Ryley Walker is een getalenteerd sing/songwriter die met het nieuwe album ‘Golden sings that have sung’ hier definitief kan doorbreken. We hebben te maken met acht spannende, intens broeierige songs die weemoed , melancholie, kracht en doorzetting in het dagdagelijks leven kruisen . Regen en zonneschijn, opklaring en miezerigheid vinden elkaar . In no-time heeft hij een cultstatus verworven . Muzikaal graait hij in de kunde van het songschrijven, folk , psychedelica , jazz, postrock en rootsamericana . Songs die kernachtig zijn of de kans krijgen te ademen en mooi uitgesponnen worden.
Het talent uit Chicago bracht eerder ‘Primrose green’ uit. Nick Drake , Van Morrison , Tim Buckley en bands als The Doors , Grateful dead, Jefferson airplane en Wilco zijn voorname inspiratiebronnen. Leroy Bach hielp mee , die werkte aan ‘Yankee Hotel Foxtrot’ van Wilco.
In de nummers ervaren we ook ergens een connectie met ons Melanie de Biasio in sound en verwoordingen van die oude, grauwe industrie en leuke plekjes in Charleroi.
De donkere zegzang van Walker vindt zijn weg in het spaarzame, sobere spel van piano; gitaar als het bredere instrumentarium, dat hypnotiserend inwerkt. De jaren 70 zijn geworteld in de sing/songwriter en worden omgebogen in hedendaags bedwelmend materiaal.
Dinsoaur Jr , peetvaders van de grunge, al bezig van 83, zijn aan de zoveelste jeugd toe . Tien jaar terug gaven ze al een indrukwekkende comeback, de aanzet om met regelmaat een nieuwe plaat uit te brengen . Jay Mascis is er met z’n twee kompanen van het eerste uur Murph en Lou Barlow.
We zijn toe aan de vierde plaat nu , die de vorige , het stemmige ‘I bet on the sky’ wat op het achterplan duwt. We hebben een Dinosaur zoals het moet , ‘business like usual’ , rauw, gruizig , brommend , grollend , ronkend , explosief , steeds met een hoge emo/melancho-waarde. De late 80s - 90s grunge is puur , echt, rauw. De sound primeert, magie hangt in de lucht. Dinosaur op z’n best , speels , spontaan in ervaring en kunde. Ruimte is er opnieuw voor het gitaarwerk en de bijhorende (gierende) solo’s; gebed in een gepaste dosis noise/feedback, wat we horen op “I walk for miles” en “Lost all day”.
De formule is en blijft na al die jaren fris en werkt nog even aanstekelijk . “Going down” en “Tiny” brengen ons meteen in de juiste stemming . Mooi. Af en toe klinkt het ietwat gepolijst, maar de elf songs rocken , zijn compact, uiterst genietbaar en de gevoeligheid raakt . Twee zijn er van Barlow , het snedige “Love is” en “Left/right” , die de cd besluit en ergens de lofi van Sebadoh oproept. De drie spelen nog even scherp. Sterk wat ze presteren . Dinosaur Jr is dus nog niet afgeschreven hoor
Op die manier combineert ze de sobere als bredere omlijsting; “All the birds” , “All I need” , “Sea organ”, “Circle song” en “fFull moon” passen in dit concept en tonen de ietwat rijkere gelaagdheid . De intimiteit , gevoeligheid wordt behouden in de andere songs .
Jawel , Lou Rhodes komt aandraven met een sterke plaat door die fijne , afwisselende insteeks, die persoonlijk aanvoelen.
Black Leather Jacket, een powertrio uit de Kempen, haalde dit jaar als enige rockband die naam waardig de finale van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Ze moesten het afleggen tegen Tamino, Kai Wen en The Lighthouse, maar ze verdienen toch onze aandacht.
Zelf omschrijven ze hun muziek als luide garage-rock en dat is niet gelogen. Drie van de vier tracks op hun EP ‘Criminals’ refereren overduidelijk naar de garage-rock zoals die begin jaren ’90 gemaakt werd door bv. The Spanks, The Nomads en The Paranoiacs: luid, rauw, een beetje slordig, maar altijd catchy. “Criminal Mark” en “Troublemaker” zijn daar de perfecte voorbeelden van. Op een cliché meer of minder wordt misschien niet gekeken, maar het werkt.
