We zijn behoorlijk onder de indruk van het debuut van Clock Opera . Het Britse collectief van multi-instrumentalist , sing/songwriter en producer Guy Connelly heeft een melodieus zorgvuldig uitgekiende plaat uit . De songs hebben een intense opbouw en krijgen kleur en elan door de toevoeging van dromerige, groovy ritmes van psychedelica en elektronica van synths , piano drums en sampling . Een heel arsenaal van sounds , ondersteund door een even dromerig , maar vaste stem van Connelly (op z’n Guy Garveys van Elbow). Het viermanbandje is niet vies van wat bombast, dramatiek op z’n Other Lives , Midlake en een Talking Heads swing wat voldoende afwisseling biedt en ideaal past binnen het muzikale kader . Clock Opera weet diep te raken met die gevoelige , aanstekelijke songs , en trekt de aandacht met songs als “Man made” , “Lesson n°7”, “Belongings”, “A piece of string” en de single “Move to the mountains” . Sterk en overtuigend!
Metz is een uiterst opwindende nieuwe gitaarband uit het Canadese Toronto. Hun debuutplaat is een wilde en zeer energieke bedoening, het is agressieve in your face punkrock die goed zal aarden bij fans van Big Black, Cloud Nothings, Nirvana en A Place To Bury Strangers. Het album duurt ook maar amper 30 minuutjes, zoals het hoort bij dergelijke energieke bands, een half uurtje snoeiharde en vlijmscherpe gitaarrock met een gezonde ‘kus mijn kloten’ attitude’.
De plaat is trouwens uitgebracht op het Sub Pop label, en dat is altijd een goed teken aangezien men daar altijd al een neus heeft gehad voor ongeslepen gitaargeweld.
Metz is een bandje die zich bedient van het betere ram- en sloopwerk, hoe ze die herrie op een podium gaan neerzetten kan je gaan checken in Aeronef op 06/02 en in de AB Club op 11/03.
Net voor de jaarwisseling kregen we een zeer onderhoudend plaatje binnen van de Duitse rockers van Sworn Liars. Deze formatie bestaat uit ex-leden van Shakin’ Nasties en Moorat Fingers en is met ’14 Grim Fairy Tales...’ toe aan een tweede album. Geen poespas of veel tralalala voor Sworn Liars want in amper 20 minuten brengen ze 14 puntige, snelle en uiterst catchy tracks. Het is onmogelijk om onbewogen te luisteren naar de mix van vunzige rock-n-roll, surf, psychedelica en garagerock.
Songs als “Werewolf Bitch”, “Blitzkrieg Boy”, “Flesh Remover” en “Dead Mans Sheen” zijn kort, eenvoudig en rechttoe rechtaan maar nestelen zich na een tweetal luisterbeurten stevig in je hersenpan.
Ook een pluspunt voor de prima vocalen en dito gebruik van de Engelse taal, zonder de bijgevoegde bio hadden we niet kunnen vermoeden dat Sworn Liars uit Duitsland afkomstig was. Wie wil proeven van deze lekkere hap muziek kan dat op http://www.myspace.com/theswornliars .
Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra
Amanda Palmer kennen we van het ietwat te vroeg heen gegane The Dresden Dolls . Samen met Brian Voglione heeft ze een paar sterke platen afgeleverd en in hun opwindend, broeierig, en intens emotievol songmateriaal herkennen we een soort cabaret, een Brechtiaans cabaret, dat een referentie naar de jaren ’20-’30, zwart-wit kledij en de theatrale expressie en mime impliceerde.
De zangeres/pianiste en componiste Palmer is intussen al toe aan haar derde soloplaat . Het laagje bombast en theatrale kunstzinnigheid gaan niet verloren en blijft iets uniek in de sound. Een pak nummers vinden we terug , aangevuld met een achttal toegevoegde tracks . Een erg afwisselend album trouwens , van intens broeierige spannende songs , die behoorlijk druk, volgepropt zijn, pianoballads en enkele orkestrale uitspattingen .
