Achter de band T&N zit een zeer opmerkelijk verhaal en een aantal al even opmerkelijke muzikanten. George Lynch, voormalige gitarist van de bekende hardrockformatie Dokken wilde voor z’n band Lynch/Mob een nieuwe plaat maken en deed daarvoor beroep op Jeff Pilson, voorheen bassist bij... Dokken. Het duo realiseerde zich dat de muziek die ze fabriceerden niet echt bij Lynck/Mob paste en daarom namen ze contact op met drummer Mick Brown die ook al deel uitmaakte van Dokken. Zo startten ze met het nieuwe project Tooth & Nails, genoemd naar het gelijknamige en zeer goedverkopende Dokken-album. Door een juridisch conflict werd de bandnaam uiteindelijk T&N. ‘Slave To The Empire’ is alvast het eerste album en dat bestaat uit een aantal nieuwe songs en vijf Dokken-klassiekers. Voor de nieuwe tracks en voor de herwerking van ‘Into The Fire’ nam Jeff Pilson de vocalen voor zijn rekening, voor de andere klassiekers werd een beroep gedaan op een aantal prominente gastzangers waaronder Tim “Ripper” Owens, Doug Pinnick, Sebastian Bach en Robert Masson. Ook originele zanger Don Dokken werd gevraagd maar zou geweigerd hebben....
In ieder geval, het album klinkt echt machtig en spat verdomd lekker uit de speakers. Liefhebbers van Dokken en van melodieuze hardrock en heavy metal zullen hier ongetwijfeld van smullen. Zelf genoten wij enorm van titeltrack en opener “Slave To The Empire” die duidelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Ook het bluesy “Jesus Train” en “Mind Control” waar het virtuoze gitaarspel van de band duidelijk naar voren komt, behoren tot onze favorieten. Een sterke plaat dus van ervaren, getalenteerde muzikanten die het verleden duidelijk doen herleven. De heren plannen trouwens een tweede album met daarop opnieuw verschillende oude Dokken-songs.
Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats. De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones. Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden. Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.
Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven. Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan een eerste tittelloze album toe. Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde. De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen. Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat. Verder vallen ook de vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken. ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!
Liefhebbers van slowcore en americana kennen Mark Eitzel al sinds medio jaren ‘80 als de enigmatische frontman van het onwaarschijnlijk miskende American Music Club, een groep waarvan overigens niemand ons momenteel kan verzekeren of ie nog bestaat of niet. Sinds de eerste split van deze band in '95 heeft de Amerikaanse chroniqueur ook in zijn eentje een niet onaardige cult aanhang verzameld, o.a. dankzij een stuk of tien indringende solo albums.
Wie de getormenteerde wereld van Eitzel binnenstapt houdt best enige dosissen prozac binnen handbereik; bij het doorgronden van ‘s mans van tristesse en weltsmersch doorwrongen liedjes loop je zo tegen een depressie aan, maar toch is Eitzel geen treurwilg van het zuiverste soort. Aan alles wat hij op plaat zet is immers een ferme scheut cynisme en zelfspot toegevoegd, waardoor je de Amerikaan en zijn muziek niet altijd au sérieux moet nemen en op den duur zelfs nog amusant gaat vinden.
Amper een 50-tal liefhebbers van het betere levenslied vonden afgelopen zondagavond een sneeuwvrije route naar de Balzaal van de Gentse Vooruit om Mark Eitzel’s Warm Gentle Rain aan het werk te zien. De bijna 54-jarige Amerikaan liet zijn nieuwe groep bij aanvang nog even sudderen in de coulissen, en trapte in zijn dooie eentje af met “Western Sky”. Eitzel blikte deze parel 25 jaar geleden in met zijn makkers van American Music Club ten tijde van hun eerste opus magnum ‘California’. Achteraf zou trouwens blijken dat meer dan de helft van de avond was gestoffeerd met songs van Eitzel’s vorige groep; met “What Holds The World Together” (‘94), “Apology For An Accident” (‘93), “Firefly” (‘88), “Patriot’s Heart” (‘04) en “Outside This Bar” (‘87) werd een ferme brok Amerikaanse slowcore geschiedenis opgediept die het songschrijverstalent van Eitzel nog maar eens dik in de vitriool zette.
