30 november 1995, zo lang was het geleden dat ik nog in de Vaartkapoen geweest was. Toen waren we naar Molenbeek afgezakt voor de roze boa van Shirley Manson, die toen met Garbage net haar debuut uit had. Zeventien jaar later was het opnieuw een vrouw die ons naar de Vk* bracht, de Canadese Katie Stelmanis en haar band Austra. Voor ons was het voorprogramma vanavond Spanje-Italie, en dus waren we net op tijd in de volgepakte Vk* voor zestig minuten Austra.

Live is de band van Stelmanis een zestal, met een heel eigen podiumpresence: Stelmanis en de ravissante tweelingzusjes Sari en Romy Lightman vooraan, verkleed als middeleeuwse elfjes, de rest van de band achteraan in electro-hipsters outfits, met de hotpants van keyboardspeler Ryan Wonsiak als ultiem fashion statement. Visueel veel raakpunten dus met een band als Coco Rosie.
Austra heeft een heel eigen geluid dat op hun debuut ‘Feel it break’ over de hele lijn doorgetrokken wordt, waardoor op plaat de nummers soms weinig van mekaar lijken te verschillen. Live tilt Austra dit geluid echter naar een hoger niveau, en klinkt alles veel levendiger en creeert die eenheid in de songs een totaalervaring, bijna alsof je ondergedompeld wordt in een DJ-set. Stelmanis zong ooit opera, en kan dus aardig met haar stem uitpakken, maar doseert perfect, terwijl de zusjes Lightman vocaal invallen en ondersteuning geven, zoals bijvoorbeeld in het passioneel gezongen “Lose it”. Stel je Florence Welch voor die bij The Knife speelt, en je komt aardig in de buurt. Veel dynamiek op het podium ook, de drie meisjes hadden een hele choreografie in mekaar gestoken, het deed denken aan een Bollywood-musical, vooral door de Oosters geïnspireerde kleedjes, de handbewegingen en de tollende derwisj-draaien. De rest van de band speelt electronica zoals enkel Amerikaanse bands dat doen, onbevangen, veel speelplezier,  met gebruik van naieve beats waardoor het net spannend wordt, en bas en drum-effecten die voor variatie zorgen.
Een maand geleden zagen we Yacht (op de DFA-label night tijdens Les Nuits), op min of meer dezelfde manier electronica aanpakken. Naast die Hot Chip electronica,klinkt Austra ook heel jaren tachtig, gothic en new wave zijn grote inspiratie-bronnen. Hoogtepunt van de set was het electriserende “Beat and the pulse’, met zijn kletterende Laurent Garnier-beats, dat vast en zekere door 2 Many Djs in hun sets zou opgenomen worden. Het publiek ging dan ook compleet loos op dit prijsbeest. Een enthousiast publiek kon Austra dan ook gemakkelijk terugroepen om nog 2 maal te bissen, onder meer met een nieuw nummer.

Austra gaf je vanavond het gevoel dat je deel uitmaakte van iets speciaals, je werd meeegezogen en ondergedompeld in het vreemde, maar  zinderende universum van deze Canadezen,  een live-concert dat aanvoelde als een DJ-set door de band die Austra met het publiek wist te leggen.

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Insania Fest 2012 – uitvalsbasis op doom metal, post metal en postrock
Insania Fest 2012 werd georganiseerd door Insania Events die in het jaar 2009 werd opgericht. Insania Events focust voornamelijk op doom metal, post metal en postrock, wat niet wil zeggen dat andere genres uitgesloten worden.
Insania Events is tevens de officiële bandmanager  van de Portugese bands Mourning Lenore, Enchantya, A dream of poe en de Belgische band Grown Below.
Hoewel Insania Events dit jaar met een toch wel heel sterke affiche op de proppen kwam, werd er rond het Fest zelf weinig promo gevoerd, wat de minimale opkomst kan verklaren.  JH Entrepot is een goede uitvalsbasis . Spijtig genoeg liet de kwaliteit van de geluidsinstallatie vanavond te wensen over, althans in de kleine zaal waar Insania Fest doorging.