Heerlijk luisterend materiaal , gedragen door haar heldere , krachtige indringende stem, met mooie songs als “Smile” , “The killing type”, “Do it with a rockstar”, of een “Trout heart replica” en “The bed song”. Het cabareske en de dramatiek blijven behouden . Een speciaal geval , maar eentje waarvan we houden!
Een paar jaar terug werd het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons, onder Marcus Mumford , sterk onthaald en werden ze gezien als één van de ontdekkingen. Het debuut ‘Sigh No more’ werd een wereldgroot succes, en die opvolger ‘Babel’ zal niet hoeven onder te doen . Marcus Dravis stond in voor de productie, én was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’.
Van kroegbandje handhaven ze zich tot een met awards overladen headliner . Hun concert was in geen tijd uitverkocht . Muzikaal geen echte verrassingen, sing/songwriting meets folk en americana riedels . Mumford & Sons houdt van een sfeervolle, intieme aanpak , neigend soms aan acapella, of ze gaan door de opbouw , de tempowisselingen , de dansspieren aanspreken en durven te exploderen zonder de dramatiek uit het oog te verliezen.
Melodieus , toegankelijk klinkt het allemaal: onbevangen speelse, frisse genotvolle dromerige indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht; songs die gedragen worden door een afwisselend instrumentarium en tintelen door banjo, mandoline, accordeon en blazersectie .
Handclaps, heupwiegen, springen en dansen., het komt allemaal goed samen bij het kwartet en levert een reeks sterke songs af als “Whispers in the dark”, “ I will wait”, “Holland road”, “Lover of the light” en de titelsong “Babel” .
De plaat wordt aangevuld met een paar extra’s waaronder een puike versie van Simon & Garfunkel’s “The boxer” . Het is razendsnel gegaan voor de heren , maar die wereldstatus verdienen ze !
De Schotse sing/songwritster werd meteen getipt als één van de beloftes van 2012. Ze heeft al een paar hits op haar naam, “Heaven” en “Next to me” , twee poppy groovy, swingende nummers , gesterkte door elektronica en haar helder indringende stem. De meeste songs op haar debuut zijn eerder zeemzoeterig, dromerig pakkende ballads , “My kind of love” , “Clown” en “Suitcase , die aangedikt worden door de orkestratie, keys en piano. Het afsluitende “Read all about it” , enkel begeleid van piano en stem, is sober , treffend en emotievol .
Haar debuut is dermate uitgebalanceerd, uitgewerkt en klinkt coherent , maar nog niet beklijvend . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award, uitgereikt als veelbelovend Europese artieste , die in het jaar 2012 succesvol buiten de eigen landsgrenzen debuteerde .
2012 bood ook een reeks bands wiens sound op het verleden is geënt en op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie; Jack White, The Black Keys en iets verderop Band Of Horses en Alabama Shakes . Phantom Limb mogen we aan het rijtje toevoegen . Het uit Bristol afkomstige kwintet brengt rootstrock pur sang , en slalomt in country, soul en gospel . De band beschikt over de prachtige naturelle krachtige stem van Yolande Quartey en de keys, Hammond , piano geven elan, kleur en gevoeligheid aan het sfeervol , dromerige afwisselende materiaal. Je komt dan uit op goede songs als “Tumbling down” , “It’s the only way”, “Laugh like you’re mad”, “Missy”, “Harder than stone” , een lekker uitgesponnen “High en dry” en de titelsong . Aangrijpend , emotievol , bezwerend, spannend en broeierig.
Japanther is een Amerikaans punky power trio uit Brooklyn NY; ze zijn al een pak jaren actief en leveren korte , hitsige rauw melodieus gedreven en opzwepende arty punkrockende songs af. 14 songs van het goede hout gesneden . Het trio maakt de link met het oude Ramones materiaal en het beeld van een ‘Rocket to Russia’ komt meteen naar boven. “Hey-Ho let’s go” met Japanther - Punkrock stills alive !
