Red Gaze is een kruising tussen The Kids en Red Zebra die uit Oostenrijk komt. Het geluid van de band is puur en onversneden anarchopunk uit de jaren ’80 aangelengd met postpunk uit hetzelfde tijdvak. Deze EP op cassette bevat slechts drie songs, met “Primitive Instinct” als het perfecte huwelijk tussen de twee genres. Op “Hotel Rehab” is het overwicht voor de punk, terwijl op “Blister Blaster” de weegschaal overhelt naar de postpunk.
Het is niet alleen dat ze de tijdsgeest en de sound heel juist weten te vatten, ze doen dat ook nog eens met stevige lyrics en een catchy of toch meezing/meebrulbaar refrein. Zeker “Blister Blaster” is wat dat laatste betreft top. Ze brengen het ook met een sense of urgency die we alleen in de jaren ’80 gekend hebben.
Dit is het soort band dat het W-Fest-publiek zou moeten ontdekken, al vermoed ik dat de eerste stappen in ons land eerder via de Kinky Star zullen verlopen.
Guido Belcanto viert een carrière van 30 jaar met een live-album met zijn grootste hits, aangevuld met een berg vroeg werk en rariteiten. Hij werd in het begin van zijn muzikale leven al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Belcanto is van veel markten thuis en hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar op ‘Liefde En Devotie’, zijn vorige album, trok hij het jasje aan van de rootsrock en americana, compleet met mondharmonica, banjo, lapsteel, accordeon en mariachi-trompet. De ‘belgicana’ is ook de versie waarin zijn hits live vertolkt worden, al blijven ze soms toch wel dicht bij het origineel.
Het heeft lang geduurd voor Belcanto de waardering kreeg die hij verdient. De man laat zo vaak schaamteloos in zijn ziel kijken en verkondigt zo openlijk zijn mislukte liefdesleven dat het soms wat grotesk en onbedoeld tragikomisch lijkt, maar deze Vlaming is tegelijk één van de eerlijkste songschrijvers van het land. Breng zijn songs in het Engels en je zit op het niveau van Johnny Cash, Muddy Waters en Roy Orbison. Het heeft overigens niet veel gescheeld of hij had een Engelstalige carrière. Zijn eerste tracks waren skiffle, country en blues in het Engels, zo leert het luik ‘Vergeten Parels, Weeskinderen en Rariteiten’. Daar vind je ook zijn cover van “Honky Tonk Women” van de Rolling Stones, hier uitgevoerd met The Scabs als begeleidingsband.
Het leukste is toch het eerste luik ‘30 Jaar Hits Live Met Het Broederschap’. Wie op dit moment nog steeds denkt dat Belcanto geen rocker is, moet toch eens luisteren naar “Op De Pechstrook Van Het Leven” en “Op Het Zeildoek Van de Botsauto’s”, maar vooral naar “Toverdrank”, zijn vertaling van Nancy Sinatra & Lee Hazelwood’s “Summer Wine”. De originele vertaling in duet met An Pierlé (en met overdadige strijkarrangementen) sloeg al vonken op YouTube, maar de rockende liveversie met Kimberley Claeys rockt een hevig eind weg. Belcanto is een prima vertaler, maar ook als songschrijver kent hij in Vlaanderen zijn gelijke niet. De Amerikaan Matt Watts vertaalde zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” en je zou zweren dat hij de mosterd haalde bij Johnny Cash.
Giant Sand heeft het album ‘Ballad Of A Thin Line Man’ uit 1986 opgegraven en heeft een nieuwe soep gekookt van de beenderen op ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. De band deed eerder hetzelfde met ‘Valley Of Rain’ (naar ‘Return To Valley Of Rain’).
Er zijn verschillende redenen om een oud album opnieuw op te nemen. Vaak zijn die van financiële of administratieve aard, maar er zijn ook artiesten die de tracks helemaal willen herinterpreteren. Dat laatste lijkt aan de hand met ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. Met de oorspronkelijke opnames was immers niet zo veel mis. Om een of andere bizarre reden werd het oorspronkelijke album van Giant Sand uit 1986 enkel in Europa uitgebracht (en niet in de VS) waar de band meteen op handen werd gedragen. Sindsdien volgden nog meer dan 20 albums van Giant Sand.
De basisbezetting van het heropgenomen album bestaat behalve uit Howe Gelb nog uit Tommy Larkins (drums) en de Deen Thøger Lund (bas). De gasten zijn Paula Brown, de ex van Gelb en voormalig Giant Sand-bandlid. Andere oud-bandleden Winston Watson (drums) en Annie Dolan (gitaar) doen hun ding op “Desperate Man”. De tracklist is ongeveer dezelfde. “All Along The Watchtower” van Bob Dylan en “Last Legs” zijn er niet meer bij. “You Can’t Put Your Arms Around A Memory” van Johnny Thunders is wel opnieuw present. “Reptilians” is een track die bij al eens opdook bij de heruitgave van het oorspronkelijke album, bij de 25ste verjaardag (nu is het 33,3 jaar oud).
De sound van de nieuwe opnames verschilt weinig van die van het origineel. Wel heeft Gelb nog meer zijn stempel gedrukt. Zijn manier van gitaarspelen en zingen is heel kenmerkend. Een beetje ruw en slordig. Daardoor klinkt het heropgenomen album wat meer als grunge.
De algemene sound heeft deze keer iets van ‘Rust Never Sleeps’ van Neil Young, die andere grunge-godfather. Zelfs vocaal komt Gelb dicht in de buurt van Young. Deze band gaat het gevecht aan met de blote vuisten, de knokkels wit van woede, maar wel met de overtuiging dat het gevecht al op voorhand gewonnen is. Ook draaien ze de versterker al eens terug van 10 naar 5, voor een ballad die je bij de strot grijpt. De backings van Paula Brown op “Graveyard” katapulteren die track naar de achtertuin van David Lynch. De invloeden die Gelb had voor het oorspronkelijke album klinken nu nog minder hard door.
Opener “Reptilian” is licht-psychedelische desertrockblues, terwijl “A Hard Man To Get To Know” echt wel leentje buur heeft gespeeld met Neil Young. Niettemin is dit één van de betere tracks van het album en dan nog wel voor de volle zes minuten. “Desperate Man” klinkt minder wanhopig of urgent dan de titel laat vermoeden, maar de sound is wel vintage-Giant Sand. “Tantamount” is verrassend vrolijk en lo-fi, maar krijgt een herkansing als sappige rock in de bonus-song “Tantamount Blast”. ”Body of Water”, een track die Gelb reeds in 1983 opnam met toen nog Giant Sandworms, klinkt zo hard als de Pixies dat je denkt dat Joey Santiago meespeelt. Het (opnieuw) door Paula Brown gezongen “The Chill Outside” begint als bubblegum-pop, maar landt na een niet zo loepzuivere gitaarsolo toch in Giant Sand-land. “Thin Line Man” is de perfecte uitsmijter. De band gaat er nog een laatste keer hard tegenaan. Met de ‘oude’ outro in gedachten zit je naar het einde wel nog te wachten tot de windvlaag in een storm verandert, maar aan voorspelbaarheid heeft Gelb een broertje dood.
Dit is het tweede album van het Poolse gezelschap Dogs In Trees. De vocals zijn nu eens in het Engels en dan eens in het Pools gezongen. Dogs In Trees is een trio waarbij Pawel Gozdziewicz (vocals, gitaren en synths) de voornaamste drijfkracht van de band is. Hij is daarnaast ook verantwoordelijk voor de teksten en het artwork op het album.
Opener “As I Burn” zit goed in elkaar. Bas en synths vullen goed de song aan. De vocals van Pawel Gozdziewicz zijn zoals het moet bij een coldwavenummer: eerder afstandelijk met een ondertoon van moedeloosheid. De synths op “Szukam” (wat zoveel wil zeggen als “Ik ben op zoek”) zorgen voor de melodische lijnen. Het zijn net zonnestralen die in het ochtendgloren de boel kleur komen geven. Het nummer heeft daardoor iets hoopvols in zich. Zo laten de meeste songs zich ontdekken aan de luisteraars. Het is een beetje een groeiplaat geworden. Bij een eerste beluistering kan je gemakkelijk je schouders ophalen en ‘Echo’ als ‘de zoveelste postpunk/waveplaat’ afschrijven. Doch bij meerdere beluisteringen kruipen de nummers meer onder je huid en ontdek je de vele details zoals een clevere baslijn, moderne synthsounds of een slim opgebouwde song. Soms verrassen ze ons zoals op “Twarze” waar ze met hun akoestische gitaar eerder de folkwave toer opgaan. Halfweg worden de synthstrijkers ingebracht om het nummer naar een ander niveau te brengen. “Bede” is een meer conventionele postpunktrack die leunt op een heel aanwezige bas. Ook “Zamarza” is eerder een klassieke postpunknummer. Op “Adore None” doet de zang mij bij momenten wat aan Peter Slabbynck van Red Zebra denken. Er wordt afgesloten met het meer dan zes minuten durende “Sands And Oceans”. Een mooi opgebouwde en lange intro is het startsein voor deze song.
Bovenal blijven ze inzetten op sfeervolle en weemoedige songs die eerder in mid-tempo gespeeld worden. Dat doen ze goed. Ze proberen echt wel om het genre te linken aan de moderne middelen van de tijd. Het feit dat de helft van de songs in het Pools gezongen zijn is zeker geen nadeel. Het Pools bekt namelijk goed op de muziek. Als je wat tijd neemt dan ontdek je dat de nummers op dit album eigenlijk heel clever in elkaar steken.
Chickn is een Griekse band die heel zomerse, maar toch dwarse popmuziek brengt. Het klinkt als Balthazar op een zonovergoten strand, als Goose met een dikke joint of als Compact Disk Dummies die thuis afgezet worden na een dagje stappen. Behalve dat onversneden zomerse klinkt Chickn echt wel heel Belgisch.
Het gaat echt alle kanten uit bij Chickn en net dat is er zo leuk aan. Elke track op album ‘Bel Esprit’ is een nieuw verhaal. Titeltrack “Bel Esprit” is een slepende synth-blues zoals Arno en Serge Feys die zouden kunnen maken hebben. “Sweet Geneva” is dan weer meer spacy acid pop, terwijl “Infrared Panda Club” klinkt als Balthazar na iets te veel gin-tonic.
“Candle Fly” is een cheesy ballad die herinneringen oproept aan het meest poppy werk van Frank Zappa. “Evening Primrose” en “She’ll Be Apples” klinken als de Beatles ten tijde van hun ‘Sergeant Pepper’. “Moon Underwater” is lekker upbeat en dansbaar zoals de funkpop uit de jaren ’80. “Chickn Tribe” begint met plastic-exotica en bouwt van daar op naar midtempo synthpop. “Die To Make A Living” begint met een retro-synthpop-vibe, en stuitert door naar het hoekige puzzlewerk van Kloot Per W en een gitaareruptie die van Mauro had kunnen komen. Een aantal tracks van deze Grieken hadden best op ‘Insider/Outsider’, het album van Per W en Pawloski kunnen staan.
Chickn is het perfecte antigif voor iedereen met herfstblues en wintertenen. Lekker dwarsliggende, dansbare pop die een glimlach op je gezicht tovert.
Aafke Romeijn is een Nederlandse muzikante en schrijfster die ook in België scoort. Vorig jaar verscheen haar debuutroman ‘Concept M’ en daar hoort een soundtrack bij waarop ze via liedjes een rondleiding geeft in haar sciencefictionroman. Het gaat over een alternatieve versie van onze wereld waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stellen. De soundtrack waaiert genadeloos uit: van piano tot orkest, van vrijblijvende bekentenissen tot donkere electro, van hiphop tot fuga. Dat levert een wonderlijk landschap op met samples van obscure soul- en jazzplaten, modernistische dichters en noise, die moeiteloos samenvloeien met grootse strijkers- en blazersarrangementen waarop Romeijn met haar kenmerkende stemgeluid zingt over de lotgevallen van de personages.
De voorafgaande single “Ameland”, een duet met Spinvis, deed het bijzonder goed op de radio. De tweede single is “Een Heel Klein Beetje Oorlog” van de Belgische rockband Noordkaap, een dreigende en beladen song over het nut van escalatie. "Ik ben al heel lang verbaasd dat Noordkaap en songschrijver Stijn Meuris relatief onbekend zijn in Nederland. Meuris heeft ontzettend sterke nummers geschreven. “Een Heel Klein Beetje Oorlog” is het verslag van het verlangen naar een ruzie op leven en dood, uitgevochten in de huiskamer. Het nummer past perfect bij mijn boek, omdat hoofdpersoon Hava eveneens op zoek is naar een gewelddadige manier om haar idealen kracht bij te zetten", zegt Romeijn.
Noordkaap heeft wel meer sterke nummers gemaakt. Ze zaten in de golf van Nederlandstalige rock die begin van de jaren ’90 Vlaanderen en Nederland overspoelde, met aan Nederlandse zijde The Scene en de Trockener Kecks en in België behalve Noordkaap nog Gorki en De Mens.
Andere sterke singles/tracks van Noordkaap zijn “Stil Verdriet”, “Wat Is Kunst”, “Gigant” en “Satelliet Suzy”. Aafke Romeijn heeft er wel meteen net die track uitgekozen waarvan zelfs de talrijke Meuris-haters meteen zullen toegeven dat het een bijzonder sterk nummer is, in de lyrics, maar ook in de muziek van Lars Van Bambost. Aafke’s versie blijft trouw aan de lyrics, maar mist muzikaal wel wat drama. Zo’n tekst over ‘onuitgevoerde moorden en lachjes van venijn’ moet je voeden met passie en woede, met daadkracht en overtuiging. Als er bij het inzingen niet een beetje spuug aan de microfoon hangt, mist deze track doel, zou je denken. Aafke’s begeleiding op deze single, met akoestische gitaar, piano, handgeklap en soundscapes lijkt wat braaf, maar sluipt als een gif door je hoofd en laat het haar op je armen rechtkomen. Die huilende viool die na de drums invalt , duwt zout in elke wonde die je je kan herinneren. Het is een andere benadering - meer het accent op de ingehouden spanning vooraf dan op het opborrelen van de woede - en een benadering die een beetje tegen de verwachting in ook werkt. Sterk.
Dat Inhaler in de Botanique stond, deed even de wenkbrauwen fronsen; dit bandje heeft met de singles “My honest face” en “Ice cream sundae” al twee grote hits op zak. En dan denk je meteen al aan een AB … De Orangerie was dan ook meteen uitverkocht . Eerst was er nog de gedachte dat dit opkomend jong Iers bandje in de front met de zoon van Bono, Elija Hewson., zelfs in de Rotonde zou staan, om (nog net een laatste keer) dat eenheidsgevoel tussen band, Elija en het publiek te bekrachtigen . Maar kijk ,in de Orangerie kon hier worden op ingespeeld …
Op een goede maand tijd waren ze twee maal in ons landje . Tijdens de passage op Pukkelpop, in een volle Marquee ‘s namiddags , zagen we een stadionband in spé , groots catchy, met die kenmerkende melancholieke U2 ondertoon . Tja, de appel valt niet ver van de boom. Zo vader zo zoon , de twintigjarige Elija, heeft zeker diezelfde uitstraling als papalief in solidaire moves , de pasjes , de hairlooks, het publiek betrekken/ophitsen en showman spelen, de gitaar bij de hand ; en niet te vergeten er zijn diezelfde helder innemende , pakkende vocals.
