Het is ondertussen al 20 jaar geleden dat Grandaddy de neus aan het venster kwam steken met het lo-fi indie-pareltje ‘Under The Western Freeway’, een plaat die hen meteen geliefd maakte in het indie wereldje. Drie jaar later kwamen ze met een tweede meesterwerkje opzetten ‘The Sophtware Slump’, een huzarenstukje die ze later niet meer zouden kunnen evenaren, ook al waren ‘Sumday’ (2003) en ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) zeer verdienstelijke plaatjes. Daarna hield Grandaddy het jammerlijk voor bekeken. Tot nu dus.
Frontman Jason Lytle maakte ondertussen wel twee fijne soloplaatjes, maar wij zijn maar al te blij dat hij op vandaag zijn ouwe makkers terug heeft bijeen geroepen en daar het voortreffelijke ‘Last Place’ mee heeft ingeblikt, een plaat waarin de draad terug wordt opgenomen en die typische sympathieke Grandaddy sound nieuw leven wordt ingeblazen.
Uit die nieuwe plaat werd vanavond gegrepen naar fijne juweeltjes als “Way We Won’t”, “The Boat Is In The Barn”, “I Don’t Wanna Live Here Anymore” en “Evermore”, allemaal bijzonder fijne songs die hier schitterden tussen een resem onvervalste klassiekers. En die klassiekers, die stuk voor stuk nog niks van hun pluimen verloren waren, kwamen tot onze grote vreugde grotendeels uit die twee fameuze albums uit 1997 en 2000.
De jarenlange stilte heeft Grandaddy blijkbaar goed gedaan, want de herboren band kwam bijzonder fris en levendig uit de hoek. De songs klonken strak en soms best wel stevig, met de gitaar van Jim Fairchild in een glansrol. Natuurlijk was het fantastische “AM 180”, met dat heerlijke speelse orgeldeuntje, een absoluut hoogtepunt, samen met “Laughing Stock”, “Hewlett’s Daughter”…. en eigenlijk alle anderen, want zowat alles was prachtig vanavond. Maar laat ons toch niet vergeten om het kippenvelmoment “He’s Simple, He’s Dumb, He’s The Pilot” de hemel in te prijzen, want dit was van een onaardse pracht en schoonheid. Dit heuse Grandaddy-monument was, afgaande op de applausmeter, de uitgesproken winnaar van de avond. Doch het enthousiasme van het publiek loog er heel de avond niet om, Grandaddy werd hier na elke song op luid gejuich onthaald, en dat hadden ze volledig aan hun sterke performance en onsterfelijke songs te danken.
Als ultieme punch liet Grandaddy als bis een fel en onstuimig “Summer Here Kids” op het publiek los, een levendige afsluiter van een prachtconcertje waar we maar één bemerking op hadden : Te kort ! Amper een uur en een kwart. Grandaddy had ons hier vermaakt met een dozijn prachtsongs, maar evenveel waren er in de kast blijven liggen. Maar goed , overdaad schaadt, laten we dus positief blijven en tevreden zijn met al dat fraais die Grandaddy ons wel presenteerde.
Grandaddy was uitermate fantastisch ! Ze zijn wel degelijk terug.
Organisatie: Aéronef, Lille
Als je het Sportpaleis te groot vindt om de laatste intieme Nick Cave mee te maken, moest je vanavond in de Botanique zijn voor het Canadese Timber Timbre. Dit viertal uit Montréal, kwam hun zesde plaat ‘Sincerely, future pollution’ voorstellen, een muzikale aanklacht tegen het huidige tijdsgewricht met zijn fake news en populisme. Qua thematiek zitten ze dus aan te schuren tegen Father John Misty, muzikaal gaan ze hun eigen unieke weg en mengen ze traditie met keyboards en drumcomputers in een eenentwintigste herinterpretatie van klassieke filmmuziek doorspekt met bluesy rock ‘n roll met een zwart tintje.
Frontman Kirk Taylor ziet er uit als een kalende, besnorde boekhouder, Nick Cave dus zonder toupet, maar is daar niet minder rock’n’roll om. De band begon vanavond met het titelnummer van de nieuwe plaat, een grootstadsblues die gestaag opbouwde om uit te monden in een stevige gitaaruitbarsting. “Sewer blues” ging op dezelfde weg verder, met fiftiesgitaar met veel twang en een kapot orgelgeluid dat uit de keyboards van Mathieu Charbonneau werd getoverd. Vintage jaren tachtig Nick Cave dus, en dat vonden we niet erg. De live versies van de nieuwe nummers waren een stuk potiger, en leunden zo veel meer aan bij de vorige plaat ‘Hot Dreams’. De band durft ook vernieuwen, “Velvet gloves and spit” was een Johnny Cash-klassieker met elektronische drumbeats en clavecimbel klanken.