Info http://japanther.com
Mojostar is Belgische blues/americana/southernrock uit Haacht . Spil is Simon Witvrouw , leadgitarist/zanger en songschrijver van het combo . De band graait uit het muzikaal archief van Led Zeppelin , The Black Crowes en Jayhawks en maakt er een broeierig spannend geheel van . Catchy songs, die ruimte laten voor soli en dat biedt al meteen aardige nummers “On the mood for love” , “When we make love” en “Thinking about you” . Drie knallers, die met de daaropvolgende songs alleen maar heerlijk rockplezier oplevert!
Info http://www.mojostar.me
Al vijftien jaar zijn ze bezig , de Japanners van Mono ; binnen de paden van de postrock hebben ze ook hun eigen weg uitgestippeld , gezien zij meer en meer een samensmelting fabriceren van rockinstrumenten , strijkers en klassiek . Een hypnotiserende trip weliswaar , cinematografische , knap door de herhaling (toets) , aanzwellende, opbouwende ritmes; ontroerend en een rust nooit te lang , een distortion nooit te hard . De aanzwellende crescendo durven naar een climax te gaan , maar exploderen niet echt. Een muzikale architectuur , doordacht, subtiel uitgewerkt , met oog voor detail en een mate van gelaagdheid. Filmische postrock, emotioneel sterk .
Vijf nummers, de kortste bijna tien minuten, waarbij het afsluitende “A quiet place” bijna in de klassieke reeks kan worden opgenomen .
Mono overweldigt niet met allerhande tempowisselingen , lang ingedrukte pedaaleffects, of door de toevoeging van bonkende (drum’n’bass) beats. De richting die Mono is uitgegaan, je houdt ervan … of niet .
We waren al onder de indruk , een paar jaar terug van de unieke stijl van het Londense The xx. Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound. En die het live perfect konden uit voeren …
En kijk , opnieuw verbaast The xx , met de tweede ‘Coexist’. Ze hebben een passend vervolg uit , en gaan iets dieper door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Het aparte sfeerbeeld blijft behouden, die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept.
Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt … Spitsvondige variaties , met finesse uitgewerkt en die een meerwaarde bieden.
Met precisie allemaal . En sommige minimale onheilzwangere melodieën hebben een lichte swing en groove , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf en triphop hoog in het vaandel houden!, waardoor een heupwieg en de dansspieren zowaar worden aangesproken . Op die manier heb je van hen een reeks hoogtepunten als “Angels” , “Chained”, “Fiction” , “Reunion” en “Tides”. Ook de andere nummers die lomer , trager, slepender zijn, moeten niet onderdoen. Hun onderhuidse spanning is meesterlijk .
Resultaat : opnieuw een kwalitatief hoogstaand album, die in het geheugen is gegrift! Live is het trio er nog op vooruit te gaan!
Dave Eugene Edwards heeft al een rijkelijk gevuld carrière . 16 Horsepower blies de americana nieuw leven in en met de ‘folknoir’ van Woven Hand houdt hij er een nog langere albumreeks aan over.
De domineeszoon en religieus predikant Edwards biedt momenteel z’n geesteskind een verfrissende wind; hij beschikt praktisch over een nieuwe begeleidingsband (enkel de drummer is er nog bij) , en de donkere, dreigende, spannende songopbouw krijgt een fikse scheut rock toebedeeld . Weg zijn de barkruk, de banjo en de bandoneon; elektrische gitaren prediken op bezielde wijze een nobele zondagsmis in zwaarbewolkt weer.
Dit is toch wel één van de hardste albums van Woven Hand , heftiger en intenser dan voorheen. Rootsrockende indierock . Een onderhuidse spanning, onheilzwangere melodieën en declamerende voordrachten blijven aanwezig en dat levert sterke bezwerende en opzwepende songs als “Long horn” , “In the temple of the king” , “Coup stick” , “As wool” en de titelsong op. Natuurlijk blijft er de link met de vroegere gevoelige melancholie .
