Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics
Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics zaterdag 13 juli 2019
Rock Herk is het oudste alternatieve muziekfestival in Belgiê. Sinds 1983 is er een jaarlijkse editie. Hier kan je proeven van de beste rock, punk en dance muziek samen met meer dan 20 000 muziekliefhebbers. Op 4 podia vind je de meest progressieve, hedendaagse en alternatieve muziek van vandaag en morgen.
2019 - Rock Herk was met 20.000 bezoekers verspreid over twee dagen volledig uitverkocht. Het nieuwe concept slaat duidelijk aan: een mix van Belgische toppers en talenten aangevuld met enkele internationale artiesten. Met een knipoog naar de eigen Limburgers als Whispering sons en Hemelbestormer.
LINE UP
- Vrijdag: Boi Wonder, Digitalism (Live), Tessa Dixson, Deus, Crackups, Sleaford Mods, Gruppo Di Pawlowski, Dirk., the sore losers, flashback force, Isbells, Black Leather Jacket, Goe vur in den otto, Stake, Metz, Vonnis, Peuk, Poldoore, Alia, Dj Suspect, Bibi Seck
Camping: Old Painless en Speed Queen
- Zaterdag: Mooneye, Dead Man Ray, Band of Skulls, Whispering Sons, Slow Crush, Amenra, Novastar, Dr. Lektroluv, The Van Jets, Warhola, Jaguar Jaguar, Danny Blue and the old socks, Pelace, Amenra, And so I watch you from far, Psycho 44, Psychonaut, Hemelbestormer, Celestial wolves, The Guru Guru, Vandal x, Bolt Ruin, Jules X, Mister Critical, Up To Eleven, Soulboys vs rudeboys
Camping: Hamers en Tir Django
Neem gerust een kijkje naar de pics - zaterdag 13 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/rock-herk-2019.html
Organisatie: Rock Herk
Fogerty kwam, zag en overwon. Main-act Bon Jovi werd overklast door de vroegere acts.
TW Classic kon terugblikken op een succesvolle editie van ongeveer 55 000 toeschouwers.
Een overzicht
Onder de muzikale begeleiding van Jimmy Barnes wandelen we gezwind in de richting van de 'heilige weide', Twee weken geleden bij Rock Werchter konden de meeste festivalgangers wel mijn kinderen zijn, vandaag dan weer meer mijn ouders en daar zal de affiche wel voor iets tussen zitten. Naast de Bon Jovi shirts, ontwaar ik ook al menig John Fogerty fan, benieuwd wat dat zal geven, maar daarvoor is het nu nog even wachten.
De Schot geeft zich intussen vollen bak en we vangen hier en daar al een glimp van hem op tussen de zeildoeken van de omheining door. De vergelijking die ik ergens las met De Kreuners lijkt niet geheel terecht, want dit rockt toch iets meer. Barnes die opgroeide in Australië heeft zijn memoires van een woelig leven laten optekenen en verfilmen, eens de zestig voorbij heb je als rockster wel al menig duister watertje doorzwommen en dat is bij deze kerel niet anders. Tegen de tijd dat wij goed en wel op het terrein staan, is hij alweer achter de coulissen verdwenen om plaats te maken voor Switchfoot.
Switchfoot - De kerels uit San Diego (California) worden als primeur in België aangekondigd door Ann Lemmens en dolenthousiast betreden de bandleden het podium. Met een snedige quote "Thanks for letting us in" hebben ze gelijk de sympathie van het reeds aanwezige publiek gewonnen. Twee fans van het allereerste uur beleefden de dag van hun leven, met hun spandoek "Finnaly in Belgium, after 18 years" want niet alleen springt de zanger hun beider in de armen, maar nodigt hen nadien ook nog uit op het podium. Jon Foreman springt en rent zich in het zweet en slooft zich uit voor een dankbaar publiek, de zanger is overal tegelijkertijd en met zijn broer Tim op de bas, die als twee druppels op hem lijkt, zie je hem precies nog dubbel ook. De beide broers zaten in hun jonge jaren in een Led Zeplin cover band en met de song “Rock and roll" bewijzen ze dat ze die songs nog niet verleerd zijn. Met hun eigen nummer “Dare you” gaan ze er uit, maar niet alvorens ons nog amazing day toe te wensen en een kleine verwijzing in hun song te verwerken : Dare you ... livin' on a prayer.
En dat brengt ons bij de derde act voor vandaag, John Butler trio, ook al uit Australië, zat wellicht samen met Barnes op het vliegtuig. Butler oogt wat als een goeroe uit één of andere ashram, behangen met kettingen & geluksstenen, piercings & tattoos. Hij opent met zijn lap-steelgitaar, één van de véle muziekinstrumenten die hij meester is en we krijgen songs te horen die een mix zijn van verschillende stijlen, indie & folk, reggae & blues.
De man die bekend staat om zijn uitgesproken politieke meningen , houdt het nu opvallend rustig, de interactie die we daarnet nog hadden met Switchfoot blijft nu zo goed als achterwege. De voormalige straatmuzikant is muzikaal een duizendpoot, dat bewijst hij ook met de 12 snarengitaar in de hand. Hij spint enkele indrukwekkende riffs uit zijn instrumenten en met het meer bekende “Funky tonight” zijn we aan het sluitstuk toe. Goed maar niet begeesterend, een omschrijving die vermoedelijk wel van toepassing zal zijn op de volgende artieste, want terwijl de hippie ons muzikaal entertainde, voelde je de fans toestromen en posities innemen ... al vrees ik dat dat niet voor dit trio was ...
Skunk Anansie - En of ze begeesterde, Skin, wat een moordwijf is me dat ! De kaalhoofdige zwarte panter met een héél hoog aaibaarheidsgehalte lacht, zingt, geniet en zweept de héle meute op. Ze oogt vervaarlijk, maar is zo goedlachs, daar kan je niet naast kijken. Ze lacht veelvuldig haar puntgave gebit bloot en zodoende kleurt haar microfoon knalroze van de lippenstift ... want wat een zangtalent. De nummers rijgt ze aan elkaar en onderwijl houdt ze haar publiek nauwlettend in het oog, wie niet oplet heeft het geweten " You're on the phone, you little shit" hilarisch.
Dat ze gekomen zijn om hun 25ste verjaardag te vieren, maar evenzeer om ons op te warmen en klaar te stomen voor de main act van vanavond en dat deed ze met verve. Terwijl ze “I can dream” ten berde brengt , duikt ze het publiek in, tot groot jolijt van de omstaanders en gekreun van de security boys. Met “Weak” zingt iedereen uit volle borst mee en deinen alle lichamen in hetzelfde ritme, genieten van de bovenste plank.
Het nieuwere werk wordt afgewisseld met het al wat bekendere werk en noch de zangeres, noch haar backing staan stil, muzikale hoogstandjes gepaard met een fitness workout op olympisch niveau. Als kind van immigranten kan een sneer naar de er aankomende Brexit niet ontbreken, tevens de haat en racisme in de wereld tegen alles wat onbekend is, het zou ons geen schrik mogen aanjagen. Met het nieuwe felle “This means war” wakkert ze het vuur weer stevig aan en bij “Intellectualise my blackness” zingen we weer woord voor woord mee. Met “Get of me” luidt ze het einde van een fel gesmaakte set in, 'you were amazing' gooit ze ons nog toe. We blijven versteld en met open mond achter, you too, you were more than amazing.
Tijd voor Girl Anouk , die andere rockchick, een dijk van een stem, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar na het show- en podiumbeest van daarnet blijft de Nederlandse zich de eerste nummers angstvallig achter haar microfoon verstoppen. Het is geen geheim dat optreden niet echt haar favoriete bezigheid is, maar een kroostrijk gezin als het hare behoeft brood op de plank, dus vooruit met die geit, on stage !
Ze oogt vrolijk EN welgezind en strak in het vel maar van veel interactie met haar publiek is wederom geen sprake. Haar band omringt en ondersteunt haar opperbest en we krijgen kwaliteit te horen, want perfectionistisch is ze wel. Wanneer ze een noot niet haalt bij “One day in a row” verontschuldigt ze zich daarvoor oprecht, 'knap Klote en dat voor zo'n groot publiek, dat overkomt me haast nooit ...' Het is je vergeven, want we kennen je goed genoeg daarvoor. Misschien was het de muziekkeuze (meer ingetogen, rustigere nummers) of hoorden we haar al een keertje te vaak, je kan er niks verkeerds van zeggen, maar beklijven deed het niet deze keer. Pas na “Jeruzalem” kwam er wat schwung in en dat werd gesmaakt, gevolgd door “The Dark” waarna het toch weer genieten werd van enkel haar stemgeluid bij “Lost”. Met hoe kan het ook anders “Nobody's wife” en “Good God” verlaten onze Noorderburen het podium en laten ons met een goed gevoel achter.
In de aanloop naar de rocklegende himself, worden we ondergedompeld in de sfeer van flower power & Woodstock aan de hand van foto's & filmpjes. Met songs als “Sweet Caroline” of “I can get no satifaction” pogen ze ons in de juiste sfeer te brengen en twee hippie figuurtjes huppelen vrolijk rond op en naast het podium. Wanneer Steppenwolf hun “Born to be wild” door de boxen schalt, voel je dat de heer John Fogerty niet lang meer op zich zal laten wachten.
Van “Born to be wild” net nog naar “Born on the Bayou” is een kleine stap en we zijn vertrokken voor een wervelende show. Fogerty komt er goed voor als kranige zeventiger toch al weer en hij oogt zoals steeds als een cowboy met zijn geruite flanellen hemd aan. Dat we geen schrik moeten hebben van een groep die al 50 jaar toert en dan doen we ook niet, integendeel, we genieten van “Suzie Q”. Nadat we zijn voorgesteld aan zoon Shane, een begenadigd gitarist zal nog blijken , krijgen we één van de véle Woodstock anekdotes te horen. Hoe het optreden van CCR gepland voor 21:00 hopeloos verlaat werd tot ergens vroeg in de ochtend van de volgende dag na het fel uitgelopen en door LSD gelardeerde concert van de Greatful Dead. Het verhaal wordt smakelijk verteld en gevolgd door een nummer wat naar die tijd verwijst, “Who'll stop the rain”.
De verwijzingen naar Woodstock zijn nooit uit de lucht of van het scherm en enkele covers van bevriende collega's uit die vervlogen tijden mogen dan ook niet ontbreken. Zo krijgen we “I heard it through the grapevine” met een fantastische solo op de keys, gevolgd door “With a little help from my friends” . Een familieman is onze frontman zeker, eerder maakten we al kennis met een Shane en nu ontmoeten we ook Taylor, die andere zoon, schreef ik nu Taylor, ik bedoelde eigenlijk Tyler … Een iets minder muzikaal begaafd talent, maar ach 'it's all in the family' en genieten doen we allemaal en hij nog wel meest van al.
Met een vol podium, een allegaartje van familie, Woodstock figuurtjes, backings en muzikanten krijgen we “Dance to the music” en een sympathieke versie van “Give peace a chance” gevolgd door de eigen nummers als “Down on the corner” en hoe kan het ook anders “Fortunate son” met vader John & zoon Shane front, hartverwarmend om zien.
De volgende nummers brengen ons naar de finale met “Proud Mary” en zo komt er een einde aan een uitmuntende show met een schitterende zanger, die geen moment zijn ware leeftijd moest prijs geven, niet met dans en zeker niet met zang. Dit was al top of the bill en dan moet de hoofdact nog komen, dat wordt smullen straks.
Wie een goed plekje heeft gevonden, geeft dat niet meer prijs, dorstig weer is het toch niet, integendeel, het is wel aangenaam met z'n allen op mekaar gepakt want het is een kille avond ... maar vol verwachting klopt ons hart. Een imposante 'wall of fame' toont ons foto's en souvenirs van het afgelegde tour parcours in de voorbije decennia.
We worden vergast op publiciteit allerhande, gaande van merchandising, over een Bon Jovi cruise tot en met de Bongiovi pasta saus (ik verzin dit niet) en om de wachttijd te doden krijgen we nog een Bon Jovi quiz voorgeschoteld. Allemaal vermakelijk en héél erg Amerikaans, wanneer de beelden en de quiz opnieuw voorbij komen begint het ons te dagen dat het strakke gevolgde tijdsschema plots niet meer geldt. Maar ach een diva mag op zich laten wachten en ja hoor, na 15 extra minuten wachten worden we beloond met prachtige beelden van de Brusselse Grote Markt en met “This house is not for sale” worden we overrompeld door de band.
De video wall is van een ongezien niveau en we weten niet waar eerst gekeken, wat een loepzuivere beelden. Met een nummer als “Raise your hands” hoef je niet veel meer te doen om iedereen in beweging te krijgen, de handen gaan als vanzelf in de lucht en mister John bespeelt zijn publiek met guitige knipoogjes en een tandpasta-witte glimlach. John Fogerty wordt even geroemd als levende legende en dan krijgen we met “You give love a bad name” een eerst hit voorgeschoteld. De zang komt hoofdzakelijk van de band ... en dan nog geeneens synchroon, want die grijze wolf heeft zijn streken misschien nog niet verleerd, maar zijn stem die laat de wensen over en mist aan kracht.
Terwijl de muzikanten in blote bast de show stelen en de show maken, stelt de spil van de groep teleur qua sound. Misschien een kou gevat want hij draag een trui, sjaal en dikke lederen vest ? Excuses komen er niet, en we hebben er het raden naar ... Maar nu we hier toch zijn genieten we van de prachtige beelden en de inzet van de muzikanten, want die geven zich voor de volle 100%.
We smaken nummers als “Runaway”, maar bij “Have a nice day” mis je opnieuw de power en je voelt ook aan het publiek de ergernis en ook wel de meelijwekkende blikken naar zij die een 'golden circle bandje' kochten. Bij “Blood on blood” krijgen we iets meer stemgeluid van de leadzanger te horen, die zich intussen nog warmer is gaan induffelen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een vreemd optreden is geworden, de man die de ganse dag werd opgehemeld, de rockster en womanizer gooit zijn laatste energie er uit bij “Lay your hands on me” dan daalt hij af en nadert het publiek en laat het zangwerk vooral aan hen over. Na “I sleep when I'm dead” met prachtige glasramen op de video wall gevolgd door “Bad medecine” verlieten ze het podium om dan terug te komen met slechts één bisnummer “Livin' on a prayer”.
Ruim een kwartier eerder dan gepland verdwijnt Jovi en co in de nacht en laat ons toch wat op onze honger zitten. Op weg naar de uitgang wil ik toch nog eens mijn gevoel dubbel checken met de mannen van de security en inderdaad, op de helft van de set begaven de concertgangers zich al huiswaarts. Daar zal nog menig woord over worden neergepend vrees ik.
Het is niet de eerste keer & zéér zeker niet de laatste keer, dat de main act wordt overklast door een band eerder geprogrammeerd op de affiche. Den John komt er wel overheen, die eet een goede pasta met zijn eigen Bongiovi saus, gaat op cruise en tracht misschien om toch 'ook bij leven' al wat bij te slapen.
Wij hebben genoten van onze dag & kijken nu al uit naar volgend jaar
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.
Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.
Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!
Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.
Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het vredige Henegouwse Dour wordt 5 dagen omgetoverd in één van de grootste Belgische festivals met dit jaar een bezoekersrecord van 251000 festivalgangers. Zelf kon ik er 3 dagen aanwezig zijn op het nieuwe festivalterrein tussen de windmolens.
Een overzicht
vrijdag 12 juli 2019
De vrijdag startte voor mij met een prachtig funky electropop optreden van Charlotte Adigéry in La Petite Maison dans la Prairie. Adigéry werd bijgestaan door haar vaste muzikale medewerker Bolis Pupul op de toetsen en bracht o.a. de bekendere songs “Paténipat” en “Cursed and Cussed”. Dit was echt een optreden om van te genieten. Ik voorspel dat CharlotteAdigéry een bloeiende muziekcarrière tegemoet gaat en dat ze de volgende keer veel hoger op het programma zal staan.
Marina P. & Stand High Patrol, met Rootystep en Mac Gyver aan de knoppen, Merry aan de trompet en Marina P aan de microfoon, brengen goed klinkende Dub, die misschien beter in de Dub Corner geprogrammeerd was. De Salle Polyvalente vulde zich snel met een dansgekke menigte. Marina P., mag dan klein van gestalte zijn, ze heeft een grootse stem die erg Jamaicaans klinkt. Dit en de aanwezigheid van en trompettist kwam het live-gevoel ten goede.
Flavien Berger vervolgens brengt in La Petite Maison... aangenaam klinkende electropop met de Franse slag. De tent raakt snel gevuld. De muziek klinkt verre van slecht, maar het is duidelijk op een Franstalig publiek gericht.
Op naar de Boombox dus waar ik met Octavian een goede rapper vindt. Hij werd geboren in Rijsel en groeide op in Londen en scoort vooral in Frankrijk. Met zijn ietwat nasale stem liggen zijn vocalen vaak halfweg tussen rappen en zingen.
De Belgische Claire Laffut brengt in Le Labo Franse poprock met nadruk op pop. Het is allemaal nogal zoet en commercieel en eigenlijk niet wat men onder typische festivalmuziek zou klasseren.
Na een tijdje vlucht ik naar het naburige La Salle Polyvalente voor Undubground X Misc die een feestje bouwen met elektronische dub, waarin ze soundsystem met ethno electro vermengen.
Tegelijkertijd speelt in de Dub Corner Blackboard Jungle meer authentieke dub met een soundsystem en traditionele MC’s.
Van de ene jungle gaat het naar de andere. Het duo La Jungle uit Bergen (Mons) speelt in Le Labo hypernerveuze rockmuziek slechts gewapend met gitaar en drums. Hun muziek zou je kunnen bestempelen als noiserock en trancerock. Alleszins zorgen ze voor een bezwerend optreden.
Congo Natty & The Rezistance Live brengenintussen in La Salle Polyvalente uitstekende dancehall en Dub.
David August in La Petite Maison pakt uit met aanstekelijke techno met zware bassen en trancy sound. Zijn logge dansmuziek zorgt voor een echte trip.
zaterdag 13 juli 2019
De zaterdag start voor mij met Black Mirrors in La Petite Maison dans la Prairie. Ze geven een fantastisch optreden, mede dankzij een zeer goede zangeres. Hun muziek zou je kunnen omschrijven als Pearl Jam meets Janis Joplin. Als bandje uit klein Belgenland zijn ze er toch maar mooi in geslaagd een album (‘Look Into The Black Mirror’) uit te brengen op het vermaarde Napalm Records.
De zaterdag is ook de Avantgarde Metal Day op Dour. De eerste band Vonnis heb ik gemist door het gelijktijdig optreden van Black Mirrors, maar zal ongetwijfeld een degelijk optreden gegeven hebben.
De volgende band is Birds In Row - een bende Fransen maar ze zingen in het Engels. Nou ja ‘zingen’, schreeuwen is een meer toepasselijk woord. Ze spelen aanstekelijke hardcore, screamo en af en toe ook een rustiger rocknummer. Tijdens hun set speelt op de achtergrond een heel mooie bondagevideo met het betere doe-het-zelf knopen- en suspensiewerk. Wiegedood doet allesbehalve ons in slaap wiegen. Ze bouwen een geluidsmuur van blackened metal. Het is geen pure metal meer eerder post-black extreme metal.
Bij The Body and Full Of Hell - een samenwerking tussen 2 Amerikaanse bands met gemeenschappelijke raakvlakken - bots ik nogmaals op een geluidsmuur, ditmaal één opgebouwd uit avant-gardistische noise, sludge en harsh grinding death. Het is hard, luid maar ook hypnotiserend en aangenaam.
Electric Wizard heeft dan weer letterlijk een muur van versterkers op het podium gezet. Helaas neemt deze muur een groot deel van het zicht op de interessante videoprojectie weg die bestaat uit filmfragmenten verwijzend naar het satanisme en Anton Lavey maar ook uit stukken uit bikersfilms. Muzikaal brengt Electric Wizard een geslaagde mix van hardrock stoner en doom. Gekleed in jaren 70 broeken met wijde pijpen nemen ze me mee op een heavy trip.
Neurosis zorgt ook voor een heavy trip. Minder groovy dan bij Electric Wizard en met een nog logger geluid. Ik word meegezogen door de zware muziek als in een donkere draaikolk, waarop ik vervolgens opgeslokt wordt door een enorme walvis en half verteerd weer uitgespuwd wordt. Zo voelt het althans aan.
Na Neurosis moet ik nog even bekomen vooraleer ik nog even ga kijken naar Skee Mask. Skee Mask kun je bestempelen als een drum ‘n’ bass DJ of misschien beter als kortweg bass DJ, gezien zijn voorliefde voor zware bastonen. Naast bass music hoor ik ook industrial invloeden in ‘zijn’ muziek. Wat ons de zaterdag doet besluiten .
zondag 14 juli 2019
Dijf Sanders blijkt zowaar een duo te zijn. Want Dijf Sanders krijgt versterking van muzikant Matthias Decraene, die goed aanvult met saxofoon, klarinet, percussie-instrumentjes uit bamboe en sambaballen. Dijf Sanders brengt Oosterse en Aziatische ritmes. En zingt zelf een nummer in het Indonesisch.
It It Anita pakt uit met stevige punk rock. Naar het einde van hun set wordt zelfs het volledige drumstel stuk per stuk verplaatst naar het publiek. Het is eens wat anders dan een zanger die zingend een wandeling door het publiek maakt.
