De Britse postpunkband The Monochrome Set heeft met ‘Fabula Mendax’ een conceptalbum rond de geschriften uit de vijftiende eeuw van Armande de Pange. Dat zou een medestander van Jeanne d’Arc moeten zijn, maar hierover biedt opzoekingswerk op internet geen uitsluitsel. Het kan net zo goed een verzinsel zijn van songschrijver Bid, maar dan komt hij toch uit bij een heel raak gekozen invalshoek.
Het album is verdeeld in een eerste, donkere helft (‘Umbra’) en een tweede die meer pop en rock omvat. In zijn beste momenten klinkt Bid als Morrissey, maar hij heeft dan weer niet diens talent om je met één halve zin van je sokken te blazen.
Openingstrack “Rest, Unquiet Spirit” en “My Little Reliquary”doen qua sound wat denken aan “Golden Brown” van The Stranglers, akoestiche postpunk met een hoofdrol voor Bid. Vandaar gaat het naar akoestische pop op “Throw It Out The Window” en klagerige retro-croonerpop op “Eux Tous” (niet in het Frans zoals de songtitel laat vermoeden, maar gewoon in het Engels. Eigenlijk “All Of Them” dus). “Darkly Sly” is één van de meest mysterieuze nummers op dit album. Het begint donker en dreigend, licht Oosters, en rekt die vibe tot ver voorbij de intro.
Het tweede deel (‘Lux’) start met “Summer Of The Demon” wat het midden houdt tussen chanson, een murderballad en iets van Roy Orbison. De vocale uithalen van Bid lopen over van drama en pathos, maar hij komt er nog net mee weg. Het warrige “I Can’t Sleep” drijft op een ritme dat van Vaya Con Dios had kunnen komen en inhoudelijk haalt Bid dat niveau zelfs niet. Zoals wel vaker zit het echte goud op het einde van de ader. Op “Come To Me, Oh, My Beautiful” en “Sliding Icicle” toont The Monochrome Set dat ze als een band kunnen samenwerken. Als Bid even wat ruimte laat aan zijn band en zelf wat op de achtergrond blijft, levert dat toptracks op. Het tegendeel bewijst Bid nog eens op “La Chanson De La Pucelle”.
Niet elke voorzet wordt op ‘Fabula Mendax’ ook binnengekopt, maar voor fans van Morrissey en Marc Almond zit hier best wel wat earcandy in.
Tieners die gekleed in een zwart T-shirt met het wereldberoemde ‘Unknown Pleasures’ artwork als opdruk de herinnering aan een van de voornaamste muzikale hoogtepunten uit de jaren zeventig in leven houden: het is intussen een clichébeeld geworden in concertzalen of op muziekfestivals. In Vorst Nationaal mengde dat jonge publiek zich gisteren met een oudere garde om een band te bewonderen die met het grootste gemak generaties overschrijdt. De leden van New Order houden naar eigen zeggen niet van verjaardagen, maar de veertigste van dat befaamde album, daar werd wel degelijk een feestje voor gebouwd.
De opdracht om de dansbenen van het Brusselse publiek op te warmen werd in handen van Stolen gelegd. Wanneer we denken aan Chinese muziek, maken we ons al snel schuldig aan het denken in vooroordelen. Echter valt er naast traditionele muziek en k-pop oorwormen de laatste jaren ook ‘underground’ heel wat talent te vinden op Aziatische bodem. Zo dus ook Stolen, een zestal dat new-wave synthpop brengt. Gewapend met pompende technobeats en distorted gitaren kregen ze in een mum van tijd het volledige publiek op hun hand. Stolen loste de hoge verwachtingen ruim in met dansbare nummers als “Chaos” en “The Loop Sin”. Vanwaar die hoge verwachting kwamen? Stolens producer Mark Reeder, die toch geen kleine naam in de new-wave scene is, noemde de band het indrukwekkendste dat hij hoorde sinds, jawel… New Order.
Na het aflopen van het voorprogramma gaan meestal de lichten weer aan en begeleidt een zorgvuldig gekozen playlist de concertganger naar de hoofdact. Laatstgenoemde band vond het echter leuker om het feestje na Stolen niet als een pudding in elkaar te laten zakken. Met een lichtshow en luide housemix waanden we ons in een of andere hippe club in plaats van Vorsts miniarena.
Een dikke twintig minuten dansen, of schudden op de stoeltjes, later werd New Order met een staande ovatie onthaald onder de grootse tonen van het “Vorspiel” uit Wagners Das Rheingold. Of het door de sterke opbouw of door de heldenstatus van de bandleden kwam, weten we niet, maar New Order leek Vorst Nationaal al voor zich gewonnen te hebben voor ze één noot gespeeld hadden. Wanneer Gillian Gilbert haar synthesizer een eerste keer mocht laten weerklinken tijdens opener “Age of Consent”, kon het feest helemaal beginnen. Later tijdens het optreden kreeg Gilbert een oorverdovend applaus zowat elke keer ze een toets op haar keyboard aanraakte. Dit alles terwijl zijzelf er bijstond alsof ze op haar doodse gemakje aan het repeteren was in haar woonkamer.
Tijd om op adem te komen was er niet, want na “Regret” kregen we met “She’s Lost Control” al een eerste maal een flarde uit het vorige leven van de band te horen. ‘Another Joy Division song before we continue to the main business of the day’ liet Bernard Sumner ons weten en met “Disorder” konden we ons geen betere song bedenken om de opbouw richting New Orders meest dansbare hoogtepunten in te zetten. In de helft van de set besloot Sumner zijn gitaar te laten voor wat het is en zijn benen los te gooien. Het publiek volgde zijn voorbeeld en tijdens “Tutti Frutti” bereikte de band dan ook een momentum dat ze de rest van de avond niet meer loslieten.
Bernard Sumners zangstem is nooit het sterkste punt van de band geweest en ook gisteren had hij regelmatig moeite om in toon te blijven. Echter merkten we al snel op dat bij songs als “Bizarre Love Triangle” of “Superheated”, waarbij de zang een minder dragende rol bezit, Sumners vocals beter tot zijn recht kwamen, in tegenstelling tot het meer ‘post-punk’-achtige werk van de Britten. Bijgestaan door de indrukwekkend strakke fills van Stephen Morris slaagde Sumner erin om ons ook tijdens “Plastic” en “True Faith” op sleeptouw te nemen, om vervolgens nummers als “Blue Monday” en “Temptation”, inclusief ‘oeh oeeh oeeh’ meezingmomentje, het werk voor hem te laten doen.
Tijdens bisnummers “Decades” en “Love Will Tear Us Apart” kregen we nog enkele archiefbeelden van Ian Curtis voorgeschoteld. Veertig jaar na datum benadrukken deze beelden nog maar eens het gevoel dat deze nummers nog altijd een indrukwekkend eerbetoon zijn aan de briljante muzikant en, belangrijker, dichte vriend van de bandleden. Echter toonden de Britten gisterenavond dat ze niet enkel gedefinieerd worden door deze kortstondige glorieperiode, maar ook onder hun tweede naam enkele enorm relevante albums uitbrachten en hun weg naar het eeuwige sterrendom meer dan verdiend hebben.
Het vijftal stuurde ons de nacht in met een beeldscherm waar ‘Forever Joy Division’ op stond. Een boodschap waar we alleen maar mee kunnen instemmen, hoewel ze bewezen dat ‘Forever New Order’ minstens even veel waarheid bevat zou hebben.
Setlist: Age of Consent - Regret - She’s Lost Control (Joy Division) - Disorder (Joy Division) - Academic - Your Silent Face - World - Tutti Frutti - Subculture - Bizarre Love Triangle - Superheated - Fine Time - Plastic - True Faith - Blue Monday - Temptation - Decades (Joy Division) - Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/new-order-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/stolen-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse zanger Brian Fennel was lang zanger van de indierockband Barcelona, maar pakt het onder moniker SYML iets rustiger aan. De singer-songwriter maakt zachte elektronische pop, die we makkelijk met een RY X of James Blake zouden kunnen vergelijken, en weet een even magische sfeer neer te zetten als zijn collega's. In het voorjaar bracht hij zijn eerste soloalbum uit, dat hij deze zomer al op Rock Werchter voorstelde. Gisterenavond was het de beurt aan een niet helemaal uitverkochte AB.
Muisstil was het toen de Britse singer-songwriter Nathan Ball een halfuur op zijn eentje op het grote podium van de AB stond. Hij speelde al enkele keren in de AB Club en droomde er naar eigen zeggen van om eens in de grote zaal te staan, en zo geschiedde. Zijn zachte popsongs, die hij met heel wat inleving bracht, vonden gehoor bij het publiek en zorgden voor de eerste knuffels in de zaal. Zijn dankbaarheid was groot na afloop van de show en ook wij zijn hem dankbaar voor zijn mooie set. Elke toets die hij bespeelde en elke snaar die hij raakte; hij deed het telkens met oog voor detail. Een aanrader voor fans van Ben Howard.
Wie er in de AB niet kon bij zijn, had geluk, want dankzij een livestream kon men overal ter wereld het concert live meevolgen. Om 21 uur doofden de lichten van de AB en kwam Bryan samen met zijn twee muzikanten op om samen aan een instrumentale intro te beginnen die dan zeer rommelig overging in "The Bird". Tamino-gewijs ging het nummer van start en zo spitsten we onze oren. Het nummer vloog dan al snel voorbij en nestelde zich meteen in ons geheugen. Rustig zou het echter niet blijven, want met het met samples doorspekte "WDWGILY" zocht de Amerikaan direct het contrast op. Een zeer goed nummer, dat ook live mooi uitpakte, ondanks dat zijn stem er niet helemaal doorkwam.
Interessant was SYML telkens hij zijn uitersten opzocht. Zo was het instrumentale "Before You Knew It Was Me" in de liveversie nog iets pakkender, zonder dat er woorden in de strijd gegooid werden om je hart te doen smelten. Het onuitgebrachte "Flags", waarin hij het heeft over strijd tegen kanker, was dan weer breekbaar tot en met. Helemaal in zijn eentje bracht hij het nummer met enkel en alleen een spotlight op hem. Eenvoudig, maar bovenal emotioneel, aangezien hij net voor "Flags" vertelde dat hij vorige week nog een goede vriend aan de ziekte verloor. Ook "Meant To Say" zorgde voor kippenvel. Net die momenten onderscheiden hem van zijn collega's.
Toch was de show bij momenten gekenmerkt door te voorspelbare nummers. "Wildfire" is precies het nummer dat je verwacht als je de titel hoort en ontketende niet meteen een warm gevoel in ons. Met "Bed" wou hij dan te veel kanten op en bleef hij uiteindelijk rond de pot draaien. Zijn grootste hit "Where's My Love" had het dan weer moeilijk door een te steriele, berekende uitvoering, die veel kracht van het nummer wegnam. Gelukkig maakte de geslaagde cover van "Mr. Sandman" dat goed, maar je grote hit moet er gewoon boenk op zijn.
SYML kampt wat ons betreft nog steeds met het probleem dat hij niet voor honderd procent weet welke richting hij wil uitgaan. De ene keer wil hij fragiel en kwetsbaar zijn, maar het andere moment jaagt hij zijn stem door de stemvervormer ("Animal") of gaat hij de rockkant op ("Break Free"). Sterk is hij vooral als hij ziel en betekenis in zijn nummers steekt, zoals in "Girl", dat hij opdroeg aan zijn dochter, maar ook de elektronischere nummers zijn live een verademing.
Wat we na de show vooral onthouden, is dat SYML een zeer sympathieke, dankbare muzikant is die nog een tijdje zal zoeken naar zijn sound, maar eens hij die gevonden heeft heel straf uit de hoek zal komen.
Setlist: Intro - The Bird - WDWGILY - Connor - Animal - Girl - Before You Knew It Was Me - Meant To Stay - Wildfire - Break Free - Body - Bed-Flags - Where's My Love - Clean Eyes - Mr. Sandman (cover The Chordettes) - Everything All At Once
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/nathan-ball-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/syml-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Sasha Ring en zijn kompanen deden gisteren een uitverkochte Roma aan. Volgens de Duitser was het de eerste keer dat hij voor ons speelde, misschien had hij het over Antwerpen? Zijn vorige passage in de Brusselse AB werd erg gesmaakt, dus de verwachtingen lagen hoog. Ook nu weer oversteeg Apparat de conventies van elektronische muziek. Na twintig jaar blijft hij een open en nieuwsgierige kunstenaar, die voortdurend nieuw muzikaal terrein verkent.
Begin dit jaar bracht Apparat, twee jaar na de (voorlopige) split van Moderat, zijn zesde langspeler ‘LP5’ (de logica zelve) uit. Deze werd lovend onthaald, ook door ons. Solo kan Ring geheel zijn eigen universum creëren. De straffere beats van bij Moderat laat hij achterwege en solo klinkt hij, mede door zijn kenmerkende stemgeluid, nog intiemer. Live komt alles tot leven met vier extra getalenteerde (multi-)instrumentalisten. Met zijn vijven proberen ze Apparats gevoelige elektronica een extra livedimensie te geven.
Het voorprogramma werd voorzien door de Berlijnse producer Phon.o. Als sinds de vroege jaren negentig zijn hij en Apparat vrienden, toen ze samen verhuisden naar Berlijn. Hier vonden ze beiden hun weg in de elektronische muziekscène. Phon.o stond alleen met zijn apparatuur op het podium, met een enkele blauwe spot op hem gericht. Een half uur lang bevond hij zich in zijn muzikale universum, maar het publiek wou niet mee. Op de stille momenten hoorde je de Roma doorbabbelen. Het was duidelijk dat de meesten hier maar voor één ding waren.
Apparats opener “Dawan” kreeg de zaal wel volledig stil. We kregen vooral nummers uit zijn nieuwste plaat te horen. Met vier livemuzikanten tastte Ring de grenzen van de elektronica af. Door de inbreng van live-instrumenten als trombone, cello en viool en Sasha’s welbekende betoverende stem kreeg zijn muziek een schoonheid, een emotie. Op de drummer na wisselde iedereen zo eens van instrument. Gedurende het concert bleef het publiek ingetogen meeluisteren; elke crescendo, elke climax was genieten. Telkens kon er een welgemeend, doch bescheiden applaus van af.
‘Eins. Zwei. Eins, zwei, drei, vier!’ riep de cellist en het wondere “Caronate” werd ingezet. Apparat betoverde. Toch voelde er iets wrang aan. Apparats muziek werd wondermooi gebracht, maar er was weinig ruimte voor improvisatie. Elk lied was meeslepend, maar wanneer het eindigde kwam er ook een leegte, waardoor de sfeer telkens weer bij elk nummer moest worden opgebouwd.
Desalniettemin kreeg Apparat de Roma mee, en smeekte het om een bisronde. Als laatste werd “Black Water” ingezet, op het geluid van een druilerige herfstbui. Wanneer bij het eind van het nummer de regengeluiden terugkeerden, druppelden Sascha’s bandleden van het podium. Enkel hij en de toetsenist bleven over. Het zat erop.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Charlie Cunningham - Harten breken door een glimlach op je gezicht te toveren
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Charlie Cunningham is een rijzende ster binnen het singer-songwriter gebeuren. In 2015 stond de man nog in Huis 23, dezer dagen omgetoverd tot Salon. Op zondag 13 oktober stond hij in AB Club. Ondertussen bracht Charlie Cunningham zijn tweede schijf op de markt 'Permanent Way'. Een bijzonder emotionele plaat, die gevoelige snaren raakt maar je niet in een tranendal doet belanden. Eerder tovert Cunningham een glimlach op de lippen. (Lees de recensie van deze plaat: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75032-permanent-way.html ) Dit laatste blijkt eveneens de rode draad te zijn van het concert van Charlie Cunningham in een compleet uitverkochte AB Club. In maart 2020 staat Cunningham in AB Box, wie nog moest twijfelen. Niet doen. Het loont de moeite!