Een woeste , hechte , bezeten (harde) onheilspellende prairie sound, met momenten. Dave Eugene Edwards verbaast met z’n nieuwe band. - Muzikaal onweer!
Tien jaar na haar coverdebuut ‘The Soul Sessions vol I’ komt de inmiddels 25 jarige souldiva aandraven met een vervolg . Altijd al een zwak gehad voor dit (jonge) soulwonder , die een reeks sfeervolle , meeslepende , dromerige groovy songs brengt , die jazzy en funky uitstapjes maken .
Opnieuw heeft ze een paar Amerikaanse soulveteranen kunnen strikken en heeft ze een aangenaam verrassend album uit, via een behoorlijk toffe keuze, heerlijk gedragen door een stem met de kracht van een leeuwin of die breekbaar fluisterend kan zijn … Als een Janis Joplin, Aretha Franklin, en met een knipoog naar Sharon Jones.
Songs boordevol emotie, “Give more power to the people” , “While you’re out looking for sugar”, “The high road” en “Teardrops” zijn alvast enkele die we kunnen koesteren van deze lieve, charismatische dame …
Een nokvol Ancienne Belgique stond voorbije zaterdagavond vol spanning te wachten op Tha Doggfather beter bekend als Snoop Doggy Dogg aka onlangs bekeerd tot Snoop Lion aka Calvin Broadus Jr, maar voor de vrienden, Snoop. Hij liet een dikke veertig minuten op zich wachten, maar toen de dj de eerste tonen van “O fortuna” als intro gebruikte, was iedereen dat snel vergeten.
Met behulp van zijn drie trouwe danseressen komt Snoop met zijn knalrode fluwelen jas als een echte P.I.M.P het podium op. Eindelijk kan dit West Coast feestje beginnen. We beginnen met een heerlijke “G-Funk” intro die het publiek zijn naam laat scanderen. De eerste popper komt eraan met “Signs”. Een silky smooth dansplaatje geproduceerd door de legendarische Neptunes. Justin Timberlake neemt de hook normaal voor zijn rekening, maar die was gelukkig niet aanwezig. Het publiek begint het meer en meer te voelen, dat ruik je aan de lucht. Iets waar Snoop ook niet voor terug deinst. De eerste beats van “The Next Episode” galmen opeens door de zaal. De typische Dr Dre sound zorgt ervoor dat een zee van armen op en neer gaan op de beat van de muziek. Ok. Hier zijn de meeste voor gekomen. Gewoon lekker viben. We blijven dan ook het eerste deel van het concert in diezelfde vibe. Na “Tha Shiznit” bereiken we een hoogtepunt met de befaamde klassieker “Gin’n Juice”. Ik merkte op dat de meeste mensen in de zaal eigenlijk “Gin’n Juice” niet kennen. Het is nochtans Snoop’s trademark song. Ik concludeer dat de meesten oldschool Snoop niet helemaal top vinden. Enkel de eerste twee rijen zingen “Gin’n Juice” uit volle borst mee.
Het is tijd voor een plaatje voor de ladies. Ik dacht aan het sensuele “Sexual seduction”, maar Snoop kiest voor “I wanna love you”, een joint met Akon. Een geslaagde keuze. Hij laat zijn sexy danseressen een stoel berijden en daarna leuk hemzelf. Ik zie niet in waarom hij dat niet zou doen. Hij is namelijk een P.I.M.P. Snoop heeft de grootste glimlach op zijn gezicht als hij deze song mag rappen. In een vorig leven heeft hij hoogstwaarschijnlijk dat beroep beoefend.
Tot nu toe is iedereen lichthoofdig door de wiet, hasj, whatever dat in de lucht zit en iedereen lijkt het wel te smaken. We hebben al enkele goeie bouncers gehad, maar die echte knallers of bangers houdt Snoop voor het einde. Ondertussen vindt Snoop het hoog tijd voor er een eentje op te steken. Hij zit namelijk al 30-40 minuten zonder zijn geliefde Mary Jane. “Can we make some time for a Chronic Break?”, vraagt hij vriendelijk. Waarop iedereen zijn blunt of joint in de lucht steekt. Snoop haalt een big ass blunt uit zijn zak en paft die op zijn dooie gemak op terwijl hij verder gaat met zijn set.
