De Tsjechische post-rock band Flash The Readies heeft sedert zijn start in 2006 al een hele weg afgelegd. Ze begonnen als een indierockband maar evolueerden sinds hun vorige album ‘Kayos’ naar een hoofdzakelijk instrumentale postrockband met psychedelische invloeden. Ik denk aan bands zoals Mono, This Will Destroy You, Ranges of Godspeed You! Black Emperor.
Duna is het vijfde full album van deze Tsjechische band. Het volgt ‘Kayos’ op en verplaatst de apocalyps van de aarde naar de planeet Dune. Er begint waarschijnlijk een belletje te rinkelen want inderdaad Frank Herberts’ literaire meesterwerk (en later verfilmd) diende als basis om hier deze soundtrack aan op te hangen.
Wat kunnen we zeggen? Dat het in elk geval wel heel filmisch klinkt. Ergens tussen postrock en experimentele dronemuziek. Met tracks tussen 3 en 14 minuten krijg je voldoende variatie om het boeiend te houden. Van opener “White Flags, Pt. 1“ gaat dreiging uit. Dat uit zich in bv. de intro waar donkere aanhoudende sounds sfeer geven aan de track. De distortion gitaren die er later bijkomen breken de song wat open. Halverwege krijgen we een cleane gitaartokkel dat de verdere ontwikkeling van het nummer inzet. Het muzikale thema in de song werkt verslavend en komt in verschillende vormen terug. “New Order” is dan eerder een reguliere song van 3 minuten. De breaks houden het nummer boeiend maar is het minste van de vijf. “Quit Quiet” doet in de intro wat aan Pink Floyd denken vanwege de synths. Verder flitsen beelden van een ruimtereis voor mijn ogen bij het horen van de muziek. Het nummer bouwt langzaam op dat aan de climax op het einde. “White Flags, Pt. 2” begint met een repetitieve opbouw van onder andere de gitaren. Langzaam komen de synths aanzwellen. Daarna komt de bas erbij en even later wordt alles opengetrokken. Alles blijft echter heel melodieus klinken waardoor de track heel toegankelijk blijft. Afsluiter “The Return of Obodin” is meteen met zijn veertien minuten ook het langste nummer. Een gevarieerde en goed opgebouwde song.
‘Duna’ is postrock op zijn best. Sterke, goed opgebouwde songs met de nodige emoties om je mee te nemen op hun trip.
Bolt staat bekend om zijn donkere drone-geluid. De band uit Duisberg maakt op die manier lange soundscapes. Meestal van zo rond de tien minuten. Een hapklare brok is het niet, wel voer voor luisteraars die iets meer zoeken dan strofe-refrein-strofe. Om hun muziek samen te vatten zou je kunnen zeggen dat het black drone-scapes zijn. In 2011 zijn ze gestart als een duo en sedert 2016 is er een drummer komen meedoen. Echter begin dit jaar besliste het duo om terug naar hun roots te gaan en terug zonder drums muziek te maken.
Lavas Magmas is het alter ego van de Amerikaan Gainesville en is afkomstig uit het zonnige Florida. Ook zijn muziek bestaat uit lange soundscapes waarin hij veelal veldopnames in verwerkt. Zijn muziek is experimentele noise maar met noise bedoelen we niet dat het lawaai of teringherrie is. Een heel actieve man die al heel wat materiaal uitgebracht heeft.
Op deze plaat presenteren ze elk een eigen track. [Bolt] met “[12]” en Lavas Magmas met “Sepsis Psychosis”. Daarnaast sloegen beide bands de handen in elkaar om samen iets nieuws te creëren. En het resultaat daarvan is “[17]/Shadow of a Grey Ghost”. In totaal 3 tracks die goed zijn voor ruim 40 minuten muziek.
De track van [Bolt] bevat hun gekende elementen: drone, trage opbouw en een grote intensiteit. Intens en donker maar wel mooi. Je waant je in de krochten diep onder de grond of in de duistere kronkels van ons gemoed.
Lavas Magmas toont hier ook waar hij sterk in is: al dan niet vervormde veldopnames op een bed van lang uitgesponnen klanken. Saai? Nee toch niet want er gebeurt van alles en soms hoor je dingen waarvan je bv denkt: Zou dit van een helikopter komen? Het lijkt ergens naartoe te gaan en halverwege denk je dan: gaat het wel ergens naartoe? Maar dit is niet belangrijk in deze muziek dat er hier gemaakt wordt. Je moet je laten mee glijden in de vibe.
“Shadow of a Grey Ghost” is dus de track waarbij ze hebben samengewerkt. Deze is goed voor 22 minuten muziek. Je hoort de invloeden van beide bands in het nummer: de veldgeluiden, de klokken/belletjes van Lavas Magmas en de donkere drone-tonen van [Bolt]. Die elementen werken telkens naar een climax toe, nemen af en bouwen dan weer op om dan naar het einde toe toch hier en daar een spoor van hoop of verlichting te brengen. Voor mij is dit de sterkste track van de drie.
Dit is een plaat voor luisteraars die niet bang zijn om out-of-the-box naar muziek te luisteren. Indien je dat doet gaat er een heel eigen wereld voor je open. Doen zou ik zeggen.
Alcatraz Metal Festival 2019 - Een overzicht van de driedaagse - Gezelling metalfestival met overvloed aan diverse stijlen!
Alcatraz Metal Festival 2019
Lange Munte
Kortrijk
2019-08-09 t-m 2019-08-11
Frederik Lambrecht
Diegenen die er opnieuw bij waren in Kortrijk, zullen na enkele dagen recuperatie opnieuw moeten toegeven dat ze getuige waren van een schitterend festival. Traditiegetrouw spelen op de mainstage (Priston Stage) en de tent ( Swamp Stage) alle bands op een apart tijdsframe waardoor iedere band dus kan aanschouwd worden. Dit jaar was er dus wel een nieuwe tent tot leven geroepen - La Morgue - waarbij enkele underground bands het beste van zichzelf konden laten zien, waardoor sommigen waarschijnlijk wel eens de keuze moesten maken aangezien deze optredens niet - en trouwens onmogelijk - konden meegaan met de tijdsframe op de beide ‘hoofdpodia’. Soit, dit gezegd zijnde, hierbij mijn bevindingen van HET West-Vlaamse festival bij uitstek J
dag 1 - vrijdag 9 augustus 2019 - Demolition Hammerthrashes als vanouds, Napalm Death sloopt de boel en Saxon ademt Heavy Metal
Ik begon in de nieuwe tent La Morgue alwaar Alkerdeel hun muziek aan de man bracht. Deze band speelt metal die bestaat uit een cocktail van black, sludge, crust, doom en psychedelische metal waarbij distortion en screams niet ontbreken. De tent was redelijk goed gevuld en de volumeknop was alvast goed opengedraaid. Beetje zware paté om de dag mee te beginnen maar voor ondergetekende een leuke inzegening van La Morgue waarbij de toon was gezet.
Ik zette koers naar de Prison Stage om de US Metal van Helstar te aanschouwen…vocaal gezien was James Rivera mijn inziens redelijk goed bij stem. Deze Amerikanen stonden voor de 3 e maal op Alcatraz en ze komen zeker met plezier, want na hun optreden stond Mister Rivera aan de toog mee te headbangen op Queensrÿche. Deze band heeft een tiental albums op hun conto, maar zoals bij de meeste oudere bands blijven hun eerste albums het meest aanspreken en dus stond de fans te likkebaarden bij “Run With the Pack” en “Baptized in Blood” van topplaat ‘Nosferatu’.
Weinigen zullen de volgende band die ik bespreek al live mogen aanhoren hebben, maar het is de organisatie toch gelukt om de oude thrash band Demolition Hammer te strikken…ze mochten aandraven in de volle Swamp Stage en ik kan nu al verklappen dat deze band op menig verslag in de top 3 van show zal eindigen. Furieus en recht door zee, jawel, zoals thrash metal hoort te worden gespeeld. Hun platen uit respectievelijk 90 en 92 zijn de klappers - ook niet moeilijk aangezien ze in totaal maar 3 studioplaten hebben gemaakt en waarbij hun laatste effort de bal missloeg, maar gelukkig lieten ze hun groovy nummers van hun laatste album thuis waardoor de luchtgitaren uit velen hun mouwen werden getoverd. De drang om te moshen en headbangen is onmisbaar bij deze band en ik genoot met volle teugen van de snedige gitaren, de brute drums en de (oude) Kreator-achtige vocalen van zanger Steve Reynolds. Topnummer tijdens deze show was voor mij: “Infectious Hospital Waste”.
Ik bleef ronde de Swamp Stage hangen alwaar de nieuwe gevormde band Vltimas (uitgesproken als Ultimas) - onder leiding van David Vincent (gekend van Morbid Angel) zichzelf mocht voorstellen aan ons. Met hun recente album uit maart 2019 getiteld ‘Something Wicked Marches In’ was alles gericht op de promotie hiervan en werd de plaat integraal gespeeld. Mensen die een nummer van Morbid Angel wilden horen kwamen helaas van een kale reis terug. Muzikaal gezien ook mijn vuurdoop van deze band, maar toch enkele dingen die direct opvielen. De strot van David Vincent klinkt ontegensprekelijk als Death metal en drummer Flo Mounier (Cryptopsy) raast als een bezetenen. De dosis black metal die werd toegevoegd aan hun sound overheerst niet, waardoor alles mooi in balans is. Leuke ontdekking!
Thy Art is Murder met hun deathcore kon mij niet echt bekoren, dus was het voor mij wachten op de grindcore/death metal uit Birmingham van Napalm Death. Barney, Shane, Mitch & Danny doen wat ze altijd doen…de boel starten, iedereen zijn trommelvliezen wegblazen en een oorlog ontketenen in de moshpit. Starten deden we met “Multinational Corporations”, om te eindigen met “Smear Campaign”. De andere nummers tussenin kun je dus samenvatten in 1 werkwoord: slopen!
Zanger Barney was zijn hysterische zelve, geflankeerd door machine Shane Embury die samen toch wel de ruggengraat van deze band vormen. Goh, de aanwezigen zullen ongetwijfeld wel akkoord gaan met mij dat het genieten was met nummers als “Scum”, het machtige “Suffer the Children”, topcover van Dead Kennedys “Nazi Punks Fuck Off” die in sneltempo wordt gespeeld, “You Suffer” die zelfs meermaals werd gespeeld en “Smash a Single Digit”.
Na al het geweld haha, tijd voor wat luchtigere muziek. Queensrÿche met Todd La Torre achter de microfoon maakte hun opwachting op de Prison Stage en het was meebrullen geblazen met vooral de nummers uit ‘Operation Mindcrime I’ en ‘Empire’. De zang van La Torre is genieten geblazen en klinkt lekker zuiver en puur.
Mijn trommelvliezen waren opnieuw wat geacclimatiseerd en bijgevolg kon ik ze weer gaan wakker schudden met de Duitse Black/Speed/Thrash van Sodom. Voor mezelf al een tijdje geleden dat ik deze Duitsers live kon zien, dus stond ik toch wel te springen om nog eens te ervaren hoe ze het er live vanaf brachten. De backdrop sprak alvast boekdelen want de cover van ‘Agent Orange’ was opgesteld achter de bandleden. Ik was niet op de hoogte dat dit album zijn 30e verjaardag mocht vieren, dus dit was en is een leuk weetje. Duitse degelijkheid, soms wat slordig, maar wel aanstekelijk. Niet alles kan perfect zijn, maar de slordigheid is ook een deel van hun sound. Headbangen was vooral weggelegd tijdens oudgediende “Outbreak of Evil”, feestvarken “Agent Orange” en de snedige afsluiter “Bombenhagel”. De enigste keer dat je wat op je lauweren kon rusten was tijdens “Remember the Fallen” om het refrein mee te brullen.
De primeur van dit festival was vooraf aangekondigd met de mededeling dat Vio-Lence hun enigste Europese show zou komen spelen op Alcatraz Festival. Fans uit diverse landen hadden speciaal voor deze band hun tickets aangeschaft maar achteraf gezien vond ik het spijtig genoeg een mindere show. Zanger Sean Killian heeft er enkele turbulente levensjaren opzitten, maar is ondertussen opgestaan vanuit de doden, spijtig genoeg merk je nog aan alles dat hij niet de oude is. Qua geluid stond ook niet alles op toppunt, waardoor de balans tussen de muzikanten niet goed zat. Blijkbaar was daar vooraan in de pit niet al te veel op te merken, wat ook zichtbaar was aan de energie en drive daar. Maar ja, deze band moet ook opnieuw in zijn flow komen, dus ik denk dat hoe meer ze zullen spelen, hoe meer alles terug op zijn plaats zal vallen. Maar een dikke pluim voor de organisatie dat ze het kunnen flikken hebben om deze mannen naar Kortrijk te halen - van een kunststukje gesproken!
Ik sloot dag 1 af met het heavy metal instituut Saxon! Ze hadden hun Eagle alvast meegebracht om de weide te overkijken en ze trapten af met “Motorcycle Man”, gevolgd door “Battering Ram”. Zanger Biff Byford heeft mij in feite nog maar weinig ontgoocheld (ja, ik zeg dit meestal als ik mijn bespreking doe van Saxon haha) en opnieuw was dit het geval. Deze band heeft zovele goeie nummers gemaakt maar dit jaar blijft mij dan toch vooral de ode aan hun gestorven metal broeders bij getiteld ‘They Played Rock ’n Roll’. Maar als je denkt dat deze Britten met hun leeftijd het gaspedaal niet meer indrukken, dan kom je bedrogen uit, wat gezegd van “To Hell and Back Again” met de geniale up tempo riff, en “Heavy Metal Thunder” die aantoont dat deze mannen het niet verleren. Ook opnieuw redelijk wat meezingers op de setlist - “Wheels of Steel”, “Power & The Glory”, “Denim & Leather”, …met als toppunt afsluiter “Princess of the Night”. Toeschouwers die tijdens deze show lagen te pitten wegens een te hoog promillegehalte: shame on you!
dag 2 - zaterdag 10 augustus 2019 - Veel wind, maar weinig storm op de podia…
Toen we wakker werden bereikte ons het nieuws dat wegens de weersomstandigheden enkele voorzorgen werden genomen, waardoor het hoofdpodium nog niet direct open ging. Gelukkig viel het nog allemaal mee, waardoor enkel het tijdsschema enkele wijzigingen onderging. Wegens de harde wind, gepaard met enkele regenvlagen besloot ik alvast een bezoekje te brengen aan metalbar ‘El Presidio’ alwaar clips van oude rock- en metalbands op tv werden vertoond. Een gezellig moment om met je maten mee te zingen met bands als Kansas, Dokken, Iron Maiden, Metallica (schande aan de persoon die Shazam gebruikte om Metallica te herkennen!!!!), …
Op de weide stond niet direct iets geprogrammeerd die mijn zintuigen kon prikkelen dus begin ik met Prong waar Tommy Victor nog altijd de plak zwaait. De klank waaide soms weg, maar toch was ik blij met de vertolking van “Beg to Differ”, het harde “Cut-Rate”, en hitjes “Another Wordly Advice”, “Whose Fist is this Anyway?” en “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” met de superriff die de weide mee deed headbangen.
Flotsam and Jetsam stond in 2016 reeds op de affiche waar ze een meer dan degelijke show neerzetten, en ook dit jaar was het niet anders. Degelijk, maar ook niet super. Ik vernam ook dat ze recentelijk nog in Deinze - café Elpee stonden en dat het daar een puike show was, maar dat deze show er niet kon aan tippen. Met oudjes “Hammerhead” en “No Place for Disgrace” was er meer dan genoeg enthousiasme te ontdekken, maar globaal gezien slechts een degelijk optreden.
Hypocrisy was nog eens afgezakt naar België en mocht presteren in de Swamp Stage…als Death metal fanaat staan hun beginalbums (‘Penetralie’ en ‘Osculum Obscenum’) hoog genoteerd als klassiekers, waarna de band zich wat meer op melodie begon te richten. Ik trok dus grote ogen toen ik opmerkte dat de band hun death metal klassiekers samenvat in 1 langgerekt nummer…
Soit, de albums die dus de melodische metalkant van deze band belichamen kwamen dus vooral aan bod, waardoor het mij persoonlijk wat minder boeide…ik heb ze al beter gezien in het verleden.
De oude rockers van Thin Lizzy waren hierna aan de beurt, maar ja, alle line-up aanpassingen die zij al doorvoerden onder deze bandnaam zijn niet meer op 1 hand te tellen, dus als je deze band niet echt volgt, weet je niet meer hoe of wat. Ze probeerden het publiek naar de hand te zetten maar dat lukte niet altijd. Bij de hitjes “The Boys are back in town” en ‘”Whiskey in the Jar” brulden de toeschouwers nog mee, maar overal gezien opnieuw een band met te weinig pit.
Afsluiten deed ik met Mayhem, black metal in zijn meest kwaadaardigste vorm. In oktober dit jaar wordt hun nieuwste creatie op de mensheid losgelaten onder de titel ‘Deamon’, dus is het ondertussen nog behelpen met hun ouder klassiekers waarbij “De Mysteriis Dom Sathanas” en oerknaller “Freezing Moon” door iedere metal fanaat gekend zijn. De sfeer was duister en grimmig, maar de band was zoals de anderen vandaag niet in prima forma. Een te statisch optreden om bij te blijven en dus sloot ik een mindere dag qua optredens af in Kortrijk.
Gelukkig was El Presidio een geweldige alternatief om toch uit de bol te gaan. Zo zie je maar, bands worden ook niet gelukkig van wind en regen hehe. Oh ja, ik heb ook nog enkele nummers van Amenra bekeken, maar desondanks ze een thuismatch speelden ken ik te weinig van deze band om een eerlijk oordeel te vellen. Redelijk wat volk in de Swamp te bespeuren, dus de meesten waren waarschijnlijk ook nieuwsgierig om deze band te ontdekken. De zanger stond met zijn rug naar het publiek, maar dit is blijkbaar kenmerkend tijdens een live-show van deze band.
dag 3 - zondag 11 augustus 2019 – Carnation, dé Death metal band van het moment??!! En Decapitated en Deicide vlammen!
Ik begin direct met waarschijnlijk de beste death metal band op heden, en ze zijn dan nog van België ook! Carnation zette de puntjes op de i in de Swamp Stage en toonde hoe Death metal in oervorm moet klinken. Met nog maar 1 album verschenen (‘Chapel of Abhorrence’) staan ze nog maar in het prille begin van hopelijk hun lange carrière, maar met dit album maken ze een statement van jewelste. Alles klopt gewoon bij deze band en het klinkt retestrak en venijnig, zanger Simon Duson heeft een pure death metal stem en wordt geflankeerd door een sterke ritmesectie. Blijkbaar hebben ze tijdens Alcatraz een videoclip opgenomen die dus hoogstwaarschijnlijk ter promotie zal dienen voor hun volgend album die in 2020 het levenslicht zal zien, ik ben alvast benieuwd of ze de lijn kunnen doortrekken! Oh ja, voor het geval sommige mensen denken dat ik gemist ben van dag: Carnation stond oorspronkelijk geprogrammeerd op zaterdag, maar werd dus verplaatst.
Ik pikte enkele nummers mee van Anvil, maar was toch vooral aan het wachten op de Viking Death metal van Unleashed. Deze Zweden namen ons mee in de loopgraven om mee te vechten in hun oorlog. Een redelijk strak optreden als je het mij vraagt met hoogtepunten “Hammer Battalion”, “Lead us into War” en “I Have Sworn Allegiance”. Ik was alvast tevreden van dit optreden.