De zaal compleet stil krijgen, daar slaagt een voorprogramma helaas zelden in. Echter was dit met Hamish Hawk (****) toch even anders. De man doorspekt z’n singer-songwriter talent met nodige folk elementen. Hij gooit bovenop toch zeer emotioneel gebrachte songs, de nodige dosis humor. En krijgt net door die bijzonder charismatische uitstraling, op zijn eentje met een akoestische gitaar, de handen moeiteloos op elkaar. Naast het uitdelen van enkele grappige kwinkslagen beschikt Hamish eveneens over een bijzonder warme stem, die ontroert en je al een eerste krop in de keel bezorgt op deze bijzonder fijne avond. De zaal werd er muisstil van, behalve dan bij het daverend applaus dat Hamish Hawk den deel viel, bij iedere song opnieuw. En neem het van ons aan, dat applaus was gemeend en vanuit het hart. Want deze man raakte alvast een snaar, waar een lach en een traan verfijnd met elkaar worden verbonden.
Ook het optreden van Charlie Cunningham (*****) ligt een beetje in diezelfde verlengde als zijn voorganger. Enkel staat Cunningham niet alleen op het podium, maar laat zich omringen door drie muzikanten die een meerwaarde zouden vormen binnen het geheel. Charlie een begenadigde zanger die met zijn warme stem en uitstraling menig hart zodanig diep raakt, dat we mensen duidelijk geëmotioneerd en ademloos zagen staan kijken, luisteren en vooral genieten. Mannen trokken hun meisje wat steviger tegen zich aan bij songs als “Telling it wrong”, “Answers” tot “Headlights”. Meisjes stonden in de zaal een traan weg te pinken, met een glimlach op de lippen. Ook wij hielden het niet echt droog. Wederom viel op hoe stil de zaal tijdens de volledige set bleef, om dat te verwezenlijken moet je als artiest zeer sterk in je schoenen staan.
Dat is dus niet enkel de verdienste van Charlie zelf, die bovendien een fijn potje gitaar speelt. Meermaals stokte onze adem als de trompet speler een solo naar voor brengt, die rillingen door de zaal jagen. Hij krijgt daarvoor een welverdiend, daverend applaus. Aansluitend daarop bleek de drummer van dienst zijn drumvellen te bespelen op een zalvende wijze, perfect passende binnen het concept dat Charlie aanbiedt. En zijn de piano klanken de ultieme kers op die taart, om het aangeboden gerecht compleet te maken. Door met een complete band aan te treden staat Charlie niet meer naakt op het podium, maar klinken de songs zoveel voller. Dat merk je ook aan songs als “Hundred Times” en “Permanent Way” die op heel wat herkenning applaus konden rekenen.
Op dit elan werd doorgegaan tot het prille einde met “Lights Off” in de bisronde. Niet alleen puur muzikaal raakt hij een snaar, de man is eveneens een charismatische frontman die voortdurend zijn publiek op een gezapige wijze aanspreekt. Charlie Cunningham loopt bovendien niet naast zijn schoenen, integendeel. Zo spreekt hij niet alleen zijn waardering uit voor zijn mede muzikanten. Ook de entourage, geluid en lichtman, tot de mensen van de merchandiser en de fans in de zaal krijgen van hem een pluim op de hoed. Zijn bescheidenheid siert hem.
Besluit: Zowel Hamish Hawk als Charlie Cunningham blijken op deze bijzonder fijne avond in de AB Club één voor één harten brekers te zijn die door een glimlach op je gezicht te toveren, je met een gelukzalig gevoel vanbinnen, en een krop in de keel huiswaarts sturen.
Setlist: Breather - An Opening - Telling it Wrong - Own Speed - Lessleg-Lines – Answers -Bite - Don't go to far - Headlights-Hundred Times - Permanent Way – Minimum - You Sigh -
Encore: Blindfold - Lights off
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…
Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.
Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.
Organisatie: Barock, Brugge
Ravenfield is een Duitse rockband die zichzelf omschrijft als 'dark rock to kill happiness'. De band zag het levenslicht in 2016 en bracht in 2017 een titelloze EP uit. Een visitekaartje waar de depressieve, zeer emotioneel beladen muziek je doet neerdalen in sombere gedachten. Met 'Faith And Fall' bracht de band in 2019 zijn debuutalbum op de markt. Waar die stelling nog wat meer in de donkere verf wordt gezet.
Vanaf “Self Destruction” kom je in een weemoedige gemoedstand terecht, waarin je blijft vertoeven op de volledige plaat. Dat is in grote mate de verdienste van trage riffs, gecombineerd met trommelgeroffel die je hart doet verschrompelen van innerlijk verdriet. Waarna een al even intensief en intieme stem boordevol verdriet en pijn, je tot tranen bedwingt. Indien u nog niet in een depressieve bui was terecht gekomen, zal dat na zwartgeblakerde parels als “Journey-Gone”, “Second Skin” en “Alone” en het overweldigende “Farewell” niet lang meer duren. Wie had gehoopt dat na zoveel pijn en smart er een licht gaat schijnen aan het einde van de tunnel is er aan voor de moeite. Want ook bij “The Sick One”, een klepper boordevol innerlijk verdriet en pijn van meer dan acht minuten, word je geconfronteerd met je eigen donkere zielsroersels. Zonder verpinken blijft Ravenfield diezelfde intense wegen verder bewandelen op “Wasteland”, “Burning Tree”, “Darkest Sun” en “Ashes”. Het meest opvallende is dat geen oorverdovende riffs ervoor zorgen dat geluidsmuren worden afgebroken, maar toch slaagt de band erin je een soort pijn vanbinnen te bezorgen die je in diepe gedachten doet achterblijven, in de donkerste hoek van de kamer.
Dat alles op deze schijf wat diezelfde lijn opgaat, kan gezien worden als een minpunt. Echter slaagt Ravenfield er net door je ook met je eigen donkere zijde te confronteren, de aandacht scherp te houden. Iedereen die houdt van typische depressieve donkere rock, waarbij op een haast melancholische wijze zowel instrumentaal als vocaal op uw gemoed wordt gewerkt, die zou in deze schijf en band zijn gading moeten vinden. Wie het liever wat lichtvoetiger ziet, zal er zelfs lichtjes depressief worden van zoveel donkere weemoedigheid die door je hart snijdt.
België heeft meer dan degelijke deathmetalbands, die al jaren niet meer hoeven onder te doen voor grote namen binnen die scene. Vanaf hun ontstaan in 2012 heeft The Curse Of Milhaven altijd zijn stempel gedrukt op dat typische melodieuze death/metalcoregebeuren. Dit resulteerde in een debuutplaat in 2014 een EP in 2017. Eind augustus bracht de band een opvolger uit: 'Thresholds'.
Met “Confident To Defy” wordt de lat al hoog gelegd. Dat de band van vele markten thuis is, bewijzen ze met een lekker aan de ribben klevend instrumentaal huzarenwerk “Cruciato Mentis”. “Enlightenment” is een akoestisch, intensief en lichtjes dreigend intermezzo dat eigenlijk een rustpunt vormt voor wat nog moet volgen. De registers worden in “My Reign, My Wrath” namelijk compleet, op verschroeiende wijze, open getrokken. Richting Hel! De drummer van dienst behandelt zijn drumstel op zodanige wijze dat de vier paarden van de Apocalyps ten tonele verschijnen, waarna waanzinnige screams uit die Hel opstijgen en niet alleen je hersenpan verpulveren, maar ook je ziel doen branden. Dit allemaal op een zodanig hoogstaande wijze, waardoor de band bewijst waarom ze in onze contreien zo hoog aangeschreven staan wat het deathmetalgenre betreft. Ook al liggen de daaropvolgende kleppers als “Path of Desperation”, “Sadistic” en “Shelter” op diezelfde lijn. Doordat het niveau steeds torenhoog blijft en je instrumentaal en vocaal over de gehele lijn doorheen wordt geschud, stoort dit allerminst.
Of The Curse of Milhaven iets nieuws brengt? Nee, maar dat de lat over de gehele lijn zo hoog wordt gelegd, trekt ons het meest over de streep. Afsluiters “Thresholds” en “Weakness” zijn alleen maar een levend bewijs daarvan.
Dit is het soort onaardse deathmetal waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van dit genre. The Curse of Milhaven bewijst nog maar eens een uitzonderlijke diamant te zijn binnen dat deathmetalwereldje, van onschatbare waarde en van zo hoog kaliber dat ze niet meer moeten wedijveren met de grote namen binnen het genre. Integendeel zelfs! Eigenlijk bewees de band dit al met zijn debuut en de vele concerten. Anno 2019 wordt dat nog meer in de verf gezet.
Als een band zijn visitekaartje aflevert, kan dat alle kanten uitgaan. Meestal voel je aan dat een beginnende band zeker over potentieel beschikt om ooit potten te breken, maar dat er vooral nog groeimogelijkheden zijn. Het komt zelden voor dat we zodanig omver geblazen worden dat we de biografie van een band opzoeken om er zeker van te zijn dat het om een nieuwe formatie gaat. Dat was ook het geval met Tezura, een melodieuze thrash/coreformatie die pas is ontstaan in 2018 en met 'Voices' een EP uitbrengt die ons inderdaad met verstomming slaat.
“Behind the Glow” is al een eerste verschroeiende mokerslag in het gezicht. De gitaarlijnen klinken opvallend perfect, als scherpe scheermesjes. Drumsalvo's die aanvoelen als kanonsballen worden gekruid met een vocale aankleding die zorgt voor meerdere adrenalinestoten. De melodieuze aanpak van het thrashmetalgenre is zelfs vrij uniek te noemen. Een lijn die de band verder doortrekt op de daarop volgende “Voices”. Een klepper van circa vijf minuten lang, waarvan huidige topbands in het genre nog kunnen van leren. Het lijkt wel alsof deze band al ruimschoots twintig jaar bestaat. Zodanig hoog is dit niveau dat we zoeken naar minpunten, en die zelfs na meerdere luisterbeurten niet vinden.
Want ook bij “Apotheosis” voel je diezelfde adrenaline door je aders stromen, waardoor enige sceptische kijk op de zaak naar de vuilnisbak kan doorverwezen worden. Tezura doet er gewoon nog wat schepjes bovenop met de afsluiter “Sun”. Waar geen speld valt tussen te krijgen.
Het is namelijk verdomd moeilijk geworden om een unieke boom te worden in dat grote bos van thrash en metalcore. Maar Tezura slaagt erin grenzen te verleggen binnen deze muziekstijl, waarvan we het bestaan niet kenden. Dat is de verdienste van muzikanten die op zodanig hoog niveau hun ding staan te doen, dat we niet zomaar worden omver geblazen. De mokerslag in ons gezicht laat ons totaal verweesd achter.
Dit is een soort visitekaartje dat we niet elke dag tegenkomen. Meer nog. Dit is het soort thrashmetal waardoor we ooit fan zijn geworden van het genre, ergens in de jaren '80. Alleen slaagt deze band erin daar gewoon een paar stevige schepjes boven op te doen. Klasse, pure klasse schotelt Tezura ons voor.
Tracklist: Behind the Glow 06:44, Voices 05:15, Apotheosis 04:51, Sun 05:52
We leerden de punk band CLCKWS kennen via het album 'Counter Clockwise'. We schreven daarover: "CLCKWS levert met Counter Clockwise een visitekaartje af waarmee ze direct alle deuren openstampen, en zonder enig medelijden de luisteraar murw slaan. Van begin tot einde. Door middel van een energiek tot knallende aanpak. Met kort en bondige songs, die letterlijk door de strot worden geramd. Echter weet CLCKWS ons links en rechts dus ook aangenaam te verrassen door een experimentele knipoog naar eventuele andere, even snoeiharde, muziekstijlen. We onthouden ons het liefst van vergelijkingen. Maar een kruisbestuiving tussen een doorsnee punk act, met bijvoorbeeld een band als Brutus, zien en horen we zeker voorbij komen." Ondertussen is rond de band veel gebeurd, de typisch vrouwelijke inbreng is door het afhaken van Eva helaas verdwenen. De band heeft in een jaar tijd een heel turbulente periode doorgemaakt maar is met een nieuwe schijf 'Popular Polarization' klaar om een nieuwe bladzijde met een knal van formaat om te slaan.
Vanaf “Consumer”, een song van nog geen twee minuten, worden alle registers open getrokken zoals dat hoort bij een pure punkplaat. Recht door zee, en niet meer opkijken terwijl elke woede zowel instrumentaal als vocaal wordt uitgeschreeuwd tot geen enkel heilig huisje nog overeind staat. Zoals het zich afzetten tegen elke vorm van religie bij “Sheeps' religion, the herder, of sheep. Your god, your master, skindeep. Religion, the herder, of sheep”.
“Your god, your master, asleep." Het is al sinds de jaren '70 de drijvende kracht achter het pure punkgenre. Dat zet CLCKWS op deze knappe plaat eveneens in de verf. Het razendsnelle tempo wordt over de gehele lijn aangehouden. Ook “Sheep” en “Renegade” met iets meer dan twee minuten zelfs iets van de langere songs op deze plaat, blijven aanvoelen alsof je in een carrousel bent aanbeland en met een moordend tempo naar beneden stort. Mokerslag na uppercut deelt de band uit, tot je niet meer recht kunt komen. De boodschap die soms op één minuut door de strot wordt geramd is klaar en duidelijk.
“Politics” bijvoorbeeld: ''Your promise is a lie. Politics: narcissism, selfish scum, public rats. Your promise is a fucking lie. Lies!" Kort, krachtig en duidelijk. Het soort punk waarvoor wij als jonge tiener in die verre jaren '70 ook voor de muziekstijl zijn gevallen. Dat anno 2019 die boodschap nog steeds relevant is, en nodig om door de strot te rammen? Ook dat zet CLCKWS over de gehele lijn dik in de verf. Dat zich afzetten tegen al die heilige huisjes komt dus ook terug op songs als “Unity”, “Aimless” en “Unguilty”. CLCKWS sluit geen compromissen en kon in het verleden daardoor op onze waardering rekenen. Met een vernieuwde line-up blijft die boodschap gelukkig voldoende overeind om ons te blijven overtuigen van hun kunnen.
Punk is - en dat gaan we tot het oneindige herhalen - nog steeds niet dood. CLCKWS is daar het levende bewijs van. Dat deze band niets unieks of wereldschokkends brengt. Het is ooit wel eens voorgedaan. Daar zij we ons van bewust. Maar dat een band als CLCKWS het punkgenre, en de boodschap die er achterschuilt, op een energieke en verschroeiend snelle wijze levendig houdt. Dat trekt ons compleet over de streep.
De Zweedse singer-songwriter Anna Ternheim heeft doorheen de jaren voldoende haar stempel gedrukt op dat genre. Ze brengt ook met de regelmaat van de klok breekbare platen uit, met soms een onderliggende boodschap. Anna bracht via BMG een gloednieuwe schijf op de markt: 'A Space For Lost time'. Daarop werpt ze naar goede gewoonte haar grootste wapen in de strijd: haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem.