MUSTH (BE) - Postcore/Postrock
MUSTH  had sterk instrumentale stukken maar niet voldoende om er een sterk geheel van te maken. Ook de zang was niet overtuigend genoeg om de band te dragen. Een samenhangend geheel is bij MUSTH ver te zoeken. De nummers klinken als verschillende ideeën die zonder al teveel  nadenken aan elkaar geplakt zijn. Ze eindigen evenwel met een heel straffe outro, wat aantoont dat deze band wel potentieel is zich draagt. In het genre postrock zie ik hen eerder tot hun recht komen. Niet meteen een ‘musth’ see dus…

Grown Below - Metal/Postcore
Grown Below kenmerkt zich door afwisselend ‘gegrom’ tijdens de hardere stukken  en melodieus gezang tijdens de slowcore. Ze weten metal en slowcore perfect samen te voegen in nummers waarin de gitaren snoeihard de strakke ritmes vasthouden, afgewisseld met opzwepende gitaarriffs en de drum die het rauwe geheel voorzien van dat ietsje meer. Grown Below is een band die niet verveelt, hun nummers van meer dan tien minuten zijn in een mum van tijd dan ook voorbij. De oudere  nummers klonken niettemin steviger, dan de nieuwe die vergezeld werden met viool. De viool zwakte de nummers af, en soms was de (duo) zang te overheersend waardoor er weinig ruimte was om de instrumentaal sterke stukken te laten doorbreken.

Gottesmörder (IT) - PostBlackMetal/Sludge
Volgens mij kan de zanger en tevens gitarist van Gottesmörder met z’n brute stem leeuwen wegjagen. Niet alleen vocaal staan ze sterk, maar ook de gitaren, die als drones recht in je oren donderen, en de drummer die strakke, ritmische drumpartijen speelt alsof het niets is , maken deze band een klasseband. Ze brengen nummers met een minimumduur van tien minuten. Dat kan gevaarlijk zijn, maar Gottesmörder weet gedurende gans het optreden het publiek in de ban te houden.
Hun laatste EP omvat drie nummers die in aanvang beginnen met een soort sprookjesachtige sound en na enkele minuten losbarsten als ware het Thor, de dondergod zelve, die overnam.
Gottesmörder speelt een overweldigende set. Het voelt niet als moord, eerder als hemels.
Op http://www.gottesmorder.bandcamp  kan je hun laatste EP gratis downloaden.

Syndrome (BE) - Ambient drone
Mathieu Vandekerckhove vuurt moeiteloos duistere repetitieve dronescapes op je los, waar je je het ene moment in een zweverige droom waant, het andere moment in een guur stormweer.  In welke sfeer ook,  het zijn nummers die naar je keel grijpen en waar je als het ware in gezogen wordt. Voor een eenmansproject is dit toch wel bewonderenswaardig te noemen. De videoprojectie maakte dit optreden af. Enkel de zang was misschien overbodig.

Year Of No Light (FR) - Postrock/Sludge (zie foto)
Year Of No Light zou je in één woord kunnen omschrijven: ‘epic’. De atmosferische duisternis, de rauwe drones en het no nonsense postmetalgehalte van Year Of No Light brengen je in een sfeer van extase. Het optreden is een bijna ‘non stop journey’ of ‘die hard rock’. Deze band spreekt tot de verbeelding en laat je ‘achter’ met een gevoel van ‘ik wil meer’. Het sterke van Year Of No Light is dat ze gevarieerde nummers brengen: van postmetal, sludge tot postrock; ze doen dit met klasse! Uitgerust met twee drumsets doen de mannen niet alleen het podium maar meteen ook gans het Entrepot daveren met de meest rauwe sounds die je je maar  kan voorstellen. Welverdiend de headliner van de avond en zo gingen ook de lichten van het Entrepot uit…

Organisatie: Entrepot, Brugge