Metal Church was terug sinds hun optreden 3 jaar geleden op Alcatraz, en nog steeds was Mike Howe present als frontman. Een man met een mooi stembereik, maar helaas te weinig uitstraling om de band naar een hoger niveau te tillen. Maar nummers als “Badlands” en “Beyond the Black” blijven desondanks topnummers.
Het moment waarop velen waarschijnlijk aan het wachten waren was aangebroken, Sacred Reich stond op de planken met een nieuwe plaat in het verschiet. Drieëntwintig jaar na hun matig album ‘Heal’ zal eind augustus ‘Awakenings’ verschijnen, en wat ik al online heb gehoord, doet het beste vermoeden. Zanger Phil Rhind heeft een nieuwe start gemaakt en heeft een nieuwe line-up samengesteld om de nieuwe plaat te schrijven - alsook is hij blijkbaar vegetariër geworden en dat was duidelijke zichtbaar op het podium. Van hun komende plaat werden drie nummers gebracht (“Awakening”, “Divide & Conquer” en “Manifest Reality”) maar voor de rest was het zoals de laatste jaren, mensen gelukkig maken met oude nummers waarbij “Independent”, het vlugge “Death Squad” en “Surf Nicaragua” live altijd overeind blijven staan. Achter de show had ik wel 1 groot vraagteken…waar was de cover “War Pigs”??
Opnieuw richting Swamp Stage want Decapitated stond paraat…de technische death metal klonk lekker vet en strak waardoor deze show ook één van de betere was dit weekend. Hun laatste album dateert alweer van 2017, maar deze geoliede machine zal ongetwijfeld binnenkort opnieuw de studio induiken. Qua nummers ben ik niet zo op de hoogte van deze band, maar in zijn totaliteit klonk alles super. De energie die ze teweegbrengen zorgt live voor een ware beleving alvast.
Deicide heeft een reputatie om af en toe op het laatste moment een show te cancelen, maar gelukkig waren ze in Kortrijk wel present. En voor het eerst dit weekend zag ik een soundcheck van de band zelf, dus ja, Glen Benton stond het geluid te checken en plectrums uit te delen aan zijn fans. Een teken aan de wand dat hij klaar was om een vette show af te leveren en man, speelde deze band op een lekkere agressieve manier rechtdoor. Weinig praten, veel spelen, dat zijn de bands waar ik van hou. Dertien nummers in een klein uurtje, dan wil het zeggen dat er weinig ademruimte was om efkes te bekomen. En de nummers hakten lekker in het publiek, denk maar aan “Once Upon the Cross”, “Kill the Christian” en “Homage for Satan” die de setlist afsloot. Sommigen hoorde ik mompelen dat het wat eentonig was, maar bij zo’n pure death metal band moet je niet veel franjes verwachten. Glen verliet de tent onder een terecht luid applaus.
Powerwolf stond op de Prison Stage, maar bij deze band heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als bij Sabaton…geen dus.
Het einde van Alcatraz Festival kwam in zicht waarbij ik nog Meshuggah aanhoorde. Deze band is een topband op gebied van technische capaciteiten, maar de djent-invloeden zijn waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. Eén van hun laatste platen die mij nog aansprak was ‘Koloss’, maar hun laatste platen kunnen niet tippen aan hun beginperiode waar ze nog technische groove/thrash speelden. Een optreden die spijtig genoeg niet kon blijven boeien voor mezelf.
Een klein verschil met Rotting Christ, want dit Grieks duo (broers in feite) spelen melodische black metal, maar dan met veel verschillende extreme invloeden in verwerkt. Een band die perfect geplaatst staat in de Swamp Stage, want hun zware muziek is maar voor een beperkt publiek. Ze hebben het kunnen flikken om de Griekse mythologie over te brengen in een deftige show en waren in goeie doen.
Alcatraz Festival werd op het hoofdpodium afgesloten door Avantasia, waarbij Tobias Sammet de teksten en instrumenten zelf uitschrijft. Live is dit uiteraard een ander verhaal, want hij slaagt er (meestal) altijd in om de perfecte zanger en/of muzikant aan het juiste nummer te koppelen. Dit jaar waren volgende artiesten meegekomen met de Edguy zanger: Eric Martin (Mr. Big), Jorn Lande, Geoff Tate (Queensrÿche), en nog enkele anderen die mij niet direct een belletje deden rinkelen…
De heavy/power metal was vooral een aangename luisterbeurt met de diverse zangers en de goeie muzikanten die elk hun capaciteiten bloot legden. Waarschijnlijk minder te pruimen voor fans van het hardere genre, maar deze band is toch een meer dan waardige afsluiter.
Mensen die nog niet uitgefeest waren konden nog richting de Swamp Stage om Soulfly met Max Cavalera te aanhoren, en mee te springen op de nu-metal gecombineerd met veel groove. Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2019 zat erop en het was weer een leuke editie.
Alcatraz bewees dat er geen heel grote headliners op de affiche moeten staan om te blijven boeien, ook met de zogezegd mindere goden (al reken ik Saxon daar zeker niet bij) was er veel publiek komen opdagen naar Kortrijk om zich voor 3 dagen op te sluiten in deze metal gevangenis. Avatar heeft hun optreden vastgelegd, dus de aanwezigen kunnen uitkijken of hun kop ergens in beeld komt, Vio-Lence zal bij vele mensen van hun ‘to-see-list’ mogen geschrapt worden, fans van Carnation mogen ook hopen dat ze voor eeuwig vastgelegd zijn op camera tijdens de opname van hun videoclip op Alcatraz, Demolition Hammer was een heel leuke verrassing op de affiche en de sfeer op het festival was weer uitmuntend.
De organisatie zal ongetwijfeld terug kunnen blikken op een meer dan geslaagde editie (spijtig van de weersomstandigheden op zaterdag) en zoals jullie waarschijnlijk al zullen gelezen of gehoord hebben, Alcatraz Festival zal zeker nog 6 jaar in Kortrijk georganiseerd worden, met dank aan hun burgemeester Quicky. Alcatraz, tot volgend jaar en keep up the good work!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/alcatraz-2019.html
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 10 augustus 2019 - De goed geoliede dieselmotor van 10cc draait nog steeds op volle toeren
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-10
Erik Vandamme
Als we na negen dagen terugkijken op de Lokerse Feestweek mogen we van een succes spreken. De weergoden waren het festival gunstig gezind, het was elke avond gezellig warm maar ook niet te warm. En het bleef vooral droog. De kermis liep aardig vol, ook op de Grote Kaai waren de avonden zeer goed gevuld. Fonnefeesten kon eveneens rekenen op heel wat belangstelling. Vrijdag moest het plein zelfs worden afgesloten voor de Studio Brussel 'Stubru. De tijdloze party'.
Op de laatste zaterdag werd het wederom behoorlijk druk. En daar zat de komst van levende legendes 10cc voor iets tussen. Het is altijd een beetje bang afwachten op een band met zoveel jaren op hun teller nog steeds een sterke set kan neerzetten die een blijvende indruk nalaat. We zagen echter een goed geoliede dieselmotor, die na een trage start nog steeds op volle toeren draait.
De avond werd geopend door een jonge, veelbelovend band The Calicos (***1/2). De band won in 2018 Humo's Rock Rally en dat opent toch altijd wat deuren. Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". Dat laatste krijgen we omstreeks 19u dan ook voorgeschoteld. Een perfecte muzikale omlijsting, die refereert naar deze bovenstaande artiesten. Het Josephine Charlottepark is ondertussen aardig vol gelopen. Ook al komt het publiek voornamelijk voor de afsluiter van dienst, toch slaagt The Calicos er zonder moeite in de aanwezigen uit zijn hand te doen eten, door het brengen van een strakke en aanstekelijke set die aan je ribben kleeft. De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.
Een band dat ons persoonlijk niets meer hoeft te bewijzen is Nele Needs A Holiday (****). Deze band, rond de charismatische verschijning Nele Van Den Broeck, wist ons in 2017 zowel door middel van haar album 'Love Yeah' als een optreden datzelfde jaar in Trix club compleet te overtuigen. Een heel dansbare samensmelting tussen pop en cabaret kregen we toen voorgeschoteld, dat is ook wat Nele en haar band naar voor brengt op het podium van Fonnefeesten.
Nele Needs A Holiday weet dan ook perfect pop muziek te verbinden met een experimentele tongval, waardoor zowel een ruim publiek aan alternatieve muziekliefhebbers als de doorsnee pop muziek fan kan aangesproken worden. Nele houdt er echter van haar publiek wat in verwarring te brengen, wij ook trouwens. Het publiek moest toch even naar adem happen, maar eens Nele haar bijzonder aanstekelijke stem en aangeboren charisma compleet in de strijd gooit, is het hek gauw van de dam en gaan de handen gemakkelijk op elkaar. Nele Needs A Holiday is een veelzijdige artieste. Die niet enkel als zangeres harten raakt. Eveneens is Nele een talentvolle actrice, regisseur, presentatrice en columnist. Dat zorgt voor een extra meerwaarde bij het uitbrengen van platen, maar ook live zet ze dat op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Nele Needs A Holiday laat zich bovendien omringen door artiesten die al even graag buiten de lijntjes van pop muziek tekenen. Waardoor je een band ziet optreden die dezelfde pop muziek tot kunstvorm weet te verheffen. Dat was in 2017 de reden waarom we in vervoering werden gebracht, dat is de reden waarom we ook nu gewillig ons laten meevoeren naar die bonte, filmische en kleurrijke wereld die Nele en haar top muzikanten ons aanbieden op Fonnefeesten. Een opwarmer die kan tellen, voor wat nog moest komen.
Hoeven wij 10cc (****1/2) nog voor te stellen. De band werd vooral in de jaren '70 bekend. En groeide met hits als “I'm Not In Love”, “Donna”, “The Wallstreet Shuffle” en “Dreadlock Holiday” tot een fenomeen ver buiten de landsgrenzen heen. De band werd opgericht werd in 1972 in Manchester. Toenmalige leden waren Eric Stewart, Lol Creme, Graham Gouldman en Kevin Godley. Nadat Godley en Creme de band hadden verlaten, ging 10cc een moeizame periode tegemoet. Dankzij de wereldhit “Dreadlock Holiday” zet 10cc zichzelf in 1978 weer op de wereldkaart. Tussen 1984 en 1992 lag de band even stil. Andrew Gold vormde de groep Wax en Stewart ging aan het werk als muzikant en producer bij andere artiesten. In 1993 kwam er een korte reünie, al was die in 1995 al afgelopen door de slechte relatie tussen Stewart en Gouldman. Ondertussen zijn er wat jaren en reünies voorbij gegaan, en anno 2019 staat de band in volgende bezetting op het podium: Graham Gouldman, Rick Fenn, Paul Bruges , Keith Hayman en Lain Hornal.
Op Fonnefeesten start 10cc al direct met een klepper van formaat “The Wallstreet Shuffle”, helaas viel die song wat in het water door enkele technische problemen. Na een moeizame start werd dit euvel snel opgelost. Het zou echter toch “Good Morning Judge” duren eer de band op volle snelheid begon te draaien. We vreesden in eerste instantie zelfs een beetje voor een routineuze set, waardoor een jukebox effect met hits zou ontstaan. Niets was minder waar. Gaandeweg sprak de frontman zijn publiek meer en meer aan en betrok zijn medemuzikanten voortdurend in de strijd. Door grapjes te maken, en grollen uithalen met elkaar, zorgde hij voor een glimlach op de lippen. De goed geoliede dieselmotor sloeg prompt in overdrive door songs als “The Things we do for love”, “Silly Love” en “I'm mandy fly me”. Allemaal gebracht met diezelfde intense energie en spontaniteit als toen. De heren zijn ondertussen prille zeventigers, dus kan men niet verwachten dat ze nog vliegen over het podium als jonge veulens. Maar stil staan is er ook niet bij. Na “I'm not in Love” - waarbij koppels een slow dansten zoals in hun jonge jaren - ging het hek compleet van de dam dankzij het smakelijke en onvergetelijke “Dreadlock Holiday”. Een song waarbij alle registers tot het oneindige werden open gegooid. Na een soort a-capella gebracht “Donna” waar de bandleden behalve de drummer aan de microfoon , zorgden voor een waar kippenvelmoment, werden alle teugels nog eenmaal gevierd in een verschroeiende finale bij “Rubber Bullets” waarna het dak er nogmaals compleet afging.
Besluit: Een band als 10cc kan er zich gemakkelijk vanaf maken en als ene hitmachine tekeer gaan, waardoor de fans krijgen waar ze voor komen. Een potje nostalgie voor de ouderen, een ontdekkingen voor de jongeren. Echter siert het deze band dat ze veel meer doen dan dat. 10cc brengt de songs met zoveel spelplezier en liefde voor elk van hen, dat de fans veel meer krijgen dan een routineus concert. Nee, deze band pakt de fans in door een energieke set te brengen, waarop je onmogelijk stil kan blijven staan. Waardoor die ouder fan aan zijn trekken komt, maar ook de jongere die al ooit eens van 10cc heeft gehoord, in volle bewondering staat te luisteren en genieten tot de toppen van hun tenen.
Levende legendes die niets meer hoeven te bewijzen maar zich op een podium nog steeds gedragen als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen, daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel waardering opbrengen. De wat trage en moeizame start is hen bij dezen vergeven en vergeten. Klasse concert van een top band die na al die jaren dienst nog steeds toonaangevend blijkt te zijn. Dat kom je niet elke dag tegen bij reünie concerten.
Setlist: The Wall Street Shuffle - Art for Art's Sake - Life Is a Minestrone - Good Morning Judge - The Dean and I - Feel the Benefit - The Things We Do for Love - Silly Love - From Rochdale to Ocho Rios - I'm Mandy Fly Me - I'm Not in Love - Dreadlock Holiday - Donna - Rubber Bullets
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 9 - The Van Jets - Therapy? - Arno - Triggerfinger Triggerfinger op triomftocht - Rock ’n roll baby!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-10
Lokeren
Hans Devriendt
Eenmaal toegekomen viel mij meteen op dat er nog niet zoveel bezoekers stonden op het plein. Toch had ik geen twijfels aan de sterke line-up van deze avond en wat de gevolgen hiervan zouden worden (in positieve zin dus). Met uitzondering van Therapy? enkel Belgen die de affiche versieren, een avond waar we trots op zouden worden!
The Van Jets (19u00 - Mainstage) Een sterke line-up zou hen deze avond opvolgen, maar dit leek de Oostendse heren van The Van Jets niet veel uit te maken. In 2004 (zelfde jaar van Absynthe Minded, Madensuyu en Milow) maakten ze nog furore in de Humo’s Rock Rally, ze waren terechte winnaars. Maar ondertussen zijn ze al bezig aan hun afscheidstournee. Van veel tierlantijntjes was geen sprake, de band kwam het podium op en begon gewoon -met zichtbaar enthousiasme- te spelen.
In het begin van hun set was er nog niet veel volk, laat staan in de frontlinie. De mensen waren ook nog niet echt enthousiast. Toch sloegen ze erin om met hun spontane energie en ‘glamrock met een hoekje af’ meer volk naar het podium te lokken. De bandleden speelden geolied samen en leken zelf ook te genieten van ‘t feit dat dit één van hun laatste optredens zou zijn.
Wat mij opviel is hoe goed de synths samen klonken met de gitaren: een symbiose van de bovenste plank. De groep stond ook heel beweeglijk op het podium en klonk extra vol dankzij de backing vocals. Ze waren ook zichtbaar dankbaar om opnieuw op de Lokerse Feesten te staan en droegen een nummer op aan Arno.
Hun set bestond uit een goeie mix van songs en vooral: The Van Jets klonken fris, gevarieerd, met een hoekje af en zomers. Naar het einde van hun set toe werden steeds meer luisteraars zichtbaar enthousiast en dit uitte zich o.a. met een leuke sing-a-long tijdens het nummer “The Future”. Na verschillende topnummers zoals “21st Century Boy” en “Who Does” eindigden ze met “Two Tides of Ice”, waarop de zanger ook crowdsurfte. Een krachtige afsluiter dat hun laatste passage op de Lokerse Feesten zou verzegelen. Het was mij een eer en genoegen, beste heren van Jets!
Therapy? (20u30 - Mainstage) Na de zomerse opwarmer van The Van Jets was het tijd voor Therapy? Ten gevolge van verkeersdrukte konden deze Ieren niet anders dan hun set tien minuten later in te zetten, maar daarom gaven ze zich zeker niet minder. Ze vuurden de ene achter de andere song af op het publiek en ondergetekenden waren reeds vanaf het begin van hun set enorm enthousiast. Therapy? uitte zich ook duidelijk tegen mijnheer Donald Trump, Boris Johnson, de Brexit en de UK’ goverment. Dit wakkerde het enthousiasme in het publiek enkel nog aan. Al vond ik dit niet altijd terecht, gezien Andy Cairns’ stem niet altijd even krachtig was en er ook verschillende fouten in het gitaarspel gebeurden, waaronder tijdens hun grote hit “Screamager” zelf. Ondanks Andy’s stem niet altijd even strak zat, zong hij wel altijd met grote overgave en dit was volgens mij voelbaar tot achteraan het plein. Songs die o.a. de revue passeerden waren “Callow”, “Trigger Inside”, “Theethgrinder”, “Nowhere”, “Screamager” en “Diane”. Afsluiten deden ze in stijl met een “Isolation”-cover van Joy Division, dat alleszins door mijzelve, enorm werd gesmaakt! Het optreden van Therapy? was dik oké.
Arno (22u00 - Mainstage) Vreemde eend in de bijt deze avond was zonder twijfel Arno. Toch hoorde hij volgens mij compleet terecht thuis binnen deze programmatie. Arno was een welgekomen afwisseling tussen de vorige rockbands en de rock ‘n roll van topniveau dat nog komen zou (cfr. Triggerfinger). Na een rustige, elektronisch getinte intro kwam na zijn band, ook Arno het podium op. De ‘opperkoning der rauwe stemmen’ maakte er dankzij het wel-willige publiek een heus volksfeest van, maar dan zonder twijfel ook te danken aan de kwaliteit die hij en zijn fantastische band teweeg brengen. Hij bracht een mooi allegaartje van nieuwere en oudere songs, waaronder zijn bekende meezingers “Les Filles Du Bord De Mer”, “Les Yeux de ma Mère”, “Vive ma Libertée” en “Je Veux Nager”. Arno is ook duidelijk trots op zijn geboortestad, Oostende. Ik citeer: “Ik goan me zetten en e liedje ziengen over Ostende. Leve de musselen!”. Ik bedoel... Hilariteit op z’n Arno’s ontbrak het optreden niet. Arno is een geboren, authentieke entertainer en vooral een fijne mens om te zien optreden. Hij gaf het beste van zichzelf en zijn band deed allerminst hetzelfde. Puik optreden!
Triggerfinger (23u45 - Mainstage) En toen kwam Excelsior’s finest, Triggerfinger het podium op! Meteen lieten de heren in strak kostuum horen waar ze voor staan: stevige rock ‘n roll met af en toe een vleugje stonerrock erbij. De bandleden waren allen in topvorm, en zo bleef het ook. Ruben’s stem zat meer dan goed, zowel bij hoog als laag. Drummer Mario smeet zich volledig en Monsieur Paul z’n vingers waren goed opgewarmd voor de stevige baslijntjes.