Whispering Sons moet duidelijk nog doorbreken in Wallonië. Het voelde dan ook een beetje vreemd om de band in Le Labo, de kleinste concertlocatie van het festival te zien. Maar zoals verwacht gaven ze een geweldig optreden met hoogtepunten “Alone”, “White Noise”, “Hollow” en “Waste”.
Na Whispering Sons klimmen zeven Zweedse mannen het podium op geleid door de krankzinnige brulboei Sebastian Murphy. Viagra Boys brengen een energetisch rock’n’ roll optreden met een zanger met een over the top podiumattitude. Zo zingt hij minstens de helft van de songs met een bierblikje in de hand. Hij drinkt van zijn bier, maar spuwt het ook uit en overgiet er zichzelf mee. Bij gelegenheid gebeurt het zingen ook in horizontale positie. En als Sebastian Murphy niet bezig is met bier of zang, maakt hij wel tijd voor sarcastische bindteksten.
Vendredi Sur Mer is het project van de Zwitserse Charline Mignot die sinds haar aankomst in Parijs zangeres is geworden die Frankrijk in een korte periode heeft verleid. Charline Mignot, de volslanke zangeres met de mooie stem heeft 2 dansers meegebracht naar La Salle Polyvalente. Ze brengt aangenaam klinkende onschuldige electropop, die het goed doet bij het publiek. Haar optreden is zeker niet slecht, maar na een tijdje beginnen de nummers teveel op elkaar te lijken. Dus , hou ik het na een tijdje voor bekeken en ga in de naburige Le Labo even kijken naar Gus Dapperton, die rustig voortkabbelende zonnige poprock brengt.
Action Bronson is kennelijk een grote meneer in de Amerikaanse hiphopwereld. En ja, de man kan inderdaad goed rappen. En daarmee is zowat alles gezegd van dit routineus optreden in The Last Arena.
In Le Labo brengt Boy Pablo veel te brave luchtige poprock. Dit is ideale muziek voor een strandbar, maar komt op een festival als Dour niet echt tot zijn recht. Ik blijf dan ook niet lang hangen, maar begeef me naar de Dub Corner waar Blackboard Jungle feat. Dixie Peach een lekker Dub feestje organiseren, waarbij menig in het publiek liefst zo dicht mogelijk bij de speakers van de soundsystem staat te dansen.
Tale of Us brengt in de Red Bull Electropedia Balzaal een verschroeiende set van in vervoering brengende electro en techno.
Fat White Family speelt in Le Labo indierock met post-Britpop en post-punk invloeden en levert een degelijk optreden af.
En dan komt in La Salle Polyvalente het optreden waarop ik al de hele dag wacht, namelijk dat van Kompromat. Achter de mysterieuze naam Kompromat verschuilen zich de electrogrootmeester Vitalic (Pascal Arbez-Nicolas) en Rebeka Warrior (aka Reby Combat) van het electropunkcombo Sexy Sushi. Ik had het voorrecht hun album ‘Traum und Existenz’ te reviewen en schreef toen als conclusie: “Kompromat levert met ‘Traum Und Existenz’ een gevarieerd, intelligent en vaak nogal minimalistisch electro-meesterwerk, dat een divers publiek kan aanspreken. Een aanrader.”
Vitalic tovert super klinkende electroklanken uit zijn laptop en andere apparatuur, maar het is vooral het charmante Duits met Frans accent van Rebeka Warrior die het live doet. Ik laat me volledig verleiden door de muziek en dans mee met de uitzinnige menigte. Dit is voor mij het beste optreden van de dag.
In Le Labo smijt Kiddy Smile live zich volledig in een nogal camp optreden. Hij brengt soulful house met live zang en veel extravagantie. Kiddy Smile leeft in een fluowereld van extravagante pakjes, crossdressing en oversized plastic pruiken. Kortom een aanrader om live te zien.
Lenny Dee & Malke zetten in La Salle Polyvalente een set neer van hard techno en gabber, begeleid met coole samples en live drums.
Tegelijkertijd bewijst Mr. Oizo in The Last Arena dat hij nog altijd een meester is in de hedendaagse technoscene. Je kan je wel de vraag stellen in hoeverre het live is. Wellicht is alles voorgeprogrammeerd. Mr.Oizo maakt wel een goede keuze van nummers en sidekick Flat Eric, een veredelde handpop die lijkt op een geel aapje, mag regelmatig eens wat mee bewegen op de muziek.
In Le Labo draait Kampire, een vrouwelijke dj die grossiert in afrobeat en bassen. Al zitten er ook bekende dancetracks in haar set.
Casual Gabberz brengen in La Salle Polyvalente een dj set van - u raadt het nooit - gabber. Ik zag dan ook veel festivalgangers het typische gabber danspasje met wisselend resultaat proberen.
Afsluiten doe ik door in La Petite Maison dans la Prairie nog even wat nummers mee te pikken van de dj-set van het New Yorkse dj-trio Body And Soul die een mix draaien van disco, latin beats en hiphop.
En op die manier kan ik drie dagen Dour besluiten
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dour-festival-2019.html
Organisatie: Dourfestival , Dour
NOS Alive Festival 2019 - Obrigados NOS!
NOS Alive Festival 2019
Passeio Maritimo
Algès
2019-07-11 t-m 2019-07-13
Jasper Vanassche
2019Algès, de idyllische buitenwijk van Lissabon, wordt eenmaal per jaar omgetoverd tot het NOS Alive festival, een festival dat qua line-up en sfeer gerust naast Rock Werchter en Pukkelpop kan staan. Op een zonovergoten zaterdagavond worden we dan ook volledig ingenomen door vier echte rasartiesten.
Overzicht van een dagje … zaterdag 13 juli 2019
Allereerst verschijnt Bon Iver op het hoofdpodium. Justin Vernon, met zijn gekende hoofdband-koptelefoon, zet meteen de toon met “Perth” en “Minnesota, WI”, en zo vormen de eerste twee nummers van hun tweede (self-titled) album meteen een ijzersterke start. Zij die gekomen zijn om nieuwe nummers te ontdekken, zijn er helaas aan voor de moeite. Hoewel ‘i,i’ eind volgende maand al in de winkelrekken ligt, maakt dit concert nog steeds deel uit van de ‘22, A Million’ tour. Wat volgt is dus veel geëxperimenteer en (te)veel autotune, maar de band probeert wel telkens een iets andere versie te brengen live.
Het duo “Flume” –“ Skinny Love” maakt het publiek pas echt wakker, en de Portugese tienermeisjes rondom mij laten hun tranen de vrije loop. Het sterkste nummer van de set is ongetwijfeld “Creature Fear”, in het begin wat sneller en daarna wat trager dan op cd, met een knallend postrockeinde. Gedurfd geniaal, zou je kunnen zeggen. De creatieve trip wordt beëindigd met “22 (OVER S∞∞N)”. “It might be over soon”, zegt zijn computerstemmetje op het eind, en we beseffen dat deze magische avond wel eens heel snel gedaan kan zijn.
Reden te meer om nostalgisch te genieten van Smashing Pumpkins. Wanneer het doek valt, weerklinkt George Frideric Handel, zien we gigantische poppen verschijnen, en stapt de reeds 52-jarige Billy Corgan in een Voldemort-achtig kostuum richting microfoon. Met “Siva” en “Zero” krijgen we meteen twee gouwe ouwe voorgeschoteld, daarna valt het wat stil met nummers uit hun meest recente ‘Shiny and Oh So Bright, Vol. 1’. Bij “Bullet With Butterfly Wings” valt het ons op dat Billy de hoge noten bij momenten niet meer aankan, maar dan neemt het publiek maar al te graag over. Net wanneer we twijfelen om reeds naar de tent te gaan en een goed plekje voor Thom Yorke te bemachtigen, spelen ze achtereenvolgens “Disarm”, “The Everlasting Gaze”, “Ava Adore”, “1979”, “Tonight Tonight” en “Cherub Rock”. De heerlijke best-of set wordt afgesloten met “Today”, en ‘The greatest day I’ve ever known’ weergalmt nog minuten verder bij het laaiend enthousiaste publiek.
Op dat moment is Thom Yorke reeds begonnen aan zijn optreden, en hebben we zijn eerste hit “Harrowdown Hill” helaas gemist. Niet getreurd, hij trakteert ons op een gevarieerde mix van nieuw en oud werk. Op weergaloze manier laat hij jou toe in zijn eigen, vreemde, elektronische bubbel, hij danst en zingt met volle overgave. Zowel muzikaal als visueel krijgen we een show van het allerhoogste niveau. “Two Feet off the Ground”, zo heette de bonustrack op ‘ANIMA’ oorspronkelijk, en door dit zinnetje minutenlang te herhalen met een tv-sneeuwscherm op de achtergrond, brengen Thom en Nigel de tent in hogere sferen. De twee nummers van zijn ene band Atoms for Peace vormen eveneens een hoogtepunt, songs van zijn andere band, Radiohead, krijgen we helaas niet.
Als encores brengt Thom eerst “Dawn Chorus”, een bloedmooi, ingetogen pianonummer, en daarna “Atoms for Peace” (het lied, niet de band). Hij sluit af met de legendarische woorden ‘Thank you machines, thank you Nigel’. Awel, gij ook merci, Thom!
Al dansend gaan we tenslotte de nacht in met The Chemical Brothers. Tom Rowlands en Ed Simons serveren ons een ferme dj-set waarin “Chemical Beats” het eerste herkenningspunt vormt. Bij “Hey Boy, Hey Girl” ontploft de wei en worden we 20 jaar terug-geflitst in de tijd. Helaas voelen we ons bij de andere, recentere nummers dan weer vrij oud, al kunnen we dan telkens wel genieten van de leuke achtergrondfilmpjes.
Het ultieme dansfeest wordt afgesloten met kleppers als “Galvanize” en “Block Rockin' Beats”, het nummer waarmee de wereldwijde doorbraak een feit werd.
Lissabon heeft ons aangenaam verrast met dit festival, onze city-trip voor volgend jaar is bij deze geboekt!
Organisatie: NOS Alive Festival
The LVE - " Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast , maken die je leven ook weer beter hé."
Wij volgen de band The LVE al sinds 2016. Toen hadden we een interview met Gerrit, bezieler en frontman van de band. Ondertussen heeft The LVE een heel parcours afgewerkt en is er nu een nieuwe single uit “Letters”. Uitgebracht via Gentlemen Recordings. We stelden Gerrit enkele vragen daarover, maar vroegen ons ook af wat er sinds dat laatste interview in 2016 op professioneel en persoonlijk vlak is veranderd? Of bepaalde doelen zijn bereikt? En wat de toekomst zal brengen.
De reden van dit interview is de nieuwe single “Letters”, een zeer aanstekelijke song moet ik zeggen. Is er veel veranderd sinds het begin periode puur muzikaal bekeken?
Blij om te horen dat “Letters” je bevalt! “Letters” is een belangrijk nummer voor mij. Het gaat over mijn dochtertje Giulia – waarschijnlijk de mooiste ter wereld. Maar ook al van toen ze mini was een heel speciaaltje. Geen ‘standaard materiaal’, laat het ons zo zeggen. Ik vind dat heel leuk, dat ze in zo’n gekke wereld leeft. Maar ik merk dat mensen een kleintje al van jongs af aan willen conditioneren om mee in de pas te lopen. Waarom? En in wiens pas? En is dat dan de pas die mensen later gelukkig gaat maken? Ik betwijfel dat. Daarom schreef ik “Letters” voor haar - dat ze maar gewoon blijft zoals ze is. I love it! Over je vraag - er is wel wat veranderd aan onze werkwijze. Maar ik heb het gevoel dat bands bij elke plaat anders werken. Vaak zie je dat groepen een heel geproduceerde plaat maken om daarna een plaat te maken met hoge live-feel. Wij zitten met ons laatste album ‘Heartbreak Hi’ in dat stadium waar we mijn songs in de studio durven te bewerken om ze ’s avonds zo goed als klaar te hebben.
Ik hoor op de nieuwe single een meer 'volwassen band', bent u het daar mee eens?
Daar ben ik het wel mee eens. In de begindagen was de band eerder een backing band die mijn solonummers meespeelde. Dat is nu lang verleden tijd - we kennen elkaar na een paar jaar heel goed. De bandleden ontwikkelden ook hun eigen LVE-stijl van spelen. Dat vind ik heel cool en daar maken we nu gebruik van. Ik denk dat iedereen een soort ‘LVE-modus’ gevonden heeft en die aanzet wanneer wij samen aan ’t werk gaan. Veel live spelen, in Vlaanderen en Nederland, dat maakt een band ook gerodeerd en volwassen. En los daarvan zijn wij zo goed als allemaal op persoonlijk gebied door moeilijke fases gegaan. Dat maakt een mens ook volwassen. De tijden van onschuld en onsterfelijkheid zijn bij ons voorgoed voorbij, vrees ik.
Welke richting willen jullie uitgaan eigenlijk? Is er ook een nieuwe plaat gepland?
Zoals hierboven al gezegd vermoed ik dat wij ook weer een pendelbeweging gaan maken voor de nieuwe plaat. Ik heb de tracks geschreven en daar gaan we nu mee aan de slag met de groep. Na de zomer komt er een eerste single, de datum voor de nieuwe plaat ligt nog niet vast. Mijn demo’s zijn weer wat experimentele en psychedelische, met lange sferische stukken en outro’s. De drums zijn vaak geloopte drums - dus de groove daar gaan we ook op inzetten. Ik kijk enorm uit naar het afwerken van die nieuwe nummers. En ben zelf ook benieuwd - soms veranderen mijn demo’s tot totaal andere songs nadat de band ze vastgepakt heeft. Heel cool is dat, zo’n songwritingproces van demo tot eindresultaat!
Zijn er ook tourplannen, waar kunnen we de band live zien. Doen jullie festivals aan?
Natuurlijk! Wij zijn een heel actieve live band. Onze nieuwe booker Rise Agency heeft de hoofdzetel in Nederland, ons platenlabel Gentlemen Recordings zijn Rotterdammers. Dus we spelen veel in Nederland - Scheveningen, Groningen, Utrecht … Heel leuk - dat is voor ons ook elke keer een soort van city trip. Wij matchen heel goed met het Nederlandse publiek, hun pers en radio. Ook bij ons hebben we een topjaar achter de rug met een eerste keer in de Botanique, shows in Trix, De Studio, Reflektor … Deze zomer spelen we enkel tijdens Museumnacht in Antwerpen. De reden daarvoor is dubbel: we willen de demo’s omzetten tot nieuwe nummers en onze gitarist Bert heeft recent de band verlaten. Dus we gaan ons deze zomer werken aan onze sound en setlist.
In 2016 stelde ik de vraag, hoe blijf je die vele activiteiten combineren met het ouderschap en zo? Ondertussen is het nog niet rustiger geworden in uw leven, dus hoe blijf je dat toch doen?
Haha … Ik vond dat toen een geweldige vraag en dat vind ik nu nog steeds zo. Mijn tweeling is vier jaar, dus dat gaat al beter. Mijn zoontje Lucio wil zelf altijd muziek maken, dus ik kan gewoon dingen doen thuis met hem erbij - gezellig. Hij installeert zelfs mijn pedalboard van A tot Z. Haha … Maar nee serieus - evident is dat niet. Maar mijn en onze passie is zo groot dat we niet anders kunnen dan dit te doen. Ik werk sinds januari ook halftijds - ook om meer met muziek bezig te kunnen zijn. Een keuze waar ik heel blij mee ben.
Ook de andere bandleden zijn met nog andere projecten bezig. Is ook dat allemaal nog combineerbaar met The LVE?
Tot nog toe lukt dat goed. Soms is het puzzelen om repetities vast te zetten, maar ça va. Ik denk dat met andere dingen bezig zijn ook goed is hoor. Dat geeft mijn mensen ook ademruimte, frisse ideeën om The LVE weer extra nice te vinden. Ze doen ook allemaal leuke dingen en spelen bij toffe bands.
Ik was in 2016 zeer onder de indruk van die breekbaarheid, de nieuwe single klinkt zonniger, iets minder somber - als ik dat zo mag zeggen. Wat is uw mening hierover?
Wel daar is wel iets voor te zeggen. En ik vind het leuk dat je dat hoort. Op ons album staan een paar sombere nummers – “Heartbreak Hi” gaat bijvoorbeeld over de dood van mijn vader - maar even goed zonnigere nummers. Het is nooit mijn opzet geweest om sombere nummers te maken, maar het ligt me wel beter. Ik voel me meestal heel goed, maar net wanneer ik me slecht voel , helpt het om een nummer te maken. Als ik me super voel dan hou ik me meer bezig met de solo van Slash in “November Rain” na te spelen, of zo.
Ik had ook de vraag gesteld wat zijn de verdere toekomstplannen. Hebt u tot op heden die plannen kunnen realiseren, m.a.w. zitten jullie op schema?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb nog steeds het gevoel dat we beter worden, betere platen maken, betere shows spelen en coole dingen doen. Dat is belangrijk voor mij. Tussen het vorige interview en nu hebben we veel dingen beleefd. The Zombies, de échte, hebben over ons getweet, dat ze ons zo goed vinden; hoe cool is dat? En The Brian Jonestown Massacre heeft mij specifiek gemaild om te vragen of we hun support wilden spelen - ja dat zijn momenten dat je echt flipt van enthousiasme! Op Radio 1 hebben we een paar maanden airplay gehad, dat is ook geen evidente in onze Vlaamse wereld met 1.000 indie bands. Leuke shows gespeeld. En waar ik bijzonder dankbaar voor ben? Dat we weer zo’n topclip als die van “Letters” gemaakt hebben. Echt frappant hoe we dat elke keer doen. Met een vaag idee gaan we aan de slag. Filmen doen we zelf. Monteren doen we zelf. En het artwork doen we zelf. Zonder te willen opscheppen - ik vind onze clips echt bij de beste van België. En elke keer weer sta ik er van versteld dat wij dit klaarspelen. Dat kan alleen met deze band. Laat die MIA-bekroning dus maar komen!
The LVE heeft een heel parcours afgelegd, zijn er dingen die je weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Goh, ik ben niet zo’n type denker. Ik leef heel hard vandaag, ik denk niet (meer) veel aan vroeger, en ook niet veel aan de toekomst. Ik wil zoveel mogelijk bewust genieten van wat ik en wij doen, niet te veel zorgen maken. Wij stellen natuurlijk doelen voorop, maar het heeft geen zin ons daar nu al druk om te maken. Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast maken die je leven ook weer beter hé.
Zijn er naast activiteiten bij the LVE nog activiteiten met uw label I have a tiger records gepland?
Wij zijn gestopt met I Have A Tiger, twee jaar geleden. Spijtig, want dat was leuk. Maar we staken daar veel tijd in. En wat je daarstraks vroeg - de combinatie van jobs, muziek, gezinnen … dat werd te veel. Dan moet je kiezen en binnen I Have A Tiger leek het ons toen beter te stoppen. Maar wie weet hé. Ik denk dat een label als I Have A Tiger bijzonder waardevol kan zijn in het nieuwe, veranderde muzieklandschap.
In 2016 vertelde u mij het volgende: '' Maar ik kan wel vertellen dat we in 2016 heel graag een nummer willen opnemen met Peter Van Asbroeck - dus Peter als je dit leest - let’s meet!'' Is daar ooit iets van in huis gekomen?
Nee, dat is nog niet gebeurd, maar we staan daar nog altijd voor open! Weet je - onze setlists zijn berucht. Dat komt omdat ik walg van saaie setlists in drukletter, arial bold. Dan denk ik - voor creatieve mensen, kan je niks fijner bedenken? Dus ik verras mijn band elke keer met een wacko setlist. Daar kan alles en iedereen op staan - en vaak zijn de afbeeldingen gelinkt aan waar we gaan spelen of over wie we praten. De Peter was lang een soort van ‘nonkel’ van de groep, dus die stond op elke set. Ik heb hem ooit ook uitgenodigd op ons LVE-nieuwjaarsfeest. Hij kon toen niet komen, maar stuurde voor iedereen van de band een gepersonaliseerde foto op. Misschien heeft hij nu meer tijd? In dat geval - Peter, wij willen graag een clip opnemen met jou, held!
Als we in de verre toekomst kijken, is er een soort 'einddoel' iets wat je absoluut wil bereiken?
Wij hebben wel een bucketlist met wensen. Ik kan niet voor heel de groep spreken, maar waar ik van droom? Shows op prachtige plekken spelen. En dan denk ik meer aan Deep In The Woods, La Truite Magique, Into The Great Wide Open … dan aan de AB of zo. Natuurlijk vinden wij de AB ook oké hé. Haha … Zo’n plek, een volle maan erbij en een ultieme connectie met het publiek. Dat zou me echt dolgelukkig maken!
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe? zet ze gerust hieronder
Stay Safe and Be Nice to Other People! En nog eentje - als je ons of andere indie bands een warm hart toedraagt - laat dat merken en verspreid the message! Het is vaak knokken om albums, clips, nummers ineen te steken. Het is heerlijk hoor. Maar het is dan ook altijd heerlijk om te voelen dat mensen daar blij van worden. Voilà!