Het was enorm warm in de AB, en dan past zijn echte tweede banger “Sweat” in het plaatje. David Guetta heeft een leuke aantrekkelijke beat in elkaar gegooid en Snoop zingt geautotuned verschillende keren “Baby, you make me sweat”. Maar die plaat deed het hem wel. Ik kijk terug naar mijn notities op mijn iPhone en zie naast Sweat: ‘Feestje’ staan. Het zette alleszins de eindspurt in naar de apotheose van Snoop in de AB.
Nu komt BANGER na BANGER . Snoop schakelt een versnelling hoger en haalt “Jump Around” boven. Origineel van House of Pain, maar Snoop kan het evengoed. Het volgt perfect op “Sweat”. Iedereen jumpt en springt en zweten doen we nog meer. Voor je het weet is de volgend banger gearriveerd. “Drop it like it’s hot”. Een ferme bas (één van de zwaarste die ik al gehoord heb tijdens een concert) laat je gewoon bewegen, je kan het niet ontsnappen, of je het nu wil of niet. Zo zwaar was ie. Ik zie al de sexy chicks shaking their booty en dat maakt de ervaring dat stukje aangenamer. The boys know what I mean.
En daar is hij dan. Dé klassieker die “Gin’n Juice” overtreft. “What’s my muthafuckin’ name?” De apotheose waarover ik het had is bereikt. We begonnen met ‘G-Funk’ en zo gaan we ook eindigen (dacht ik). Dat was de plaat waarop iedereen eigenlijk zat te wachten. Je voelde de sfeer gewoon opbouwen naar dit. Bow wow wow yippie yow yippie yay, iedereen zegt alles in koor mee. Bedankt Dr Dre voor dit magistrale samenkomen van alle West Coast elementen. (Om nog vlug even een shout-out te doen naar de grootste hiphopproducer aller tijden.) Zoals ik al zei, ik dacht dat het gedaan was. Maar hij probeert iets nieuws zijn laatste paar concerten, en ik heb niet over zijn bekering tot Haile Selassie. ‘Young, wild’n free’ is zijn jongste party anthem voor de jeugd en die wil hij het hele publiek laten meezingen. Een soort van krakkemikkig a-capellakoor ontstaat, want niet iedereen doet even overtuigd mee. Ik vond het goed geprobeerd van Snoop. Het is een song die vaak als afsluiter van feestjes wordt gedraaid. Het kalmerende pianogeluid geeft je een gevoel van voldoening. Hier ging het niet zo goed, maar met een beter publiek moet dat een kippenvelmoment worden.
Snoop Lion komt op het einde toch eens boven. Hij sluit af met een boodschap van vrede en smoke weed everyday EN belooft iedereen dat hij gaat terugkeren. Hij loopt het podium af op de tonen van “Jammin’” van nonkel Bob. Bob Marley dan wel. Terwijl iedereen cliché gewijs ‘BIS BIS BIS’ roept.
Snoop Dogg bewijst dat hij nog altijd een simpele show in elkaar kan steken en veel meer moet er niet bij zijn. Een zaal als de AB is perfect voor deze muziek. De reden waarom hij allicht niet meer in Vorst staat.
Quotering: 7,5 joints op 10 joints - Your hiphopconnaisseur, Sander
Nog een kleine shout-out: het korte voorprogramma van het vrouwelijk Antwerps hiphoptalent Coely was sterk, maar kort. 20 minuten lang maar. Ze werkt nog aan haar EP die in 2013 zal uitkomen. Zoek ze zeker eens op. Ze wordt regelmatig op StuBru en MNM gedraaid. Goeie single, heet “Ain’t chasing pavements”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coely-29-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/snoop-dogg-29-12-2012/
(dank aan Jente Gielen - http://www.musicinframe.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
