Wie nog nooit van Smith Westerns gehoord heeft denkt bij zo een naam eerder aan potige stoner/desert rock. Zeker als de langharige frontman in een ‘Parental Advisory Explicit Lyrics’ T-shirt en op zijn legerbottines het podium betreedt. Hoe lang zal het duren voor die eerste mokerriff de boel opensplijt?
Niets van dit alles die avond in de Botanique. Wie hun puike tweede album ‘Soft Will’ al op zak heeft wist dat dit viertal uit Chicago grossiert in catchy, zoetgevooisde popmelodieën. Met een licht melancholische eighties toets à la The Smiths en een vleugje sixties psychedelica van The Byrds. Het deed hun op ronduit geweldige nummers als “Varsity”, “Best Friend” en “White Oath” ergens niet ver van The Shins uitkomen. Of beter nog van Teenage Fanclub, wat een fantastisch nostalgiegroepje was dat ook al weer.
Spilfiguur van de groep is ongetwijfeld gitarist/toetsenist Max Kakacek, die tijdens “XXIII” zelfs een bescheiden Pink Floyd instrumental in petto had. Ook de rest van de set was opgebouwd rond nummers die nooit stadions zullen uitverkopen maar wel ideaal gedijen in een besloten setting zoals die van de Rotonde. Tussendoor viel geen woord over hun noodlottige Pukkelpop passage twee jaar geleden (de Chapiteau stortte in tijdens hun optreden). Het is maar beter zo.
Intens te koesteren indiepop groepje!
Organisatie: Botanique, Brussel
Psychic Ills , Carlton Melton
Kreun
Kortrijk
Psychic Ills – uit NY zijn ze afkomstig en al jaren fungeren zij in de marge van de retropsychedelica . De groep nodigt op gezapige wijze uit mee te stappen in hun bedwelmende sound en dampend wierooksfeertje. Een donker sfeervol decor hadden we van gebroken licht en vloeistof dia’s.
Muzikaal situeert het kwintet zich ergens tussen die psychedelische drones van Spacemen 3 en Spiritualized en de retro van bands als Warlocks, Black Angels, White Hills en het oude Black Mountain . En natuurlijk kan je niet omheen de sixties van de VU , de indie van de Feelies en de slepende droompop van Galaxie 500 , die het plaatje maar compleet konden maken . Genoeg fijne referenties dus voor deze band.
Hun songs hadden een repetitief bezwerende opbouw, rustig voortkabbelend, soms iets meer crescendo, maar al bij al gematigd binnen het muzikaal raamwerk. Een goed uur werden we meegevoerd in dit muzikaal avontuur. Het kwintet heeft een nieuwe cd, ‘One track mind’, waar in het begin gretig uit geput werd , met “Depot”, “CU here” , “One more time” en “Might take awhile” , dat probleemloos aansloot bij het vroegere werk.
Contact met het publiek bleef grotendeels uit , en ondanks hun muziek niet echt iets nieuws onder de zon is, genoten we van een uiterst genietbare set , die aangevuld werd met meeslepende pareltjes “Mind daze”, “Electric life” en “January rain”.
Eerder werden we in de stemming gebracht van de instrumentaal stuwende retropsychedelische jams van Carlton Melton . In de eerste songs bleef het beperkt tot traag slepende , opbouwende lagen van gitaren , bas en drones van voorgeprogrammeerde keys; een hypnotiserende werking door lang aanhoudende repetitieve ritmes . Meer vaart kwam erin met de drumpartijen , bezwerende riffs en de zalvende , licht exploderende ritmes . De drie heren waren gefocust op hun instrument . Met een referentie aan Earth werden de handvol nummers op z’n minst tot op het bot uitgediept . Op het eind viel de spanning even weg en konden ze lekker venijnig loos gaan door een snedig felle aanpak .
Carlton Melton stond garant voor een filmisch intrigerend geluid, maar er kon iets meer pit en gedrevenheid vanaf om het een vol uurtje boeiend te houden!
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Elementsfestival 2013 – De vierde Elements editie, nog maar eens een geslaagd feestje
Elementsfestival 2013
Stal Tillegem
Brugge
Op 21 september 2013 was het de 3de keer op rij dat we het festivalterrein van Elements mochten betreden. We zijn het nog steeds niet beu! Dubstep, Hardcore en Techno was terug in grote getale aanwezig op deze 4de Editie.
Een prima afsluiter voor de festivalzomer, ook al was de thermometer niet echt meegaand. Geen probleem, de sfeer op de camping zat meteen goed, en dat zou ons wel warm houden. Als persmedewerkers begaven wij ons immers tussen de die hard elements-bezoekers en maakten we er een driedaagse van. We waren als het ware undercover, geen betere manier om de sfeer op te snuiven.