LINK CLIP
https://youtu.be/vvpcgvhNqBM
LINK SPOTIFY
http://tiny.cc/18un8y
FACEBOOK
facebook.com/itsthelve
INSTAGRAM
instagram.com/itsthelve
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics vrijdag 12 juli 2019
3 dagen, 3 podia en 44 acts. De 44e editie van Sjock -het best bewaarde festivalgeheim van Europa dat op 12, 13 en 14 juli 2019 op Poeyelhei Gierle nabij Turnhout plaatsvindt
Sjock, het best bewaarde geheim der Europese festivals
Sjock, het oudste nog bestaande alternatieve én onafhankelijke festival van België viert dit jaar zijn 44e verjaardag en is al sinds jaar en dag een initiatief van de vrijwilligers van Jeugdhuis ’t Hoekske in Gierle. Het is de oervader van festivals als Groezrock, Jera On Air, Speedfest en ScumBash. In al die jaren tijd is het evenement uitgegroeid tot een uniek festival, waar Rock met de grote R centraal staat. Sjock scheidt zich af van de mainstream-waanzin en kiest bewust voor rock-‘n ‘-roll in de originele betekenis van het begrip.
Vandaag de dag is Sjock dé ontmoetingsplaats voor rockabilly’s, psychobilly’s, hillbilly’s maar ook voor vetkuiven, tattoos, erotiserende netkousen, dito decolletés en voor iedereen die rock-‘n ‘-roll een warm hart toe draagt.
Line-up
MAIN STAGE
The Hives (SWE), Flogging Molly (US), The Hellacopters (SWE), Gluecifer (NOR), CJ Ramone (USA), King Khan and the Shrines (DE), The Rumjacks (AUS), Booze and Glory (UK), The Briefs (USA), Electric Frankenstein (USA), Night Birds, Baby Shakes (US), Los Chicos (ESP), The Schizophonics (USA), Grindhouse (AUS), The Hip Priests (UK), The Grave Brothers (BE).
TITTY TWISTER
The Delta Bombers (USA), The Go Getters (SWE), Vanja & The Dragtones (SWE-US), The Country Side of Harmonica Sam (SWE) , Charlie Thompson (UK), Walter Broes & the Mercenaries (BEL), The Kokomo Kings (SWE), The Goddamn Gallows (USA), Cousin Harley (CAN), The Hi-Winders (SWE), The Nite Howlers (FRA), Los Torontos (ESP), The Hi-Tombs (NL), Negative Nancy and the Moodswings (BE), Sant Anna Bay Coconuts (BE), The Heathen Apostles (US, Barstool Preachers (UK), Thee Scarecrows aka (UK).
BANG BANG STAGE
Bloodstrings (GER), The All-Star Wedding Band (BE), De Stekkers (NL), The Peawees (IT), Crackups (BE), Lone Wolf (NL), Prince Beastly (BE), Steal Shit Do Drugs (USA).
Terigbluk - Sjock 2017en 2018
Duizenden bezoekers uit heel Europa trokken naar het zonovergoten Belgische rock-‘n-roll-Mekka in Gierle om te watertanden bij onder meer (in 2017) The Hellacopters; Bad Religion, The Living End, Nashville Pussy, Zeke, New Bomb Turks, Rocket from the Crypt en in 2018 bij MC50, Descendents (US), Pennywise (US), Dead Kennedys (US), Turbonegro (NO), The Mummies (US), The Bronx (US) en Dwarves (US).
Neem gerust een kijkje naar de site www.sjock.com
Neem gerust een kijkje naar de pics - vrijdag 12 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sjock-2019.html
Organisatie: Sjock, Gierle
Binnen het aanbod van bands die hardrock, sleaze en glam in hun oldschool-vorm brengen, vinden we al te vaak flauwe afkooksels tot ronduit gewone kopieën van de artiesten uit het wilde verleden. Maar soms, heel soms kom je onontgonnen parels tegen die je versteld doen staan, je murw slaan en je door middel van het brengen van de ene na de andere adrenalinestoot plots weer 16 doen voelen. Eén daarvan is WildHeart. Deze jonge topmuzikanten zien er niet alleen uit alsof ze even vanuit de jaren '80 naar het heden zijn geflitst, ze klinken ook zo aanstekelijk als bands als Mötley Crüe, Skid Row en dergelijke in hun topjaren. In 2016 waren we al danig onder de indruk van WildHeart’s titelloze debuutalbum waarover we schreven: ''Zowel technisch - op wat een hoog niveau worden die songs toch één voor één gebracht - als spontaniteit en gedrevenheid blinkt plaat en band volledig uit. We komen het heel zelden tegen dat we van begin tot bitter einde, bij het beluisteren van een debuut plaat, compleet murw worden geslagen. Maar bij WildHeart was dit zeker het geval. Een aanrader van formaat!"
Er komt nu een nieuw pareltje op de markt, 'No Love', waarop WildHeart begane wegen verder blijft bewandelen. Lekker groovy klinkende gitaarlijnen die klieven door je vege lijf. Drumsalvo's die je als kanonschoten wakker schudden en die verdomd heldere en heel hoge vocale aankleding, waarbij de haren op je armen rechtkomen van puur innerlijk genot. Het is ook anno 2019 nog steeds de manier waarop WildHeart de aanhoorder murw slaat. Vanaf “The Mirror”, eigenlijk een eerder zachtmoedige intro, zijn we vertrokken voor wat niet anders kan genoemd worden dan een lekker oldschool heavymetalfeest van zeldzaam hoog niveau. “A Strangers Eyes” hakt er stevig in en ook bij “Nothing But Trouble” krijg je prompt de neiging die song uit volle borst mee te brullen. Je haalt de luchtgitaar boven en begint stevig te headbangen tot de vroege uurtjes. Het is eenvoudig, maar o zo spontaan op de heupen werkend, dat je hierop onmogelijk kan stilzitten. Dat is de rode draad op deze schijf. WildHeart doet ook anno 2019 dus niet aan experimenteren of stijlbreuken, zo blijkt. Waarom zou je een stijl waarmee je zoveel heavymetalliefhebbers een oorgasme bezorgt veranderen? WildHeart doet met songs als “No Love”, “One Way Ticket To Paradise”, “Rumours” en “The Winner's Always Right” dan ook wat het altijd heeft gedaan: ons rockhart enorm diep raken. “Tonight We Rock” is niet alleen de afsluiter van deze schijf, maar vat deze plaat goed samen.
WildHeart voegt aan zijn sound van drie jaar geleden wellicht niet zoveel toe, maar is duidelijk wel volwassener geworden. Alle gezichten kijken meer dan ooit dezelfde kant uit en dat resulteert in een perfecte, pure oldschool hardrock/heavymetalschijf die kan geplukt worden uit die jaren '80, moest je niet weten dat het een recent schijfje is. Doordat WildHeart echter de aanhoorder bewust meesleurt naar enkele vroegere decennia die al ver achter ons liggen, en daar enorm veel sausje spontaniteit en spelplezier aan toe voegt. Waardoor de ene na de andere adrenalinestoot je heavymetalhart in vuur en vlam zet. Komt WildHeart daar gewoon mee weg en trekken ze ons andermaal compleet over de streep.
De wegen van Johnny Walker (All-Seeing Eyes) en Margaret Airplaneman kruisten elkaar in Lille en dat wou ik onder geen beding missen. Plaats van de afspraak was l’Imposture, een sympathieke bruine kroeg qua capaciteit te vergelijken met de Pit’s en waar de rock-‘n-roll in de vorm van talloze vergeelde affiches van de muren droop. Ik voelde me er meteen op mijn gemak en het werd bovendien een memorabele avond waar ook oude bekende James Leg getuige van was.
Niet dat we iets wereldschokkends meemaakten. Margaret Airplaneman durfde al eens een noot te missen en All-Seeing Eyes borduurden gewoon voort op de nalatenschap van de Soledad Brothers maar de passie en de liefde waarmee ze hun ding brachten maakte het onweerstaanbaar. Dit zijn van die zeldzame artiesten die je gewoon dood wil knuffelen.
Vorig jaar zag ik Mr. Airplane Man schitteren op het Binic Folks Blues Festival, voor deze tour moest Margaret het, na het afhaken van een zieke Tara McManus, alleen zien te klaren. Maar hier in Lille zorgde ze voor een unieke setting.
De eerste paar nummers liet ze zich bijstaan door drummer Matt Ayers, daarna mochten ook de overige leden van All-Seeing Eyes het podium op. Nu kennen Johnny Walker en Margaret Garrett elkaar wel en probeerden ze vroeger al eens iets samen, toch bleef deze onverwachte bezetting onuitgegeven. Het haalde wel wat de vaart uit de set - voor ieder nummer dienden er immers telkens afspraken gemaakt te worden - maar dat nam ik er graag bij.
Vooraf had Margaret haar muziek omschreven als ‘John Lee Hooker ontmoet The Velvet Underground’ en dat klopte grotendeels wel. Vooral die laatsten kwamen soms, met dank aan de band, uitdrukkelijk om de hoek piepen. Heel veel verschil met Mr. Airplane Man is er niet. Ook hier drapeerde Margaret haar zweverige zang op een bedje van gruizige gitaren met duidelijke wortels in de blues. Wellicht iets etherischer, breekbaarder en een stuk opgeschoven richting drone blues. Het kwam het hypnotiserende aspect alleen maar ten goede en zorgde voor een wat mysterieuze sfeer. Toch was het vooral die bedwelmend mooie gitaar die me aan haar voeten kluisterde. Gruizig en subtiel tegelijkertijd, ingetogen maar toch niet te verlegen om af en toe eens uit te halen.
Mijn favoriete nummers bleven, buiten “I’m in love”, achterwege en veel songs kon ik niet meteen thuiswijzen. Maar ook dat vormde geen enkel bezwaar om me in complete vervoering te laten brengen door een fenomenale Margaret Airplaneman, die nu ook een solo cd (vinyl volgt later) uit heeft: ‘Live at the Charles River Museum of Industry’.
De Soledad Brothers maakten het mooie weer tussen 1998 en 2006. Een sensationele liveband die ik toen ettelijke keren aan het werk zag. Helaas bleek het sprookje na acht jaar definitief uit. Er werd nog een reünie aangekondigd maar die werd in laatste instantie dan toch weer afgeblazen. Frontman Johnny Walker zag ik nog terug met Cut In The Hill Gang (de laatste keer samen met James Leg) en ook solo zo’n acht jaar geleden. Flink verouderd en wat bijgekomen maar het heilige vuur is hij duidelijk nog lang niet kwijt.
Hij heeft naar eigen zeggen de laatste jaren wat geld verdiend als arts zodat hij nu opnieuw kan doen wat hij graag doet. Daar kunnen we alleen maar blij mee zijn. Met drummer Matt Ayers (ook te horen op enkele platen van James Leg) en bassist Kane Kitchen (beiden van de Cincinnati, Ohio band The Guitars) heeft hij nog maar eens een nieuwe band uit de grond gestampt. Cut In The Hill Gang vond ik destijds altijd nogal stroef klinken maar met All-Seeing Eyes (uitvalsbasis Dayton, Kentucky) lijkt de souplesse van de Soledad Brothers teruggekeerd. Blues die schaamteloos mikt op de heupen, wat klonk dit weer swingend.
Uiteraard was het een feest om die paar oude Soledad Brothers songs (waaronder “Break ‘em on down”) terug te horen maar het nieuwe werk klonk minstens even geïnspireerd. Nonchalant peuterde Walker de ene na de andere infectueuze stomende riff uit zijn gitaar en daar was werkelijk geen ontkomen aan. Een scheurende mondharmonica zorgde er nog net voor dat ik niet volledig weggleed in een zaligmakende narcose. Dit was, met dank aan zijn twee kompanen, een Johnny Walker in bloedvorm, zonde dat we hier zolang op moesten wachten. De paar nummers die drummer Matt Ayers zong klonken ietsje harder en leken een voedingsbodem te hebben in de Britse sixtiesblues waarbij ik dan vooral aan Savoy Brown denk.
Het zorgde voor de nodige afwisseling maar de verrassing van de avond was zonder twijfel de cover van “Et moi, et moi, et moi”. Het werd een erg vrije, veramerikaniseerde interpretatie en een mooi eerbetoon aan monument Jacques Dutronc.
Margaret Airplaneman en All-Seeing Eyses zorgden last minute voor een zweterig avondje in Lille die nog lang zal nazinderen.
Organisatie: Imposture, Lille
Voor wie graag voortdurend vertoeft in intensieve duisternis zijn er op muzikaal vlak genoeg bands en artiesten die je door middel van hun muziek de mogelijkheid bieden dat te ervaren. Rook is zo een schoolvoorbeeld van een band die duisternis brengt in golvende bewegingen. De Gentse band bracht een eerste EP op de markt met de veelzeggende titel 'I'. Daarop staan drie songs die elk aspect van dat ontwerp 'duisternis' uit de doeken doen.
Zo word je bij “No Ocean” in eerste instantie binnen een eerder intieme en breekbare omgeving tot zen gebracht. Uiteraard allemaal binnen een donkere omkadering. Een streepje licht valt nergens te bespeuren. Net als we willen schrijven dat er geen dreiging uitstraalt, worden alle registers plots compleet opengetrokken en lijkt het wel dat de poorten van de Hel worden opengezet met alle apocalyptische gevolgen van dien, waarna die broze rust prompt wederkeert. Zo gaat deze song op en neer, van links naar rechts, met golvende bewegingen waardoor uiteenlopende emoties worden aangesproken.
Tijdens “Unreach” komen strijkers naar boven. Dat zorgt voor een akelige atmosfeer, het gevoel alleen te zijn in een donker bos, omgeven door mystieke wezens die elk moment je het leven zullen ontnemen. Dat is toch wat wij ons daarbij voor de geest halen. Rook slaat aan het experimenteren met duisternis en verheft dat daardoor tot een soort kunstvorm. We wisten niet dat dit kon. Maar deze band bewijst het in circa negen minuten. We voelen ons hart bonken van pure angst, maar niet doordat de geluidsmuren worden afgebroken. Langzaam maar zeker voelt die dreiging aan als donkere walmen die je de keel dichtknijpen. Letterlijk wel te verstaan. Waardoor je, eens bevangen door die rook, een beklemmend gevoel krijgt vanbinnen. Vergelijkbaar met opgesloten zitten in een donkere en rokerige kamer. Waar dreigende geluiden uit de diepte je letterlijk tegemoet komen. Op het circa tien minuten lange “Tantalize” wordt datzelfde beklemmende gevoel van onmacht alleen maar sterker doordat de band elementen toevoegt die aanvoelen als opborrelende lava na een vulkaanuitbarsting, die als een kokend vuur op je huis afkomt.
In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen. Je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen. Op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomatmosfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis tot kunst verheffen in de toekomst.
Je kan deze EP digitaal kopen via https://rookofficial.bandcamp.com/releases . Inmiddels is ‘I’ ook op CD en in beperkte oplage vinyl te koop.
Het beest dat in Jon Spencer huist is lang nog niet getemd, integendeel, het briest en raast heviger dan ooit tevoren. ‘Meat + Bone’ laat een Blues Explosion horen die teruggrijpt naar de ongetemde razernij van ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, drie vunzige lappen smerige garage rock. De vleeshaak en de rauwe klomp vlees op de cover liegen er niet om, dit is een brok dirty ass rock’n’roll die bloedt, krast en hard doorbijt.
Spencer mag dan al wat ouder zijn, hij is cool as fuck en gromt, raast, roept en blaft dat het geen naam heeft. De gortige rock’n’roll van de Blues Explosion is gulzig en wild als in hun beste dagen en de vuile gitaarlicks kletteren in het rond. De vette opener ‘Black mold’ (check de geweldige rauwe clip op You Tube, in de Ardennen opgenomen trouwens) sloopt al de eerste muren en daarachter dendert de trein driftig voort. “Get your pants off” is het equivalent van een superswingende funky blote tiet, “Danger” is een opgejaagde klonter adrenaline die de wildste uitspattingen van The Stooges evenaart en “Unclear” is een bluescrooner die door de vleesmolen is gedraaid.
Kortom, dit is Jon Spencer op zijn best, en u moet weten dat The Jon Spencer Blues Explosion op een podium nog een paar graden straffer en heter is, dus is het een must om dit live te gaan aanschouwen op 11 december in de AB of op 2 december in Aeronef Lille.
Tien jaar heeft het geduurd maar dit jaar was het eindelijk zo ver. Het nieuwe album van Rammstein ligt in de rekken. Gelukkig was de inspiratie voor de nieuwe nummers groter dan bij het kiezen van hun albumnaam. ‘Rammstein’ heet de nieuwe plaat met een nieuw geluid. Meer techno en beats verweven met de vertrouwde metal en gothic.
Nog steeds in de originele bezetting schuimt dit zestal de Europese stadions af. Kilo’s vuurwerk en ontelbare gasflessen werden richting Brussel gesleurd om allemaal in rook te zien opgaan. Geen nummer gaat voorbij of er gebeurt wel iets. Dat is nu éénmaal de sterkte van Rammstein. De performance die wordt gebracht is onafscheidelijk met deze Duitsers. Het is belangrijk maar de songs zijn nog steeds het belangrijkste. In tegenstelling tot andere metalbands van middelbare leeftijd slaagt Rammstein er wel in om nieuwe nummer uit te brengen die aanslaan. Bewijs daarvan, acht van de elf nummer op de nieuwe plaat werden live gebracht. Beginnen met “Was Ich Liebe” en later met “Zeig Dich” die zelf een vleugje gospel bevat. “Diamant” was als ballade stilte voor de storm want achtereenvolgens kregen we “Deutschland” en “Radio”.
Ondertussen was de kinderwagen bij “Puppe” vakkundig in brand gestoken en gingen de handen ritmisch de lucht in bij “Mein Herz Brennt”. “Sonne” werd gebracht in een vuurzee waarbij ons haar recht kwam op onze armen en vervolgens werd afgebrand. “Ausländer” klinkt dan weer heel melodieus en doet ons een seconde denken aan Zoutelande. Op het einde galmde “Ich Will” door de boxen.
We hebben Rammstein kunnen zien, we hebben ze gehoord en ook gevoeld. Ze kennen hun gelijke niet in de metalwereld. Dat je een groot publiek kan bereiken door een perfect uitgekiende show te brengen , hebben ze perfect gesnapt. Want onder de 45000 aanwezigen zijn er zeker die het visuele primeren boven de muziek. Het is een staaltje Duitse efficiëntie, oerdegelijk gebracht door vakmannen die erin slagen om van begin tot einde te entertainen. Het is geniaal en hun nummers zijn tegelijk zeer simplistisch. Dat hebben ze van hun landgenoten van Kraftwerk geleerd. Een invloed die ze de jongste jaren niet meer onder stoelen of banken kunnen steken.
Rammstein zal altijd stof doen opwaaien, laat nu net dat hun bedoeling zijn. Heel wat spierballengerol en gevoelige thema’s die voor controverse zorgen , worden niet uit de weg gegaan. Hoe ver kan je daarin gaan? Op die slappe koord balanceert Rammstein al 25 jaar. Iets waar ze verdomd goed in zijn en al die tijd overal mee weg komen. Ze zijn meesters in hun vak, misschien wel enig in hun ideeën en dat heeft hen een wereldwijd monopolie bezorgd. Het is een groot toneel van choqueren waarbij de grens wordt afgetast van spot en humor. Een uitlaatklep van zes voormalige Oost-Duitsers die van horen zeggen in de normale omgang zeer rustig en zelf kunstzinnige mensen zijn. Niets is wat het lijkt maar toch is het er bij Rammstein.
Een uitgekookt Boudewijnstadion genoot van deze passage van Rammstein. Geen afscheid want volgend jaar volgt nog een passage in Oostende. Wat de toekomst dan brengt , weet niemand. Stoppen op dit nooit eerder gezien hoogtepunt of toch nog eens die grens proberen te verleggen van het toelaatbare. Als we dit hebben gezien gaan wij voor optie twee!
Organisatie: Greenhouse Talent
De Kortrijkse band Unwanted Tattoo verraste ons eerder dit jaar met de catchy single “Hey Lucha”. Omdat ook hun vorig jaar uitgebrachte vinylalbum ‘Pardon My French’ bijzonder in de smaak was gevallen, gingen we langs bij de immer gemaskerde drummer Barney voor een gesprek over verleden en toekomst.
Het is altijd beleefd om bij het begin te beginnen. Voor wie Unwanted Tattoo nog niet kent: wanneer en hoe is de band ontstaan?
Barney: Unwanted Tattoo ontstond in 2009. Toen hielden twee andere bands op te bestaan. Eén band was The Lovehandles, de meidenpunkband van Rine en Annette. De andere was Faroutski, waar ik en Rine in speelden. De eerste Unwanted-gitarist was Pascal (Paz) van de bevriende Nederlandse punkband Duitse Herder. Hij kwam drie jaar lang elke maand repeteren in Sint-Denijs, nabij Kortrijk. Die situatie was na het uitbrengen van de eerste CD niet langer houdbaar, omdat we dan wekelijks moesten repeteren. Daarna hadden we drie jaar een Franse gitarist Seb (Boule). Hij bleef tot na de opnames van de tweede CD in 2016. Na een Nederlandse en een Franse gitarist werd het tijd om een gitarist te zoeken van ‘over het water’. Het werd geen Engelsman, maar Wouter komt wel uit het dorp Moen en voor de andere bandleden is dat dan toch ook van over het kanaal Kortrijk-Bossuit.
Met Annette zit er ook een Franstalige in de band. Welke taal spreken jullie dan op de repetities?
Wij Vlamingen spreken Frans met Annette en zij spreekt Nederlands met ons. Zo fungeren wij als voorbeeld van het Belgische model waarbij Vlamingen en Walen best met elkaar kunnen samenleven en samenwerken. Het is enkel de politiek die tracht ons uit elkaar te drijven. Wij willen samen drinken, samen muziek maken en samen feesten en ik kan garanderen dat ze daar in Wallonië zeker alles van kennen!