Zanger Kirk Taylor en Simon Trottier wisselden om beurten tussen gitaar en bas. We vermoeden dat veel nummers op de bas geschreven worden bij Timber Timbre, want die baslijntjes dragen de nummers echt wel. De band nam even gas terug in “Hot dreams”, een slow gedragen door de bariton van Taylor, een light-versie van de sigaarklank van Stuart Staples, en ging op dat elan door op “Western questions”, Sukia meets Richard Hawley, met veel reverb en delay op de gitaar. Van dan af werd het geluid donkerder en filmischer, een psycho-billy soundtrack voor een film noir: surfgitaren en spookachtige orgeltjes en veel effect op de microfoon van Taylor.
Timber Timbre was het perfecte orkest voor een fifties cultfilm marathon, jammer dat er vanavond geen popcorn te krijgen was in de Botanique.
Setlist: Sincerely, future pollution - Sewer blues - Velvet gloves and spit - Moment - Hot dreams - Western questions - Curtains?! - Until the night is over - Black water- Grifting -Blue nuit - Do I have power - Beat the drum slowly - Trouble comes knocking
Bis:Les Egouts - Woman
Organisatie: Botanique, Brussel
BRDCST - Forest Swords - dreigende electro met beeldende visuals
BRDCST - Forest Swords
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-08
Charlotte Heyvaert
Het is zaterdag. De vierde en voorlaatste dag van Ancienne Belgique’s indoor voorjaarsfestival BRDCST is aangebroken. De AB koos voor dit festival enkele centrale gasten die voluit gaan voor muzikale vernieuwing uit. Gastheer van dienst vanavond is Forest Swords. Britse producer Matthew Barnes kreeg carte blanche om een avond alle zalen van de AB te bezetten en zo word de avond ‘a BRDCST curated night by Forest Swords’ gedoopt. Wij namen een kijkje in de AB Box waar Oliver Coates en vooral ook Forest Swords zelf kwam spelen.
Oliver Coates wekte bij iedere nieuwe binnensijpelende toeschouwer dezelfde gelaatsuitdrukkingen op: verbazing gevolgd door twee dichtgeknepen ogen om zich beter te concentreren op de visuals. Coates, vergezeld van een cello en elektronische apparatuur, bevindt zich namelijk voor een reuzegroot scherm waarop we een virtuele wereld zien afspelen. Met de hulp van virtueel kunstenaar Lawrence Lek creëert Oliver Coates een extra dimensie bij zijn mix van deep house en klassieke strijkers. We bevinden ons in een 3D-wereld die net zo goed de computerwereld van de Sims zou kunnen zijn, maar dan de versie waarin de hele bevolking verhuisde naar Mars en wij moederziel alleen overbleven. Terwijl een virtuele tram ons langsheen verlaten, futuristische gebouwen spoort, worden we opgezogen door een soundtrack van minimalistische dance. Dat de cellist klassiek geschoold is, maakt het geheel nog verbazingwekkender. Zijn waaier aan geluid gaat van strakke elektronica tot experimenteel klassiek. Met London Contemporary Orchestra werkte hij al mee aan Radiohead’s ‘A Moon Shaped Pool’. Van deze jongeman gaan we nog horen, zoveel is zeker.
Tijd voor de helden van de avond: Forest Swords. Op het podium doemen twee figuren op uit het duister voor een zaalvullend scherm waarop we opnieuw spectaculaire visuals te zien krijgen. Matthew Barnes, vergezeld van een bassist, begeeft zich in een zwart-witte wereld met abstracte, dansende figuren. Het duo stuurt mysterieuze klanken op ons af en pompt dreigende dreunen de zaal in. Ook Forest Swords’ gekende visuals van prachtige natuurbeelden zijn weer van de partij. Het publiek mag meteen kennis maken met het aankomend album Compassion. Daarin maakt Barnes gebruik van de elementen der natuur. In “Knife Edge”, horen we een wervelwind ruisen over serene golven, terwijl in “The Highest Flood” vuurvliegjes dansen op de verknipte koorzang. De orkestrale elementen op het nieuwe album verbreden nog meer de elektronische horizon.
De live-kracht waarmee Forest Swords zich van zijn plaat onderscheidt, ligt vooral in de pompende bassen die dwars doorheen je lijf daveren en de noise-effecten die Barnes uit zijn vingers en machines tovert. Zijn zoektocht doorheen frustratie en humaniteit zorgt voor een samenspel van verleden en toekomst. We worden vergooid met galmende stemmen, toegevoegde samples en trager ontplooiende nummers. Het maakt het geheel een stuk dansbaarder zoals ook het extra sterk aangedikte “Miarches” waarvoor Barnes zelfs even zijn gitaar ter hand neemt.