Het plein stond bijna vol en de mensen genoten van rock ‘n roll in z’n puurste kunstvorm. Het werd geen best-of set, maar wel een weergave van hun brede repertoire. Wat mij opviel is dat de nieuwe nummers nog niet zo gekend waren bij het grotere publiek, ook al hebben die daar alle recht toe. Hiernaast waren de bandleden ook gewoon hun authentieke zelve: ze bedankten de vrijwilligers en alle bands die deze avond speelden. Dit moet niet, maar ze doen het toch. Waardoor ze bij mij bijkomend respect afdwongen. Frappant was ook hoe fijn ze het publiek in de hand hielden op basis van hun speelvolume: de spanning kon hierdoor dalen, maar ook stijgen, tot een heuse climax losbarstte.
Maar daarbij bleef het niet: tijdens twee nummers kregen ze guestvocals van Arno en tijdens hun laatste (bis-) nummer zong zelfs Andy Cairns van Therapy? mee, top gewoon.
De sterkste nummers van hun set waren voor mij het nieuwe “Colossus”, “Flesh Tight” en “All this dancin’ around”. Ruben De Block bewees zich als topgitarist en samen zorgden ze voor de perfecte afsluiter van deze avond.
Kortom: Triggerfinger triomfeerde! Heel gaarne tot een volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 8 - Tiga - Charlotte De Witte - The Chemical Brothers - Voor wie houdt van beats, dance en elektronica
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-09
Michaël Bultinck
Lokerse Feesten en de thema- avonden ; voor wie houdt van beats , dance en elektronica werd hier vanavond op z’n wenken bediend .
Tiga 21.00-2230u - Het is niet meteen in Canada dat je één van de meest succesvolle dj’s van de afgelopen twintig jaar denkt te vinden. Toch is het zo bij Tiga James Sontag, aka Tiga . Voor een garantie op succes moet je niet verder zoeken en dat hebben ze in Lokeren wel begrepen. Optreden voor de zon is ondergegaan, we hebben het er deze zomer al vaak over gehad maar ook bij een dj’s set zijn het geen ideale omstandigheden. En of het een invloed heeft op een dj-set. Naarmate de zon onderging werden de beats heftiger en pompte Tiga die vervelende zon de horizon in. Acid tech house met ingevingen van het moment zelf maakte van deze set een ideale opwarming voor Charlotte De Witte. Het was wat je van deze vakman kan verwachten, degelijkheid achter de draaitafel. Een dj die niet meer bij de populairste hoort(dat wil hij zelf ook niet) maar wel bij de betere hoort. Zo één die nooit ontgoochelt.
Charlotte De Witte 22.30-00.00 - Charlotte De Witte, dan denken we ook aan Angèle. Waarom? Twee jonge dames die op korte termijn enorm succesvol zijn geworden. De moderne sociale media is daarbij een fantastische springplank. Een rijzende ster kan je de Gentse dame Charlotte De Witte al niet meer noemen. Ze pronkt al aan de top, want zeg nu zelf, wat is er nog meer te bereiken voor haar? Een vraag dat we haar eens zouden moeten stellen. De Kaai was aardig volgepropt voor deze dance-avond van de Lokerse Feesten waar dit voor Charlotte moet aanvoelen als een thuismatch. Het is met de nodige flair achter de draaitafel dat de beats worden afgevuurd op onze trommelvliezen en bijgevolg op ons hele lichaam. De periode dat ze een andere naam moest gebruiken om haar identiteit te verschuilen is definitief voorbij. Tevens heeft de electro plaats gemaakt voor donkere techno. Eigen werk met zelf soms een vleugje bonzai maakt het allemaal perfect gekruid. Een tempo die bij momenten moeilijk bij te houden is. Net als het leven van Charlotte De Witte.
The Chemical Brothers 00.45-01.15 - Ed Simons en Tom Rowlands hebben al heel wat muzikale waters doorzwommen, van electro naar techno en house. Een break en net als de dame die voor hen op het podium stond een naamswijziging. Dat alles heeft hen in het stadion gebracht waar ze nu in 2019 halt houden. Het klinkt allemaal een beetje anders dan voorheen, zeker live, laat ons zeggen minder luchtig en speels. Ze naderen de 50 en dan zijn de wildste haren eraf en is het echt wel tijd om volwassen te worden moeten ze gedacht hebben. Beginnen kan moeilijk anders dan met “Go”. Met “Free Yourself, Bango, MAH…” was het ook kennismaken met de laatste nieuwe plaat ‘No Geography’ genaamd. “Got to Keep On” is van het betere werk op hun nieuwe plaat en zeker als daarna “Hey Boy, Hey Girl” er vlekkeloos wordt aangeplakt klinkt het subliem. Verder ook veel herwerkt materiaal zoals bij “Saturate” waarbij grote ballonnen de speeltuin kleurden en ook “Escape Velocity” kreeg een nieuw jasje. “Galvanize” zette de eindsprint in en een ander oudje “Block rockin’ Beats” mocht afsluiten.
Het is altijd afwachten wat het gaat worden en het is opnieuw spannend geworden om naar The Chemical Brothers te gaan kijken. Even leek het erop dat ze dezelfde fout maakten als pakweg een Faithless en ook wel The Prodigy. Weinig vernieuwing eindigt met een verval. Al zijn er bij The Prodigy natuurlijk nog andere zaken die meespelen. Het heeft moeite gekost om The Chemical Brothers op de Lokerse Feesten te krijgen maar je kan er niet omheen, het was de top-act van deze avond .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 7 - Black mamba - Zwangere Guy - Roméo Elvis - Tourist LeMC - HipHop in al z’n facetten!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-08
Véronique Govaert
De Lokerse Feesten, altijd een plezierig weerziens, enig minpuntje eens we hier vertoeven is de zomer vaak al over zijn hoogtepunt heen, en liggen de rayons schoolmateriaal in de winkels al weer afgeladen vol. Maar laten we het gezellig houden ... De LF houden hun affiche graag in themadagen en dat is ook dit jaar niet anders, er was al de Nederlandstalige dag, de (heavuy) Metal dag, gisteren enkel Ladies on stage en vandaag Hiphop in al zijn facetten...
Black Mamba mag de spits afbijten en dat doet ze met verve. De jonge deerne speelt een zo goed als thuismatch want tot voor kort was Sint-Niklaas haar home town en dan is het maar een boogscheut meer naar Lokeren. Waar hoorden we die naam nog meer, juist ja bij StuBru, waar DJ Black Mamba sinds dit jaar de zaterdagavond op gang trekt, met een mix van hiphop, afrobeat en R&B. Het is vandaag wel donderdag, maar laat maar komen die beat ... en dat krijgen we ook. Zoals Noonah Eze zelf wel al vaker opmerkte, is vaak enkel zij en haar muziek gekleurd, het publiek is hoofdzakelijk wit. De opkomst is op dit vroege uur nog mager, maar wie er al is geniet van een drankje en de tropische beats, zij swingt en wij deinen mee. De fotografen klikken dat het een lieve lust is, want dit zou wel eens de knapste verschijning van de avond kunnen zijn. Aan de muziekkeuze voel je gewoon dat er een vrouw aan de draaitafels staat, het blijft om het zo te zeggen allemaal nog 'beschaafd' Na haar set verdwijnt ze hoogst waarschijnlijk naar een volgende event, want Noonah is hot en gewild ... en goed, laat dat duidelijk zijn.
Na de female touch uit Schaarbeek is het de beurt aan het wat brutere, macho werk van een andere Brusseleir, de eerste 'shit' schalt al gelijk door de boxen, en daar zullen we hem hebben. Zwangere Guy, ofte Omar G, ook gekend onder 'Stikstof', ... Maar wie is die Guy nu eigenlijk ??? Wel dat komen we gelijk te weten in zijn eerste nummer, makkelijker kan het niet “Wie is Guy?” en de toon is gezet.
De nummers volgen mekaar op in een sneltreinvaarttempo en ik blijf er vaak versteld van dat die rappers in zulk een hels ritme zo een massa woorden kunnen spuien. Met zijn duivels lachje jut hij het publiek nog wat meer op en een schalks lachje naar de Vips kan er ook nog wel af, "Gijllie op ulder terras, ook meedoen hé" Het is al wat nodig is om zowel de linker als de rechter flank aan te zetten tot pogoën ... OMG, ben ik blij dat ik daar niet tussen sta ! "Vorig concert had ik 1 epilepsie aanval en 2 hersenschuddingen, nu wil ik het dubbele" ... en ja hoor daar gaat de cirkel weer open ... en weer dicht ... en weer open .... Bij de EHBO-tent staat iedereen vast al standby.
Dat Guy zwanger is konden we inmiddels duidelijk zien, zijn T-shirt met telefoonnummer van zijn orthodontist vliegt ergens in de coulissen en hij showt zijn blote torso die lijkt net een stripverhaal, maar dit geheel terzijde ;-)
PD Pablo deed inmiddels zijn passage en er werd tweetalig gerapt dat het een lieve lust was. En dit verhaal was natuurlijk niet compleet zonder dat de Gorik zelf ook nog het publiek indook, waarna hij op handen wordt gedragen door zijn fans, letterlijk en figuurlijk. Het is je ding of het is je ding niet, vermakelijk is het zeker en spektakel gegarandeerd.
De pogo dansers bekomen een beetje en ruimen het veld voor de liefjes want een volgende raptalent is in aantocht, Roméo Elvis zowaar. Hij start gelijk met “Chocolat” en de vrouwelijk fans zingen uit volle borst mee, zo zijn die Franse taalkampen toch nog ergens goed voor geweest ;-)
Romeo vertelt ons dat hij Frans spreekt, maar ook een beetje Vlaams en we zijn allemaal Belgen toch ? Inderdaad kerel dat is zo, een beetje een vreemde outfit, die voetbaltenue, maar zingen en rappen is geen probleem.
De vriendjes zijn inmiddels ook weer terug opgedoken en het pogoën gaat ook weer van start ... elk zijn zin, maar ik blijf op veilige afstand. Het voetbalshirt gaat ook hier uit en deze man is overduidelijk niet zwanger, strak gespierd, wel ook een beetje een kleurboek met op zijn middenrif ’MORALE' getatoeëerd. Die boodschap is duidelijk. Wanneer plots Gorik opnieuw opduikt vanuit de coulissen om een duet te brengen met “Kuneditdoen” gaat iedereen uit zijn dak en een tweede nummer “Bruxelles arrive” volgt. Met “Malade” komt ook een einde aan deze show, Romeo verdwijnt met de woorden 'bisou papa' en deze laatste zou wel eens in het publiek kunnen staan. Want Marka, bassist bij Allez Allez speelt straks een set op de Fonnefeesten. Laten we daar maar eens een blik gaan werpen terwijl we wachten op die troubadour uit Antwerpen.
Twee zaken vallen op bij die Fonnefeesten, iets ouder publiek en afgeladen vol ... de voorverkoop van de LF was blijven steken op een duizendtal tickets en dat merk je ook, al hoor je ons niet klagen, lekker veel ruimte om rond te lopen. Allez Allez met nieuwe zangeres gaat van start en wij keren op onze stappen terug voor ...
Tourist LEMC ofte koning Liefde ... in elk lied gaat het over de liefde voor de liefde, de liefde voor zijn stad of gewoon de liefde voor het leven tout court. Muzikaal sterk omringd is het genieten van de gekende en ook de minder gekende nummers. Raymond kon er helaas niet bij zijn, maar wij zingen wel mee op “Spiegel”. Alice van 'Alice on the roof' die deed wel de oversteek van Mons/Bergen om in het Antwaarps mee te zingen bij “Oprechte leugens”, al begreep ze precies niet zo goed wat ze eigenlijk zong. Met 'Ik wil deze nacht in de straten verdwalen' van Wannes van de Velde laat je natuurlijk geen ziel onberoerd en dat werd ook gesmaakt en mee geneuried door vélen. Een passage van Wally, zijn vroegere compagnon “En route”, kon niet ontbreken en bij “Horizon” , hij was hij dan ook op post, net als wij.
Het einde van een aparte avond met een mix van genres wordt ingeluid & samen zingen we mee : 'Laat ons bidden, laat ons zingen, laat ons bezinnen ... Laat me binnen...'
Johannes hield zijn T-shirt netjes aan en verdween in de nacht naar zijn geliefde stad en wij keerden tevreden huiswaarts, goed beseffend waarom festivals zo verslavend zijn, je ontdekt er altijd wel wat nieuws en je maakt altijd weer iets mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2019 - maandag 5 augustus 2019 - After all, it's only rock’n’roll!
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-05
Erik Vandamme
Het is, zowel voor de organisatie van Fonnefeesten als deze van Lokerse Feesten, een zeer succesvol eerste weekend geweest. Ook op de Kermis was het fijn vertoeven. Daar zat het weer wel voor iets tussen. Het was niet te heet, en het bleef ook droog. Terwijl op de Grote Kaai Whispering Sons en Patti Smith het mooi weer maakten, zakten we op maandag 5 augustus af naar Josephine Charlotte Park voor een zeer gevarieerde avond. Met deze rode draad: after all, it's only Rock-'n-roll'!
Want inderdaad, elk van de drie optredende bands speelde een strakke, rock getinte set die vanaf de eerste tot de laatste noot aan je ribben kleeft.
Hideaway (***1/2) mocht de avond open met een streepje blues. Hideaway, de naam van de band verwijst naar ‘Hideaway’ de gelijknamige klassieker van blueslegende Freddy King uit 1961, ontstond reeds in 1986. Een band met heel wat jaren op zijn teller dus, dat hoeft niet te resulteren in een routineklus. Hideaway schotelt ons dan ook een zeer spontane set voor, waar fijne blues worden verweven met jeugdige vitaliteit. De band kreeg de handen dan ook gemakkelijk op elkaar doordat niet alleen hun muziek op een zeer aanstekelijke wijze werd gebracht, Hideaway straalt na meer dan dertig jaar op het podium eveneens tonnen spelplezier uit. Dat merk je door de grappen en grollen die ze maken, en de gezapige wijze waarop ze het publiek voortdurend betrekken in de show.
Natuurlijk heeft dit zijn uitwerking op datzelfde, toch al goed opgekomen, publiek dat zich prompt waagt aan het plaatsen van enkele schuttere danspasjes. Hideaway, voelt aan dat ze iedereen gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten en doet er gewoon een paar schepjes bovenop. Bij de song “Mean Machine” doen ze de aanwezigen zelfs gewoon de tekst meebrullen. Hideaway blijft op dit elan doorgaan tot niemand meer stil staat. Met als resultaat dat het dak er voor het eerst compleet afgaat op deze avond. Het zal niet voor de laatste keer zijn.
We vreesden eerlijk gezegd dat de Waalse stoner/grunge/psychedelische band Black Mirrors (*****) wat door de mand zouden vallen bij een publiek dat komt voor eerder gezapige rock en Blues avond, met als afsluiter Rick De Leeuw. Maar niets is minder waar. Black Mirrors heeft sinds het uitbrengen van een knap debuut 'Into the Black Mirror' - via Napalm Records - een ware metamorfose ondergaan. De spilfiguur binnen deze band is nog steeds de heel bewegelijke frontvrouw Marcella Di Troia, die getooid in iets dat lijkt op een soort vleermuizen pak haar publiek letterlijk hypnotiseert. Wat stembereik betreft kan ze zowel de cleane als zeer hoge tonen moeiteloos aan. Bovendien ontpopt Marcella zich tot een charismatische entertainer. Waardoor iedereen prompt uit haar hand eet. Maar ook de muzikanten van dienst treden anno 2019 duidelijk meer op de voorgrond, viel ons al vanaf die eerste song “Shoes For Booze” nog het meest op. Meer daarover verder in het verslag. “Funky Queen” zit al vrij vroeg in de set, en het publiek gaat vanaf dan compleet uit de bol. Niet dat ze dat voorheen niet deden, want vanaf de eerste noot was iedereen mee. Maar vanaf die song was het hek compleet van de dam.
Naast stevig uitpakken, en bommen boordevol energie doen ontploffen in het park, waren er eveneens een paar ingetogen momenten. Een van die mooie momenten was toen Marcella haar kristalheldere stem samensmolt met een verdovende gitaar inbreng van Pierre. Een onvergetelijk kippenvelmoment. Black Mirrors bracht eveneens enkele nieuwe songs, er komt spoedig een nieuwe plaat uit. En die klonken nog strakker, nog energieker en zelfs meer agressiever dan we van de band gewoon zijn. Wat alvast veelbelovend klinkt naar de toekomst toe.
Black Mirrors blijft op deze strakke en groovy wijze doorgaan, met als hoogtepunten “Heart In Trouble”, “Tomorrow” en de verschroeiende finale met “Kick out the jam” - een MC5 cover - en “Burning Warriors”. En krijgt de handen dan ook moeiteloos op elkaar van pril begin tot einde van de set.
Besluit: Wat er is veranderd bij Black Mirrors, in vergelijking met die keer toen we de piepjonge band op Desertfest aan het werk zagen, vroegen we ons af. In het verleden merkten we dat Marcella, onbewust, net door die zeer tot de verbeelding sprekende performance de meeste aandacht naar zich toe trok. Dat is nog steeds het geval.
Maar anno 2019 treden de muzikanten eveneens wat meer op de voorgrond. De heren bewegen meer op het podium, en stralen enorm veel zelfverzekerdheid uit. Menig riff die gitarist Pierre Lateur en bassist Loïc Videtta uit hun instrument toveren , bezorgen ons dan ook een krop in de keel. Drummer Paul Moreau zorgt daarbovenop voor de kers op de taart. Kortom, iedereen binnen deze band kijkt meer dan ooit dezelfde richting uit. Black Mirrors heeft op deze maandagavond duidelijk de harten van Lokeren veroverd, en is nu compleet klaar om ook de wereld te veroveren.
Rick De Leeuw (****) mocht de avond afsluiten. Moeten we deze man nog voorstellen? De Nederlandse schrijver, dichter, zanger, presentator en muziekproducer werd bekend als zanger van Tröckener Kecks. Een band waar hij ruimschoots twintig jaar het mooie weer maakte. Ook als solo artiest heeft hij zijn stempel gedrukt.
Met zijn nieuwste solo werk 'Zonder Omweg' pakte deze legendarische klasse verteller en poëet het publiek moeiteloos in. Hij doet dit wellicht op een andere wijze dan poëet Patti Smith op de Grote Kaai, maar zeker met diezelfde gedrevenheid. Rick De Leeuw is namelijk een klasse verteller die goed weet waar hij mee bezig is. Het publiek genoot van zijn verhalen, gezongen op die gezapige Hollandse wijze.
En vanaf de eerste noot legt de man, begeleid door klasse muzikanten om zich heen, de lat zeer hoog. Zeg nu zelf: Jan Hautekiet (keys), Axl Peleman (bas), Roeland Vandemoortele (elec. gitaren), Ron Reuman (drums), Manu Huylebroeck (ak gitaren). Dat zijn één voor één muzikanten die eveneens goed weten waar ze mee bezig zijn. Er wordt voldoende gegrasduind door die laatste plaat, maar ook enkele klassieke covers mogen niet ontbreken. Ze werden door Rick en de zijnen uitgekleed, en als het ware ter plaatse heruitgevonden alsof Rick ze zelf had geschreven.