De gevoelige kant van deze singer-songwriter bevat op 'A Space For Lost time' eveneens een onderliggende boodschap. Namelijk een oproep aan de mensheid om zelfstandig te leren denken en handelen. Dit door zeer kleine verhaaltjes te vertellen. Song na song prikkelt Anna eigenlijk de aanhoorder zijn of haar fantasie, waardoor je deze schijf toch enkele luisterbeurten dient te geven. Vanaf “This Is The One” voel je al aan dat het eveneens een gevoelige schijf is geworden, waar Anna duidelijk haar diepste zielsroersel heeft op verwerkt, op een gezapige en best intense wijze. Een akoestische gitaar, sober drumgebruik en een vrij monotone vocale aankleding vormt de rode draad doorheen de volledige schijf. Song na song prikkelt Anna dus niet alleen uw fantasie maar laat u eveneens wegdromen naar verre oorden. Zodat dus ook uw fantasie wordt geprikkeld. Ze doet dit telkens op een zeer gevoelige en intieme wijze, waardoor je toch wel diep geraakt zal worden.
Verbluffend en intensief in die zin dat grenzen worden verlegd, is deze schijf wellicht niet, maar onder het motto 'schitteren in eenvoud' hoort Anna Ternheim met deze bijzonder breekbare schijf zeker en vast thuis. Dat zet de singer-songwriter verder in de verf bij “Lost Times”, “Stars” en die mooie afsluiter “Oh Mary”. Wie het niet ver gaat zoeken, zal op deze schijf zeker zijn gading vinden. We raden wel aan om het pareltjes toch minsten een keer of drie te beluisteren om de beweegredenen van Anna Ternheim pas echt te begrijpen. Eens ze jouw gevoelige snaar heeft geraakt, is echter geen terugweg meer mogelijk.
Een mooie parel die schittert in al zijn eenvoud.
Tracklist: This Is The One (3:41), You Belong With Me (3:26), Everytime We Fall (3:43), When You Were Mine (4:05), Remember This (3:03), Lost Times (3:24), Stars (3:14), Walk Your Own Way (3:55), All Because Of You (3:18), Oh Mary (2:39)
Pop/Rock
Per W / Pawlowski: Twee creatieve geesten aan het woord in hun samenwerking
Per W / Pawlowski
2019-10-10
Dirk Ghys
Voor mij is dit gesprek - hou je vast - zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst.
Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als “Satan is in my ass”, “B.A.B.Y.” (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare “Sad sad planet”.
Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en - jawel - De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W.
De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. Met als resultaat uitermate lovende recensies.
Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.
Kant A: Mauro Pawlowski
Hoe ben je bij Per W terechtgekomen?
Dat gebeurde via Felix Huybrechts, de man achter Starman Records. Hij vertelde me dat Kloot een producer zocht. Zo hebben we afgesproken en zijn we samen beginnen werken. Ik ben een paar keer naar Tervuren geweest, de woonplaats van Per W. Zijn werkkamer moet dringend erkend worden als werelderfgoed. Hiermee verwijs ik naar de hoes van onze cd. Ik schiet goed op met Kloot omdat hij inspirerend werkt.
Hoe gingen jullie te werk?
De inbreng was zowat 50/50. We zijn twee jaar geleden begonnen. Nu ligt de plaat in de winkels. Daar gaat inderdaad een periode over. De teksten zijn hoofdzakelijk van Per W. Hij stuurde eens een medley door met onafgewerkte tekstflarden. Deze hebben we letterlijk gebruikt. We bespeelden als duo alle instrumenten zelf. Later werden de drums van Jo Moens (The Employees) en de bas van Pip Vreede (Red Zebra, The Wolf Banes) toegevoegd. De ondersteuning van de vocals gebeurde door niemand minder dan Daan, Nathalie Delcroix (Lais), William Souffreau (Irish Coffee) en Mona.
Waren er inspirerende voorbeelden zoals in de recensies vermeld worden?
Dat van The White Album (de dubbele witte van The Beatles) en The Velvet Underground (met Lou Reed en John Cale) klopt als een bus. Dat zijn dan ook twee mijlpalen. Diegene die dat ontkent, heeft geen kaas gegeten van popmuziek. The White Album is een trendsetter. Een soort compilatie met 30 songs, alsjeblieft. Er zit geen echte lijn in. Met heel afwisselende nummers als “Back in the USSR” over “Dear Prudence” naar “Sexy Sadie”.
Op ons schijfje staat er ook hitgevoelig materiaal. Als alternatievelingen zijn we daar zeker niet vies van. Neem bijvoorbeeld “Land of the most forgotten” of “Waiting for the con man”.
Je muzikale loopbaan loopt van The Evil Superstars over dEUS naar Per W en verder. Hoe voelt dat aan?
Dat is simpel. Ik speel bij iedereen als het maar interessant is. Ik heb veel waardering voor Kloot. Ik vind zijn cassetteperiode een hoogtepunt. Ik was al fan van hem toen hij bij The Misters en The Employees speelde. Een artiest die heel wat in zijn mars heeft en niet in één vakje te stoppen is, daar hou ik heel erg van.
Kant B: Kloot Per W
Hoe is jouw samenwerking met Mauro tot stand gekomen?
Ik kende Felix van Starman Records. Ik speel bij Lavvi Ebbel en hij had een dubbel-cd van die groep uitgebracht. Hij lanceerde recent ook een luxebox van mijn ‘Music For Girls’ op cassette. Felix bracht ons samen. Zo hebben Mauro en ik afgesproken in een kroeg. Het klikte meteen. We zijn uit hetzelfde hout gesneden, weliswaar van een andere generatie. Ik vertelde hem dat ik een hele stapel onafgewerkte nummers had. ‘Geen probleem,’ zei hij me, ‘bezorg me alles.’ Ik vertelde hem dat het honderden zaken betrof. Hij vond dat prima. Om te beginnen heb ik hem vier maanden lang alles doorgestuurd.
We speelden enkele keren samen in mijn repetitiehok. Sommige opnames gebeurden zelfs via de smartphone. Daarna voltooide de wisselwerking zich via het internet.
De productie was in handen van Mauro. We hadden geen budget, nul euro. De mannen van Pink Floyd zouden je vierkant uitlachen.
Ik schat Mauro zeer hoog in. We zijn gelijkgezinden. Hij weet op een clevere manier invloeden te integreren. Hij beschikt over een zeer grote muzikale horizon.
Werkte ‘the White Album’ inspirerend?
Zeer zeker, dit album was een soort sjabloon dankzij de verschillende sferen. “Eleonor Rigby” is een song van The Beatles, weliswaar van ‘Revolver’. Dit personage diende als archetype voor vergeten eenzame mensen. Door de herhaalde regel ‘Look at all the lonely people. Where do they all come from? Where do they all belong?’
Ik heb er “Eleonore Rigby” van gemaakt, een slepend Franstalig nummer. Geïnspireerd op Madame Bovary, een vrouw met verschillende persoonlijkheden.
Hecht je veel belang aan liedjesteksten?
Jawel. Het label Jesusfactory complimenteerde me met mijn teksten. Deze zijn verborgen autobiografisch. Ze gaan dus over mezelf en zijn bijgevolg persoonlijker.
Zoals je merkt zijn Mauro & Kloot op hun eigen manier Lennon & McCartney.
Per W & Pawlowski concerteren op vrijdag 6 december in Gistel omdat de Sint overbezet is. De groep bestaat uit zeven muzikanten die hun sporen verdiend hebben bij The Wolf Banes, dEUS, Red Zebra, The Employees, De Kreuners…
Het voorprograma wordt verzorgd door ‘Not Eno & Cale’. Dat is duizendpoot Marcel Vanthilt in duo-formatie. Ze brengen hun versie van new wave klassiekers. Eenmalig en uniek.
Zes december 2019 zal - naast het vele speelgoed en snoep - in je geheugen gegrift blijven als een uitzonderlijke muzikale avond.
Wat - concert Mauro / Per W plus band
Voorprogramma - Marcel Vanthilt duo (Not Eno & Cale)
Wanneer - vrijdag 6 december - 20 uur
Waar - cc Zomerloos Gistel
Voorverkoop - 15 euro
Info - www.gistel.be
Eén van de meest productieve rock bands van het moment? Dat kunnen we King Gizzard & The Lizard Wizard zeker noemen. De Australische band bracht dit jaar alleen al twee albums uit, en in 2017 liefst vier. Sinds hun ontstaan in 2010 zijn dat er ondertussen een vijftiental. Het heeft hen windeieren gelegd. Ondertussen heeft de psychedelische rock band zijn stempel gedrukt op het rock gebeuren over de grenzen heen. Wat in ons land dan ook zorgt voor niet één maar twee keer een uitverkochte Ancienne Belgique. De band nam in zijn kielzog nog twee andere bands uit Australië mee: ORB en Stonefield. Wat de smaakvolle psychedelische trip op Australische wijze compleet maakt.
ORB (***1/2) - Voor veel mensen was 18u30 toch iets te vroeg, er stond dus nog niet opvallend veel volk in Ancienne Belgique voor de eerste band. ORB brengt een retro mix tussen stoner, doom en psychedelische rock. We zagen enkel de drie laatste songs van de band, maar zagen wel een band die, puur muzikaal bekeken, een knipoog uitdeelt naar een Black Sabbath. En over heel wat potentieel beschikt. Vanaf de eerste song werden de registers op een energieke wijze open getrokken. En konden ook wij het niet laten hierop al te staan headbangen, met de luchtgitaar in aanslag. Voor liefhebbers van de beter doom/stoner of doorsnee Black Sabbath liefhebbers, een aanrader deze ORB.
Stonefield (****) - Stonefield, een band bestaande uit vier vrouwen die ook zusjes blijken te zijn, legt de lat zelfs nog hoger. De temperaturen beginnen prompt te stijgen dankzij het gezapig stoner sfeertje dat de dames naar voor brengen. Gebruik makende van o.a. ook keyboard en een opvallend heldere vocale inkleding, beginnen we prompt te zweven over de dansvloer van AB. De dames kruiden dit eveneens met de nodige doom elementen. Wat dan weer aanvoelt als een donker dekentje tegen de komende koude nachten. Ondertussen zagen we meer en meer mensen de zaal binnen komen, en stond prompt iedereen uiteindelijk tot ver naar achter mee te headbangen. Stonefield heeft in AB alvast veel zieltjes gewonnen, waaronder het onze. Een betere opwarmer van wat nog moest komen, konden we niet krijgen.
King Gizzard & The Lizard Wizard (****) - Aan de hoofdact van de avond om nog beter te doen. Nu, met “Venusian 2” werd de set alvast stevig ingezet. Toch duurde het wel even eer King Gizzard & The Lizard Wizard op volle toeren draaide, maar eens dat is gebeurd is er geen doorkomen meer aan. De eerste uppercut in het gezicht volgt met “The Lord of Lightning”. Die zorgde voor een eerste crowdsurfer en moshpit. Er zouden er nog volgen. De band voelde aan dat ze het publiek eindelijk uit hun hand konden doen eten en viert prompt de teugels op een zeer gevarieerde wijze. Want dat is nog het meest opvallende pluspunt aan deze Australische psychedelische rock band. Niet alleen krijgen we dus een potje psychedelica voorgeschoteld. Ook doom, stoner, Prog, surf, blues, jazz, Kraut- en spacerock invloeden passeren de revue.
De bewegelijke frontman Stu Mackenzie mag dan veel aandacht naar zich toe trekken, ook een opvallende mede muzikant binnen de band is, zonder afbreuk te doen aan de inbreng van de rest van de bandleden, toch Ambrose Kenny-Smith. Naast de aanstekelijke keys, zorgde ook zijn mondharmonica voor een meerwaarde binnen het geheel. Trouwens mocht hij bij “Billabong Valley” de zang voor zijn rekening nemen. Dat bleek een ander verfrissend hoogtepunt binnen de set te zijn. Dat de band ook rustigere nummers kan brengen, merkten we het in het midden van de set. Bijvoorbeeld bij het zweverige “Sense” . Het zorgde voor een doom sfeertje, waardoor je inderdaad weer eens ging zweven over de dansvloer. Waarna alle registers plots weer werden open getrokken in een wervelende finale met “Open Water”, “Perihelion” en “Am I In Heaven”.
Besluit: King Gizzard & The Lizard Wizard had voor ieder wat wils in de grabbelton zitten. De fans van psychedelische rock konden staan heupwiegen, zonder daarbij gebruik te maken van geestenverruimende middelen. De rock en metal liefhebber kreeg de kans te moshen op de energieke songs met de nodige vuurkracht. Wij vergaapten ons meermaals op de prachtige mondharmonica klanken en de zeer bewegelijke frontman, die door zijn charismatische uitstraling uiteindelijk iedereen uit zijn hand deed eten.
Kortom kregen we op deze dinsdagavond een geslaagde, smaakvolle maar vooral zeer gevarieerde psychedelische rock trip voorgeschoteld. En dit geheel op Australische wijze.
Setlist: Venusian 2 - Superbug - The Lord Of Lightning - Alter Me - Altered Beast IV - People-Vultures - This Thing - Sense - The River - Billabong Valley - Doom City - Open Water - Perihelion - Am I In Heaven?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/orb-09-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-gizzard-and-the-lizard-wizard-09-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Al meer dan een decennia lang ben ik grote fan van Red Sparowes, de band waar Emma Ruth Rundle vaste gitarist in is en één van de grootste namen binnen het post-rock genre. Via deze weg kreeg ik meer belangstelling voor Emma Ruth Rundle en zo leerde ik dan ook haar andere muzikale projecten kennen. Zo is Emma bezielster van de folk/shoegaze band The Nocturnes en richtte ze samen met Greg Burns (bassist bij Red Sparowes) de experimentele rockband ‘Marriages’ op. Naast actief lid van voorgaande bands, bracht Emma in 2014 ook haar solodebuut ‘Some Heavy Ocean’ (Sargent House ltd.) uit. Je leest het juist, Emma Ruth Rundle heeft al op vele wijzen haar muzikale stempel gedrukt in het underground circuit. Daarom keek ik dan ook heel erg uit naar dit optreden.
Ik geef jullie alvast ook een belangrijke tip mee: dit jaar is Emma Ruth Rundle mede-curator van het prestigieuze Roadburn Festival in Tilburg (NL). Er werd reeds bekend gemaakt dat Red Sparowes (na lange pauze) een reunieconcert zal geven. De kans is sowieso groot, dat Emma er ook een solo set brengt.
Opener van dienst was Fvnerals***, een doomband met roots in de zuidkust van Brighton (UK), maar ondertussen gevestigd in het Brusselse. De band bestaat uit een bassist/zangeres, een gitarist en een drummer. Vanaf ze startten met spelen, werd voor mij duidelijk dat hun sound niet gewoon pure doom was, maar grote invloeden bevat van post-rock en donkere ambient. Wat voor mij een tof geheel is. Hun songs kwamen heel goed over, maar vond ik niet dusdanig vernieuwend. Zo moest ik af en toe denken aan bands zoals Chelsea Wolfe, Esben and The Witch, … Die nog steviger binnen het datzelfde genre staan. De dynamiek tussen de bandleden zat alleszins goed snor, maar het volume mocht voor mij iets luider staan. Dergelijke bands verdienen het niet om enkel gehoord te worden, maar ook gevoeld te worden aan ieders borstkas. Fvnerals speelde in ieder geval een mooie show en was terechte opener voor Emma Ruth Rundle. Bovendien reageerde het publiek heel erg enthousiast!