Met zijn slordige baard, versleten zwart fluwelen vest en wollen muts cultiveert Eitzel maar wat graag het imago van de intellectuele loser die de blutsen in de American Dream als onuitputtelijke inspiratiebron aanziet.
Als het over klappen incasseren gaat kan de Amerikaan overigens ook zelf getuigen als ervaringsdeskundige. Een levenslange liefde voor Koning Alcohol en een lange revalidatie na een hartaanval in 2011 lijken op zijn door merg en been snijdende croonerstem echter maar weinig vat te hebben gehad. Zijn drie muzikale makkers op keyboards, standup bas en drums zorgden bovendien voor een soort late night jazz sfeertje waarin Eitzel’s hoogste en laagste noten zich kiplekker voelden. Waarschijnlijk bij wijze van zelftherapie moest de getormenteerde Amerikaan tussen de nummers door altijd wel even iets kwijt. Of het nu ging over zichzelf, zijn ex-lieven of de vriendinnen van zijn ex-lieven, de laconieke Eitzel bleef de cynische one-liners maar onhandig uit zijn mouw schudden.
Met de steun van een vriend die het grote lot had gewonnen nam Eitzel vorig jaar met het indringende ‘Don’t Be A Stranger’ sinds lang nog eens een album op in een professionele studio met een stel gerenomeerde studiomuzikanten én met muzikale vrienden Pete Thomas (Elvis Costello & The Attractions) en American Music Club gitarist Vudi. In de Vooruit plukten Eitzel & co daar een trits nummers uit, te beginnen met het o zo typerende openingsnummer “I Love You But You’re Dead”. Het kon zo mogelijk nog ironischer met het autobiografische “Oh Mercy”, waarin Eitzel het gevecht met de eenzaamheid aangaat door zich ongevraagd op allerlei feestjes uit te nodigen om er vervolgens te eindigen als partycrasher; of ongemeen grappig met “Costume Characters Face Dangers In The Workplace”, wat zou geïnspireerd zijn door de toenemende agressie op kostuumacteurs in Amerikaanse Disney parken.
Aan de vooravond van Blue Monday, volgens de populaire overlevering de meest depri dag van het jaar, was het heerlijk vertoeven in het aanstekelijke gezelschap van een beautiful loser als Mark Eitzel. Toen de volgende morgen mijn weer eens veel te late trein volgepropt zat met ugly winners kon dan ook werkelijk niemand de cynische lach op mijn smoelwerk plaatsen. Je bent bedankt, Mr. Eitzel
Organisatie: Democrazy, Gent
Het belooft een aparte avond te worden. Praga Khan klimt opnieuw naar boven, is toe aan z’n zilveren jubileum en komt in 2013 aandraven met nieuw werk, ‘Soulsplitter’.
Praga Khan - Muzikale ervaringen om u tegen te zeggen: een ‘back to basic’ sound van frisse, bezwerende en krachtige electropop en grensverleggende theatertours van spitsvondige technologie en interactief spektakel onder het ‘everybody is an artist’ - princiep. Maurice Engelen , een man, die zichzelf steeds probeerde uit te vinden.
Engelen en Co - Ze zetten in met “Jeniffer” en de bom barst. Helaas is de explosie van korte duur. Bijna onmiddellijk melden microfoonproblemen zich aan. Het kleinood wordt snel en vakkundig gewisseld maar zorgt toch voor een versie van “Love” met veel minder tekst dan anders. Swat, een technisch euvel wordt makkelijk vergeven. De set gaat verder, helaas met hoogtes en laagtes. Engelen komt maar niet helemaal los en dat weerspiegelt zich op het publiek. Het valt net iets te veel op dat Praga Khan net uit zijn winterslaap is. De drums (of de delen ervan die live gespeeld worden) zijn vaak volledig naast de kwestie en de gitaar is hier en daar té vals om door de vingers te zien.