Besluit: Rick De Leeuw kreeg de handen vanaf begin tot einde moeiteloos op elkaar, en dat is in grote mate de verdienste van zijn natuurlijk charisma op dat podium. Hij heeft ook anno 2019 nog steeds een uitstraling die al zoveel jaren tot de verbeelding spreekt. Maar ook laat hij zich omringen door één voor één klasse muzikanten die een meerwaarde bieden. Is dat nu door zijn solo werk te brengen of enkele kleppers van bijvoorbeeld Tröckner Kecks te? Er valt in de volledige set geen speld tussen te krijgen.
Rick De Leeuw sluit deze bijzonder gevarieerde avond dan af met knallende rock songs en ingetogen momenten; hij ontpopt zich tot een Nederlands poëet, klasse verteller en troubadour. De Nederlandse levende legende deed het Josephine Charlotte park dan ook dansen, bracht mensen tot ontroering en liet iedereen de songs uit volle borst meebrullen tot ver naar achter. Klasse, pure klasse!
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Moods 2019 - Villagers - Villagers krijgt Belfort stil
Moods 2019
2019-08-07
Belfort (binnenplein)
Brugge
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Wie enkele jaren geleden bij het fantastische concert van Villagers in Brugge was, wist dat je deze band op de to do lijst van het Moods festival dit jaar moest zetten. Gezellig omsloten door het Belfort naar innig mooie liedjes luisteren, ingezongen door Conor O’ Brien: wat moet een mens nog meer op zo’n lome zomeravond.
Eerste geluid dat we te horen kregen was dat van een soort gescratchte vrouwenstem. Het was de intro voor “Again”. Toepasselijk wel, want ja, ze zijn dus al eens in Brugge geweest. De frontman toonde onmiddellijk eens welke registers zijn stem wel aankon. Redelijk indrukwekkend en omzwachteld met enkele melodieuze riedeltjes van de muzikanten.
De muziek van de vijfkoppige indie rockband zit vol liefde. “Everything I Am Is Yours” is zo’n liedje dat je doet smelten als soundtrack van een goede romcom. Het werd dan ook met luid applaus onthaald. “Love Came With All That It Brings” ging wel een beetje op dat elan verder, maar klonk al een beetje onheilspellender. De hoogstemmige echootjes zaten snor en de klankjes van de toetsenist waren precies gepast. Die dreigende geluiden hoorden we ook in “I Saw The Dead” van eerste album ‘Becoming A Jackall’, al hadden we dat misschien moeten aan voelen komen. Je voelde Griekse goden zich wapenen om wat neer te bliksemen. De song deed een beetje denken aan de duistere kant van Sioen. Op het einde van het nummer mochten we genieten van de trompetkunsten van Conor.
Vandaar werd het weer lichter en lichter. Eerst nog wat jazzy en amelodieus met “Memoir”, daarna werd de trompet weer bovengehaald om over “The Waves” te gaan dansen. De outro van die laatste was trouwens een regelrechte ontploffing. Nog maar eens een bewijs dat deze Ieren veel meer kunnen dan Guinness drinken en lullabies componeren.
Daarop volgden weer twee liedjes van nieuwste plaat ‘The Art of Pretending To Swim’. Bij “Real Go-Getter” trok de zanger het geheel over de 100 db, om erna met “Ada” af te sluiten”, een van de zachtste nummers van de set.
Het was ook de laatste song van het optreden, al weet iedereen: er zal nog wel een bisnummertje komen zeker… Villagers speelde in plaats van bisnummers een soort tweede optreden.
“This is a song about me”, klonk het bij Conor toen hij voor het eerst terugkwam, eenzaam achter de piano. Daarna zette hij “Fool” in, je voelde de haren bij het publiek omhoog komen. Voor “The Wonder of You” kwam de band er weer bij en zorgden ze voor een prachtig karaokemoment in de set. Dat lukte behoorlijk goed, waarschijnlijk ook omdat het nummer in de soundtrack van hitserie “Big Little Lies” zit. Het lieflijke liedje won door de samenhorigheid alleen nog maar aan kracht.
Vervolgens hoorden we ook nog een kippenvelstilte in “Hot Scary Summer”, waarin O’Brien even enkel stem en gitaar liet spreken. Je kon een speld horen vallen. Met “A Trick of The Light” kregen we één van de meeste upbeat nummers te horen, iets dansbaarder ook. En zelfs na die hit was het nog niet gedaan. Na “Nothing Arrived”, het zevende (!) bisnummer, vond de band dat het wel welletjes was geweest. En dat vond het publiek duidelijk ook. Met een staande ovatie verlieten Villagers het podium.
Setlist: Again - Sweet Saviour - Everything I Am Is Yours - Love Came With All That It Brings - I Saw The Dead - Memoir - The Waves - Real Go-Getter - Ada
Bis: Fool - The Wonder of You - Hot Scary Summer - Courage - A Trick of The Light - Summer Song - Nothing Arrived
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/villagers-07-08-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Fonnefeesten 2019 - donderdag 8 augustus 2019 - Belgische Nostalgie trip voor de zwartzakken op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-08
Erik Vandamme
New Wave/Postpunk is de muziekstijl die ik, ondanks het ruim aanbod aan concerten in alle kleuren en geuren die ik bezoek, nog steeds omschrijf als mijn favoriete genre. Op donderdag 8 augustus kleurde het Josephine Charlottepark gitzwart. Dat had te maken met de 'New Wave Eve' die werd georganiseerd. Met op de affiche Belgische kleppers van formaat zoals Allez Allez, Der Klinke en Red Zebra. Bovendien werd afgesloten met een heuse New Wave Classic om de danslustige zwartzakken onder ons tot de vroege uurtjes te vermaken.
Der Klinke (*****) De avond werd afgetrapt door Der Klinke . Hoewel de band amper tien jaar bestaat, heeft elk van de bandleden al heel wat water doorzwommen. Volgens de legende werd de band per toeval opgericht in de achterbouw van het ouderlijke huis van Geert 'Chesko' Vandekerkhof, ook actief als keyboardspeler bij The Bollock Brothers. De man verzamelt bovendien top muzikanten rond zich, waaronder Sam Claeys - die later die avond ook moest aantreden met Red Zebra - en Sarah Parmentier een keyboard virtuoze met een bijzonder tot de verbeelding sprekende uitstraling.
Der Klinke bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Decade', een schijf die overal goed wordt ontvangen. Dat de band na tien jaar niet doet aan routineklussen afwerken? Het stond in de sterren geschreven. Ze bewijzen dat niet alleen door met de regelmaat van de klok nieuwe platen uit te brengen. Ook op het podium zien we een sterk geoliede machine verschijnen die de aanhoorder bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat tot het einde. Harde , vaak oorverdovende maar ook oorstrelende klanken schotelt Der Klinke ons voor. Donkere Industrial, verweven met dark wave en ook een subtiele knipoog naar bijvoorbeeld Depeche Mode is de rode draad in de muziek van Der Klinke.
In de volledig set gaat de band op een verschroeiend tempo tekeer, Chesko beweegt op het podium alsof een soort waanzin over hem is neergedaald. Terwijl de verdovende bas lijnen perfect aansluiten op ronkende gitaar partijen, is er als kers op de donkere taart de verschijning van Sarah die bovenaan eruit ziet als een tovenares die door duistere klanken over het plein te sturen het publiek als het ware hypnotiseert.
Besluit: Der Klinke zet na tien jaar geen stap terug, en nestelt zich niet in een comfortabele zetel. Anno 2019 drijft Der Klinke het tempo nog steeds op tot niemand meer stil staat; bovendien , de waanzin die we in de ogen van Chesko zagen verschijnen tijdens deze oorverdovende set, staat ook in uw ogen te lezen.
Red Zebra (*****) Levende legendes op het podium van Fonnefeesten. Na The Levellers op zaterdag 3 augustus was het de buurt aan Red Zebra. Wat de Belgische New Wave betreft is Red Zebra één van de meest toonaangevende jaren '80 iconen. Een band die top heden dat status nog steeds met zijn meedraagt. Peter Slabbynck liet op zijn facebook het volgende optekenen: ''Het is niet de gewoonte om op te treden met pijnstillers in mijn lijf maar vanavond zal het toch wel nodig zijn, kwestie van de fans niet teleur te stellen en statisch voor de micro te staan.'' Geen idee wat de man bedoelde met 'minder beweeglijk', want hij stond zeker niet statisch op dat podium van Fonnefeesten maar wellicht iets meer dan we van hem gewoon zijn. Dit terzijde.
De set werd al ingezet met een klepper van formaat ”Agent Orange”. Direct de new wave lat torenhoog leggen? Dat werkt altijd. Daardoor deden Peter en de zijnen met het grootste gemak iedereen uit hun hand eten. Ondertussen was Het Josephine Charlottepark aardig vol gelopen.
De heren had er zin in en stralen na al die jaren nog steeds enorm veel zelfverzekerdheid en spelplezier uit. Dat merkten we trouwens al vorig jaar op Sinnersday, waar ze zelfs uitgroeiden tot één van de sterkste acts op de affiche. Dat zet Red Zebra op Fonnefeesten nog maar eens in de verf.
De eerste mokerslag was uitgedeeld, en Red Zebra was vertrokken voor een set boordevol New Wave uppercuts die één voor één aan onze ribben bleven kleven. Dit was waarlijk meer dan zomaar een nostalgie trip naar m’n jeugdjaren, na al die jaren vindt deze top band zijn sound opnieuw uit en verlegt voortdurend grenzen. Zelfs de pijn verbijtende. ''ik voel me vandaag een beetje Willy Nelson". Zei hij daar laconiek over. Peter maakt voortdurend grappen en grollen en ontpopt zich als een klasse entertainer. Zijn aangeboren charisma is één van de reden waarom een band als Red Zebra live zien zoveel meer is dan een new wave concert meemaken. Dit gerugsteund door muzikanten die ondanks de jaren dienst nog steeds op dat podium rondhuppelen als jonge wolven in het vak. Daardoor is het hek al vrij vlug van de dam. En gaan de aanwezigen over tot het plaatsen van menig dansjes 'back to the '80s'.
Het dak ging er volledige af bij “I Can't live in a living room” met als introductie ''deze song heeft hoeven we niet meer voor te stellen''. Maar het is niet zo dat enkel bij deze klassieker de sfeer erin zat. In de volledige set naar het meesterlijke “God is Not a DJ” bezorgde Red Zebra ons een krop in de keel en een adrenalinestoot waarop stilstaan onmogelijk is. Afsluiten doet de band met twee bisnummers: “Innocent People” en het schitterende gebrachte “Winning” een The Sound cover.
Besluit: Je kunt je als band met zoveel jaren dienst er gemakkelijk vanaf maken en veilig in uw comfortzone blijven zitten, en toch je fans een leuke nostalgie trip aanbieden. Je kunt ook buiten uw eigen lijnen tekenen en daardoor grenzen verleggen, alsof het lijkt dat je diezelfde songs opnieuw heruitvindt. En dat is wat Red Zebra al veel jaren doet, en ook deed op Fonnefeesten. Daarvoor doen wij onze grote Hoed, die Peter naar goede gewoonte op zijn hoofd droeg in het begin van zijn set, ook af. Twee klasse volle concerten van iconen van een hele generatie zetten de puntjes op de 'i' en doen dus veel meer dan diezelfde jaren '80 heropleven, stelden we vast.
Setlist: Agent Orange - Polar Club - Shadows of Doubt - TV Activity - The Ultimate Stranger - I'm Falling Apart - I Can't Live in a Living Room - The Art of Conversation - God Is Not a DJ
ENCORE: Innocent People - Winning (The Sound cover)
Allez Allez (***) Allez Allez was eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt op een new wave gerichte avond. Uiteraard is deze band in de korte tijd van zijn bestaan uitgegroeid tot een typisch jaren '80 icoon. De succesvolle debuutsingle "She's stirring up" en het mini-album ‘African Queen’ werd zelfs een gouden plaat. In 1982 mocht de band op Torhout-Werchter optreden. In 1985 hield Allez Allez er reeds mee op.
Na 35 jaar besloot Allez Allez zijn twee albums opnieuw te spelen, maar niet meer met Sarah Osbourne. Wel met Marie Delsaux als zangeres. De band had er duidelijk zin in, en legde de lat wel degelijk zeer hoog. Bovendien sprak Marie haar publiek voortdurend aan, en beschikt over een soulvolle/funky stem die op de heupspieren werkt. De band deed er dan ook alles aan om de aanwezigen een zo funky mogelijke afsluiter te bezorgen.
Door de hit “She’s stirring up” al zeer vroeg in de set naar voor te brengen, kreeg de band de handen prompt op elkaar. De typische aanstekelijke en dansbare ritmes, met Afrikaanse invloeden waardoor ze succesvol waren in de jaren '80, die staat nog altijd stevig overeind. “Funky Queen” was zelfs een hoogtepunt van formaat. Maar de lijm bleef iets te weinig kleven om ons - en vele aanwezigen - tot het einde van de set bij de les te houden. Door de wat monotone aankleding haakten velen af, en gingen aan de vele togen een gerstenat verorberen wachtende op de ultieme New Wave party later op de avond. En daar kon zelfs een zeer aanstekelijke song als “Allez Allez” niet veel aan verhelpen.
Besluit: De headliner van dienst viel na twee mijlpalen van optredens eigenlijk een beetje door de mand. De heren en dame van Allez Allez leggen de funky lat zeer hoog, maar door de iets te gezapige en monotone aankleding van de set ging de muziek al te vaak verloren in het geroezemoes en geleuter op het plein.
Die eerder funky en soulvolle aankleding paste bovendien ook niet echt in het plaatje dat op de avond werd aangeboden, waardoor een groot deel van het publiek vroegtijdig afhaakte. Het zou de band, en de fans vooraan worst wezen. Want die dansten hun de benen vanonder het lijf, en brulden de songs één voor één mee. Wie zijn wij om de fans tegen te spreken?
Setlist: Marathon Dance - She's Stirring Up - Turn Up the Meter - Valley of the Kings - Life in Reverse (Marine cover) - African Queen - Play That Funky Music (Wild Cherry cover) - Flesh & Blood - Sean Connery - Allez Allez
De avond werd dus afgesloten met een heuse New Wave Classic. Wijzelf besloten ons bedje op te zoeken, maar aan de aanstekelijke new wave beats te horen, onderweg naar ons appartement, zal het publiek vermoedelijk tot de vroege uurtjes compleet uit zijn bol zijn gegaan. Alsof het weer 1980 was.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing, Footloose en Flashdance werd dit jaar Fame gestrikt.
De zomershows zijn in het genre van musicals een succesverhaal. 7 shows werden in het Kursaal aangeboden tussen 5 en 10 augustus.
De musical is gebaseerd op de gelijknamige cultfilm uit de jaren tachtig. De film haalde twee Oscars binnen voor beste song en beste soundtrack.
“Fame - I’m gonna live forever” … De song (Irene Cara) zit in ons geheugen gegrift. De muziek wordt tijdens de musical tijdens elke performance live gebracht.
De gelijknamige musical viert momenteel haar dertigste verjaardag en kwam hiervoor exclusief naar België.. ‘Fame The Musical’ wordt gebracht in de originele Engelstalige versie. En jawel deze moet je gezien hebben …
Het verhaal
De musical Fame vertelt het verhaal over een groep studenten van de High School of Performing Arts, die les volgen in dans, muziek en zang; ze dromen van een carrière aan de top. Maar verschillende hindernissen en tegenslagen loeren om de hoek. Die problemen zijn ook vandaag nog ‘hot items’ zijn zoals identiteitscrisis, trots, seksualiteit, verslavingen, vooroordelen en doorzettingsvermogen.
Klassiek en Modern - Dansen en Zingen - de musical is in zijn geheel sprankelend, energiek, opwindend , flashy en flitsend . En evenzeer integer, pakkend , gevoelig , zeker het tweede deel zorgt voor een krop in de keel en kleeft aan de ribben, waar emotionaliteit en spanning heerst .
In de hoofdrollen zien we Mica Paris. Zij speelt Miss Sherman, één van de leerkrachten van de Fame academie, en haar stem gaat door merg en been . Met een knipoog aan haar idool Marvin Gaye, die Oostende in het hart droeg …
Fame is opnieuw een pracht van een spektakel zet van het Kursaal , door de talrijke dansmoves , wisselende zangpartijen en samenzang. Spitsvondige teksten en een dosis humor siert .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . Kortom, een prachtig dansfeest opnieuw. Sjiek!
Fame The Musical - I’m gonna live forever!
Fame The Musical
Kursaal
Oostende
Organisatie: Kursaal Oostende
Fonnefeesten 2019 - woensdag 7 augustus 2019 - Het Nu-Metal genre heruitgevonden op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-07
Erik Vandamme
Nostalgie avonden zijn altijd fijn als de fans krijgen waar ze voor komen. Als een band bovendien erin slaagt de muziekstijl te brengen op een zodanige wijze alsof het lijkt dat ze die ter plaatse heruitvinden, dan zorgt dat voor een uitzonderlijke totaalbeleving die voor altijd in ons geheugen gegrift zal staan.
Om eerlijk te zijn komt dit nog zelden voor, we zijn op vele vlakken dan ook verwend. Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het Nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.
Voorafgaande aan deze Nu Metal tsunami kreeg het publiek enkele zeer gesmaakte concerten voorgeschoteld. Swampboys (****) combineren Rockabilly met Blues. Niet alleen bestaat Swampboys uit één voor één topmuzikanten, die de ene vuurbal na de ander uit hun instrument toveren. De band stond met een broek vol goesting op het podium van Fonnefeesten, en kreeg de handen gemakkelijk op elkaar. Bovendien doen ze met het combineren van warme Blues aangedikt met scherpe Rockabilly en overgoten een puur rock-'n-roll sausje duidelijk een gouden zaak om de aanwezigen aan het dansen te krijgen.
Een goede kennis maakte de vergelijking met een artiest als Johnny Cash. Nu diens geest dwaalde regelmatig over het Josephine Charlottepark. 'Zet daar een gitarist met een elektrische gitaar naast en je hebt een punkband' vertelde diezelfde kennis. Ook daar sluit ik me na dit geslaagde optreden volledig bij aan. Want inderdaad dichter bij punk en rock kun je met dit genre niet komen. Maar net door een gevarieerde set naar voor te brengen, waar dus ook plaats is voor enkele pure Blues songs die ons hart sneller doen slaan, is Swampboys een boeiende ontdekking geworden.
Besluit: Swampboys leggen de lat vanaf de eerste tot de laatste noot heel hoog, en doet een eerste wervelstorm ontstaan over het park waarop stilstaan onmogelijk is. En een aanrader voor iedereen die houdt van zowel Rockabilly als Blues. Of gewoon van de meest pure vorm van rock-'n-roll.
De organisatie van Fonnefeesten slaagt er elke avond weer in een gevarieerd aanbod voor te schotelen, waarbij feestjes kunnen gebouwd worden op een uiteenlopende wijze. Van rockabilly en Blues gaan we plots over naar Reggae klanken. Camel's Drop (***1/2) dompelde het park onder in een gezapig en warme atmosfeer die je , zoals dat past bij het genre, doet zweven over de dansvloer. Ter introductie van deze band citeren we even uit de vi.be pagina van Camel's Drop: '' De band rond de Brusselse reggae-wonderboy Dhazed & de Gentse Reggae legende Prince Far Out (Skyblasters) is niet enkel goed, maar ook van goede afkomst. Camel's Drop, opgericht door een vader en twee van zijn zonen, staat voor eigentijdse reggae met een knipoog naar roots en dub. Een combinatie over generaties heen van muzikanten die hun strepen verdiend hebben bij tal van Reggae/Ska projecten met jong aanstormend talent." En dat laatste is ook het meest opvallende aan deze band. Samensmelting van ervaring in het vak met jonge wolven zorgt altijd voor een magie over de grenzen en generaties heen. Dat is hier zeker het geval. Camel's Drop vindt het Reggae genre uiteraard niet uit, maar tovert een glimlach op onze lippen door oude elementen van deze muziekstijl te overgieten met een experimentele knipoog. Dat lukte niet altijd even overtuigend, soms ging het iets teveel diezelfde kant uit. Waardoor de aandacht verslapt. Maar telkens we lijken af te haken, slaagt deze band erin je plots aangenaam te verrassen en zo toch iedereen over de streep te trekken.