Een publiek van alle leeftijden begroet hen ; ze hebben hier een all-in pakket en kunnen teruggrijpen naar de begindagen van U2 , een jonge Bono voorgesteld, dichtbij hen aan het werk.
Een klein uur lang kregen we hier goed afgelijnde gitaarpoprock . Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie, gelinkt aan Gallagher, The Verve , Starsailor en Keane. Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen.
Een rockin’ night werd het meteen met “I won’t always be like this” en “I have to move on”. De sfeer zat erin en de respons was warm . Het daaropvolgend materiaal heeft nog niet die intensiteit en is nog niet beklijvend in de stijl van de (steen)oude U2 platen en hun ‘Joshua tree’ , toch heerst er een eenzelfde rockgevoel en samenhorigheid. Net als het wat in elkaar zakt op een “Save yourself” en “This plastic house“, steken ze de handjes in de lucht , zijn er de handclaps en wordt de betrokkenheid opgeschroefd . Mooi.
Het broeierige “Ice cream sundae” doet de temperatuur stijgen en de spanning is en blijft met een “My king will be kind” en “Cheer up baby”. “My honest face” besloot de set .
Het materiaal tintelt, fonkelt, rinkelt en ronkt nog niet op het niveau van U2; ze hebben nog niet die gitaarvirtuositeit en creativiteit van The Edge in de vingers , maar de richting groots(er) te worden, is ingeslagen . En qua zaal zal het zeker ook groter worden dan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/inhaler-22-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/apre-22-09-2019.html
Organisatie: Botanique , Brussel
Toen het debuut ‘Polarized’ van Stakbabber uitkwam vond ik die zowat het beste wat dat jaar uit Nederland tot bij ons kwam. Intussen is het vier jaar geleden en nu is er eindelijk een vervolg op dit knappe debuut. Hier bewijzen ze dat ‘Polarized ‘ geen toevalstreffer was. Hun bandnaam heeft geen betekenis maar drummer Ollie Schmitz houdt het maar op een anagram van backstabber. Voor dit album hebben ze de songs eerst live gespeeld vooral ze op te nemen. Zo groeiden de songs meer op een natuurlijke manier totdat ze rijp waren voor opname. Ik vind dat je dat hoort omdat het geheel iets organischer klinkt dan hun debuut. Verder overstijgt hun muziek het postpunkgenre. De moderne invloeden geven het geheel zuurstof en variatie.
“Liquid” bezit een baslijn dat de boel op gang wil trekken, maar het blijft toch lang ijl en etherisch vooral ze de boel opentrekken. Ze maken hier duidelijk gebruik van auto tune en gebruiken het als een instrument. De song klinkt Brits en doet mij qua groove en sound wat aan bands zoals Stone Roses en Kasabian denken. Geslaagde opener met een gitaarlijntje dat zo uit een song van Echo & the Bunymen kon komen. “Medicine” begint met een metaalachtig klinkende drum. Het begin van de song is vrij introvert en breekt pas halverwege open in een rocknummer. Met “Storm From The Broke” zitten we meteen in de song. Een heerlijk kronkelende baslijn en begeesterende synths dragen het nummer. De zang doet de rest. Een track dat live de boel zal opzwepen. “Humdrum” bevat terug een groovy ritmesectie waarop de rest zijn ding kan doen. “Transvaluation” heeft een mooie intro met overstuurd klinkende synths. Wanneer de drums invallen schiet de song uit zijn startblokken. Op “Decadance” gaan ze haast in het spoor van Vive La Fête spelen. Maar dan net iets minder afgeborsteld. Dat Frans accentje maakt het compleet. “Cleopatra” begint met een basloopje dat zo uit een album van The B-52 ’s kan komen. Het refrein verrast door zijn contrast. Het klinkt haast als een moderne dance act. Heel catchy allemaal. Voor zoverre dit bestaat horen we op “She Hung Half-Mast” een meer traditionele Stakbabber. “Oscar” is een postpunktrack die sfeervol het album afsluit.
Het tweede album van Stakbabber is een schot in de roos. Ze gaan verder waar ‘Polarized’ stopte. Het geheel klinkt retro en modern, heel organisch en ook natuurlijker dan hun voorganger. Zoals steeds is er veel aandacht voor de structuur, melodie en groove van elk nummer. Door al die elementen is hun muziek, naast de postpunk, ook aantrekkelijk voor mensen die naar new wave, rock en pop luisteren. Nu is het alleen nog kwestie van hen ook te bereiken.
PostPunk/New Wave
Stakbabber
Hoe voorspelbare sommige acts ook zijn, ze werken zo aanstekelijk op je gemoed dat je zelfs na een etmaal te kijken en luisteren daar nooit genoeg van krijgt. Dat is een notendop hoe we het optreden van Alice Cooper in Vorst Nationaal nog het best kunnen omschrijven. De band rond Vincent Damon Furnier - ondertussen ook al 71 - verstaat al sinds meerdere decennia de kunst om door middel van een theatrale horrorshow overgoten met sausjes vol humor, ervoor te zorgen dat je oren en ogen tekort komt. Een goed vol gelopen Vorst Nationaal zat dan ook op het puntje van zijn stoel te genieten van begin tot einde.
In normale omstandigheden, zeker wat grotere evenementen betreft, is een voorprogramma doorgaans het perfecte moment om even te verpozen en tussen en pot en pint een beetje te keuvelen met elkaar. Echter slaagt een zeer strak en energiek spelende Black Stone Cherry er op een eenvoudige maar zeer gezapige wijze in de aandacht scherp te houden. Vooral de manier waarop drummer John Fred Young zijn drumvellen mishandelde, waren een streling voor oog en oor. De vele mokerslagen die hij uitdeelde, op een verschroeiende wijze, voelden aan als donderslagen bij heldere hemel. Dit gerugsteund door gitaristen die tovenaars van riffs bleken te zijn, en een zanger die charisma uitstraalt waardoor je prompt uit zijn hand gaat eten. Al gauw kreeg de band daardoor de handen moeiteloos op elkaar, en werd een daverend rock feest ingezet dat drie kwartier aanhield.
Kortom: Black Stone Cherry zorgde voor de gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen, door een potje rock muziek te brengen dat altijd aan je vingers kleeft. Zonder veel fransje en show vertoon, maar met een dosis spelplezier die zijn uitwerking heeft op het publiek die zich gewillig liet entertainen door deze Amerikaanse rock virtuozen.
De doeken gingen naar beneden en twee griezelige ogen, ook te zien op de hoes van de recent verschenen 'Breadcrumbs', keken in het publiek, klaar om iedere aanwezige te verscheuren. Na een bevreemdend aanvoelende intro, werd de set ingezet met “Feed My Frankenstein”. Opvallend is dat Alice Cooper op zijn 71ste, nog steeds zeer scherp staat en goed bij stem is. Hoewel die stem er bij die eerste song niet zo goed doorkwam, werd dat euvel snel opgelost. “No More Mr Nice Guy” zat al vrij vroeg in de set. En het werd vlug duidelijk dat we weer een doorsnee theater show zouden krijgen zoals we dat van Alice Cooper ondertussen gewoon zijn. Inclusief rond dwarrelende dollar biljetten bij “Billion Dolar Babies” of het uit volle borst meegebrulde “Poison”. Gevolgd door een indrukwekkende solo van Nita Strauss, die over de gehele set haar immense virtuositeit zou tentoon spreiden.
Want een opvallend pluspunt is dat Alice Cooper de aandacht niet enkel naar zich toe trekt, de top muzikanten waarmee hij zich steeds laat omringen , mochten meermaals hun kunsten vertonen. Menig drum solo dat de drummer van dienst uit zijn mouw schudt, slaat ons met verstomming.
Dat de band uit gitaristen bestaat van uitzonderlijk allooi wordt nog maar eens in de verf gezet bij een langgerekte jam in de vorm van “Devil’s Food” waarbij alle registers compleet worden open gegooid. Alice Cooper zelf is ondertussen achter de coulissen verdwenen. Maar komt vrij snel terug om de ultieme creep show die reeds een etmaal werd vertoond, maar nooit zal vervelen, in te zetten. Na het intensief gebrachte “Steven” wordt een babypop in een wieg het podium opgeduwd, waarna Alice Cooper deze ontvoert en wil doden bij “Dead Babies” wat op het nippertje wordt vermeden. Alice wordt naar de guillotine gebracht en naar goede gewoonte onthoofd. Waarna men met zijn hoofd in de hand over het podium dwaalt. Er verschijnt ook nog een drie meter hoge baby op het podium, om dat plaatje compleet te maken.
Bij “Teenage Frankenstein” verschijnt een reuzengrote Frankenstein op het podium. Waarna de finale wordt ingezet met het magische “Under My Wheels” en uiteraard “School’s out” als ultieme kers op de theatrale taart. Het dak is er al een paar keer afgevlogen op deze avond. Bij deze song was dat weer dubbel en dik het geval. Flarden “Another break in the wall” van Pink Floyd worden tussengevoegd, alsook veel confetti en reuzengrote ballons, die trouwens vakkundig door Alice Cooper werden doorprikt met een machete. We kregen een gedroomd einde van een typische Alice Cooper show.
Besluit: Wat we voorgeschoteld krijgen is een perfecte Horror show waar je na bij wijze van spreken honderd keer te hebben gezien , nog steeds niet genoeg van krijgt. Net doordat Alice Cooper op zijn 71ste nog steeds op speelse en charismatische manier op dat podium staat, en zowel het publiek als zijn band dirigeert op een al even strakke maar ook gezapige wijze. Maar vooral anno 2019 entertaint hij zijn publiek nog steeds door het brengen van een best grappige horror show die nooit verveelt.
En als kers op de taart laat hij zich omringen door topmuzikanten, die verdomd vlijmscherpe riffs en drum salvo's naar voor brengen, die je rock hart telkens sneller en sneller doen slaan. Meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken, en daar krijgen we zelfs na circa acht keer een show van Alice Cooper mee te maken die in dit verlengde ligt, nog steeds niet genoeg van.
Setlist: Feed My Frankenstein - No More Mr. Nice Guy - Bed of Nails - Raped and Freezin' - Fallen in Love - Muscle of Love - He's Back (The Man Behind the Mask) - I'm Eighteen - Billion Dollar Babies - Poison - Guitar Solo (Nita Strauss) - Roses on White Lace - My Stars - Devil's Food (band only jam) - Black Widow Jam (with 'Black Juju' drum solo) - Steven - Dead Babies - I Love the Dead (band vocals only) - Escape - Teenage Frankenstein
encore: Under My Wheels - School's Out (with "Another Brick in the Wall)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/alice-cooper-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/black-stone-cherry-21-09-2019.html
Organisatie: Live Nation
Struggler - 40 jaar - De appel valt nooit ver van de boom
Dark Entries, al vele jaren een begrip binnen het wave/gothic en postpunk gebeuren in ons land, organiseert met de regelmaat van de klok evenementen in Kinky Star. The Arch, Enzo Kreft, A slice of Life, Dead Mans Hill zijn maar enkele kleppers die ondertussen al hebben opgetreden ter gelegenheid van deze reeks evenementen.
Op vrijdag 20 september was het de buurt aan Struggler. Deze band is ondertussen 40 jaar aan de weg aan het timmeren, en is niet van plan de handdoek in de ring te gooien. In 2020 zou zelfs een nieuw album verschijnen. We waren er ook bij in Kinky Star in Gent en stellen twee dingen vast. De appel valt niet ver van de boom, en Struggler is een schoolvoorbeeld van een band die na al die jaren niet vervalt in afleveren van routineklusjes of zorgen voor een gezapig nostalgie tripje. Integendeel zelfs!
Een stuk Belgische new wave/postpunkgeschiedenis
Laten we even terugkeren in de tijd. Alles begon in Café De Kwiet in Hamot. Met De Brassers ontstond een legendarische band die ook nu nog steeds tot de verbeelding spreekt. In het kielzog van deze laatste ontstond eveneens The Suspects en Struggler. Rond de periode dat punk begon door te sijpelen , speelde bezieler René Hulsbosh bij de band Kasjmir. De man begon punk songs te schrijven, en ging op zoek naar muzikanten om een band op te richten. In maart 1979 was de band compleet en vijf weken later speelde Struggler zijn eerste optreden. Prompt groeide de band uit tot een begrip in de Belgische post punk/punk en wave middens. Songs als “Night Fever” en “Don’t Care” groeiden uit tot ware klassiekers, en de band ging op tour met die andere legendarische Limburgse band uit die periode Siglo XX. Rond eind jaren '80 / begin jaren '90 was de kern herleid tot René Hulsbuosch, Yosef en Ronnie Sevens. Later - rond 2014 - aangevuld met Kris Oversteyns op synthesizer en Alain Hulsbosch, de zoon van René, op gitaar. In de periode 1985 tot 1996 was de band minder actief, maar toch heeft Struggler altijd blijven optreden en verder bouwen. Het heeft hen geen windeieren gelegd. In 2017 was er plots een gloednieuwe schijf 'The Gap'. Waaruit blijkt dat weer een solide band staat te soleren, waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt.
De hemelse kruisbestuiving tussen jong geweld en ervaren rotten in het vak
Of dat live ook het geval was? vroegen we ons af. Het antwoord kwam vrij snel. Bij de eerste song valt al die samensmelting op tussen getalenteerde oude rotten in het vak, die op een speelse wijze elkaar aanvullen, met de aanstekelijke synthesizer inbreng van Kris en gitaar kunstjes van Alain die beide een frisse wind doen waaien in de band. Dat resulteert in gitaarlijnen en drumpartijen die ons terug doen keren in de tijd toen we zelf stonden te dansen op de post punk en punk optredens. Een ander opvallend punt is de verschillende stemmen van enerzijds René en anderzijds bassist Yosev die elkaar perfect aanvoelen. Ook daar hoor en zie je dus een kruisbestuiving van zeldzaam kaliber verschijnen. Struggler klinkt anno 2019 dus verre van gedateerd, maar eerder opvallend fris voor een band die al 40 jaar bestaat.
