Dit eerste weekend van november was voor Elbow een van de allerbelangrijkste momenten uit hun carrière. De Lage Landen zijn immers steeds belangrijk geweest voor bands die nadien wereldwijd doorbraken. In het verleden triomfeerden ze reeds in een uitverkochte Ancienne Belgique en ook op de 2011 editie van Rock Werchter veroverden ze menig onbekend muziekhart. Qua opwarming kon de korte Amerikaanse/Canadese tour van eind september – begin oktober wel tellen. Niets dan lovende kritieken komen van over de plas gewaaid. Wij zakten af naar Brussel met slechts één vraag: “Is deze band klaar om een klasse hoger te spelen en in staat om ook een grotere zaal in te nemen”? De fans twijfelden er in elk geval geen seconde aan en waren maar al te blij dat ze een kaartje konden bemachtigen voor één van de twee Belgische concerten. Op zoek naar die bevestiging waren we de eerste avond te gast in een uitverkocht Vorst Nationaal.£
Om de boel wat op te warmen hadden de sympathieke Britten de Australische Indie band Howling Bells meegenomen. De band rond frontlady Juanita Stein was niet meteen een sfeerzetter voor wat nadien moest gaan komen. De wat ongeïnspireerde, ruwe Indie rock deed ons meermaals denken aan een flauw afkooksel van PJ Harvey. Uitzondering tijdens de korte set was het rustig voortkabbelende, maar supermooie: “A Ballad For The Bleeding Hearts” uit hun debuutalbum van 2006. Howling Bells mag dan wel uit het mythische Sydney komen, we holden in elk geval niet meteen na hun setje naar de merchandiserstand om hun nieuwe plaat ‘The Loudest Engine’ aan te schaffen.
Vlug over naar Elbow dat even na negenen onder immens applaus het podium betrad. De vijfkoppige band werd live bijgestaan door een strijkersensemble. Strijkers en cello zorgden voor een indrukwekkende opener. Het eigenzinnige “The Birds” dat heel subtiel en vol eenvoud begon, ontplofte naar het einde toe in een vulkaan van bombast. Elbow greep ons meteen naar de keel om ons pas twee uur later los te laten.
De setlist was indrukwekkend. Er werd afwisselend geplukt uit de twee recentste albums. Waarbij songs uit ‘The Seldom Seen Kid’ mooi aansloten naast songs uit de nieuwe plaat ‘Build A Rocket Boys!’. Slechts één maal, laat in de bisronde, kwam ook het derde studioalbum ‘Leaders Of The Free World’ aan bod. De ene keer klonk de band erg stevig en bombastisch, een andere keer dan weer uiterst fragiel en puur. Bewonderenswaardig dat ook de uiterst kleine, subtiele liedjes in deze arena omgeving voluit tot z’n recht kwamen. De band heeft natuurlijk met zanger Guy Garvey een echte klasbak in z’n midden. Met het grootste gemak tovert hij uit zijn krachtige warme stem de hoogste noten. Bovendien is hij een echte volksmenner die, met wat overdadige handbewegingen, het publiek perfect weet te bespelen. Hoogtepunten waren er volop! “Mirrorball” was sfeervol en dromerig. “Grounds For Divorce”, meegebruld door duizenden kelen, werd het rockmoment van de avond….met als extraatje Guy Garvey op de percussie. Tijdens “The Night Will Always Win” nam de ganse band plaats rond enkele keyboards en synthesizers. Zo kreeg dit melancholische hoogtepunt ook een humoristische toets.
De finale was er eentje om handen en vingers bij af te likken. “Lippy Kids”, opgebouwd rond een eenvoudige pianolijn, was duidelijk een van de publiekslievelingen. Voorafgaand aan “Weather To Fly” werd de band getrakteerd door het publiek met een verjaardaglied voor twintig jaar Elbow. De song begon als een gezellig akoestisch onderonsje maar groeide ook steevast uit tot een rijkelijk gearrangeerde popsong. “Open Arms”, dat opnieuw een erg stevige symfonische ondersteuning meekreeg van de strijkers, sloot met een hoogtepunt de reguliere set af. Onder luid trompetgeschal (“Starlings”) trapte de band de bisronde af om na een kleine twee uur definitief afscheid te nemen met hun allergrootste hit “One Day Like This”. Voorspelbaar maar daarom niet minder mooi!
Elbow speelde een vlekkeloze show. De band straalde en beleefde heel wat plezier op het podium. Songs werden mooi omarmd door sfeervol licht en projecties waarbij het visuele ditmaal duidelijk ondergeschikt was aan het bijzondere, rijke klankenpallet. Terecht promoveerden deze sympathieke Britten recent tot de hoogste rockdivisie. Hun wat eigenzinnige, soms progressieve popsongs, zijn nu bereikbaar en geliefd door het grote publiek. Respect!.....want dit was een van de allerbeste optredens van het voorbije jaar!
Setlist: *The Birds *The Bones Of You *Mirrorball *Neat Little Rows *Grounds For Divorce (SK) *The Loneliness Of A Tower Crane Driver *The Night Will Always Win *The River *Some Riot *Dear Friends *Lippy Kids *Weather To Fly *Open Arms
*Starlings *Station Approach *One Day Like This
Video Youtube (3 video’s / duur 19’:30’’) http://www.youtube.com/playlist?list=PLE2639B8BEC57515B
Neem gerust een kijkje naar de pics van onze vrienden van Indiestyle
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elbow-05-11-2011/
( http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Live Nation
Deze avond stonden 3 groepen geprogrameerd in JC De Klinker te Aarschot. Het Belgische Generation 84 stak van wal, gevolgd door het britse Crazy arm. De Amerikaanse band Against me! zou de avond afsluiten. Het beloofde een goede avond te worden.