Dat ze nog wel uit een ander vaatje kunnen tappen, bewijzen ze op “Drugged”. In dat bijna roekeloze nummer voegen ze een snuif punk en flink wat fuzz bij hun garage-rock. Op “Burnt Child Dreads Fire” klinken ze dan weer als een jonge, rockende versie van Oasis.
Jammer dat ze niet verder geraakt zijn in de Nieuwe Lichting, want het vuur dat deze roedel jonge wolven in zich hebben is de schop onder de kont die Studio Brussel vandaag misschien wel nodig heeft.
http://vi.be/blackleatherjacket
Pop/Rock
Blue Embrace (EP)
Delta Crash
Eigen Beheer/Fake Management
2017-03-23
Wim Guillemyn
In 2016 won deze Wetterse band de publieksprijs in Humo’s Rock Rally. Dit was zowat de bekroning van de gestage klim door de band. In 2015 nog geselecteerd voor de Nieuwe Lichting van StuBru, daarna 3de op het Oost-Vlaamse concours Oost.Best waarna ze een jaar later de finale in de Rock Rally haalden. Nu een jaar later is er zeven nummers tellende EP uit dat hun ambitie en hun komende tournee moet ondersteunen.
‘Blue Embrace’ werd uitgebracht in eigen beheer. Delta Crash maakt radiovriendelijke pop/rock. Fijne en melodieuze gitaarlijntjes begeleiden een stevige en degelijke ritmesectie. De zang klinkt vrij Brits eigenlijk en melancholisch. Denk ergens aan raakvlakken met bands zoals Arctic Monkeys, Blur, The Bluetones …
Zeven tracks die allen een single kunnen zijn. Praktisch allemaal uptempo en catchy. Tracks die het meest mijn aandacht trekken zijn “Far”, “Fade Out” wegens zijn enthousiasme, “How About” met zijn heerlijk galmende gitaar en het afsluitende titelnummer dat sfeervol en zweverig zich op gang trekt.
Met ‘Blue Embrace’ en de naderende lente behoort een plaatsje op de playlist van StuBru tot de mogelijkheden. Laat deze jonge honden maar los op de radio.
Pop/Rock
Lueur
Empusae (featuring Chve)
Consouling Sounds
2017-03-23
Wim Guillemyn
Empusae heeft al een vrij gekende basis opgebouwd met artistiek waardevolle releases. Sinds kort is Empusae een duo geworden. Chris Nesis is oorspronkelijk lid Sal-Ocin kome vervoegen. Voor ‘Lueur’ hebben ze voor de vocals beroep gedaan op Colin H. Van Eeckhout, bekend van o.a. Amenra, Chv, Kingdom …
‘Lueur’ bevat twee tracks van telkens een twintigtal minuten. De eerste song “Guiding Light” is een prachtige en langzaam opgebouwde song. Met sfeervol gehum en trance-achtige percussie wordt in de song naar een vorm van climax toegewerkt. Hij duurt misschien wel twintig minuten maar ik kan niet zeggen dat hij te lang duurt of eentonig wordt. Er werd veel aandacht besteed aan details en er valt bijgevolg veel te ontdekken in “Guiding Light”. Een sterke track dat mij doet denken aan de donkere middeleeuwen met hun kloosters en kastelen. Ook de tweede track “Retinae Tenebrae” bevat min of meer dezelfde opbouw maar bevat meer een donkere en bevreemdende sfeer. Keys en piano hebben hier een grotere rol toegewezen gekregen. In de tweede helft van de track krijgen we hier en daar wat spaarzame vocals.
Ook deze keer krijgen we van Empusae een interessante lap muziek voorgeschoteld waarmee hij eigenzinnig en origineel aan zijn oeuvre voort bouwt. Een schitterende release.
De Nederlandse punkrockband Screw Houston heeft zonet de EP ‘Like Fighting Snakes’ uitgebracht. De band bracht reeds enkele EP’s uit als melodische hardcoreband, maar met de komst van een nieuwe bassist werd de muzikale horizon nog wat verder verruimd.
Toch hoor je de roots van deze band nog duidelijk op ‘Like Fighting Snakes’. De vocalen zijn helemaal clean, er ging nog meer aandacht naar de melodie en de opbouw van de muziek laat wat meer lucht tussen de brokken energie, maar voorts ademt alles op deze EP nog hardcore.