“The Highest Flood” baant zich met zijn dreigende ondertoon dan weer een weg doorheen klotsend water. Snijdende synths mengen zich met diepe bassen in een exotische melodie. Ook de meeslepende hyperballade “Arms Out”, mist zijn euforisch, cinematische effect niet. “Thor’s stone” stuurt ons met de slag van een vlootaanvoerder doorheen een kolkende zee. Na enkele nieuwe nummers volgt een naadloze overgang in “Ljoss”, afkomstig uit zijn laatste album ‘Engravings’. De successingle schiet ook deze keer raak. De virtuele beelden gaan van paters tot melkwegen. Oosterse dansers houden ons in bedwang op het perfect uitgevoerde “The Weight Of Gold”. Onderbreken doet Barnes de set nooit, alleen even om de AB tot een van zijn meest favoriete concertzalen ter wereld te kronen.
Forest Swords brengt een dreigende set die steeds de bergbeklimming naar een climax neemt, maar nooit echt de top haalt. Een uitstekend staaltje elektronica dat ingetogen binnendrong maar nooit explodeerde. De sensationele visuals liftten Forest naar een bredere kosmos al zou het geheel nog beter tot zijn recht komen in de Club of een vunzige dubkelder. De live surplus zat hem vooral in de details. Wij hoorden een meer dan degelijke set maar misten schurende danslijven.
Forest Swords’ nieuwe album Compassion komt uit via Ninja Tune en kan je beluisteren vanaf 5 mei.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
Soulwax - From Deewee To Stage
Soulwax
Aéronef
Lille
2017-04-07
Sam De Rijcke
Dat Soulwax terug is, zullen we geweten hebben. Het lijkt er op alsof de media kost wat kost de band extra moet pushen met het oog op de komende festivalzomer. Er moet precies een nieuwe hype worden gecreëerd, want de Belgische pers is wel héél euforisch over de nieuwe plaat ‘From Deewee’. Wij zijn iets meer terughoudend, het album is meer dan OK, bij momenten zeer verfrissend zelfs, maar echt vernieuwend ? Niets van, eigenlijk zitten we hier met een retro plaat die nadrukkelijk teruggrijpt naar de synths van Kraftwerk, Depeche Mode en …ja, zelfs Tangerine Dream. De broertjes Dewaele hebben er ook heel wat extracten uit de DFA stal van LCD Soundsystem in gedropt, het bandje van hun maatje James Murphy.
Wat we de plaat wel moeten toegeven, is dat ze vrij consistent klinkt er nagenoeg de ganse rit de spanning in houdt zonder dat daarbij echt over de rooie wordt gegaan.
Dat is ook het concept dat Soulwax naar het podium probeerde te brengen, een goed uitgedokterde trip maar geen uitbundig feestje. Zij die naar hier waren gekomen om met Soulwax eens goed uit de bol te gaan , kwamen wat bedrogen uit. Diegene die de nieuwe plaat in levende lijve wilden ondergaan kwamen wel mooi aan hun trekken. ‘From Deewee’ bleek ook live moeiteloos overeind te blijven, hoewel er hier en daar nog wat aan de uitvoering mocht geschaafd worden.
Soulwax hield het immers strak en kleurde maar sporadisch buiten de lijntjes die ze met ‘From Deewee’ hadden uitgezet, maar ze pakten wel uit met maar liefst drie drummers. Een formidabele zet en een absolute meerwaarde die het ganse optreden lang extra kleur gaf aan de wat klinische sound van het album. Met name “Missing Wires”, “Is It Always Binary” en het groovy “Do You Wanna Get Into Trouble” kregen met al dat drumwerk een flinke boost. Ook “Masterplanned” en “Transient Programs For drums And Machinery” leken ons blijvertjes, maar het zou niet mis zijn mochten die iets meer buiten hun oevers kunnen treden.
Hoe knap en fris die nieuwe songs ook mochten klinken, toch hadden we het gevoel dat Soulwax zichzelf met dit nieuwe opzet een beetje te veel in een strak keurslijf had gewrongen. De anders zo avontuurlijke broertjes Dewaele hielden zich te zeer aan de plaatversies, hoewel wij de indruk hadden dat een handvol van die nieuwe songs in hun live uitvoering nog aardig wat groeipotentieel in zich hebben, en dan wel richting dansvloer. Het was aan de ene kant genieten van de frisheid van het nieuwe materiaal en tegelijkertijd was het stiekem verlangen naar ‘From Deewee, Nite Versions’.