Generation 84 uit Heist-op-den-Berg vloog er als eerste groep stevig in. Van deze groep had ik eerlijk gezegd geen voorkennis. De groepsnaam was me niet vreemd maar wat ik van muziek mocht verwachten was me een raadsel. Terwijl ik hun muziek over me heen liet komen, realiseerde ik me dat ik de zanger al eens eerder aan het werk gezien had. Namelijk in het voorprogramma van Make do and mend en Hot Water Music. Maar die keer was het met zijn andere groep (Break of day genoemd).
Net zoals Break of day brengen ook Generation 84 een mengeling van rock, punkrock en melodische hardcore in de lijn van Rise against en Comeback kid. Deze jonge bende slaagt erin om energie uit te stralen zonder dat dit afdoet aan de techniciteit van de nummers, waarbij vooral de zanger toont wat hij in zijn mars heeft door vlot te wisselen tussen screams en cleane zangstukken. Iemand die een liefhebber is van dit genre moet zeker dit Belgisch equivalent van Rise against leren kennen.
Crazy arm was als 2e aan de beurt. Eerlijk gezegd was ik al even geïnteresseerd in deze groep als in de hoofdgroep. Dit 4-tal uit Plymouth, England brengt een nauwkeurig uitgebalanceerd evenwicht tussen rock, punk, country, Britse folk en soms hier en daar wat gospel-achtige gezangen. Het is iets speciaals dat je moet horen om te weten wat het is en meerdere malen aandachtig moet beluisteren om het ook echt te apprecieren. Van deze groep had ik een uitgebreide voorkennis. Het feit was eigenlijk dat ik wel eens nieuwsgierig was of zij ook live konden brengen wat op cd te horen was … En of die meerdere vocalen ook daadwerkelijk konden samengebracht worden.
Wel van dit optreden kan ik maar 1 ding zeggen: WAAUW! Ik werd letterlijk omver geblazen. De samenzang zat nagenoeg perfect. Beide gitaristen speelden met een precizie en tecniciteit die ik zelden gezien heb bij een groep binnen het ‘punk’ genre.
Er was ook nog een 5e muziekant mee die hier en daar meezong wat alleen maar bijdroeg aan het geheel. Dit was nog niet alles, er waren ook nog stukken waarbij een orgel voor opvulling zorgde en zelfs een viool werd in het werk geroepen om de vrouwelijke vocalen te vervangen die op cd soms te horen zijn.
Ze brachten een goede afwisseling van nummers van op de eerste cd ‘Born to ruin” en van op de onlangs verschenen ’Union city breath”. Het openingsnummer was “Ambertown”. Dit is echt een groep die zeker de moeite is om te leren kennen.
Against me! was echter de groep waarvoor de meeste liefhebbers waren komen opdagen. En dat was dan ook te merken aan de sfeer. Er werd gretig ‘gedanst’ en gecrowdsurft. Against me! is een band waarbij het echt moeilijk is om alle materiaal te kennen. Het is namelijk zo dat ze een aantal full albums uigebracht hebben maar daarnaast doet deze band nog talloze nevenprojectjes zoals split-plaatjes, singles en noem maar op. Op de koop toe spelen ze ook hun oude nummers nu op een andere manier, gezien deze groep oorspronkelijk enkel drum, gitaar en zang bevatte.
Maar dit deed niets aan de beleving van deze band live aan het werk te zien. Wat een band! Ik had hiervan reeds de live dvd gezien die destijds te verkrijgen was bij de cd ‘New wave’ en daarop was duidelijk te zien dat dit kwartet uit Gainesville, Florida cd kwaliteit weet af te leveren op het podium.
Normaal gezien nemen deze gasten altijd in een opstelling aan waarbij beide zanger-gitaristen aan de buitenkanten van het podium staan en de bassist in het midden, maar van deze regel werd om welke reden dan ook afgeweken en dus nam frontman Tom Gabel de centrale positie in.
De groep speelde haast anderhalf uur zonder ook maar 1 woord te zeggen tussen de nummers door. Alle nummers liepen vlot in elkaar over waarbij de meeste aandacht uitging naar het werk van de latere albums zoals ‘New wave’ en ‘White crosses” zonder het oudere werk uit het oog te verliezen. Against me! speelde zelfs nog 3 bis-nummers wat ze zelden of nooit doen.
Dit was echt een avond om niet snel meer te vergeten. Mijn advies zou zijn: als je de kans krijgt om zowel Crazy arm als Against me! nog eens live aan het werk te zien moet je dit gewoon meepikken want het zijn 2 bands die live beter zijn dan op cd.
Organisatie: Heartbreaktunes
Het is onder het pseudoniem ‘Kaiser Chiefs’ (naam die ze ontleenden aan een bekende Zuid-Afrikaanse voetbalploeg!) dat de muziekgroep in 2003 in het leven werd geroepen. De vijf jongens uit Leeds, onder leiding van de charismatische leadzanger Ricky Wilson, zullen zich snel uitbouwen tot een spil binnen de ‘Britpop’cultuur. Inderdaad, minder dan twee jaar zou voldoende zijn om door te breken en vervolgens met hun eerste studioalbum ‘Employment’ de bovenste plekjes op de statistieken in te palmen.
Drie albums later zet de Engelse groep opnieuw voet op de planken van de Ancienne Belgique om er zijn titel als ‘superster van de Engelse pop’ te verdedigen en zijn vierde album, een beetje verdrongen door de pers, voor te stellen: ‘The Futur Is Medieval’.
Het podium, de ideale debatplaats om alle controversen het zwijgen op te leggen … Een speelplaats waar de vijf muzikanten bijzonder uitblinken. Wetende dat het vijftal uit Leeds vaak de grootste internationale podia in vuur en vlam zet, leek het vanzelfsprekend dat het alle troeven op zak had om, tijdens de twee volgeboekte avonden in Brussel, zonder probleem een feestelijk en meesterlijk uitgevoerd concert te brengen. Laten we ook even benadrukken dat de Kaiser Chiefs twee maal de eerder bescheiden Ancienne Belgique aandoen en op die manier vriendelijk passen voor de grote zalen van ons land (Vorst nationaal bijvoorbeeld!), waar de financiële interesses al te vaak de artistieke kwaliteiten overschaduwen.