Na Fvnerals lastte men een korte pauze in. Ondertussen werd het geluid nog eens gecontroleerd, en bleek dat de microfoons veel stoorsignalen gaven. Na een kwartier leek het probleem nog niet opgelost te zijn en werd het hierbij gelaten. Ik werd nu toch wat zenuwachtig, want ik wou dat alles goed zat voor zo’n belangrijk optreden. Emma Ruth Rundle**** kwam het podium op en gaf meteen advies aan de geluidsman om het volume van de microfoons iets lager te zetten. Ze bedankte ons allen voor onze aanwezigheid, en zette in met “Fever Dreams”, het eerste nummer vanop haar laatste album (‘On Dark Horses’, 2018). Meteen een stevige opener dus. Haar stem zat vanaf de eerste seconde perfect, en ieder van de bandleden waren goed in vorm. Op de microfoon van de gitarist zat nog steeds storing, maar dit probeerde hij op te lossen door iets meer afstand te nemen. Al snel kwam de menigte in de juiste mood en werd er volop genoten. Emma’s stem was niet alleen perfect, maar ook ongelooflijk authentiek: zo bitter, zo vol, zo fragiel, zo rauw, zo wendbaar. De muziek kwam live over als een ‘wall of sound’ die mij volledig omarmde en diep deed wegzinken in Emma’s teksten. Er was veel post-metal/shoegaze invloed hoorbaar, maar toch samen gegoten tot de typische, unieke sound van de band. Voorbeelden zijn de drummer, die bvb. met de zijkant van z’n sticks tegen de cymbalen sloeg. Of de bassist en drummer die de band niet leidden, maar wel Emma volgden.
Na enkele nummers werd het geluid al iets beter, maar Emma kon het toch niet laten er een grapje over te maken: “I didn’t knew we had a new bandmember. It’s like a ghost in the room.”.
Eerlijkheidshalve moet ik ook melden dat het onmogelijk is om echte hoogtepunten op te sommen. Iedere song bevestigde het topniveau van dit concert en bevatte altijd zijn eigenheden waardoor alles immens straf klonk. Al voor ik het kon beseffen, waren we na een dik uur aangekomen bij het einde van de set. De band ging na een dankbare zwaai het podium af en ik bleef vol verstomming staan.
Kort hierna, en tegen mijn verwachtingen in, kwam Emma opnieuw het podium op. Maar deze keer was ze alleen, zonder band. Ze nam haar gitaar en begon “Real Big Sky” te spelen. Haar kenmerkende, eigen gitaarsound kwam nu nog zoveel duidelijker naar voren en dwong bij mij veel respect af. Het was ook nu heel duidelijk dat Emma geen ‘gewone’ muzikante is, Emma is uniek. En toen ze begon te zingen, op zo’n eerlijke en emotionele manier, sloeg de bom in. Doorheen de zaal heerste een absolute stilte en ik zag veel mensen met de mond open staren. Een man vooraan in het publiek probeerde het nummer te filmen, maar Emma vroeg hem vriendelijk z’n camera weg te stoppen. Ik begreep meteen waarom: Emma beleefde de emoties van ieder woord die ze zong en gaf mij hierdoor enorme kippenvel. Na dit ongelooflijk sterke, laatste nummer ging Emma dan definitief het podium af. Er werd luid geapplaudisseerd en ik bleef verbouwereerd achter.
Dit was één van de weinige concerten, die mij zodanig raakten, dat ik tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen.
Emma Ruth Rundle is voor mij één van de strafste madammen in de muziek en kan geen waardering genoeg krijgen.
Twee dagen eerder stond ze ook in de Botanique, Brussel
Setlist: Fever Dreams - Apathy on the Indiana Border - So, Come - Protection - Darkhorse - Control - Marked for Death - Dead Set Eyes - Medusa - Real Big Sky
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Kapitan Korsakov of gewoon afgekort: KKK - Vanavond stond alles in teken van deze keiharde noiserock band, of nog beter, alles stond in teken van hun debuutplaat ‘Well Hunger’. Omdat hun eerste langspeler tien jaar oud is, zou KKK ons deze avond trakteren op een integrale luisterbeurt van deze plaat. Live uiteraard, maar niet ‘gewoon’ live. Anders zou het KKK niet zijn!
Toen Kapitan Korsakov (****) startte met spelen, was de (fluit)toon meteen gezet. Het nummer “When We Were Hookers” werd dan ook vooraan in het publiek ingezet. Het was voor de bandleden eens wat anders dan tussen de varkens staan… (zie clip van dit nummer). Waarna iedereen compleet wild werd. KKK bestaat ondertussen al 13 jaar, maar is zijn live-energie duidelijk nog voor geen haar verloren.
Het publiek stond niet stil en al snel werd duidelijk dat ‘Well Hunger’ geen onbekend spijs was voor de gegadigden. Wat ook opviel is hoe vernuftig Pieter Paul Devos (zanger/gitarist) speelde met de feedback dat hij krijgt van z’n monitor, of hoe hij bewust ‘valse stemmingen’ speelt. Zelden was ik zo vergevingsgezind. Het klopte gewoon als een bus.
Alle nummers, in dezelfde volgorde als in de plaat, passeerden zo in hoog tempo de revue. En bovendien ongelooflijk strak gespeeld door de band. We hadden bijna geen tijd om te ademen. Het was een ‘straight-forward’ set: “Luisteren, en gaan!”.
Vlak voor het laatste nummer, waarschuwde Devos dat we ons nu aan iets ‘kunstzinniger’ zouden mogen verwachten. Welke geniale verwoording was mij dit eigenlijk ook niet. En zo werd “Sheep Dip” weliswaar ingezet door welgeteld 14, je leest het goed, veertien (!) muzikanten. Drie drummers, en zoveel verschillende gitaristen en basgitaristen. Om er maar enkele te noemen namen Pieter De Wilde (Raketkanon), Lode Vlaeminck (Tomàn/Raketkanon), Dries Hoof (Wallace Vanborn) en Vincent Cauwels (The Germans) deel aan deze minstens half uur durende bijzonder intens en nooit gehoorde versie van “Sheep Dip”.
Nadien ging iedereen zwaar onder de indruk en mogelijks pomp-af naar huis. Deze avond was een buitengewoon ferme ode aan ‘Well Hunger’!
Wat een killer band. Nog te zien in de Botanique, Brussel op 18 oktober 2019!
Setlist: When We Were Hookers – Sylvie – Slinksleeping - Wild Smile - Cozy Bleeders - Fuck Me – Fugu -The Looder – Untitled - Sheep Dip
Organisatie: Democrazy, Gent
Stef Bos trad op 4 oktober aan in een uitverkochte OLV Hemelvaart Kerk in Eksaarde. Een onderdeel van de voorstellingen ‘RUIMTE’ waarmee Stef verschillende theaters afschuimt, in zijn eentje op de piano. Ter introductie van dit bijzonder project citeren we even:
Hoe kleiner je bent
Hoe groter de ruimte
Hoe verder je gaat
Hoe dichter je komt
Hoe meer je verzwijgt
Hoe sterker de woorden
Hoe meer je iets loslaat
Hoe lichter je wordt
Hoe minder je praat
Hoe meer je kan zeggen
Hoe minder je uitlegt
Hoe beter het is
Hoe langer je kijkt
Hoe groter het inzicht
Hoe meer je vergeet
Hoe minder je mist
BRON: https://www.stefbos.nl/tour/
deel 1 - Jij geloofde in God, dus jij ging naar de Hemel
Waarom citeren we dit? Het zou de rode draad vormen in het volledige concert. Hoe kleiner hij zich maakt, hoe groter de ruimte wordt rondom hem. Dat blijkt al uit de eerste songs. Stef vertelt trouwens het verhaal over de ontmoeting met zijn mentor Raymond Van het Groenewoud, en hoe hij Johan Verminnen zag optreden en er een heel andere wereld voor hem open ging. Al vrij vroeg in de set zat ook een gedenkwaardige song “Is Dit nu later”; een song over groter of ouder worden en je afvragen of het dat nu is. De man spreekt zijn publiek zeer telkens opnieuw emotioneel aan, maar blijkt ook een ware filmmaker te zijn. Zijn songs zijn één voor één scenario's die hij ofwel op een grappig of droevige wijze vertelt, waarna hij daar een song aan breit. Echter voel je aan dat hij vanuit zijn buikgevoel zingt en acteert. Het is niet zo dat hij een toneeltje speelt, het is levensecht. Dat komt in het eerste deel van de set meermaals tot uiting.
Stef Bos vertelt gezapige verhalen en dus ook droevige verhalen en zorgt telkens voor een lach en een traan. Het mooiste moment in dat eerste deel is als hij “Papa “ brengt. Een song die altijd wel een snaar raakt. Deze keer heeft hij het over zijn eigen vader die in 1992 veel te vroeg overleed. De song wordt daaraan aangepast, en is een ode aan zijn eigen vader en iedereen die zijn vader heeft verloren, maar ook iedereen die zijn vader nog steeds leeft. ''Want ik houdt steeds meer van jou'' schreeuw hij uit, meermaals. Zacht, vanuit de het diepste van zijn hart en dan barst hij in tranen uit. Samen met zoveel mensen rondom ons - inclusief wijzelf - die het niet droog kunnen houden. Een indrukwekkend moment, waardoor het niet gewoon stil wordt in de kerk. Maar muisstil. Daarop volgende zegt hij “ik heb duvel zien staan, laat ons tijdens de pauze één consumeren” en dan zie je hem geëmotioneerd gebogen over zijn piano. Ook wij kunnen onze tranen niet bedwingen, maar een glimlach eveneens onderdrukken. Een mooiere ode aan alle vaders, hier of wie weet waar hebben we nog zelden meegemaakt. ''Want jij Geloofde in God en ging naar de Hemel, ik.... dus we komen elkaar waarschijnlijk nooit meer tegen''. Indrukwekkend, en dan was het eerste deel nog maar net voorbij.
deel 2 - Als je ruimte zoekt, zoek ze van binnen uit
Ook in deel twee is het dat voortdurende schipperen tussen die lach en een traan wat de rode draad vormt. Stef vertelt gezapig over enkele grappige anekdotes die hij meemaakte toen hij als Nederlander voor het eerst in Antwerpen kwam wonen. Zo moest hij dringend een grote boodschap doen en vroeg aan een vrouw ''waar je ergens kon poepen''. Blijkbaar heeft dit in Vlaanderen een totaal andere betekenis. Want de vrouw loopt verschrikt weg. Als hij het later nog eens vraag, stuurt de man hem enkele straten verder en komt hij uit in het Schipperskwartier.
Het fijne aan al die verhalen, het zijn er werkelijk teveel om op te sommen trouwens, is dat het resulteert in inspiratie opdoen om daar teksten rond schrijven.
Stef Bos blijkt dus naast filmmaker, ook een uitzonderlijk getalenteerde poëet die de aanhoorder in de kerk uitnodigt zijn wereld, zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst binnen te treden. Vaak heeft hij het over zijn vader, zijn voorouders maar ook zijn zoon. Eigenlijk zijn al die elementen zo nauw met elkaar verbonden. Elke song opnieuw vertelt hij daardoor over zijn leven, maar ook over het onze.
Hoe we deze talentvolle man moeten omschrijven is daardoor zeer moeilijk. Een cabaretier worden was oorspronkelijk zijn bedoeling. Maar gaandeweg is Stef Bos vooral een poëtisch troubadour geworden, die zijn verhalen zodanig gezapig vertelt dat je als aanhoorder jezelf daar in herkent. Voortdurend jezelf blijven heruitvinden, en je eigen gang blijven gaan is trouwens een extra boodschap die hij meegeeft. Dat zet Stef Bos in de laatste song van de intense set nog maar eens in de verf bij een song van een ander groot voorbeeld van hem Ramses Schaffy “Laat me”
''Laat me
Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me
Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan''
Een mooier einde van een zeer overweldigende avond, konden we ons niet dromen. Stef Bos heeft zeer veel emoties laten boven komen, en ons met een lach een traan een onvergetelijke avond bezorgt. Waarvan zowel jong en oud tot de bodem van hun hart heeft genoten. Het warme en oprechte applaus op het einde van de set, en de lachende gezichten die duidelijk nog steeds aangedaan, was daar het levende bewijs van.
Stef Bos brengt volgend jaar een nieuwe cd uit, gevolgd door een nieuwe tour onder de noemer ‘TIJD’. Ook al was, volgens we lezen op zijn website, deze ‘RUIMTE’ een adempauze nadat hij met zijn band tien jaar elk jaar een nieuwe voorstelling heeft gedaan, en een cd uitbracht. Deze adempauze was er echter eentje dat ons ademloos deed achterblijven. We sluiten af met een advies: 'Als je ruimte zoekt, zoek ze dan vanbinnen uit'
Een extra pluim op de hoed
We willen van de gelegenheid gebruik maken om de organisatie wederom te feliciteren met deze puike tot de puntjes uitgewerkte organisatie. De drankvoorzieningen, met een Westmalle in een glas bijvoorbeeld, zorgde voor een extra pluspunt op deze bijzondere avond in de Kerk in Eksaarde.
Bovendien is er het geluid. In zo een Kerk het geluid goed krijgen is geen gemakkelijke opdracht, wegens het galmen in die kerk. Nu daarvan was wonder bij wonder niets aan te merken. En dat is bij een artiest als Stef Bos die voortdurend inspeelt op de gevoelswereld van zijn aanhoorders, en hen probeert te inspireren, zeer belangrijk. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. We hoorden de piano klanken en de stem van Stef perfect, ook bij de bindteksten.
Als klap op de vuurpijl is er de lichtshow. Geen overdreven belichting, vrij sober als dat zo moet zijn - om de intieme sfeer te bewaren. Of de schijnwerpers op Stef gericht bij momenten waarop hij zijn stem verheft, waardoor het lijkt of er een licht uit de Hemel schijnt.
Kortom, in zo een Kerk licht en geluid zo perfect kunnen brengen dat het een meerwaarde vormt binnen dat geheel? Nee, dat komen we niet elke dag tegen. Waarvoor ode aan geluid en licht mannen en de gehele entourage. We zetten dit helaas te weinig in de verf, bij dezen.
Organisatie: In Eksaarde + Fat Bastard Promotions
Al enige tijd keek ik oprecht uit naar de albumvoorstelling van Hydrogen Sea’s ‘Automata’ (2017, Unday Records). Vanavond was het dan eindelijk zover. De intieme setting van de Balzaal beloofde alvast het ideale decor te zijn voor een, zoals ons werd beloofd, intens concert.
Het voorprogramma werd deze avond verzorgd door Camille Camille***1/2. Deze singer-songwriter van slechts 22 jaar schopte het in de laatste editie van De Nieuwe Lichting (StuBru) tot een finaleplaats en won hiermee aan naambekendheid. Camille groeide op in Brussel, waar ze reeds als kind muziek kreeg ingelepeld door deel uit te maken van het kinderkoor van haar moeder. Later studeerde ze in Engeland en tradt ze sedert deze studies vaak op als straatmuzikante in Gent. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten, gezien ik mij op voorhand niet kon ‘inlezen’ over het voorprogramma.
Het was voor mij dus een totale verrassing. Een kwartier later dan gepland zag ik een jonge vrouw op het podium gaan, met alleen een akoestische gitaar in de hand. Ze ging bescheiden op een kruk zitten en stelde de microfoon vervolgens af op juiste hoogte. Rustig startte ze met tokkelen op de gitaar en iets later hoorde ik een gevoelige, volle stem over onze oren vloeien. Haar stemgeluid deed mij af en toe ook denken aan die van Kate Nash. Ze bracht intieme, ietwat donkere folksongs, die vol bezieling werden gezongen. Haar bijzondere stem, het eenvoudig gitaarspel, maar vooral de pakkende teksten leken het gehele publiek in z’n greep te hebben. In het begin van haar set leek de opkomst voor mij nogal aan de sobere kant, maar naar het einde toe vulde de zaal zich goed. En volgens mij volledig terecht. Wat zij deed aan die jonge leeftijd, met zoveel bezieling, deed mij oprecht veel respect opbrengen. Van Camille Camille hebben we lang nog niet alles gezien. Ik kijk alvast uit naar haar debuutplaat, dat dit najaar zou verschijnen.