We moeten toegeven dat het na een zware nacht moeilijk was om de volgende dag van de camping weg te geraken. Maar met een duwtje in de rug, en een glas water in combinatie met een dafalganneke, zijn we er toch geraakt. Eens op de weide kwamen we volop in de juiste mood, we liepen meteen Point.Blank tegen het lijf op de Skankerz Stage en het feest was voorgoed ingezet (de pré party op de camping even niet in aanmerking genomen). Point.Blank is altijd een aangename verrassing. We kunnen onze positieve commentaren net zoals vorig jaar niet achterwege laten. Deze Dubsteppers hebben laat ons zeggen deftig werk geleverd!
Hierna zijn we even ‘hallo’ gaan zeggen bij de Filthy-crew van Deinze ,die te vinden waren aan de Cliché Stage en heel hard hun best deden om er voor te zorgen dat de dorstige festivalgangers toch maar niet zouden uitdrogen (er mocht dan misschien al geen zon schijnen, dorst hadden we toch allemaal). Na onze dorstlesser hebben we besloten aan de Cliché Stage te blijven om Kraantje Pappie even de aandacht te geven die hij nodig heeft. Deze populaire rapper wist tot onze grote verbazing het volk helemaal warm te maken voor een uitbundig feestje. Ons kon hij niet bekoren, dus zijn we maar heel hard weggelopen richting de Musick Stage waar het voor ons toch wel om te doen was op dit Festival. Daar hebben we onder andere Le Bask Live kunnen bewonderen, onze favoriete hardtek en hardcore techno producer uit Parijs die verrassend genoeg ook heel bekend was bij de festivalgangers. Zijn harde bassen slaagden er in om ons volkomen loos te laten gaan en er een heet fuifje van te maken.
Die Musick Stage was helemaal ons ding, er kwamen nog kleppers als Noize Suppressor en Angerfist. Met zo’n groepsnamen lijken het wel extreme metalbands. Nu goed, met zo’n vibraties en pompende core beats had het inderdaad ook dezelfde energie van de meest gore metalacts.
Toch snel even naar de Suburbs Soundz Stage gelopen voor de grootste naam op het festival, de gekende Amerikaanse technoproducer Jeff Mills, na al die jaren nog steeds een topact, zo bleek.
We eindigden onze trip met… Tripped, alweer op de Musick Stage, core in zijn meest stevige en agressieve vorm, ideaal om er een finale lap op te geven.
Om 01.00 hr ’s nachts gingen de deuren onherroepelijk dicht, er zat niks anders op dan de party verder te zetten op de camping, tot in de vroege uurtjes. Een mens leeft maar één keer.
Elements, tot volgend jaar !
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
Evenwichtig concert van Oudjes Wire
Wire – Mum – Wolf Eyes
Amerikaans Theater
Brussel
2013-09-20
Akim Serar
Een beetje geschiedenis eerst van de locatie om te beginnen, want zelden komt men in dit paviljoen, gebouwd in 1958, ter gelegenheid van de World Expo … In ieder geval, voor mij, was het de eerste keer.
Een ongewone en enigszins vergeten plek, maar hier hebben we al een aantal grote namen in de jazz als Benny Goodman, Count Basie, Duke Ellington en Sarah Vaughan zien passeren. Een prachtig gebouw dat de tijd trotseert en een tweede jeugd ondergaat.
Tijdens dit weekend (en in afwachting van verdere programmering even spannend en uitdagend in de toekomst), plaatste de Ancienne Belgique zichzelf daarom in de kijker van het Amerikaans Theater.
De dag na het concert van BRNS, stelde de affiche vandaag een trip voor in 2 stappen , met experiment en tijdloze durf. Een leidraad welke toelaat dat verschillende artiesten zichzelf terugvinden in deze omgeving , gekozen vanwege zijn opmerkelijke akoestiek (met name in de grote zaal).
Bij aankomst blijkt Anna Von Hausswolff al halfweg haar set . Een bijzondere wereld die ik ontdekte door het luisteren naar 'Ceremony ' , een album welke me achterliet met gemengde gevoelens. Mijn indruk werd de avond versterkt na de voorstelling van de jonge Zweedse . Anna von Hausswolff - Michaela Ebba Electra , is niet erg groot ( in tegenstelling tot haar achternaam) , maar haar energie vertienvoudigt haar krachten op het podium , een voedingsbodem voor de dynamische groep en een luidruchtige dimensie in de kleine pocket theater . Maar de sonische invallen incluis de duidelijke lyrische vaardigheden ( het dochtertje heeft wel degelijk power in haar ribbenkast ) kan me toch niet helemaal overtuigen . Is dit te wijten aan mijn late aankomst of gewoon mijn terughoudendheid in eerste instantie , hoe dan ook , de reeks eindigt minder sterk .