Besluit: Camel's Drop doet feitelijk wat ze moeten doen, de temperatuur doen stijgen naar een kookpunt zodat het publiek klaar wordt gestoomd voor wat nog moet komen.
Want om eerlijk te zijn, was het grote deel van de aanwezige afgekomen op Bizkit Park (*****). Deze band is, door in het verleden grensverleggende shows te brengen, het vakje 'tibute band to Nu Metal' eigenlijk wat ontgroeid. Dat bewees de band nog vorig jaar op Alcatraz Metal Fest toen de tent in vuur en vlam stond tot de late uurtjes.
Ook op Fonnefeesten worden Nu Metal kleppers uitgekleed, op een eigenzinnige manier door de strot geramd, en heruitgevonden binnen een gloednieuwe omkadering. Daar waar tribute bands teveel trappen in de val die songs te perfect te willen brengen, waardoor je eerder naar een jukebox zit te luisteren en kijken, slaagt Bizkit Park er vanaf de eerste noot dan ook in net daar een grens te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Met respect voor het origineel een eigenzinnige draai geven aan de songs is uiteraard niet voldoende. Je moet ook je publiek meekrijgen. Nu dat is de andere meerwaarde aan deze band. Naast één voor één topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, zijn de heren van Bizkit Park echte lolbroeken die de ene grap na de andere grol uithalen, en daardoor de mensen aan het lachen brengen maar ook aan het dansen tot de vroege uurtjes.
De frontman van dienst port zijn publiek telkens aan om te springen en dansen, ook al haalt hij daar gedoodverfde clichés voor naar boven. Het werkt. Al gauw wordt het park herschapen in een kolkende massa dansende lichamen tot ver naar achter voorbij de PA. Daar slagen, eerlijk gezegd, sommige doorsnee Nu Metal bands, zonder namen te noemen, zelfs niet meer in.
Op zijn vraag. ''ik wil iedereen zien dansen en springen, anders kom ik je persoonlijk halen'', kon ik door een knie operatie niet ingaan. Ik heb de frontman van dienst ook niet tot mij zien verschijnen. Het is alleen maar een voorbeeld hoe de charismatische zanger/frontman op een zeer gezapige wijze met zijn publiek omgaat. En voorwaar het werkt!
Besluit: Wie afkwam op een potje nostalgie uit de jaren '90, kreeg waar voor zijn geld. Ook dat trekt ons uiteraard over de streep. Maar Bizkit Park is al lang niet meer een cover of tribute band van dat Nu Metal genre. Ze vinden het genre opnieuw uit, en doen daar meerdere scheppen bovenop. Deze band is in een sneltempo volwassen geworden, en nog steeds aan het groeien in hun kunnen. Dat zetten ze op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Zonder meer zien we vooral een band die gewoon eigen songs zou moeten uitbrengen, want voor die fase zijn de heren meer dan klaar. Op Fonnefeesten zet Bizkit Park nog maar eens de puntjes op de 'i' in een wervelstorm van Nu Metal klassiekers die zorgden voor kippenvel momenten en een kolkende massa dansende nu metal fans.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
We volgen het Canadees/Oekraïense duo Ummagma al sinds 2013. De band timmert ondertussen stevig aan de weg en dit sinds 2003. Alexander Kretov is een sologitarist die graag de experimentele tour opgaat en zich met uiteenlopende projecten bezighoudt. Shauna McLarnon is, behalve full time-moeder en echtgenote, eveneens de bezieler van Shameless Promotion PR waar ze uiteenlopende andere artiesten promoot en daar ook veel werk in stopt. Waar het duo de tijd heeft gevonden om ook nog een plaat uit te brengen onder hun eigen naam is ons dus een raadsel. 'Compass' is wederom een zeer gesmaakt plaatje geworden waar het duo dreampop weet te verbinden met experimenteren met geluiden en muziekstijlen, tot in het oneindige.
Ummagma is een duo dat van de luisteraar een inspanning vraagt en vaak op avontuur trekt doorheen zijn eigen songs. “Rolling” is een verrassende opener die op de dansheupen werkt. We zullen zo nog van die parels tegenkomen. “Caravan” en “Otherwise” zijn ook subtiele parels waarop je een duo hoort dat elkaar blindelings vindt. Shauna haar bijzonder warme stem zorgt ervoor dat de kille elektronica die uit de boxen vloeit, een warme deken over zich heen krijgt. Waardoor de temperatuur prompt gaat stijgen. Of dat nu is door de sound bewust onder te dompelen in ambient-atmosferen zoals bij “F-Talking” of schipperen tussen angstaanjagend en rustgevende intensiviteit. Telkens merk je die uiterst zeldzame samensmelting tussen uitzonderlijke artiesten en muzikanten, waardoor letterlijk de magie uit de boxen loeit.
Ummagma is trouwens nooit een band geweest die aan routineklussen doet. Net dat durven buiten de eigen lijnen kleuren, zorgde er in 2013 al voor dat we compleet overstag gingen door zoveel virtuositeit. Een ander groot pluspunt aan een band als Ummagma is de veelzijdigheid en zin voor creativiteit tot in het oneindige. Dat merk je bij elke song opnieuw. Neem van ons aan, het is geen gemakkelijk brokje vlees dat we hier voorgeschoteld krijgen. Maar als je je door songs als “Galicticon”, “Lotus” en “High Day” bewust laat hypnotiseren door dit duo, zal een heel andere wereld opengaan. “Bouquet” is een afsluiter die deze stelling nog maar eens in de verf zet.
Alexander Kretov en Shauna McLarnon vullen elkaar niet alleen als koppel perfect aan en houden ook binnen hun relatie van speels omgaan met elkaar, binnen Ummagma profileren ze zich als topmuzikanten die ondertussen zeer goed weten waar ze mee bezig zijn, maar dat speelse en kinderlijke niet uit het oog zijn verloren. Voortdurend worden we op het verkeerde been gezet en slaat het duo aan het experimenteren. Bovendien is er, naast de veelkleurige instrumentale aanpak, die al even veelzijdige stem van Shauna die ontroert maar ook tot dansen aanzet. En die als klap op de vuurpijl ons meerdere keren doet wegdromen naar verre oorden. Na al die jaren vult die duo elkaar nog steeds perfect aan, en zet dit met deze wonderbaarlijke parel 'Compass' nog maar eens in de verf.
Tracklist: Rolling 03:06, Caravan 03:33, Otherwise 03:16, LCD 03:31, Elizabeth 44 02:43, Blown 02:36, F-Talking 04:49, Galicticon 02:48, Lotus 03:07, High Day 01:59, Colors II 03:59, Cretu 03:03, Bouquet 02:06
The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.
Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers
Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!
Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.
Spanje doet me wat denken aan zonovergoten stranden, terrasjes in de zon en flamenco of andere typische Spaanse muziekstijlen die je met een brede glimlach achterlaten. Niets van dat alles bij HEX. Deze Spaanse band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 zijn debuut 'Deadly Sin ' op de markt, waarmee ze prompt hun stempel drukten op dat death- en doommetalgebeuren. 'God Has No Name' kwam op de markt via Transcending Obscurity Records en blijkt een zwartgeblakerde, verschroeiende donderslag bij heldere hemel te zijn die zorgt voor apocalyptische taferelen in ons onderbewustzijn.
Het is in de huidige tijden verdomd moeilijk geworden om nog origineel te klinken binnen dat death- en doomwereldje. Maar net doordat HEX zo een band is die doom en death zodanig perfect verbindt dat het wel lijkt alsof een nieuwe muziekstijl wordt uitgevonden, is dit hier dus wel het geval.
Luister maar naar meesterlijk in elkaar gebokste songs als “The Kingdom Gone”, “Soulsculptor” en “Whorshipping Falsehood”. Traag op gang komende songs, dreigende vocalen en dan alle registers die worden opengegooid tot die putten van de Hel daadwerkelijk opengaan. Sommige songs beginnen met een soort fluisterende stem uit die duisternis, en je voelt al direct je omgeven door demonen. Telkens slaagt HEX erin zoveel variatie te stoppen in de song, dat je met de ene na de andere onverwachte wending wordt geconfronteerd. Diezelfde wegen worden verder ingeslagen bij daaropvolgende songs als “Where Gods Shall Not Reign”, “Apocryhal” en “All Those Lies That Dwells..”. De ene mokerslag is nog maar verteerd en daar volgt een andere uppercut die je murw slaat. Echter is er niet echt één song die er bovenuit steekt, het is het totaalplaatje dat ons nog het meest over de streept trekt. Elke song op 'God Has No Name' gaat naadloos over op de volgende. Het lijkt wel alsof hier een verhaal wordt verteld met intro, verhaallijn en slot. Daardoor dien je deze schijf dus in zijn totaal te beluisteren om ze echt te begrijpen.
Zonder meer brengt deze Spaanse furie HEX een knetterende tot grensverleggende death/doomplaat uit waarbij het onderste uit de kan wordt gehaald om ook de aanhoorder uiteindelijk tot waanzin te drijven. De enige voorwaarde is deze trip dus van begin tot einde letterlijk te ondergaan.
Lokerse Feesten 2019 - DAG 6 - SX - Trixie Whitley - Roisin Murphy - Christine and The Queens - Vrouwen aan de macht!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-07
Sien Ranschaert
Thema van Dag 6 van de Lokerse Feesten was ‘een vrouwen aan de top’ dag. Met SX, Trixie Whitley, Roisin Murphy en Christine and the Queens stonden enkel vrouwen op het podium.
Stefanie Callebaut mocht de spits afbijten samen met Benjamin Harris en Jeroen Termote, bekend als SX. Een kleurvol ensemble aangetrokken om de Kaai in vuur en vlam te zetten. Maar net daar knelde het schoentje. De songs van SX zijn nu echt niet eenvoudig en konden het publiek niet echt bekoren , gevolg ze gingen aan hen voorbij. . Enkel “Black video” sprong erboven uit.
Trixie Whitley kwam niet alleen naar Lokeren. Ook haar dochter mocht meegenieten van mama haar optreden. Van de intieme clubs naar een groot podium speelde toch in Trixie haar nadeel. Met voornamelijk nummers uit haar recente cd stond ze in een blauw zwarte jumpsuit op het podium. Een ware artieste dat wel. Drum, piano en gitaar niets is haar teveel. De valse noot bij “Always On The Run” moest ze toch wel weg lachen. Een iets minder optreden dat wel. Maar volgens ons vooral te wijten aan het feit dat de Lokerse Feesten haar een beetje uit haar comfortzone brachten.
Dan was het de beurt aan nog meer energiek vrouwelijk talent. Niemand minder dan Roisin Murphy ex Moloko kwam ons vergezellen. Met absurde dansmoves en kostuums bracht ze soms lang uitgesponnen nummers. Haar nieuwe werk is toch geen mainstream muziek en dat merkte je toch wel aan de reacties van het publiek. Pas wanneer haar ouder werk en de nummers van Moloko door de speakers knalden werd het publiek in vervoering gebracht. In een ander jasje gestoken “Sing it back” en “Forever more” waren zeer aanstekelijk net als “Overpowered”.
Een echte uitspatter was er nog niet geweest. Maar de laatsten zullen de besten zijn dacht Héloise Létissier oftewel Chris zoals ze zich nu laat noemen. Bij ons beter bekend als Christine and the Queens. Met een prachtige choreografie werd de honger van de meeste festivalgangers nu wel gestild. Met enkel een versie van David Bowie zijn “Heroes” in het Engels werden alle andere nummers in het Frans gezongen. Iets wat ons toch nog altijd de beste optie lijkt voor Christine and the Queens. Met een spetterende show kwamen de songs zoals “Damn dis-moi”, “Saint Claude”, “Intranquillité” en “Christine” perfect tot hun recht. Een waardige afsluiter van deze vrouwelijke woensdag op de Grote Kaai in Lokeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 5 - The Damned - Heideroosjes - NOFX - The Offspring - Een puike Heideroosjes en The Offspring - Punk is nog lang, niet dood!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-06
Hans Devriendt
Vandaag brengt de programmatie overduidelijk een punk-dag. Door omstandigheden kon ik wel pas aansluiten vanaf de twee laatste nummers van The Damned. Wat mij meteen opviel, is dat het plein overvol was van bezoekers en dit een groot contrast was met gisteren, toen o.a. Patti Smith en Charlotte Gainsbourg aan de top van de affiche stonden.
The Damned (20u05 - Mainstage) Omdat ik enkel de laatste nummers nog kon zien, kan ik mij slechts hierop baseren. Maar wat viel mij op? Dit was hoe straf de muzikanten samen speelden, hoeveel sfeer er nu al was en dat er al hier en daar ‘gemosht’ werd. De gitarist van The Damned beheerste zijn instrument fantastisch goed, want even gitaar spelen omhoog en omgekeerd in de lucht, leek voor hem een makkie te zijn. De band stond duidelijk niet stil op het podium, en de stem van David Vanian zat volledig goed. Hun show afsluiten deden ze met de oneliner: “This is the BBC night show tuning off.”, waarna ze hun laatste song speelden. Voor wat ik had zien was het zeker een puike show.
Heideroosjes (21u05 - Mainstage) En toen was het negen uur. De Heideroosjes (ik blijf de naam geniaal vinden) beginnen zodra aan hun optreden. Eerst natuurlijk -traditiegebonden- het gezellig schlager liedje over Heideroosjes (hoe toevallig). De sfeer is eigenlijk nu al gezapig en gezet, door de vele vaste fans op het plein. Ze komen sterk op met “Ik wil niks” en meteen beginnen mensen te moshen, hoor ik veel sing-a-longs en is er één groot feest.
Na het eerste nummer begint het goed te regenen, maar dit kan duidelijk niemand deren. Tussen de verschillende nummers doen de bandleden zowel hilarische, als serieuze bindteksten. Zo outten ze zich volledig tegen homofobie en de zanger vertelde over z’n depressie. Sterker nog: hij raadt iedereen een depressie toe, omdat je dan volgens hem leert dat er altijd één weg terug is, en dat is ‘omhoog’. Je voelt dat de bandleden in hun 7-jarige hiatus geleefd en geleerd hebben, op alle vlak. En dit maakt ze alleen nog maar geloofwaardiger in deze statements.
Dat ze niet vergaten hoe goed spelen in elkaar zit, merkte ik ook snel op. Ze speelden strak, perfect samen en ook de vocalen van Marco Roelofs waren dik oké. Bekender werk dat gespeeld werd zijn: “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan”, “I’m not deaf”, “Ik zie je later” en “Iedereen is gek”. Ze waren gek en geniaal. Zoals ik ze ken. En bij afloop besefte ik goed, dat het nog moeilijk zou worden om hen te overtreffen.
NOFX (22u30 - Mainstage) Zoals ik voordien aangaf, zou het nog moeilijk worden om de Heideroosjes te overtreffen. En dit zou bij NOFX ook het geval worden. De bandleden kwamen op gezapige wijze het podium op en Fat Mike (vocals) was gehuld in een spannend blauw kleedje met een roze juweeltje rond z’n hals. Hi-la-risch! Na enkele minuten zeveren over de hoogte van het podium, tot vervelens toe… Begonnen ze dan eindelijk met hun eerste nummer.
Mij viel al snel op dat de stem van Fat Mike vaak niet goed zat en er -buiten veel humor tussen de nummers- weinig kwaliteit in het optreden zat. Muzikaal vond ik de groep oké, maar ook niet top. De setlist was een veilige keuze van oudere en nieuwere nummers, en ze deden ook enkele covers waaronder “Aux Champs-Elysées” van Joe Dassin. Dit was wel eens prettig, maar zorgde niet meteen voor een beter optreden. Toch leek het overgrote deel van het publiek het optreden te smaken, en bleef de sfeer niet uit. Er werd nog gecrowdsurft, gemosht en mee gezongen. Bij mij viel de interesse, jammergenoeg, na enkele nummers weg. Ik had meer verwacht van NOFX.
The Offspring (00u00 - Mainstage) Een dikke vijf minuten later dan gepland, verscheen The Offspring op het podium. Met een grote banner achter hen en een eenvoudige lichtshow. Veel ‘ulletjes en frulletjes’ hadden ze blijkbaar niet nodig om er een straffe set van te maken. Van zodra ze de eerste song inzetten, ontplofte het overgrote deel van het publiek. Er ontstonden gigantische moshpits, circle-pits en iedereen plette elkaar, letterlijk. Punk was dit in ieder geval wel! Van jeugdsentiment gesproken.
Ze speelden een set vol bekender werk en dit bleek iedereen erg te appreciëren: “You’re gonna go far, kid”, “The kids aren’t alright”, “Pretty fly (for a white guy)”, “Why don’t you get a job”, “Come out and play”, “Can’t Repeat” en nog zo veel meer songs maakten van hun set een ‘Greatest Hits’ optreden!
Een hilarisch moment van de set was toen gitarist ‘Noodles’ de intro van een Spice Girls nummer inzette, maar de zanger de tekst niet meer kende. Ook kwam Fat Mike van NOFX een nummer meespelen en het mooiste was, dat frontman Dexter Holland hierna zowel de organisatie, als iedere band die vanavond speelde gemeend bedankte. Hij meldde ook dat The Damned persoonlijke helden zijn van hem. Punk is duidelijk één grote familie. Jammergenoeg viel mij wel op, dat Dexter niet altijd zijn zanglijnen volhield. Zijn stem was vanavond niet krachtig genoeg. Maar gelukkig stond er wel een enorm sterke band achter hem, die het geheel moeiteloos mee in de goede richting stuurden. Het was één grote punk-party, vol moshpits, sing-a-longs en veel, héél veel stof! Eindigen deden ze met hun monster-hit “Self-Esteem”.
Voor mij waren The Offspring, samen met de Heideroosjes het toppunt van deze avond.
En morgen…? Zal het waarschijnlijk veel werk zijn om alle troep op te ruimen. Want de biervaten draaiden zonder twijfel overuren.
Punk is nog lang, niet dood!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Het blijft een vreemd verhaal, dat van Flipper. De band ontstond in 1979 in San Francisco en na amper zes maanden werd oprichter en bedenker van de groepsnaam reeds ontslaan wegens teveel ongeleid projectiel nadat hij onder meer tijdens een optreden al zwaaiend met zijn microfoonstandaard de bassist K.O. mepte. Met zijn vervanger, Bruce ‘Loose’ Calderwood, die eigenlijk als origineel lid mag beschouwd worden, verschenen de eerste platen en verwierf de band een zekere cultstatus tot bassist Will Shatter in 1987 stierf aan een overdosis.