Dat elke schakel binnen Struggler belangrijk is, werd bewezen in het tweede deel van de set. Ook al spoot de energie al in dat eerste deel in vol ornaat uit de boxen, het was pas toen Alain zijn gitaar omgorde dat alle registers echt werden open gegooid. Alsof zijn inbreng dat nodige puzzelstuk bleek te, om de perfectie die dus al aanwezig was naar een ander niveau te doen uitstijgen. Daardoor werd het startsein gegeven voor een wervelende finale, waar je een band hoort en ziet die de jaren '80 niet alleen heruitvindt maar eveneens ver in de toekomst kijkt. De paar nieuwe songs die de band naar voor brachten klonken bovendien opvallend scherp en energiek, iets wat ons trouwens al was opgevallen bij die laatste schijf. Een eerste indruk is belangrijk, maar dat doet ons al uitzien naar die nieuwe plaat in 2020. Gecombineerd met enkele gekende kleppers, levert Struggler een zeer gedenkwaardig optreden af. Dat van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Besluit: Struggler is anno 2019 een band die meerdere generaties met elkaar verbindt. Dat is de verdienste van topmuzikanten die nog steeds met veel respect voor dat verleden die songs naar voor brengt, waardoor de oudere fans met twinkelingen in de ogen genieten. Maar eveneens, door een opvallend fris en jonge inbreng een bepaalde grens verlegt waardoor de jongere post punk liefhebber en fan eveneens aan zijn trekken komt.
Kortom: Net als Brassers dat al bewezen op Sinnersday vorig jaar, laat Struggler eveneens zien en horen dat er nog leven is na 40 jaar op de bühne, en hoe!
Setlist: That's Your Dream - Obstacles-Intolerance - R. Doubts - The Blame-Persecute - Big Victory - Poeha! - Recrudesce - Black Age - Shrapnel - The Past Wont' Burn - The Other Side - Don’t Care - Key 17
Bis Noise what Noise? - Wanted
Achter de coulissen vernamen we ondertussen dat Struggler op 7 december zal optreden in Café Bonaparte inLokeren
Inkom: gratis.
Voor een volledig overzicht van de tourdatums en andere informatie over de band verwijzen we jullie graag door naar de facebook pagina van de band: https://www.facebook.com/strugglerofficial/
Organisatie: Dark Entries - Kinky Star, Gent
The Cosmic Dead + guests, Magasin 4, Brussel op 19 september 2019 - Pics
De Schotse band The Cosmic Dead (uit Glasgow) brengt psychedelische rock met kraut invloeden die doet denken aan legendarische bands als Neu! en Hawkwind. Je belandt in een prachtige trip met doordreunende grooves met een soort van psychotische breakdown.
Geniet van deze trip via de pics
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/bonnacons-of-doom-19-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/rainbow-grave-19-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/the-cosmic-dead-19-09-2019.html
Org: Magasin 4, Brussel
Normaal gezien hou ik me ver weg van alles wat maar enigszins naar hardcore ruikt maar voor Bad Breeding maak ik graag een uitzondering. Bad Breeding is dan ook veel meer dan zo maar een hardcoreband. Bovendien liet de groep tijdens hun passage op Leffingeleuren vorig jaar zo’n overweldigende indruk op me na dat ik ze absoluut nog eens wou terugzien. Dat kon dus in de bar van De Kreun waar de band gewoon op de vloer mocht aantreden, zonder podium dus, zodat voor de mensen achteraan het wel wat wringen was om iets te zien.
Haemers, een viertal uit Gent, kreeg de eer om ons alvast wat op te warmen. Hun groepsnaam en één van hun songtitels: “L.G.B. (Le Grand Blond) lieten vermoeden dat de groep een gezonde dosis humor in huis heeft maar daar was live niets van te merken. Dit was meedogenloos strak gespeelde hardcore van de puurste soort met een imposante brulboei aan het roer. Goed gedaan maar echt raken deed het me niet. Misschien is het wel die ernst (eigen aan het genre?) die dit een zo moeilijk te verteren brok voor me maakt. Maar ik zag Chris Dodd, zanger van Bad Breeding, de ganse set goedkeurend mee knikken wat als waardemeter toch wel kan tellen.
Al van bij de eerste, bijna tribaal klinkende, tromroffels wisten we dat we hier ander vlees in de kuip hadden. De groep uit het Britse Stevenage begon met een atypisch lang nummer voorzien van een erg uitgebreide instrumentale outro alsof gitarist, bassist en drummer meteen wilden stellen dat zij er ook waren.
Muzikaal leek de band er inderdaad een stuk er op vooruit te zijn gegaan. Nog steeds even compromisloos maar met wat minder noise invloeden wat het punkgehalte ten goede kwam. Vanaf nummer twee koos Bad Breeding voor het vertrouwde gebalde werk: korte, explosieve charges van tussen de vuilnisbakken die hun doel nooit misten. Geregeld liepen gitarist en zanger daarbij als bezetenen door elkaar waarbij het een wonder mocht heten dat ze niet over de kabels struikelden.
Chris Dodd mag men gerust naast Joe Talbot (Idles), Jason Williamson (Sleaford Mods) bij het lijstje kwaaie Britse mannen voegen waarvan hij dan duidelijk de jongste en ook de razendste is. Met een nooit geziene grimmigheid richtte hij zijn aanvallen op de consumptiemaatschappij, de verveling in de voorsteden, de apathie, armoede, discriminatie, racisme, politiebrutaliteit,... Niet dat we in het heetst van de strijd veel van die teksten verstonden wat ook helemaal niet hoeft. Maar hier was jammer genoeg meer aan de hand. Ofwel had Dodd last van een haperende micro ofwel zat hij compleet door zijn stem. Het leek erop dat wanneer zijn razende woordenstroom in overdrive ging zijn micro niet meer kon volgen waardoor we een eind ook geen stem meer hoorden.
Mede daardoor bleef de euforie die ik vorig jaar in Leffinge mocht ervaren hier wat achterwege. Toch blijft Bad Breeding een heerlijke band.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Magasin 4, Brussel
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/bad-breeding-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/adolina-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/crowd-of-chairs-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/missiles-of-october-21-09-2019.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
De West-Vlaamse metalband Enchantress heeft het voor oldschool heavy metal. Op hun jongste EP ‘Power’ laten ze horen dat de liefhebbers van het genre niet moeten wachten tot dinosauriërs als Iron Maiden of Iced Earth nog eens een album uitbrengen om hun pensioen aan te dikken. Dit genre leeft nog en er zijn genoeg bands met genoeg talent die uit de schaduw mogen treden.
Enchantress heeft op deze EP heel wat sterke muzikale composities, een uitstekende zanger, prima gitaristen en drumster Elizabeth die al dat klassiek gepingel de 2ste eeuw inmept met soms niet voor de hand liggende ritmes en partijen.
Vooral de songopbouw is sterk: klassiek en toch niet cliché, wat een hele prestatie is als je jezelf wil meten met klassiekers die echt iedereen kent. De hooks en breaks zitten waar ze moeten zitten en de goede ideeën worden niet nodeloos uitgemolken. Echt vernieuwend is het uiteraard niet, maar je hoort ook geen geen platte kopieën. De meeste refreinen kan je al bij de eerste luisterbeurt meebrullen. De tracks waarvan ik het meeste onder de indruk ben, zijn titeltrack “Power”, “Architects Of Fear” en “Cradle Of Life”. Als bonus is er een cover van The Beast van de band Randy. Alleen een beetje jammer dat ze stoppen bij zeven tracks. Zes eigen nummers en één cover (“The Beast” van de band Randy) delen we nog net in bij de EP’s. Met één track extra was dit een album.
Eén of twee tracks extra zou geen overbodige luxe geweest zijn. Ideeën hebben ze genoeg bij Enchantress. In die mate zelfs dat de knappe vondsten elkaar soms voor de voeten lopen en je als luisteraar er goed het kopje moet bijhouden. Maar dat maakt het tegelijk interessant: je ontdekt bij elke luisterbeurt nog iets nieuws.
De titelnaam van hun nieuwe EP is niet toevallig gekozen. De afgelopen jaren zat het de band niet meteen mee vanwege het vertrek van hun zanger en hun bassist. Dat werd op hun vorige album, ‘The Art of Resilience’, nog opgelost met een aantal gastbijdrages zoals o.a. de inmiddels betreurde Wizz Beauprez, Colin Flynn, David Watson en Filip Lemmens. Sinds begin 2019 is Filip Lemmens (ex-Fireforce) echter vast lid van de band en werd bassist Wilfried Kiekens opnieuw geïntroduceerd. Op die manier lijkt ‘Brand New Start’ als titel niet vergezocht.
De EP telt vier nummers waarop ze, ondanks dat het bijna allemaal herwerkingen van hun oude songs zijn, nog meer naar hun klassieke rockroots gaan. Ze deden al het voorprogramma van Uriah Heep, Y&T en Threshold. Deze bands, samen met bijvoorbeeld Deep Purple, is het soort biotoop waar ook hun hedendaagse sound goed in gedijt. Het gebruik van de klassieke orgels, verschillende lagen vocals, synthsounds en organischer drums dragen hier zeker toe bij. Opener en titelsong “Brand New Start” begint met heerlijke, naar Deep Purple klinkende, orgels. Deze song kan eigenlijk naast de kwaliteit van de songs van “Livin’ The Dream” (uit 2018) van Uriah Heep staan. Zoals je misschien wel weet is dat een zeer geslaagd album. De cleane zang blendt mooi tussen het orgel en de gitaren. De ritmesectie legt een mooie groove neer. “Shine” is een herwerking van hun single uit 1997. Een hele ommezwaai want als ik die single van toen hoor dan hoor ik haast een gothrockband. Hier hoor je harde rock met wat symfonische invloeden. Een geslaagde rework. Ook “In Flanders Fields” is een herwerking van een vrij goed bekend nummer uit hun debuut ‘Signs’. Hier heeft het nummer meer maturiteit dan het origineel. Ten slotte krijgen we “Salve Mater” dat op het ‘The Art of Resilence’-album staat en waarop Filip Lemmens voor de eerste keer meezingt met de band. Het grootste deel van de song werd opnieuw opgenomen. Enkel de griezelige parts werden gelaten zoals ze in 2017 werden opgenomen.
Deze EP is een voorbode voor een vijfde full album dat volgend jaar zou klaar moeten zijn. Akkoord, we horen niet veel nieuwe songs maar als je luistert naar de herwerkingen dan weet je dat de sound er staat. Op basis van wat we hier horen klinkt dat heel veelbelovend voor dat nieuwe album.
Black Leather Jacket zette zich met twee singles, “Village People” en “Western World”, in de slipstream van The Hives en Oasis en - in eigen land dan - SONS en Equal Idiots, maar met de derde single, “FFFreaks”, veranderen ze het geweer resoluut van schouder. Geen catchy garagerock dus, maar eerder sludgy, stoner-like noise.
Het is verfrissend dat een band zo breed wil gaan en ze zullen de eindeloos weerkerende vergelijkingen met voornoemde bands zo beu zijn als koude pap, maar toch missen we iets aan deze “FFFreaks”. Er zit zelfs naar sludge/noise-normen niet altijd genoeg vlees aan het been. In die genres hebben o.m. Stake en Brutus de lat hoog gelegd. Deze single is een prima track van Black Leather Jacket, want inzake opbouw en compositie is dit top, maar ik krijg het er ook niet warm of koud van. De vonk slaat zelfs na verschillende luisterbeurten niet over. Misschien zijn we als luisteraar te verwend of waren we te hard fan van de eerste twee tracks. Dat kan ook.
Het eerste full album van deze zwartjassen komt binnenkort uit. Benieuwd of ze daarop toch de lijn van “Village People” en “Western World” aanhouden of dat ze nog meer uitstapjes naar andere genres uit hun mouw toveren.
Het Gentse Von Detta grossiert in rock and roll en grunge uit de jaren ‘90. Denk aan o.a. Monster Magnet, Alice In Chains en Deftones. Sedert 2013 is het vijftal bezig. Intussen hebben ze nu Manuel die de vocals verzorgt ipv Tom. Het album werd geproduceerd door Ian Clement (Wallace Vanborn) en gemixt door Chiaran Verheyden (Psychonaut).
“Reach Out” is een song dat naar stoner rock en grunge neigt. Veel riffwerk en een stevige stem. “Thank You For Your Time” is melodieuzer. De zang tijdens de strofes klinkt cleaner en past mooi bij het galmende gitaartje. De riffs zijn ook aanwezig, maar minder prominent dan op de openingstrack. Tijdens het refrein wordt er dan steviger gerockt. Het is een heel aangename track. Ook de bas en drum doen hier mooie dingen. “Devil’s Child” is terug steviger. “Little Big Man” is nog iets beter, het bevat mooi gitaarwerk en een goede opbouw. De zang blendt mooi in het geheel. Tijdens de bridge ontwaar ik een knipoogje naar een nummer van Rage Against The Machine. Op “The Vault” openen ze furieus maar ze weten het dan wat in te tomen waardoor ze de intensiteit goed weten te doseren. “Masterplan” is maar liefst negen minuten lang en neigt naar het opus-stukje van dit album. Het is een indrukwekkende song die velerlei kanten uitgaat.
Na ruim een half uur is het helaas al weer gedaan. Maar het was een ferme rit die voor herhaling vatbaar is. “Burn It Clean” staat boordevol lekkers en het kan niet anders of dit slaat live de nodige gensters.
Múm - Sereniteit aan de oppervlakte, complexe gelaagdheid in de diepte
Notre Dame de Laeken
Brussel
Ik kom toe in de Notre Dame en ben al meteen onder de indruk van de prachtige locatie. Niet enkel het gebouw en de architectuur op zich, maar ook de belichting maakt alles tot een prachtig kader die meer dan gunstig lijkt voor de 20 jarige viering van Múm’s debuutplaat ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’
Gyda Valtysdottir ***, frontvrouw van Múm, mocht het voorprogramma verzorgen. Iets na acht stapte ze met een rustige zelfzekerheid en één cello het kleine podium op. Haar eerste nummer start ze rustig op haar cello en laat ze opbouwen door gebruik te maken van loops. Een soort van ‘Keltische’ mystiek zindert doorheen mijn hoofd en daarna hoor ik haar hoge, fijne en o-zo-heldere stem. Het lijkt bijna op engelengezang. Het valt mij op hoe goed ze haar stem beheerst. Alsof haar stemgeluid een blokfluit is waarop ze simpelweg de gaatjes moet dichtduwen om een perfecte toonhoogte te behalen, maar dan uiteraard niet zo eenvoudig als het klinkt. Haar zijdezachte cellospel is een mooie symbiose met haar stemgeluid en zo gunt ze ons een zestal songs die de gegadigden zachtweg leiden in een soort van vredevolle extase. Haar muziek is experimenteel, minimalistisch, eerder down-tempo, maar toch kan ze ook dreigend en onheilspellend klinken. Ze danst sensueel en neemt je in. Je kan niet anders dan mee onder te dompelen in de wereld van Gyda. En alvorens ik het besef, is haar set gedaan. Ik blijf wat voor mij uitstaren en ondertussen speelt (in afwachting voor Múm) een ideale soundtrack doorheen de Notre Dame: ‘Ny Batteri’, van Sigur Rós.