Mum - Ik was toch wel verbaasd over het kleine aantal toeschouwers die plaatsnamen voor het zware zwarte gordijn ... Ik onderga de muziek, zodat ze tot mij doordringt. " Sanda Sveitin Mila " is nog maar net begonnen , en ik raak betoverd door de gratie en nauwkeurigheid van dit mooi ensemble uit het Noorden . Spelend met zowel licht als zwaartekracht , distilleren de IJslanders in dit feeërieke stuk, op magistrale wijze, analoge geluiden en avontuurlijke experimenten in de elektronische wereld. Deze atypische groep voegt een grote rijkdom van instrumenten toe als een melodica, dansend zingend als een vallend herfstblad, een speels klokkenspel, ukelele en geschraapte strings aan de composities.
Magie hoorden we , een lappendeken van traditioneel geluid, gelinkt aan moderne instrumenten die een breekbare schoonheid vormen door gedurfde experimenten. … Experimenteren. Het sleutelwoord van vanavond. … Het woord is er uit .
Het beest ook - Wolf Eyes is qua melodische aspiraties juist het tegenovergestelde van MUM. Hier zal het destructieve concept zich meer aangetrokken voelen tot de hel, tegenover het paradijs, afdalend naar de Styx, en passant een bad nemend van corrosieve lava. Een concept dat echter een eindpunt mankeert en de grenzen niet ver genoeg overschrijdt.
Wolf Eyes - resulterend in geluid om het geluid, wisselend tussen improvisaties en nihilistisch aan banden gelegde mantra , maar helaas belemmerd door hypnotische overtredingen.
Het publiek is verscheurd, maar molesteert hen niet, dankzij de goede beurt die het trio ten allen tijde maakt in deze avontuurlijke context.
In een goed gevulde zaal, begint Wire zijn concert. Veteranen van Punk en Post Punk ( + andere labels die ze opgelegd kregen ) bewezen de Engelsen dat ze niks van kwaliteit verloren hebben . Actief sedert 1977, kan de groep geleid door Colin Newman, ons een hoogwaardig concert aanbieden, dankzij een enorm repertoire, en puttend uit een enorme discografie. Geconcentreerd rond « From Change Becomes Us », de laatst gedateerde , maar verre van achterhaald, met hergebruikt materiaal van de jaren ‘80.
En het werkt!
Een voorstelling die ironisch genoeg in het verleden startte ( " 23 Years Too Late " ) en die de aparte loopbaan van het trio weet te raken. Enkele tijdlozen uit hun cataloog en « Marooned » als encore, gecombineerd met toekomstige, onuitgegeven werk (« The Flying Dutchman », « Blogging Like Jesus » et « Swallow Corn ».
Als je de tand des tijds kunt aflezen van hun gerimpeld gezicht, heeft de god chronos geen impact op hun creativiteit en Wire raakt één voor één de sterren aan, die deze avond de vlag van het paviljoen versieren.
We noteren ook de rijkelijke ondersteuning van een reeks effecten aangepast door Matthew Simps, de gitarist die de groep vervoegde in 2011, en van wie de muzikale aanpak toegespitst op het geluid, een meerwaarde kan bieden aan de groep.
Het besluit is: een evenwichtig concert van de Oudjes. Mijn god, het was schitterend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Anna Von Hausswolff
Wolf Eyes
Mum
Wire
Akim Serar – vertaling: Gerrit Van de Vijver
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Radio Moscow - Gitaren in de retro stand
Radio Moscow
DOKBox
Gent
2013-09-19
Sam De Rijcke
Het retro powertrio rond briljant gitarist Parker Griggs zit momenteel op een nieuwe plaat te broeden en daar kregen we in Gent een bijzonder aangenaam voorsmaakje van. Geen bruuske stijlbreuken, waarom zouden ze. Radio Moscow blijft vasthouden aan een sound die meer dan 40 jaar geleden gecreëerd werd door sprekende namen als Jimi Hendrix, Black Sabbath, Cream en Blue Cheer.
Om zich te kunnen meten met het grenzeloze genie van Jimi Hendrix moet men al wat aangeboren talent in de aderen hebben, Parker Griggs heeft dat. Eens te meer bleek in Gent dat Radio Moscow zijn, en alléén zijn, ding is. Een nogal statische bassist en een iets meer bedrijvig drummer zorgden voor een potente ritmesectie, maar de songs, het brein en de geweldige gitaarsolo’s van Griggs bepalen duidelijk het geluid van Radio Moscow.