Het resultaat is heel genietbare punkrock die een heel eind verwijderd ligt van de commerciële Amerikaanse pretpunkpaden. “I Need Air” is het meest punky nummer op deze EP. “This Is Where We Part Ways” geeft (misschien met de titel) nog het beste aan wat voor moois er nog zit aan te komen. Screw Houston heeft zijn nieuwe pad nog niet helemaal tot in de puntjes afgelijnd, maar de zoektocht levert mooie songs op als “All Rise” en “Time To Breathe”.
‘Like Fighting Snakes’ is voer voor fans van Secrets, Pierce The Veil en Asking Alexandria.
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
De post rock liefhebbers vanuit alle hoeken van het land zakten af naar een van de meest pittoreske concertzalen die onze hoofdstad rijk is, de ‘l’Orangerie de la Botanique’. Ze hadden een verdomd goede reden om de oude, majestueuze hallen van de Kruidtuin een bezoek te brengen, want post rock legendes Russian Circles kwamen even hallo zeggen!
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: eerst kregen we een aardige show van voorprogramma Cloakroom voorgeschoteld. Al snel bleek dat slechts een minderheid al van deze driekoppige band uit Indiana gehoord had vóór aanvang van het concert. Ter hunner verdediging: Cloakroom begon pas aan hun tocht over de paden van de post rock in 2012, in tegenstelling tot 2004 in het geval van Russian Circles. Met slechts één album op de markt hebben ze nog alle tijd om hartjes te veroveren in post rock land. Cloakroom speelt degelijke post rock met een vleugje stoner en doom hier en daar. Het was een erg sereen concert, voornamelijk met dank aan zanger/gitarist Doyle Martin’s esoterisch stemgeluid. De band bracht ons een mooie show, maar ook niet meer dan dat. Een waarlijk gezellige, rustige opwarmer voor de overweldigende intensiteit die erop volgde.
Want als de act van Russian Circles iets was, dan was het verdomme wel intens! Persoonlijk was ik meer vertrouwd met hun oudere werk en ik had me dus verwacht aan een eerder intieme, mijmerende performance met een beetje groove tussendoor. Het tegendeel bleek waar! De eerste helft van de show was gedrenkt in een rauwe, primitieve maar toch zo gesofisticeerde emotionele energie die we eerder kennen uit post black metal acts zoals Downfall Of Gaia. Het geheel had een heel intense, wanhopige toets over zich. Terwijl golf na golf melancholie het (licht overbevolkte) publiek overspoelde, raakten de toeschouwers steeds meer bedwelmd door de hitte, de energie, de trance, de muziek.
De drukte in het publiek was misschien een beetje oncomfortabel, maar anderzijds schiep het ook een gevoel van eenheid en overgave van de individualiteit aan de alles opslorpende sfeer. In tegenstelling tot Cloakroom is Russian Circles een instrumentale band, maar iedereen kon ergens diep in zich wel een ongesproken schreeuw horen weerkaatsen.
Recente en nieuwe songs overheersten de show, maar het was geweldig om te zien hoe zelfs de kalmere songs uit de eerste albums, zoals “Harper Lewis” en “Youngblood” , op het podium tot leven kwamen en openbarstten. Wat een verschil met de albums! “Vorel”, een nummer uit het laatste album ‘Guidance’, blies iedereen omver terwijl “Afrika” en “Mota” hen voorzichtig weer opraapten. Met het aanbreken van de tweede helft van het concert, maakten de getormenteerde riffs en groovy ritmes van de post metal plaats voor een meer sobere, intieme en gevoelige post rock finale.
Conclusie: Russian Circles is een band met een onverwacht vermogen om je niet alleen in het diepste van je ziel te raken, maar er ook een enorme portie groove tegenaan te knallen. Een band die je simpelweg moet gezien hebben, je zal er geen spijt van krijgen!