Een kwartiertje later is het zover, Múm**** zal ons een integrale luistersessie van hun debuutplaat ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’ schenken. Deze plaat werd al snel wereldwijd aangeprezen en zelfs door Pitchfork onthaald met de hoge score van 9,1/10. Múm werd in 1997 als experimentele popgroep opgericht door multi-instrumentisten Gunnar Örn Tynes en Örvar Þóreyjarson Smárason. De band werd al snel vervoegd door tweelingszussen Gyða en Kristín Anna Valtýsdóttir. Nadien wijzigde de band regelmatig van line-up en bestonden ze uit een steeds groter collectief van muzikanten. Tot op heden brachten ze welgeteld zes langspelers uit waarvan ‘Smilewound’ (2013) hun laatste is. De band heeft globaal enorm veel succes, waaronder ook in de Verendigde Staten, Europa en Rusland.
Deze avond spelen ze onder de huidige line-up van Örvar Þóreyjarson Smárason (frontman/keyboards/gitaar/mond-accordeon en electronics), Gunnar Örn Tynes (piano/gitaar), Hildur Gudnadottir (zang/basgitaar), Samuli Kosminen (drums/percussie) en Gyda Valtysdottir (zang/cello/gitaar).
Al vanaf de eerste song voelde hun muziek aan als een zacht schapenvel die mij verwarmde. Het publiek in de Notre Dame was muisstil, sereen en heel respectvol. Een beter publiek dan hen, die avond… kan ik mij moeilijk voorstellen. Als nieuwkomer binnen hun muziek, ontdekte ik dat Múm’s sound geen ééndagsvlieg is. Múm klinkt voor mij ietwat sereen aan de oppervlakte, maar complex gelaagd in de diepte. Dit maakt hun muziek zo boeiend om bewust te beluisteren, en beter nog… ‘Te beleven’ tijdens dit prachtige concert. Tijdens verschillende songs werd mond-accordeon gebruikt, wat hun muziek op een fragiele manier nog voller deed klinken. Als je het mij vraagt: een grote meerwaarde. De samenzang van Hildur en Gyda klonk ook ronduit hemels. Ik zag zonder twijfel, alleen maar top-muzikanten op het podium. En wat ze samen voortbrengen, is pure magie, zo fijn geslepen als een diamant. En dit blijkbaar al vanaf hun eerste langspeler, wat niet iedere band gegeven is. Hun geluid deed mij in momenten ook denken aan muziekgroepen als Low, Lamb en EF. Wat ik een groot compliment vind. Topnummer van de avond was voor mij “There Is a Number of Small Things”. Het nummer bevat fijngepolijste elektronische effecten, zo’n meeslepende melodielijn, prachtige zang en dwingt je uiteindelijk tot een mentale ‘shutdown’. Waardoor je wegzinkt in diepe rust en dankbaarheid.
Maar niet enkel de muziek stond vanavond als een huis. De integere maar toch humoristische bindteksten, de dankbare houding van de muzikanten en mooie moderne dans van Gyda maakten alles nog persoonlijker. Ook vind ik het belangrijk om de gehele organisatie even in de verf te zetten: zonder de prachtige belichting met mooie effecten/patronen, de unieke locatie en het nagenoeg perfect geregelde geluid was deze avond niet zo compleet als ze was.
Na het laatste nummer van ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’, kreeg Múm van bijna iedereen en staande ovatie.
Na lang applaudisseren, werden we nog één maal verwend met “We Have a Map Of the Piano” als bonus. Na een laatste staande ovatie en diepe buiging van de muzikanten was het concert tot zijn einde. Ieder van ons keerde volgens mij, met een verzadigd gevoel van dankbaarheid en warmte naar huis.
Wie er niet bij was, mag spijt hebben. Want het was een prachtige avond. Bedankt Múm, en bedankt Botanique, voor de puike organisatie!
Organisatie: Botanique, Brussel
De Amerikaanse formatie Seratones is de band rond gospel zangeres A.J. Hayens. Seratones bracht in 2016 een gesmaakt debuut op de markt 'Get Gone'. De band kreeg hiervoor zeer goede recensies. Nu komt het langverwachte tweede studioalbum 'Power' uit via New West Records.
We citeren even: ''Op ‘Power’ laat ze horen hoe kwetsbaarheid je sterk kan maken. Zo gaan de teksten onder andere over abortusrecht (Haynes werkte jaren in een abortus kliniek), maar ook over rassengelijkheid, persoonlijke obstakels overwinnen en haar liefde voor poëzie.'' Waar proto-punk en garage rock het vorige album Get Gone nog zo typeerde, heeft die sound nu plaatsgemaakt voor meer rauwe soul.Vanaf de eerste song hoor je inderdaad al dat dit een zeer persoonlijke schijf is geworden. Een schijf waarop Seratones de mensen wil confronteren met zijn of haar diepe zielsroersels en dus bewust iedereen, en niet alleen zichzelf, een spiegel voorhoudt.”
Emoties en pijn, angst en vertwijfeling. Het komt al terug op de eerste song “Fear”. Echter straalt deze schijf eveneens veel hoop uit. Dat is al het geval bij het zeer aanstekelijke “Power”. Een titel die trouwens perfect aansluit op het ontwerp van deze plaat. Dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten is trouwens een gegeven dat we doorheen de hele schijf ontdekken. Opzwepende songs als “Gotta get to know ya” worden afgewisseld met songs die gevoelige snaren raken. Haynes beschikt over een zeer krachtige stem die veel kanten uitgaat. Omringd door muzikanten die perfect meegaan in het verhaal, slaagt ze er dan ook in een boodschap te verkondigen.
Aangezien ik eerder muziek beluister vanuit het buikgevoel ipv het gehoor, is het belangrijkste voor mij, kan Seratones ook bij ons het gevoel opwekken dat kwetsbaarheid je sterker maakt.
Nu, de rode draad blijkt inderdaad het vertellen van een persoonlijk verhaal. Haynes geeft zich volledig bloot op deze knappe schijf. Bij elke song opnieuw. Of dat nu is bij “Lie to my face” - een confronterende song die aanvoelt als een mokerslag in je gezicht. Of door middel van op een intimistische wijze je daar te raken, waardoor tranen opwellen. Telkens slaagt Seratones er inderdaad in het te doen aanvoelen alsof pijn, smart en verlies je hart kunnen verbrijzelen, maar eens je bent opgestaan diezelfde pijn je ook - inderdaad - sterker maakt. Je moet alleen willen je leven terug op rails krijgen, en niet bij de pakken blijven zitten.
Soul muziek past in ieder geval perfect in dat plaatje, maar Seratones steekt zoveel gevoel in die muziekstijl dat het niet enkel een zeer persoonlijk verhaal wordt, maar ook één over u en mijn leven. Elke song is bewust opgebouwd, rond persoonlijke emoties, waardoor je als aanhoorder van begin tot einde mee bent met het verhaal. Net omdat het dus ook over u persoonlijk gaat.
De bijzonder veelzijdige stem van Haynes is daarbij de belangrijkste kers op die taart. Het is echter dat totaalplaatje van emoties tot het oneindige, dat er moet voor zorgen dat ook u diep ontroert een traan zal wegpinken, met de glimlach op de lippen. In een land waar vreugde, verdriet en geluk verbonden worden tot een magisch geheel. Uit het leven van elke dag gegrepen. Daar vinden we een band als Seratones. En zorgt ervoor dat deze soulvolle schijf niet alleen een pareltje is geworden om te koesteren. Maar ook om uit te leren.
Tracklist: Fear - Power - Heart Attack - Lie to my face - Gotta get to know ya - Over You - Permission - Sad Boi - Who are you Now - Crossfire
WUK?! ofwel When Union Kills is een vrij jonge heavy/thrashmetalband die ook knipoogt naar deathmetal. De band stond nog op Frietrock in Oud-Turnhout en we waren diep onder de indruk van die bommen energie die deze jonge snaken op ons afschoten. Als oude rotten in het vak zijn we ondertussen toch al wat gewoon, maar wat we hier op onze boterham voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Geloof me, dat komt niet meer zo vaak voor tegenwoordig. De band stelt nu zijn eerste demo voor 'WUK?! Nen Demo' - meer informatie: https://www.facebook.com/events/371684390124725/ Wij maakten van de gelegenheid gebruik om deze EP al eens onder de loep te nemen en waren nogmaals diep onder de indruk van zoveel virtuositeit dat door onze strot werd geramd.
Na een oorverdovende drumintro - ook live blijkt drumster Bieke Van Damme over een kracht te beschikken die we niet zoveel tegenkomen - wordt het tempo verder opgedreven dankzij die duivelse riffs die snijden als scheermesjes door je vege lijf. Als kers op de taart krijg je een vocale inbreng van Nelis die zoveel emoties verstopt in zijn stem dat hij je een ware krop in de keel bezorgt. “Crushing Skulls” is een song die alvast zorgt voor een uppercut van jewelste. Eens vertrokken, is geen terugweg meer mogelijk. WUK?! legt die lat zo hoog, dat het wel lijkt dat ze al twintig jaar samen muziek spelen. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op “The Serpent Queen”, “The Reaper” en “Execution Of Lies”. En daarmee zijn we bij het enige minpunt gekomen aan deze knappe EP. Het plaatje is veel te snel gedaan, het smaakt naar meer.
WUK?! brengt het soort heavy thrash/death waardoor je als liefhebber meerdere adrenalinestoten door je lijf voelt gieren. En dat is niet de verdienste van één element binnen deze klasse band. Nee, dit zijn supergetalenteerde jongeren die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, maar vooral een feestje willen bouwen in je hoofd en daardoor aanzetten om stevig uit de bol te gaan tot in de vroege uurtjes. Puurder dan dit kan heavy thrash namelijk niet klinken. Met deze EP levert deze West-Vlaamse band een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op dat heavy thrashgebeuren in ons land en ver daarbuiten.
Het is gewoon een kwestie van tijd eer we deze gloednieuwe parel zullen zien schitteren aan dat metalfirmament. Geef ze wat tijd om verder te groeien en open te bloeien, maar op basis van dat prachtige optreden en deze EP zijn we er zeker van. We voorspellen deze band een meer dan gouden toekomst. In het oog houden deze shit!
Tracklist: Crushing Skulls, The Serpent Queen, The Reaper, Execution Of Lies
Trond Kallevåg Hanse is een Noorse gitarist en componist die in 2017 reeds hoge ogen gooide met het album 'Se Meg En Annen Dag'. Samen met medemuzikanten Alexander Hoholm (contrabas) en drummer Ivar Myrset Asheim, waarmee hij ook op die vorige plaat werkte, brengt hij nu een nieuw filmisch meesterwerk uit 'Bedehus & Hawaii'. De titel verwijst volgens onze bronnen naar de zomers die hij Trond doorbracht bij zijn grootouders in Bømlo en zijn interesse voor reizen.
“Flanellograf” is een zeer rustgevende song die aanleunt bij die adembenemende mooie omgeving. Feitelijk is die Hemelse rust zelfs de rode draad op de volledige schijf, zo zal later blijken. Want ook die intensieve rust en chill atmosfeer vind je terug op de daarop volgende songs als “Flukt”, “Slektstreff”, “Fartein Valen” tot “Kapellet” en afsluiter “Halvvåkne Drømmer Fra Baksetet”. Allemaal songs die zo zijn opgebouwd dat u tot complete zen wordt gebracht, zonder dat je in slaap wordt gewiegd. Geluidsmuren afbreken is er uiteraard ook niet bij. Trond Kallevåg Hanse houdt, net als vele jazzmuzikanten, bovendien van experimenteren en improviseren. Maar hem dat label 'jazz' opkleven is de man tekort doen. Net doordat hij verschillende stijlen zoals jazz, folk en ambient perfect met elkaar verbindt.
We raden aan om het bij het beluisteren van deze schijf het niet te ver te gaan zoeken. Laat de bijzonder intensieve klanken gewoon als een briesje op warme zomeravonden op je afkomen, sluit de ogen en open ze pas als je diezelfde zon in de horizon ziet verschijnen boven het stille water. Het gevoel dat je dan overvalt is vergelijkbaar met wat we voelden bij het beluisteren van deze parel van een rustgevende jazz/ambient/folk-plaat. Een schijf die je koude rillingen zal bezorgen. Niet van angst, maar van puur innerlijk genot. Daarom is het eveneens aan te raden deze plaat van begin tot einde gewoon te ondergaan, zoals het lezen van een boek of het kijken naar een landschap dat verandert bij het vallen van die avond.
De enige bedoeling van Trond is dat jij je als luisteraar compleet ontspant. Geluidsgolven creëren die je tot complete rust brengen dus. Daarvoor laat hij zich omringen door topmuzikanten die dezelfde kant uitkijken als hem. Een opzet waarin hij samen met zijn kompanen over de hele lijn met brio in slaagt. Net door folk en ambientelementen te combineren met jazztechnieken, waardoor je achteroverleunend in je luie zetel geniet van deze ingetogen pracht die je oorschelp binnendringt en rechtstreeks je hart verwarmt.
Iedereen kent het verhaal van Dr. Jekyll and mr. Hyde. We vonden ook de vrouwelijke versie op een Black Metal gerichte plaat. The Fifth Alliance is een Nederlandse band die in 2015 voor het eerst van zich liet horen met dat grensverleggende donker pareltje 'Death Poems'. Nu is er de ondertussen derde schijf 'The Depth Of The Darkness'. Waarbij die stelling over de hele lijn in de verf wordt gezet door de uitstraling en stem van frontvrouw Silvia Saunders
Zonder afbreuk te doen aan de instrumentale omlijsting. Want menig donkere riff, die langzaam naar omhoog kruipt tot de oorschelp is bereikt en de hersenpan uiteen spat door een overdosis intensiviteit, doet ons huiveren van angst. Silvia haar stem gaat echter van kristalhelder, weemoedig en melancholisch over naar verschroeiende screams die zo oorverdovend klinken dat je ziel in gruzelementen op de grond terechtkomt, telkens in een spookachtige en mysterieuze omkadering. De best lange duurtijd van elke song - die klokken af tussen de zeven en tien minuten - zorgen voor een spanningsveld dat traag wordt opgebouwd tot een climax die ervoor zorgt dat apocalyptische wezens iedereen op de aarde vertrappelen. Het geschreeuw van Silvia klinkt als de schreeuw van slachtoffers van menig aardverschuiving die daarop volgt.
“Black” is al een eerste, zeer gevarieerde, uppercut die waarbij langzaam wordt opgebouwd naar een zekere climax, vandaar de 'post' in dat blackmetalgebeuren. Want ook bij “Hekate” - een klepper van tien minuten - gaat het eerst de eerder trage en slome weg op, om daarna in een overdrive alle registers, zowel instrumentaal maar dus vooral vocaal, open te gooien. Demonische wezens sleuren je uiteindelijk mee naar de diepste krochten daarvan. Het gekrijs van Silvia - hoe haar stem dit volhoudt is ons een raadsel - gaat door merg een been. Eens tot waanzin gedreven, doet de band het nog eens fijntjes over met “Hellfire Club”, weer zo een donkere mokerslag in het gezicht van circa acht minuten en zesentwintig seconden lang. In diezelfde lijn gaat het ook uit bij “Into Extinction” en “Aleister”. Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.
De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt.