Radio Moscow slaagde er in om die schaamteloze retro rock om te zetten in een eigentijdse sound die krachtig, fel, snedig en begeesterend voor de dag kwam. De songs werden naar goede seventies gewoonte al eens wat langer uitgesponnen dan hun vrij korte studioversies. Ze werden overladen met vettige lagen heavy psychedelica en stevige bluesrock, en steeds waren er daar die vinnige solo’s van Griggs die het geheel naar hogere sferen loodsten. Het nieuwe materiaal, dat naar ons gedacht nog een stukje meer Hendrixiaans klonk, was alleszins veelbelovend en wij kijken vol verlangen uit naar die nieuwe plaat.
Dit was een uurtje pure en krachtige retro met de gitaar in een glansrol.
Ook support act Carousel had de klok zowat 30 jaren teruggedraaid. De band serveerde een stevige pot old school hardrock met splijtende riffs en gierende solo’s (twee leadgitaristen in de rangen, kwestie van er een beetje volume in te steken), soms traag scheurend, maar meestal snel en heavy. Een heftige versie van de AC/DC klassieker “Let there be rock” kon als statement wel tellen en zette een krachtig punt achter een korte en knallende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Radio Moscow - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4135
Carousel -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4136
Organisatie: Democrazy Gent (ism Heartbreaktunes)
Macklemore & Ryan Lewis – Belgian Celebration
Macklemore & Ryan Lewis
Vorst Nationaal
Brussel
Het was een afgeladen volle Vorst Nationaal dat dinsdagavond Macklemore & Ryan Lewis, het Amerikaanse duo dat eind 2012 de Europese hitlijsten bestormde met de ondertussen alom bekende singles "Thrift Shop" en "Can't Hold Us", mocht verwelkomen. Er was duidelijk reikhalzend uitgekeken naar de Belgische stop op The Heist World Tour en tot grote tevredenheid van vrijwel alle aanwezigen stelden ze niet teleur.
Support werd verzorgd door Chance The Rapper, een combinatie van rapper en DJ die er met behulp van populaire klassiekers goed in slaagde om het (vrij jonge maar uitermate enthousiaste) publiek op de warmen. Muziek van de Black Eyed Peas, Justin Bieber, OutKast, … schalde door de luidsprekers, tot groot plezier van de dansende menigte. Een groot half uur nadat Chance het podium opkwam verliet hij het opnieuw op de nagalmende tonen van de Harlem Shake en het uitgelaten publiek dat ondertussen meer dan klaar was voor de veelbelovende hoofd act.
En die beloftes maakten Macklemore & Ryan Lewis meer dan waar. Zelden een artiest gezien die er in slaagt om een derde van zijn set te babbelen en toch het publiek niet kwijt raakt, maar hier is het bewijs: het kan! Verhalen over onder meer zijn gevecht met drugsverslaving werden afgewisseld met bekende en minder bekende songs, stuk voor stuk heerlijk dansbaar. Ook Macklemore en partner in crime Ryan Lewis leken zich enorm te amuseren, merkbaar in zowel hun woorden als lichaamstaal als duidelijke uitbundigheid.
Het was misschien een vreemde keuze om zowel "Thrift Shop" als "Same Love" en "Can't Hold Us", in Europa toch hun bekendste nummers, doorheen de set te spelen. Maar als het publiek naar het einde een climax miste, lieten ze dit niet merken. Van het bejubelen van de Belgische wafels tot het lenen van een bontjas uit het publiek, alles wat Macklemore deed werd op luid gejuich onthaald.
De set liep als een uitermate plezante trein waarbij zelfs de aanwezigen in de stoeltjes binnen de kortste keren stonden te dansen en luidkeels mee te brullen. Het eind kwam duidelijk voor velen veel te snel, en toen de rappers na een uitgesponnen bedanking van hun muzikanten en dansers het podium verlieten, was het protest letterlijk oorverdovend. Niets aan te doen dan, behalve om een nog betere encore neer te zetten, en ook hier slaagden ze in hun doel. Bij de herhaling van "Can't Hold Us", was Vorst Nationaal op ei zo na te klein.
Macklemore & Ryan Lewis zetten een hoogst entertainende en aanstekelijke show neer (compleet met pyrotechniek, vuurwerk een hele hoop glinsterende confetti) die door iedereen gesmaakt werd. Terugkomen, en snel, alstublieft!
