maken ...
De singles zaten mooi verdeeld in de goed uur durende set , en een drumbeat en electrovibe vulde soms aan. Het kwartet slaagt er niet meer treffende (emotievolle) rockers te schrijven voor een groot publiek, ondanks het afgelijnde karakter. Met tonnen enthousiasme en dynamiek in de korte kernachtige songs (vijftien songs in totaal !) weliswaar, gingen ze ervoor als een beginnende bandje die zich wou bewijzen … Een tandje bij dus in de Bota op de afsluitende tourdag!
De ‘die hard’ Hard-Fi freaks zullen het wel één van de concerten gevonden hebben , wij hielden het op de singles en een paar andere songs, die aangevuld werden met een interessant Clash nummer, “I fought the law”, dat overtuigde … Die rebelse jeugdliefde en punkrockroots konden ze niet verloochenen en verpakten ze deftig.
Bruisend concert, maar songs die te weinig om handen hebben …’Hard-Fi ‘ in de UK, maar hier momenteel ‘Flets-Fi’!
Het Waalse Crazy Little Madrid bracht ons snel binnen het punkroots concept, en gaf er een handige draai aan door tegendraadse structuren in hun stevig gitaarwerk. De zanger trok zeker de aandacht en sprong wild om zich heen . We zien wel hoe dit jong bandje evolueert …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