Dat is nu eenmaal het gevoel dat we altijd moeten krijgen bij het beluisteren van een doorsnee post-blackmetalplaat. Dat is wat The Fifth Alliance ons over de gehele lijn ook aanbiedt. Intensief en verschroeiend hard, meedogenloos je hersenpan inslaan en je hart verbrijzelen.
Temple of Nihil is een Russisch blackmetalconcept, ontstaan in 2015. Oorspronkelijk als duo, maar sinds 2017 aangevuld met drummer Nikolai Vykodtsev bracht de band reeds een EP op de markt boordevol grimmige blackmetal.. 'Schadenfreude' is het eigenlijke debuut van een band die grasduint doorheen de donkerste zijde van dat genre, zonder compromissen te maken.
Na de duistere intro (“Descending”) zijn we vertrokken voor een grimmige trip doorheen de donkerste zijde van onze ziel. “Into The Slough” is dan weer een verschroeiende song die je hart doormidden klieft. Door middel van eerder melodieuze gitaarriffs wordt de sfeer steeds intensiever, tot dat kookpunt wordt bereikt. De vocale aankleding is echter het meest opvallend, dankzij de variatie daarin. Eerder blackmetalgerichte screams worden afgewisseld met growls die je eerder terugvindt in deathmetal. Meer nog in sommige songs herkennen we eerder een fluisterende toon tot gesproken inbreng, die je nog meer koude rillingen bezorgt. Wonder bij wonder sluiten die perfect op elkaar aan, waardoor je nog dieper wegzakt in de poel van bederf die Temple of Nihil je aanbiedt.
Nee, lichtjes op het einde van de tunnel moet je niet verwachten bij de daaropvolgende, best lange songs als “Ode”, “Schadenfreude”, “Snakes In My Skull” en “Postbeing”. Die laatste is een duistere klepper boordevol donkere variatie die afklokt op meer dan acht minuten. Dat zowel instrumentaal als vocaal tot in het oneindige variëren is bovendien niet alleen de rode draad op deze volledige schijf. Het zorgt ervoor dat je bij de les blijft en geboeid op het puntje van je stoel zit te luisteren en genieten. Tenminste als je houdt van dit potje intensieve donkere blackmetal met sauzen boordevol death en andere donkere metalen. Een ander opvallend punt is dat de langere songs vaak worden voorafgegaan door een melodieuze soort intro van circa één minuut, zoals “Htrib”, waarbij het bloed je vanonder de nagels wordt gehaald. Wat perfect aansluit op de volgende zwartgeblakerde en intensieve song “Postbeing”. Op dit elan blijft Temple of Nihil gewoon doorgaan tot afsluiter “To Fireburners” Waarna je met het vrij korte “With Flames And Chaos” de doodsteek wordt toegediend.
Elk van de songs op 'Schadenfreude' is meedogenloos en genadeloos in zijn aankleding. De band voelt zich comfortabel in het bezorgen van een intensief pakket dat alle richtingen uitgaat. Vervormde grooves, raspende tot schreeuwende vocalen en songs die vaak van traag en intens overgaan tot krachtig en vol passie. Laten dan ook een band horen die houdt van het extreme donkere binnen het blackmetal gebeuren, en dat door je strot ramt op een zeer gevarieerde wijze. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste noot gekluisterd zit te luisteren en je gewillig laat onderdompelen in die intensieve donkere atmosferen die de band je over de gehele lijn aanbiedt.
Even leek het erop dat de nalatenschap van Rammstein zou eindigen met ‘Liebe Ist Für Alle Da” uit 2009. De Duitsers hebben hun fans tien jaar laten wachten, maar het was het waard. De vooruitgeschoven single “Deutschland” liet al het beste verhopen. “Radio” was als tweede single wat braafjes, maar met “Ausländer” als derde single schopt Rammstein opnieuw lekker keet.
Wie het hele album op de weegschaal legt, moet toegeven dat er heel wat vlees aan het been zit. Voor deze comeback had Rammstein de reputatie - al dan niet terecht - dat hun albums een paar sterke singles hadden, maar dat de andere tracks lauwe vullertjes waren. Dat telt alvast niet voor dit nieuwe, titelloze album. “Sex” en “Tattoo” kunnen zo een volgende single worden. Met een titel als “Sex” hadden we misschien op meer gehoopt, maar het “Tattoo”-refrein ‘zeig mir deins, ich zeich dir meins’ zal rammstein vast wekenlang in De Afrekening van StuBru kamperen. “Puppe” en “Zeig Dich” hebben die allure niet, maar zijn beide om duimen en vingers bij af te likken. Op “Puppe” laat Rammstein zich op zijn hardste en rauwste horen.
De lyrics zijn vintage-Rammstein en toch heel actueel. Nationaliteit en identiteit doken eerder al vaker op, maar zijn opnieuw brandend actueel in Duitsland, Europa en de rest van de wereld. Dat ze die onderwerpen durven bekijken uit een hoek die de goegemeente als politiek niet-correct aanduidt, ook dat is niet vreemd aan de band van Lindemann. Ook (foute) liefde, verlangen en sex komen op zowat elk album van deze Duitsers aan bod. De bitterzoete ballad “Diamant” is Rammstein op zijn meest kwetsbare, breekbare wijze. “Diamant” is zo een typisch traag-groeiende klassieker. Dit jaar zullen velen nog op de fast forward-toets drukken, te traag en te melig, maar als we binnen pakweg 10 of 20 jaar kijken welke tracks van het album gecoverd worden, zal “Diamant” er zeker bij zijn.
Muzikaal is alles heel herkenbaar. ‘Tanz-metal’ is het steeds minder, maar de basis blijft een mix van luide gitaren en barokke EBM. De intro’s en arrangementen zijn heel minutieus uitgewerkt en vaak zit er ergens een knipoog naar wat mogelijk inspiratiebronnen zijn geweest. De intro van “Deutschland” doet postpunkers van boven de veertig meteen denken aan de intro van “Our Darkness” van Anne Clark. “Radio” is zowel in de titel als in de synth-stukken een ode aan Kraftwerk. “Halloman” heeft het theatrale en over-the-top-drama van de oude Alice Cooper en muzikaal en inhoudelijk alles om would be-freaks als Marilyn Manson vervroegd op pensioen te sturen.
Rammstein heeft zijn tijd genomen, maar heeft dan ook wel opnieuw een meesterwerk afgeleverd.
Lange break voor Mozes and the Firstborn
Mozes speelt op 28 december een voorlopig laatste show met een extra lange set met vrienden en vol oud en nieuw materiaal
Met derde album 'Dadcore' kwam de band terug na een zware periode, zowel door persoonlijke omstandigheden als door de tegenvallende resultaten op hun tweede album. De start was al heel goed - de US-tour in januari 2019, een 3FM Megahit voor 'Sad Supermarket Song', aansluitend een prachtige actie van 3FM om de megahit op repeat te krijgen in supermarkten door heel Nederland en natuurlijk de support bij De Staat in AFAS.
Veel oude fans zijn weer opgeveerd door 'Dadcore', veel nieuwe zieltjes zijn gewonnen.
Dit is hun statement.
"Negen jaar geleden zette Mozes voet aan wal in de Dommelvalei. De kin even glad als de praatjes. Gehuld in lange gewaden - die vanuit praktische en modieuze bezwaren niet langom de schoudershingen - werd eerst in café Ramona gepreekt over dubieuze 'skills'. De vallei tussen de Dommel en Tongelreep is een vruchtbaar stukje grond. Tijden van voorspoed braken aan.
Er kwam nog een album. Nog een EP. Nog een tour. De kin en praatjes werden hariger. Waar de Dommel het woest is, speelde de band het meest: de Effenaar. Maar de buikjes werden ronder, langzaamaan kwam de verzadiging om de hoek kijken. Honger werd trek. Jammer wel, want het betekent dat Mozes and the Firstborn nu op een ontwenningskuur gaat. Even geen shows, even geen tijd in de studio. Lekker de bergen in. IJle lucht, stenige onvruchtbare grond.
Daarom wordt op 28 december in de Effenaar het vuur stevig opgestookt. De luiheid zweten we eruit en daarna sturen we die oude heremiet stroomopwaarts richting de bergen."
Mozes and the Firstborn en LaLaLa Management werken nog maar kort samen. We hebben met veel trots en liefde voor deze band gewerkt. Hopelijk komt er veel ander moois van de individuele muzikanten deze komende Mozes-loze periode.
We gaan ze heel erg missen.
Ga alsjeblieft nog naar ze kijken. Schrijf erover. Koester ze. Zo worden ze niet meer gemaakt.
7 sept NL Hoogwoud Zomerpop
7 sept NL Haarlem Poldergoud
14 sept NL Bergen op Zoom Popmonumenten
14 sept NL Tiel Appelpop
5 okt NL Eisloo Mosterdpop
11 okt FR Bordeaux Volcom Garden Experience
7 dec NL Eindhoven Come As You Are Festival
28 dec NL Eindhoven Effenaar
Fischer-Z - John Watts (Fischer-Z): ''Ik wil me graag nog blijven uitdrukken in woorden en songs. Ik hoop dat toch zeker nog een jaar of tien te doen. Zolang de inspiratie blijft komen, ga ik ervoor
2019-09-09
Erik Vandamme
Fischer-Z speelde een co-headliner spot op Frietrock in Ieper, en liet een zeer frisse en energieke indruk achter op het podium. John Watts is nog steeds goed bij stem, maar straalt vooral enorm veel spelplezier uit. Bovendien geeft hij zijn mede muzikanten de nodige ruimte ook hun ding te doen, waardoor het concert veel meer wordt dan een doorsnee nostalgie trip. Voor het optreden van Fischer-Z hadden we een gesprek met John Watts over de nieuwe plaat. De politieke boodschap, en advies voor de nieuwe lichting muzikanten.
Ondanks het feit dat Fischer-Z niets meer hoeft te bewijzen klinkt de nieuwste plaat nog steeds zeer energiek en zeker geen routine klus. Waar blijft John na al die jaren de inspiratie vandaan halen?
''Ik luister nog steeds naar relevante muziek, niet meer zo naar de oudere muziek. Ik wil mee zijn met mijn tijd, en dat verstop ik ook in de muziek. Bovendien laat ik me ook omringen door jongere muzikanten, die me ook aansteken om niet achterom maar vooruit te kijken.'' Zegt John ''wat ook belangrijk is. Als ik aanvoel dat ik me niet meer op mijn gemak voel op het podium houd ik er beter mee op en zal ik dat ook doen. Of als ik merk dat ik op dat podium sta zonder een connectie met mijn publiek, omdat ik het niet meer aankan. Ook dan stop ik er beter mee. Daarom let ik ook enorm op mijn gezondheid. Ik ben wat afwezig geweest door gezondheidsproblemen en was daarover zeer bezorgd. Gelukkig is het goed gekomen. Ik heb al veel vrienden en artiesten van mijn leeftijd zien komen te overlijden of aftakelen. Ik heb nooit aan drugs gedaan of zo, ik drink ook geen bier. Dat is allemaal zeer belangrijk om dit vol te houden. Enkel het lange reizen worden wel wat zwaarder.''
Een band wordt steeds vergeleken met zijn meest succesvolle periode. Hoe staat u daartegenover wilden we weten.
John zegt daarover: ''Het stoort me niet. Ik maakte circa twintig platen. De fans die ons al jaren volgen houden ook van het feit dat we evolueren. Doordat onze muziek ook nooit echt in een plaatje heeft gepast, en we net iets anders deden en nog steeds doen. Het is uiteraard ook nog steeds geweldig die oudere songs te spelen. Wat wel belangrijk is dat ik de muziek wel nog moet brengen onder de naam Fischer-Z. Mijn zoon en manager hadden me overtuigd dat te doen. En ik moet hem gelijk geef, het werkt''
Nadat Ficher-Z was gesplit bracht je een solo plaat uit
''Ik had dat eigenlijk nodig, omdat het een soort break up plaat was. Iets dat ik moest doen om die periode achter mij te laten, een bladzijde om te slaan''
Als ik naar een Fischer-Z optreden ga zie ik veel meer jonge mensen dan bij een concert van bands uit diezelfde jaren? Hebt u daar een verklaring voor?
''Veel van die bands teren vaak op ouder succes en brengen amper nog nieuw werk uit. Ik blijf dat wel doen zolang het kan. Ik denk dat de jongere generatie dat opvangt, en ook onze oudere songs daardoor wil ontdekken''
Fischer-Z speelt regelmatig in België. We wilden toch even weten wat hij zo bijzonder aan België.
"België was het eerste land in Europa waar we succes hadden. Het is een land dat dus heel belangrijk is geweest is voor ons. Het is ook een zeer interessant en prachtig land, met twee verschillende taalgrenzen. Het is bijzonder jammer dat de Belgen dat zelf vaak niet zien. Want jullie hebben zoveel mogelijkheden en belangrijke tot prachtige steden zoals Brussel, Gent, Antwerpen en dergelijke. België is bovendien een beetje het middelpunt van Europa op zoveel vlakken. Ik vind het gezellig hier vertoeven''
POLITIEKE BOODSCHAP
Is er in deze tijden nog nood aan een Politieke boodschap?
''Er komen rare tijden aan, populistische partijen die doorbreken en dergelijk. Ze vertellen dan ook vooral wat de mensen willen horen. Wat we nodig hebben is een echte staatsman of vrouw zoals Merkel. Iemand die het verschil maakt. Of Macron. Populisme wint doordat mensen door media een beeld wordt voorgehouden. Ze geloven niet meer in politiek. Wat dan weer zeer begrijpelijk is. Mensen als Boris Johnson spelen daarop in, door de mensen voor te houden het is niet onze fout maar de fout van anderen. Mensen trappen daarin, mede dankzij de kracht van media en sociale media"
Wat is uw opinie over Brexit trouwens?
''Voor mij is het domste dat aan het gebeuren is. Cameron dacht te winnen, maar stond niet dicht genoeg meer bij de mensen. Hij heeft ook de volledige Engelse politiek ontwricht. Velen hebben dus een protest stem uitgebracht, zoals dat veel gebeurd tegenwoordig.'' zegt John.
Is het ook niet zo dat de mensen 'ja' hebben gestemd omdat veel mensen niet van het eiland komen'?
''Dat is ook zo, velen komen het eiland niet af, tenzij op reis gaan naar Spanje. Maar het gaat dus vooral over het feit dat het volk de huidige manier van werken beu was. Sommige politiekers spelen daar op in en slagen erin de mensen te laten horen wat ze willen horen. Brexit zal helaas zorgen dat de bijvoorbeeld armere mensen het moeilijker zullen krijgen. Maar men beseft het nog niet. Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat de mensen dom zijn of zo, ze zijn het gewoon beu en brengen een 'fuck you' stem uit. Zo simpel is het''
De vorige plaat 'Building Bridges' ging over de verkiezing van Trump. Is: 'Swimming True thunderstorm' ook een politiek boodschap.