Set list: BomBom (featuring The Teaching) - Ten Thousand Hours - Crew Cuts - Life is Cinema - Thrift Shop (featuring Wanz) – Otherside - Starting Over (featuring Ben Bridwell of Band of Horses) - Same Love (featuring Mary Lambert) - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton) - White Walls (featuring Schoolboy Q and Hollis) - Wing$
Encore: And We Danced - Irish Celebration - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Macklemore & Ryan Lewis - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4133
Chance The Rapper
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4134
Organisatie: Live Nation
Binnen de soundscape/elektronica is het Schotse duo Marcus Eion en Michael Sandison een buitenbeentje . Tussen ’95 en 2005 was het duo redelijk actief , nu lieten ze een gat van 8 jaar ertussen . In wezen is er muzikaal weinig tot niets veranderd . De tijd mag hier even stilstaan ; het duo brengt sfeervolle , genietbare , mysterieuze ambient elektronica . Het zijn magische keyboardmotiefjes, omringd van zalvende beats, die regelmatig kunnen opentrekken. We vinden wel zeventien nummers terug , de ene meer uitgediept dan de andere. Hun minimalisme straalt warmte , melancholie , vervreemding en obscuriteit uit . Kortom, een apart bandje in die twintig jaar.
An Pierlé heeft nieuw werk uit en maakt de cirkel rond met de opstart van haar muzikale carrière . Ze startte eind de jaren ’90 solo achter de piano op een zitbal en speelde integere, emotievolle , gevoelige dromerige songs . Na talrijke muzikale omzwervingen waarin invloeden van pop , rock, psychedelica waren te horen, (o.m. met White Velvet) , keert ze hier terug naar de basis van piano en stem , waar nodig , treffend en sober aangevuld met strijkers , cello , hoorn en klokkenspel . Op die manier krijgen we opnieuw een oprecht passioneel album , dat erg sterk klinkt met de titelsong en de bloedstollende cover van Talk Talk’s “Such a shame” . Pierlé overtuigt ook met meer bedreven materiaal als “Winds” en “Coming of age”. Niet alle songs bekoren , maar ‘Strange days’ is een moedig album en biedt voldoende variatie in haar al goed gevuld en afwisselend oeuvre!
The Veils rond de Londenaar Finn Andrews is een onderschat bandje . Hun debuut ‘The runaway found’ uit 2004 koesteren we nog steeds . The Veils brengt broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, onder mans pakkende, doorleefde en gekwelde stem. Een sfeervolle, bezwerende aanpak , die uitermate gevarieerd is en de verschillende gevoelslagen aanspreekt . Een eigen spannend geluid dat door de opbouw intens , onheilzwanger en demonisch kan zijn . Kenmerkend zijn de snerpende gitaarloopjes en – motiefjes , die we heel sterk terug horen op de eerste nummers “Through the deep, dark wood”, “Train with no name” en “Dancing with the tornado” . Boeiend en Overrompelend. Dan klinkt hij met de band wat gematigder , maar de rode draad van bezielde muziek vanuit het hart blijft bewaard.
The Veils slagen er moeiteloos in je te laten meeslepen in hun bezwerende americana/roots/poprock. Sterk dus!
Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!
Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.
Hellcat Records en Smelvis Records hebben de handen in mekaar geslagen en brengen ons een zeer leuk overzicht van de Latino ska en punkscène die er tegenwoordig heerst in de straten van Los Angeles. Dat dit genre er stevig boomt is duidelijk als je dit plaatje met 26 onuitgebrachte songs van zeer diverse bands en uiteenlopende stijlen beluistert. We horen Engelstalige en Spaanse nummers van bekende en minder bekende artiesten als Tim Timebomb and Friends, Voodoo Glow Skulls, Left Alone, Union 13, Matamoska!, Los Skarnales en anderen. Een zeer leuk plaat voor de fans uit het genre die eens een aantal nieuwe bands wil ontdekken. Opmerkelijk is dat de plaat niet via iTunes te verkrijgen is maar enkel via de digi pack cd. Meer info via hellcatrecords.com men smelvisrecords.com .
Eerlijk gezegd vond ik de affiche van het anders immer sympathieke Leffingeleuren dit jaar wat aan de magere kant. Niet zozeer omdat het allemaal slechte groepen zouden zijn, nee, veeleer omdat er te veel namen op stonden die ik reeds eerder zag en een mens wil al eens verandering van spijs. Achteraf bekeken viel het muzikaal uiteindelijk beslist wel mee (enkel de zaterdag kende een dip) en was het de regen die de grote spelbreker was hoewel we daar op het terrein weinig hinder van ondervonden.