Heeft de bandnaam iets te maken met het ‘sterrenmeisje’ dat in 2009 het nieuws haalde met ongewenste gezichtstatoeages?
Barney: De bandnaam bestond reeds eerder. We vonden die in een gedicht van de Canadees Michael Bennett (The Wordman of Alcatraz), waarin ontrouw beschouwd wordt als een ongewilde tattoo.
De sfeer rond Unwanted Tattoo (artwork, clips, podiumoutfit) gaat vooral in de richting van de retro-rockabilly terwijl de muziek eerder garage en punk is. Zoeken jullie het beste van die twee werelden?
Barney: Wij flirten graag met de retro-feel. Rine heeft ook haar eigen merk pin up-jurken zoals in de jaren ’40 en ‘50 (Mabaïla). We hebben een Ford Mustang Fastback uit 1968 en muzikaal mixen wij graag onze cocktail met garage, rawk’n’roll, surf, punkrock, extravaganza, jungle, tiki, mexican wrestling, comics,… Het klinkt heel cliché, maar met Unwanted Tattoo zijn we echt niet zomaar in een hokje te plaatsen. De basis bestaat uit ‘fun’, positivisme, catchy tunes en meezingbaarheid, humor en onszelf niet belangrijker voordoen dan we zijn.
Jullie staan op een Turks (digitaal) verzamelalbum met garage-bands uit heel de wereld. Hoe is dat gebeurd?
Barney: Eind jaren ’90 speelden wij met Faroutski twee keer in Istanbul. We raakten bevriend met de leden van de band Rashit. Na 20 jaar speelde Faroutski onlangs opnieuw drie concerten in Istanbul, opnieuw met Rashit en ook met Unwanted Tattoo. Tolga, de gitarist van Rashit, wou echt heel graag “Hey Lucha” uitbrengen op zijn nieuwe label Kafadan Kontak Records door het op deze verzamelaar te plaatsen.
Is een netwerk van bevriende bands voor jullie belangrijker dan een goede booker of label?
Barney: Wij houden graag alles in eigen handen. Het label Sneaky Lil’ Freak en het agency La Bouqueuze zijn van ons. Wij hebben jarenlang bevriende bands aan optredens in België geholpen en dat werpt op de lange termijn inderdaad vruchten af. Door King Kool speelden wij reeds in de UK, met El Ray in Kopenhagen, met The Kilaueas in Berlijn, met The Reptilians From Andromeda in Istanbul en straks misschien in Athene, Praag en Spanje.
Vorig jaar verscheen jullie album op vinyl, maar niet op CD. Jullie lijken niet meer te geloven in de CD?
Barney: CD’s verkopen voor geen meter meer. Mensen kopen die zelfs niet als ze slechts €10 kosten. Voor ons was het maken van een gekleurde vinylplaat (180 gram) in een beperkte oplage van 250 exemplaren en met een fantastisch hoesontwerp door Coert van Artwerk KustomType de beste keuze. Vinyl blijft een mooi hebbeding en je krijgt er een downloadcode bij. Het artwork is zo goed dat je de hoes ook gewoon in een kader aan de wand kan hangen. Aan de andere kant moeten mensen wel beseffen dat wij enkel door de verkoop van T-shirts en muziek alles moeten bekostigen. Een videoclip opnemen kost handenvol geld, maar zo’n clip is nodig om meer concerten te kunnen spelen, zodat meer mensen ons ontdekken en willen steunen. Het volgende dat we zullen uitbrengen, wordt waarschijnlijk opnieuw vinyl.
Jullie maakten al twee clips met de Brit Don Donovan. Hoe zijn jullie bij hem terechtgekomen?
Barney: We ontmoetten Dan met z’n toenmalige band Tribe of Dan begin jaren ’90. Hij speelde in de 4AD in Diksmuide en in de Pits, wat toen zowat onze vaste stek was in Kortrijk. Met Faroutski zaten wij bij hetzelfde agency. Hij is behalve een goede muzikant ook heel goed met de camera en een kei in beeldmontage. Ondertussen is Dan een goede vriend geworden. Dan doet het momenteel trouwens zeer goed met z’n band The Dan The D. Hij werd zopas nog uitgenodigd om bij El Rancho De La Luna in de Verenigde Staten (gekend van Queens Of The Stone Age, Foo Fighters en Iggy Pop) opnames te gaan maken. Samen met zijn vriend Jonny Quinn (drummer bij Snow Patrol) en Dave Catching van de Eagles Of Death Metal blikte hij er in de Mojave-woestijn enkele pareltjes in. Die verschijnen binnenkort op een album.
Voor “Hey Lucha” is het duidelijk waar jullie de inspiratie haalden. Wie van de band schreef de song en wie bracht de ideeën aan voor de clip?
Barney: De andere bandleden vinden dat ik altijd ‘rare’ dingen wil uitproberen. Ik schrijf de teksten en het thema van een videoshoot kan onze nieuwe releases beïnvloeden. “Looking Good” gaat over ‘girls stuff’, “Hot Rod Honey” over ons bezoek aan het Hot Rod Fest in Chimay, “Jesse James” is onze favoriete gangster-hero, “Tiki Hula” bewierookt Polynesië en met “Hey Lucha” tonen we ons respect voor de Mexicaanse luchadores zoals El Santo en Blue Demon evenals voor de Torhoutse luchador Black Cobra.
In jullie andere video’s spelen de bandleden zelf de hoofdrol, maar hier niet. Niet sportief genoeg om in de ring te treden?
Barney: Ik had als regisseur mijn handen vol. Dat is mijn excuus. De andere bandleden figureren als opruiers in het publiek. Onze vier luchadoras (Ann, Petra, Kaatje en Marij) hebben ervaring als bokser en daarom vonden we hen het beste geschikt om in de catch-ring te staan. Luchador/roadie Jos en de aankondiger Kyvie kregen net als de dames een intensieve catch-training van een aantal maanden bij CWA in Torhout vooraleer zij voor de opnames in de ring stapten, zodat het visueel toch wat overtuigend was. Het was niet evident om mensen te vinden die tot het uiterste wilden gaan voor onze clip, maar wij hebben ze gevonden en zij kunnen allen héél trots zijn op hun prestaties.
Koste het veel moeite om de acteurs en actrices te overtuigen? Voor die snelcursus worstelen was het vast niet evident dat mensen daar zo veel tijd in kunnen steken. En die kostuums en al die voorbereiding. Dat getuigt toch van heel toegewijde fans.
Barney: De capes werden door Rine zelf gemaakt. De luchadoras kozen hun eigen outfit. De maskers bestelde ik online in Mexico. Ik heb bewust voor de jongedames gekozen om zo meer publiek naar onze clipopname te lokken want het enthousiaste publiek was essentieel in het opzet van de clip. We hebben die vier dames zonder veel uitleg gevraagd om te worstelen in de clip, maar wij noch zij wisten echt goed waar we aan begonnen waren. Eigenlijk wist bijna niemand vooraf hoe deze clip van Unwanted Tattoo er zou uit zien. Zelfs Dan kreeg pas de definitieve briefing de avond voor de opname bij Bolwerk. Ik ben wel héél blij met de toewijding waarop iedereen tijdens de opnames zijn ding deed. Voor mij was het zenuwslopend, maar de ganse crew was top!
Voor een band die het zonder financiële steun van een label of management moet stellen, lijkt de clip van Hey Lucha een gigantische en dure productie?
Barney: De clip koste bloed, zweet en tranen, maar was voor de rest low budget en in één week klaar door de transparante voorbereiding en planning. Dankzij de goede afspraken met Dan, Bolwerk en catchclub CWA konden wij voor een win-winsituatie zorgen. De volgende clip van Unwanted Tattoo kan gerust opnieuw productioneel ‘mega’ zijn, maar er zijn nog geen plannen.
Hoe ziet de toekomst van Unwanted er uit? Zijn er behalve clubs in binnen- en buitenland nog festivals op jullie verlanglijstje?
Barney: Onze favoriet festivals zijn uiteraard Sjock in Gierle en Roots & Roses in Lessen. Daar zijn wij elk jaar opnieuw aanwezig als toeschouwer en daar zouden wij ook wel passen op het podium. Alleen denken we dat als we er zelf spelen, wij dan het festival niet op dezelfde manier zullen beleven. Wij zijn ook tevreden met hoe het nu loopt: elke maand enkele club of café-optredens, gecombineerd met een paar buitenlandse tours zoals in Kopenhagen, Berlijn, Peterborough en Istanbul.
Zijn er ten slotte nog bands waar jullie graag eens mee samen op het podium willen staan?
Barney: Doorheen de jaren deelden wij reeds het podium met Deus, Heideroosjes, Dead Moon, Leatherface, Triggerfinger, Stiff Little Fingers en Vice Squad en speelden we reeds talrijke concerten met onze vrienden van The Sloppy Diamonds, NRA, Mangel, Duitse Herder, Rashit, King Kool, El Ray, The Kilaueas, Bruce, Rattleshack en The Reptilians From Andromeda. Dat was allemaal heul leuk. Er liggen plannen op tafel om nog in Praag, Athene en Spanje te gaan spelen. De toekomst ziet er goed uit voor Unwanted Tattoo.
Mario Pauwels - Ostrogoth -"Doel? op een mooie manier oud worden, goed bij het verstand en nog steeds een deftig potje hardrock kunnen brengen op menig podia''
De tijden dat metal voer was voor een elite aan langharig tuig, is al lang voorbij. Metal is mede dankzij Metallica, dat bijvoorbeeld in een overvol Koning Boudewijnstadion de pannen van het dak speelt , en de grote groei van festivals als Graspop Metal Meeting, eigenlijk zelf zeer mainstream geworden. Omdat metal nu eigenlijk dankzij voornoemde evenementen redelijk hot is in de media vonden we het ook goed om een gesprek te hebben met één van de vaandeldragers van wat metal in ons land betreft. Ostrogoth. We ontmoeten Mario Pauwels in een gezellig café op de Grote Markt in Lokeren en vuurden hem enkele vragen af over heden, verleden en toekomst van de band en van metal in zijn totaliteit.
Ondertussen is er veel veranderd binnen de band, sommige leden verlieten de band en Ostrogoth heeft een gloednieuwe bladzijde omgedraaid. We vroegen ons af hoe de reacties van de fan was op die wederom nieuwe wending?
Mario zegt hierover: 'Laat me duidelijk zijn de muzikanten die de band hebben verlaten zijn één voor één topmuzikanten en van goudwaarde binnen metal. Dat Thorium het zo goed doet is daar een levend bewijs van. Binnen Ostrogoth kregen we echter het gevoel niet meer dezelfde richting uit te kijken. Sommige vroegen zich af of de fans dat wel willen … een grotere omslag? Onze fans verwachten gewoon dat Ostrogoth klinkt als Ostrogoth. De nieuwe bandleden blijven die heavy metal van toen trouw en passen perfect in het plaatje. Onze fans reageerden dan ook positief. '
Ik gaf aan dat ik houd van een band die buiten zijn eigen lijntjes durft te kleuren, maar dat dit bij een band als Ostrogoth misschien een averechts effect zou kunnen hebben
Mario bevestigt dit. 'Bij onze laatste schijf 'Last Tribe Standing' kregen we soms reacties van fans die vonden dat het niet altijd klonk als Ostrogoth. Vernieuwen is ok, maar van sommige bands verwacht men nu eenmaal gewoon dat ze op diezelfde wijze verder doen'.
OMGANG MET VERLIES - Wat me opvalt is, dat Ostrogoth een band is, die ondanks alles, datzelfde spelplezier is blijven uitstralen. Verdergaande op dat verleden wilde ik het ook hebben over hoe je omgaat met bandleden - die een stuk van uw familie zijn geworden - die komen te overlijden. Hoe ga je daarmee om?
"Dat is een moeilijke opdracht'' zegt Mario ''Vooral als het zo vrij plots gaat en het nog gaat om een bandlid dat nog steeds actief is, is dat haast onmogelijk. Maar we wilden per se doorgaan. Toen er bij Rudy kanker werd vastgesteld , wisten we echter waar we voor stonden. Hij heeft zelfs zelf zijn potentiële opvolger naar voor geschoven. Het is eigenlijk vooral door die steun van de fans dat we zijn blijven doorgaan.'' zegt Mario zichtbaar aangedaan. ''Iemand verliezen slijt nooit, jouw bandleden worden door de jaren een stuk van uw eigen familie, je ziet ze elke dag''.
SUCCES IN HET BUITENLAND - Ondanks dat Ostrogoth een klinkende naam is binnen het metal en hard rock gebeuren in ons land, zijn ze nooit echt doorgebroken naar het buitenland. Als je kijkt naar bands als Evil Invaders en Carnation? Die slagen daar nu wel in. Zijn de mogelijkheden anders geworden dan vroeger? Hoe komt dat toch?
"Laat ons stellen vroeger was het aanbod van bands eerder beperkt - wij, Killer, Acid, Crossfire, Bad Lizard, Lionspride, Black Widow, Purple Haze, Thunderfire, Scavenger en later bands als Cyclone, Warhead en Target.. Wij verdeelden de enkele belangrijke metalfestivals onder ons. Er kwam dan ook altijd hetzelfde volk massaal op af. Wij waren toen de pioniers van het genre. Wij waren hot in het buitenland, maar er waren geen middelen of ondersteuning om een buitenlands avontuur aan te gaan. Desondanks speelden veel metalbands van eigen bodem als support van bekende bands. Channel Zero heeft begin jaren 90 het enge cordon rond de metal wat doorbroken. Nu is er eigenlijk een overaanbod, van allerlei strekkingen. De marketing en promotie daar rond is veel beter uitgewerkt. En uiteraard is er de kracht van de sociale media. Bands kunnen zichzelf veel gemakkelijker verkopen door Facebook, Twitter of Bandcamp'. In onze tijd bestond dit toen allemaal niet. Of het nu dan gemakkelijker geworden is om wel bekend te worden in het buitenland is net door dat overaanbod ook niet zo gemakkelijk. Maar het lukt sommigen wel. En laat ons eerlijk zijn: bands als Carnation en Evil Invaders leveren kwaliteit af en zijn ook van klein moeten opklimmen naar groot. Ze hebben alleen een betere marketing rondom zich kunnen verzamelen door de tijdsgeest.''
Is het, om daarop verder te gaan, nu gemakkelijker om optredens vast te leggen?
''Ook daar is er een groter aanbod dan toen. Metal is ook geen vies woord meer, toen wij ergens optraden kwam daar een politiemacht op af en werden we gefouilleerd omdat we lang haar hadden (lacht). Tijden zijn veranderd. Ook zijn er enorm veel zalen en zaaltjes bijgekomen, in het Gentse is er bijvoorbeeld een zeer groot aanbod (Kinky Star, Balzaal Vooruit, DOK, Charlatan, Asgaard..) en noem maar op.''
DE KRACHT VAN SOCIALE MEDIA - Om eens terug te komen op die 'sociale media' en dingen als Bandcamp en Spotify. ik vertelde Mario hoe een band als Turbowarrior of Steel in Tsjechië mochten optreden, mede dankzij naambekendheid via Spotify. We vroegen zijn mening daarover?
'' Eigenlijk zijn dingen als Spotify, iTunes tot Bandcamp nog geen ontgonnen terrein voor mij. Eén van mijn raadgevers tipte me al om die mogelijkheden te benutten. Ik ben er zeker van dat je via die weg heel veel mensen, ook in het buitenland, kunt bereiken. Misschien moeten we eens bekijken of we daar iets mee kunnen doen en wat de mogelijkheden zijn voor Ostrogoth. De kracht van sociale media en dus ook van die streaming is enorm, niet dat je als band daar iets aan verdiend maar het feit dat men je kan ontdekken is ook belangrijk''
OPTREDEN IN OOST-EUROPESE LANDEN - Kunnen we stellen dat wat ons land betreft Ostrogoth een beetje alles heeft bereikt? Is er nog een doel? En wat met het buitenland, waar zouden jullie nog graag eens optreden?
'' Ik ben gestopt met me focussen op wat we niet hebben bereikt, maar eerder blij met enkele mijlpalen. We hebben op Graspop gestaan - in 2014 op Jupiler stage- we hebben ooit de eerste edities van Heavy Sound Festival 1983 en Pukkelpop mogen openen in 1985. We hebben met Def Leppard, Uriah Heep, Anvil, Gary Moore, Golden Earring, Loudness en Manowar gespeeld. Meer recentelijk met Ross the Boss, Q5, Helstar, Enforcer, Jack Starr’s Burning Star, Moonspell… Dat zijn momenten die we nooit meer zullen vergeten. Waar ik graag nog eens zou optreden is in de Oost-Europese landen of Zuid-Amerika. En een doel, op een mooie manier oud worden, goed bij het verstand en nog steeds een deftig potje hardrock kunnen brengen op menig podia''
We wilden dieper ingaan op die toekomstplannen. Zijn er plannen voor de nabije toekomst? Uitbrengen van nieuw materiaal?
''De ideeën zijn er, de uitwerking nog niet. Het is bij Ostrogoth zeer belangrijk dat we, als we iets realiseren, allemaal - en ik herhaal - allemaal dezelfde kant uitkijken. Als iedereen op dezelfde lijn zit bestaat die kans. Al stellen we vast dat onze fans wel meer staan te wachten op onze hits, dan pas gaat het dak er altijd wel compleet af. Maar dat is iets wat grote bands als Deep Purple of zo ook voor hebben (sic evd)''
40 JAAR OSTROGOTH - Als ik naar Wacken kijk zie ik daar enorm veel Duitse bands, ook Hellfest heeft zeer veel Franse op zijn affiche staan. Zelfde met festivals als Mainsquare? Waarom is het toch zo moeilijk voor een Belgische band om bijvoorbeeld op Graspop te staan? Waarom heeft Ostrogoth daar niet eerder gestaan, of op Alcatraz.
" Een echte verklaring heb ik daar niet voor, we spelen in augustus nu als hoofdact op een tweedaags festival in Portugal en daar staan veel Portugese en Spaanse bands op de affiche, naast enkele kleppers (Cloven Hoof en Rhapsody on Fire). We bestaan in 2020 welgeteld 40 jaar, waarschijnlijk gaan we daar rond iets speciaals maken. 2020 wordt ons Festyear! Daarnaast zijn er toch al wat meer Belgische bands die verdiend op Graspop staan, en ook Alcatraz Metal Fest pakt uit met een derde podia met allemaal Belgisch talent.
Besluit - De rode draad in dit gesprek is niet alleen hoe alles is geëvolueerd voor Ostrogoth zelf in die 40 jaar, ook het landschap is sterk veranderd. Er is een groter aanbod, maar of dit in het voordeel is van de band is niet altijd even zeker. Er komt enorm veel marketing bij kijken en de juiste personen op de juiste plaats. De sterkte van sociale media, waardoor een band zichzelf gemakkelijker kan verkopen speelt een zeer grote rol. Ook dat er meer mogelijkheden zijn om op te treden, het wereldje 'metal/hardrock is veel groter geworden dan 40 jaar geleden. Blijven proberen, blijven optreden, blijven uzelf verkopen en hopen op dat ene moment dat je in de aandacht komt van organisaties/ bookers/ record companies die je nog meer willen promoten. Werken aan je carrière zoals Ostrogoth dat het na 40 jaar met nog steeds even veel passie en spelplezier doet als toen dus.
De Noorse multi-instrumentalist Hans Fredrik Jacobsen klinkt niet bekend? Nochtans verleende deze multi-instrumentalist, vooral als fluitist, zijn medewerking aan uiteenlopende projecten binnen pop, jazz, blues, volksmuziek en middeleeuwse en renaissance tot wereldmuziek. Bij het grote publiek is hij wellicht nog het meest bekend doordat hij in 1995 zijn 'penny whistle' bespeelde op “Nocturne” van Secret Garden. Het meeste succes vergaarde hij echter samen met zijn vrouw Tone Hulbækmo met wie hij in 1988 de prestigieuze Spellemannprisen won. Ook maakte hij deel uit van Kalenda Maya, een groep die middeleeuwse muziek speelt. Zijn soloplaten zijn kunstwerkjes, waarop improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Ook op zijn recente werk 'ØRE', een hommage aan het oor, is dit het geval.
Dit quasi instrumentale meesterwerk bestaat uit zeventien songs die trouwens alle kanten uitgaan. Alsof hij die klanken ter plaatse uitvindt en daar iets nieuws aan toevoegt. Telkens zet hij de luisteraar daardoor op het verkeerde been. Die folk-elementen komen wel meermaals bovendrijven, maar vaak maakt Hans Fredrik ook uitstapjes naar Oosterse muziek. Luister maar naar “Rett Fra Levra” en je voelt je wegzweven naar die verre oorden. Naast folk en Oosterse muziek horen we trouwens ook knipogen naar jazz.
Hans Fredrik heeft zich voor deze soloschijf bovendien laten omringen door klassemuzikanten als Jacobsen André Roligheten, Karl Hjalmar Nyberg, Alf Hulbækmo, Gjermund Silset en Hans Hulbækmo. Wat dan weer zorgt voor een extra meerwaarde.
De man houdt duidelijk van extremen. Daar waar je dacht dat de fluit een zeer monotoon geluid voortbrengt, lijkt Hans Fredrik Jacobsen daar zoveel ingrediënten aan toe te voegen, waardoor hij die fluit als instrument als het ware heruitvindt. Alsof hij dat instrument dus als het ware ontleedt door er klanken aan toe te voegen waarvan we het bestaan niet kenden.