'' Het gaat over hoe het in de wereld aan toe gaat. Tijden van fake nieuws, vooral door het internet. Vaak is er zelfs geen overeenkomst met de echter wereld en het internet wereld. Dat is beangstigend. De titel is dus Deels politiek maar ook persoonlijk getint. "
SPOTIFY AND SOCIALE MEDIA
Wat is uw mening over Spotify of sociale media
'' Het is vooral hoe je die media gebruikt'' zegt John Watts: ''We kunnen niet zonder, het kan echter dus een zegen of een vloek zijn. Spotify kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat mensen uw muziek ontdekken. Dat de mensen dat in deze tijden dit kunnen doen is eigenlijk briljant, je kunt tientallen tot twintigtallen keren naar dezelfde song luisteren. Dat is toch gewoon prachtig! En toch. Ondanks dat verkopen we nog steeds platen, we moeten alleen actiever zijn in het promoten daarvan, o.a. op die sociale media. Vooral dus ie media gebruiken om onszelf te verkopen als band of muzikant is zeer belangrijk. Dat is ook zo met de sociale media zoals Facebook. De facebook pagina van Fischer-Z beheer ik niet, ik bezoek het wel en het is zeer actief. Maar ik merk wel dat de mensen je op die wijze beter leren kennen.''
ADVIES AAN BEGINNENDE BANDS
Is er eigenlijk nog een soort einddoel na al die jaren ?
''Ik wil me graag nog blijven uitdrukken in woorden en songs. Ik hoop dat toch zeker nog een jaar of tien te doen. Zolang de inspiratie blijft komen, ga ik ervoor''
Wat is uw eindadvies naar beginnende bands toe, na zoveel jaren ervaring? Wilden we graag weten van John.
Hij zegt daarover:' Blijf hard werken. Maar vooral, ten alle tijde, blijf doen wat je graag doet en niet roekeloos wat de marketing , labels en gelijk wie wil dat je doet. Niet dat die niet belangrijk zijn. Zonder goede marketing kom je er ook niet. Maar het blijft vooral belangrijk dat je binnen dat concept jezelf kunt zijn en blijven doen wat je graag doet. Pas als je met volle goesting op dat podium blijft staan, en platen blijft maken waar je echt achter staat als band of artiest zul je het ook 40 jaar uithouden zoals wij'
Dat is een mooie afsluiter van een heel gezellige babbel. Bezoek zeker de facebook pagina van Ficher-Z voor meer informatie over de band rond John Watts: https://www.facebook.com/fischerZmusic/
Leffingeleuren 2019 - van 13 t-m 15 september 2019 - Een boeiende driedaagse trip - Een overzicht
Leffingeleuren 2019
Festivalterrein
Leffinge
2019-09-13 t-m 2019-09-15
Tijs Delacroix en Ollie Nollet
Leffingeleuren kende dit jaar een van haar beste edities in jaren. Stralend zomerweer, nagenoeg uitverkocht en daarenboven ook heel wat interesse in het gratis programma. De nieuwe formule maakt van Leffingeleuren de ideale kruising tussen stadsfestivals als Gentse Feesten, met de uitdagende kwalitatieve programmaties als die van festivals als Le Guess Who of Sonic City, tamelijk uniek in haar soort dus, als je het ons vraagt.
Dit jaar spande Duyster andermaal de kroon op zaterdag, maar verdronken we over het algemeen wat in gitaargeweld. Wel pikten we opnieuw enkele leuke nieuwe ontdekkingen mee … Lees hieronder meer over de acts die het beste van zichzelf gaven.
dag 1 - vrijdag 13 september 2019
Openen deed Leffingeleuren, traditiegetrouw, met de winnaar van de Jong Muziek-wedstrijd van Theater Aan Zee. Met louter een gitaar en een effecten/loop-plank tot zijn beschikking, betrad Jacobin de Kapel dat in de schaduw van de centrale Kerk was opgebouwd. Een tape waarop kustklanken de basis van zijn set vormde, waar hij vervolgens zweverige elementen aan toevoegde. Helaas waren we niet mee met zijn verhaal, pas na 20’ kregen we een interessante opflakkering te horen. We zullen hem niet afkraken, maar museummuziek leek ons een passende term, een beetje een gekke opener voor deze driedaagse, waarop toch vooral gitaren centraal stonden. Verder kregen we ook niet veel te zien van de artiest zelf, aangezien hij grotendeels ineengekrompen aan zijn knoppen friemelde.
Het was al de derde keer in korte tijd dat we Peuk aan het werk zag en opnieuw wisten ze me midscheeps te raken met een verschroeiende set noiserock waarin de gitaar tegelijkertijd zowel gruizig als helder klonk. Nele Janssen leek als frontvrouw nog te zijn gegroeid en dartelde gracieus over op het podium, vakkundig geruggensteund door gevestigde waarden Jacques Willems (Heisa) op bas en drummer Dave Schroyen (Evil Superstars, Fence, Creature With The Atom Brain, Birds That Change Colour). Nummers als “Magpie” en “Cave person” zouden stilaan tot het collectieve geheugen van de Vlaamse muziekliefhebber mogen horen. Bijzonder mooi en ontroerend ook was het eerbetoon aan de ons onlangs ontvallen Daniel Johnston. Nu wordt het langzamerhand uitkijken naar een opvolger voor hun uitstekende debuutplaat.
We zaten er niet op te wachten maar gelukkig werd het net tijd om naar de zaal af te zakken voor de semi-legendarische band uit Los Angeles, The Warlocks. Het was precies 16 (!) jaar geleden dat we ze op Metropolis in Rotterdam zagen. Op het eerste zicht leek er niets veranderd. Of toch? Zanger Bobby Hecksher zag er wat verlept uit: een te laag uitgezakte buik of een te krap t-shirt of allebei en zwartgeverfde manen, een mooi zicht kon je het niet noemen. Dat terwijl de rest van het gezelschap leek vastgeroest te zijn in hun pose van nonchalante stoerheid. The Warlocks ( hun naam werd eerder door zowel The Velvet Underground als Grateful Dead gebruikt tijdens hun ontstaan) begonnen eerder aarzelend met “Red camera” en “Isolation”, loom voortstrompelende psychedelica. Uitstekend te genieten om halfeen s’nachts in de zetel met een goed glas binnen handbereik. Maar dit was wel een festival en de honger was groot. Het leek erop alsof ze het weinige volk (de meesten zaten nog bij Squid) het pand wilden uit jagen. Maar na een goed kwartier volgde de kentering, uitgerekend met onze favoriete Warlocks song, “Shake the dope out” uit 2003 ook al weer (zowat alle songs kwamen trouwens uit hun prille beginjaren). Vanaf dan lag het tempo iets hoger en mocht het al eens swingen. En het werd nog beter: “Caveman rock” was de start van een schitterende finale waarin ze plots hun sudderende psychedelica lieten kolken, Bobby Hecksher zich met zijn ongetwijfeld stramme benen aan een dansje waagde en er zelfs echo’s van de vroege Cramps opdoken.
The Warlocks bewezen dan toch veel meer te zijn dan de verweesde neefjes van The Brian Jonestown Massacre. Zonder die makke start was dit beslist één van de hoogtepunten van Leffingeleuren geworden, zonde eigenlijk.
Squid was misschien wel de naam die vrijdag het meest over de tongen ging. De kapel stond dan ook afgeladen vol voor het piepjonge vijftal uit Brighton. De presentator vergeleek de band in zijn aankondiging met LCD Soundsystem maar tijdens de eerste twee nummers was daar weinig van te merken. Ze begonnen zelfverzekerd met een lap atmosferische jazz waarin we warempel twee trompetten konden ontwaren. Knap gezongen ook door een charismatische Ollie Judge die toen nog voor zijn drumstel stond. Tijdens het tweede nummer, nu wel met echte drums, werd nog even dezelfde koers gevaren maar bij nummer drie was het zover en werd er geswitcht naar hoekige dancebeats die inderdaad aan de gewrochten van James Murphy deden denken.
Bij Pile (oorspronkelijk van Boston maar nu in Nashville residerend) in het café stonden een handvol jonge enthousiastelingen zich in het zweet te dansen. Niet echt voor de hand liggend want het viertal bracht hoekige noiserock met slacker gitaren en af en toe wat prog invloeden die alle kanten op stuiterde. Met Rick Maguire, die me aan Scott McCloud van Girls Against Boys deed denken, had de groep wel een gedreven frontman aan boord. Knap maar het ontbrak de band toch aan enkele uitschieters.
The Soft Moon (Oakland, Californië) bestaat eigenlijk enkel en alleen uit Luis Vasquez maar op tournee laat hij zich bijstaan door een drummer en een bassist. Zijn muziek wordt geklasseerd onder de post-punk (die term wordt duidelijk steeds rekbaarder). Andere omschrijvingen zijn darkwave, minimal wave en industrial rock. Dat klonk verdomd veelbelovend alleen hoorden we slechts onopvallende electropunk die me ijskoud liet. Voer voor de liefhebbers die er wel degelijk waren.
Daar Raketkanon alle volk naar zich toe zoog trokken we wat uit medelijden naar de kapel waar op hetzelfde moment Lust For Youth (Kopenhagen) te zien was, terwijl we heel goed wisten dat dit op niets ging uitdraaien. De groep bracht reeds vijf platen uit op Sacred Bones, een label met een zekere reputatie, en dat gaf me toch nog een sprankeltje hoop. Helaas bleek die meteen ijdel bij aankomst in een zo goed als lege kapel. Twee mannen brachten er in een waas van rook en gekleurde lichten het soort electropop waar we in de jaren ‘80 van gruwde. Dan toch maar naar Raketkanon (Gent). We zagen knappe gebrachte oorverdovende noiserock waarvan we al snel dachten: dit is één grote gimmick. Voor wie daar vrede mee heeft is Raketkanon ongetwijfeld een sensatie, we werden er alleen maar moe van.
Ondanks het nachtelijke uur toch maar eens de New Candys (Venetië) in het café gaan zien. De Italianen touren als voorprogramma van The Warlocks en we waren benieuwd waaraan ze dat verdiend hadden. Bekoorlijk deinende psychedelische rock met zwijmelende gitaren en omfloerste zang werd ons deel. Mooi maar het bleef toch vergeefs wachten op dat ene nummer die de aanschaf van een plaat kon rechtvaardigen. Maar als support van The Warlocks zonder meer een terechte keuze.
dag 2 - zaterdag 14 september 2019
14h, slechts enkele zielen vonden toen al de weg naar De Zwever. Daar stond Mirek Coutigny, winnaar van het Verse Vis-concours voor ons klaar. Coutigny bracht een sterke mix van elektronische en esthetisch, zweverige klanken. Het deed ons wat denken aan een minder bombastische uitvoering van wat we bij bands als Sigur Ros soms horen. Door de speelse touch, die de percussie bracht, voelde het geheel fris en vernieuwend aan. Zo ook “Atlas”, de nieuwe single van de groep die in primeur op ons werd losgelaten. De composities van Coutigny hebben een klassieke opbouw, wat ook deels wordt aangesterkt door de aanwezige pupiters, maar er valt heel wat meer te horen dan louter dat.
Het erg volle geluid dat het drietal neerzet, bevat een aantal ruwere toetsen, maar blijft trouw aan de erg filmische onderlaag. Het intense oogcontact tussen de drie groepsleden, bevorderde de heerlijke sfeer des te meer. Mirek Coutigny zal niet iedereen kunnen bekoren, maar wie van mooie, sterk uitgewerkte composities houdt, zal bij Mirek Coutigny ongetwijfeld aan zijn of haar trekken komen.
The Blinders uit Manchester hadden ons schurende punkrock beloofd en dat kregen we ook, zij het slechts de eerste drie of vier nummers. Daarna schakelde het drietal over naar noeste werkmansrock waar ze even goed weg mee kwamen. Songs als “Brave new world”, “L’état c’est moi” en “Rat in a cage” bleven tot de verbeelding spreken terwijl er op het podium voldoende te zien was. Zanger Thomas Haywood zag er met een uitlopende mascaraband rond de ogen uit als een kruising tussen Robert Smith en Batman terwijl een voortdurend dansende bassist Matt Neale, strak in het pak, menig meisjeshart op hol liet slaan. Naar het einde toe begon de stem van Haywood, vooral tijdens de parlando gedeelten, plots steeds meer op die van Jim Morrison te lijken. The Blinders, een naam om te onthouden.
Valley Maker ofte Austin Crane uit Seattle is een geval apart. Naast de muziek is hij ook doctoraatsstudent sociale geografie en zijn eerste plaat deed vooral dienst als zijn thesis. Maar de man bleek de eenvoudigheid zelve. Zichzelf begeleidend op akoestische gitaar bracht hij met rafelige stem een reeks indringende songs. Tussendoor bleef hij ons uitvoerig bedanken omdat we zo aandachtig naar hem luisterden terwijl er buiten voor de deur onder een stralende zon een party te beleven viel. Er moesten er meer zijn als hij.
Martha Da’ro wordt her en der als ‘groot talent’ aangehaald. Op podium is daar in ieder geval letterlijk weinig van aan te merken. Een klein meisje dat wel overtuigd op podium staat. Of we haar figuurlijk een groot talent mogen noemen, ook daar zijn we het niet meteen mee eens. Het hoge kinderstemmetje gecombineerd met een a capella track, voelde in ieder geval een beetje ongemakkelijk aan. Wanneer er wat beats aan haar show worden toegevoegd, dan kruipt er wel al wat meer soul in haar performance die neigt naar Amy Winehouse zaliger. Maar honderd procent overtuigd, zijn we niet. De erg hoge stemtonen zorgden voor een overkill die neigde naar Selah Sue wiens strot dichtgeknepen wordt, niet onze meug. Haar podiumpresence en coole stijl maken veel goed, maar haar stem achtervolgt ons ‘s nachts nog.
Bill Ryder Jones moet je de knepen van het artiestenvak niet meer leren kennen. De man speelde destijds bij The Coral, waarvan hij tot op de dag van vandaag nog steeds zijn gitaarstrap gebruikt. Daarnaast beschikte BRJ in Leffinge over een grote dosis zelfvertrouwen, die soms naar een vermakelijke hoeveelheid arrogantie neigde. “Billy” klonk vocaal niet opperbest, maar bracht wel erg mooie, muzikale verhalende tracks.
Aan kracht geen gebrek in deze performance, want Bill koos - uit zijn grote catalogus - voor dit optreden voluit voor de gitaar. Een geslaagde zet.
Satanique Samba Trio is een vijftal, gehuld in zwarte hoodies en bloemenkransen, uit Brasilia, hoofdstad van Brazilië. Wie zich aan een dansfeestje verwacht had kwam enigszins bedrogen uit. De vijf gebruikten wel samba en andere Braziliaanse muziekstijlen als uitgangspunt maar dan wel om ze eerst vakkundig te fileren en daarna de stukken schijnbaar willekeurig terug in elkaar te flansen. Zo hoorden we een haast onherkenbare versie van de Lambada met een melodica in de hoofdrol. Andere instrumenten waren drums, bas, akoestische gitaar, cavaco gitaar en sax (soms enkel het bovenstuk, zonder toetsen dus). Het leverde intrigerende muziek op die qua tegendraadsheid kon wedijveren met Beefheart’s ‘Trout mask replica’. En toch wisten enkele moedige jonkvrouwen hierop te dansen!