De laatste weken zorgde de terugkeer van Girls In Hawaii, na een lange afwezigheid wegens een verongelukte drummer, voor nogal wat laaiend enthousiaste commentaren. Maar hetgeen ik in Leffinge zag kwam niet veel verder dan wat braaf muzikaal behang. Ook het publiek bleef er opvallend mak bij tenzij bij die te schaarse momenten toen de gitaren wat forser mochten klinken.
Nee, geef mij dan maar And So I Watch You From Afar. Dit viertal uit Belfast grossiert in bijna volledig instrumentale postrock. Een genre dat me de laatste jaren steevast zure oprispingen bezorgt omdat de meeste groepen niet verder komen dan wat steriele vingeroefeningen. Maar het kan dus anders. And So I Watch You From Afar klonk krachtig en energiek terwijl het bijwijlen razendsnelle gitaarspel van Rory Friers ons de adem benam. Postrock-'n-roll !!
Op naar het café dan, want traditiegetrouw vielen de fijnste verrassingen ook dit jaar daar te beleven. Nadat ze op 5 maart nog in Trix hadden gespeeld waren Dead Ghosts uit het Canadese Vancouver reeds opnieuw in het land. Lekker weghappende sixties garagerock met een groot fungehalte. Duizenden groepjes deden het hen voor en reeds tijdens de eerste song hoorde ik een baslijntje dat gepikt was van The Animals. Maar wat geeft dat? Zanger-gitarist en tevens auteur van alle nummers, Bryan Nicol, en kompanen brachten het met zoveel vuur en passie dat het toch weer onweerstaanbaar werd. Toegegeven : er zaten enkele veel te softe songs tussen maar vanaf de 13th Floor Elevators-cover "You're gonna miss me", het garage anthem bij uitstek, ging het enkel nog steil bergopwaarts waarop vooraan de vlam definitief in de pan sloeg.
Na het pretentieloze amusement van Dead Ghosts kon het contrast met de dodelijke ernst van Amen Ra (doommetal uit Kortrijk) niet groter zijn. Allen in stemmig zwart produceerden ze een indrukwekkend geluid. Alleen miste die intense sound wat variatie om te blijven boeien en de prestatie van zanger Colin van Eeckhout, voortdurend met de rug naar het publiek gekeerd, was niet van die aard om me langer dan een halfuur in de zaal te houden. Zo miste ik het slot waarin naar verluidt een versnelling hoger werd geschakeld.
Op zaterdag zorgen Bed Rugs uit Antwerpen al voor een vroeg hoogtepunt. Dit vijftal vuurde met een aanstekelijk enthousiasme heerlijke, psychedelische pop/rock de zaal in. Goeie songs, een wat vrouwelijk klinkende zanger en wijds meanderende gitaren waren de voornaamste ingredienten. Nog tijdens het laatste nummer werd alles van het podium weggehaald, inclusief het drumstel, zodat roepen om een bis zinloos werd. Net nu ik daar eens goesting in had.
Na deze zeer gesmaakte set bleef ik heel lang (4 1/2 uur) op mijn honger zitten. Eerst bezorgden The Horrors (uit Londen) me nog een ware indigestie. Gothic rock, bedolven onder de synths, of het galmende niets. Meer kan ik er niet bij bedenken. Gitarist en bassist pleegden geregeld een dansje maar wat de reden daartoe was bleef me een raadsel. Ik ben uiteraard wat bevooroordeeld want van dit soort muziek heb in nooit moeten weten maar ook de reacties van een fel uitgedund publiek leken me wat lauw.
Jacco Gardner dan, het nieuwe wonderkind uit het Nederlandse Hoorn die een plaat, ‘Cabinet of curiosities’, uit heeft op het toonaangevende undergroundlabel, Trouble in Mind, waar ook het fantastische Night Beats onderdak vond. De piepjonge Jacco zorgde op keys, bijgestaan door gitaar, bas en drums, voor een mooie, subtiele en warme sound. Neo-psychedelische barok-pop heet dat dan en die voortdurende vergelijkingen met Syd Barrett bleken inderdaad terecht. Jammer dat het teveel bleef kabbelen en de power-injectie, die ik toch ergens verwachtte, uitbleef. Mooi maar tevens slaapverwekkend en dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Mijn verwachtingen voor het optreden van Max Romeo, als ik er al had, waren niet bepaald hoog. Onterecht bleek want deze krasse knar van bijna 69 lentes gaf één van de beste reggae-optredens die ik in jaren zag. Zijn achtkoppige begeleidingsband (4 mannen/ 4 vrouwen) met als uitblinkers de twee blazers en een hemelse mama op bas, die zich doorlopend verborg achter haar versterker, had hierin een groot aandeel. Maar ook Max Romeo zelf was goed op dreef en hield het naar reggaenormen ongelooflijk strak. Hier geen oeverloos gelul tussen de nummers. Hij hield de communicatie met de menigte erg beperkt. Opmerkelijk : "Chase the devil", dat dankzij The Prodigy blijkbaar door iedereen gekend is en een a capella gezongen versie van Marley's "Redemption song".