Drie jaar later werd de groep heropgestart met John Dougherty tot ook die in 1993 het leven liet. Daarna duurde het twaalf jaar vooraleer Flipper terug overeind krabbelde om tot op heden stand te houden, weliswaar met een komen en gaan van bassisten, waaronder ook Krist Novoselic van Nirvana. In 2015 moest ook zanger Bruce Loose wegens rugproblemen afhaken. Hij werd door niemand minder dan David Yow (The Jesus Lizard) vervangen en sinds kort maakt ook Mike Watt (The Minutemen, fIREHOSE,..) deel uit van wat men stilaan een supergroep mag noemen. Een gouden zet om Flipper in leven te houden want sinds die eerste drie platen begin jaren ‘80 verscheen er nauwelijks nieuw werk en als er al eens iets uitkwam bleek dat steeds inferieur. Flipper wist al die jaren te overleven dankzij een stevige live reputatie en die deden ze ook in Gent alle eer aan.
Gitarist Ted Falconi zag eruit als een woudloper op leeftijd met een perkamenten huid terwijl zijn gitaar duidelijk al evenveel natuurelementen had getrotseerd. Samen met drummer Steve DePace en de immer goedlachse Mike Watt stond hij op het podium wat te keuvelen, wachtend om er dan stipt om 21u aan te beginnen met “The Light, The Sound”. Zanger David Yow ging vanaf de eerste noten meteen hangen aan een grote jongen vooraan en die innige verstrengeling werd niet meteen gelost. Meteen werd duidelijk dat het beest in de nu 59-jarige Yow nog lang niet getemd is. De gekste capriolen uithalend op het podium, worstelend met zijn microfoonstandaard maar ook veelvuldig rondhossend tussen het volk bleef hij voortdurend de aandacht naar zich toe zuigen. Dat gebeurde altijd spontaan en onvoorspelbaar zodat het nooit storend werd. Bovendien vertoonde zijn, in alcohol gemarineerde, stem geen sporen van sleet zodat je rustig kan stellen dat Yow de beste zanger is die Flipper ooit had. Er was verassend veel volk komen opdagen en ook daar zal hij wel voor iets tussen gezeten hebben.
Ver hoefde je niet te zoeken om iemand in een Jesus Lizard shirt te vinden. Met zo’n frontman zou je haast vergeten dat er ook nog een groep op het podium stond. Wat bescheiden -Ted Falconi stond meestal met zijn rug half naar het publiek gekeerd- zorgden ze voor een stevige, aanstekelijke sound. Meestal wordt Flipper onder de post hardcore gecatalogeerd. Een nogal manke omschrijving voor een mix van sludge, grunge en punk. Meestal traag, bas gestuurd en met een zichzelf voortdurend herhalende gitaar die bol stond van de distortion. Alle nummers dateerden uit de periode ‘81-‘84: de allereerste singles (die soms op latere platen opnieuw opdoken) en nummers uit de eerste twee LP’s, ‘Generic Flipper’ en ‘Gone fishin’’. Het zal wel geen toeval zijn dat het latere werk straal genegeerd werd. Het was niet alleen de enige juiste keuze, sommige van die oude nummers zoals “Sacrifice” bleken na al die jaren aan intensiteit gewonnen te hebben. “Sacrifice” werd trouwens samen met The Melvins opnieuw opgenomen voor de recente EP, ‘Hot Fish’. Logische uitsmijter werd “Sex bomb”, hun doorbraaksingle uit ’81. Niet veel meer dan een slordige riff maar wel het sein om compleet loos te gaan en waarvoor ze zelfs een jonge saxofonist bereid vonden, om net als op de plaat, wat te komen meetoeteren terwijl een ontketende David Yow zijn sex bomb tussen het volk zocht.
40 jaar bestaat Flipper intussen maar dankzij de inbreng van Mike Watt en vooral David Yow bleek de groep veel meer te zijn dan zomaar een nostalgie-act.
Vooraf zagen we nog We Are The Asteroid, een drietal uit Austin, Texas, waarvan ik toch iets verwachtte. Al was het maar omdat Amyl van The Sniffers op hun laatste single even mag meezingen. Ze begonnen mooi met een monumentaal klinkende gitaar in een volvette instrumental. Daarna bleef de stevige sound nog overeind maar de muzikale gekte waarin de groep zich wentelde was lang niet altijd even inspirerend. Soms mijmerde ik dat stadsgenoten Ed Hall dit lang geleden zoveel beter hadden gedaan. Toch had We Are The Asteroid zeker wel zijn momenten zoals in dat ene nummer dat opgehangen werd aan een verloren gewaande Black Sabbath-riff. Leuke opwarmer maar ook niet veel meer dan dat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt
Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set. Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.
Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…
Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!
Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.
Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.
Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - zondag 4 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Intimiteit, vitaliteit, gemoedelijk-, gezellig- en samenhorigheid … mooi verpakt op de programmatie van deze derde dag Festival Dranouter. De organisatie kan terugblikken op een topeditie van wel 50000 bezoekers in totaal . Beter kon echt niet.
En die gezellig- en gemoedelijkheid begon met het Franse Ndiaz . Met z’n vieren voeren ze je mee in een les aardrijkskunde . Met o.m. een instrumentarium van blazers, accordeon en percussie krijgen we een amalgaan van folk , tango, Indiase invloeden, Balkan, afro en hoempapa. Ritmisch en hypnotiserend , niet vies van een vleugje experiment, zweven de nummers over land, zee en lucht . Uiterst genietbaar en mooi.
Het jonge, beloftevolle Mooneye uit Zuid-West Vlaanderen spreekt z’n publiek aan in het eigen, unieke, wonderschone West-Vlaams dialect . Heel wat volk was hier aanwezig aan de Voute . Een overvolle tent , en ook op de koer en het grasplein eromheen was het koppen tellen . Mooneye is hot .
Ze werden één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. Het kwintet rond sing/songschrijver Michiel Libberecht brengt hartverwarmende indiepop . De songs zijn melodieus sterk , hebben een spannende intensiteit , opbouw , melancholieke ondertoon, meezingbare refreinen en fleurt op door een traditionele instrument opstelling en de stemmenpracht . Dromerig , gevoelsmatig met een licht dreiging . Ze worden op handen gedragen door hun publiek . De Voute bereikt een kookpunt , zeker als in de beginfase puike songs als “The thing” en “Time to move away” worden gespeeld . De kunst van het songschrijven en spelen . Beetje Novastar , Douglas Firs, Starsailor , Beirut en Vampire Weekend . Live mag het wat harder en extravert klinken. Doorbraak “Thinking about leaving” wordt handig tot op het eind bewaard . Eentje extra , toegevoegd aan de schitterende reeks songs . Na de EP kijken we dus wat dit kwintet verder op ons afvuurt … In dit uurtje leverden ze schitterende songs en optreden af …
Terwijl iets verderop de boeren aan het oogsten zijn , het stro wordt binnengehaald , parelt het zweet van de gezichten van het Mile Twelve combo, uit Boston , Massachusetts . Hun americana/bluegrass/folk past in dit kader . Ze wonnen al een award in het genre . Het klinkt leuk , dromerig , zwierig door een instrumentarium van viool, contrabas , banjo , mandoline en akoestische gitaren, die voldoende ruimte krijgen , naast de fijne zangpartijen . Jeugdige energie die werd beloond.
De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, zijn onmiskenbaar verbonden met deze wereld en hun publiek. Dat publiek is te vinden voor de extraverte twee en wordt meteen meegetrokken in de muziek en de thematiek van wat er in de wereld gebeurt en hoe ze staan in het leven ,‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol. Een levendig concert is het resultaat . De zusjes zijn flitsend , springers-in-t-veld . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzang, zangpartijen, a capella’s zijn hier de handleiding. Hun sing/songwriting en multicultureel geluid kleurt de festival zomer. We kregen een mengelmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht, sober , elegant als met een bredere groove. Toegegeven, elektronica heeft nu een grotere doorgang gevonden. We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen in o.m. het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
De twins houden het naturel en dat wordt enorm gesmaakt . Songs als “Mama says” , “Oya” , “Deathless” , “Me voy” en “River” creëren een harmonieus gevoel dat doet denken aan ons eigen Zap Mama . Samenhorigheid troef dus!
Andere koek op de Clubstage , waar Dez Mona, rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts, aangevuld wordt met een vierkoppig mannenkoor. Een donkere romantische inhoud schotelen ze voor . In de broeierige melodieën en in de gevoeligheid met weerhaken worden we door een geluidsmuur van noise , drones in een draaikolk meegezogen en ontspringt een druilerig, desolaat landschap . De bedoeling is letterlijk de muziek voelen en horen; het is een soort circus carrousel uit de jaren 20-30 , een soort requiem, die nazindert . Qua muzikale veelzijdigheid , terug een puik staaltje van dit gezelschap !
Jasper Steverlinck - Sing/songwriting in z’n puurste , eerlijke vorm in onverbloemde , herkenbare emoties van verlieservaring en verlatingsgevoel . Kippenvelmomenten, een krop in de keel door het beklijvend materiaal. Hij is sinds een vijftal jaar terug op het voorplan en zijn nieuwste ‘Night prayer’ brengt ‘em in de clubs en op de festivals. In een sobere opstelling met z’n twee (piano - akoestische gitaar) , met strijkers of met band blijft intimiteit en broosheid voorop. “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert.
Ook covers hebben een aandeel o.m. van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie , die hij ombuigt naar “One thing I can erase”, een eerbetoon aan iemand die op Dranouter steeds meehielp en overleed. Solo enorm sterk .
Begeleid door drie strijkers speelde hij “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt. Ontroerend .
Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”. Na een interessante bewerking met z’n band van Within Temptation’s “Ice Queen”, kregen we nog sfeervolle bewerkingen van “Someday”, “Need your love” en “Open your heart” , dat fors, krachtig de breekbare set besloot . Genieten op een zondagavond heet zoiets.
Na die donkere, pakkende sets werd het festival besloten met de hippop van Zwangere Guy en de poprock van de Britse The Kooks . Tijd om de zondagavond sierlijk uit te wuiven …
Zwangere Guy beleeft de ‘time of his life’ . Stikstof wordt even ‘on hold’ geplaatst en solo manifesteert hij zich als de Brusselse hiphopkoning . Zijn scherpe teksten van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ rolden over ons heen. “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af en bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard, loom of slepend klonken.
Een sterke performance ook , hij weet z’n publiek te bespelen , te betrekken in zijn sound . Ook Dranouter valt voor onze Guy. Hij houdt van hen . ‘Loco’ gaan , dat was de bedoeling. Much respect
Ook al een beetje nostalgie? De Britse The Kooks zijn ook al een tiental jaar bezig . Het mag nu eens rocken, hoewel de emotionaliteit een oogje in het zeil houdt . Luke Pritchard is met de jaren nauwer betrokken en weet het betere oudere werk als “She moves in her own way “, “Westside”, “Ooh la” , “Do you wanna” , “Seaside” en klassieker “Naïve” te linken aan een “Four leaf clover” , “Pamela” en “No pressure” van de nieuwe plaat ‘Let’s go sunshine’ .
The Kooks werden goed ontvangen . Broeierig , opzwepend en integer . Mooi om de traditionele Britpop in gemoedelijkheid voor te stellen aan het Dranouterpubliek!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie . Sfeer, beleving , comfort , ecologie en muziek, het zijn kernwoorden die de organisatie hoog in het vaandel houdt en werd beantwoord ! Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt
Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!
Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.
Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!
Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.
Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.
Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!
Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You” en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.
De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
The Girl Who Cried Wolf - de basis is en zal altijd toch wel blijven, die speciale mysterieuze sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden
Eén van de meest veelbelovende bands die ons landje rijk zijn? Tot die categorie behoort een band als The Girl who Cried Wolf zeker en vast. Op 3 augustus trad de band aan op Fonnefeesten te Lokeren. De afsluiter van dienst was The Levellers. The Girl Who Cried Wolf mocht de avond openen. We schreven het volgende over dat optreden: ''The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende contrabas klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje." Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75246-fonnefeesten-2019-zaterdag-3-augustus-2019-folkse-atmosferen-doen-de-daken-er-compleet-afgaan.html
We hadden naderhand een interview met de band: Goedenavond, hoe hebben jullie het optreden ervaren, want jullie openen eigenlijk het festival? (Ook al was er gisteren al een feestelijke openingsavond)
Heleen & Samir: "Een festival openen is altijd een moeilijke taak. De mensen komen nog binnen, en zoeken nog een beetje naar de dranktentjes en zo. Onze muziek is vrij complex en duister, en dan moet je wel beetje mee zijn. Meestal spelen we dan ook voor een ander publiek dan de globale festivalganger. Maar als er enkele mensen op datzelfde regulair festival als dit, waar dus een ruim publiek op afkomt, echt mee zijn met wat er gebeurt, is dat meer dan voldoende. En dat was nu zeker het geval. Het is zelfs zo als we zien dat mensen bewonderd staan mee te knikken, of een beetje in de war staan te luisteren dat dit zelfs genoeg is om tevreden terug te kijken op zo een optreden. We hadden vandaag zeker connectie met de mensen die voor het podium stonden, dus voor ons is dit zeker geslaagd''
The Girl Who Cried wolf moet in mijn ogen niet onderdoen voor een andere band die ik een warm hart toedraag Whispering Sons. Maar terwijl die op alle grotere festivals staan en ook op het andere podia Lokerse Feesten (allemaal dik verdiend) lijkt dat bij jullie iets minder te lukken. Nochtans schopte de band het tot de finale van Red Bull Bedroom Jam, mocht al spelen op het prestigieuze Incubate. Hebt u daar een verklaring voor of is me iets ontgaan?
Michael-John: "Whispering Sons heeft de Rock Rally gewonnen en mocht vrij snel in het buitenland optreden. De band werd eigenlijk, vooral in het begin, wat genegeerd in eigen land. Maar dankzij tekenen bij een groot label, de nodige promotie en zo is dat helemaal terecht, goed gekomen. Want Whispering Sons brengt ook vrij duistere muziek, en is live een hele ervaring. Die erkenning is dus helemaal terecht. Chapeau! Wijzelf blijven wat hangen in de underground. Mede doordat we alles nog zelf doen. Daar komt binnenkort verandering in, want we gaan onze volgende schijf uitbrengen via een vrij grote label en hopen dat we dan wel worden opgemerkt. Bovendien, en dat is toch ook belangrijk, is het landschap van Belgische bands zeer groot. Er is gewoon teveel concurrentie waardoor de speelkans kleiner is en dat je veel geluk moet hebben om - naar een ruim publiek toe - echt ontdekt te worden''
Heeft dat laatste , speelkans, ook niet te maken met die typische Belgische mentaliteit? Als jullie een Engelse band waren stonden jullie sowieso in grotere zalen en zo?
" Het is inderdaad zo dat het moeilijker is voor een Belgische band om op te treden in zalen als bijvoorbeeld Botanique of zo, terwijl een obscure Australische band daar wel staat. Dat is inderdaad die typische Belgische mentaliteit. Sommige bands zijn zelfs eerst bekend in het buitenland, eer ze doorbreken in eigen land''
Jullie doen eigenlijk alles zelf. Zo las ik een interview dat zangeres Heleen Destruyver zelf de sprookjesachtige figuren op de hoes zelf heeft geïllustreerd? Ik las zelf iets over tattoos?
Heleen: "We hebben inderdaad de tekening van 'Three Beggars and the thief' zelf gemaakt, grafisch en zo ook. De bedoeling was om de tekeningen te verloten, en dat daar tattoos zouden worden van gezet, maar dat is daar niet van gekomen. De interesse om zoiets te doen is er zeker, Misschien iets voor de volgende plaat. Maar we werken dus zeker eveneens nauw samen wat betreft die tekeningen, de grafische kant van de zaak en zo. En die tatoeages is zeker iets om verder uit te werken naar de toekomst toe. "
De laatste schijf die ik van jullie had besproken was de EP 'Three Beggars and the thief'. Zat daar een verhaal achter? Het leek me een soort sage en legende verhaal, zoals hier in Lokeren Reinard de vos. Ik heb vernomen dat het iets te maken heeft met een Russisch verhaal?
Samir: "Het concept van de film boeide me. Ik ben teksten beginnen schrijven rond dat concept in deze film. Het gaat ook over Russische folklore. Maar vooral vrouwen die kritisch is voor wat ze als vrouw meemaakt, en dat zit in die film enorm verweven. Dit sprak me, naast die typische Russische folklore, sprak me enorm aan. Vooral toch een wereld waar we misschien weinig van weten. ''
Ik kreeg ook het gevoel dat de muziek perfect aansluit bij het dier dat werd uitgebeeld. Klopt dit? Tot het gracieuze van de ree (The Deer) tot het toch donkere en mysterieuze van een kraai (The Crow). Vertel eens wat meer daarover.
"We hebben daar veel aan veranderd, zo was de titel van “The Deer” in eerste instantie “White Noise”. We hebben bewust gekozen om aan dat concept dus intensief te werken, tot we de juiste manier hebben gevonden om dus zowel de titels als de muziek er rond te doen kloppen, want ook dat was belangrijk voor dit uitzonderlijke concept gebaseerd op die film''
Ik las dat er een nieuwe plaat uitkomt. Is dit ook een soort concept plaat? Met andere woorden waaraan mogen de fans zich verwachten?
Michael -John: "Vorig jaar - 30 november - brachten we en plaat uit 'A(r)mor' . We zullen die plaat nu uitbrengen via een label. Dat zal eind van dit jaar of begin volgend jaar zijn, en zal een volledige plaat zijn dus geen EP. De plaat komt uit via Weyrd Son Records''
The Girl Who Cried Wolf heeft altijd grenzen verlegd binnen dat 'aanbieden van Emotionele paden'. Vooral die mysterieuze duisternis spreekt tot de verbeelding, mogen we op de nieuwe plaat meer van hetzelfde verwachten, of slaan jullie andere wegen in?
Samir: "Onze muziek zal wel altijd die richting uitgaan. We kunnen misschien eens proberen met een hip hop plaat maar nee. Daar kan misschien iets meer elektronische muziek tussen zitten, of iets lichtvoetiger. Maar de basis is en zal altijd toch wel zijn die speciale sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden''
We kunnen het opzoeken, maar zijn wat lui. Waar kunnen we de band nog live zien deze zomer? Zijn er naast de release van een nieuwe plaat, ook plannen voor concerten in het najaar?
Samir & Michael-John: "Wat live concerten betreft nergens eigenlijk, we gaan ons volop concentreren op die nieuwe plaat, links en recht kunnen daar nog wel concertjes bijkomen. Maar je zult ons een tijdje niet meer zien op menig podia, tot die nieuwe plaat dus uitkomt''
Als je terugkijkt op wat jullie reeds hebben bereikt, zijn jullie tevreden? Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
"Eigenlijk is het gewoon een leerproces, anders aanpakken? Nee en ja. Maar automatisch leer je gewoon bij, je slaat een bladzijde om en leert uit wat eventueel mis is gelopen of je anders zou kunnen aanpakken zowel organisatorisch en dergelijke meer. Laat het ons daar bij houden eigenlijk. Maar we zijn best tevreden, maar we zijn ook klaar voor die volgende stap voorwaarts nu''
Wat zijn eigenlijk de verdere toekomstplannen? Is er een soort - laten ons stellen - einddoel?
"We zouden toch zeer graag meer in het buitenland spelen, vooral dan Duitsland. Er is daar een ruim publiek voor dat soort muziek dat we brengen. Als dat moest lukken? Dat is zeker een doel op zich. Of in de Oost Blok landen. Ook daar is er een publiek voor onze muziek''
En hebt u daar een verklaring voor waarom dat tot nu toe nog niet is gelukt?