Bij 3 opeenvolgende nummers uit de nieuwe plaat is er wat verwarring in het publiek, maar laten we dat wijten aan het feit dat de plaat nog gloednieuw is.
Dat Engelen een icoon is, en dat wat hij gedaan heeft voor de muziek onomkeerbaar is, staat buiten kijf. Dat bewijst het laatste deel van hun set, waarin we mogen genieten van een Maurice Engelen die eindelijk zijn draai vindt en hits van weleer speelt zoals “Picture this” , “Lonely”, “Isolation”, “Phantasia” en “Breakfast in Vegas”.
De machine die Praga Khan vroeger was, lijkt tijd nodig te hebben om weer op te starten en voelt voorlopig nog aan als ‘Praga Khan Light’. De obligatoire wulpse danseressen waren er, zij het in een ietwat gecensureerde versie en de gretig gebruikte videobeelden verdienen wel eens een update.
Praga Khan liet weten dat ze ook de zomerfestivals volledig zien zitten. We kijken er naar uit en hopen dat het beest tegen dan volledig ontwaakt is en we de energie van weleer weer keihard in ons gezicht gesmeten krijgen.
De afsluiters van het optreden, “I sit on acid” en “Power of the Flower”, geeft ons een glimp uit het verleden en hopelijk een voorsmaakje van een Praga Khan dat ons weer spontaan doet bewegen van bij de eerste noot.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/praga-khan-17-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De legendarische Ierse band Clannad is bekend vanwege zijn prachtige, sferische, Ierse muziek met een loepzuivere, dromerige samenzang. De stem van Moya Brennan (Máire Ní Bhraonain), is één van de mooiste vrouwenstemmen, naast die van Lisa Gerrard van Dead Dance. Haar stem is het hart van Clannad en van hun harmonieën .
Clannad ontstond in 1970, en is samengesteld uit Moya en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. Ze zijn afkomstig uit een dorp ten noorden-oosten van Ierland, Gaoth Dobhair. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime", van 1985 , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’. Merk ook op dat het kleine zusje van Moya, Eithne, beroemd werd onder de naam Enya.
Sinds 2007 treedt Clannad nog slechts sporadisch op. Daarom mag dit concert van het gezelschap in de prachtige Antwerpse Stadsschouwburg bijzonder genoemd worden. Gedurende meer dan 2 1/2 uur, nam Clannad ons mee voor een mystieke rit in de Keltische muziek. Er was een bijna religieuze sfeer, vooral tijdens de prachtige traditionele songs, begeleid door de harp van Moya, de Ierse fluit (tin whistle) van Pol of de elektrische bas van Ciaran.
Tussen elk nummer, nam beurtelings de familie Brennan de kans de nummers te presenteren, niet zonder een typisch vleugje Iers humor. Sommige dateren zelfs van uit de 19e eeuw, zoals het prachtige "Een Coinleach Ghlas Fhómhair" (« Magische Groen Herfst"). De muzikale interpretatie van sommige oude composities was erg moeilijk; het was geen evidentie voor het combo om complexere stukken van de albums ‘Macalla’ en ‘Sirius’ te spelen, zoals "Something To Believe In" en "Closer To Your Heart". Tijdens "In A Lifetime" was het de uitstekende toetsenist, Ged Lynch (Peter Gabriel, Goldfrapp), die de stem van Bono moest op zich nemen, op zich een zeer gevaarlijke taak ...
Eén van de hoogtepunten van de show was ongetwijfeld het prachtige "Newgrange", een compositie met new-age accenten , die de diepte en het mysterie van deze archeologische site, gelegen ten noorden Dublin, perfect weerspiegelt.
Het dansend ritme van "Dulaman" gaf Moya de gelegenheid om op het voorplan te treden en het publiek te betrekken in de song door de handclaps. Een fan stond zelfs op om een Ierse dans te beginnen.