Joe Talbot (Idles) tekende ze voor zijn label Balley Records en dan waren wij uiteraard geïnteresseerd wie deze Crows uit Londen wel mochten zijn. Post hardcore punk heet hun ding en dan moeten we eens diep zuchten van ‘daar gaan we weer’. Maar het bleek meteen dat Crows niet het zoveelste groepje waren die een alles overweldigende sound wist neer te zetten en er voor de rest niets mee aan te vangen. Deze vier jongens hadden toch iets meer in huis.
Toegegeven: ook hier klonk de zang van James Cox, die hiervoor twee microfoons gebruikte waarvan één zo’n ouderwetse die je niet onmiddellijk bij dit soort muziek verwacht, monotoon maar toch wist hij me te begeesteren en dat niet alleen omdat hij een middagwandelingetje tussen het publiek maakte.
De grootste troef van Crows lag evenwel bij gitarist Steve Goddard en bassist Jith Amarasinghe die ondanks de brute aanval op onze trommelvliezen telkens fijne melodieuze patronen wisten te creëren. Of was het die vervaarlijk uitziende waakhond, links op het podium, die me ertoe dreef deze positieve woorden te schrijven? ‘Silver tongues’ heet hun debuut, voor wie het wil checken.
Niet veel volk in de Kapel voor Peaking Lights, en we begrijpen wel waarom. Peaking Lights was een vreemde eend in de bijt op het nogal post-punk gerichte Leffingeleuren. Daarnaast zijn een met kabels gevulde tafel, en verder beperkte zichtbaarheid, niet echt oogstrelende prikkels. Muzikaal schipperde Peaking Lights ook wat tussen vervelend langdradig en genietend cruisend. Psychedelische beats die wat weg hebben van HVOB werden rustig aan vermengd met wat elektronische klanken en zachte zang. Een rustige trip, die veelal te eentonig en risicoloos was.
En dan was er ook nog het veelbesproken Duyster. live waarin het legendarische radio programma nog eens vanonder het stof werd gehaald. Dit jaar wisten ze Marissa Nadler (Boston) te strikken. Het voordeel van de kerk is dat je er kunt zitten (weliswaar zonder pintje) maar voor de rest zien we weinig redenen om hier concerten te organiseren. Er zal wel een sacrale sfeer hangen maar de klank, en daar gaat het toch om, was ronduit abominabel. De mezzosopraan en de twee elektrische gitaren verdronken in een zee van galm. Of maakte dit gewoon deel uit van deze gothic folk die me anders ook al wat te gekunsteld klonk.
Van de kerk terug naar de vertrouwde kapel voor Mystic Braves uit Los Angeles. Dit leek wel de snorrenclub, alle vijf een gezonde knevel onder de neus, de ene al imposanter dan de andere. Mystic Braves verkochten ons fraaie, psychedelische sixties pop/rock in de stijl van de Allah-Las en The Babe Rainbow. Mooie stem van Julian Ducatenzeiler, een verfrissende Farfisa van Ignacio Gonzalez en best wel knappe songs maar o zo braaf en totaal ongevaarlijk. Hoewel dit bij momenten behoorlijk swingend klonk bleven deze jongens erbij staan alsof ze wortel hadden geschoten.
De tijd dat we onvoorwaardelijk fan waren van Steve Gunn lijkt definitief voorbij alhoewel we blijven hopen dat hij bij een volgende plaat het roer opnieuw zal omgooien. Zijn set op Leffingeleuren was nagenoeg identiek als die in De Kreun eerder dit jaar. Zo goed als alle nummers kwamen uit zijn laatste, ‘The unseen in between’, waarop Gunn danig richting The War On Drugs is opgeschoven. Een logische evolutie of een poging om alsnog een wat breder publiek aan te spreken? In ieder geval was het kabbelgehalte weer hoog en bleef de lawaaiuitbarsting aan het eind van “Paranoid” even zinloos. Eén keer liet hij zich nog wegglijden in een avontuurlijke gitaarexcursie en kwamen de herinneringen aan die memorabele concerten van vroeger weer bovendrijven. Slecht was het absoluut niet maar dit was niet de Steve Gunn zoals we hem graag wouden horen.
The Germans kwamen in Leffinge hun nieuwe langspeler ‘Sexuality’ voorstellen. Deze plaat roept live (gelukkig) dezelfde sferen op als via de oordoppen. Tracks met sterk aanwezige synths met daarover Disney-achtig gezang, die stelselmatig met meer exotische twisten te maken krijgen. Een dansbare vibe die vooral te danken is aan de venijnige, speelse drums van Jacobs tijdens hun optreden.
Geheel overbodig, trokken The Germans tijdens “William” Charlotte Adigéry op het podium. Wat haar meerwaarde was, naast wat heen en weer springen, hebben we nog steeds het raden naar.
Gelukkig onthouden we naast dit voorval vooral veel goeie dingen over de doortocht van The Germans op Leffingeleuren. De sterke maar bevreemdende opbouw op kop. De lont kregen ze ontvlamd, maar helaas was de set te kort om geheel tot ontploffing te komen.
Brutus zagen we reeds verschillende malen, en ook nu hadden we er alle vertrouwen in een stevige, goede set voorgeschoteld te krijgen. En zo geschiedde. Mannaerts en haar broeders hadden in Leffinge weliswaar moeite om het publiek helemaal overstag te doen gaan. Het blijft geen gemakkelijk publiek om te paaien. Daarnaast leek ook voor haar het einde van de zomer welgekomen, want al dat spelen en touren heeft haar krachtige stem duidelijk een hoop inspanningen gekost. Doordat we ons geen zorgen hoefden te maken over crowdsurfers in onze nek of moshpits in onze rug, konden we ditmaal ook meer op de andere facetten van hun show letten. Brutus is een geoliede machine met ook oog voor detail. De maagdelijk witte backdrop die soms met slim ingekleurd werd, de blazer die Stefanie afkoelde en haar lange haren ook deed fotovriendelijk deed rondwapperen, de uitgekiende overgangen tussen de nummers,... Brutus staat er, en het verbaast ons al lang niet meer dat deze band de Europese grenzen aan het aftasten is. Ze zijn buiten categorie wat Belgische gitaarbands betreft, en dat werd in Leffinge eens te meer duidelijk.
De lange dag eindigde in het café met GravelRoad uit Seattle, een groep die reeds eerder in café De Zwerver speelde. Gemakshalve zou je hun muziek kunnen omschrijven als bluesrock maar intussen is die term zo bezoedeld dat het eerder een scheldwoord lijkt. Stevige blues georiënteerde rock-‘n-roll dan maar? De groep is ooit begonnen na het beluisteren van “A ass pocket of whiskey” van R.L. Burnside en Jon Spencer, begeleidde ooit T-Model Ford en trekt Jack Endino (Nirvana, Soundgarden, Mudhoney) aan als producer voor hun platen. Het zijn referenties die kunnen tellen.
De vier trapten af met één van die paar punknummers die ze ooit op plaat kwakten waarna drummer en spraakwaterval Marty Reinsel verklaarde dat het Jack Daniels time was en het feestje definitief losbarstte. Met een zelden gezien enthousiasme (de heren van The Warlocks kunnen hier een punt aan zuigen) ploegden ze zich door een dwarsdoorsnede van hun oeuvre. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld een bijzonder sterke cover van Junior Kimbrough’s “Sad days lonely nights” die ze op verzoek speelden.
Op hun best zijn ze tijdens die lang uitgesponnen licht psychedelische bluesnummers zoals die te vinden zijn op ‘Capitol Hill Country Blues’ uit 2016. Kommaneukers zullen wellicht opwerpen dat de stem van Stefan Zillioux eerder aan de vlakke kant is of dat die kleine opdonder achter zijn drumstel te veel emmert tussen de nummers maar dat zal niet kunnen wegnemen dat GravelRoad hier opnieuw een dijk van een set neerpootte. “Niemand is perfect maar we doen allen ons best om dat te zijn” merkte diezelfde drummer trouwens ergens op. En of ze dat deden. De groep eindigde met een drietal songs uit hun nieuwe plaat ‘Crooked nation’, waarin de belabberde situatie van de US aan de kaak wordt gesteld, en dat belooft een robuust werkstuk te worden (de vinylversie verschijnt pas begin volgend jaar).
dag 3 - zondag 15 september 2019
Mirek Coutigny bewees gisteren dat vroeg aanwezig zijn, een must is in Leffinge. Mooneye legde de vinger nog eens extra op die wond. De band rond Michiel Libberecht heeft er een immens drukke festivalzomer opzitten, met Leffinge als eindstation.
De Nieuwe Lichting winnen, legt je dus hoegenaamd geen windeieren, maar het is ook extra fijn om te zien en te horen dat een band door al die nieuwe speelkansen ook steeds beter gaat klinken en spelen. Met hun warme, volle sound zijn ze al een tijd de kampvuurstatus ontgroeid, maar de volgende stap, die zetten ze ondertussen ook moeiteloos. Alsof Libberecht op zichzelf nog niet over een immens aangename stem beschikt, wordt hij door de andere bandleden live ook bijgestaan als backing vocals, wat een power brengt dit teweeg. De gecombineerde vocale kracht, stuwt de nummers als een krachtige motor voorwaarts. Ook instrumentaal blaakt het gezelschap van zelfvertrouwen, want in een nieuw nummer durven ze ook instrumentaal furieus uit de hoek te komen. Mooneye positioneert zich live zo stilaan netjes tussenin Het Zesde Metaal en Balthazar, het applaus in De Zwerver sprak boekdelen. Mooneye is een blijver, zoveel werd duidelijk.
De zondag werd vervolgens in De Kapel feestelijk ingezet door vier mannen in smetteloos wit pak, waarvan de zanger en de gitarist op zijn zachtst gezegd nogal vrouwelijk geschminkt waren. Auditief hielden ze het bij onvervalste seventies glamrock.
Dat Scott Yoder (Seattle) een fascinatie voor David Bowie heeft viel niet te ontkennen. Zelfs de pose met zijn gitarist helemaal op het eind leek wel een snapshot van Bowie en Mick Ronson destijds. Maar de man had nog meer te bieden. Goede songs bijvoorbeeld waarmee hij het publiek uit zijn hand liet eten. In die mate zelfs, toen hij voor het podium op het tarmac ging zitten en vroeg om iedereen rondom hem hetzelfde te doen, dat ook gebeurde.
Trash Kit, een vrouwelijk trio uit Londen, mocht in een volgepakt café het beste van zichzelf geven. En dat was aanstekelijke afropop gekruid met wat punkinvloeden (The Slits). Een erg enthousiaste Rachel Aggs bleef het volk, waaronder de bassist van Garrett T. Capps op de eerste rij, opjutten met haar helder klaterende gitaar. Jammer misschien dat de bassiste en de drumster zich zo bescheiden opstelden. Mocht er een prijs zijn voor de meest grijze begeleiders dan hadden ze die ongetwijfeld gewonnen.
Voor een portie vuige rock-‘n-roll of punk moet men tegenwoordig in Austalië zijn. Eén van de talloze nieuwe groepjes daar en zeker één van de betere is Civic uit Melbourne. Razende punk, slordig en smerig en met een knipoog naar Cosmic Psychos en The Dead Boys. Tussen het geraas en de tonnen feedback door lieten de twee gitaristen geen kans onbenut om er een fijn gitaarriedeltje tussen te smokkelen. En dan was er nog die geweldige zanger, Jim McCullough, sloom over het podium struinend en om de haverklap aan een flesje bier lurkend. Een groep naar ons hart, vooral ook omdat ze voortreffelijke nummers weten te brouwen zoals “New Vietnam”.
En dan brak het moment aan waarnaar we misschien wel het meest had uitgekeken: Garrett T. Capps! Eerst zorgde zijn band, Nasa Country, voor een spacey intro waarna Garrett in vol ornaat met knalgeel Las Vegas kostuum ten tonele verscheen om “Born in a ballroom” in te zetten en vervolgens zijn tot op heden bekendste nummer, “In the shadows (again)”, prijs te geven. Toen wist je al dat dit niet meer stuk kon. Garrett T. Capps brengt naar eigen zeggen ‘space country’ en die vlag dekt wel degelijk de lading. In wezen waren het vrij traditionele countrysongs die we hoorden maar die werden telkens onderbouwd met een subtiele soundscape, in elkaar geknutseld op de modulaire synthesizer van Justin Boyd. Zoiets kan behoorlijk tegenvallen, hier tilde het de muziek naar een hoger plan. Nu waren de songs zelf ook alle van een uitzonderlijke kwaliteit. Inclusief de perfect gekozen cover, “Goodbye San Francisco (hier San Antonio), Hello Amsterdam”, van Doug Sahm die net als Capps in San Antonio, Texas woonde. In feite had Garrett T. Capps alles: charisma, gortdroge humor, perfecte timing, de songs en niet in het minst een geweldige vijfkoppige band (drums, bas, synths, gitaar/lap steel en trompet). Dit was zonder twijfel het absolute hoogtepunt van Leffingeleuren 2019!
Landsgrenzen, ze mogen dan wel artificieel zijn, binnen de muzieksector lijken ze van beton te zijn. De Staat speelde deze zomer als headliner op Lowlands, maar in Leffinge treffen we de Nederlanders gezellig om half zeven aan in De Zwerver. Al lijken de adelbrieven ook hier te zijn aanbeland, want de zaal stond even voor het begin van de show al erg goed gevuld.
In ieder geval, geen publiek te groot of te klein voor frontman Torre Florim, die de zaal helemaal inpalmde met fotografen-pleasing, danspasjes... Door de beperkte setduur, moest De Staat wel fel knippen in hun setlist, wat ten koste ging aan de natuurlijke flow van een normale, volwaardige show. Gelukkig kregen de toeschouwers wel het gros van hun kwaliteiten te zien. Hoogtepunten waren “Peptalk” die misschien net ietwat harder kon, en het altijd pittige “On Screen” en “Witch Doctor”, maar ook nieuwer werk als “Kitty Kitty” en “Pikachu” wist meer dan te overtuigen.
De sympathieke Duitser Niklas Paschburg is niet meteen een klinkende naam voor de doorsnee festivalganger, maar brengt overal waar hij speelt wel héél welklinkende klanken met zich mee. In de Kapel was het gedurende deze man zijn show beklijvend stil. Nils Frahm is bij Paschburg nergens ver weg, maar in plaats van zich louter tot synths te beperken, verwerkt hij diverse instrumenten, zelfs accordeon, in zijn sferen. Paschburg houdt het daarnaast ook interessant door naast de instrumentale escapades ook een gedurfde beat niet te schuwen, zelfs in een herwerking van een klassieke compositie van Bach. Deze erg vriendelijk ogende man heeft ons in zijn eentje overtuigd, zonder een overdaad aan gitaren zoals we talloze keren hoorden dit weekend. Bewonderenswaardig.