Na dit orgelpunt kon ik maar net de lokroep van de warme lakens weerstaan en strompelde ik de zaal binnen waar om één uur A Place to Bury Strangers afspraak hadden. ‘The loudest band of New York’, zoals ze gemeenzaam worden genoemd, greep me meteen bij mijn nekvel om niet meer te lossen. Gitzwarte noiserock die het daglicht niet verdraagt met gitaren die klonken als... Tja, als wat? De effectpedalen zullen wel hun voornaamste instrument zijn. Al na drie nummers gooide zanger Oliver Ackermann zijn gitaar twee keer keihard tegen de vlakte en wou dan gewoon verder spelen maar het ding was kompleet naar de vaantjes. Als milieubewuste mens heb ik daar wel moeite mee maar zo'n gitaar in het halfduister door de lucht zien klieven heeft visueel wel wat. Wereldschokkend was het allemaal niet maar qua intensiteit zijn er weinig groepen die hieraan kunnen tippen. Een bevreemdende totaalervaring met als bonus een weliswaar onherkenbare Dead Moon-cover.
Op zondag kon Trixie Whitley, ondanks een prachtige en bijzonder wendbare stem, me maar matig bekoren. Te gesofisticeerde pop of speelde haar begeleidingsband teveel met de handrem op?
Nee, dan liever Strand Of Oaks, uit Philadelphia, die het met veel minder middelen moesten doen in het café. Strand Of Oaks staat in feite voor Timothy Showalter, een man die eruit zag alsof hij in een metalband speelde maar hij klonk allerminst als een gekeeld varken. Integendeel, zijn stem smaakte hemelszoet. Soms heb je niet veel nodig om boeiende muziek te maken : een stem, een gitaar en wat drums. Maar hier klonk die stem nooit minder dan indrukwekkend, fonkelde zijn gitaar weids en majestueus en bleek de drummer een waar geheim wapen. Jason Slots leek wel te toveren met zijn drumstokken. Toen hij halverwege de set het podium verliet om Timothy Showalter zijn ding alleen te laten doen (waarin hij met verve slaagde) hoopte ik al vlug dat hij snel terug zou keren en ik was zeker niet alleen met die gedachte. Dit optreden in De Zwerver was het eindpunt van een 16 maanden durende tour en het werd er eentje om in te lijsten. Achteraf nam vriend Timothy nog eens ruim de tijd om de mensen die vooraan stonden te knuffelen.
Na deze hartverwarmende en in al zijn eenvoud schitterende set terug naar de tent voor afsluiter Seasick Steve die op zijn beurt alle harten voor zich won. Het recept is bekend en onveranderd. Primitieve blues op zelfgebouwde gitaren, een meisje uit het publiek pikken voor wie hij dan een liedje zong, ostentatief een fles wijn aan de lippen zetten waarop het volk hem telkens weer luidkeels aanmoedigde,.... Voorspelbaar als de pest en toch kon ik er opnieuw breed grijnzend van genieten. Seasick Steve blijft gewoon een onweerstaanbaar sympathieke kerel die ondanks het succes, dat hij nu toch al een ettelijk aantal jaren kent, nog geen spat veranderd is. Uiteraard kent hij intussen alle trucs om de toeschouwers voor zich te winnen door en door maar dat hypothekeerde zijn set allerminst en sloot hij samen met drummer Dan Magnusson Leffingeleuren in schoonheid af.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2013 – zondag 15 september 2013
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge
Op deze derde dag kwam de klemtoon op het Belgische werk en dat werd smaakvol ontvangen . Ondanks het mindere weer , belette dit de concertganger niet af te komen . Mooi dus.
Na twee intense dagen LL is er dus gewoontetrouw op de afsluitende dag meer ademruimte; de optredens zijn in de concerttent gesitueerd, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikken.
Er was al veel volk opgedaagd om het beloftevolle Dez Mona te zien . Zij sloten letterlijk een ‘Gentlemans’s agreement’ met hun publiek. Een intens bezwerende set speelde het gezelschap onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Toegegeven, geen makkelijk zondagse brok, maar we werden naar hen gezogen door broeierige versies van o.m. “Suspicion” , “The back door “, “Didn’t it rain”, “Dark gate” en “Get out of here” . Ze rockten nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast . De instrumentatie van accordeon , piano en contrabas eigende zich een uniek plaatsje toe . Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en broeierige spanning, waarbij Frateur speels, spontaan door het materiaal laveerde en z’n duivels kon ontbinden . Hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of bij het publiek; zijn declamerende zeg/zang stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn door de hoge uithalen.