Het was duidelijk dat het publiek zich best wel kon inleven in de nieuwe ‘Deewee’-sound, maar het dak ging er pas echt af met die songs waarin Soulwax als vanouds nog eens echt loos ging. Middenin de ‘From Deewee’ songs had “Krack” al een eerste keer het vuur aan de lont gestoken en op het einde kwamen krakers als “NY Excuse” en “E Talking” doen waarvoor ze gemaakt waren, namelijk de boel op zijn kop zetten.
Een blij terugzien met The Men In Suits. Na vanavond zijn wij er trouwens van overtuigd dat een set als deze nog hopen sterker en uitbundiger kan worden, eens alle remmingen overboord zijn gegooid en de beats nog wat zijn aangewakkerd. Want hiermee kan Soulwax nog alle kanten uit. Het ziet er dus goed uit voor de festivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel , 12 april 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soulwax-12-04-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille
BRDCST – The Lemon Twigs – Onschuld en Onstuimigheid van 2 broers
BRDCST - The Lemon Twigs, Vanishing Twin
Ancienne Begique (AB Club)
Brussel
2017-04-06
Johan Meurisse
De jonge gasten van het NY-se The Lemon Twigs van de broers Brian (19) en Michael (17) D’Addario absorberen de muziekgeschiedenis van de jaren zestig , zeventig en tachtig op hun plaat ‘Do Hollywood’. Live klonk het rommelig , als een potje ongeregeld .
In de sound flitsten The Beatles , The Kinks , The Rolling Stones, T-Rex , David Bowie , Queen tot meer recent The Posies en zelfs The Scabs aan ons voorbij. De twee broers zijn talentrijke multi-instrumentalisten, wisselen probleemloos van instrument , zijn enthousiasmerend , hebben hun invloeden en putten uit verschillende vaatjes.
Beiden kwamen op het voorplan. De set was verdeeld in twee stukken en pijnlijk bleek dat ze maar erg matige zangers zijn. De puike songstructuur – opbouw ving het rommelig concept, als een pleister op de wonde, op.
Een eerste sfeervol, gelaagd deel van ingetogen nostalgie kregen we met de jongste Brian op gitaar en keys . Het wondermooie , uitbundige “I wanna prove to you” opende de set, een pareltje op plaat , live door de vocale zwakte wat ontkracht . De sixties zaten diep geworteld , de psychedelica drong in “Haroomato” door, de onschuld was groot op een song als “Why didn’t you say that” en “These words” intrigeerde door de huppelende ritmiek en 70s orgel. “How lucky I am” kon worden geplukt uit de James Dean – Marilyn Monroe (hit)stal , van leren jackets tot breed opwaaierende witte rokken. Een ‘kauwgomballenpop’ nummer . Soul, funk, garage dwarrelden door de nummers; spijtig genoeg ontstemde de zang de sierlijke melodieën .
Broer Michael kwam in de spotlights. Hij verliet de drums en gorde de gitaar om; het tempo werd plots fors verhoogd , strak, snedig en punky klonk het nu allemaal . Als een bezetene ging hij tekeer en gaf hij de songs een frontale punch , de snaren gespannen en de melodie hobbelig, ontspoord. De sound ging muzikaal als vocaal uit de bocht. Het stak niet tegen , het gaf net dat ietsje meer glamrock , ruig- onstuimigheid en ongecontroleerde chaos in de tempowissels van “Night song” , “Baby baby”, “As long as we’re together” en “A great snake”.
De twee zitten vol muzikale ideeën , die verder uitgewerkt worden in 2017, “Queen of my school” was er zo eentje die dicht aan de nineties klopte van The Posies van Ken Stringfellow en Jon Auer , de twee sing/songwriters die ook al de muziekgeschiedenis samenpersten.
Het dwarse van de twee broers kwam samen in een kort, leuk concertje van onschuldige pop en onstuimige rock die uit de bocht kon gaan of mooi versmelten …
Vanishing Twin , één van de supports , kreeg op BRDCST voldoende ruimte zich te profileren De groepsnaam huivert door een verdwenen tweeling syndroom in de baarmoeder. Muzikaal putten ze uit een ander vaatje . Het kwintet uit Londen puurt op flower power, retropsychedelica en maakt de link met 90s grootheden Stereolab, Transglobal Underground , Loop Guru en het hedendaagse Goat . We tekenden voor een veilig, ontspannend , chilly zweverig gevoel , wat net het contrast maakt met hun groepsnaam. We hadden een tribal van heel veel instrumenten ; door de flutes , melodica , keys, viool kregen ze een verslavende werking en wakkerden ze een hypnotiserende trance aan. Songs werden mooi uitgediept en uitgesponnen .