De samenklank van altfluit, contrabas, harp en akoestische gitaar zorgt er bovendien voor dat dit een vrij toegankelijke schijf is geworden. En dat is toch opmerkelijk voor een instrumentale plaat die rond één instrument draait. Op het einde horen we ook nog een vocale inbreng, waarvan we stiekem toch hadden gehoopt dat daar iets meer had van ingezeten. Want die stem komt de intensiviteit ten goede. Maar voor de rest hoor je ons niet klagen.
Hans Fredrik Jacobsen brengt met ' Øre' een opvallend veelzijdig schijfje uit dat draait rond dat instrument fluit, waarbij hij - mede dankzij de medewerking van al even grote tovenaars met klanken - grenzen weet te verleggen wat dat instrument betreft, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. Folk-elementen worden verbonden met stiltes, tot uitspattingen naar blues of jazz alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.
Dat oneindige improviseren zorgt er dan ook voor dat je geboeid blijft luisteren en genieten tot de toppen van je tenen van zoveel virtuositeit op een klein uurtje tijd. Zonder meer legt Hans Fredrik met ‘Øre’ een zeer kleurrijk klankentapijt neer. Waardoor de muziekliefhebber die zijn oren spitst, en zijn hart ervoor open zet, verwonderd zal zijn van zoveel virtuositeit.
De Noorse singer-songwriter Einar Flaa schrijft, volgens menig biografie, al sinds zijn twaalfde songs. Eerder bracht hij enkele zeer gesmaakte folk pareltjes uit ’Songs From A Place Called Melsomvik’ (2011) en ‘Carriage Road’ (2016). Met 'Silent String' keert Einar Flaa terug naar de natuur, of althans door zijn songs wil hij de mensen de ogen laten opengaan om ons klimaat te beschermen. De man laat zich omringen door topmuzikanten op deze belangrijke boodschap te verkondigen. Met drummer Børge Fjordheim (Morten Abel, Sivert Høyem), bassist Nikolai Eilertsen (BIGBANG, Band Of Gold), Christer Knutsen (Sivert Høyem) op piano en Geir Sundstøl op banjo.
Laat één ding duidelijk zijn geluidsmuren afbreken en je zijn mening door de strot rammen, daar doet Einar Flaa niet aan. Eerder wil hij je door een zachtmoedige aanpak, door te zingen over de schoonheid van die natuur, een spiegel voorhouden die er zeer mooi uitziet. Voor de tijd dat het nog duurt echter. Aan bangmakerij doet de man evenmin, ook dat blijkt meermaals. Einar Flaa gooit zijn bijzonder breekbare, kristalheldere en zachtmoedige stem voortdurend in de strijd, waardoor er een gemoedsrust over jou neerdaalt die je enkel voelt bij het aanhoren van vogels in de lucht, of bij een lange wandeling omgeven door de pracht van die natuur. Vanaf de eerste song, “Close To Nature” tot het zeer mooie en sprankelende “Silent String”. Oorverdovende stilte die dus niet je trommelvliezen doet barsten, maar wel een zeer gevoelige snaar raakt. Op “If I Was Our President” vertelt Einar Flaa op een pakkende wijze hoe bezorgd hij is over de toekomst. Maar ook hier doet hij dit op eveneens een zeer zachtmoedige wijze, en toch houdt hij u ook nu weer zeer bewust een spiegel voor. Op datzelfde elan blijft Einar doorgaan op daaropvolgende songs als “Activist”, “Mountain Birch”, “Country Man” en het prachtige “King Winter”.
Door middel van sobere melodieën en een heldere , zeer warme stem, waardoor hij de aandacht opeist en je hart raakt, haalt Einar Flaa een thema naar boven dat brandend actueel is. De bezorgdheid over de toekomst van ons klimaat is nog nooit zo groot geweest. Die oprechte bezorgdheid verpakt Einar in negen sprankelende mooie songs, waarbij dus geen geluidsmuren worden afgebroken noch meningen door de strot worden geramd. Eerder confronteert Einar de aanhoorder met de schoonheid van die natuur rondom jou, om je te doen nadenken en, als dat nodig is, aan te zetten iets te doen om dat klimaat te redden, eer het te laat is. Wat mij betreft is hij zeker in zijn opzet geslaagd, nu nog uzelf overtuigen van wat deze singer-songwriter met een bijzonder tot de verbeelding sprekende stembereik je probeert te vertellen.
Tracklist: Close To Nature; Old Talking Oaks; So Called Friend; Silent String; If I Was Our President; Activist; Mountain Birch; Country Man; King Winter
Na twee full albums en een split single vorig jaar heeft Charles in the kitchen nu een vijf songs tellende EP uit. Ook nu weer krijgen we powerpop en rockgetinte songs voorgeschoteld. Met melodieuze en vinnige refreintjes. Denk daarbij aan sound dat ergens tussen Fisher-Z en The Kids in ligt. “Slip Through Your Fingers” neigt eerder naar de kant van Fisher-Z of The Stranglers, terwijl “I Wanna Know” eerder naar de kant van The Kids of de Evil Superstars overhelt. De gitaarriff is een duidelijke knipoog naar AC/DC. Het is misschien allemaal al eens eerder gedaan, maar het is met het nodige enthousiasme en geheel pretentieloos gebracht, waardoor het toch aanstekelijk werkt. “Johnny My Kind” is een wat mindere track die hiertussen niet had gehoeven. Maar “The Boy & The Girl” doet hem met al zijn energie gelukkig snel vergeten. Afsluiter “You Never Talk” is een zes minuten durende bluesrocktrack die beelden van zware en bezopen nachten oproept. Precies zoals zo’n track moet klinken.
Charles In The Kitchen is geen band die vernieuwend is, maar wel degelijke songs maakt met de nodige inzet en fun. Een aardig EP-tje.
Carpathia mag dan een gloednieuwe band zijn in het alternatieve progressieve metalgebeuren, de bandleden hebben al wat watertjes doorzwommen. Multi-instrumentalist Bobby Drinkwater speelt zowel gitaar als viool, piano en drums en was op zoek naar vers bloed voor een nieuw project. Hij vond nogal snel een medestander bij drummer Jason Barsotti. Deze ervaren drummer streelt de drumvellen sinds zijn 10ste jaar. In de vorm van Andrew Miller, met wie Bobby in een vorig project in 2014 al heeft samengewerkt, vindt hij een bassist die perfect in het plaatje past. In de periode 2016 tot 2017 ging de band op toer als een instrumentale band. Tot ze in Samantha Alice en haar bijzondere stem de juiste vocaliste vonden om het plaatje compleet te maken.
Carpathia kreeg dus pas echt vorm in de lente van 2017. Nu komt de band met een debuut-EP op de markt: '1912'. Een visitekaartje waarmee Carpathia zijn stempel wil drukken op het progressieve metalgebeuren.
De zeer meeslepende, langzaam op gang komende aankleding, waarbij de gestroomlijnde gitaarpartijen je koude rillingen bezorgen worden goed aangevuld door een vocale inbreng van de kristalheldere stem van Samantha. Die brengt de aanhoorder op een energieke wijze in vervoering vanaf “Verdijn”. Een elan waarop de band blijft doorgaan bij daarop volgende “Rasing Arrows”. Het meest opvallende is de gevarieerde aanpak. Van eerder zwevend, waardoor je niet anders kunt dan lekker staan headbangen, gaat de band vaak over naar het opengooien van alle registers. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden, ook bij het daaropvolgende “Sacrifce”. Met de daaropvolgende ballad “Molon Labe” gooit de band één van zijn sterkste wapens in de strijd: die bijzonder warme en verdovende stem van Samantha die je letterlijk lijkt te hypnotiseren. Ook al hebben we vaak de indruk dat er meer in zat dan er echt is uitgekomen. Alsof er soms angstvallig op de rem wordt geduwd.
Echter, laat '1912' een band zien en horen die over potentieel beschikt om potten te breken binnen het progressieve metalgebeuren.
Dat elk van de bandleden topmuzikanten zijn die weten waar ze mee bezig zijn, zorgt natuurlijk voor het afleveren van een perfect meesterwerk. Maar je moet dan wel dezelfde kant uitkijken, om die perfectie te overschrijden. En dat is dus net wat over de gehele EP gebeurt. De kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs en drumsalvo's, met die kristalheldere stem van Samantha zorgt bovendien voor een magie van zelden hoog niveau.
Met '1912' levert Carpathia dan ook een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op het alternatieve progressieve metalgebeuren. Net door een gevarieerde parel af te leveren, die je enerzijds ontroert en anderzijds stevig doet headbangen en uit de bol gaan, bespeelt de band bewust meerdere emoties. En dat laatste trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Tracklist: Verdijn; Rasing Arrows; Sacrifce; Molon Labe
De uit Noorwegen afkomstige grindcoreband Beaten To Death werd opgericht in 2010. Ondertussen heeft de band zijn stempel gedrukt op het genre en blijft hij stevig aan de weg timmeren. 'Agronomicon' kwam eigenlijk reeds vorig jaar op de markt, maar we kregen het pas recent op onze bureautafel gegooid. Volgens sommige biografieën is Beaten To Death 'melodieuze grindcore'. Hoewel dat ons weinig onwaarschijnlijk lijkt binnen dat genre, menen we links en rechts inderdaad wat melodie te herkennen, tussen een orgie van oorverdovende mokerslagen door dan.
Snel, sneller en snelst is zowat de rode draad in de twaalf songs die op 22 minuten door de strot worden geramd. Alle registers worden in een hels tempo opengegooid op “Grind Korn”, waarna we zijn vertrokken voor een rit over hobbelige wegen, waarbij oneindige getimmer op je hoofd ervoor zorgt dat je uiteindelijk tot waanzin wordt gedreven. Beaten To Death slaat er op los, als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Als de pletwals is gepasseerd, blijft er alleen chaos achter. Dat er subtiel ook maatschappijkritische teksten worden gebruld (zingen kunnen we het bezwaarlijk noemen) is een meerwaarde voor het geheel. Want zo houdt Beaten To Death je op een verschroeiend tempo eveneens een spiegel voor die er niet zo proper uitziet.
Tot rust komen is er niet bij. “Catch Twentyfvck”, “Bjornstjern Ibsen” tot “Extermely Run To The Hills” worden op een zodanig snel tempo gebracht dat je daar geen tijd voor hebt. Met het verstand op nul recht op het doel afgaan, dat is wat Beaten To Death doet. En dat is de reden waarom deze typische grindcoreband ook na al die jaren nog steeds toonaangevend kan genoemd worden. Liefhebbers van deze muziekstijl, mogen - moest dat nog niet gebeurd zijn ondertussen - deze knappe schijf zonder verpinken in huis halen. Eigenlijk is het van moeten. Want binnen het genre levert deze Noorse band een verbluffend meesterwerk af, dat je van begin tot einde compleet murw slaat. En bovendien van een uiterst hoog niveau blijkt te zijn, dat we niet elke dag voorgeschoteld krijgen. Kopen die handel!
Het was ondertussen al drie jaar geleden dat Neil Young en zijn Promise Of The Real ons land een bezoekje brachten. Na een solocarrière van vijftig jaar (als je zijn jaren met Buffalo Springfield niet meetelt) en rond de veertig studioalbums hoeft de Canadees al lang niet meer te worden geïntroduceerd. Op zijn gezegende leeftijd van 73 tourt hij nog steeds lustig rond, en krijgt sinds enkele jaren hulp (alsof hij die nodig zou hebben) van Promise Of The Real. Frontman van die band? Lukas Nelson, zoon van Willie Nelson.
De eer om de avond te openen was echter weggelegd voor de Britse band Boy Azooga. Met hun energieke melodieën en bij momenten stevige doorhalen probeerden ze het bombastische Sportpaleis te vullen, al ging hun sound in het begin wat verloren. De stress was duidelijk bij de bandleden af te lezen, tot ze na enkele nummertjes hun draai vonden. Toen ze het publiek meedeelden dat ze al jaren fan zijn van Neil Young, konden ze niets meer mis doen en groeide hun vertrouwen elke minuut wat meer. Het zorgde ervoor dat de band hun voorprogramma sterk kon afsluiten.
Neil Young + The Promise Of The Real - Tien minuutjes na aanvang kwam dan de ster van de avond ten tonele, en net als het voorprogramma eerde ook Neil Young zijn helden. Een t-shirt van Howlin' Wolf met daaronder een paar hippe sneakers, Neil Young geeft echt geen moer om zijn dresscode. Het enigste dat bij de man telt, is muziek, en dat was meer dan in orde. Starten deed de man met een strakke versie van "Mansion On The Hill" waarmee hij het publiek direct meetrok in zijn verhaal. Een verhaal dat Neil Young altijd vertelt zonder al te veel woorden, zo sprak hij het publiek maar aan na een uur spelen. Het concert begon pas om negen, wat twijfels opriep over de duur van het concert. Young staat ervoor bekend shows van drie uur te spelen, maar eerder was al aangekondigd dat zijn show ten laatste om elf zou eindigen. Spoiler alert: de show eindigde niet om elf.
De set van de superster was allesbehalve een best of, zo kregen minder bekende nummers een plek in de spotlight. Grote afwezigen waren "Like A Hurricane", "Heart Of Gold" en verrassend genoeg "Down By The River". De bekende versie waarbij de gitaarvirtuoos het nummer tot twintig minuten uitrekt en daarbij verschillende gitaarsolo's op het publiek afvuurt, was dus niet te horen. Jammer, gelukkig bracht de man een wondermooie versie van "Old Man" en bracht hij iedereen aan het dansen met een lange versie van "Rockin' In The Free World". Afsluiten deed hij echter met "Roll Another Number", een iets minder bekend nummer.
Het publiek liet de nummerkeuze weinig aan hun hart komen, zo ging het dak er net niet af bij "Hey Hey, My My (Into the Black)", waarop elke ziel in de zaal het refrein meebrulde. Het publiek bestond zowel uit jongere als oudere fans, maar van die leeftijdsgrens was er meestal niks te merken. Er werd gesprongen, lustig geklapt en vooral luidkeels meegezongen. Dat was allemaal te danken aan Neil Young, maar ook aan de band, iedereen is duidelijk heel erg goed op elkaar ingespeeld. We waren vooral onder de indruk van het drumwerk, heel energiek en altijd correct. Er kon tussen Young en de rest meermaals een glimlach en een schouderklop af, wat aantoont dat iedereen zich gewoon amuseert.
De mix van meezingers, stevige rocknummers en wondermooie ballads zorgde voor een mooie afwisseling waardoor de twee en een half uur durende set als een trein voorbijraasde. Ook de afwisseling van instrumenten hield de vaart erin, zo werd ons "Are You Ready For The Country" voorgeschoteld met Young op piano. Het toonde nog maar eens aan dat Neil Young nog steeds relevant is en dat hij er duidelijk ook zelf van geniet. Na een carrière van jewelste zou je denken dat er al wat slijt op de grootvader van de country rock zou zitten, maar ook op zijn leeftijd blijft de man zijn stem onaangetast. Zelfs zonder zijn backing band hield hij het Sportpaleis in z'n greep. Hoe hij tijdens "Rockin' In The Free World" een meer dan stevige gitaarsolo uit zijn mouw schudde, deed onze mond kwijlend openvallen. Dat Neil Young nog steeds meester is over zijn instrumenten, is nog steeds een understatement.
Ondanks dat het concert niet volledig uitverkocht was, werd er toch reikhalzend uitgekeken naar de passage van Neil Young. Aanvankelijk bleef het publiek nog rustig, maar het strakke spel van de Canadees en zijn band zorgde ervoor dat het enthousiasme bij elk nummer hoger de lucht in ging. Young kon ontroeren, maar ook ouderwets rocken. Het zorgde voor een divers schouwspel, met als kers op de taart het slotstuk. Niemand weet hoe veel kansen we nog zullen krijgen om deze absolute oerlegende aan het werk te zien, maar laat ons hopen dat dit niet de laatste was.
Setlist: Mansion on the Hill - Over and Over - Mr. Soul (Buffalo Springfield cover) - Love to Burn - The Loner - When You Dance, I Can Really Love - On The Beach - Unknown Legend - From Hank to Hendrix - Old Man - Are You Ready for the Country? - Long May You Run - Fuckin' Up - Cortez the Killer - Cinnamon Girl - Danger Bird - Hey Hey, My My (Into the Black) - Throw Your Hatred Down - Rockin' in the Free World - Roll Another Number
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Gracia Live
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die, naast meewerken aan uiteenlopende projecten, ook als solo-artiest zijn stempel heeft gedrukt op het blues tot heavy bluesrock gebeuren in binnen en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. Maar uiteraard heeft Bjorn ondertussen niet stil gezeten. De man is een ware gitaarvirtuoos die klanken uit dat instrument tovert waardoor hij vaak in één adem wordt genoemd met alle grootheden binnen dat gitaarspel. Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij onlangs een nieuwe schijf uit: 'Who Else?' Volgens onze bronnen was deze plaat al klaar in 2014, maar kon hij die schijf pas nu afwerken doordat hij werd gevraagd voor de folkrockband Vamp. Op dit nieuwe album wordt Bjorn bijgestaan door Kjetil Ulland op bas en door drie verschillende drummers naargelang de song, alsook door backing vocalist Dagny Christophersen. Deze vormen elk op hun eigen wijze een meerwaarde binnen het geheel.
Op de volledige schijf is die gitaar de rode draad . Elke riff is weer een kunstwerk op zich. Song na song trekt Bjorn alle registers wijd open, en bezorgt hij je kippenvelmomenten bij “Monkey Ship”, “Lost Pearl” tot “Mr. Bones”. Voeg daarbij zijn bijzonder warme stem en je krijgt een perfect bluesrockplaatje, waarbij het tempo gaat van gezapig lijnen uittekenen naar lekker aanstekelijk tot energiek. De aanhoorder krijgt een blues in alle geuren en kleuren, een oorgasme . Berge houdt de arrangementen op deze schijf vaak zeer bewust sober waardoor zijn donkere, warme stem beter tot zijn recht komt.
Met de ogen gesloten vertoeven we weer eens in die donkere, rokerige pub waar we genietende van een glas whisky en luisteren naar een bluesartiest die je doet wegzweven ver van de harde realiteit van het leven. Dat is een gevoel dat ik graag beleef tijdens het luisteren naar blues. Bjorn Berge is een grootmeester die echter eveneens blues met rock weet te verbinden, zoals weinig hem dat hebben voorgedaan. Zo wordt na een gezapig “Bitter Sweet” de volumeknop wat meer opengedraaid bij “Speed Of Light” en alle registers compleet opengetrokken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn. Het zal niet de eerste of laatste verrassende wending zijn die we te horen krijgen op deze perfecte heavy bluesrockplaat. Meermaals blaast hij ons van de sokken, om dan plots je onder te dompelen in intieme en donkere atmosferen. En zo blijft Berge je over de gehele lijn verrassen en op het verkeerde been zetten.
De Noorse gitaar virtuoos Bjorn Berge verbindt met zijn derde soloschijf 'Who Else?' verdovende blues met verschroeiende rockmuziek en bewijst waarom hij in die kringen zo hoog aangeschreven staat. Het is niet zozeer één song die eruit spreekt, het totaalplaatje trekt ons over de streep. Het niveau is constant heel hoog, waardoor die haren op je armen steeds omhoog zullen komen. Als je iets of wat blues of heavy blues minnend bent en ook houdt van een potje rockmuziek van de zuiverste soort, dan is deze plaat dan ook een 'must have' om in je platenkast te hebben.
Tracklist: Monkey Ship (3:33), Lost Pearl (4:03), Mr. Bones (3:27), It Just Ain't So (3:16), Bitter Sweet (4:10), Speed of Light (3:36), The Calling (3:47), Ginger Brandy Wine (3:42), The Sun's Going Down (3:04)
Jazz/Blues
Who else?
Bjørn Berge
Gent Jazz Festival 2019 - John Zorn Bagatelles - Niemendalletjes van buitenaards niveau
Gent Jazz Festival 2019
Bijlokesite
Gent
2019-07-09
Lode Vanassche
Sting die gisteren te elfder ure had afgezegd kon geen roet in het eten gooien. Gent Jazz heeft alweer een recordopkomst van een kleine veertig duizend mensen. Maar laten we niet over Sting hebben. Met Zorn en zijn entourage hebben we een gedurfde en cum laude geslaagde afsluiter van dit prachtige festival. Een pluim voor de puike organisatie.
De legendarische experimentele jazzcomponist John Zorn, gekend van samenwerkingen met onder meer Joey Baron, Dave Douglas, Mike Patton, Marc Ribot, Wu Fei en Fred Frith, heeft enkele jaren enkele (nou ja, een kloeke drie honderd) bagatellen geschreven en brengt er een stuk of veertig met een resem gastmuzikanten ten berde aan het Gentse publiek. Goed voor een marathon van vier uur. Meer nog, een muzikale Iron Man waar de muzikale Van Lierdes hun interpretaties konden presenteren.
Zijne Zornheid zet de estafette zelf in met Sylvie Courvoisier & Mark Feldman, Masade & Mary . Het openend geweld wordt vervolgd door twee cello’s en voorspelde een avond vol variaties in geluidsniveaus, instrumentarium en tempo’s. Het klinkt goed omdat het door de complexiteit niet kan botsen.