Het concert eindigde met de beroemde "Theme From Harry's Game", gevolgd door een ander zeer dansbaar nummer, "Teidhir Abhaile Riu".
Als encore kregen we twee extra’s, "Down by the Sally Gardens", een traditional gebaseerd op een gedicht van WB Yeats, en tot slot de klassieker "Nil Se'n La", een mooi uitgesponnen « lied voor dronken mannen", omfloerst van indrukwekkende solo's van de muzikanten.
De groep gaf een signeersessie na het concert, eens te meer een bewijs van de vriendelijke houding van deze niet gewone band.
Twintig jaar na een onvergetelijke reis naar Ierland, ben ik nu opnieuw bereid te gaan naar dit magische land.
Kijk hier naar een video van het concert, het nummer "Theme For Harry's Game" : https://www.youtube.com/watch?v=raCgqUelYmU
Setlist: Na Buachaillí Álainn ; Maire Bhruinneal ; Crann Úll ; Coinleach Ghlas An Fhómhair ; Eleanor Plunkett / Fairly Shot of Her ; Tower Hill ; Mhorag's na horo Gheallaidh ; Something to Believe In ; A Mhuirnín Ó ; Buachaill Ón Éirne ; An tÚll ; Two Sisters
(Intermission)
Newgrange ; Éirigh Is Cuir Ort Do Chuid Éadaigh ; dTigeas a Damhsa ; Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Action ; In a Lifetime ; Dúlamán ; I Will Find You ; Closer to Your Heart ; Theme From Harry's Game ; Teidhir Abhaile Riú
(Encore)
Down by the Sally Gardens, Nil Se'n La
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clannad-15-01-2013/
Organisatie : Gracia Live
Chelsea Wolfe! Geef toe, een mooiere artiestennaam heb je in lange tijd niet meer gehoord. Deze dame komt uit het Amerikaanse Los Angeles en bracht in 2010 en 2011 haar eerste albums uit. Naar verluidt betroffen het donkere, allesbehalve radiovriendelijke platen vol postpunkgitaren met de nodige gothic-invloeden.
Haar derde album kan niet anders dan een ommeslag betekenen want op ‘Unknown Rooms’ horen we negen akoestische tracks. Chelsea Wolfe brengt absoluut geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar dat wil geenszins zeggen dat dit een slechte plaat is, integendeel. De negen songs zijn stuk voor stuk zeer sober opgebouwd, meestal bestaan ze slechts uit een paar gitaarakkoorden die worden bijgestaan door zachte violen en een lichte bassdrum.
De sfeer die Wolfe met haar donkere folkmuziek weet te bereiken is donker, onheilspellend en zelfs wat creepy... Op ingetogen tracks als “Spinning Centers”, “Apalache” en “I Died With You” komen je haren gegarandeerd recht te staan.... Voeg daarbij nog de lijzige vocalen van deze singer songwriter (denk aan PJ Harvey in haar meest duistere dagen) en je hebt een opmerkelijk album dat perfect kan dienst doen als de soundtrack van een donkere horrorprent. Een veelbelovende dame!
The Offenders zijn vier flink uit de kluiten gewassen ska-liefhebbers. De heren resideren in Berlijn maar blijken over een Italiaanse zanger te beschikken ‘Lucky Enough To Live’ is hun vierde album en lijkt ons een degelijk visitekaartje om heel wat leuke optredens te scoren. Ambiance lijkt ons live verzekerd met de complexloze en frisse mix van ska, reggae en punk die The Offenders voortbrengen.
Tracks als “Leaders Fall Down”, “Sounds Form Undergrond”, “Lucky Enough To Live” en “I’m Not Giving up” zijn zo eenvoudig als opzwepend en bovenal uiterst meezingbaar door de vele koortjes.