Vanishing Twin verveelde geen moment, de sound borrelde , twinkelde door de ritmes en klonk fris, sprankelend . Een mooie ontdekking .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
BRDCST - Run The Jewels - Driftige hiphop zorgt voor vet feest!
BRDCST - Run The Jewels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-06
Masja De Rijcke
Hiphop heeft z’n opmars in deze tijden en ook in België komen de liefhebbers flink aan hun trekken. Onze nationale hiphoppers en rappers/rapsters als Coely, Stikstof en Zwangere Guy doen het zeer goed en ook de muziekwedstrijden lopen er van over dezer dagen. Om die reden was het voor ons dan ook geen verrassing dat Run The Jewels voor een volledig uitverkochte AB mocht spelen.
Run The Jewels bracht als voorprogramma The Gaslamp Killer mee. Deze Amerikaanse Dj vermengde live op podium de vetste hiphopschijven met de zwaarste elektronische beats. Tijdens de zomerfestivals is deze man z’n agenda ook steeds goed gevuld en terecht, want The Gaslamp Killer man kan zonder twijfel een stevig feest doen losbarsten.
Toen we eind december 2016 net klaar waren met ons muzieklijstje van Beste albums van 2016, kwam ineens Run The Jewels met hun derde album op de proppen. We konden ons lijstje meteen opnieuw beginnen opmaken want deze klepper mocht er zeker niet op ontbreken. Deze opzwepende gangstermuziek bracht ons meteen in de juiste vibes. Stilstaan was dus geen optie meer want de onstuimige beats en attitude werden in de zaal hevig rondgegooid. Run The Jewels is ongetwijfeld het beste rapduo dat we live al aan het werk gezien hebben. De show was rijkelijk gevuld met tracks uit hun laatste album waaronder “Down” (featuring Joi), ‘”Talk To Me”, “Hey Kids”, “Stay Gold” en nog enkele andere kleppers .
Maar ook eerdere albums werden mee in de strijd gegooid. Gelukkig maar! want de vuile tongen in “Love Again” en het gelijknamige nummer “Run The Jewels” mochten voor ons niet in het spektakel ontbreken.
Deze driftige vertoning was een mooie en dansbare samenvatting van de drie schitterende albums die live met brute power door onze aderen werden gepompt.
We vonden het goed, sterker nog, we hebben er enorm van genoten en we hebben heel hard gedanst !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
Aan de vooravond van hun passage in de Botanique heeft Pallbearer (Arkansas, USA) het geweldige ‘Heartless’ uitgebracht, een album dat zich met zijn logge kracht al enkele dagen in ons brein heeft vast geankerd. De band komt de plaat voorstellen in de sfeervolle Rotonde waar ze een zwaar, duister en mistig geluidsgordijn optrekken. Pallbearer heeft zijn biotoop in de donkere krochten van doom-metal en ook de groepsnaam, vrij vertaald ‘lijkdrager’, laat weinig vrolijke deuntjes vermoeden. Pallbearer doet het slow en heavy, de massieve slepende metal klinkt bij momenten loeihard maar er kan ook regelmatig naar adem gehapt worden via verstilde passages en glasheldere gitaarbeekjes.
Pallbearer blinkt uit in overwegend lange solide songs waarin een emotionele diepgang ontluikt van achter die stevige geluidsmuur. De grondvesten zijn vervaardigd volgens de aloude Black Sabbath formule, maar Pallbearer heeft in een geheel eigen stijl daarop een mooi complex van uitgedokterde songs gebouwd. “Dancing In Madness” is zo een parel van het zuiverste water waar glooiende gitaren verbroederen met zware riffs en ijle vocals. De song loopt vlotjes boven de 10 minutengrens, en het is elke seconde genieten. Nog zo een majestueuze knaller is het ruigere meesterstuk “Worlds Apart” uit hun vorige plaat ‘Foundations Of Burden ‘. Ook deze fenomenale motherfucker van een song scheurt een eind weg tot ie tot ver boven de wolken uitstijgt. Een trance oproepen noemen wij dat dan, en dat lijkt hier aardig te lukken want die intense zwaargebouwde Pallbearer-sound gedijt prima in de heerlijke Rotonde, een prachtzaaltje waar de bandleden vol lof over zijn. Vandaar dat ze hier wellicht één van hun beste concerten tot op heden weten te brengen.