Knap zoiets , we hadden hier een imponerende band en zanger. ‘De Prinsen van de Nacht’ , zoals ze zich omschreven, waren onder de indruk van de belangstelling en trakteerden op een toegift . De(z)monisch mooi!
Scherp , gedreven en onderhouden klonk ook het Nederlandse Blaudzun van Johannes Sigmond die in ons landje heel wat airplay krijgt. Al van vorig jaar staat het wonderschone album ‘Heavy flowers’ in de picture . Hij komt hier graag z’n materiaal spelen , dat live breder klinkt, kleur, elan en een boost krijgt door een blazerscollectief , viool , accordeon , xylo en keys . Een uitermate boeiend optreden van een gretig spelende band , die stevig uit de hoek kon komen, beklijfde en vandaag toch één van hun meest overtuigende sets speelde . Het liep allemaal gesmeerd , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er al drie die we konden inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland!
Ook de Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley wordt in ons land sterk onthaald . Terecht, trouwens , de 25 jarige blondine , dochter van de bluesrockende hero Chris Whitley , heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook op haar solo optredens , vóór haar debuut, wekte ze nieuwsgierigheid op door de sober elegante stijl.
We hadden een afwisselende aanpak , waarbij Trixie kon rocken - de eerste twee nummers “Never enough” en “Grandual return” waren hier al de beste voorbeelden; ze raakte met de gevoelige broeierige, doorleefde singles “Need you love” en “Breathe you in my dreams”; en tot slot nam ze ons in met enkele pakkende nummers als “Oh joy” , geleest op haar pianospel . Ze heeft een goed op elkaar afgestemde band, kortom Trixie staat er met haar band en zespeelde een sterk geladen meeslepend concert .
Op zoek naar ontdekkingen? Dan mag je die Café concerten van de organisatie niet missen , Eén concertje vanavond , met name het Amerikaanse duo Strand Of Oaks , die ons bij ondergaande zon meevoerde naar een godverlaten strand. We lieten ons meedrijven op hun dromerig materiaal , die soms krachtiger werd, nostalgisch, weemoedig , hartverwarmend klonk en toch een positieve , ontspannende vibe ademde . Een gemotiveerd duo , dat zich bewees en perfect paste in de ontdekkingsreeks van de Bota . Strand Of Oaks kenmerkte een dromerige sound door een de spaarzame begeleiding van gitaar , drums en emotievolle vocals. Het duo wrong zich ergens tussen Iron & Wine , Tallest man on earth en Jackson Browne .
Een graag gezien gast op het festival is natuurlijk Arno . De Oostendse Brusselaar verloochent z’n afkomst niet , gooide en brabbelde er wat citaten en vloeken tegen aan, die natuurlijk steeds sterk werden onthaald . Arno, bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . En hij is en blijft op dreef , het laatste jaar met de nieuwe plaat ‘Future vintage’. Hij beschikt over een uitgebreide catalogue en doet het dampende , hitsende funkende rockvuur van TC Matic herleven door het aanstekelijke, frisse, dynamische en intieme ingetogen materiaal, als “We want more”, “Fantastic” , “I don’t believe”, “Vive ma liberté” en “Je veux nager” . Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . Z’n gekende hoempapa carrousel ontbrak niet , en dan kom je nogal snel uit op uitgesponnen versies van “Olalala” , “Putain putain” en “Bathroom singer”, songs in alle talen. Een volle tent , op handen gedragen - Arno speelt tijdloze rock, zoveel is zeker!
En die oudjes , die doen het wel op de festivals ! Een ander graag geziene gast , die de pensioengerechte leeftijd heeft bereikt is Seasick Steve . De amicale artiest verovert steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. Want er bleef veel volk staan om onze ‘John Deere’ freak in houthakkershemd aan het werk te zien . Meeslepende ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel), een ietwat omgebouwde sigarendoos en een elektrische gitaar, aangevuld met een ‘Animal’ lookalike meppende drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en een handvol intrigerende songs het resultaat.
‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden. Die formule is nagenoeg intussen gekend , hij speelt en entertaint , haalt er een jonge dame bij die vlakbij Steve mag genieten van een nummer .
Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren . Juist ja, we hebben z’n tricks en grappen nu onderhand wel door, want door de jaren heen doet Seasick Steve gewoon waar ie goed in is, welke song nu ook wordt gespeeld, en toegegeven, je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is … Santé, doorspoelen nu! Op naar de volgende LL!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