Geen album à la carte deze keer, maar eerder een subtiele setlist, die de kijker geen adempauze gunt. Meteen al is de klank perfect en de groep helemaal top. Een korte intro boordevol elektronische klanken om de amplitudetonen van ‘The Futur Is Medieval’ aan te kondigen, alvorens ons “Everyday I Love You Less And Less” als voorspel voor te schotelen. Je kan zeggen en schrijven wat je wil over Kaiser Chiefs, op het vlak van efficiëntie, is dat vrij onvermijdbaar. Een echt juke-box concert dat de ene hit na de andere speelt.
Een opstelling die op intelligente wijze de voorrang verleent aan zijn scherpste, meest directe en meest popachtige nummers. Met liedjes op maat gemaakt voor de grote stadia (“Ruby”, “Na na na naa” of “I predict a riot”) houdt de groep zijn publiek vanaf het begin tot het einde in de greep en brengt ons een concert dat bruist van energie. Een verschrikkelijke elite-aanvalsmacht.
Het is gewoonweg onmogelijk om niet te bezwijken voor de vernietigende stormaanvallen van de vijf ‘déglingos’ vanavond in de AB. Een zaal die reageert bij de minste aanmaning van de charismatisch frontman, Ricky Wilson. De raadselachtige zanger, een echte djinn op batterijen, steelt de show en zal zijn publiek blijven fascineren door zijn gebruikelijke fratsen. De microfoon blijft onvermoeibaar gericht op een publiek dat in koor de voor de live concerten geschreven hymnen meezingt.
Een combinatie van dynamisme en stoutmoedigheid, waarbij de stukken uit elkaar voortvloeien en breken, om vervolgens, met een duizelingwekkende snelheid, te kunnen hervatten.
Natuurlijk zijn allerlei invloeden duidelijk merkbaar aan het begin van een riff, van een refrein, van een akkoord van het klavier of van een volledig stuk (“Dead Or In Serious Trouble”), maar het zijn net die invloeden (Blur, Stranglers, Magazine,…) die de Kaiser Chiefs maken tot wat ze vandaag zijn: een stevige podiumgroep. Een groep die desalniettemin, bij het componeren van nieuwe muziekstukken, langzamerhand afstand neemt van zijn collega-groepen. Momenten waar de klavieren en ander gedreun de kop opsteken en, vaak aarzelend, de new wave liefkozen op “Out of focus”. Of nog, wanneer “When All Is Quiet” (titel met 60’s refrein) en een ultra efficiënt klavier elkaar omarmen en “Kinda Girl You Are” een ‘power pop’ uitblaast, op dewelke The Vaccines niet zouden spuwen.
Kortom, een ‘The Futur Is Medieval’ die kleur aanneemt op het podium en voor eventjes de donderslagen van de media, die op het studioalbum gevallen zijn, onhoorbaar maakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kaiser-chiefs-07-11-2011/
(vertaling Marilien Bultinck)
Organisatie: Live Nation
Op de tonen van een reggaeversie van “We shall overcome” stapten The Aggrolites op vrijdag 4 november het podium van de gezellig gevulde Magdalenazaal in Brugge op. Time to dance, zo zou blijken, op een aanstekelijke mix van upbeat reggae, ska en rocksteady. Feel good music vooral, een beetje old school, maar zo geüpdatet dat het blijft aanslaan.
De bovenvermelde mix vatten The Aggrolites zelf graag samen in ‘dirty reggae’, ook de titel van één van hun nummers. Al bijna een decennium zijn de Los Angeles ‘bad boys’ bezig en ze verzamelden al vijf albums (Dirty Reggae (2003), The Aggrolites (2006) and Reggae Hit L.A. (2007), IV (2009), en Rugged Road (2011), met een nieuw - wat tegenvallende - live album er boven op. Tegenvallend omdat het nooit de sfeer weergeeft die we in Brugge wel aan den lijve voelden. Stilstaan was geen optie.
Met zijn vijven zijn ze: Jesse Wagner (vocals, lead guitar), Roger Rivas (synthesizer), Jeff Roffredo (bass) and Alex Mckenzie(drums). All ‘men in black’ in Brugge en met vooral twee eyecatchers: de energieke, entertainende zanger die het gesprek, de discussie en alle andere mogelijke interactie met het publiek aangaat en de keyboardsman die met een bandana op zijn kletskop bij momenten hevig op zijn ‘organ’ inramt. Die synthesizer is overigens in zowat alle nummers overduidelijk de leidraad.
Wie denkt dat ‘aggro’ verwijst naar enige vorm van boerderijpraktijken zit verkeerd. ‘Nomen est omen’, ook hier, want het vijftal grabbelde de naam weg uit de sixties toen in het Britse slang ‘aggro’ taai-sterk-ruw’ betekende, wat sloeg op de ruwe reggae in die tijd. Ook wel skinhead-reggae genoemd, vandaar ook hun links naar het punkerige, wat ze zelf dirty reggae zijn gaan noemen.
En ondanks wat zachtere nummers past ‘tough’ past nog altijd wel bij hun sound. Wat Prince Buster, de Jamaicaanse zanger, producer en één van de sleutelfiguren van de ska, liet ontvallen: ‘Niet te geloven dat deze band uit Amerika ‘mijn muziek’ speelt zoals ik het in die tijd maakte. ‘
Met een Caribische onderbuik speelden ze ook ten dans in Brugge. En met een Jupiler in de hand (‘The best beer in the world’, sic) – en midden de set zelfs een aangeboden pintje van een vrouwelijke fan - vroeg de leadzanger constant om ‘more noise’. Pauzes waren er niet, het was rechttoe rechtaan.