Zoals vaak bij dit soort bands moet ook Pallbearer het niet van een verschroeiend tempo hebben, maar eerder van rijzige en krachtige bulldozers van songs die zich ergens tussen nevel en duisternis bevinden en daarbij een bijzonder verslavende werking veroorzaken. Geen oeverloos trash-geweld, wel een overwegend heavy geluid die vaak door merg en been snijdt en waarin fijne nuances zijn uitgewerkt. We denken spontaan aan Sleep, Windhand of Earth, maar soms ook aan Metallica die door hun psychiater bewust op downers zijn gezet (het gitaarintermezzo in “Thorn” bijvoorbeeld lijkt te zijn weggelopen uit zo een typische Metallica ballad en ook “Lie Of Survival” heeft in de tragere passages van ‘The Black Album’ zitten graaien).
Een wondermooi en flink uitgesponnen “A Plea For Understanding” weet de gevoelige post-metal snaar te raken, terwijl de bronstige afsluiter “Foreigner” (de oudste song van de avond) de heaviness terug aanwakkert en er in een apocalyptische bui nog een flinke snok aan geeft. Een uitvoerige mokerslag die kan tellen als krachtige afsluiter van een avondje verbluffend stevige en uitgedokterde doom-metal.
Doe uzelf een plezier en schaf hun laatste pronkstuk ‘Heartless’ aan. Wij hebben hier alvast een fraai vinyl-exemplaar op de kop getikt en dat door de voltallige band laten signeren op die prachtige binnensleeve. Een lekker vinyltje, toch nog altijd veel straffer dan die verdomde Spotify, nietwaar ?
Pallbearer is op 23/04 nog te bewonderen op Roadburn, een festival die hen op het lijf geschreven is.
Organisatie: Botanique, Brussel
In navolging van zijn album ‘Having Fun’, dat door pers en fans heel goed onthaald werd, heeft Pauwel De Meyer de nieuwe digitale EP ‘Witches’ uitgebracht op Bandcamp en binnenkort op alle digitale platformen. De uitgave viel samen met zijn tournee door Duitsland en de UK.
‘Witches’ is volgens Pauwel De Meyer een schetsboekje met bevindingen over de stad en de dingen die hij daar doet. Het is een terugkijk op jeugd en verval. De nummers zijn kort en eenvoudig. De teksten zijn koortsdromen. Alles werd opgenomen in de kelder van De Meyer met een minimale bezetting. Hij moest ze opnemen vooraleer hij echt aan een nieuw album kon beginnen.
“There’s No Wrong In Settling Down” is zoals de andere drie nummers kort, akoestisch, ongekunsteld en ingespeeld met een warm, bijna tastbaar gitaargeluid. In tegenstelling tot de andere tracks heeft deze een nerveuze finale die vaagweg wat verwijst naar “The End” van The Doors.
Titeltrack “Witches” zou een leuke aanzet voor een rocknummer kunnen zijn. Benieuwd hoe dit nummer zal klinken als het helemaal aangekleed is, met een volle bandbezetting en mooie arrangementen, zoals De Meyer het zo voortreffelijk deed op ‘Having Fun’.
Op “Heartbreaker” verkent De Meyer voorzichtig de blues en geeft er zijn eigen draai aan. Afsluiter “Molly” is veruit de vrolijkste song op deze EP. Het is de enige track die nagenoeg de hele band laat horen en er is zelfs al een begin van een mooi arrangement uitgewerkt. “Molly” heeft veel potentieel om een radiovriendelijk rocknummer te worden in de stijl van pakweg Bear’s Den, maar met een song die afklokt op ruim minder dan twee minuten heeft De Meyer wel nog wat werk.
‘Witches’ is een mooi schetsboek. Hopelijk zien we deze vier pareltjes volledig uitgewerkt terug op dat volgende album.
https://pauweldemeyer.bandcamp.com/album/witches
Terry is een jong kwartet uit Melbourne en heeft op dit plaatje tien korte songs uit . We klokken af op een goede twintig minuten . Het zijn lekker , doorrammende lofi indie/ garagepopnummers. Nonchalant en catchy klinken ze . Ze hebben een gevatte minimalistische en aanstekelijke aanpak, een verdwaalde blazer vult aan en de jongen – meisje zang zet z’n toon.
De songs nestelen zich in je hoofd en vliegen aan je voorbij. Meer moet dat soms niet zijn om een leuk , overtuigend plaatje uit te brengen …
Ze zijn één van de revelaties en zijn megapopulair geworden op korte tijd in ons landje . Hun titelloze EP leidde het al in . Bazart staat garant voor radiovriendelijke pop , dromerig, aanstekelijke indie , met r&b en hiphopmotiefjes. Voeg nog de emotievolle, zalvende Nederlandstalige zang van Mathieu Terryn toe en het voelt, zit goed..
Faces on tv en Warhola zijn door de andere groepsleden verbonden met Bazart.