Helemaal in ‘vorm’ gekomen dankzij het verrassend straffe voorprogramma, was ik helemaal klaar voor Hydrogen Sea**. Je leest het goed, ik geef de band weldelijk maar twee sterren. Mijn verwachtingen lagen volgens mij realistisch. In 2017 leerde ik hun tweede plaat ‘Automata’ kennen als een uitdagende, frisse, kwaliteitsvolle langspeler zonder dat de authentieke sound van Hydrogen Sea verloren ging. Sedert hun tweede plaat werden Birsen Uçar (zang) en PJ Seaux (keyboards/computer) bijgestaan door niemand minder dan Patricia Vanneste (viool, ex-Balthazar), Joris Caluwaerts (toetsenist, ook bandlid van STUFF) en Steven Van Gelder (drums, ook bandlid van Tout Va Bien). Hierdoor kreeg Hydrogen Sea de kans om zich te ontpoppen vanuit het digitale tijdperk, naar het analoge tijdperk, als volwaardige band. Ik dacht dus, dat Hydrogen Sea sterker zou staan dan ooit en ons op z’n minst een kwalitatie show zou geven, waarbij goede zang de basis is.
Opkomen deden ze met “You Are Here”, het ingetogen, eerste nummer van hun laatste plaat. Dit leek voor mij perfect te kloppen, ook had ik nog geen vermoeden van Uçar’s afwetende stem. Daarna brachten ze “Run”, “Lottery of Indecency” en “Sinister”.
Dit laatste nummer, vind ik persoonlijk één van de sterkste van hun nieuwe langspeler. In de studio-versie van “Sinister” komen alle sterktes van hun huidige band tot uiting: een prachtig gecomponeerd nummer, verkwikkende drum, goede gitaar, het ongelooflijk straf vioolwerk van Patricia en de unieke stem van Uçar. Live bleek het vanaf dan voor mij jammer genoeg een ontgoocheling te zijn. Muzikaal kon ik er weinig op aanmerken: de band stond er en had er duidelijk veel goesting in. Maar zoals ik eerder aangaf, is Uçar’s stem voor mij de basis van deze band. En die stem, liet het volgens mij afweten deze avond. Vaak hoorde ik valse strofes (zoals bij het nummer “Cold Water”) of maakte ze haar zanglijnen te stil gezongen af (zoals bij het nummer “Blackest Skies”).
Ik had de indruk dat Uçar zich geheel het optreden enorm moest forceren om tot op het gewenste niveau te komen, wat volgens mij niet gelukt is. Ook vond ik Uçar vrij statisch op het podium en niet bepaald enthousiast tijdens de bindteksten. Hierdoor klonk het optreden voor mij, vrij langdurig en monotoon.
Wel wil ik duidelijk benadrukken welke ongelooflijke meerwaarde de nieuwe bandleden, waaronder Patricia Vanneste wel niet zijn. Patricia speelde zo ongelooflijk goed op die viool, en ook haar typerend getokkel tradt af en toe op de voorgrond. Deze avond vond ik dat de band vooral op haar steunde, terwijl ik denk dat dit niet de vooropgestelde dynamiek kon zijn. Het laatste nummer dat ik live zag, was “Decoherence”. Opnieuw, een zoveelste kleine ontgoocheling waardoor ik nu niet anders wou dan naar huis gaan. Volgens de setlist die ik in handen kreeg, zouden ze nog enkele bonusnummers spelen, maar naast mij, gingen ook verschillende andere ontgoochelde gegadigden niet in op dit aanbod .
Hydrogen Sea had vanavond zoveel potentieel: om krachtig, volwaardig, matuur en zo goed over te komen. Maar jammer genoeg, zal ik dit optreden niet meteen koesteren.
Setlist: You Are There - Run - Lottery of Indecency - Sinister - The Bloop - Flogsta - Vertebrate - Mordred - Cold Water - I Do not Do - To The Lighthouse - Blackiest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Organisatie: Democrazy, Gent
Devils Rock For An Angel 2019 - Underground metal festival om u tegen te zeggen
Devils Rock For An Angel 2019
Zaal ’t Riet
Zillebeke
2019-09-28
Rating: 9
Erik Vandamme
Elk jaar, sinds 2015, staat er een bepaald festival met 'stip' in onze agenda. Het evenement Devils Rock For An Angel. Dit in grote mate doordat wij de organisatie een warm hart toedragen. Het festival is ooit op poten gezet na het jammerlijke overlijden van het 16 jarige nichtje van Ann. Dit aan een ziekte die ieder van ons wel ooit op een bepaalde wijze heeft getroffen: kanker. Bovendien staan er elke keer toch ronkende namen op de affiche, die binnen de underground metal scene tot ver daarbuiten naam en faam hebben verworven. Op 28 september ging een nieuwe editie door, wij waren er vanaf de eerste tot de laatste band ook bij en genoten van die bijzonder intieme en gezellige atmosfeer, en gingen uiteraard ook enkele optredens zien.
Primal Creation (*****) De opkomst was opvallend groot voor de eerste band op de affiche, dat is ooit wel anders geweest. Zo verwonderlijk is dit echter niet want Primal Creation is, zeker na hun overwinning op Wacken Battle en het avontuur op Wacken Open Air in Duitsland, aan een opmars naar boven toe bezig. We zagen de band al enkele keren aan het werk, en zijn telkens verrast door die opwaartse evolutie die Primal Creation doorheen de jaren heeft gemaakt. Vorig jaar stonden ze nog op het voorprogramma van DRI in Terneuzen en dachten we dat het plafond was bereikt. Niets is minder waar, want nu ook weer slaagt Primal Creation erin verrassend uit te pakken. Niet alleen zien we een band waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt. De gitaristen van dienst zijn één voor één getalenteerde top muzikanten die riffs toveren uit hun instrumenten, waar menig snarenplukker nog kan van leren. De mokerslagen van de drummer van dienst worden telkens straffer en strakker. En als kers op de taart, straalt ook de frontman steeds meer charisma uit, waardoor Primal Creation anno 2019 niet meer moet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Integendeel zelfs. Of het plafond nu is bereikt? Op basis van de tonnen spelplezier die de heren tentoon spreiden. En hoe ze hun publiek omarmen en blijven pushen om dat dak er al vanaf het begin te laten afgaan, denken we dat de mogelijkheden nog steeds niet zijn uitgeput. Een klasse thrash metal concert van een band die gestadig groeit en blijft groeien. Dat is wat Primal Creation ons voorschotelt.
Oceans Burning (****1/2) Goed begonnen is half gewonnen, later zou blijken dat elk concert op deze zaterdag een geslaagd onderonsje werd waar ieder beetje liefhebber van metal tot extreem metal compleet aan zijn of haar trekken kwam. Tweede band op de affiche was: Oceans Burning. "Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning in een notendop." Schreven we vorige zomer over het optreden van deze band op Frietrock in Oud-Turnhout. Ook op Devils Rock For An Angel valt op dat de muzikanten binnen deze band weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks die gestroomlijnde inbreng van gitaar en drum is het echter toch wederom de imposante frontman die door zijn uitstraling en bulderende stem je letterlijk bij het nekvel grijpt en doorheen schudt tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Vanaf de eerste tot de laatste noot blijft hij mokerslagen uitdelen met zijn stem, en dat zorgt voor een volgende aardverschuiving in Zillebeke. Er zouden er nog volgen. In een kort gesprek achteraf drukten we onze waardering uit voor zijn performance en wist hij te vertellen dat dit een manier is om zijn frustraties te uiten. Nu, dat blijkt inderdaad te werken, want daardoor confronteert hij ons ook met onze eigen opgekropte woede, pijn of wat het ook mag zijn. En dit op een gedreven, oorverdovende en verpletterende wijze.
Anwynn (****) Pletwalsen genoeg op de affiche, tijd voor een rustpunt? Dat was buiten Anwynn gerekend. Deze band timmert al sinds 2007 aan de bijzonder donkere weg,. Toen we de band vorige zomer aan het werk zagen , waren we onder de indruk van de combinatie tussen die bulderende crowls van zanger McBouc met de eerder zalvende, maar daarom niet minder donkere, stem van Eline. Ondertussen heeft McBouc de band verlaten en is vervangen door zangeres Kelly Thans, ook bekend van Pandora's Keys. Na een instrumentale intro waar meeslepende gitaar, keyboard en drumgeluiden langzaam maar zeker zorgen dat de poorten van de Hel open zwaaien, treden de frontvrouwen naar voor. Eline en Kelly vullen elkaar zowel vocaal als wat uitstraling perfect aan, en gaan speels met elkaar en de muziek om waardoor een geflirt ontstaat tussen goed en kwaad. Dit resulteert dan ook in een voortdurend gevecht tussen licht en donker, tussen Hemel en Hel. Binnen een symfonische gestroomlijnde instrumentale omkadering, zorgt dit ervoor dat je dus de ene keer een Engelenkoor ziet tevoorschijn komen, waarna plots de tongen van de Hel uw voetzolen likken. Een donkere occulte pletwals die je doet vertoeven in een mystieke omgevingen, waar enerzijds demonische wezens je strak aankijken maar anderzijds je ook een warme gloed over jou voelt neerdalen die je tot innerlijk rust brengt. En dat allemaal binnen een melodieuze, gevarieerde omkadering. Dat was en is Anwynn nog steeds in een notendop.
Vanaheim (*****) Tijd om te bekomen van al de pret, kregen we niet. Want daar was Vanaheim al om ons verder onder te dompelen in een intensieve en al even donkere, atmosfeer. De heren stonden met geverfde gezichten op het podium, en deden voornoemde occulte sferen nog wat meer naar een hoogtepunt stijgen. Ze kregen de handen vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook op elkaar. Vanaheim moet het hebben van verhalen over sage en legendes. De Duistere Folklore komt boven drijven, bij elke gitaar lik en ijzingwekkende vocale inbreng voel je rillingen over je rug lopen, en staat de angst in je gezicht te lezen. Dat is de soort occulte pagan/folk metal dat diep onder je huid kruipt, tot je die demonische wezens uit die Folkloristische verhalen en legendes strak in de ogen kijkt. Dit allemaal gebracht door een band dat zijn publiek letterlijk omarmt, en daardoor zorgt voor een daverend applaus en een geloop naar de merchandise naderhand. Vanaheim wordt vaak vergeleken met bands als Heidvolk, Finnerfost en ander veel moois binnen dat Pagan/Folk metal gebeuren. Echter moet Vanaheim, op basis van wat de prestatie die ze leverden op het podium van Devils Rock For An Angel, totaal niet onderdoen voor deze bovenstaande voorbeelden. Integendeel zelfs!
Beyond The Labyrinth (****) Met de eerder gestroomlijnde melodische hardrock bleek Beyond The Labyrinth een klein beetje een vreemde eend in de bijt tussen al dat thrash, donker en extreme metalen. Ze boden echter ook een welgekomen rustmoment tussen al dat geweld. Eentje dat ons kippenvelmomenten bezorgde bij de vleet, en ons rock hart sneller deed slaan. Onlangs bracht de band nog een EP uit 'Brand New Start' met voornamelijk oudere songs in een nieuw kleedje gestoken. We waren danig onder de indruk van nieuwe frontman/zanger Filip die een meerwaarde vormt binnen het geheel. Bovendien hoorde je al op die EP dat iedereen dezelfde kant uitkijkt. Zeer benieuwd of dat live ook het geval was. De band had af te rekenen met enkele technisch problemen die hen doorheen de hele set wat parten bleven spelen. Echter bestaat Beyond The Labyrinth uit doorwinterde muzikanten die ook daarop een oplossing kunnen bieden. Na een zeer gedenkwaardige instrumentale start, waar alle teugels al werden gevierd, mocht ook Filip zijn bijzonder veelzijdige stem in de strijd gooien, en toen was het hek pas echt van de dam.
Gaandeweg hoor je een band, schatplichtig aan grootheden als Deep Purple, die de sound van hun idolen zodanig onder de knie heeft dat er geen speld valt tussen te krijgen. In het verleden was dat ook reeds het geval. Wat er is veranderd? Meer dan ooit hoor je een band die als een geoliede machine alles uit de kast haalt om een perfect rock optreden neer te zetten. Elke puzzelstuk is daarbij even belangrijk, en iedere gitaarlick sluit dan ook perfect aan op die mooie drum salvo of dat aanstekelijk keyboard geluid. Met als ultieme kers op de taart de stem en bijzonder charismatische uitstraling van Filip die zowel in de trager nummers als de pure rock songs alles uit de kast haalt om je te doen headbangen met een krop in de keel. Beyond The Labyrinth bewees op het podium van Devils Rock For An Angel inderdaad klaar te zijn voor een 'brand new start'.
Xaon (*****) We geven toe, we bezoeken zoveel festivals en doen zoveel concerten dat we eigenlijk een beetje verwend zijn geworden. Soms doen we echter toch ontdekkingen die ons wederom omver blazen. Eentje daarvan was Xaon op Devils Rock For An Angel. Het Zwitserse symfonische death metal collectief brengt een oerdegelijke, verschroeiende set naar voor die elk haartje op onze armen - en ook dat van het publiek aan de vele reacties te zien - omhoog doet komen van puur innerlijk genot.
Strak en energiek gaan de instrumentalisten te werk, zodat er gensters van vuurballen rondvliegen, die als een mokerslag in je gezicht terecht komen. Deze band bestaat eveneens uit een enorm imposante frontman die wat stem en uitstraling betreft wat doet denken aan één van die reuzen uit sprookjes van Grimm. Dat mag de beste man als een compliment opnemen. Want het past, ondanks dat hij zijn publiek met een minnelijke glimlach aansprak, perfect binnen dat death metal plaatje. Er viel dan ook nergens een speld tussen te krijgen, als Xaon als een razende wervelwind tekeer gaat en zorgt voor donkere death metal walmen die je de adem benemen. Waarna je niet anders kunt dan stevig headbangen of overgaan tot een wervelend mosh of ander pit. Dat dak van de zaal ging er op een klein uur tijd verschillende keren af. Xaon doet er, gestuwd door een wild geworden publiek, dan maar een paar ferme scheppen bovenop en blijft zelfs door spelen tot een paar minuten na hun tijdslot. Eigenlijk kon dit wervelend death metal feest gerust nog enkele uren zijn doorgegaan, want er deze band is in staat om op deze wijze de Apocalyps te doen ontstaan in Zillebeke. Meer nog, ze zijn daar zelfs in geslaagd om duisternis zo intens te doen aanvoelen dat je die wezens uit de Apocalyps wel degelijk voor je ogen ziet verschijnen.
Xaon is volgens we lezen op facebook pas sinds 2015 bezig, en laat nu al een onuitwisbare indruk achter. De toekomst van het Zwitserse melodieuze death metal genre ziet er dankzij deze heren zeer rooskleurig uit.
Crossplane (****) Na zo een orkaanuitbarsting moeten optreden is altijd een ondankbare taak. Voor velen was dit het perfect moment om de dorstige te gaan laven. De Duitse band Crossplane brengt sinds 2009 een bonte mix van pure rock-'n-roll en metal. Als belangrijkste invloeden citeren ze o.a. Motörhead, Black Label Society en Kyuss. Dan weet je al wat je op je boterham krijgt.