De benen shaketen en de kelen gingen luid open voor de vele meezingmomenten als “Banana” (ooit opgenomen voor een tv-show voor kids), “Countryman fiddle” en “Dirty Reggae”. En niet in het minst op hun “Don’t let me down”, een sublieme reggaeversie van de old time classic van The Beatles. De afsluiter van een te kort feestje.
‘Dankuwel’ zei Wagner. Van ’t zelfde, wilden we antwoorden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De Black Box Revelation is ‘back in town’ met nieuw werk en dat hebben we geweten. Twee uitverkochte AB's waren het resultaat. Na de uiteenlopende recensies over de nieuwe CD waren we alvast bijzonder nieuwsgierig wat de liveshow te bieden zou hebben ...
Support Ganashake , een Vlaams trio, bracht veel power en energie en deed een niet onaardige poging om met hun 'rammelrock' het publiek in de juiste vibe en sfeer te brengen voor het koningskoppel Paternoster-Van Dijck.
Iets vóór 21u maakte het Brusselse rock 'n’ roll duo z'n opwachting en begonnen ze met het bluesy “Mad house”. Niet de meest voor de hand liggende track, gezien het midtempo nummer niet bepaald de allure heeft om het 'ijs' te breken. “Rattle my heart” volgde, en de Brusselaars probeerden de ban te breken, maar dit viel dik tegen. De lauwe respons liet denken aan een valse start en een 'verkeerde' songkeuze. Het publiek werd zelfs wat ongeduldig na “Bitter”, de derde nieuwe track uit ‘My perception’, die ook gekenmerkt is van een gezapig tempo.
Maar kijk, na 20 minuten wordt de eerste echte kopstoot uitgedeeld, de vette akkoorden van “High on a wire” worden ingezet en de zaal begon te kolken, gevolgd door “I think I like you”, wat vonken gaf . Iets verderop bij “Never alone, always together” en “White unicorns” kregen we een nieuw rustpunt maar het triumviraat “Gravity blues”, “Shadowman” en “Skin” tekenden voor begeestering en passie… rechttoe rechtaan vettige bluesrock.
Bij het lang uitgesponnen “Shadowman” zorgden een 7 tal 'ninja's' voor een extra lichtpigment; met een soort volgspot in de hand wisten ze op het podium een leuk effect neer te zetten. Ze zwermden tussen Jan en Dries en wrongen zich met hun individuele spot in alle bochten en hoeken zodat de soort 'chaosbelichting' opeens een geniale vondst werd.
Het swingende “Skin”, van de nieuwe plaat, werd het best onthaald; door het rauwe, zompige karakter is het een 'heupwieger' van jewelste. Met “My perception” en het spacy “Sealed with thorns” – met een jammende Paternoster - sloten ze het eerste deel van hun set af.
In de 'bis rolden “Do i know you” en “My girl” de rode loper uit voor krakers “Love licks” en “Set you' head on fire”. Het zwoele “Love licks” ademt sex uit en wordt kracht bijgezet wanneer enkele jonge deernes uit het publiek rond Jan komen hangen tijdens het nummer. ”Set your head on fire” is dan weer zo verwoestend hard, catchy en meedogenloos dat we even naar adem moesten happen na zoveel intensiteit, diepgang en emotie.
BBR anno (eind) 2011, veel meer veelzijdigheid en diversiteit maar ook wisselvalliger en grilliger in hun livespel. Niettemin hadden we een aangenaam concert van 100 minuten spelplezier van een nog steeds geoliede tandem Paternoster-Van Dijck.
Setlist BBR
1, Mad house, 2, Rattle my heart, 3, Bitter, 4, I don'want it, 5, High on a wire, 6, I think i like you, 7, 2 young boys, 8, Never alone, always together, 9, White unicorns, 10, Gravity blues, 11, Shadowman, 12, Skin, 13, My perception, 14, Shiver of joy, 15, Sealed with thorns
Bis 16, Do i know you, 17, My girl, 18, Love licks, 19, Set your head on fire
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Ouwe rot Alice Cooper staat nog steeds garant voor rock entertainment van de bovenste plank. Een perfecte balans tussen de gekende horror showelementen en stevige no nonsens hardrock.
Natuurlijk was het allemaal een beetje kitscherig, cliché en héél Amerikaans, maar dat deerde ons niet want de show stond het rockgehalte nooit in de weg. De stevige rocksongs klonken nergens gedateerd en waren nog even potent als in the good old days. Alice Cooper heeft trouwens met ‘Welcome 2 my nightmare’ een niet onaardige nieuwe cd uit maar die werd met uitzondering van de pittige rocker “I’ll bite your face off” volledig over het hoofd gezien. De setlist bestond voornamelijk uit quasi alle klassiekers, tot grote vreugde van de fans. Al vroeg in de set kregen we achtereenvolgens “I’m eighteen”, “Under my wheels”, “Billion Dollar babies” en “No more Mr Nice Guy” ! Dit kon wel tellen, Cooper leek even vitaal als vroeger en zijn verdomd heerlijk denderende band (met maar liefst drie gitaristen!) bracht de vette songs met de nodige power waardoor ze immer fris klonken. Een absoluut hoogtepunt was een lang uitgesponnen “Halo of flies” met solomomenten voor zowat alle bandleden, een heerlijk staaltje hardrock.
Er zat trouwens flink wat vaart en tempo in het ganse optreden, Alice Cooper waagde zich maar aan welgeteld één ballad, het fraaie “Only Woman Bleed” waarin hij innig aan het dansen ging met een nogal morbide lappenpop om ze vervolgens genadeloos af te troeven en hardhandig tegen de grond te smakken. Nadat een reuzenhoge Frankenstein de show was komen stelen en Alice Cooper ook nog eens vakkundig werd onthoofd, kwam de grote finale eraan met een schitterend “School’s out” waarin heel passend een flard “Another brick in the wall” was verwerkt. Als ultieme genadestoot mocht een formidabel “Elected” er een joekel van een punt achter zetten.