Meteen daarna was het opnieuw prijs in de zaal met The Mystery Lights (oorspronkelijk van Salinas, Californië maar verkast naar Brooklyn, New York). Onder leiding van een erg charismatische Mike Brandon, die voortdurend rondhoste of gaten in de lucht sprong, brachten de vijf een set zweterige sixties garagerock, voortgestuwd door immer sprankelende gitaren en de jengelende Farfisa van nieuw lid, Lily Rogers. Songs als “Follow me home” en “Flowers in my hair, demons in my head”, die nu al klinken als klassiekers, zat de groep meteen op kruissnelheid. Sommige nummers van de nieuwe plaat, ‘Too much tension!’ waren misschien net iets minder onweerstaanbaar dan die van hun debuut, het bleef een moedige poging om hun muzikale horizon wat te verruimen en het kon evenmin verhinderen dat dit opnieuw een passioneel concertje werd die nog een tijdje zal nazinderen.
Frankie & The Witch Fingers (Los Angeles) is een nogal vreemde naam vooral als je weet dat de frontman gewoon Dylan Sizemore heet. Frankie is de naam van zijn kat en de Witch Fingers vond hij tijdens het spelen van een schaduwspelletje. Dat klinkt allemaal wat teder, hun optreden was dat allerminst. Hun psychrock bleek redelijk explosief en klonk een beetje als Thee Oh Sees van zo’n vijf jaar geleden. Het zal wel toevallig zijn maar er waren nog andere overeenkomsten tussen Dylan Sizemore en Oh Sees frontman John Dwyer. Zo verscheen Sizemore ook in korte broek en klemde hij zijn gitaar al even hoog tegen zijn borst, best wel grappig. Echt veel goed uitgewerkte nummers zaten er niet tussen. De groep moest het meer hebben van een bedwelmende drive en schroeiende gitaaruithalen en daar waren ze dan weer meesters in.
Opnieuw een heel sterke editie met een ietwat teleurstellende vrijdag, een degelijke zaterdag en een onwaarschijnlijk sterke zondag. Bedankt Leffingeleuren!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Bjørn Berge is een Noorse Blues/rock artiest die van enorm vele markten thuis is. Persoonlijk leerden we Bjorn kennen via de band Vamp. Ondertussen heeft Bjørn echter al aan vele projecten deelgenomen, en bracht recent een knappe solo plaat uit 'Who Else?'.
Bjørn Berge stond helemaal alleen op het podium van N9 in Eeklo. Deze zeer gezellige zaal is perfect gelegen, en bij het binnenkomen voelde het aan als thuiskomen. Voor ondertekende was het, tot mijn schaamte, de eerste maal dat ik deze zaal heb bezocht. Het zal op basis van die bijzonder magische sfeer, binnen een intieme omgeving, niet de laatste keer zijn.
Bjørn Berge liet niet alleen zien wat voor een getalenteerd gitarist hij wel is. Eveneens viel het uitzonderlijk spelplezier dat hij uitstraalt en de dosis humor ons enorm op, wat trouwens aanstekelijke werkte op het publiek.
Bjørn liet ons in een interview vooraf weten dat hij vooral muziek is beginnen spelen omdat hij beïnvloed is door gitaar muzikanten, en dus gitaar wilde spelen. Ook live draait het dus geheel rond dat instrument. Echter krijgen we geen gezapig en relax concert aangeboden, nee het resulteert eerder in het perfecte huwelijk tussen rock en Blues. De man durft experimenteren, slaat aan het improviseren en plaagt zijn publiek voortdurend. Hij ontpopt zich dus eveneens tot een klasse entertainer, die als een clown of illusionist in het circus zijn publiek een aangename avond wil bezorgen.
Ook al klinkt in zijn muziek veel verdriet, dat laatste trok ons bij dit concert eveneens enorm over de streep. Op zijn eentje voelt hij zich bovendien als een vis in het water, zijn enthousiasme en de natuurlijke wijze waarop hij als gitarist klanken uit dat instrument tovert, waarbij vele virtuozen verbleken, is daar niet alleen het levend bewijs van. Dat liet ons eveneens met verstomming achter.
De man houdt bovendien van aangename verrassingen breien aan zijn optredens. Naast eigen werk zwiert hij daar soms stukjes “Burn/Ramblin My Mind” of “Locomotive Breath” tussen van Jethro Tull. En daarbij vertelt dat hij dat hij in zijn jeugd een uitzondering was die luisterde naar oudere muziek, beïnvloed door zijn 7 jaar oudere broer. Terwijl zijn klasgenoten luisteren naar bijvoorbeeld Bon Jovi ging hij o.a. dus voor Jethro Tull en dergelijke meer. In de bisronde doet Bjørn er nog wat scheppen bovenop door een verschroeiende versie, met toch ook een sausje Blues overgoten, te brengen van “Black Jesus” (Everlast) en “Ace of Spade” (Motorhead). Wat nog maar eens de veelzijdigheid van deze snaren plukker bewijst.
Besluit: Dat Bjørn Berge een uitzonderlijk getalenteerde gitaar virtuoos is, die zoveel emoties in zijn songs verstopt dat hij een snaar raakt van zowel de rock als Blues liefhebber, dit wisten we al dankzij zijn recente schijf. Ook live verbindt hij beide muziekstijlen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Hij gooit daar tonnen charisma bovenop, waardoor je de perfecte show krijgt voorgeschoteld die je enerzijds doet headbangen en, in zoverre dat dit lukt met zitplaatsen, compleet uit de bol doet gaan. Anderzijds zit je achterover leunend te genieten van de warme blues sound die de haren op je armen doen rechtkomen van innerlijk genot. De man speelt dus niet alleen op plaat, maar ook op het podium met de emoties van de aanhoorder en bezorgt je daardoor een perfecte avond die zowel je Blues als rock hart raakt. Dit allemaal op een gevarieerde wijze.
Als klap op de vuurpijl zet hij bovendien het instrument gitaar in een zodanig daglicht dat ook daar grenzen worden afgetast en verlegd. En ook dat getuigt van pure klasse.
Knappe soloplaat ‘Who else?’ - Wij hebben de nodige aandacht besteed aan de plaat
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/74740-who-else.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75178-who-else.html
Organisatie: N9, Eeklo
Bijna tien jaar na het vorige album 'Mad' en dertig jaar na het debuutalbum ‘Ska Pig’ zijn Mark Foggo's Skasters terug met het nieuwe album 'Ska Pig Returns!’. Foggo is een Brit die ook lang in België en Nederland gewoond heeft. De skasters zijn dan ook vooral Nederlanders, ook vandaag nog. Het nieuwe album is in Nederland opgenomen en komt uit op vinyl.
Anders dan sommige andere bands in het genre beperkt Foggo zich tot uptempo skank-nummers. Alle tracks lopen over van energie en zijn uitermate dansbaar. Geregeld wordt al eens een sneer uitgedeeld naar politici, zoals op “Theresa May” of naar de gsm-verslaving, zoals op “iphone”. In “Dum Diddy Die” zit een ietsje reggaeton en “Eat Up Your Weeds” en “Yoyo” overtuigen met een Madness-vibe, maar voorts is het toch het springerige van de 2Tone-roots dat overheerst. Op “London Town” klinkt Foggo een beetje als wijlen Ian Dury en dat is een compliment. Met één been in het verleden en één in het heden: de sound van de Skasters is geëvolueerd. Het klinkt klassiek maar niet oubollig.
‘Ska Pig Returns!’ zal niet zo’n classic album worden als ‘Ska Pig’ indertijd, maar dat ligt vooral aan de geslonken aandacht voor het genre. Want voorts is dit album perfect: dansbaar, aanstekelijk, maatschappelijk relevant, ingespeeld volgens de regels van de kunst, …
Er staan maar weinig bands klaar om legendarische ska-dinosauriërs als Mark Foggo af te lossen. Afgaand op ‘Ska Pig Returns!’ is dat ook nog niet nodig.
The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.
Muddler is een vierkoppige band uit Lier, bestaande uit Maxim de Soomer (drums), Fons Vloebergs (zang), Ben Kovalewski (basgitaar) en Joeri Arras (gitaar). Ter introductie citeren we de even de omschrijving op de website: ''Sommige mensen omschrijven hun stijl als Nederlandstalige stoner. Sommigen post-whatever-rock”… In ieder geval doen ze sinds 2015 gewoon hun ding. Eén ding is zeker: de nummers zijn donker, eerlijk, slepend, soms vuil, soms vettig met een scherp randje én in onze moedertaal. Na de vele Nederlandstalige rock- en metal parodieën laten deze heren het volk inzien dat dit voor de verandering ook eens sérieux gebracht kan worden. Na hun eerste EP uitgebracht te hebben, is het na drie jaar tijd voor het album 'Niets Leeft Zonder Wonden'. “
Met 'Niets Leeft Zonder wonden' legt Muddler zijn ziel bloot. Vaak scherp, overgoten met sausen boordevol melancholie en weemoed, zonder echter klef te klinken. De rode draad op deze schijf is omgaan met twijfels. Omgaan met het einde, de dood, of hoe je als mens kijkt naar wat voorbij is en wat nog kan of nog moet komen. Doorheen de volledige schijf voel je die vertwijfeling in de instrumentale omkadering, maar vooral de zanglijnen van Fons Vloerbergs gaan voortdurend door merg en been. De man ontpopt zich tot een ware poëet die zijn levensverhaal vertelt. Bij “Stil(l)even” wordt de boodschap al duidelijk. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op “Kom Ten Einde”. Het geconfronteerd worden met het eigen einde, en uzelf voor u zien staan is de rode draad op die eerste song. ''Er is geen tijd, geen toekomst, geen verleden'' schreeuwt Fons uit. Of “Autopsie” waar de man zijn eigen autopsie omschrijft. Zo echt, en zo theatraal gebracht dat het door je hart snijdt als een vlijmscherp mes. "Ik wandel langs de kamers van mijn lichaam en ik verdwaal, soms blijf ik staan vertwijfeld. Zal ik binnen gaan of loop ik door?''
Het gaat hem bij Muddler niet alleen om die poëtische en zeer filmische teksten. Die zijn uiteraard zeer indrukwekkend. Maar het is vooral de manier waarop ze naar voor worden gebracht dat ons het meest over de streept trekt. Op “Waarheid” klinkt het: ''Ik kan niet zingen, toch niet op de juiste toon. En als ik iets wil zeggen, dan schreeuw ik het gewoon''. Vaak schreeuwt Fons inderdaad zijn opgekropte frustratie, zijn vertwijfeling en pijn uit. De weemoed in zijn stem bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel, daarvoor hoef je zelfs de tekst niet te begrijpen. De vaten vol emoties die de band over jou neerstort bij daaropvolgende “Tentakels”, ”Zomer Verloren” en “Tot Chaos” zetten deze stelling nog wat meer in de verf.
Net zoals teksten van een dichter is het vaak zeer moeilijk te achterhalen wat er verscholen zit achter die vele prachtige woorden op deze plaat. We gaan dan ook op ons buikgevoel af. En luisteren hoe een band instrumentaal en vocaal die songs brengt. En dan hoor je inderdaad een band die zoveel gevoel daarin verstopt, dat snaren worden geraakt, deuren open gaan en andere sluiten. Net zoals in ieders leven worden ook wij wel eens geconfronteerd met twijfels. Het omgaan met die vertwijfeling is een kunst op zich. Muddler doet dit door zich bloot te geven en in de spiegel te kijken door zichzelf en zijn eigen levenswandel te ontleden om tot de conclusie te komen: ''Alles gaat voorbij, behalve het verleden. Dat blijft plakken tegen de binnenkant''. Net dat leren omgaan met je verleden, het een plaats proberen geven en kijken naar de toekomst is de rode draad doorheen ieders leven. Het wordt op deze 'Niets leeft zonder wonden' zodanig intens naar voor gebracht. Dat het niet alleen om het leven van de tekstschrijver gaat, maar ook uw leven. En dat maakt van deze plaat een bijzondere parel die inderdaad aan de binnenkant blijft kleven. Omdat het ook U als luisteraar diep raakt.
Tracklist: Stil(l)even, Kom Ten Einde, Autopsie, Alleenerziel, Wegkwijt, zWaarheid, Tentakels, Zomer Verloren, Tot Chaos
Klankentovenaar en topbassist Mats Eilersten stelt zijn nieuwste meesterwerk voor: 'Reveries and Revelations'. Hij laat zich hiervoor omringen door al even grote topmuzikanten als: Arve Henriksen, Eivind Aarset, Geir Sundstøl, Thomas Strønen en Per Oddvar Johansen. Allemaal grote namen uit de Noorse jazz wereld. De rode draad op de plaat is wellicht het gebruik van contrabas. Maar dit wil niet zeggen dat deze schijf een demonstratie is van enkel en alleen dat instrument. Vooral kleurt Mats en zijn kompanen voortdurend buiten de lijntjes, al dan niet binnen een dreigende en spannende ondertoon.
Volgens we vernamen stuurde Mats zijn opnames naar de geselecteerde muzikanten, die daar hun ding konden mee doen. Dat is een zeer ongebruikelijke methode binnen jazz, omdat deze plaat dan zou aanvoelen als 'knip-en-plak-werk'. Echter krijg je hier eerder een samenhangende parel voorgeschoteld, waarbij instrumentale perfectie wordt verweven met het oneindige improviseren, zo eigen aan de jazz. En toch voelt deze plaat niet echt aan als een doorsnee jazzplaat. De experimentele kant en zelfs klassieke muziekstukken zetten je telkens op het verkeerde been. De basis blijft dus wel degelijk bas en contrabas. Maar het is die toevoeging van bijvoorbeeld glijdende celloklanken, al even veelzijdige percussie en streepjes ijle trompetklanken die de haren op je armen doen rechtkomen.
Bovendien is het niet zozeer één bepaalde song die boven de ander uitsteekt, maar het totaalpakket dat ons het meest bekoort. Bij elke song doen we weer een heel andere ontdekking. Meer nog zeer subtiel en totaal onverwacht horen we zelfs echo's uit ander culturen tevoorschijn komen.
Er zit trouwens nog een ander addertje onder het gras. Na een tweede luisterbeurt ontdek je weer een andere laag, gevolgd door een nieuwe bij de derde luisterbeurt. Om maar te zeggen, deze bonte en kleurrijke ontdekkingsreis in de experimentele jazz stopt niet bij één trip. Het blijft oneindig doorgaan.
Waardoor we kunnen besluiten, net door een ongebruikelijke methode te gebruiken binnen jazzmiddens krijg je het gevoel dat hier een band tot in het oneindige aan het improviseren is met klanken en soundscapes. Het doet ons met open mond genieten van zoveel virtuositeit en instrumentale magie die ons wegvoert naar andere, mysterieuze oorden.
Meesterschap en klasse komen altijd bovendrijven en als u zich laat omringen door muzikanten die dezelfde kant uitkijken en ook houden van hun instrument tot leven brengen i.p.v. het te bespelen, dan is het hek zeer snel compleet van de dam.
Blues/Jazz
Reveries and Revelations
Mats Eilertsen
Nederlands 
Français 