Die lekker op diezelfde strakke lijn liggende rock muziek die Crossplane naar voor brengt, kleeft zeker en vast aan je ribben. In principe is hierop stilstaan zelfs onmogelijk. De band had het echter aanvankelijk wat moeilijk om een apathisch publiek te vermurwen. Maar dankzij een zeer fijne combinatie tussen aanstekelijke riffs en drum partijen, met een frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt en port, ging gaandeweg het dak er toch weer een beetje af. Voor hun harde werk krijgt op Crossplane dan ook een sterretje meer toebedeelt. Want wij houden nu eenmaal van bands die een inspanning afleveren, waardoor ook wij uiteindelijk uit de bol gaan. En uiteindelijk werden ze daarvoor door het publiek eveneens, helemaal terecht overigens, beloond. Missie geslaagd!
Hexa Mera (*****) Hexa Mera doet na dit zeer fijn rock feest letterlijk de duisternis weer vallen over de zaal. Dit Brussels melodieuze death metal gezelschap doet de poorten van de Hel al open gaan sinds 2010, dit naast en vooral op menig podia. Hexa Mera zijn dan ook meesters in het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur, die in je gezicht terecht komt tot je niet meer op je benen kan staan. Al vrij vlug zorgde dat voor enkele pits en ging het publiek uiteindelijk geheel uit de bol. Voortgestuwd door een band dat alle registers compleet open trekt, op een oorverdovende wijze. En een zeer bewegelijke tot charismatische frontman die door zijn natuurtalent als entertainer, daar gewoon enkele scheppen duisternis bovenop doet. Bovendien beschikt hij over een stem als een klok waardoor demonische wezens weer eens tevoorschijn worden getoverd.
Kortom Hexa Mera heeft de gewoonte om live boven zichzelf uit te stijgen, en dat is ook nu weer het geval. De band slaagt er dan met brio in ons weer even te laten vertoeven in de donkerst kelders van de Hel. Datzelfde intensieve gevoel dat deze band op plaat naar voor brengt, wordt live echter nog meer tot de puntjes uitgewerkt door een band die in een razendsnel tempo tekeer gaat op dat podium tot ook wij, compleet murw geslagen, waanzinnig zijn geworden.
Lord Volture (****) Tijd voor een potje pure heavy metal met de uit Gelderland , Nederland, afkomstige Lord Volture . Binnen de band staat een bekend gezicht, David Marcelis die ook bij Thorium achter de microfoon staat. De band timmert sinds 2010 aan de weg, en brengt dus heavy metal in zijn meest pure en onversneden vorm. Prompt na die donkere mokerslag, zien we het licht door de wolken schijnen dankzij scherpe riffs die klieven door je vege lijf en een zanger met zeer hoog stembereik die daardoor koude rillingen over je rock hart doet lopen. Ook al was het publiek binnen wat uitgedund, velen stonden buiten te genieten van de gezelligheid rondom de foodtrucks, genoten de aanwezige met volle teugen van deze zeer energieke en lekker strakke set, waarbij de haren in de lucht vliegen en prompt de luchtgitaar wordt boven gehaald om samen met de gitaristen - die verdomd scherpe riffs afvuren - menige heavy metal vuurpijltjes af te schieten.
Voor ons was dit gezien het late uur, de perfect afsluiter voor wederom een geslaagde dag en avond vertoeven in het zeer gezellige zaal 't Riet in Zillebeke (Ieper) Devils Rock For An angel heeft in 2020 plaats op zaterdag 26 september, dan is het reeds de zesde editie. Wij zullen er zeker bij zijn, u toch ook?
Met dank aan: http://www.musika.be
Organisatie: Devils Rock For An Angel
De Noorse progressieve rockband Magic Pie haalt sinds 2006 zijn inspiratie bij een hele rits bands als Genesis, Dream Theater, Pink Floyd, Kansas, Yes, Deep Purple en zoveel andere. De epische sound die de band naar voorbrengt, daarmee worden namelijk grenzen verlegd.
De band heeft met heel wat tegenslagen af te rekenen gehad. Oorspronkelijke zanger Olsen verliet de band al na het tweede album 'Circus Of Life' in 2007. Na het uitbrengen van 'The Suffering Joy' in 2011 had Magic Pie af te rekenen met een verwoestende brand. Met het vierde album 'King Of Day' liet de band in 2015 gelukkig weer van zich horen. En nu is er dus 'Fragments Of The 5th Element'. Een plaatje waar ieder beetje liefhebber van die grensverleggende progressieve metal prompt mag gaan watertanden. Opvallend zijn de best lang uitgesponnen songs, waarbij de gitaristen van dienst hun kunsten vertonen op een zeer uitgebreide en magische wijze. “The Man Who Had It All”, “P&C” en “Table For Two” zijn één voor één lekker lang uitgesponnen progressieve rockpareltjes die je, als je echt houdt van het genre, gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Bij voorkeur tijdens het headbangen met een luchtgitaar in de hand.
De zanglijnen klieven doorheen je rockhart, waardoor je die songs prompt gaat meebrullen. Maar het is toch dat indrukwekkende gitaarwerk van o.a. Kim Stenberg dat de haren op onze armen doet rechtkomen van innerlijk genot. De scherpe wijze waarop deze man zijn riffs door de lucht doet klieven, voelt aan als onaards en zelden voorgedaan. Wie had gedacht om na het wonderbaarlijke “Touched By An Angel” het beste te hebben gehad, moet nog voorbij circa 23 minuten lange “The Hedonist”, een epische song die wat opbouw betreft perfect in elkaar steekt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Soms kun je die spelden zelfs letterlijk horen vallen bij intieme momenten of als de stem van Eirikur Hauksson je hart in vuur en vlam zet. Ook nu valt op wat voor een getalenteerde topmuzikanten deel uit maken van deze band. Meermaals wordt het tempo opgeschroefd, om dan weer te vervallen in intense momenten boordevol melancholie. Net lang genoeg om weer die registers open te trekken. In die 23 minuten word je in golvende bewegingen meegevoerd naar een bonte progressieve rockwereld, die je met een glimlach achterlaat in de hoek van de kamer.
Magic Pie brengt met 'Fragments Of The 5th Element' de perfecte progressieve plaat uit, die elk beetje liefhebber van het genre meerdere oorgasmes moet bezorgen. De muzikanten van dienst blijven toveren met riffs, de zang doet rillingen over je lijf ontstaan en de drumsalvo's verdoven je uiteindelijk. Dit is de soort progressieve rock muziek dat blijft kleven aan je ribben, eens je onder invloed bent geraakt van deze bijzonder aanstekelijke rockplaat.
Like Lovers is een project van de Duitse multi-instrumentalist en producer Jan Kerscher. De man is niet aan zijn proefstuk toe, maar slaat met dit project dus een nieuwe bladzijde om. Like Lovers slaat aan het experimenteren met elektronische klanken en overgiet die met een meeslepende, dromerige vocale aankleding.
Vanaf die eerste song “Everything All the Time Forever” tast Like Lovers de grenzen van de elektronica af en overgiet die over de hele lijn met breekbaarheid en broosheid, zonder de dansbaarheid daarvan uit het oog te verliezen. Eerder begin je van opzwepende songs als “Levitation”, “Infinite” en “Am I Still Here?” te zweven over die dansvloer. Dat de man ook niet vies is van popdeuntjes die zeer toegankelijke klinken, merken we dan weer bij een song als “Health”. Zijn en onze eigen grenzen aftastend, komen we terecht bij wat misschien nog het mooiste meesterwerk op deze plaat is: “Fall”. In iets minder dan zes minuten ontvouwt deze song zich langzaam, tot een climax die het midden houdt tussen oorverdovend en de gevoelige snaar rakend. Zonder meer geeft het aan wat voor een veelzijdige artiest en top muzikant deze Jan Kerscher toch is. “Alive”, een schitterend duet met Amerikaanse zangeres Hannah Epperson, is een vreugdevolle afsluiter van een best aantrekkelijke plaat die elektronische muziek verbindt met aanstekelijke pop en dromerige elementen.
De betoverende stem van Jan ontroert je over de hele lijn, omgeven door eigenlijk wel veel experimentele elektronische klanken. Dit zorgt ervoor dat niet alleen de dreampop/indiefan aan zijn trekken komt, maar ook de liefhebber die dweept met grensverleggende elektronische muziek dat zowel de dansspieren als het hart aanspreekt. En dat is meteen de grote sterkte van 'Everything All The Time Forever'. Ondanks de wat weemoedige aankleding bij sommige songs, is het feitelijk ook een dansplaat. Al zal dat ervoor zorgen dat u, eens in een diepe trance terecht gekomen, eerder zal zweven over de dansvloer een traantje wegpinkend door zoveel weemoedigheid en melancholie dat Like Lovers je voorschotelt op deze bijzonder aantrekkelijke schijf.
Tracklist: Everything All The Time Forever (4:57), People Shaped Mirrors (3:26), Levitation (3:34), Infinite (3:55), Am I Still Here? (3:58), I Float On Your Love (4:18), Gone (3:59), Something Else (3:48), Health (3:39), Fall (5:57), Alive (3:49)
Om de nieuwste compositie van Manu Delago 'Circadian' te introduceren citeren we even uit de biografie. ''Op zijn nieuwe album neemt Delago de luisteraar mee door de cyclus van slaapstadia. En bootst de REM-slaap, lichte slaap, diepe slaap en abrupt ontwaken uit''. Dit is een heel interessante manier van muziek maken, die je niet elke dag tegen komt. Het zorgt voor een zeer filmisch meesterwerk, waarbij uiteraard die handpan /percussie de rode draad vormt in het geheel. Ook wij gaan samen met Manu doorheen de cyclus van de slaap.
Niet dat we in slaap worden gewiegd, echter kunnen we ons bepaalde stadium visueel voorstellen tijdens het beluisteren van deze instrumentale pracht songs. “Circadian” doet een rust neerdalen in je hoofd waardoor je prompt in een roes terechtkomt, die op geen enkel moment wordt verstoord. De stilte om je heen wordt intensiever naarmate de plaat vordert. Dat merken we al bij het daaropvolgende “The Silent Flight Of The Owl”. Zonder meer een zeer aangrijpend huzarenstuk van bijna zeven minuten. Voor dit project laat Manu zich goed omringen. Een ensemble met strijkers, toetsen, accordeon tot trombone zorgt voor een zeer vol geluid. Bovendien hoor je enkele uiteenlopende culturen verschijnen in sommige songs. En door de elektronische inbreng, ben je gauw in een ambient sfeer aanbeland.
Het blijkt zeker een meerwaarde te vormen bij die 21 minuten lange klepper “Delta Sleep” waar alle facetten uit de doeken worden gedaan, en dat totaalgeluid zorgt voor een sfeer die je letterlijk doet wegdromen, tot uw eigen dromen werkelijkheid worden.
Bij “Dream” doen Manu en zijn gevolg u nogmaals letterlijk wegdromen. Waarna je ruw - eigenlijk een understatement - wordt wakker geschud tijdens “Zeitgeber”. Een song waarbij het tempo lichtjes de hoogte ingaat, zonder geluidsmuren af te breken uiteraard. Maar je wordt er prompt dus klaarwakker van. En zo eindigt de cyclus van de slaap op een al even intense en interessante wijze dan ze is begonnen.
Manu Delago brengt met 'Circadian' een zeer veelzijdige plaat uit geboetseerd rondom een onderwerp dat eigenlijk iedereen aanbelangt. Want al te vaak gaan we voorbij aan hoe belangrijk dat slaapproces wel is voor de mens. De dromen, het ontwaken en de slaap zelf worden op een zeer vernuftige en experimentele wijze aan de man gebracht. Manu laat zich omringen door muzikanten die zijn muziek verrijken, maar het draait nog steeds rond percussie en handpan. Een instrument waarin deze muzikant een ware virtuoos is van uitzonderlijk allooi.
Vooral is dit dus een zeer bijzonder tot de verbeelding sprekend meesterwerk, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. Bij voorkeur te beluisteren net voor het slapen gaan. De rustgevende klanken zullen u wellicht niet in slaap wiegen maar doen wel een gemoedsrust over jou neerdalen die elke nachtmerrie wegjaagt en vervangt door intense rust in je hoofd.
Tracklist: Circadian 04:47, The Silent Flight Of The Owl 06:52, Uranus 07:12, The Moment I'm Still Awake 05:22, Delta sleep (live at 4:33AM) 21:10, Dream 06:08, Zeitgeber 04:36
Arid kondigt 4 warm-up shows aan
Op 29 & 30 november speelt ARID 2 uitverkochte concerten in de AB in Brussel, dit in het kader van de Rewind-reeks waarin zij hun album 'Little Things Of Venom' uit 1999 integraal spelen.
in de aanloop van de 2 AB-concerten zal Arid nog 4 warm-up shows spelen.
16 nov Reflektor, Liège
17 nov Mezz, NED – Breda
23 nov De Kreun, Kortrijk
24 nov De Casino - Sint-Niklaas
Body Hound is een Engelse progressieve rockband die eigenlijk al ruim vijf jaar experimenteert en aan zijn geluid aan het schaven is. Eind september kwam eindelijk het debuut 'No Moon' op de markt. Hard werken loont altijd en dat wordt hier nog maar eens bewezen.
Om een puur instrumentale plaat te maken en het daarbij boeiend te houden voor de luisteraar, daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. Door onvermoeid op een sonische en hypnotiserende wijze soundscapes op te bouwen tot een meerdere uiteenlopende climax wordt hier de aandacht over de gehele lijn scherp gehouden.
Vanaf “Stargazer” krijg je al het gevoel welke richting het zal uitgaan. Met best lang uitgesponnen progressieve parels, die allen even episch klinken, verlegt de band grenzen waar geen grenzen zijn. Het jarenlang noeste werken aan een sound werpt ook bij de daaropvolgende “Second Blend” - eentje dat afklokt op iets meer dan zeven minuten- zijn vruchten af. Doordat de band in golvende bewegingen soundscapes naar voor brengt die je van de ene naar de andere emotie doorverwijzen verveel je je geen seconde. Door dit allemaal te doen zonder inbreng van zang, neemt de band een enorm risico. Echter door de gevarieerde aanpak blijf je geboeid zitten luistern en enorm genieten.
Body Hound levert een knap staaltje van instrumentaal vernuft af, waarbij de aanhoorder door een gevarieerde aankleding van begin tot einde van de sokken wordt geblazen. Net dat laatste zorgt er namelijk voor dat je je geen seconde verveelt. Wat bovendien zeer opmerkelijk is binnen die context, de zang wordt wonder bij wonder nergens gemist. En daarvoor moet je als band toch ijzersterk in je progressieve schoenen staan. Wat bij Body Hound zeker het geval is. Missie geslaagd.
Mars Red Sky is een Franse stoner/sludgeband die na circa tien jaar aan zijn ondertussen vierde album zit. Met 'The Task Eternal' drijft de band eigenlijk een beetje weg van dat typische sludge/stonergeweld. En ook weer niet. Eerder schippert Mars Red Sky tussen jaren zeventig psychedelica en moderne stonerrock. Je houdt er van of je houdt er niet van. Wij hielden alvast van de eerder experimentele, soms vreemde zijde van deze plaat en band. Vooral de vocale inbreng is van een bijzonder veelzijdige aard, waar je eveneens voor of tegenstander van bent.