Het concert beantwoordde aan al onze verwachtingen : Solide en uitstekende harde rockmuziek gespeeld door schitterende muzikanten, en een hoog show- en entertainmentgehalte met in de hoofdrol een prettig gestoorde halve zot die perfect wist zijn publiek te bespelen. Echt van genoten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ergens begin jaren negentig tikten we een sampler op van het Big Cat label, vooral voor de songs van Pavement, Jeff Buckley en Heather Nova. Een van de verrassingen op die sampler was de oudwereldse Americana van Palace Brothers, de eerste incarnatie van Will Oldham. We zijn bijna twintig jaar verder, en hoewel we Oldham altijd zijn blijven volgen, hadden we hem nog nooit live aan het werk gezien. Dus toen we vernamen dat Bonnie Prince Billy in de Aéronef zou komen spelen, twijfelden we geen moment. Oldham heeft ondertussen zijn achttiende (!) album uit, ‘Wolfroy goes to town’, in weer een nieuwe band bezetting, want hij houdt er van om ieder album weer iets anders te doen: waar hij in zijn eerste albums spaars en uitgebeende folk bracht, heeft hij in de loop de jaren ook rijkelijk gevulde opnames gemaakt in Nashville met country-sessiemuzikanten. De laatste plaat hinkt ergens tussen deze twee uitersten in.
De band waarmee hij ‘Wolfroy’ opnam, was meegekomen naar Lille vanavond: zangeres Angel Olson viel niet alleen op door haar ongewone voornaam: het leek wel of ze weggelopen was uit de set van ‘Mad Men’, met haar bloemetjes jurk en fifties brilmontuur. Verder werd Oldham bijgestaan door een toetsenist,een contrabassist, een drummer met een Amerikaans baseballpetje op, en partner in crime op zijn laatste albums, gitarist en Cairo Gang lid Emmet Kelly.
Bonnie Billy, zoals Oldham zichzelf voorstelde, begon zijn set in volle Nashville Kentucky stijl, je waande jezelf in het Amerikaanse midwesten in een traditionele rodeo-bar, tot je op de teksten van de man begon te letten: ““as boys we used to fuck each other, as men we lie and smile” uit : “New Tibet”, associeer je niet meteen met traditionele country waarin God en vaderland centraal staan. Country met een hoek af dus, of “Brokeback mountain” op muzieknoten zo je wil.
Na een goeie veertig minuten, nam de band wat gas terug, maar dat betekende niet dat we plots desolate, kale uitvoeringen kregen zoals we die kennen vanop ‘I see a darkness’ : die meesterlijke song kreeg een warme, gloedvolle uitvoering, met een voorname rol voor zangeres Angel Olsen, die met haar hoge typische country-stem, Oldham prachtig aanvulde, en deze song de peper gaf die hij kan gebruiken.
De meerstemmige zang, van de volledige band, was trouwens de grote troef van dit concert: soms leken we wel naar Gram Parsons en Emmylou Harris te luisteren, zij het in een ietwat minder fotogenieke uitvoering: Oldham heeft zijn baard afgeschoren, zodat zijn diepe oogkassen nu nog meer opvallen. Het is vrijwel onmogelijk om alle nummers uit de uitgebreide catalogus van Bonnie Prince Billy te herkennen, maar we meenden toch “ May it always be”, “Ease down the road” en “Another day full of dread” gehoord te hebben vanavond, in toch wel compleet andere uitvoering dan de studioversies.
Oldham verwende het Noord-Franse publiek vanavond, met een set van ruim twee uur, en een verwarde repliek toen een toeschouwer hem iets toe riep: Will trakteerde de Aéronef in een steenkolen-Frans met zwaar Amerikaans accent op een scabreuze improvisatie waarin hij zowel “un canard dans son cul” liet verdwijnen en hij de wens uitdrukte : “Je veux coucher avec le phantome de Brigitte Bardot”. Bindteksten zijn niet zijn sterkste ding, maar spelen kan de man, alternatieve country en americana op topniveau: twee uren waren voorbijgevlogen, zonder een dipje, en met een traditionele countryfinale sloot de warrige bard uit Louisville, Kentucky, zijn set in de Aéronef af.
Herkansing voor wie de man & band wil zien: Jawel, volgend jaar in januari in de Vooruit op 24 januari 2012 (Organisatie: Democrazy, Gent)
Organisatie: Aéronef, Lille
Na een geslaagde doortocht op Sinner’s day in Hasselt trekt Patti Smith met haar band door Frankrijk voor een kleine akoestische tournee. Jawel, akoestisch, wat wil zeggen dat de volledige band (inclusief oudgediende gitarist Lenny Kaye) present is, maar dat de stekker niet wordt ingeplugd. En dat heeft zo zijn gevolgen, ook akoestisch weet Patti Smith moeiteloos te overtuigen, maar toch hadden wij de ganse set door de drang om uit onze stoel te veren en de stekker in het contact te gaan steken.
Patti Smith is niet bepaald de mooiste dame van de planeet, je kan gerust stellen dat ze het sex appeal heeft van een blinde mol, maar het mens heeft een huizenhoog charisma waardoor het publiek uit haar hand eet. Uiterlijk en imago zijn voor Patti Smith nooit belangrijk geweest, het is nog steeds de meest respectvolle voddenmadam die we ons kunnen voorstellen.