De popelektronische songs banen zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en doen de jonge meisjesharten sneller slaan . Ze hebben een handvol popnummers uit als “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” en de doorbraaksingle “Goud”.…
De bombast is nog net ingekapseld en dat onderscheidt hen van grote broer Oscar & The Wolf, ontegensprekelijk gelinkt aan Bazart. De Nederlandstalige pop klinkt smaakvol en groot(s).
Na de vroegere Clouseau(mania) heeft het jonge publieke zijn ‘new favourite’. De Bazartmania is een gegeven waarbij het debuut alvast in hun geheugen gegrift zal staan vol tienerherinneringen …
Dumb numbers is het muzikaal project van filmmaker Adam Harding uit LA. Hij kan nogal op wat mensen beroep doen . Voor zijn eerste plaat stond David Lynch in voor het hoesontwerp en hier hebben we een aardige lijst van artiesten uit de indiegrunge scene. Lou Barlow en Murph van Dinosaur Jr, David Yow (The Jesus Lizard), Dale Crover (Melvins), Marco Falli (Fatso Jetson) , Bobb Bruno (Best coast) en Alexander Hacke van Einstürzende Neubauten.
Muzikaal hebben we een bezwerende sound van acht nummers , gedrenkt in retropsychedelica, grunge en stoner dat ritmisch als tegendraads klinkt . Wie er zingt is niet echt duidelijk , hoeft ook niet ; de songs zitten aardig in elkaar.
We krijgen een resem broeierige , krachtige songs als sfeervol stemmig, geestesverruimend materiaal in een donker , hallucinant decor . Met deze artiesten en Harding kan het niks anders dan fun zijn, leuk trippen en vertoeven dus op deze plaat.
Het Nederlandse trio Bartek speelt fuzzrock. Niet meteen het populairste genre vandaag, maar ze zijn er wel heel goed in. Ze spelen op hun debuutalbum ‘Bartek’ eigenlijk gewoon catchy rock en pop, maar dan hard en snel.
Opener “Holland” zet je als luisteraar even op het verkeerde been met een slome stoner-track, maar daarna barst het rock- en fuzzfeest helemaal los met ”22”, “Nothing” en “Someday”. Een beetje snelle garagerock zoals The Paranoiacs indertijd, maar dan met nog een flinke dosis fuzz. Vergelijkingen liggen niet voor de hand. Fu Manchu en Truckfighters komen in de buurt, maar dan slordiger en snediger. Of The Dandy Warhols, maar dan sneller en harder. Dichter in de buurt komen bands als Honeyblood, The Glücks en The Wands, maar die zijn zelf maar weinig bekend.
“Heavy” is, zoals de naam al laat vermoeden, een zware en trage stoner-track zoals “Holland”, maar dan met nog een extra psychedelische toets in de finale. Dit is Bartek in zijn minst catchy vorm, maar het is anderzijds een mooi contrast met de andere, heel snelle songs als “Numb” en “The Slime”. Dan weet je weer hoe snel die wel zijn. Afsluiter “Sunken Eyes” is een klein meesterwerkje dat laat vermoeden dat deze band ook heel complexe songs met mooie arrangementen in zich heeft.
Bartek’s keiharde pop is uitermate geschikt voor broeierige feesttenten en duistere cafés.
https://nl-nl.facebook.com/bartekholland/
Kunnen ze ook in Mexico degelijke deathmetal maken? Wie daaraan twijfelt, kan zich ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ van Ghölem aanschaffen, met daarop tien old-school deathmetal-pareltjes.
Ghölem serveert zijn death snedig en hondsbrutaal: een spervuur van complexe gitaarhoogstandjes en daarover een strakke drum, een onopvallende diepe bas en een nog diepere grunt. Denk aan Death, Carcass, Pestilence, Cancer of het oude werk van Sepultura.
Mexico had in de jaren ’90 van vorige eeuw reeds een bloeiende deathmetal-scene. Ook de leden van Ghölem hebben al een lange staat van dienst bij tal van ander bands en dat hoor je ook. Talent wordt op dit album gecombineerd met vakkennis.
Op ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ laat Ghölem geen steken vallen. Deze band heeft niet bezuinigd op leuke riffs en weet op elk nummer te boeien. Hoogtepunten zijn o.m. “Sell Me My Forgiveness” (prachtige intro en een sympathieke ontsporing naar het einde toe), “Veil”, “Implode” (ook al met schitterend gitaarwerk en bij momenten tot ver buiten de lijntjes van de deathmetal), het heerlijke “Advent” en de single “Hearts and Souls”. Van dat laatste nummer vind je makkelijk de lyric video op YouTube.