''De juiste promotie vinden, zoals we daarnet al hadden aangegeven. We hebben wel al in Nederland gestaan maar nog niet in Frankrijk of dus ja Duitsland. En met de juiste promotie lukt dat sowieso wel. We hopen dat doel dus via het label en de promotie rond die nieuwe plaat wel te bereiken volgend jaar''
Je kunt aan de sociale media en streamings zoals Spotify niet meer voorbijgaan in deze tijden. Is dat volgens jullie een zegen of een vloek?
"Het is vrij complex, je kunt er niet omheen. Zonder die sociale media en ook spotify wordt je bijna niet meer herkend. Iedereen zit op die sociale media, voor een band is het dus belangrijk om daar mee bezig te zijn om uzelf te promoten. Je ziet dat ook aan het groot aantal bands die naar voor komen, het lijkt wel alsof er bijvoorbeeld een grote markt is voor obscure black metal bands terwijl doorsnee rock bandjes verdwenen zijn, bij wijze van spreken. Net doordat die obscure bands zichzelf doorgaans voortdurend promoten door middel van die sociale media.
Dus ja, als gebruiksvoorwerp om ervoor te zorgen dat het publiek u leert kennen is de sociale media nodig. En kan spotify een goed middel zijn om uw muziek te promoten. Laat het ons daar bij houden. Echter daar rijk door worden is moeilijk. Zeker via verkoop door spotify lukt dat eigenlijk niet om daar iets mee te verdienen. Maar een springplank kan dit zeker zijn''
Bedankt voor dit fijne gesprek, en vooral enorm veel succes met jullie nieuwe plaat. Waaraan ook wij de nodige aandacht zullen schenken, uiteraard
Black Mirrors - Het belangrijkste naar de toekomst toe? Blijven doen wat we graag doen, en dat met ons publiek delen
Black Mirrors is een Waalse stoner/grunge/psychedelische rock band die sinds 2013 aan een opgang naar boven toe bezig is. Sinds 2016 zit de band bij Napalm Records en bracht een zeer gewaardeerd debuut op de markt 'Look into the Black Mirror'. Ondertussen heeft de band natuurlijk niet stil gezeten. Toen we Black Mirrors op 5 augustus zagen optreden zagen we vooral een band waarbinnen iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met de band vooral over dat optreden op Desertfest, het verleden, heden en de toekomstplannen van de band. Feitelijk was het de bedoeling om een 'all female rock band' op te richten.
Marcella zegt daarover ''Ik had eigenlijk inderdaad het idee opgevat om een all female rock band op te richten, in eerste instantie lukte het goed om mensen te vinden. behalve een gitarist. Ik had Pierre gecontacteerd om in te springen, in eerste instantie niet met de bedoeling hem als vaste gitarist in te lijven. Echter toen haakten de anderen ook af, dus is Pierre gebleven en zijn we op zoek gegaan naar andere muzikanten.”
NAPALM RECORDS
Wij leerden Black Mirrors persoonlijk kennen dankzij hun optreden op Desertfest in 2016, toen werden ook de eerste fundamenten gelegd voor het contract met Napalm Records. Daar gingen we ook wat dieper op in. Ik wilde vooral weten hoeveel deuren het heeft geopend? Wat was de werkelijke impact van het tekenen van dat contract?
Pierre zegt het volgende: ''Dat contract kwam op het juiste moment. In de eerste plaats was er de financiële boost die je toch nodig hebt om een plaat in elkaar te boksen. Want dat kost enorm veel geld. Het mixen en dergelijke meer bijvoorbeeld. Ook konden we dankzij Napalm Records en ons nieuw management al direct in het buitenland optreden. Wat voor ons belangrijk is, want in eigen land - vooral in het Zuiden waar wij vandaan komen - zijn er toch iets meer beperkte mogelijkheden voor bands die de soort muziek brengen die wij brengen. Dus ja, Die springplank om een grote stap voorwaarts te zetten,die we op dat moment nodig hadden? Die is er dankzij dat contract toch gekomen''
Wat de reacties naar de band toe betreft is daar een verschil tussen Wallonië en Vlaanderen wilden we toch even weten
Marcella: ''Eigenlijk is het vooral zo dat je hier in België, met de soort muziek die wij brengen wat meer beperkt bent. Zowel in het zuiden als in Vlaanderen valt ons dat op. Het is dus niet zo dat het in Wallonië - waar we iets meer spelen - anders is. België is meer into mainstream rock muziek, daarom is het dus zo interessant dat we ons in het buitenland ook kunnen tonen'.
DE MUZIEKSTIJL EN OMGAAN MET MEDIA
Ik was op Desertfest zeer onder de indruk van de tot de verbeelding sprekende performance van Marcella. Het deed me wat denken aan Janis Joplin. Marcella, als fan, vond dit een compliment. Maar ik wilde vooral op het volgende doorborduren. Het valt me in sommige media op dat veel aandacht naar de frontvrouw gaat, hoe staan de jongens binnen de band daartegenover. Er zijn namelijk voldoende voorbeelden van bands die zijn uiteen gegaan of onderlinge strubbelingen ondervonden daardoor.
De heren zeggen daar unaniem over: ''Het is wat de media daar van maakt, dat hoort er gewoon bij. Wijzelf hebben daar geen probleem mee, integendeel zelfs. We staan er niet bij stil ook om eerlijk te zijn. Het is logisch in interviews en zo dat de ene wat meer in de 'picture' staat dan de andere, omdat die ook op het podium de aandacht trekken. Zo staat de drummer op een podium ook altijd wat op de achtergrond, ik denk dat dit ook geen probleem is. Om kort te zijn: er is dus geen probleem daarmee wat ons betreft.''
We wilden uiteraard ook dieper ingaan op de muziekstijl die de band brengt. Er komen in verschillende media daarover uiteenlopende stijlen naar voor. Maar hoe omschrijft de band zijn muziekstijl zelf?
Pierre: "Het eerste wat we doen is songs schrijven, en daar de muziek rond bouwen. Steeds uitgaande van rock muziek in zijn vele vormen. We voelen ons bijvoorbeeld sterk verbonden met de Seattle grunge scene van de jaren '90 zoals Pearl Jam en dergelijke meer. Het is voor ons vooral belangrijk iets te schrijven, en daar muziek rond te bouwen waar we ons goed bij voelen en die daar perfect op aansluit.”
INTO THE BLACK MIRROR
Hoe waren de reacties op het debuut ‘Into The Black Mirror’ . Ik las ook ergens 'Into the black mirror’ was het resultaat van vijf jaar boordevol persoonlijk, muzikale en zelfs spirituele ervaringen:''
De reacties zijn zeer positief, en dat is een stimulans om door te gaan'' zegt Marcella. ''De plaat was inderdaad een werk van lange adem. Een eindresultaat van vijf jaar zwoegen en zweten. Er zijn veel gesprekken samen aan vooraf gegaan. Muzikale wegen uitstippelen en dergelijke meer. Op dat vlak kun je het ook als een spirituele ervaring zien''.
We wilden ook graag weten of je dingen anders zou aanpakken weten wat je nu weet? "Eigenlijk niets, het is een soort leerproces. Je leert uit uw fouten en gaat gewoon door, of veranderd het. Niet alleen de fouten. Het is gewoon een logisch en hoe je groeit als band. Het is dus een onderdeel van datzelfde proces''.
ALCATRAZ METAL FEST
Black Mirrors speelt op zaterdag 10 augustus op Alcatraz - La Morgue (https://www.alcatraz.be/nl/line-up/zaterdag ) is de band niet bang om wat uit te toon te vallen op een typisch metal festival wilden we weten? ''
Ten eerste we spelen op een apart podium (La Morgue) dat zijn allemaal bands uit stoner en andere scene. Maar vooral moet je onthouden dat de metalfans het meest openminded publiek is. Meer nog, metalfans is één van de vriendelijkste soort publiek. Neem nu een moshpit of andere crazy shit dat je hen ziet doen, als iemand valt wordt die opgepikt. Het is een dus een zeer vriendelijk publiek dat voor alles open staat. We denken dat het dus geen probleem zal vormen. Integendeel zelfs''
DE TOEKOMST
Komt er binnenkort nieuw werk uit? Wilden we weten
Pierre: ''We zijn inderdaad bezig met een gloednieuwe plaat, wanneer die uitkomt, is nog niet geweten. We spelen op Fonnefeesten vier nieuwe songs, en hopen dat het publiek ze goed vinden. Maar inderdaad er komt dus nieuw werk aan'' .
Om verder te gaan daarop, en het interview af te sluiten, wilden we graag weten waar de band zichzelf ziet in laat ons zeggen tien jaar? is er een soort einddoel?
Pierre: ''Het belangrijkste voor ons is dat we kunnen blijven doen wat we graag doen, omringd met de mensen met wie we graag werken en voor een publiek dat in ons verhaal meegaat. Kunnen we daardoor op grote festivals of zo aantreden is dat mooi meegenomen. Maar dat is voor ons het belangrijkste iets kunnen blijven doen waar we ons allemaal als band goed bij voelen. Als we dat kunnen bereiken zijn we heel tevreden''.
The Levellers - De wereld veranderen is onmogelijk. Als we individueel iemands leven vorm hebben gegeven zijn we echter in onze opzet geslaagd
The Levellers bestaan ondertussen meer dan dertig jaar. En stonden op 3 augustus op Fonnefeesten. De band is een voorbeeld geweest voor velen, en kruidt Folk invloeden graag met een Punk attitude. Ook anno 2019 blijkt dit nog altijd het geval te zijn. We hadden een gesprek met Jermey 'Jez' Cunningham over heden, verleden en toekomst. De man was aan een mooi schilderij bezig en vertelde ons dat dit een manier is om al zijn woede, frustratie en dergelijk agressie in zijn hoofd kwijt te geraken. Zich storten op de schilderkunst is een meditatie.
The Levellers stonden eerder al op Fonnefeesten, maar hebben ook een band met België. Jeremy zegt daarover. ''We komen graag naar België. Niet alleen worden we steeds goed ontvangen. Er is natuurlijk het Belgische bier. En we zijn ook zot van de Lokerse Paardenworsten. " We wilden ook weten wat Jermey hoopt dat de fans meedragen van een Levellers concert. ''We willen vooral dat de mensen zich amuseren, maar dat ze de boodschap meteen ook wil begrijpen en er iets uit leren. Want we maken muziek om op te dansen. Maar plaatsen eveneens graag meerdere statement. Als de link naar beide is gelegd, dan zijn we in onze opzet geslaagd''
BREXIT
Het is brandend actueel, maar wilden toch graag de mening weten van Jermey over de Brexit? En waarom hij denkt dat de mensen daar hebben voor gekozen? '' Wijzelf zijn tegen, we hebben een historische connectie met Europa. Veel mensen komen nooit buiten UK en zien dan ook niet hoe het er in de rest van Europa echt aan toe gaat, waardoor ze daar een verkeerd beeld van krijgen. Want in veel landen loopt het zeker even goed, of zelfs soms beter dan in UK. We hebben Europa trouwens nodig. Met Brexit komt er eerder een connectie naar Amerika, en daar kan ik me niet in vinden. Persoonlijk voel ik me dan ook meer verbonden met Europa, mede door de historische context''
De band heeft samen gewerkt met artiesten als Joe Strummer, Frank Turner en zoveel andere. Zijn er nog plannen voor een samenwerking? Komt er ooit een samenwerking met Shane McCowan?
''Shane is eigenlijk wat in pensioen, en is uit beeld verdwenen. We vrezen dat het er dus niet zal van komen. Sommige artiesten waar we dolgraag hadden mee samengewerkt zijn overleden, de mooiste herinnering hebben we dan ook aan Joe Strummer die voor ons een soort van God is. Als er toch een artiest is waar ik graag mee zou samen werken is het Neil Young.''
OUDER WORDEN MET JE PUBLIEK
We wilden toch eens weten of men na al die jaren het gevoel krijgt ouder te worden samen met het publiek? En of de band in deze toch wat moeilijkere tijden voor muzikanten zouden doen, wat ze in het verleden hebben gedaan?
''We ondervinden dat er nog opvallend veel jongeren op onze concerten afkomen. Uiteraard zijn er de fans die samen met ons ouder zijn geworden, dat is altijd leuk. Maar het is niet zo dat we enkel die fans aantrekken. Dat er dus ook nog jongeren voor ons kiezen? Is een stimulans om door te gaan.'' ''Wat betreft of we, in moeilijkere tijden als nu, nog steeds die weg zouden kiezen. Toch wel. Het is uiteraard allemaal veranderd. Vaak krijgen we het gevoel dat mensen worden geleefd door sociale media en alles daarom heen, i.p.v. dat die mensen diezelfde media gebruiken om te leven. En dat proberen wij te vermijden. We gebruiken dus wel die middelen, maar zorgen ervoor dat we niet worden geleefd daardoor. Daarom zouden we dingen net wel aanpakken zoals we dat vroeger ook hebben gedaan. Een band worden die een statement durft maken, maar ook de mensen wil vermaken en doen feesten.''
Sommige fans zeiden ons dat Levellers dé band is die hun leven heeft veranderd, niet alleen wat muziek betreft maar ook daarbuiten. ''De wereld veranderen, en iedereen overtuigen van onze bedoelingen is onmogelijk. Als we echter als band erin zijn geslaagd om iemand individueel te beïnvloeden? Of daadwerkelijk een leidraad te zijn in iemands leven? Dan zijn we in onze opzet geslaagd. Voor ons was dat toch Joe Strummer en The Clash. Bij het schrijven van nummers komt die geest van Joe zelfs nu nog vaak boven drijven. Het is leuk om weten dat ook wij op die manier mensen kunnen beïnvloeden door onze muziek. ''
BEAUTIFUL DAY
Op concerten staan mensen vaak te wachten op die ene of twee hits. Zoals “Beautiful Day”. Hebben jullie daar geen soort haat/liefde verhouding mee?
''Om eerlijk te zijn, we hebben het veel jaren niet willen spelen. We waren eigenzinnig en wilden alleen spelen waar we zelf zin in hebben. Maar onze fans willen het, en het is natuurlijk één van onze top songs. Zeker op een festival proberen we de hits te brengen, omdat dit voor een ruimer publiek is. Het is nu eenmaal zo, en we hebben ons daar met het ouder worden bij neergelegd. Vandaag - op Fonnefeesten - spelen we zelfs twee nieuws songs. Maar we weten dat de mensen komen voor de hits en zo, dus die krijgen ze''
NIEUWE PLAAT IN 2020
Twee nieuwe songs? Dus we mogen ons aan een nieuwe plaat verwachten?
"Fonnefeesten is ons laatste concert in Europa. We komen nog wel terug naar België. Maar na dit optreden gaan we nog een paar concerten in UK doen en ons dan volop focussen op inderdaad die nieuwe plaat. Die komt uit in 2020. ''
Jullie blijven dus doorgaan, gelukkig. Is er eigenlijk nog een soort einddoel. iets dat je - bij wijze van spreken wil doen - voor je sterft?
''We hopen nog veel jaren op deze elan door te gaan, zoals we nu bezig zijn. We voelen aan dat het publiek nog steeds mee is, en voelen ons ook als band zeer goed in ons vel. Verdere mensen inspireren met onze muziek? Laat dit een doelstelling zijn voor we sterven.''
Lokerse Feesten 2019 - DAG 2 - Gabriel Rios - Novastar - Keane - Goose - Pure kwaliteit met een pauze
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-03
Lode Vanassche
Gabriel Rios - Deze eenvoudige Puerto Ricaanse Amerikaanse Gentenaar heeft een uitstraling van jewelste. De kwijlende tieners voor het podium van weleer hebben plaats gemaakt voor exemplaren van twintig jaar ouder ( Misschien zijn het dezelfde). Hij bouwt zijn set heel gestaag op, begint alleen en laat geleidelijk aan zijn celliste en contrabassist en drie blazers op het podium. Je leest goed: geen klassieke rock ’n roll opstelling. Dit resulteert in warme en subtiele versies van onder andere “Angelhead”, een ei zo na onherkenbare maar des te krachtigere bluesy uptempo “Broad day light” . Terwijl gisteren Niels Destadsbader ongetwijfeld een afgelikte set afleverde met de nodige geveinsde spontaniteit, krijgen we hier een lesje in pure muziek waarbij stemmen, instrumenten en muzikanten worden ingezet. Gabriel Rios laat zijn kompanen spreken. Gabriel duelleerde met contrabassist Ruben Samana. Om uw vingers van af te likken. Hij laat het binnengelopen enthousiaste publiek achter met een latino finale.
Novastar - Hyperkineet Joost Zweegers schoort zich in een fout wit pak Elvisgewijs achter de piano om meteen de lont in het kruitvat te steken. Joost was overduidelijk in zijn nopjes en trakteerde ons op een best of met aangepaste en bijgewerkte versies van nieuw en oud werk. Wat heeft die knaap al bijeen geschreven, zeg! Deze keer laat Novastar de zwakkere momenten in hun concert weg. Wat klinkt opener “Never Back Down” mooi zonder Piet Godard! Zijn playlist werd met zorg en kienheid opgesteld .
Nieuw en ouder minder gekend werk staat als een huis tussen kanjers als “Wrong”, “Never Back Down”, “Because”, “Mars Needs Woman”, “When the Lights Go Down on the Broken Hearted”.
Hij huppelt rond op het podium als was het een kalfje dat voor het eerst op de wei wordt los gelaten en heeft ook goed volk mee met onder andere een van de beste gitaristen en multi-instrumentalisten :
De immer in salopette gehesen Reinhart Vanbergen (Das Pop, Girls in Hawai). Met “No lord, it seems the best is yet to come.” knipoogt hij met plezier naar zijn collega’s van Goose die even later de boel zullen doen ontploffen.
Met Keane is het tijd om naar het toilet te gaan. De rockgroep zonder gitaar doet me meer denken aan een verlepte boysband dan aan mensen met liefde voor muziek. Wie zal mijn verbazing schetsen aangesproken te worden door een minder frisse Hollandse deerne van een kleine zeventig jaar oud met de boodschap dat ze speciaal naar dit zakdoekje, België genaamd, is afgereisd om Keane te zien? Nee, juist daarom. Keane is te clean.
De heren van Goose hebben het ons, reviewers, weer verdomd moeilijk gemaakt. Het is namelijk onze taak met een serieuze loep alles kritisch te aanschouwen en toch opmerkingen te kunnen geven. Welnu, het zal weer geen een van ons lukken. Met een even geniaal als eenvoudig concept jagen ze hun stomende set erdoor zonder te stoppen. Berre drumt en beat anderhalf uur als een op hol geslagen locomotief, Tom jaagt buik trillende drammende bassen door zijn Teisco, Dave creëert de mooiste sounds op zijn dito synths en speelt een niet minder dan huiveringwekkende gitaarsolo op “Call Me”. Dit alles onder het toeziend oog van onze volksmenner Mike.
Onze muzikale ambassadeurs van Kortrijk hebben hun nummers serieus vertimmerd en laten flarden van bijvoorbeeld “Britisch Mode”, “Words” en “Bring it On” heen en weer in elkaar vloeien.