Met Craic Taborn Solo, Trigger, Erik Friedlander, Mike Nicolas Duo & Kris Davis krijgen we pure vituoze chaos en heerlijk agressieve dissonanten. De marathon van korte, krachtige energieke flarden gaat dus gewoon door met Zappa-eske dito pianostukken. Eigenlijk valt er weinig over te schrijven. Je kan het maar een keer horen en er wordt niets van uitgebracht. Duizendpoot Zorn creëert sessies met legio muzikanten, gaf ooit concerten voor honden en speelde ooit samen met dé man die maar drie akkoorden kent, Lou Reed. Om maar te tonen dat den John niet zo maar in een hokje te stoppen valt. Trigger doet het meest aan een moise-rock trio denken die met de rug naar het (zittend) publiek speelt en je pletwals met een wall of sound waar ontsnappen onmogelijk is. Craig Taborn brengt stilte met een ingetogen pianospel en streelt de toetsen als was het dat hij zijn vingers zou verbranden mocht hij te hard aanslaan.
Cyan Riley & Julian Lage, Brian Marsella Trio, Ikue Mori & John Medeski Trio. Ikue Mori flanst wat geluiden uit zijn software en kon wat minder bekoren. Grootmeester Mediski op de gitaar. Alternatiever en ontoegankelijker kan het niet en het kennerspubliek smult ervan. Het Spaanse fantastische gitaarwerk van Cyan en Julian doet de chaos vergeten en maakt plaats voor subtiliteit. Je leest het goed : zowat alles en iedereen komt aan bod. We worden stil maar zeker klaargestoomd voor de absolute finale van een alweer sublieme GJ met Nova Quartet, Peter Evans Solo & Asmoseus. We eindigen met de meest toegankelijke en poppy set van de hele avond. Het speelplezier, de zin om te spelen druipt er met de vibrafoon gewoon af. Intens, gevarieerd en een lust voor oog en oor.
Voor de mensen de er niet bij waren op dit absolute unicum: spijtig.
By the way: Greet en Patje, bedankt voor het super warme onthaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Cactusfestival 2019 - van 05 t-m 07 juli 2019 - Sfeer, gezelligheid, straffe muziek en positieve vibes! Een overzicht
Cactusfestival 2019
Minnewaterpark
Brugge
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Hans Devriendt
Vrijdag avond vier uur, de eerste mensen schuiven rustig aan voor de ingang. Ze hebben er duidelijk allemaal héél veel zin in en kijken enthousiast om zich heen. Muziek klinkt al door de luidsprekers, de unieke sfeer van Cactus lonkt naar ons allen. En dan is het eindelijk zover. Een twintigtal minuutjes later openen de sluizen tot de festival site.
Ik beslis om even op verkenning te gaan en wat mij meteen opvalt zijn de mooie, unieke sculpturen die de site decoreren tot één mooi geheel van warmte en gezelligheid met een hoekje af. Ik ontdek ook de vele eetkraampjes, de aparte dansweide en zelfs een Win For Life stand. Mijn keuze was echter snel gemaakt. Ik zou mij niet wagen aan die Win For Life, maar wel aan het ontdekken van de vele, diverse muziekgroepen die onze oren zouden prikkelen, strelen en soms zelfs bijna doen ontploffen … in de positieve zin.
En toen was het vijf uur. Kirsten Lemaire stapte als presentatrice het grote podium op en gaf het officiële startsignaal voor Cactusfestival 2019!
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019 - Zegeviering der Belgische bands!
ELIZA - Ik kan het mij niet inbeelden hoeveel stress ik als muzikant zou hebben om een festival te mogen openen. Deze laatste opdracht was weggelegd voor Eliza Doolittle en haar entourage. Deze jongedame (van Londense afkomst) begon reeds op jonge leeftijd met muziek, maar vervoegde zich tot korte tijd geleden nog tot het popgenre. Sinds haar laatste plaat heeft ze echter gekozen voor een merkwaardige koerswijziging. Daarom bracht ze tijdens haar set op Cactus vele songs van haar nieuwe plaat ‘A Real Romantic (2018)’. Deze songs behoren duidelijk tot het R&B genre, geïnfuseerd met een vleugje jazz. “Wasn’t Looking” was voor mij de leukste, meest boeiende song van haar set. Algemeen gezien vond ik haar optreden geen straffe opener. Haar stem mocht krachtiger en ze gaf mij ook de indruk niet zo zelfzeker te zijn. Ze stond ook nogal statisch en braafjes op het podium. Ik bleef op mijn honger zitten…
FACES ON TV - Faces on TV is het muzikale kindje van Jasper Maekelberg. Deze laatste werkte als gekend muziekproducer reeds samen met Warhola, Tsar B, Soldier’s Heart, Jef Neve, enz. Al sedert het begin van de set werd duidelijk dat Faces on TV garant staat voor energie, speelsheid en dansbaarheid. Hun psychedelische pop deed mij af en toe denken aan Balthazar (ondanks het genreverschil), maar niet in een mate waarin ik er mij aan ergerde. Ze differentiëren zich echter ook van vele andere bands dankzij Jasper’s muzikale flexibiliteit. Hij zong, gebruikte speelse percussie, gitaar, en zelfs ook mondpiano. Faces on TV stond krachtig op het podium en speelden vol spontaniteit lekker samen. Ze leken er zelf ook van te genieten, Jasper liep tijdens het 3de nummer zelfs recht het publiek in. De mensen begonnen af en toe te dansen en leken volledig ‘in the mood’ te geraken. Opvallend feit: hoe fantastisch waren de backing vocals van Dienne Bogaerts niet. Zonder deze jongedame zou de band een stuk minder compleet geklonken hebben. Volgens mij zullen we zeker nog van haar horen, in één of ander solo-/zijproject. Dat hoop ik althans. Het was een puike set waarvan ik ‘vollen bak’ genoot.
SX - In vergelijking met hun optreden, enkele jaren geleden op Cactusfestival leek Stefanie Callebaut (zangeres) een stuk meer zelfverzekerd. Toch leek het publiek opnieuw iets minder enthousiast te reageren op de indiepop van SX. Hadden ze last van een postprandiale dip? Of lag het toch aan de setlist waarin eerder de recentere nummers overheersten? Ik had alleszins de indruk dat het publiek meer ‘mee’ was met de oude nummers, dan met de nieuwe. Die laatste zijn voor mij eerder een verlengde van hun oudere werk, zonder echt te vernieuwen. Toch vind ik het belangrijk om te benaderukken hoe straf Stefanie Callebaut’s stem live wel klonk. Bij momenten deed haar stemgeluid mij zelfs denken aan Lou Rhodes van Lamb. Hoe dan ook klonk het geheel eerder als een monotoon verhaal en kon SX zowel mij, als het publiek niet echt overtuigen. Het was in ieder geval wel een goede opwarmer voor - de mede ‘Kortijkzaanse’ band - Goose!
GOOSE - Tien seconden… Inderdaad, niet meer dan 10 seconden had Goose nodig om al vanaf het eerste nummer het hele park te doen exploderen tot één groot feest. Hun oorverdovende electro-rock met vele gitaren, harde drums en synths, waren tot alles in staat. Ook de stroboscopen en straffe laserbelichting mochten zegevieren. Van voor tot helemaal achteraan de festivalterrein, was iedereen dolenthousiast. Iedereen vierde feest. Om het bescheiden te houden, zou ik kunnen neerpennen dat Goose vele hits heeft gespeeld. Maar eerlijkheidshalve kan ik niet anders, dan ieder nummer van hen als hit-waardig te omschrijven. Los van een klein probleempje met de basgitaar, dat snel werd opgelost, speelde Goose van de eerste tot laatste seconde een top-show. Stilstaan behoorde niet tot de mogelijkheden en vaak werden nummers luidkeels meegezongen. Om er maar enkele te noemen passeerden o.a. “What You Need”, “Call Me”, “Control”, “Can’t Stop Me Now” en “British Mode” de revue. Op het einde van hun optreden bleef bij mij enkel nog één, moeilijke, prangende vraag over: zou Oscar & The Wolf hen nog kunnen overtreffen?!
OSCAR & THE WOLF - Het podium was helemaal omhult door grote, witte doeken. Witter dan wit, is de juiste omschrijving. De bandleden stapten het podium op en werden nog voor de eerste noot onthaald met een massaal applaus. Een korte intro werd gespeeld en toen kwam ook één van de grootste Belgische relevaties ten tonele. Max Colombie werd voor de zoveelste keer overdonderd door een immens grote hoeveelheid meisjes die schreeuwden om een indruk van hem op te vangen. Toen ging het optreden ècht van start. Zowel oudere nummers, zoals “Undress” (langspeler ‘Entity’) als nieuwere nummers (“So Real”, “Breathing”, “Runaway”, etc., langspeler ‘Infinity’) werden in een vlot tempo gespeeld. Opvallend was hoe goed de groepsleden op elkaar zijn ingespeeld en natuurlijk ontbraken Max’s typerende dansmoves niet. De show was sensueel, sexy en uiterst dansbaar. Ook de belichting moest zeker niet onder doen. En als kers op de taart werden ook nog eens confetti kanonnen ingezet. Je leest het juist: hun show was groots, enfin… werd ook groots gemaakt.
Ik durf toch stellen dat ook Goose een terechte headliner van de avond zou geweest zijn. De eerste dag van het volledig uitverkochte Cactusfestival kenmerkte zich vooral door vele Belgische bands, de grote (soms ongezellige) drukte en zalig warm weer.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019 - Voor elk wat wils…
REENA RIOT - De tweede, zonovergoten dag van Cactus ging van wal met Reena Riot. Dat deze band compromisloos is sedert de opname van hun debuutplaat (‘Nix’, 2018), tot op het terrein zelf, werd meteen duidelijk. Songs met sketchy, scheurende en melodieuze gitaarlijnen werden afgewisseld door meer meeslepende songs die mij steeds wisten te ontroeren. Toch explodeerden de meeste nummers tot een ‘je m’n foutisme’ - einde waarbij ze iedere aandachtige luisteraar perplex achterlieten. De prachtige, gouden stem van Naomi Sjimons (zangeres) deed mij af en toe ook denken aan de vocale kunsten van Rachel Davies, zangeres in Esben And The Witch, een dark pop/post-metal band uit Groot-Brittannië. Ook de bassist toonde zich overduidelijk als een zeer competente muzikant. De band steunde naast de drums, ook volledig op de strakke, ruigere baslijnen. Reena Riot zorgde voor een krachtig en perfect begin van de dag!
ROLLING BLACKOUTS C.F. - Helemaal uit Melbourne (Australië), kwamen de indie-rockers van Rolling Blackouts Coastal Fever om ons te verrassen met hun eerdere up-tempo en met post-punk verrijkte songs. Ik kende deze band nog niet, maar genoot van hun opgetogen en melodieuze songs. Vaak deden ze mij denken aan bands als Fugazi en Basement. Toch een paar punten voor verbetering vatbaar: de vocalen mochten een stuk luider en krachtiger. Ook had ik een nogal ‘been there done that’ gevoel bij afloop van hun optreden. Ik merkte dat het publiek niet erg enthousiast was. Het was een goed optreden, dat goed paste in het zonnige Minnewaterpark, maar daarmee is voor mij de kous ook af.
OMAR SOLEYMAN - Ik had geen enkel idee wat deze artiest ons brengen zou. Wel wist ik dat Omar’s muzikale carrière oorspronkelijk begonnen is als parttime bruiloft zanger in Syrië, zijn land van herkomst. Toch heeft deze man ondertussen al een groot repertoire van meer dan 500 songs bijeen geschreven. Zijn ‘band’ bestond maar uit een povere bezetting van één toetsenist en Omar Soleyman zelf, als zanger. Zijn muziek klonk heel werelds en was duidelijk Arabisch getint, waardoor ze lekker dansbaar waren. Op het terrein waren de reacties nogal gemengd: sommige mensen gaven de indruk totaal niet geboeid te zijn in het optreden, terwijl anderen in het midden een groot dansfeest hielden. Ondanks dit feestje, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Het was misschien leuk entertainment en eens een compleet andere soort muziek dan we gewoon zijn… Maar ik miste een groter ensemble van muzikanten en muziekinstrumenten. Dit zou het geheel veel krachtiger en geloofwaardiger gemaakt hebben. Ik had tevens de indruk dat de toetsenist slechts één toets van zijn synthesizer hoefde in te drukken en de hele soundtrack van het nummer automatisch afspeelde. Het live-gevoel bleef bij mij bijna compleet afwezig. Ook leek Omar soms verloren te lopen op het podium. Ondanks deze kritische noten, was Omar Soleyman wel een prachtig voorbeeld van hoe divers de muziekgroepen mogen zijn op Cactus en hoeveel mensen hier ook voor open staan.
“CLAP FOR CLIMATE” - Inderdaad, dit is geen muziekgroep en werd ook ons niet aangekondigd… De grootste verrassing van Cactusfestival 2019 gebeurde nèt voor het optreden van Whispering Sons. Na een korte aankondiging van Kirsten Lemaire kwamen Nic Balthazar, Michael Pas en een groepje jonge mensen het podium op met de boodschap of wij, het publiek van Cactus wilden bijdragen aan een grote primeur. We werden echter gevraagd om mee te klappen op een korte song ten voordele van Youth For Climate, de milieuorganisatie van Anuna De Wever en co. Dit zou dan gefilmd worden in functie van een videoclip. Zo gevraagd, zo gedaan, reageerde bijna iedereen enthousiast en werd de song vereeuwigd op videoband.
Benieuwd wanneer dit over ons televisiescherm zal rollen en wat dit maatschappelijk verder teweeg kan brengen. En dan was het nu tijd voor…
WHISPERING SONS - Het contrast met Omar Soleyman kon niet groter zijn wanneer het Limburgse’ Whispering Sons begon te spelen. De ijzige new-wave/post-punk zorgde voor een geheel andere sfeer op de weide: de opgekropte woede in de vocalen van zangeres Fenne Kuppens, de meeslepende teksten, de semi-akoestische drum, de zware baslijnen… Ze hadden in ieder geval toch op mij een nefaste invloed. Vele nummers vanop hun eerste langspeler ‘Image’ als “Hollow” werden gespeeld, maar ook de nummers “Time”, en “Wall” vanop hun eerste EP werden ons vol toewijding voorgeschoteld. Enige minpunt was dat het volume van de zang iets luider mocht zijn. Ondanks het minder toegankelijke genre, bleken vele mensen aandachtig te luisteren en te genieten. De nummers zijn in sé al zo straf geschreven, maar kwamen live nog eens extra krachtig tot hun recht. Ik hoefde maar mijn ogen te sluiten en deinde mee in hun fantastische muziek. Soms deed hun sound mij denken aan ‘The L-shaped Man’, de laatste plaat van de Amerikaanse hardcore/punk band Ceremony. De bandleden speelden samen heel strak en Kuppens keek vaak zeer bezwerend naar het publiek. Toch viel mij op dat ze soms haar glimlach van gelukzaligheid, niet enkel bij haarzelf kon houden.
Whispering Sons speelde een ongelooflijk beklijvende set en volgens mij heeft deze band nog een grote toekomst voor zich staan. Ik ben fan, zonder twijfel.
DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens Cactusfestival aan. Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende – sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.
CAT POWER - Zangeres Chan Marshall en haar entourage kwamen enkel en alleen voor ons, de luisteraars. Dit werd al snel duidelijk door het feit dat de persfotografen enkel tijdens de eerste nummers beelden mochten nemen, en dan nog vanop een beperkte zijpositie voor het podium. Daarna richtte Chan zich volledig op ons. Haar magnifieke en uiterst fijne stem wist meteen heel Cactus te betoveren. De mensen stonden dicht tegen elkaar gepakt en waren opvallend stil door de bijzonder rustige en minimalistische songs van Cat Power. Het hoge niveau waarop Chan zong, en haar band speelde, levert hen een terechte vergelijking met Norah Jones en Sinead O’ Connor op. Al na enkele songs gleed ik mee in de - met tristesse getinte - narratieven en melodieën. Vaak nam Chan ook twee microfoons in de hand, waardoor ze een nog dieper, gelaagd stemgeluid had. Ondanks de plotse regenbuien, bleef het publiek volhoudend en volhardend staan en luisteren. Chan bedankte ons daar ook uitgebreid voor. Het nummer “In Your Face” was voor mij het absolute hoogtepunt van de set.
Na het bijzonder beklijvende optreden bleef ik achter met een gevoel van ontgoocheling. Niet omdat het optreden te wensen overliet, integendeel. Wel, omdat ik niet begreep waarom ik Cat Power nooit eerder gekend heb. Wat daar gebeurde op het podium, was uniek.
JOE JACKSON - En dan was het tijd voor de grote man, Joe Jackson. Het podium was gedecoreerd met grote, fluwelen gordijnen die vaak grijs/royaal rood belicht werden. En zowel Joe Jackson, als zijn ‘camaraderie’ waren bijzonder stijlvol gekleed. Zowel de grote bekende hits als “Is She Really Going Out With Him?”, als minder bekende nummers passeerden de revue. Niet moeilijk natuurlijk, voor een man met zo’n groot oevre aan songs. Ik stond vaak met open mond te bewonderen hoe goed Joe’s stem nog klonk, ondanks zijn ‘65 lentes jong’. En dan nog niet gesproken over zijn perfecte pianospel. En niet alleen Joe, maar iedere muzikant speelde heerlijk nauwkeurig. Het optreden was een ode aan de tijdloosheid van muziek. Cactus genoot van achter naar voor en meerdere malen terug. Top-optreden!
BLOC PARTY - Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het uur voor de laatste act van de dag kwam alweer aangevlogen. Toen de Londense’ heren van Block Party het podium opstapten, viel mij plots binnen, dat ondanks er bij alle vorige acts gepresenteerd werd, nu geen presentatie werd gedaan door Kirsten Lemaire. Jammer, of net niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om te melden Kirstens presentatie dit jaar, heel wat saaier en minder krachtig over kwam als die van Nic Balthazar. Die reeds veel edities van Cactus voorzag van presentatie met een aangename en sappige portie humor.
Nu over naar de essentie: Bloc Party! Op Cactus was het drummen om nog een plaatsje te kunnen bemachtigen en toen startten ze… De eerste noten van “Like Eating Glass” weerklonken en Bloc Party’s debuutplaat ‘Silent Alarm’ werd integraal gespeeld. Het werd mij jammer genoeg al vrij snel duidelijk dat er een bepaalde verdeeldheid heerste tijdens dit optreden: fans vanaf het eerst uur zongen en genoten mee, vanuit een groot gevoel van jeugdsentiment. Een ander, groot deel van het publiek keek naar een band en nummers die ze (nog) niet kenden.
Als kenner en grote fan van hun debuutplaat lagen mijn verwachtingen echter vrij hoog. Ik vond het jammer dat Kele Okereke (frontman) een nogal ongemotiveerde indruk gaf tijdens de eerste nummers. Hij probeerde wel interactie met het publiek te krijgen, maar ik zag dat dit hem vaak niet vlot lukte. Ondanks alle bandleden heel strak speelden, vond ik Kele’s zang ondermaats. Hij zong soms te stil, maakte zinnen niet af en hield vaak te veel afstand van zijn micro waardoor sommige teksten zelfs niet verstaanbaar waren. Het was leuk om ‘Silent Alarm’ nog eens te horen, maar ik had toch het gevoel dat Bloc Party voorbij gaande glorie wordt. Ondanks enkele bisnummers (o.a. “The Prayer”) en confetti-kanonnen leek ook het gros van het publiek niet ‘mee’ te zijn met het optreden. Best jammer, want ooit was dit in mijn ogen een heel grootse band.
De tweede Cactus-dag heb ik ervaren als een eerder matige dag en typeerde zich voornamelijk door het motto ‘voor elk wat wils’, waar dit festival ook ieder jaar garant voor staat. En siert! Op naar morgen.
dag 3 - zondag 7 juli 2019 - Dag van het grote gitaargeweld!
De laatste dag is alweer aangebroken, en dit was ook zichtbaar door enkele blekere, vermoeide gezichten. Toch zou deze dag - ondanks het voorgaand, gekende fenomeen - een absolute topdag worden.
BOY AZOOGA - De dag openen mochten de jongeheren van Boy Azooga. Een band met een stevige rock-sound, maar toch tot een originele cocktail geschud door de vele, toegevoegde muziekstijlen. Ik werd verrast door het opgewekte en melodische gitaarwerk. Hun sound klonk af en toe iets ruiger en deed mij toen denken aan de stoner-rock van Wallace Vanborn. Ook speelden ze evengoed rustigere, gevoelige nummers, die ze met een evenredig gediminueerd volume op ons afvuurden. Het publiek was nog niet zo actief maar was wel oprecht op een rustige manier aan het genieten van Boy Azooga’s optreden. Toen ze het nummer “Jerry” inzetten, moest ik bij de intro denken aan Team William, een meer dan fantastische band uit ons Belgenlandje. Soms had ik wel de indruk dat Davey Newington (zanger en gitarist) de hogere zanglijnen niet altijd aankon, al beschadigde dit hun performance absoluut niet. Boy Azooga was als boeiende en frisse act een goede ‘kickstart’ voor deze laatste festivaldag.
ALDOUS HARDING - Eerder bij uitzondering had Kirsten Lemaire ditmaal meer te zeggen dan anders, bij de aankondiging van Aldous Harding. Kirsten outte zich echter als grote fan en beloofde ons dat ze het publiek zou vervoegen van begin tot einde. Aldous Harding is het folk getinte singer-songwriter project van Hannah Harding (frontvrouw). Toen Hannah begon te zingen, viel mij meteen haar unieke, fluweelzachte stem op. Hannah en haar bandleden brachten vele, kwetsbare songs op zo’n intrigerende manier. Het terrein stond nu vol en de massa mensen luisterden genietend met een grote portie interesse. De set was zo innemend en vertederend, dat er een grote stilte heerste. Aldous Harding gaf mij ook een groot gevoel van ongedwongenheid, dit werd o.a. duidelijk door de tijd dat Hannah vaak nam tussen verschillende nummers door, om haar gitaar te stemmen. Dit kon en mocht ook, want onze hoofden liepen vrij van zorgen en wij konden enkel maar genieten. Een zeer sterke act en bijzonder goede programmatie.