De kracht en intensiteit van haar stem zijn er hoegenaamd niet op achteruitgegaan. Integendeel, in deze intieme akoestische sfeer van het Théâtre Sébastopol, een locatie die nostalgie ademt, was die stem het belangrijkste en meest intrigerende instrument van de avond. In combinatie met een pak onsterfelijke songs als “Pissing in a River”, “Ghost dance” en “Redondo beach” zorgde dit voor adembenemende momenten.
Toch bespeurden wij enkele mindere passages, zo werd de klassieker “Because the night” een beetje zielloos op automatische piloot afgehaspeld. Patti Smith was ook gans het optreden een beetje te goedgeluimd naar onze mening, ze bleek nogal overdreven dankbaar voor het wel zeer enthousiaste en weinig kritische Franse publiek.
Wij hadden ze liever een beetje kwader gezien, zoals in haar beginjaren toen ze niet voor niets in één adem werd genoemd met de belangrijke punkiconen van de jaren zeventig. Net die kwade punk spirit misten we een beetje vanavond, hoewel er op het einde van de set een glimp van tevoorschijn kwam in intense vertolkingen van “Gloria” en “Rock’n’rol nigger”, meteen ook de hoogtepunten van de avond.
Maar goed, het concert was zonder meer overtuigend en was volledig gebouwd op klasse, emotie en beresterke songs. Maar de volgende keer toch graag weer elektrisch, Patti.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Waar is de tijd dat het muzieklandschap doormidden werd gekliefd van genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Digital Hardcore … Yeah! Atari Teenage Riot blies alvast die ‘breakcore’ nieuw leven in, midden de jaren ’90, met platen als ‘Delete Yrself’ en ‘The future of war’. Spil was Alec Empire, een Berliner hardcore dissident. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps; we worden letterlijk meegezogen in een electro ‘onder’ wereld van pompende, zuigende beats, gabber, house, jungle, industrial, metal, overstuurde electro en screamo’s, gekrijs, gegil en gemurmel. Een elektronische mallemolen door de salvo’s, het gefreak en de vurige vocals, een concept computergestoord, messcherp, bonkend, swingend en dansbaar! Geschift!
Noodgedwongen moest Alec Empire na 1999 een adempauze inlasten, maar kijk als trio zijn de ‘riot-ters’ er terug bij. Ze spreken een nieuwe generatie aan van ‘Elements’ freaks die houden van electro, breakcore, dubstep, punk en alles wat er mee verwant houdt . Ook de oude ‘electronic body movers’ en ‘gothic/wave-rs’ lusten er papa van . Op die manier hadden we in de Club van de Aéronef een beetje van alle soorten en alle leeftijden.
Anno 2011 heeft Empire met ATR een nieuwe cd uit ‘Is this hyperreal?’ Hyperkinetisch klinkt het nog steeds met de op hol geslagen electrosounds. De vuisten gaan de hoogte in en het trio schreeuwt en briest aanhoudende woede en sloganisme van ‘ons fxx system’ . Aan zeggingskracht hebben ze alvast niet ingeboet …
We werden al goed opgewarmd door hiphopbeats van o.m. NWA en Public Enemy … “Are yo ready to testify?” dreunde het … Als volksmenner had hij meteen ZIJN publiek mee want al na geen 20 seconden waren de eerste rijen aan het diven op die bonkende beats , die de geluidsgrenzen openrekten !Alex en C° overdonderden meteen … Witte flashlights en stroboscoops injecteerden de riot, die met nieuwe schurende nummers als “Activate” en “The only slight glimmer of hope” insloegen als een bom. De nieuwe cd plaatsten ze voorop. Vooraan was iedereen gewoon losgeslagen; een ‘world of computerwars’, - ‘nerds’ en een golf van chaos daalde over de zaal neer. Feest dus . Bands als Prodigy, Nitzer Ebb, Front 242 en de huidige electro van Bloody Beetroots en Justice konden hier een puntje aan zuigen . Ze namen wat gas terug met “Black Flags”, maar wat daarna volgde, was ondergaan op eigen risico … Een ‘Duracell konijnen bulldozer’ sound , een strak en hoog gehouden tempo, onnavolgbare rollin’& scratchings van meer dan 120BPM hoorden we op songs “Into the death”, “Too dead for” en “Sick to death” . De oerkreten van hun “ATR” song was in dit geheel nog het meest toegankelijk. Soms had Empire een megafoon bij zich om het noise en ruisgehalte te vergroten. Explosief, inderdaad … Pokkeherrie op z’n best gezegd! “Codebreaker” en de titelsong van de nieuwe cd ‘Hyperreal” waren mokerslagen en hadden iets griezeligs over zich op deze Halloween …Een Bollock Brothers “Last supper” on speed!
ATR = Mitrailleursalvo’s! De vuist kon nog een keer de hoogte in met “Blood in your eyes” en “Speed”, refreinen en oerkreten werden gebruld . Als een wervelwind ging ATR tekeer … Verslagen werden we achtergelaten . . Wat een energie en intensiteit !
Het Franse Tang hield het bij emocore en had veel geluisterd naar het onvolprezen & het (te vroeg) ter ziel gegane The Spirit That Guides Us . Snedig, spannend en stevig gitaarmateriaal speelde het kwartet , gekenmerkt van verrassende wendingen, ze lieten ruimte voor hun instrumenten en de wisselende samenzang, al of niet met de nodige screamo’s, gaf elan. Tang overtuigde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie : Aéronef, Lille
Toen we de ondergrondse parking van Euralille binnenreden, wisten we het al, dit zou een thuismatch voor dEUS worden, overal stonden wagens met Belgische nummerplaten geparkeerd.