Het is nog maar het eerste album van deze band en ze hebben nog geen label gevonden, maar als kwaliteit een garantie is, staat voor Ghölem de poort naar internationaal succes wagenwijd open.
https://www.facebook.com/gholemcurse/?fref=ts
Vader – Poolse bulldozer death metal!
Immolation + Vader
Kreun
Kortrijk
2017-04-04
Frederik Lambrecht
Death metal, een muziekkeuze in het leven en een muziekstijl die ook ettelijke bands in zijn macht heeft die het woord van death metal verspreiden...maar niet iedere band is hetzelfde qua intensiteit en spijtig genoeg uitvoering, waardoor je nog altijd een onderscheiding hebt tussen de diverse bands, gelukkig maar! En voor ondergetekende blijven oude death metal bands zijn favoriet, dus was ik uitermate tevreden om op een doordeweekse dinsdag 2 vette bands aan het werkte mogen zien in Kortrijk.
Er was nergens een bordje ‘uitverkocht – sold out’ te bespeuren dus was het niet bepaald drummen in de zaal met uitstekende klank. Maar waren de bands in puike doen?
Wel, openen doen we met de Amerikaanse band Immolation die nog maar recent hun laatst plaat hadden uitgebracht getiteld ‘Atonement’. En zoals verwacht werden een reeks nummers uit deze laatste album ten tonele gebracht waaronder opener “The Distorting Ligh”, “Destructive Currents” en “When the Jackal Comes”. Direct werd duidelijk dat deze plaat meer melodie bevat dan hun oudere platen, want toen nummer “Immolation” van hun debuutplaat uit de strot van Ross Dolan kwamen en uit de trommels en snaren van de andere bandleden, ging het toch een tandje meer rechttoe, rechtaan. Uit album ‘Close to a World Below’ werd het razende “Higher Coward” gebracht en werden de fans ook getrakteerd op titelnummer “Majesty and Decay” van het gelijknamig album. Grappig om zien was hoe gitarist Robert Vigna zijn gitaar ter hand nam alsof hij gemaakt was van gloeiend staal. Een showbeest pur sang dus haha. Wat ook opviel was dat drummer Steve Shalaty soms enkele steekjes liet vallen en dat zijn voetenwerk niet correct afgesteld stond, waardoor dit voor sommigen wel als enerverend kon beschouwd worden. Gelukkig kon ik daar persoonlijk afstand van nemen en vond ik het een geslaagde show!
Vooral de klanken van de frontman/bassist waren een verheerlijking voor het oor, vette beurt!
Het begon al enkele graden warmer te worden en dan moest het beste nog komen met oudgedienden Vader die reeds meedraaien sinds 1983. De stem van Peter is een groot handelsmerk van deze death metal band, alsook de enorme hoeveelheid thrash die in hun muziek verweven zit. De beginsample werd afgespeeld en toen werd onmiddellijk de deur ingetrapt voor 1 uur durend vakmanschap. Alles zat goed ineen en ze hadden klaarblijkelijk toegeleefd naar deze avond want het vuur zat erin kan ik bevestigen! Hun laatste plaat dateert van eind 2016 met supernummers “Angels of Steel” en “Prayer to the God of War” die de boel deed ontploffen vooraan het podium. Reeds 13 albums staan al op hun conto en de beste tracks stonden op de setlist waaronder “Decapitated Saints”. Er werd weinig gecommuniceerd, maar des te meer nummers gespeeld zoals het hoort. Topnummers die mij het meest bekoorden (want alles werd op hoog niveau gebracht’ was ongetwijfeld “ Wings”, het nummer die mij als eerste binnenschiet wanneer de naam Vader ter sprake wordt gebracht en het machtige “This is the War” van het Necropolis album.
Spijtig genoeg was 1 uur te kort, want wat had ik toch zo graag “Black to the Blind” op hun setlist zien verschijnen deze avond. Soit, het amusement leed er niet onder en graag zou ik toevoegen dat bij beide hoofdacts deze avond (5RAND & Monument of Mysanthropy buiten beschouwing gelaten want door het vroege startuur gemist) de lichtshow subliem was, iets wat weinig onder de aandacht gebracht wordt. Er was ook 1 foutje te bespeuren bij de PA, want Immolation zat de eerste seconden van hun aftrap zonder klank, maar dit werd rap rechtgezet.
Concluderen kan ik dus dat death metal op een dinsdagavond in de Kreun een boost geeft om de week verder te zetten en dat dit voor herhaling vatbaar is. Immolation heeft alvast bevestigd dat ze in september terug in België zullen vertoeven, hopelijk duurt het ook niet te lang eer we de Poolse bulldozer Vader terug mogen verwelkomen! I had a blast!
Organisatie: Fee The Fire (ism Wilde Westen, Kortrijk)
Nederlands 
Français 