MONO - Opnieuw een straffe programmatie, was Mono. Een binnen het genre zeer populaire post-instrumentale rockband, rechtstreeks overgevlogen vanuit Tokyo, Japan. Van decoratie was geen sprake en de plaats die de band op het podium zou innemen leek ook zeer bescheiden. Beginnen deed Mono met “God Bless”, de eerste song van hun laatst uitgebrachte plaat ‘Nowhere Now Here (2019)’. Een eerder rustig, opbouwend nummer. En daarna begon Mono het grote publiek op te zuigen binnen hun beeldende, atmosferische, bijna transcendente muziek. Ze speelden verschillende nummers van hun laatste plaat, waaronder “Sorrow”: een nummer met een rustige en melodieuze start, maar uiteindelijk dat evolueert naar een grote, heftige en emotionele climax.
Het was duidelijk: decor of grote show heeft Mono niet nodig om tot hun recht te komen. Voor de mensen en de ruimte om mij, had ik al snel geen oog meer. Ik werd volledig ingenomen door hun muziek en vele emoties kwamen in mij op. Hun setlist bestond niet enkel uit nieuwe nummers, maar ook uit oudere , waaronder “Ashes In The Snow” vanop ‘Hymn To The Immortal Wind (2009)’ en “Surrender” vanop ‘Rays Of Darkness (2014)’. Voor ik het wist, eindigde hun set op heel intense wijze en bleef ik met een gevoel van grote dankbaarheid nagenieten. Mono was ongelooflijk goed.
PARQUET COURTS - Strakke rocknummers in een jasje van oldskool-punk/indie, daar stonden Parquet Courts (ook wel Parkay Quarts genoemd in de underground scene) garant voor. Ik had nog nooit gehoord van deze band, maar was al meteen fan van hun strakke gitaarspel, puike baslijntjes en uiterst fijne lyrics. Hiernaast hielden ze zich ook niet in om eens een grapje uit te halen met het publiek. En dit lukte hen buitengewoon goed, waardoor ze zelfs vele mensen op de achterkant van het festival meekregen. De zangstem van Andrew Savage (zang en gitaar) deed mij soms zelfs denken aan die van Peter Perrett (check Only Ones) . En dit compliment geef ik met veel plezier. Een band waarin ik mij zeker nog verder zal verdiepen!
NENEH CHERRY - Om ons even los te koppelen van de gitaren, kwam de Zweedse’ Neneh Mariann Karlsson ons trakteren op een grote portie hip-hop, electronica, funk, soul, jazz en nog zo veel meer muziekstijlen. Cactus stond van voor tot helemaal achteraan goed vol en er werd massaal gedanst op de bijzonder zomers getinte songs van Neneh. Leuk was ook dat Neneh vaak in interactie en zelfs dialoog ging met het publiek. Dit gaf een groot gevoel van connectie, alsof Neneh gewoon één van ons was. Ook het grote gamma aan instrumenten (gitaar, piano, harp, etc.) was vrij indrukwekkend. Het in bloemen gehulde statief van Neneh maakte dit allemaal nog meer tot één samenhangend geheel. De zangeres maakte mij duidelijk dat ze van alle markten thuis is en dit ook zonder moeite aankan. Ze speelde een topset met o.a. de hits “7 seconds” en “Woman”. Als je het mij vraagt, mocht ze zo nog enkele uurtjes doorgaan.
BAND OF HORSES - Achter het podium hing één groot spandoek met een - typerend Amerikaans bos - erop. Dit zette meteen ook de sfeer voor wat komen zou. Band of Horses, de Amerikaanse indie/americana rockband uit Seattle trakteerde ons op puike, up-tempo songs. Dankzij het decor, de country invloeden binnen de vele songs en de unieke stem van Ben Bridwell (frontman) waande ik mij in een Amerikaanse camping aan een gezellig kampvuur. Hun grootse nummers, werden ongelooflijk nauwkeurig gespeeld en de bandleden ‘smeten’ zich volledig. Ik ervaarde vaak een immens groot gevoel van gelukzaligheid en werd regelmatig overdonderd door het enthousiasme van zowel de band, als van het publiek. Hoogtepunten waren voor mij “No One’s Gonna Love You”, “The Funeral”, “Compliments” en “The Great Salt Lake”. Ik genoot met volle teugen en voelde mij lekker voldaan na hun optreden. Die mannen van Band of Horses, kunnen het live zo goed brengen. Top optreden!
TRIXIE WHITLEY - Als trouwe fan keek ik enorm uit naar het optreden van Trixie Whitley. Los van enkele technische problemen waar zij niets aan kon doen (zoals een gebroken snaar) loste ze echter al mijn verwachtingen in. Haar optreden begon met het eerste nummer van haar nieuwste plaat “Lacuna Coil”. De setlist bestond uit een gezond evenwicht van nieuwe en oudere nummers die Trixie ongelooflijk straf bracht. Bij het horen van haar volle, krachtige stem werd ik nog enthousiaster: dit is gewoon waar Trixie voor staat. Afgelopen jaar beviel ze echter ook van een dochter, waardoor ze volgens mij ongekend gevoeliger (in vergelijking met haar eerdere optredens) op de planken stond. Ook de teksten kwamen opnieuw zo treffend binnen: “As we grow older, imagine me closer, to you. This space in between us, will separate my love, for you.” Hoogtepunten waren voor mij “I’d Rather Go Blind”, “Breathe You in My Dreams”, “Closer” en “Fishing for Stars” (opgedragen aan haar dochter). Bij afloop van haar optreden was ze het publiek bijzonder dankbaar en dit was zonder twijfel wederzijds! Wat een heldin.
dEUS - Ik had het geluk om dEUS een tweede keer te mogen treffen tijdens hun ‘The Ideal Crash Tour’. Tom Barman kwam zoals oudsher in kilt het podium op en de band stak meteen van wal met “Put the Freaks Up Front”. De toon werd gezet en de band gaf zich meer dan 100%. Het publiek reageerde razend enthousiast en toen de dansers met hun schitterende choreografie het geheel kwamen verrijken, werd het enthousiasme alleen maar groter, groots, grootst. Iedereen gaf nog voor een allerlaatste keer alles wat ze hadden!
Voor velen onder ons was het een uitgelezen kans om ‘The Ideal Crash’ nog eens integraal live te horen. dEUS deed hun prachtige plaat dan ook alle eer aan. Een hoogtepunt durf ik niet te noemen, het geheel van alle ‘The Ideal Crash’ - songs vormden dit op zich. Tom’s stem was in topvorm, de muzikanten speelden foutloos, de gekleurde lichtmuur op de achtergrond gaf alles extra cachet, de vele dansers en nog zoveel meer… De show was gewoon volledig àf. Toen dEUS klaar was met ‘The Ideal Crash’, gaf Tom aan dat hij het zalig vond en eigenlijk nog tot twee uur wou doorspelen (indien hij mocht van de organisatie). Hier konden wij als publiek alleen maar dankbaar om zijn. Toch bleef de tijd beperkt en bracht dEUS nog enkele bisnummers, waaronder “Quattre Mains” en als laatste song “Roses”.
Tom Barman en zijn bandleden brachten volgens mij het allerbeste optreden van de gehele programmatie en waren daarom de meer dan gedroomde, perfecte afsluiter van het Cactusfestival 2019!
Deze zondag was naar mijn mening de beste festival dag op alle gebied, en liet zich duidelijk ook gelden als de dag van het gitaargeweld.
Tot slot kan ik nu nog maar één belangrijke conclusie nemen: Cactusfestival 2019, was opnieuw een topeditie! Heel graag tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/cactusfestival-2019.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Ieperfest 2019 - van 5 t-m 7 juli 2019 - Meer dan Muziek!
Ieperfest 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Pieter Maene
Ieperfest, het hardcore festival in het hartje van de H8000 Regio, gaat voor het eerste jaar door in juli in plaats van augustus. 2019 markeerde ondertussen al de 27 e editie van Ieperfest waardoor het al een ware standaard geworden is in de hardcore-wereld.
De Hardcore in Ieper Hardcore Fest slaat niet enkel op de muziek. Uiteraard zijn er een hele hoop hardcore bands die spelen, maar de muziek is zeker niet beperkt tot hardcore alleen. De Hardcore beslaat de volledige subcultuur. Zo is het een festival die al meerdere malen een prijs gewonnen heeft als ecologisch en groen festival.
Een groot deel van het festival draait dus om het milieu, zo wordt er, in tegenstelling tot veel andere festivals, overal gesorteerd. De bekers zijn herbruikbaar, zoals wel al vaker gebeurt, maar zelfs de bakjes frieten en de borden zijn herbruikbaar. Alles wordt zo ecologisch mogelijk aangepakt, en de festivalgangers helpen hier zeker aan mee. Na afloop van het festival was er amper afval aanwezig op de camping en de weide.
Naast hun inzet op ecologisch vlak, is er ook een groot aandeel van het festival gefocust op activisme. Alle eetkraampjes verkopen enkel veganistisch eten en in de MTM-tent (more than music) speelden er documentaires in verband met dierenmishandeling of veganisme.
Het is een festival met een kleinere omvang waar dit jaar ongeveer 4500 personen aanwezig waren. Er zijn drie tenten op Ieperfest: de mainstage, de Trench en de MTM-tent. In die laatste is er vanalles te doen, zo worden er toespraken gehouden, documentaires getoond of kan je er muziekmagazines lezen terwijl je even bekomt in de zetel.
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019
De vrijdag is een dag om op te warmen. De weide opent pas om 14u en de Trench is nog niet open. Er zijn enkel optredens op de mainstage. Om 14u opende het festival redelijk stipt. Na amper 10 minuutjes aanschuiven, heb ik mijn bandje en kan ik binnen op het festival.
Het eerste optreden begon pas rond 15u, dus ik ging eerst even de MTM-tent verkennen. Er is een groot stuk van de MTM-tent voorbehouden voor merchandise, zowel van bands die spelen als bands die niet aanwezig zijn, alsook merchandise van verschillende ngo’s zoals Animal Rights en Sea Sheperd.
Stipt om 15u kon je de vocalen van Hold the Crown horen weergalmen over de kleine weide. Het weinige volk die al aanwezig is, is duidelijk nog niet wakker genoeg om zich volledig te laten gaan. De zanger, Timme, is duidelijk het meest energieke lid van de band, hij gebruikt het volledige podium terwijl de rest van zijn band er nogal statisch bij staat. De bassist is misschien niet zeer energiek, maar strak speelt hij wel.
Als Kill for Peace begint, is er al wat meer volk aanwezig. De eerste pits van het festival zijn dan ook een feit. Terwijl Kill for Peace een stevige set speelt, gevuld met gitaarriffs die zich laten inspireren door de oldschool NYHC, speelt er in de MTM-tent een documentaire in verband met veganisme.
Na Kill for Peace is het de beurt aan Risk It. Hier is het festival ècht van start. Met basgitaar die volledig opengedraaid staat en de gitaren die door een 5150 en een rectifier geblazen worden, heeft de band een schitterende, ruwe sound die perfect hun enorme energie op het podium complementeert.
Vervolgens mag SECT de mainstage innemen. Ondertussen is het 19.35u en is het grootste deel van het volk al toegekomen. SECT speelde een show van 3 kwartier waar de volledige tent van daverde. Hun metal-gedreven versie van hardcore werd gedreven door blast beats en hevige vocals.
The Setup speelde hun laatste show ooit samen. Ze speelde korte, stevige nummers die telkens snel en rechtdoor waren. Zelfs de korte stroompanne zorgde niet voor een vermindering in enthousiasme vanuit het publiek.
De voorlaatste band van de avond was Harm’s Way. Ook al eindigde No Turning Back met een stevige set, toch konden ze niet op tegen de enorm energieke set van Harm’s Way waardoor Harm’s way het hoogtepunt bleef voor velen. Harm’s way was duidelijk de meest technische band van de dag en kon dit ook extreem strak overbrengen.
Onze Noorderburen van No Turning Back sloten de eerste festivaldag stevig en snel af met hun energieke hardcore. Je kon zeer duidelijk horen dat No Turning Back zich sterk liet beïnvloeden door de NYHC-bands zoals Sick of it All. Martijn praatte misschien nèt wat te veel, maar dat werd zeker goedgemaakt door zijn energie op het podium.
Een van hun nieuwe nummers “Cut the cord” was zelfs een van hun meest energetische nummers van de set.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019
Vanaf de zaterdag was ook het tweede muziekpodium geopend, de Trench. Een kleiner podium waar er ofwel meer uiteenlopende genres aanwezig waren of kleinere bands. Ik begin mijn dag met Raw Peace in de Trench.
De zanger stond op het podium met een kruk en hoewel de rest van de band wèl mobiel was, hadden ze toch weinig energie. De muziek daarentegen was meer dan energiek genoeg. Helaas werd dit niet gereflecteerd op het podium of onder het publiek. Hierna volgde chain reaction op de main stage, ook zij waren niet in staat om de festivaldag op gang te zetten.
Vervolgens besloot ik om nog eens een bezoekje te brengen aan de more than music tent. Er was een lezing aan de gang in verband met ‘Urban Farming’. Een zeer interessant concept en redelijk diep in detail gebracht waardoor het af en toe wat langdradig was.
Na deze toch wel kalme start van de dag was het de beurt aan Optimist. Zij trokken met hun mix van death metal en hardcore de Trench vol.
Vervolgens mocht de Gentse band Soul Grip met hun mix van post-black metal voor de mainstage spelen. Het aparte genre was zeker welkom tussen de vele hardcore bands. Hun kalmere stukken toonden zeer goed hoe sterk de samenwerking tussen bas en drum was.
Na de post black metal van Soul Grip was het weer de beurt aan pure hardcore punk, dit keer gebracht door Ninebar. Ze konden in een mum van tijd alle aanwezigen direct terug in de punksfeer brengen.
Na de stevige shows was het voor mij even tijd om te bekomen en op het gemak te genieten van de veganistische hotdogs, met een kombucha. Het verteren gebeurde voor mij tijdens een toespraak van Sea Sheperd in de MTM-tent. Uitleg over hun werking en met een volledige merchandise-tafel om hen direct te kunnen steunen achteraf. De MTM-tent trekt constant een gezellige hoeveelheid volk.
Ik volgde nog snel een stukje mee over het klimaat voor ik mij moest verplaatsen naar de mainstage om Wiegedood te aanschouwen.
Wiegedood vloog er onmiddellijk hard in, er was geen moment rust in de show. Op zich staan de leden van Wiegedood redelijk statisch op het podium, maar dit heeft geen invloed op de ervaring. De volledige tent voelt de energie die ze uitstralen met hun show. Ze zijn ook het perfecte voorbeeld dat je bijvoorbeeld zonder basgitaar kan spelen, mits je maar genoeg nadenkt over je sound en het natuurlijk past bij de sfeer van je muziek.
Na de donkere sferen van Wiegedood volgt Belgian Associality in de Trench. Voor punk-liefhebbers is dit zeker geen onbekende. Ze geven een van de minst professionele shows van Ieperfest, maar dit is voor Belgian Associality zeker geen negatief punt. Er worden veel mopjes gemaakt en ze krijgen de tent toch goed vol.
Vervolgens kwam Turnstile op. Vanaf de eerste noten kregen de gehele tent mee en ontstond er pure chaos. Het podium zelf is vanaf begin tot eind continu gevuld met stagedivers. De zanger straalt zelfvertrouwen uit en heeft tonnen charisma. In plaats van moshen en springen, danst hij liever. De band speelt enorm strak. Er was zelfs een snaar gebroken, maar de gitarist stond voor het einde van het nummer terug op het podium met een hersnaarde gitaar mee te spelen. Ze geven het gevoel dat niets hen tegen houdt, waardoor ze voor mij ook het hoogtepunt van de avond zijn.
Madball mocht hierna nog volgen op de mainstage en geeft zoals verwacht een schitterende show. Een zanger die een overvloed aan energie heeft, trekt de volledige zaal met zich mee. Een prachtige afsluiter die een explosie van energie met zich mee bracht. Hun oudste nummers sloegen nog steeds het beste aan.
dag 3 - zondag 7 juli 2019
Na twee zonovergoten dagen is de zondag een meer typisch Belgische dag. Grauw en bewolkt en met de sporadische spetter. Na een koffietje te kopen in de campingshop, die trouwens ononderbroken geopend blijft, vertrek ik naar de weide. Ik begin de dag met Pijn. Deze donkere post-metal is de perfecte band om wakker geschud te worden op deze regenachtige dag. Hun melodische, atmosferische riffs in combinatie met het grijze weer en de slaperige gezichten van het publiek rondom je, zorgen ervoor dat je volledig meegesleurd wordt in de muziek.
Na Pijn is er terug een volledige volksverhuizing naar de mainstage voor Spirit Crusher. De toeschouwers slapen nog half, maar dit weerhoudt de bandt er niet van om alles te geven. De leden van Spirit Crusher waren zelf energiek en wakker genoeg om toch het grootste deel van het publiek wakker te schudden. Met hun melodische, maar stevige verse riffs en hun snelle chorus riffs, met nog wat extra trage breakdowns heb je een formule die perfect thuishoort op Ieperfest en toch nog steeds origineel aanvoelt na twee dagen hardcore.
Vervolgens mocht Slow crush nog eens wat afwisseling brengen in de muziek. Hun naam zegt al genoeg, ze spelen trage muziek die volgens mij geen enkele keer boven de 100bpm gestegen is. Er is duidelijk veel nagedacht over hun sound, de gitaren met gemoduleerde delay klinken prachtig en in combinatie met de atmosferische zang en drijvende drum was hun set van een half uurtje voorbij in een oogwenk.
Regulate gaf erna het beste van zichzelf en kon een stevige set neerzetten. Gevolgd door Poison idea die niet echt kon tippen aan Regulate en een redelijk teleurstellende show gaf.
Toen Leiah begon te spelen, bleek dit voor de meeste mensen het perfecte moment om op een afstand al zittend te genieten van de muziek en de zon die doorbreekt.
De zang bij Leiah zat vol valse noten, maar toch kon iedereen ervan genieten omdat de combinatie van hun pop-punk in major toonladder met de eerste zonnestralen van de dag iedereen gelukkig maakte.
We verspringen de zondag duidelijk veel van genre, want na de pop-punk van Leiah speelt Der Weg Einer Freiheit. Stevige black metal waar de drummer voor mij zeker het belangrijkste lid was. Originele drumriffs die niet enkel bestaan uit blast beats kregen het hardcore publiek verrassend enthousiast voor hun originele black metal.
De zondag was duidelijk het meest afwisselend qua genres en dit was ook meer dan welkom.
Na de black metal van Der Weg Einer Freiheit bleef ik aan de mainstage plakken waar achtereenvolgens H20 en Comeback Kid speelden.
H2O kon, zoals verwacht, de volledige mainstage vullen met overenthousiast publiek. Ze waren in staat een onvergetelijke show te geven waar iedereen de nummers zonder veel moeite kon meebrullen.
Comeback Kid, de hardcore headliner van de zondag en van het festival, blies de zaal volledig omver. Met hun gekende nummers worden ze graag gezien door bijna elke hardcore-fan. Zelfs na het overduidelijk uitputtend weekend, slaagt Comeback Kid er toch in het laatste beetje energie uit de vermoeide massa te persen. Drie kwartier aan pure energie.
Tot slot, Amenra. De band die, volgens hun eigen woorden, opgegroeid is op Ieperfest. Afsluiten in stijl. Net voor de show wordt de tent grotendeels afgesloten. Hoe minder daglicht hoe beter.
Amenra is een gekende naam, ook buiten België, wat ervoor zorgde dat een groot deel v/het internationale publiek op Ieperfest zelfs blij was met Amenra als afsluiter. Ze beginnen hun show gevuld met mysterie. De zanger komt op en hamert op metalen voorwerpen terwijl zijn rug naar het publiek gekeerd zit. Samen met de visuals die het gehele optreden geprojecteerd worden en het feit dat de band geen pauze neemt om het publiek toe te spreken, maakt hun show meer een ervaring dan het doorsnee optreden. Ze zetten de enige show neer van het weekend waar de lichtshow effectief een grote meerwaarde geeft aan het optreden.
Het was een zeer geslaagd festival, de kleinere omvang dit jaar heeft geen negatieve impact gehad op de namen of de sfeer. Dankzij het enorm strakke schema tussen mainstage en de Trench, krijg je toch de kans om een groot aantal bands te zien in een weekend! Het werk dat Ieperfest doet voor het milieu werkt op z’n minst inspirerend en aanstekelijk en het veganistische eten zorgde voor beter uitgedachte maaltijden dan de klassieke festival-kraampjes met hamburgers of braadworsten.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Stef Bonne)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/ieperfest-2019.html
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Winters weer weerhield er ons van om de aftrap van het voorprogramma, The Bewitched Hands, mee te maken. Het weinige dat we ervan konden meepikken, deed denken aan The Magic Numbers gebracht met de snedigheid van Arcade Fire. Veel wijzer worden jullie hier ongetwijfeld niet van, maar bon, zelf stellen we ons eindoordeel eveneens uit tot op het moment dat we die Franse groep ooit eens een volledig concert geproefd hebben.