Net vóór de zomer zagen we dEUS een try-out spelen op Les Nuits Botanique, en toen lieten ze al enkele nieuwe nummers van hun zesde album ’Keep you close’ horen. Dat album is ondertussen uit, en wij vinden hem een stuk beter dan ‘Vantage point’, maar toch nog net iets minder dan ‘Pocket Revolution’: er staan een stuk of vijf nummers op die een verrijking zijn voor de indrukwekkende back catalogue die Barman en Co. in de laatste twintig jaar bijeen gepend hebben, maar ook vier nummers die echt niet blijven hangen, hoeveel je de nieuwe plaat ook oplegt. Een goeie jaargang 2011 voor dEUS dus, maar geen ‘Grand-Cru’.
Op zondagavond vangen alle concerten in de Aéronef vroeger aan dan op een weekdag, dus net na achten namen Barman, Pawlovski en co een vliegende start: de vierde of vijfde reïncarnatie van dEUS, met Pawlovski, Misseghers, Gevaert en overlever Janzoons, is een geoliede strakke rockmachine. Waar in de jaren negentig dEUS live soms compleet de mist in ging, hebben ze anno 2011 hun livesets volledig onder controle: Mauro Pawlovski is de strakke orkestleider op de achtergrond, die in een dienende rol er voor zorgt dat alles netjes op zijn pootjes valt. Het enige minpunt daarvan is dat dEUS live meer en meer richting mainstraim rock opgeschoven is en ze minder verrassen dan vroeger: meer The National en Elbow en minder Tom Waits, zou je kunnen zeggen.
Het geluid tijdens de eerste drie nummers zat overvol, veel power tijdens “Slow”, het niet echt memorabele “The Final Blast” en het zoals gewoonlijk visueel stroboscopisch ingevulde “Architect”. De voorlopende single “Constant now” ging op het zelfde strakke elan verder, maar was toonde ook een rijkheid en complexiteit zelfs zonder de blazers van de albumversie: de baslijnen van Alain Gevaert kwamen er prominent in naar voor.
Maar eigenlijk schoot het concert pas echt uit de startblokken vanaf “Instant street”, vreemd genoeg omdat er gas terug genomen werd en het totaalgeluid minder vol en vooral minder druk was: het eerste deel van “Instant street” steunt op de akoestische gitaar van Barman, en je kreeg veel meer dynamiek: in de break wisselt Barman zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar, waar op dit nummer echt tot een uitbarsting komt. ”Instant street” is keer op keer een van de hoogtepunten in de live sets van dEUS, en dat was het ook vanavond.
Na deze eerste climax, was het tijd voor een rustpunt, met “If you don’t get what you want”, waarna het de beurt was aan de beste song van ‘Keep you close’: “Dark sets in”, wat Barman aankondigde als een nummer over jaloezie. Misseghers ontketende een drumpatroon dat wel iets weg heeft van “Would?” van Alice in Chains, Pawlovski smokkelde een gesaboteerde gitaarriff in het nummer en zowel Gevaert, Pawlovski en Misseghers namen een deel van de zanglijnen over. “Dark sets in” kan gerust wedijveren met het beste wat Afghan Whigs ooit in de jaren negentig maakten, en vormde voor mij een tweede hoogtepunt van de avond. Nu we het toch over Afghan Whigs hebben, Pawlovski nam als een perfecte kameleon de tweede zanglijn van Greg Dulli over in “Twice”: de emotie zat juist, het nummer handelt over relatieproblemen, en je geloofde wat Pawlosvski zong.
“Magdalena”, met zijn mineur-akkoorden, was vervolgens het tweede rustpunt van de avond, gevolgd door het parlando in “Ghost” waarin Janzoons zich op zijn keyboard kon uitleven. Het titelnummer “Keep you close”, werd net zoals op de plaat heel orkestraal ingevuld, en contrasteerde fel met de eenvoud van “Sister Dew”. Toen was het tijd voor het derde hoogtepunt van de avond: Pawlovski mocht zijn duivels ontbinden op “Bad timing”, het publiek ging dan ook volledig uit de bol.
Bissen deed dEUS met de ondertussen twintig jaar oude klassiekers “Worst Case Scenario”, “Morticiachair”, dat Pawlovski zich helemaal tot zijn eigen nummer weet om te vormen, het overbodige “Easy” en afsluiter “Hotellounge”, waarop de leden van Balthazar kwamen meedoen.
dEUS blijft met voorsprong de beste Belgische band ooit, maar overtuigt toch vooral met zijn oudere nummers, alhoewel “Dark sets in” vanavond die klassiekers meer dan evenaarde.
Setlist dEUS: Slow, The final blast, The Architect, Constant now, Second nature, Instant street, If you don’t get what you want, Dark sets in, Twice (we survive), Magdalena, Ghost, Keep you close, Sister dew, Bad timing
Worst Case scenario, Morticiachair, Easy, Hotellounge
Opener was Balthazar , die samen met Intergalactic Lovers op de festivals Belgisch grondgebied uitgegroeid zijn tot publiekslievelingen. Naast de vele Vlamingen, lusten ook onze Franse vrienden pap van deze beloftevolle band uit (het nabije) Kortrijk wel! Ze speelden een intens broeierige set, waarin naast een puike samenzang vooral de zweverige, diepgrauwe zegzang van Maarten Devoldere opviel. De band ging er duidelijk voor. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een kippenvel acapella outtro … Balthazar, te koesteren, ook in Frankrijk!
Organisatie: Aéronef, Lille
Men kan niet zeggen dat het bijster goed gaat met de rock-'n-roll als zelfs een cultlegende als Jack Oblivian voor zijn Europese tour aan fundraising moet doen om de vliegtuigtickets te bekostigen. Blijkbaar schraapte hij het geld dan toch bijeen en zakte af voor een 40 dagen durende tour. Het concept bleef ongewijzigd, vergeleken met de vorige keer : een totaalpakket van drie bands uit Memphis, met dien verstande dat John Paul Keith deze keer vervangen werd door Limes. Drie groepen is eigenlijk wat veel gezegd : het betrof hier telkens één man aangevuld met een gitarist en een drummer, met zijn vijven in totaal dus waarbij er telkens één aan de kant bleef.