Setlist Russian Circles: Asa – Vorel – Deficit – 309 – Afrika - Harper Lewis – 1777 – Mota – Mladek - Youngblood
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/russian-circles-17-03-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zesde Metaal – Tamino - 2x Ontroering in Muziekodroom
Het Zesde Metaal – Tamino
Muziekodroom
Hasselt
2017-03-17
Masja De Rijcke
Winnaar van Studio Brussel’s Nieuwe Lichting en kersvers nieuw talent Tamino kreeg een eervolle plaats in het voorprogramma van onze West-Vlamingen. Tot voor kort had deze Antwerpse jongen nog geen groot muzikaal repertoire maar hij wist toch een halfuur mooi te vullen met enkele sobere, melancholische en sferische nummers. Van deze nummers is voorlopig nog amper iets de wereld in gestuurd, maar ze klonken naar ons bescheiden mening alvast veelbelovend. Eerste Single “Habibi” die je hoogstwaarschijnlijk wel al meerdere keren op de radio hebt horen passeren werd uiteraard gekroond tot een waardige afsluiter van dit fraaie setje en was klaarblijkelijk ook het hoogtepunt van Tamino’s vertoning.
West-Vlaanderen represent in Limburg. Het Zesde Metaal ging volledig naar ‘de wuppe’ in Hasselt. Wannes Capelle, aka ‘Wantje’ uit het fenomenale Bevergem, kwam een uitverkochte Muziekodroom enkele West-Vlaamse lessen geven. Anderhalf uur fladderde hun dialect doorheen de zaal en tot onze grote verbazing leken deze mannen vrij populair te zijn bij het aanwezige Limburgse volkje. Openen gebeurde met “Paradis” van op hun laatste nieuwe album ‘Calais’. Maar het alom bekende “Naar De Wuppe” wat je ook wel niet onbekend in de oren zal klinken werd hier het warmst van allemaal onthaald. Ook het inmiddels legendarische “Ploegsteert”, de pakkende ode aan de betreurde wielrenner en enfant terrible Frank Vandenbroucke, is hier nog lang niet vergeten. Wat ons opvalt is dat hun sound, die vroeger heel fel naar kleinkunst neigde, in de loop der tijd veranderd is in een toch iets venijnigere variant die we soms wel indie-pop kunnen noemen. Zoals blijkt in de teksten van “Nie voe kinders”. Maar zoals ze zelf zeggen “’T zit godverdomme toch ollemoale goed in mekaar!’.
De prachtsongs in combinatie met Wannes’ ijzersterke teksten zorgden voor een meer dan geslaagde clubshow! En wie deze mannen zelf graag nog eens aan het werk wilt zien kan tickets bestellen voor hun in show in het Antwerpse Rivierenhof op 27 juni.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de sets in Sint-Niklaas begin maart
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Black Heart Procession – So(m)bere pracht
The Black Heart Procession + Sam Coomes
Handelsbeurs
Gent
2017-03-16
Simon Van Extergem
Sam Coomes mag ons opwarmen. Voor mij een nobele onbekende. Blijkbaar maakt hij deel uit van het duo Quasi. Maar ook dat doet bij mij geen belletje rinkelen. De man maakt gebruik van een keyboard, drumcomputer en een knoert van een stemvervormer om zijn muziek ten berde te brengen. De muziek heeft iets circusachtig. Maar dan circus muziek op een keyboard uit de jaren 80. Ook termen als Sega of Mario springen mij te binnen. Zijn stem doet mede/ondanks de stemvervormer denken aan Sparklehorse en Daniel Johnston. Dus niet de beste zangers, maar wel een mooi stemkleur.
The Black Heart Procession komt deze avond integraal hun debuutalbum (toepasselijk ‘One’ geheten) spelen. 4 jaar na de split worden de koppen nog eens bij elkaar gestoken om dit pareltje uit de muziekgeschiedenis voor ons te brengen. Waarvoor alvast een grote dank-u-wel. Pall Jenkins en Tobias Nathaniel worden bijgestaan door 2 Serviërs: Tobias op accordeon/Hammond en Boris op drums/viool.
De toon wordt van bij de start gezet, door de donkere tonen van de piano en het onheilspellende gehuil van zaag. Al snel blijkt dat de kracht van hun bijna 20 jaar oude debuut nog steeds zeer sterk is. De muziek klinkt nog altijd modern. Het klinkt onheilspellend, donker, triest, krachtig, prachtig, dreigend, sterk, zwak,…
Het optreden straalt een prachtige soberheid uit: geen spectaculaire lichtshow, het publiek niet aanspreken tussen de nummers, sobere kledij in donkere kleuren. Niet de band staat in de schijnwerpers, maar wel de muziek. Zo hoort het te zijn. De plaat wordt van begin tot einde gespeeld.