Over naar de hoofdact van de avond (waar we trouwens ook niet al te veel woorden aan vuil gaan maken, ze doen dit tenslotte zelf ook niet aan hun groepsnaam): !!! kwam zijn laatste plaat, het maandagavond zeer gepast getitelde ‘Strange weather, isn’t it?’, voorstellen aan de blijkbaar ruime Belgische fanbase. Een blik op het publiek maakte duidelijk dat niet enkel jonge danslustigen, maar ook aardig wat dertig- een veertigplussers van de partij waren. Frontman Nic Offer was zijn enthousiaste zelve, in het eerste half uur – dat met o.a. “AM/FM”, “Wannagain wannagain” en “Jamie, my intentions are bass” haast integraal puurde uit hun laatste plaat - verdween hij drie keer in het publiek om enkele twijfelaars alsnog tot dansen te dwingen.
De eigenlijke set nam ongeveer 70 minuten in beslag, gans die tijd werkte Offer zichzelf, alsook een aanzienlijk deel van het publiek, letterlijk in het zweet dus gebrek aan inzet kunnen we !!! alvast niet verwijten. Andere glansrollen waren er voor de te zelden op de voorgrond tredende saxofonist en achtergrondzangeres.
Heel geslaagd vonden we het optreden echter niet, hun muziek vertoont het gebrek aan variatie dat ook het choreografisch repertoire van de zanger kenmerkt. De mix van dance en rock helt naar onze persoonlijke smaak te veel over naar dance om permanent te kunnen boeien.
In het tweede bisnummer kwamen plots enkele in berenpakken verklede dansers het podium inpalmen waardoor de sleur eindelijk toch wat doorbroken werd, het zegt veel indien we moeten toegeven dat dit één van de hoogtepunten van de avond was...
De echte fans zullen ongetwijfeld geen kwaad woord spreken over deze passage maar een twijfelaar, zoals ondergetekende, werd uiteindelijk niet over de streep getrokken. Velen genoten van een best wel stomend feestje, maar enkele jaren terug waren wijzelf veel meer onder de indruk van hun passage op Feest in het Park dan van hetgeen we nu in de uitverkochte Orangerie gepresenteerd kregen.
In tegenstelling tot toen hadden we maandagavond over het algemeen weinig moeite om onze benen in bedwang te houden. Misschien worden we gewoon oud? Of keerden we te vroeg huiswaarts want terug buiten in de vrieskou weerklonk precies nog een vervolg dat we aan ons lieten passeren omdat we onze tsjoeketsjoeketsjoek (heb je ’m?) wilden halen. We hadden ons trouwens beter de moeite bespaard want door vertragingen hebben we daar in Brussel-Noord nog een uur staan schilderen.
Jezus, hoor ons eens zagen en klagen….we worden echt wel oud, dzju toch!!!
Organisatie: Botanique, Brussel
Als u al barstende hoofdpijn zou gekregen hebben door naar de cover van deze cd te kijken, gelieve deze groep dan links te laten liggen. Want Deerhunter is een raar groepje. Echte dwarsliggers die niets ontziend hun eigen ding doen. Mooie melodie, herkenbaar refrein of uitgewerkte teksten? Je moet het niet verwachten van dit Amerikaans vijftal.
Verwacht een rauw geluid dat werkelijk alle kanten op kan. Het feit dat de groep wegens financiële en persoonlijke problemen (o.a. het overlijden van de oorspronkelijke bassist) hun tweede album in slechts twee dagen moest opnemen, is daar zeker niet vreemd aan.
“Intro” en titelnummer “Cryptograms” zijn omgeven door een ondoordringbaar muziekgordijn waar je maar niet lijkt door te geraken. Tijdens “White Ink” gebeurt evenveel als je met witte inkt schrijft: niks. En toch is het niet allemaal kommer en kwel. “Octet” is een geluid dat zich sluipend in je hersenpan boort en “Strange lights” is een leuk indierock-uitstapje. Afsluiter “Heatherwood” begint met een stoomtrein die vertrekt en spelenderwijs op voort gewerkt wordt.
Conclusie? ‘Cryptograms’ is geen toegankelijke plaat. Maar als je de tijd en de moeite neemt om het geluid van Deerhunter te ontdekken, kan je soms op pareltjes stoten.
De derde Gent Jazz-dag was mogelijks de meeste diverse van het festival. Jazz vermengd met wereldmuziek, het is een vaak beproefd en succesvol recept, dat ook hier een smaakvol aperitief vormde voor de Main Stage.
De Kameroense singer-songwriter Blick Bassy serveerde ons sfeervolle, rustige deuntjes met pittige, Afrikaanse kruiden. Hoewel nummers van zijn nieuwe plaat ‘1958’ niet helemaal overtuigden, deden de klassiekers vanop ‘Akö’ dat des te meer. Het feest was compleet toen zijn blanke medemuzikanten lekker houterige danspasjes uitvoerden op het bisnummer.
Snel over naar de Garden Stage, waar Simon Segers ons een hapje van eigen bodem aanbood. Segers drumt bij verschillende bands (De Beren Gieren, Black Flower, STADT, en MDC III), maar ook alleen kan hij een onderhoudende en bij momenten indrukwekkende set spelen. Het is een eerste signaal dat het vandaag de dag van de drummers zou gaan worden.
Het voorgerecht kwam er met Makaya McCraven. Aan de manier waarop iemand het podium betreedt, kan je soms al zien wat het worden zal. Met zoveel zelfvertrouwen achter het drumstel kruipen, en dan zo een performance brengen, het is weinigen gegeven. De vaandeldrager - samen met Kamasi Washington - van de moderne Amerikaanse jazz-stroming toonde eventjes dat hij de beste en meest getalenteerde van allemaal is. Op “This Place, That Place” speelden zijn muzikanten geheel ten dienste van de meester, daarna volgden de vette baslijnen van “She Knew” vanop zijn grote doorbraak “In The Moment”, om uiteindelijk een solo te gunnen aan de saxofonist, een echte saxgod: blik op oneindig en knallen maar.
De set beëindigden ze met “Where We Come From”, een nummer over hun thuisstad Chicago, en we willen meteen mee met hen naar huis. Veel te vroeg stonden ze geprogrammeerd, gelukkig waren wij op tijd.
Na de funky beats van Paard., kwam er opnieuw een stevige drummer de tent omver blazen. De Britse Moses Boyd verdiende zijn strepen bij Sons of Kemet en liet ons vorig jaar kennismaken met eigen materiaal op ‘Displaced Diaspora’. Boyd roffelde de trom, misschien net niet op het niveau van McCraven, maar we genoten wel van zijn actieve, ritmische jazz volgens het boekje. De drum ging ‘vollen bak’, de keyboards begeleidden heerlijk zwevend, en trompettist Theon Cross maakte het af door luidkeels mee te huilen. Heerlijk.
Hast, de toekomst van de Belgische jazz, kon natuurlijk ook niet ontbreken op dit smulfestijn. Debuutplaat ‘Elegy’ kwam ook live volledig tot zijn recht: stevige, strakke, zorgvuldig opgebouwde riffs, doordrenkt in jazz, met af en toe een metal- en zelfs postrocksausje. Knap. Hebben we dan alle genres gehad op deze eclectische dag?
Nope, here comes James Hold-‘my beer’-en. Anne Clarke-gewijs tastten hij en zijn Animal Spirits de grenzen van de duistere elektronica af. Het repetitieve in zijn nummers werkte bezwerend, Gent Jazz smikkelde van deze verfrissende sorbet.
Nadat we even ons eten konden laten zakken bij Steiger, drie klassiek geschoolde muzikanten die fijne, rustige muziek brengen, kwam opa Mulatu Astatke met het hoofdgerecht van de avond. De peetvader van de Ethio-jazz opende met muziek uit de film ‘Broken Flowers’, om daarna te variëren tussen oud (uit 1966!) en relatief nieuw (uit 2013) materiaal. Het was puur genot om zo een oude multi-instrumentalist het beste van zichzelf te zien geven. Zijn glimlach is er één uit de duizend, de vreugde spat ervan af. Zijn nauwkeurig uitgesponnen liedjes werden nog sterker gemaakt door een heerlijke djembé-solo en een beestige saxofonist die zijn harmonieuze boventonen tot dichtbij het onmogelijke liet klinken.
Tot slot werd het dessert geserveerd door STUFF., de opwindendste Belgische band van het moment. De mannen hoeven al lang geen introductie meer, ze nemen het publiek gewoon volledig mee op hun explosieve trip. Jazz is dansbaar, dat bewees rijzende ster Lander Gyselinck op drum. De onheilspellende muziek, de gekke lichtshow, het toetje was af. Ritmisch zat het er vandaag ‘boenk’ op, onze maag zal dit smakelijke drummers-diner morgen nog wat moeten verteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Even voorstellen: Andy Grammer is een succesvolle pop artiest die op zeer korte tijd de muziekwereld stormenderhand veroverd heeft met een reeks aanstekelijke pophits. Zijn debuutalbum bevatte de platinasingles "Keep Your Head Up" en "Fine By Me".
Andy's tweede album, 'Magazines of Novels', bevatte de viervoudige wereldwijde hit "Honey, I'm Good", een song die is uitgegroeid tot één van de best verkochte songs in 2015. Bovendien was er de met goud overladen hymne "Good To Be Alive (Hallelujah)."
Andy's derde volledige album, 'The Good Parts’, werd uitgebracht in december 2017 en omvat zijn wereldwijde hit “Fresh Eyes”. Ondertussen is Andy eveneens uitgegroeid tot een wereldwijd streaming fenomeen met meer dan 350 miljoen totale streams.
Zijn vierde album 'Naive' is net op de markt. Op deze schijf zet hij nog maar eens in de verf waarom hij in pop middens zo hoog wordt aangeschreven.
Andy zegt over zijn nieuwste schijf het volgende, we citeren: "I have been labeled the positive guy for my entire career. The truth is that I am. But the positive guy is way more three dimensional than the world gives him credit for. Unfortunately, the word positive comes with the after taste of - simple, sweet, and NAIVE. To me, optimism is a full on war that's fought everyday. It's hard to stay positive when so much around us is negative. The word positive to me feels way more rebellious, persistent, heroic. This album digs into the story behind the smile. If it's stupid to see the good in everything, then lord help me please, to be NAIVE," .
In tijden waar de mens wordt overstelpt met eerder negatieve berichten , kunnen we inderdaad wat zonneschijn gebruiken en positiviteit in ons leven gebruiken. Andy maakt dan ook gebruik van zijn kristalhelder stembereik om de aanhoorder een glimlach op de lippen te toveren. “My Own Hero” is niet alleen een aanstekelijke song, boordevol walmen van melancholie en weemoedigheid, het blijkt ook de rode draad te vormen op de volledige schijf 'Naive'.
Zelfs de niet pop liefhebber zou moeten kunnen vallen voor deze plaat en artiest. Omdat Andy Grammer zijn songs nergens klef doet klinken, integendeel. Een songs als “Don't Give Up On Me”, die zelfs de rock fan in mij een krop in de keel bezorgt, of als “She'd say” met een wonderbaarlijke inbreng van Ladysmith Black Mambazo die deze song plots een Zuiders tintje geeft, of 'Spotlight' weer een medewerking met een topper, Andy Mineo & Swoope zijn daar het levende bewijs van. Meer nog hun inbreng is zonder meer een meerwaarde.
Vaak gaat Andy zelfs een lichtjes experimentele tour op. Er is ook plaats voor wat meer dansgerichte songs zoals “Born for this” met een aanstekelijke percussie sound waarop je dus onmogelijk kunt stil zitten.
Het grootste plus punt aan deze schijf is en blijft echter, net doordat Andy zijn songs verpakt in melancholie en weemoedigheid, dat je aanvoelt dat hij meent wat hij zingt.
Het is niet gespeeld, hij steekt zoveel emoties en gevoel in zijn songs dat hij ervoor zorgt dat ik er stil van wordt, en eveneens een traan wegpink. Maar dan vooral van puur geluk.
Want Andy wil dus positiviteit uitstralen, en slaagt met brio in zijn opzet op zijn vierde schijf. Een plaat waarmee hij daardoor anno 2019 nog maar eens zijn stempel drukt op het pop gebeuren. Enwaarmee hij dus ook ons rock hart diep weet te raken.
Tracklist: My Own Hero 03:30 I Found You 02:32 Some Girl 02:56 Wish You Pain 03:48 Don't Give Up On Me 03:17 She'd Say (with Ladysmith Black Mambazo) 03:27 I Am Yours 03:42 Spotlight (feat. Andy Mineo & Swoope) 03:04 First Time 02:39 Stay There 02:36 Born for This 03:04 Best of You 03:07 Naïve 02:41
Fabrizio Somma aka K-Conjog is een Italiaanse Elektronica/Ambient grootmeester die blijkbaar moeilijk kan stil zitten. In november vorig jaar bracht hij een schijf uit 'Magic Spooky Ears' en daar is al een ander pareltje boordevol experimentele ambient. 'Dum Bow'. werd onlangs op de markt gebracht via Schole Records.
Over ‘Magic Spooky Ears’ schreven we trouwens: '' Doordat K-Conjog improviseert met elektronische muziek, tot in het oneindige, kan een heel ruim publiek aan dansliefhebbers worden aangesproken. De muziek op 'Magic Spooky Ears' doet je enerzijds wild dansjes plaatsen op de dansvloer, maar eveneens word je gehypnotiseerd door spookachtig aanvoelende klanken. Wat de titel van deze schijf verklaart.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/72514-magic-spooky-ears
Welke verrassende wendingen zal de man nu uit zijn mouw schudden vroegen we ons af. In de biografie op bandcamp lezen we het volgende: ‘Dum bow’ is a Magic Spooky Ears spin-off. The EP includes 3 brand new tracks and a new version of Magic Spooky Ears' electronic pop gem "Same Old Grace’.
Ondanks het feit dat K-Conjog dus heel wat andere wegen inslaat, zijn er dus steeds raakpunten met zijn ander werk. Alleen klinkt het vaak verfijnder, of strakker uitgewerkt. Of voegt hij daar dus subtiele klanken aan toe, waardoor hij je bewust op het verkeerde been zet. Het spookachtige combineren met dansbare klanken, staat ook nu nog steeds overeind. Zeer subtiel slaagt K-Conjog er bijvoorbeeld in enkele streepjes synthpop toe te voegen aan zijn sound. Dat laatste is nog niet het geval bij “Gently”, een sound die gaat van een geluid met een dreigende ondertoon naar het getwinkeld van een orgel, waardoor hij een glimlach op onze lippen tovert. In die vijf minuten verstopt hij echter al zoveel uiteenlopende soundscapes in zijn sound, dat we weer eens versteld staan van zijn veelzijdigheid. “Slashes III” is dan weer een uiterst dansbare song, je kunt daarop niet stil zitten. De eerste verwijzing naar synthpop komt hier al naar boven. Ook op “Odayaka” hoor je dus die subtiele knipoog naar eerder vernoemde synthpop en aanverwante. Afsluiten doet hij met een zeer knappe '”Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion)” waarbij de puntjes nog wat meer op de 'i' worden gezet.
Besluit: Wat K-Conjog ons op 'Dum Bow' voorschotelt , is wederom een mengelmoes van vrolijke klanken, razende beats - die op de dansspieren werken - en bevreemdend aanvoelende soundscapes die je naar adem doen happen. K-Conjog is een tovenaar met klanken, dat bleek uit zijn vier vorige schijfjes. Wij dachten dat zijn inspiratie ondertussen wel was opgedroogd. Maar nee, ook nu weet hij binnen vier parels van Elektronisch vernuft zijn eigen grens weer eens te verleggen, en ons bovendien aangenaam te verrassen met o.a. die vette knipoog naar Synth Pop, wat weer een andere kant laat zien en horen van deze grootmeester in Elektronica. Klasse komt altijd boven drijven, en deze man is doodeenvoudige een uniek talentvolle muzikant, wiens inspiratie drift onuitputtelijk blijkt te zijn. Dat zet hij op deze knappe EP nog maar eens in de verf.
Tracklist: Gently 05:00 Slashes III 02:43 Odayaka 03:16 Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion) 03:01
Indie/Elektronica/Ambient
Dum Bow EP
K-Conjog
Karibu Orchestra is een jazzensemble dat naast jazz invloeden o.m. rock, funk , hip hop, avant-garde en ambient combineert. Tot zelfs Afrikaanse ritmes vind je op deze schijf terug. De complexe muziek, zorgt tot onze verwondering niet voor een chaos in ons hoofd. Integendeel. 'Music Over the ruins' kwam eigenlijk al vorig jaar op de markt, maar aangezien kwaliteit altijd aandacht verdient en daardoor blijft boven drijven, vonden we het wel passen deze schijf eens onder de loep te nemen. We maakten ons dan ook op voor een gloeiende hete trip doorheen de jazzjungle.
Met “The Airbender”, een meer dan zes minuten lang complex meesterwerk, waar improviseren tot het oneindige het meest opvallende punt is, is de toon vrij vlug gezet. Op “Reality Check Ahead” krijgt de piano de hoofdrol toebedeeld. Alle registers worden daarbij open getrokken, waardoor je je plots weer in een chaos van klanken bevindt. De titeltrack is zo een typische song met voldoende jazz vibes om een warme gloed over ons te laten neerdalen. Ook nu weer kan de band het echter niet laten om plots buiten de lijnen te gaan kleuren, en je weer op dat verkeerde been te zetten. De band neemt je trouwens op de daarop volgende songs “One for the c”, “Orchestre Polyritmique de karibu” , “Connecting the dots” tot “Birdman” eveneens zeer bewust mee op een experimentele jazz trip, met alles erop en eraan.
Besluit: Wie zich in deze zeer chaotisch aanvoelende aanpak op 'Music over the ruins' niet kan vinden, zal vlug afhaken. Wie zich al te graag laat onderdompelen in songs waarbij je een band hoort die voortdurend buiten de comfortzone van Jazz en aanverwanten treedt … En bovendien aan het improviseren slaat tot het oneindige … zal in deze band en plaat een bron van inspiratie ontdekken, waardoor je ook je eigen grenzen prompt zal verleggen.
Tracklist: The Airbender 06:25 Reality Check Ahead 05:27 Music over the ruins 05:55 One for C. 03:55 Orchestre Polyritmique de Karibu 01:19 Connecting the dots 07:47 Slow In Motion 07:10 Birdman 05:38 Woman Overboard 05:19 The Epic 04:35
Jazz/Avant-Garde
Karibu Orchestra
Music over the ruins
Toen de Noorse componist Kim Myhr in 2016 de opdracht kreeg om voor FIMAV-festival een passende compositie te maken resulteerde dit in 'Pressing Clouds, Passing Crowds'. Voor dit project laat Kim zich omringen door het Quatoru Bozzine Strijkkwartet en percussionist Ingar Zacht. Bovendien leest Caroline Bergvall haar eigen teksten voor, waardoor hedendaagse klassiek en spoken word perfect in elkaar vloeien. Via Hubro werd dit uiteindelijk ook op schijf de markt gebracht, en het resultaat mag er zijn. Tenminste als je houdt van ingetogen muziek, met een zekere diepgang. Waarbij grenzen voortdurend worden afgetast en overschreden.
Grenzen aftasten en buiten de lijntjes kleuren, merken we al bij “Passing Through”. De poëtische inbreng van Caroline wordt daarbij op een donkere wijze gecombineerd met weifelende strijkersklanken die je door de twaalf minuten doen vertoeven in een diepe trance. Op het daarop volgende “Days” lijkt dit in eerste instantie ook het geval, door de monotone manier van brengen van de song dreig je zelfs af te haken, tot de percussie van Ingar je op een bijzonder subtiele en doortastende wijze terug bij de les houdt. De percussie vormt eveneens een meerwaarde bij het daarop volgende “Things Dispr”. Breekbaar als porselein, maar subtiel toch ook de geluidsmuur doorbreken. Dit gecombineerd met die telkens bijzonder tot de verbeelding sprekende spoken word inbreng van Caroline, met daarbovenop strijkers die je doen zweven door de lucht. Het keert ook terug op “Past the”. Op “Future Present” worden alle instrumentale registers nog wat meer open getrokken, en vloeit nog meer perfect samen met die stem van Caroline. Vaak hoorde ik zelfs, zeer subtiel, Patti Smith haar beklijvende stem terug in de manier waarop ze haar teksten zingt op deze song. Diezelfde hemelse kruisbestuiving tussen strijkers, knappe percussie en een tot de verbeelding sprekende vocale inbreng als kers op de taart vinden we ook terug bij afsluiter “Burning”.
Besluit: Kim Myhr is een artiest die je zeer bewust geen gemakkelijk brokje vlees aanbiedt, de aanhoorder dient een zeker inspanning te leveren om het concept echt te begrijpen. Net doordat Myhr zich echter laat omringen door muzikanten en een poëet die eveneens houden van voortdurend grenzen verleggen en aftasten, zal een ruim publiek zich hier niet direct kunnen in vinden. Wie - zoals ik - echter houdt van zachte zwevende klanken, waarbij voortdurende buiten elke mogelijke lijn wordt gekleurd? Kan zonder verpinken deze knappe parel van een plaat in zijn of haar platenkast doen verdwijnen.
Tracklist: Passing Through 12:45 Days 06:01 Things Dispr 05:07 Past the 06:22 Future present 07:20 Burning 07:44
Hedendaags klassiek/spoken word
Pressing Clouds Passing Crowds
Kim Myhr
Nederlands 
Français 