Die toch wel avontuurlijke aanpak, waarbij telkens buiten de lijntjes wordt gekleurd, merken we al op bij “The Proving Grounds”. We wilden net schrijven 'een rit door een woestijnlandschap, typisch aan het stonergenre' als Mars Red Sky plots verrassend uithaalt met “Collector” of de eerder gezapige en trage gang opgaat, op een dreigende ondertoon bij “Crazy Heart”. Er zijn zoveel bouwsteentjes, zoveel puzzelstukjes dat een normaal mens zijn weg er niet in vindt. Nu, wij houden van bands die het soort muziek brengen waar buiten de lijntjes wordt gekleurd, wat zorgt voor gefronste wenkbrauwen bij anderen. Ons bezorgt Mars Red Sky door deze zeer gevarieerde en psychedelische aanpak eerder een glimlach op de lippen. Een weg die de band trouwens verder zet op “Hollow King” en “Soldier On” en een zeer intiem gebracht “A Far Cry”. Waarbij een krop in de keel, vioolklanken en kippenvelmomenten elkaar opvolgen. Telkens binnen een intensieve omkadering waarbij geschipperd wordt tussen licht en duisternis.
Het meest interessante aan deze plaat is dus dat je een band hoort die elke regel aan zijn laars lapt. Mars Red Sky biedt ons een trip aan, flirtend met enerzijds angst inboezemen en anderzijds op een weemoedige wijze een gemoedsrust over jou laten neerdalen. En zo de aanhoorder telkens op het verkeerd been zetten. Meermaals waren we onder de indruk van de instrumentale aankleding die wat doet denken aan bands als bijvoorbeeld Pink Floyd en een zeer kleurrijke vocale aankleding die werkelijk alle kanten uitgaat. Deze band bewijst al ruimschoots dat eigenzinnig je eigen weg volgen, zijn vruchten kan afwerpen. En ook op deze nieuwe schijf verlegt de band weer een grens. En slaat ons van begin tot einde compleet met verstomming.
Tracklist: The Proving Grounds (7:55), Collector (4:13), Recast (7:18), Reacts (7:42), Crazy Hearth (5:04), Hollow King (6:20), Soldier On (6:18), A Far Cry (4:55)
De 21-jarige in Boedapest geboren singer-songwriter Borka Balogh volgde haar vriend naar Amsterdam, op zoek naar meer creatieve vrijheid. Toen de relatie eindigde, gebruikte de zangeres haar liefdesverdriet om haar donkere kanten te verkennen. Het resulteerde in de EP 'Traces Of You' uitgebracht in 2018. Op 20 september verscheen het debuutalbum 'Borka Balogh', een pakkende plaat boordevol uiteenlopende emoties.
In de biografie lezen we: “Ik ben een emotie-junkie en creëerde daarom een wereld waar ik het volledig spectrum van al mijn emoties onder ogen kan zien. Via mijn muziek wil ik deze wereld delen met iedereen die daar behoefte aan heeft''. Laat ons eerlijk zijn, wie heeft daar geen behoefte aan. De kracht van songs als “Gone”, “Nostalgia”, “Trust Me” of “Unsaid Words” ligt hem in het breekbare. Net zoals ieder hart breekbaar is, omschrijft Borka Balogh de pijn die zij voelt, maar die ook ieder van ons voelt bij intens verdriet, wanneer we als een geslagen hond achterblijven, eenzaam in het donker. Niemand die er is om ons te helpen, woorden schieten tekort, maar muziek verzacht alle zeden. Daardoor pink je, dankzij die bijzonder heldere en pakkende stem van Borka Balogh, niet alleen een traan weg omdat je meeleeft met haar emoties. Ook word je geconfronteerd met je eigen zielepijnen. De enorme tristesse bij songs als “Savior Needed” en “0606” voelt eigenlijk zelfs niet pijnlijk aan, eerder als een bevrijding en als een warm deken tegen diezelfde intensieve pijn in je hart. Het loslaten, door erover te zingen, is het meest opvallende aan de songs. Er niet blijven mee zitten is nog altijd de beste oplossing.
Maar hoe ga je er in gejaagde tijden waarin we leven daar echt mee om? Daarop geeft Borka Balogh een antwoord door je mee te laten varen doorheen al haar emoties en liefdesverdriet en je vooral met een gevoel van hoop achter te laten. Hoop op betere tijden die ooit zullen komen, want achter elke wolk schuilt weer een nieuwe zon. De oprechte, weemoedige wijze waarop ze je hart raakt bij “Grandpa’s Song” eentje waar haar Hongaarse roots ook tevoorschijn worden getoverd. Hongaarse klaagzangen komen ons voor de geest. Het keert eigenlijk ook op heel de plaat terug. Waardoor wij geen traan wegpinken van immens verdriet, maar van geluk om wat is geweest en vooruit kijken naar wat nog kan komen.
De dromerige manier waarop Borka Balogh deze plaat afsluit met een al even intense mooie 'Kill” en “Odd One Out” blijven ons datzelfde gevoel van donker welbehagen bezorgen. Alsof ze door hierover te zingen niet alleen alle last van haar schouders weggooit in haar songs, maar ook de onze. Een prachtstem, die ontroert en je wegvoert naar een wereld waar veel pijn heerst, heeft nog nooit zo comfortabel aangevoeld als op dit wondermooie, breekbare dark indieplaatje.
Tracklist: Gone 05:01,Nostalgia 04:16, Trust Me 04:22, Unsaid Words 04:57, Savior Needed 04:00, 0606 05:34, Grandpa's Song 04:24, Hollow 03:55, Kill 03:35, Odd One Out 03:09
Achter een lange zoektocht naar parkeerplaats kom ik eindelijk en met een gehaast gevoel toe tijdens het optreden van Joyero***, het voorprogramma van deze avond. De mensen luisteren geconcentreerd naar de muziek van Andy Stack, die ons vanavond verschillende songs voorstelt vanop zijn eerste solo-album ‘Release The Dogs’ (Merge Records, 2019). Ik zie op het podium een zelfzekere muzikant die ons allen boeit met zijn verrassende songs. Hij combineert verschillende instrumenten zoals sax en gitaar, met electronische elementen en een geslepen stem tot één mooi geheel. De sound kan ik moeilijk reduceren tot één muziekgenre. Ik hoor duidelijke invloeden van zowel dream-pop, electronische muziek en het vroege disco-geluid. Na afloop van z’n optreden voelde ik geen gejaagdheid meer in m’n lijf, enkel de oprechte prikkeling om zijn solo-plaat zo snel mogelijk te beluisteren. Ook al kon ik maar kort meegenieten, durf ik te concluderen dat Joyero het beluisteren waard is. Tip!
Na een half uurtje pauze zit de zaal ‘boemvol’. Ook de staanplaatsen zijn nu allemaal ingenomen. Er hangt een gezellige, intieme sfeer in de zaal en naast wat gevezel is het mij al snel duidelijk dat iedereen uitkijkt naar het eerste nummer van The Album Leaf****1/2, headliner van de avond. Oorspronkelijk startte The Album Leaf als het éénmans-project van multi-instrumentalist Jimmy LaValle: een componist uit San-Diego dat voornamelijk aan naambekendheid won als lid van post-rock band Tristeza. In zijn soloproject verwerkt hij verschillende invloeden: zowel klassiek, elektronica, ambient als jazz krijgen er allemaal hun plaats in. Deze avond wordt Jimmy LaValle (gitaar, zang, keyboards en electronics) bijgestaan door Matthew Resovich (viool, xylofoon, zang) en David LeBleu (drums), die ook deel uitmaken van een grotere groep vaste live-muzikanten. Het is ondertussen geleden van in 2006 dat Jimmy ons land nog eens aandeed met The Album Leaf. Het beloofde dus een vrij exclusief optreden te worden.
De set startte met een rustige, opbouwende intro. Achter de band stonden een tiental lichtgevende paaltjes die langzaamaan steeds meer licht gaven en nadien een geschakeerd kleurenspel gaven. De bandleden waren verwikkeld in een gordijn van rook. Dit zicht op zich alleen al, was fantastisch.
We werden letterlijk ondergedompeld in een bad van emotievolle muziek dat ons al vastgreep bij de keel vanaf het eerste nummer. Tijdens het optreden merkte ik, op welke mooie wijze de bandleden elkaar afwisselend ruimte gaven, om ieder instrument, op de juiste timing aan bod te laten komen. Er hing een relaxte dynamiek over de bandleden waardoor ze één mooi, musicerend geheel vormden. Ondanks de lage bastonen die soms wat te prominent aanwezig waren, kwamen de vocalen, viool, piano en gitaar toch goed over. De songs wisselen vaak in het nummer zelf van stijl of ritmes, waardoor de drummer vrij complexe patronen moest spelen. Het leek misschien wel voor hem een makkie, maar dit kon het echt niet zijn.
Tijdens het derde nummer werd de band ook bijgestaan door Andy Stack met zijn saxofoon: het lukt mij verrassend moeilijk om nu nadien te beschrijven hoe magisch dit wel niet was. Het bezorgde mij in ieder geval veel kippenvel. Later tijdens de set werd ook een nummer gespeeld waarop Jón Þór Birgisson (Jonsí, cfr. Sigur Rós) meezingt. Weliswaar onder de vorm van een sample (in de tijd speciaal voor Jimmy LaValle ingezongen), maar dit gaf het nummer zo’n grote meerwaarde. Bovenop die sample van Jonsí vielen Jimmy en Matthew duet-gewijs in, waardoor de puzzel zo magisch mooi compleet werd. Tijdens het optreden volgden zo nog vele emotionele momenten. Buiten een paar gasten die iets teveel promilles binnen hadden, werd er tijdens het optreden heel intens en stil genoten.
De muziek van The Album Leaf hoeft niet op te bouwen tot een climax, want door haar complex fijne karakter zorgt ze al vanuit zichzelf voor een uniek luistergevoel. Zo duurde het optreden een kleine twee uur, die ontzettend snel passeerden. Bij afloop werden we door de ingetogen bandleden, oprecht bedankt voor onze aanwezigheid. Wat was me dit, een bijzonder mooie avond. Deze avond heeft opnieuw bewezen, dat muziek doet echt wel ‘bewegen’.
Organisatie: Botanique, Brussel
Naast Madness en The Specials behoort The Selecter tot het rijtje toonaangevende ska bands die in 1979 tot begin jaren '80 furore maakten. Veertig jaar later blijkt de band rond charismatische verschijning Pauline Black en Arthur 'Gaps' Hendrickson nog steeds relevant te zijn. De band kende een turbulent verleden, maar staat nu als één blok op de planken. Net zoals op het Amerikaanse luik, bracht The Selecter ook voormalige Bodysnatcher Rhoda Dakar met zich mee. Zij mocht het publiek tussen voorprogramma en hoofdprogramma opwarmen, maar zou later haar zangtalenten ook tentoon spreiden. The Skadillacs zorgde dan weer voor een opwarmer van formaat, waardoor dit ska verjaardagsfeest als compleet kan worden beschouwd.
De taak van een openingsact is de lont aan dat vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen. Het publiek was nog aan het binnen sijpelen als de Belgische 2 Tone ska band The Skadillacs, ontstaan in 2011, al aan hun aanstekelijke set was begonnen. De band laat niets aan het toeval over en legt de lat vanaf de start zeer hoog. We waren danig onder de indruk van die prachtige saxofoon, trompet en trombone klanken die een warme gloed deden waaien in de zaal. Gerugsteund door een al even aanstekelijke inbreng van bas, drum en gitaar, ging dat dak er al vrij vlug volledig af. Bovendien beschikt The Skadillacs over een zeer bewegelijke en charismatische frontman, die het binnenkomend publiek aanspoort tot mee dansen, shaken en zingen. Hij slaagt in zijn opzet, want al direct staat Roma op zijn grondvesten te daveren.
Kortom: The Skadillacs houdt de erfenis van die typische 2 Tone Ska in ere door een perfecte set te brengen waarvan de gensters van begin tot einde gewoon afspringen, waardoor stil staan onmogelijk is. Een betere opwarmer als deze kon The Selecter zich niet dromen.
Rhoda Dakar mocht het publiek tijdens de pauze verder warm houden, en zou later haar zangtalenten nog eens laten zien en horen tijdens de set van The Selecter. Ook The Selecter legt de lat al vanaf het begin zeer hoog. “Three Minute Hero”, één van de absolute kaskrakers van The Selecter, zat al vrij vroeg in de set. De band brengt het soort ska, waar eveneens een boodschap achter schuilt. Frontvrouw Pauline gooide dus niet alleen haar bijzondere stem en uitstraling in de strijd, maar ook haar strijdvaardigheid is ze nog niet kwijt gespeeld. Meerdere keren spreekt ze uitgesproken meningen uit, en duwt daarbij zonder scrupules heilige huisjes omver. Bovendien staat de band op scherp, alles klopt gewoon wat de instrumentale en vocale aankleding betreft. Gelukkig zorgt dit niet voor een routineklus afwerken, maar een spontane aanpak die ons doet terugkeren in de tijd, veertig jaar geleden.
Aanvankelijk heeft Pauline en haar gevolg het een beetje moeilijk het publiek wakker te schudden, maar dankzij dat aangeboren charisma dat ze uitstraalt, zorgt ze toch voor enige deining in de zaal. Ook de samensmelting tussen de beide stemmen van Pauline en Arthur, is een streling voor oog en oor. Komt daarbij dat de muzikanten binnen de band toonvast staan te spelen, en dankzij die warme klanken naar voor te brengen uiteindelijk ook de dansspieren worden aangesproken. De handen gaan op elkaar, de heupen aan het shaken en al vrij snel werd het feest verder gezet met enkele klassiekers die de band rijk zijn.
Een extra toemaatje kregen we toen ook Rhoda Dakar enkele nummers mocht brengen, het zou zelfs een meerwaarde vormen binnen het geheel. Ook songs als “On My Radio” en “Too Much Pressure” mochten, als kers op de taart aan het einde de set niet ontbreken.
We kregen in de Roma een gezapig Ska-verjaardagsfeest voorgeschoteld, gebracht door artiesten die één voor één enorm veel warmte en spelplezier uitstralen, ook na veertig jaar op de bühne zoals bij The Selecter het geval is.
Van start tot einde valt er dan ook geen speld tussen te krijgen. De publieke opkomst was wellicht vrij mager te noemen, voor zo een grootheid binnen het Ska gebeuren, maar elke aanwezige genoot met volle teugen, en ook wij lieten ons gewillig meeslepen op die aanstekelijke tonen die ons aanzetten tot menig danspasje plaatsen tot de vroege uurtjes.
Een bisronde kregen we niet, maar The Selecter heeft dat niet nodig om ons met een brede glimlach naar huis te sturen na zo een wervelend ska feestje van de bovenste plank.
Met dank aan + in samenwerking DaMusic met: http://www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Analogues werd opgericht in 2014 en toerde langs theaters en poppodia met 'Magical mystery tour', in 2016-17 met 'Sgt. Pepper's Lonely heart Club band', in 2017-18 en 'The White album' in 2019. 'Abbey road', het officieel laatste album van The Beatles, is ook voor The Analogues het sluitstuk van deze serie. In een volgepakte Lotto Arena brengt The Analogues The Beatles haast letterlijk terug tot leven. Deze band een tribute band van The Beatles noemen is om die reden hen tekort doen. Dat bewees The Analogues op donderdagavond dan ook vanaf de eerste noot tot de laatste strofe.