Toch is dit geen plaat die wij binnen enkele maanden nog zullen herinneren, alles klinkt net iets te voorspelbaar en teveel volgens het boekje... Bovendien is de stem (en vooral het vreemde accent) van zanger Valerio vrij middelmatig. Het lijkt ons dat deze heren vooral live hun fans een leuke avond kunnen bezorgen!
Als er binnen het stoner rockgenre één band het predikaat pionier verdient, dan is het wel Colour Haze. Dit Duitse trio produceert al sinds midden jaren negentig kwaliteitsvolle stoner rock middels diverse albums en tourde over de hele wereld. De groep oefende heel wat invloed uit op gelijkgestemde formaties als Sungrazer, My Sleeping Karma, Hypnos69 en Arenna maar desondanks blijft ze bij het grote publiek vrij onbekend. Waarschijnlijk zal dit met dit tiende studio album niet veranderen want in de huidige, vluchtige tijden zijn uitgesponnen composities als die van Colour Haze slechts voor enkelingen weggelegd.
De heren uit Munchen wilden met ‘She Said’ hun opus dei maken (alleen al de lange tijd die verstreken is sinds hun vorige album bleek veelbetekend) en kozen voor een dubbelaar. Op de eerste schijf vinden we slechts drie tracks maar daarvan zijn er wel twee die boven de zestien minuten afklokken. Op het tweede plaatje staan er vijf nummers waarbij er twee moeiteloos de kaap van de tien minuten halen.
De uitgesponnen songs van Colour Haze zijn ideaal om ongestoord weg te dromen. Door de mix van zweverige stonerrifs en psychedelische jams kom je in een zeer bijzondere sfeer terecht lijkt het of je een reis maakt doorheen woestijnen, oceanen, bergen en andere denkbeeldige plaatsen.
De muziek van Colour Haze klinkt enorm rijk en gevarieerd ook al bedient de band zich meestal slechts van een eenvoudige mix van gitaar, bass, drums en hier en daar wat vocalen... Af en toe maken de Duitsers gebruik van wat keyboards (luister bijvoorbeeld naar de titeltrack of naar “Transformation”) maar dat gebeurt al bij al zeer schaars. Als je deze plaat echt wil ontdekken, dan dien je te gaan voor diverse luisterbeurten en dan bij voorkeur met je hoofdtelefoon aan.
Wie slechts tijd heeft voor een korte trip, kan er uiteraard opteren om slechts voor 1 song te gaan... Surf voor meer info naar http://www.colourhaze.de/ .
Voor de glorieperiode van deze reggaepunkers moeten we 30 jaar terug de tijd in, naar knallende hardcore platen als ‘Bad Brains’, ‘Rock for light’ en ‘I against I’.
In 2007 kwam Bad Brains al eens terug met ‘Build A Nation’ waarin de band met succes de draad van die drie kanjers terug opnam. Nu gaan de heren onverstoorbaar op hetzelfde elan door met het verduiveld pittige ‘Into the Future’, een voltreffer van punkrockers op leeftijd, zeg maar.
Snerende rocksongs met metal gitaren (waarop ook Living Colour destijds een patent had) als “Into the Future” “Popcorn” en “Earnest Love” wisselen af met supersnelle roodgloeiende hardcore knokkels à la Black Flag en Circle Jerks (“We belong together”, “Yes I”, “Suck Sess” en “Come Down”). Als welgekomen rustpunten krijgen we, naar aloude Bad Brains traditie, smeuïge (dub-) reggae songs als “Rub a dub love”, “Jah Love”, “Maybe a joyfull noise” en “Mca Dub”. Eén van onze favorieten is “Youth of Today”, dat begint met vlammende rockgitaren om dan over te slaan in een knappe reggae track, Bad Brains op zijn best.
Nog geen greintje venijn zijn ze verloren, hier zit evenveel vuur in als in de prille jaren 80.
Het derde album van The Heavy is wederom een boeiend mengpapje van retro 70’s rock, strakke soul en filmische muziek. Een kruisbestuiving tussen Barry Adamson, Black Keys, Gnarls Barkley en Frank Zappa.