En als extraatje krijgen we nog 3 bisnummers. Hier is er wel ruimte om het publiek te danken en uit te leggen waarom ze nu op tour zijn gegaan. Het laatste bis nummer “Borders” is een nieuw nummer. Het kaderen laat ik aan u over. Maar ver moet je het niet zoeken. Een heel goed nummer trouwens. Na 1 uur en 20 minuten zit het er jammer genoeg alweer op.
The Black Heart Processiib maakt muziek waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Toch verlaat ik de magnifieke zaal met een smile op de lippen na het horen van zoveel ‘oor’ verblindende schoonheid.
Pics homepag Caroline De Meyer - Indiestyle.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Tom Chaplin, beter bekend als de leadzanger van Keane, is helemaal terug van weggeweest. Hij staat vanavond in een uitverkochte Orangerie met zijn eerste soloalbum ‘The Wave’. Een autobiografisch werk waarin je ‘the sound van Keane’ herkent, maar ook een ontdekking hoort naar ‘een eigen stijl’. Samengevat is het een overwegend pop-rock album met verrassende invloeden vanuit andere genres. In ‘the charts’ scoort het alvast goed!
Het verhaal achter ‘The Wave’ is de rode draad van de show. Tom spreekt hier openlijk over zijn verleden maar met een knipoog, omdat er kinderen in de zaal zijn. Zo fluistert hij het woord drugs net verstaanbaar genoeg door zijn micro met een geniepig glimlachje. Hij heeft genoeg gehad van die periode en is klaar om op een andere manier in het leven staan. Zo zegt hij: “I’ve learned to accept the things instead of changing them.”
Gedurende de show spreekt hij over zijn relatie en hoe zijn vrouw een speciale plaats verdient in zijn leven. Zo creëert Tom warme momenten bij de nummers “Solid Gold” en “Hold On To Our Love”. De teksten krijgen meer kleur dankzij het verhaal dat hij vertelt.
Tom wordt ondersteund door vier muzikanten. Alle vijf brengen ze een brave show waarbij de nummers klinken als de originele nummers op de cd. Kortom, ze geven dus een top sound, maar weinig verrassingen. Staat het publiek te wachten op eindeloze solo’s? Ik denk het niet. Het hoofdingrediënt is de stem van Tom Chaplin en deze lost alle verwachtingen in. Ook zijn sympathieke uitstraling, verhalen en continu contact met het publiek zorgen dat hij de hele show draagt. Hij is een frontman die weet wat hij doet.
De setlist is op en top. Mocht ik op voorhand eentje samengesteld hebben dan was dit hem geweest! Tom zorgt voor een mooie afwisseling tussen het solowerk en Keane nummers. Zijn grootste Keane hits komen aan bod, maar overheersen niet in de show. Het is zijn solowerk dat centraal staat en heeft mij op veel momenten Keane doen vergeten.
Ik geef toe: ik hoopte vanavond Keane te zien. In plaats hiervan zag ik Tom Chaplin en heb Keane geen seconde gemist. Zijn solowerk is super net zoals zijn performance en zijn stem. Het is ook hiervoor dat je gaat kijken en niet voor het talent van de muzikanten op het podium. Deze spelen braaf zijn nummers zonder zelf in de spotlight te staan.
Samengevat: heb je hem nog nooit gezien? Vind je zijn solowerk goed? Tweemaal ‘ja’? Dan is Tom Chaplin live een absolute aanrader!
Setlist: Still Waiting, Hardened Heart, Bend & Break, Solid Gold, I Remember You, Silenced By The Night, Hold On To Our Love, Clear Skies, Worthless Words, Bring The Rain, Bedshaped, The River, Quicksand, Better Way, Sovereign Light Café, The Wave, Crystal Ball; Biss: Cheating Death, The Lovers Are Losing, See It So Clear, Somewhere Only We Know
Organisatie: Botanique, Brussel
Car Seat Headrest – Indierock ten top!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Het was me het avondje wel binnen het genre , gezien Traams als support stond, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Organisatie: Botanique, Brussel
Traams – Onstuimigheid en Speelsheid in elkaar verweven!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het was me het avondje wel binnen het genre , met Traams en Car Seat Headrest …
Traams stond hier als support, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