Dit bonte gezelschap hield ook halt in Den Haag, meer bepaald in de SuperMarkt (wat een ellendige naam). Het betrof hier een behoorlijk mooi pand op de gezellige Grote Markt, een ruim café annex (zonder scheiding) een al even ruime zaal met zelfs langs drie zijden een balkon. Ondanks die mooie zaal duurde het behoorlijk lang eer er wat meer volk opdaagde en bleef de sfeer een beetje uit.
Limes trapten af (het voorziene Nederlandse voorprogramma mocht achteraf spelen gezien het waanzinnige tourschema voorzag dat Jack en co nog een tweede optreden die nacht dienden af te haspelen) met Harlan op bas en Jack op drums. Zanger-gitarist Shawn Cripps gromde zich met veel enthousiasme door zijn lome, verhakkelde garagerocksongs. Na enkele nummers vervoegde extra gitarist J.D. Mark (Wiley and the Checkmates en tevens tourgitarist van LCD Soundsystem!) de bende. Het eerste nummer speelde hij al zittend mee, gitaar plat op zijn schoot en zijn aansteker als slide gebruikend. A poor man's lap steel... De heren vonder er ondanks de weinige aanwezigen er steeds meer hun schik in. Shawn Cripps klonk een beetje als Monsieur Jeffrey Evans en de verrukkelijke gitaren leken voortdurend over elkaar te gaan struikelen. Kortom, het soort weirdness waar ze alleen in Memphis een patent op hebben.
Voor het optreden van Harlan T. Bobo verliet Cripps het podium, nam Dustin Crops de drums voor zijn rekening en speelde de multi-inzetbare Jack Oblivian op bas. Harlan, nu met gitaar, koos voor zijn meest rockende nummers zodat de stijlbreuk met Limes niet te groot werd. De man had net die dag zijn eerste tatoeage laten zetten en kon het niet laten ze te tonen. Het bleek niets spectaculairs (hartje met pijl) en ik vermoed dat de enkele vol getatoeëerde aanwezigen eens de wenkbrauwen zullen optrokken hebben. Maar Harlan was bijzonder goed geluimd en dat kwam zijn ‘lovesongs’ zeker ten goede.
Zo waren we voldoende opgewarmd voor de grote Jack Olivian maar dit keer bleef het verwachte vuurwerk wat sputteren. Natuurlijk klonken zijn in soul, country en rock-'n-roll gedrenkte songs meer dan degelijk en zorgde J.D. Mark op gitaar voor een sublieme meerwaarde (vooral tijdens het grandioze "Make your mind up"). We hoorden vooral oude, vertrouwde nummers terwijl de nieuwe plaat verrassend zo goed als helemaal genegeerd werd. En toch bleef het wat stroef. Zo moest hij een nummer (Sweet Thang?) na nog geen minuut afbreken omdat het niet goed zat. Uit ervaring weet ik dat Jack op zijn best is als hij ontspannen is en wat glazen achter de kiezen heeft. Was hij hier gestresseerd door de wetenschap dat ze direct na het optreden in zeven haasten moesten vertrekken naar Eindhoven waar ze om 2u30 nog eens het podium op moesten?
Het zal alleszins ook niet bevorderlijk geweest zijn dat Shawn Cripps regelmatig kwam zeggen hoelang ze nog mochten doorgaan. Zelfs tijdens de eerste van de twee obligate Oblivians-songs zat het tegen toen Harlan een snaar brak terwijl ze met zijn drieën op gitaar ramden. Die werd uiteraard niet meer vervangen. Het was absoluut niet slecht geweest maar toch had ik een knorrend gevoel in de maag die me zei dat er meer in zat.
Na hun beklijvende sets op de Persistence tour in de Brielpoort (december 2010) en op Groezrock in het voorjaar, hielden de vaandeldragers van de New York Hardcore, Sick Of It All, halt in de Trix om hun 25 jarige bestaan te vieren. Het werd één langgerekt feestje.
De show begon met enkele minuten projectie waarin we een overzicht kregen van oude foto's van de bandleden en van enkele affiches door de jaren heen, nostalgische pics die de pure 'old scool' sfeer uit ademden. Even stilte voor de storm heet dat dan...
Direct na het het filmpje doemt het viertal op en slaan ze meteen genadeloos toe met “Clobberin time” en “Built to last” … De toon was gezet en de SOIA trein vertrokken!
Het viertal sinds jaar en dag in dezelfde bezetting onder leiding van de Koller broers en geflankeerd door de stevige fundamenten van bassist Craig Setari en drummer Armand Majidi, hebben er zin in, en in geen mum van tijd is er hier sprake van een kolkende, zweterige massa!
Met een backcatalogue om U tegen te zeggen, varieerden ze naar hartelust met tracks uit de beginjaren en van het recentere materiaal … keuze te over dus!
De intense drive en intensiteit die het viertal groots maakten, is ook vanavond het visitekaartje van de op handen gedragen band. Frontman Lou niet verlegen voor grappen en ‘oneliners’, raakt ook de gevoelige snaar van het publiek; hij bedankt hen oprecht voor de massale support tijdens de optredens.
“Just look around”, “Injustice system”, “Sanctuary” of “Call to arms”, alle classics zitten mooi verweven in een uitgekiende set die afklokt op een setlist van 25 tracks op een dik uur!
Massa's singalongs, dives en een wall of death later krijgen we in het slotkwartier, waaronder “Scrath the surface”, “Uprising nation” en “Step down” ; het moegestreden en uitgetelde publiek ging naar huis met een zalig gevoel; de band genoot gretig na van de show in de coulissen. Volgende week verschijnt het nieuwe verzamelalbum met hun favoriete nummers, die opnieuw werden opgenomen.
Organisatie: Trix ism Heartbreaktunes
Nederlands 
Français 