Heel subtiel, of net niet krijgen we het nieuwe euh… “Something New”. “Can’t stop me now” kondigt het absolute hoofdgerecht aan met een kleine tien minuten zinderende cirkelzaagversie van “Synrise’. Sterk optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - zaterdag 3 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
De tweede dag van Festival Dranouter tekent voor een uitverkochte festivaldag van maar liefst 16000 tevreden bezoekers , die konden genieten van een gevarieerd aanbod en van geborgen- en samenhorigheid. Tussen de optredens door kon het publiek het festivalterrein ontdekken, met fanfares, straattheater, upcycle workshops, kinderactiviteiten, speelattracties... Kortom, een geslaagde , heerlijke tweede dag …
Black Flower bracht het publiek op dreef met hun psychedelica, jazz , afro en dubgrooves. Het Belgische kwintet creëert een uniek, aangenaam sfeertje met deze sound en doet refereren aan Lee Scratch Perry en Mad Professor.
Jan De Wilde is 75 geworden en hoopt met regelmaat van de klok nog te kunnen optreden en hier terug te keren. Misschien kan hij Aznavour overtreffen die op tour trok tot z’n 90 ste. De troubadour heeft op zijn manier van traagheid steeds knap in elkaar gestoken , doordachte, gevatte teksten uit . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een handvol pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier , die net na hem in de clubstage staat. Hij bracht ons in die wereld van de kleinkunst, die door de jaren nog altijd charmeert . Onze verwaaide songschrijver heeft van elke song z’n verhaal en vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang.
Hij is hier met een heuse band , die het materiaal opsmukt met blazerssectie, viool en keys . “Hé Hé” is uitnodigend in het uurtje spelen. Er zijn enkele vrolijke tunes te horen als “Daar is de lente” , “Otomobiel” en “Joke” , maar de klemtoon komt op droefnis en ellende , zoals hij zelf omschrijft, waaronder “Communisten” , “En hier in Aaigem”, “Mijn tante Odile”, “Lieve loemoemba” en “Westvlaamsche leeuw”.
Natuurlijk kan je niet omheen de evergreens van Lieven Tavernier als “Eerste sneeuw”, “De verdwenen karavaan” en “De fanfare van honger en dorst” .
Hij deelt zijn songs met het publiek. Dit is kleinkunst die we een warm hart toedragen …
Lieven Tavernier zelf dan . Hij wordt door velen erkend als de beste songsmid van Vlaanderen en wordt door vele artiesten aangesproken . In al zijn bescheidenheid is hij ‘de koning van de weemoed’ als je de rits hoort die hij al schreef . Hij heeft met ‘Oude regenbogen’ een nieuwe plaat af , gearrangeerd door een klassiek orkest, Room 13 orchestra. We kregen een sfeervolle set , door de instrumentatie en zijn intieme zang; de donkerte primeert , maar klaarte drong af en toe door de crescendo opbouw en het voller geluid .
De songs krijgen een aparte omlijsting en net als bij Jan is “De fanfare van honger en dorst” de ultieme, afsluitende song , die sober , pakkend klonk door de pianotunes en een verdwaald horende trompet .
Een heel mooie set en namiddag voor de liefhebbers van het Nederlandstalige genre.
Geike Arnaert was tien jaar lang het gezicht van Hooverphonic . De solocarrière stond in de startblokken met de prachtige single en monsterhit “Zoutelande” , samen met Blof , anderhalf jaar terug. Ze is nu op modus om haar eerste plaat voor te stellen, die met de vooruitgeschoven “Off shore” ons nieuwsgierig maakt . Dromerige pop van sfeervol, broeierig materiaal die een intense opbouw en spanning hebben, gedragen door haar heldere, indringende vocals . In de Kerk klinkt haar materiaal puur, oprecht en weet ons diep te raken. Haar stem tovert ze om in een ware engelenstem .
Hier in haar thuishaven en door de akoestiek in de Kerk komt het materiaal en de sound ten volle tot z’n recht . Haar band speelt vol overgave en maakt de sound sterker en emotievoller. Rootsamericana borrelt op. De single als herkenning wordt al gauw gespeeld . “Eden” is de knipoog naar Hooverphonic . Tot slot “Vermillion” en “All over you” tonen net die schoonheid en spanning in de song.
Op Werchter ging haar set wat verloren in het ijle , in een zaaltje of zoals hier in een andere outfit als de Kerk van Dranouter kan ze subtiliteit, finesse, intensiteit en diepgang bieden . Puike set dus!
Eén van de ontdekkingen is The Celtic Social Club , een Frans-Schots gezelschap die het traditionele erfgoed van de folk uitstraling geeft. Folkrock die fris , sprankelend, zwierig, groovy en aangenaam klinkt . Het publiek kon het enorm waarderen . Niks anders dan ‘happy feelings’. Een charismatische band , die werd gecharmeerd door de bewegende, dansende, klappende mensen. ‘If you wanna go, if you wanna get drunk , let’s drink Celtic Socal Club’ … Zij tekenen om terug te keren op de mainstage.
Ook het West-Vlaamse Sx heeft een nieuw album uit ‘Eros’ . In een stijlvol , breed wapperend kleed dartelt Stefanie Callebaut als een Roisin Murphy over het podium . Haar vocale capaciteit en haar lichaamsbewegingen geven de donkere romantiek van hun unieke trippoppende electrowave elan. De synths en percussie slepen, dreunen of bieden door het pompen net een clubbing gevoel . “Devotion” , “Gold” , “Desire” en “Black video” zijn ijkpunten van een uitermate meeslepende, gedreven set van het talentvolle trio , met een madam die Sx een gezicht geeft …
Ook solo zijn er artiesten ‘on tour’ . De eerste vanavond is Joan Wasser aka Joan as police woman , de dame die al 15 jaar op het podium staat en onlangs in het kader van ‘Anthology’ haar materiaal op pure , naakte wijze speelt op piano of elektrisch gitaargepingel, gedragen door haar warme , innemende , doorleefde , melancholische stem die soul verbergt . In haar rootsamericana zijn pop , rock en soul nooit veraf dus .
De muziek paste vanavond beter in een kader van de Dranouterse kerk , de Voute of de donkere bruine kroeg . In de grote clubstage kon de intimiteit nooit ten volle benut worden , maar dat belet niet dat ze een groots sing/songwriter is , die al jaren sterkte biedt. “To be lonely” zet het concert in en met “Wonderful” , “Tell me” en een unieke cover, “Kiss”, van Prince voert ze ons mee in een weemoedig , desolaat landschap . Ontroerend!
De Brit Tom Odell was intussen solo gestart op de mainstage . In de voetsporen van Elton John, Billy Joel geeft hij ook z’n popsongs een puur gelaat in z’n ‘Jubilee road tour’ . Hij weet intimiteit en swing samen te brengen in de ritmiek van z’n materiaal . In de sobere omkadering is er kleur en vaart , zonder de emotie oneer aan te doen. “Sparrow” , “Heal” , “Can’t pretend” of “Hold me”, ze zijn gegroeid uit mans pianospel en tonen aan wat een songwriterstalent hij is . “The piano man” van Billy Joel is dan terecht ook op z’n plaats en de wereldhit “Another love” bracht een wuivende menigte bijeen en sloot de subtiele , fijne set af.
Tot slot Tourist LeMC , die intussen al een enorme populariteit geniet in ons landje en moeiteloos het Sportpaleis vult . Hij is ‘de koning van het Antwerpse volkslied’. Hij betrekt het publiek nauw bij de set en is bij zijn publiek. Hier wordt , van welke provincie je nu ook bent , het samenhorigheidsgevoel bevordert . “Liefde liefde” , “We begrijpen elkaar” , “En route” , “Spiegel” , “Oprechte leugens” en “Horizon”, jawel, hij gaat ervoor en bewandelt zijn eigen pad binnen de hip/pop. Mooi!
Antwerpen meets de Westhoek , dan kan je niet omheen Tourist en Wannes Cappelle , die eerder vandaag in de Kerk optrad . Vrienden troubadours slaan de handen in elkaar . Heerlijk zoiets!
Ohja , wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. En die onderhandeling maakte hem tot de perfecte afsluiter van dag 2 Festivaldranouter … Eén grote familie … Laat ons elkaar beminnen …Koning Liefde regeert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 3 augustus 2019 - Folkse atmosferen doen de daken er compleet afgaan
Fonnefeesten 2019
Fonneplein
Lokeren
2019-08-03
Erik Vandamme
Na een Nostalgie avond op vrijdag, ging op zaterdag de eerste echte festivaldag van Fonnefeesten door.
Meteen stond een levende legende op het podium. De Britse Folk/band The Levellers zou omstreeks 22u een overvol plein onderdompelen in een Folkse atmosfeer, waarbij de daken er moesten aan geloven. De band stond enkele jaren geleden al op diezelfde Fonnefeesten, en blijkt na meer den dertig jaar nog steeds bommen energie te doen ontploffen die ons na al die jaren met verstomming slaan. Dit door zeer bewust geen routineklus af te leveren, maar eerder als jonge wolven met enorm veel levens ervaring tekeer te gaan op dat podium. Het publiek ging gretig op de uitnodiging in en reageerde euforisch.
Maar eerst stond één van onze Belgische trots The Girl Who Cried Wolf (****) op het podium. De band had de ondankbare taak om de avond op gang te trekken voor een beperkt opgekomen publiek, maar ook past hun donkere, sprookjesachtige muziek eerder in een donkere en intieme omgeving. Komt daar nog eens bij dat buiten een beleefdheid applaus het publiek weinig enthousiast reageerde. De band zelf was echter best tevreden. In een interview naderhand opperde de band, dat als er één iemand verwonderd terugkeert na hen bezig te hebben gezien zijn we in onze opzet geslaagd. En dat laatste was zeker het geval. Want naast wijzelf, zagen we toch enkele mensen verwonderd mee knikken op wat de band hen aanbood. The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende cello klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje. We hebben deze band altijd een zeer onderschatte parel gevonden in onze contreien en ver daarbuiten. Op Fonnefeesten zet de band dat in wat moeilijkere omstandigheden nog maar eens in de verf. . In 2020 zou een gloednieuwe schijf op de markt komen. We hopen dan ook uit de grond van ons donker hart dat die langverwachte doorbraak naar een ruimer publiek, die deze band al lang verdient, er volgend jaar mag komen.
Altijd leuk om te zien en horen hoe een duo elkaar perfect aanvoelt op een podium, het zorgt vaak voor een soort onaardse magie die je zelden tegen komt. Dat laatste kan ook gezegd worden van het duo Eriksson Delcroix (****) Ofwel Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, die samen met een vijfkoppig band zorgen voor Zuiderse atmosferen op het plein. De band dompelt melancholische muziek onder in een badje van songs die prompt op de dansspieren gaan werken. Maar het is dus vooral die uiterst tot de verbeelding sprekende samensmelting tussen de wonderbaarlijke stem van Nathalie met de virtuositeit van Bjorn dat ons het meest over de streep trekt. Beiden vullen elkaar blindelings aan, en kijken dezelfde kant uit. Dat is belangrijk om ervoor te zorgen dat je een toch al wat ruimer opgekomen publiek aan het dansen wille zetten. Ook al zijn dat nog maar wat schuchtere danspasjes, Eriksson Delcroix slaat er met brio in het fonneplein in vuur en vlam te zetten, en de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. En daardoor ontpopt de band zich als de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
The Levellers (*****) leggen de lat vanaf de eerste song “Liberty Song” enorm hoog. De heren hoeven eigenlijk niets meer te bewijzen na meer dan dertig jaar, maar weigeren een routineklus af te werken. En dat siert hen. Niet alleen waren we onder de indruk van die bijzondere instrumenten als mandoline, viool, harmonica en didgeridoo. Allemaal instrumenten die de Folkse atmosfeer zo typisch aan een band als The Levellers alleen maar ten goede komen. Echter dient nog steeds met veel overgave te worden gespeeld, om de magie echt te doen werken. En dat laatste is zeker het geval. Is dat met feestelijke songs als “World Freak Show”, “The Fear” of het laaiend enthousiast meegebrulde “One Way”. Telkens blijft de band het onderste uit de kan halen om de aanwezige een wervelend Folk/punk feest te bezorgen. En toch kan The Levellers eveneens op een eerder gevoelige wijze een snaar raken. Bij die wonderbaarlijke song “Julie” - eentje van ondertekende zijn favorieten- krijgen we prompt een krop in de keel. The Levellers blijft ons vol bewondering naar adem doen happen en brengt zelfs twee gloednieuwe songs uit de volgende schijf die in 2020 op de markt zou moeten komen. Twee songs die niet moeten onderdoen voor bekendere kleppers als “Dirty Davey” bijvoorbeeld. Uiteraard mag tijdens de bisronde “Beautiful Day” ook niet ontbreken, en wordt de set afgesloten in een wervelende finale met “The Riverflow”.
Besluit: Toen we in 1994 The Levellers aan het werk zagen op Pukkelpop waren we danig onder de indruk. We zijn de band dan ook op de voet blijven volgen en zagen hen steeds wervelende Folk/punk feestjes afleveren, met telkens een onderliggende boodschap die ons niet onberoerd liet.
De grote vraag die we ons stelden is of de band na meer dan dertig jaar ons nog steeds kon ontroeren. Door middel van een energieke set, waarbinnen alles tot de puntjes was uitgewerkt - Zowel vocaal als instrumentaal - straalt deze band nog steeds enorm veel enthousiasme en spelplezier uit. Daardoor gingen niet één maar meerdere daken op de Fonnefeesten er compleet af. En bewijst de band nog maar eens, dat ervaring in het vak niet hoeft te resulteren in een routineklus afleveren.
We keerden dan ook, net als die keer op Pukkelpop, met een zeer goed gevoel, trillende op de benen, huiswaarts terug. En zagen niets anders dan lachende gezichten om ons heen. Waardoor we ervan overtuigd zijn dat The Levellers in hun opzet zijn geslaagd. De fans een feestelijke avond bezorgen, en meteen meerdere statements maken.
Setlist: Liberty Song - Fifteen Years - Our New Day - The Fear - World Freak Show - Truth Is - Julie - Three Friends - One Way - Hope street - Roof - Food and Family - Men-an-Tol Carry Me - Dirty Davey - The Cholera Well
Encore: Beautiful Day - The Riverflow
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 1 - Gers Pardoel - Niels Destadsbader - Marco Borsato - Feest der lage landen!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-02
Hans Devriendt
Wanneer ik arriveer omstreeks half zes, ligt het festivalterrein er nog maar verlaten en leeg bij. Maar een luttel half uurtje later is het effectief zo ver. De poorten openen zich, en al meteen rent een groep mensen tot recht voor het podium. Zijn dit de grote fans van Gers Pardoel, Niels Destadsbader of Marco Borsato? Waarschijnlijk wel. De kassa’s voor de drankbonnen draaien al meteen spitsuur, enkele mensen stekken een frietje, maar de meeste mensen doen zich al tegoed aan een frisse pint. Nog even afwachten tot acht uur, dan vindt eindelijk het eerste optreden van Lokerse Feesten 2019 plaats!
Gers Pardoel - Tien jaar geleden alweer, mochten we kennis maken met Gers Pardoel. De Nederlands hip-hopper die ook ons vaderland, snel wist te overtuigen. Na een heerlijke, enthousiaste intro van Linde Merckpoel (presentatrice van de dag) was het aan Gers om de 45ste editie van de Lokerse Feesten te openen. Het festival plein was al in grote mate gevuld, en vele mensen stonden te popelen om de eerste muzieknoten te horen. Het eerste nummer van de set was meteen een stevige binnenkomer, Gers zou zich duidelijk geven. Hij vroeg het publiek wie er zin in had, wie ‘de’ energie voelt en wie allemaal zou dansen. Het woordje ‘energie’ passeerde vaak doorheen Gers z’n bindteksten. In het begin leek het voor mij eerder een vergezocht woord, maar al snel werd duidelijk dat Gers zelf één grote brok energie was, en dit ons ook gaf. Verschillende hits passeerden de revue: “Broodje Bakpao”, “Bagagedrager”, “Zijn” en nog zo veel meer.
Het publiek leek nog wat tijd nodig te hebben om echt op ‘gang’ te komen. Maar vanaf halverwege de set, werd er dan toch geschud met de heupen, gesprongen en gezwaaid met de armen. Een mooi moment van het optreden was Gers’ cover van Anne (Clouseau), natuurlijk kon hij het niet laten om het Nederlandse publiek te vragen wie de tekst kende. Zoniet, mocht je gewoon doen alsof. Daarna volgde in alle ironie het nummer “Louise”, ook een ode aan een jonge meid. Het optreden eindigde met hetzelfde enthousiasme waarmee het begon en het publiek wuifde Gers dankbaar uit. De avond was goed ingezet.
Niels Destadsbader - Na de aanstekelijke opwarmer van Gers Pardoel was het publiek volledig klaar voor Niels Destadsbader. Sommige die-hard fans zouden zelfs meer dan 10 uur op voorhand aangeschoven hebben om een plaatsje in de frontlinie te bemachtigen (bron: HLN).
Zijn eerste song “Ik neem je mee”, was meteen een schot in de roos en al snel werd duidelijk hoe graag Niels gezien is in Vlaanderen. Het publiek zong (ook in de achterban) luidkeels mee met bijna iedere song en Niels kreeg als een koning op zijn Vlaamse troon vlotjes de medewerking van het publiek.
De show bestond uit een gevarieerd gamma van songs in vrij uiteenlopende muziekstijlen: pop, rock, ballads,... Niels had geen moeite om zich aan te passen en uitte zich duidelijk als professionele entertainer.
Wat mij ook opviel is de begeleidende band die alles naadloos speelde en ook met groot enthousiasme op het podium stond. Soms waande ik mij een beetje in de jaren ‘90, toen ‘Tien om te Zien’ nog jaarlijks werd uitgezonden op VTM. Daarmee bedoel ik indirect... Dat de show in totaliteit, soms iets meer weg had van het ‘product’, in plaats van het spontane optreden.
Op het einde van zijn show, vertelde Niels dat een vaste gast van de Lokerse Feesten er dit jaar niet kon meer bij zijn. De graag geziene Olivier overleed in juni. Zijn goede vrienden en familie, stuurden Niels echter een mailtje met de vraag om een nummer aan hem op te dragen. Niels vertelde dit aan het publiek en bracht veel ontroering teweeg toen hij zei dat het volgend nummer voor deze man was. Toen begon Niels een ballad te zingen met een vrij meeslepende tekst, zeker in deze context. Het publiek werd stil, emotioneel en beleefde alles in stilte. Wat een mooi gebaar.
Het optreden eindigde met “Verover Mij”, Niels’ cover van K’s Choice “Believe”. Het was een heuse show, maar voelde voor mij toch iets te perfect aan.
Marco Borsato - De grote man van deze avond zou en zal Marco Borsato worden. Eén van de kroonprinsen der Nederlandse muziek en dit zou hij ook voor een zoveelste keer bewijzen. Hij werd ondersteund door een tienkoppige band die met natuurlijke souplesse samenspelen en duidelijk professionals zijn. Deze keer, bleef het productie-gevoel wel achterwege en was de show ook, echt spontaan. Marco loste al vanaf begin van het optreden alle verwachtingen in en zong gedurende geheel het optreden geen noot vals.
Van hits was eigenlijk geen sprake, gezien iedere song van Marco even straf en gevoelig is voor het bredere publiek. Hij stond er strak in pak, genoot er zelf ook enorm van en mocht rekenen op een razend enthousiast en dankbaar publiek. Om toch enkele nummers te noemen, passeerden o.a. ‘Zij’, “Dromen zijn bedrog”, en “Ik leef niet meer voor jou” de revue. Afsluiten deed Marco na een korte maar toch krachtige bis-ronde dat bestond uit “Afscheid nemen bestaat niet” en “Rood”.
Marco kwam, zag, zong, bleef zichzelf(!) en overwon!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