Een horror soundtrack mondt uit in stevige rock in “Can’t play dead”, strijkers verzoenen met heavy gitaren in “Same Ol’” en een punkwind komt opsteken in “Just My Luck”. Er hangt een vette rand Tom Waits aan “The Lonesome Road” en er schuilt stokoude authentieke soul in “Blood dirt love stop”. U merkt het, The Heavy voelt zich thuis in verschillende vijvertjes.
‘The Glorious Dead’ is een boeiende en zeer gevarieerde plaat van een hoogst interessante band die met drie knappe albums een uniek geluid heeft weten uit te bouwen.
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd . De band nam een voornaam plaatsje in binnen de indiefolk/americana met hun magistrale, sfeervolle, opbouwende songs; een ontroerende popsound ondersteund door afwisselende en aanvullende stemmenpracht, beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden enkele goed in het gehoor liggende nummers en ze waren niet vies van experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
Ze werkten op een gezapig tempo aan de opvolger waarbij hun dromerige werk opnieuw subtiel is uitgekiend en keys en drums weten zich op te dringen; hier balanceert het materiaal tussen bevreemdende , complexe en toegankelijke structuren en verrassende wendingen .
Geen echt singlewerk bij een eerste beluistering al springen “Sleeping ute”, “Speak in rounds” en “Yet again” in het oog . Allerhande stijlen kruisen elkaar hier van indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica. Het kwintet zocht een evenwicht en het is een genot te luisteren naar al die elementen die de songs ondergaan als “A simple answer”, “What’s wrong” en “Sun in your eyes” . Een hobbelig muzikaal parcours dat inspanning vergt maar wat is het tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht.
In de GB muziekdoos van ‘Shields’ komt complexe grilligheid en eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor mooi samen .
De halfduistere elektronica op het debuut van Holy Other is te ervaren als een soundtrack. De man, te zien met een zwarte lap over het hoofd , schuilt in Manchester en Berlijn, en brengt een melodramatisch klankenspectrum van lome, slepende slowmotion beats en galm . De geluidsgolven en soundscapes worden met regelmaat verweven met abstracte zanggeluiden en stemsampling (deels Gregoriaanse zang) . Niet alledaags wat Holy Other weet te bieden, da’s zeker , maar met “(W)here”, “Love some 1”, “In difference” en de titelsong vallen er een paar pareltjes te noteren van mans donkere, duistere klankenwereld .
Iets apart is de muziek van Dead Can Dance, geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80 ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en het Chinese hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende (glossolalie) zang van Gerrard , de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats .
En in het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
Met het This Mortal Coil project kwam Dead Can Dance nog sterker in de picture ( “Dreams made flash” – “Waves become wings” door Gerrard , ( & remember ook de single “Song to the siren” van Cocteau Twin Elisabeth Frazer)).
De beëindiging van de persoonlijke relatie tussen Perry en Gerrard tijdens de opnames van een nieuwe cd in ’98, zorgde ervoor dat na ’96 ‘Spiritchaser ‘ geen materiaal meer te horen was . In 2005 kwamen ze voor een worldtour weer bij elkaar en ook later werkten ze terug samen; de cataloog verscheen in een box set.
Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met nieuw werk ‘Anastasis’ , letterlijk een wedergeboorte . Opnieuw hebben we te maken met een pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . Al meteen krijg je drie fijne, prachtige afwisselende songs in hun unieke genre “Children of the sun” , de beginselverklaringen en wijsheid van Perry , een DCD typerende “Anabasis”, en de sferische world op “Agape”. Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid en de schoonheid die in de nummers schuilt . Op die manier moet de rest niet onderdoen en hebben we iets verderop met “Kiko” en “The return of the she-king” opnieuw twee meesterwerken .
‘Anastasis’ straalt magie uit en het doet uitermate deugd dat ze nu terug op het voorplan zijn gekomen , nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen .
Nederlands 
Français 