Set 1 - Abbey Road - The Album
Het eerste deel van de set bestaat uit het integraal brengen van ‘Abbey Road’, dit gekruid met enkele gezapige of interessante anekdotes. Vooral valt op hoe The Beatles hun tijd ver vooruit waren, op dit album ging de band zelfs aan het experimenteren en legden de basis voor rock en pop muziek in de jaren '70. Meer nog, tegenwoordig is de muziek van The Beatles nog steeds een basis voor de doorsnee pop/rock muziek. Ook dat laatste hoor je terug in de songs als “Come Together” en “Something”, een song van George Harrison, dat zetten we bewust in de verf. Bij “Maxwell's silver hamer” wordt een aambeeld en hamer het podium op gesleept. De Moog, de allereerste synthesizer, werd ook op het album 'Abbey Road' geïntroduceerd. Het was een log onding, en moeilijk te plaatsen. Echter vonden The Analogues een zeer mooie replica, die de sound van deze Moog mooi naar voor brengt. Het bracht toen meer kleur in de sound van The Beatles, het doet het nu ook bij de muziek van The Analogues.
Ook Ringo Star bracht een mooie bijdrage aan deze schijf in de vorm van “Octopus’s garden”. Een bijzonder aanstekelijke song, die op de dansheupen werkt. Ook in Lotto Arena.
Meer hoogtepunten? “Golden Slumbers” waaruit de instrumentale perfectie, zowel wat drums als gitaar betreft, nog eens blijkt. We kunnen zo nog even doorgaan met gooien met superlatieven.
Wat vooral opvalt: de vaste bandleden zijn één voor één topmuzikanten die de muziek van The Beatles met zoveel liefde, en tot elk klein detail, naar voor brengen. Dit op een speelse wijze, en met tonnen spontaniteit. De heren laten zich echter bijstaan door strijkers en blazers die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Dat laatste komt bij elke song naar voor. Het is dus niet zo dat het album routineus wordt gebracht, en dat trok ons bij het eerste deel nog het meest over de streep. Plus hoe die songs zo tijdloos klinken, ook vijftig jaar later. Echter moest het mooiste nog komen. En dat kregen we in het tweede deel na een half uurtje pauze.
Set 2 - The Studio Years
Was het eerste deel al een adembenemend nostalgie trip, dan werden in dat tweede deel de teugels compleet gevierd, en registers volledig open getrokken. “I me mine, Taxman” tot het formidabele “Penny Lane” zijn sowieso songs die een beetje rock en pop liefhebber een krop in de keel bezorgen. Ze werden met zoveel gedrevenheid en emotie gebracht, dat je deze van het eerst tot de laatste noot mee zat te zingen alsof het weer de jaren '60 was.
Alsof The Beatles na 50 jaar uit de doden waren opgestaan, zo voelde het aan toen “Strawberry Fields Forever” uit de boxen loeide.
Enkele gast vocalisten gooiden hun bijzondere stem in de strijd. Dat zorgde voor die extra kers op de taart. Maar het is dus vooral het totaalplaatje dat klopt bij The Analogues. De samensmelting tussen zoveel talentvolle muzikanten die met hun volledig hart de muziek van The Beatles terug tot leven brengen. Dat deed ons dansen, zingen, op “Helter Skelter” genieten en een traantje op wegpinken bij “Two Of Us”. Of luidkeels meebrullen op “Get Back”. Het publiek genoot over het algemeen neerzittende, maar sprong naar het einde van de set toch wat meer recht om mee te dansen. Bij “Let It Be” gingen alle handen nog een laatste keer in de lucht. Het daverende en oorverdovende staande applaus, ook in de tribunes, bewees dat iedereen heeft genoten van deze meer dan geslaagde ode aan een band die naast Beethoven, Bach en Mozart tijdloze muziek heeft gemaakt, die 50 jaar na datum nog steeds even tijdloos klinkt. In de bisnummers wordt dat met “I am the walrus” en “All You need is Love” nog maar eens in de verf gezet.
In 2020 is The Analogues voorlopig voor het laatst te zien in Ziggo Dome, dit op 11 september. Onder de titel 'Hello Goodbye - The Very Best from the Studio Years' speelt The Analogues nog één keer alle hits uit de laatste periode van de legendarische popgroep. Ondertussen speelt de band nog in verschillende theater en concertzalen , vooral in Nederland. Op basis van dit magisch optreden van een band die zoveel meer doet dan de muziek van The Beatles terug tot leven brengen, kunnen we enkel aanraden dit concept, als u ook geen fan bent van The Beatles en wil ontdekken waarom ze zo grensverleggend waren, een aanrader. Trouwens, ook al kondigt de band aan dat dit 'Abbey Road' het sluitstuk van dit project is, hopen we stiekem - eveneens op basis van bovenstaande vaststellingen - dat er een vervolg volgt daarop. Want dit smaakt naar meer, veel meer.
Meer informatie: http://theanalogues.net/
Setlist
Set 1: Abbey Road - The Album : Come Together - Something - Maxwell's Silver Hammer - Oh! Darling - Octopus's Garden - I Want You (She's So Heavy) - Here Comes the Sun - Because - You Never Give Me Your Money - Sun King- Mean Mr. Mustard - Polythene Pam - She Came in Through the Bathroom Window - Golden Slumbers - Carry That Weight - The End - Her Majesty
Set 2: The Studio Years : I Me Mine - Taxman - Eleanor Rigby - Got to Get You Into My Life - Penny Lane - Strawberry Fields Forever - Good Morning Good Morning - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise) - Happiness Is a Warm Gun - Mother Nature's Son - Ob-La-Di, Ob-La-Da - Helter Skelter - Two of Us - Across the Universe - Get Back - A Day in the Life - Let It Be
ENCORE: I Am the Walrus - All You Need Is Love
Met dank aan + in samenwserking met DaMusic http://www.damusic.be
Organisatie: Rumoer!
Hudič - We willen er voor zorgen dat de mensen met een oncomfortabel gevoel onze show verlaten
Wij leerden Hudič vorig jaar kennen op het festival Frietrock in Oud Turnhout en waren danig onder de indruk van de black metal gerichte show, waardoor het omstreeks de middag het op klaarlichte dag plots pikdonker werd. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande, dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat optreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt 'Ne Ergo Dimittas'. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt. De band bleek zelfs één van DE ontdekkingen van de festivalzomer van 2018 te zijn. Ook in 2019 mocht Hudič op Frietrock optreden, deze keer in de tent. Het verslag van frietrock 2019 kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75609-frietrock-2019-wie-het-kleine-niet-eert-is-het-grote-niet-waard.html Naderhand hadden we een gesprek met de heren over de show, de toekomstplannen en Black Metal.
Oncomfortabel
Wat is de bedoeling van zo een intensieve show eigenlijk?
De bedoeling is het de mensen zo oncomfortabel mogelijk maken. Een zekere duistere atmosfeer creëren die dus ook angst inboezemt. Dat kan zijn via thrash, death, black of doom. Zo lang het maar extreem donker is en de mensen dus met dat oncomfortabel gevoel naar buiten gaan. Dan pas zijn we in onze opzet geslaagd. We willen ons daarom dan ook niet vastpinnen op één genre. Ieder van ons houdt namelijk van andere muziek, we smelten die smaken samen tot een donker kluwen ontstaat. Daarom kan het dus ook zijn dat ons volgende plaat iets totaal anders is dan we nu hebben gedaan, we weten het zelf nog niet goed.
Improviseren dus?
We zouden het niet echt improviseren durven noemen. Eerder op het gevoel van het moment, zelfs het gevoel van de dag afgaan. En dat door de strot van ons publiek rammen. Zo kan onze ene show er anders uitzien dan de andere, afgaande op het gevoel dat we dus op die dag hadden. Dat brengen we dan ook naar voor, en daarmee confronteren we ons publiek letterlijk.
De heren gaan daar verder op in.
Eigenlijk moeten mensen ons in een zaal zien. Hoe intens het nu ook was, op klaarlichte dag in de tent, we kunnen onze volledige show pas echt brengen in een donkere omgeving. Met lichtshow onze ogen en speciale effecten. Dat hebben we dus nu niet kunnen doen. En toch, vorig jaar hadden we op de middag een show, we hadden het liever gehad in het donker. Maar de reacties waren opvallend goed.
Ook voor ons voelde het toen aan alsof op klaarlichte dag de duisternis neerdaalde. Dus ja, een geslaagd donker tripje.
Live band
Ik hoor jullie vooral bezig over jullie shows. Kunnen dan ook stellen dat Hudič dan eerder een live band is?
Bepaalde bands klinken live anders dan op cd. Bij ons is inderdaad door die speciale show die we naar voor brengen dus zeker het geval. Voor ons is de interactie met het publiek namelijk zeer belangrijk. Als Kevin in het publiek springt, gaat hij echt op zoek naar mensen bij wie hij een reactie kan uitlokken. Confronteren met misschien hun eigen demonen. De reacties zijn dan vaak uiteenlopend, dat vinden we net zo prachtig. Dus ja, je moet ons toch vooral live zien. Omdat onze muziek dan pas compleet is. Op plaat kun je die sfeer eveneens creëren, maar eens het wordt uitgebeeld op het podium komen die songs pas echt tot leven.
Black metal
Sylvie: vorig jaar hadden we intensief genoten van die show, en nu gaan jullie andere dingen doen. Dat is zeer gedurfd.
Ja wel, dat is dus eigenlijk ook de bedoeling, we willen ons, zoals hiervoor al aangegeven, totaal niet vastpinnen op één muziekstijl. Dus doen we iets anders. Heel bewust. Het moet alleen duister blijven. Dat is de enige voorwaarde. We profileren ons dan ook als een live band die donkere intensieve muziek brengt, en welke stijl dat is mag de aanhoorder zelf invullen. We maken het onszelf daardoor wellicht niet gemakkelijk, maar blijven toch verder evolueren zoals we dat zelf willen. Als we daardoor shows mislopen is dat jammer. Maar we gaan er ook niet van wakker liggen. We laten het schrijven van songs trouwens eveneens afhangen van hoe wij ons op het moment zelf voelen en in welke sferen we ons op datzelfde begeven. Er zijn dus zowel duistere onderwerpen tot meer agressieve als eerder mysterieuze. De stijl muziek op onze volgende plaat zal dus echt puur vanaf hangen van gevoel en onderwerp. Het is en blijft een ontdekking voor ons als voor de fans, wat het voor iedereen spannend maakt. En dit zowel op als naast het podium.
Toekomstplannen
Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn aan het praten met bookers van binnen en buitenland. We willen, met alle respect daarvoor, niet rond de kerk blijven spelen. We willen vooral uitdagingen en targets, het vooruit laten gaan. In het begin hebben we ons lat wellicht veel te hoog gelegd, maar we merken dat we daardoor echt gedreven en uitgedaagd werden. Op korte tijd willen we ons nu volledig gaan focussen op buitenlandse shows. Dit is voor ons een onbekend terrein. We weten niet wat te verwachten. Bovendien, wees gerust, het publiek ook niet. Dat maakt het net zo boeiende en spannend. Kortom: ''The Cult will grow''
Foto homepag @Sylvie Huybrecht
Bedankt om even tijd te maken voor een fijn gesprek. We hopen jullie toch spoedig op een podium in de buurt eens live te zien
De Amerikaan Matt Watts geeft Guido Belcanto de erkenning die hij verdient door zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” te vertalen naar het Engels. Zelf hadden we eerder Eels of Calexico in gedachten als Brits/Amerikaans equivalent van onze Vlaamse treurwilg, maar de in België aangespoelde Amerikaan Watts kwijt zich ook prima van zijn opdracht. Ze zitten een beetje in dezelfde kringen en delen behalve hetzelfde platenlabel ook nog eens een groot stuk van hun begeleidingsband. In het Engels klinken de lyrics van Belcanto breekbaar en oprecht, zonder dat je meteen aan smartlappen gaat denken.
Matt Watts is een gedroomde vertaler van Guido Belcanto. Over Watt’s laatste album (‘How Different It Was When You Were Here’) schreven we dat mocht liefdesverdriet een Olympische discipline zijn, Matt Watts voor niet minder dan goud kon gaan. Het ene gebroken hart is het andere niet, maar deze twee treurwilgen bieden dezelfde troostende schouder waarop de luisteraar kan uithuilen. Op deze single pakt Watts meteen de juiste vibe. Hij begint met een minimum aan begeleiding en bouwt van daar op naar een sfeervolle mix van americana en blues. Met als kers op de taart een stukje mondharmonica van Belcanto erbij.
Een prima zet van Starman Records om deze twee te koppelen.
Heruitgaves komen niet zo vaak aan bod op Musiczine, maar voor ‘Luchtkastelen’ van de Nederlandse popdichter Ton Lebbink maken we graag een uitzondering. Dit album wordt algemeen beschouwd als een mijlpaal in de Nederlandstalige alternatieve muziek en postpunk. Voor de originele LP uit 1981 betaal je inmiddels veel geld, als je hem al kan vinden. Daarom besliste het Belgische label Walhalla Records om ‘Luchtkastelen’ opnieuw uit te brengen op vinyl, met toestemming van Ton’s weduwe Christine Sonntag en de gebroeders Bolten. Met een extra track op het vinyl (“Wat Een Klasse”, een ode aan zijn geliefde voetbalclub Ajax) en een downloadcode voor nog vijf nooit eerder uitgebrachte tracks.
Lebbink (overleden in 2017) was de drummer van het Nederlandse kunstcollectief en newwaveband Mecano. In de vroege jaren ‘80 van de vorige eeuw was hij één van de allereerste Nederlandse popdichters, beïnvloed door o.m. Linton Kwesi Johnson en John Cooper Clarke. Lebbink combineerde zijn absurdistische poëzie met synthwave en experimentele soundscapes. Tijdens opnames van Mecano werd ook ‘Luchtkastelen’ opgenomen, samen met zijn Mecano-collega’s Theo en Cor Bolten en Piet Koopman. “Voetbalknieën” werd in de jaren ’80 een culthit. Na ‘Luchtkastelen’ maakte Lebbink nog het album ‘Hongerwinter’ met een belangrijke rol voor Thé Lau.
Het is bijzonder leuk om dit album nog eens in een maagdelijke versie op je platenspeler te kunnen leggen en ik vermoed dat heel wat van de oorspronkelijke kopers alleen al daarvoor het nieuwe vinyl zullen aanschaffen. Als je dit terughoort , klinken een aantal tracks gedateerd. Dat kan ook moeilijk anders, na bijna 40 jaar. Maar de meeste zijn nog steeds grappig, boeiend en inspirerend. Vooral het driegende “Kom Bij De Machine”, “Vol Gas” en “Voetbalknieën” hebben nog niets van hun kracht verloren.
De niet eerder uitgebrachte tracks wisselen van kwaliteit. Christine Sonntag zingt met vermoedelijk Lebbink als begeleider “Advent”. Dat levert een interessante song op. “De Laatste Dagen Van Het Jaar” drijft op een jazzy synth-tapijt en past in hetzelfde concept als de tracks van ‘Luchtkastelen’. Deze song had gewoon op het originele album moeten staan. “The Eternal Second” is een instrumentale track van liefst twaalf minuten. Het zou mooi zijn mocht het label hiermee aan de slag gegaan zijn om er bv. toch de stem van Lebbink op te plakken, of zou je dat niet durven? Voorts zijn er nog instrumentale versies van “Voetbalknieën” en “Wat Een Klasse”.
Walhalla Records levert naar goede traditie een prima heruitgave af met vinyl van kwaliteit, een interessant tekstvel en digitale extra’s waar toch wat moeite in gekropen is. Je zou hopen dat ook ‘Hongerwinter’ met dezelfde aanpak eerherstel krijgt.
Nederlands 
Français 
