De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos
Channel Zero, King Hiss, Evil Invaders
Kreun
Kortrijk
2017-12-16
Filip Van der Linden
Channel Zero is een band met vele gezichten. In het begin van de jaren ’90 waren ze jonge wolven die met bakken talent en nog meer branie de poorten naar internationaal succes openbraken met hun agressieve thrash- en heavy metal. Ze konden hun dromen een tijdlang ook waarmaken met tournees door Europa, Australië en de Verenigde Staten. Tot die dromen doorprikt werden, waarna de band splitte.
Op vraag van hun vele Belgische fans kwam er in 2010 een reünie. Channel Zero 2.0 blaakte opnieuw van zelfvertrouwen, maar had moeite om muzikaal net zo hard te overtuigen als in het eerste leven. Het jongste album ‘Exit Humanity’ heeft een eerste helft met zoeken en twijfelen en een tweede helft waarin de snelheid en agressie van vroeger weer opgepikt werden. Het was afwachten naar welke zijde de band live zou overhellen.
Een tournee langs de belangrijkste Belgische steden (en Utrecht) moest duidelijkheid brengen of Channel Zero een band van het verleden dan wel van de toekomst is. De bende van Franky DSVD maakte het zichzelf alvast niet gemakkelijk door twee bands mee te nemen die hun potentiële troonopvolgers zijn.
Evil Invaders is na twee albums en dankzij het bijna constant op tour zijn door Europa uitgegroeid tot een goed geoliede live-machine. De speedmetalband had er in de Kreun in Kortrijk, bij het afsluiten van het Belgische luik van de ‘Exit Humanity-tour’, duidelijk zin in en opende met “As Life Slowly Fades”, een single van hun jongste album ‘Feed Me Violence’. De Evil Invaders speelden in de Kreun veel strakker dan eerder dit jaar jaar toen ze één van de openingsbands waren op het Alcatraz Metal Fest in dezelfde stad. Zanger Joe had niet veel zin in plichtplegingen of bindteksten en liet de muziek voor zich spreken door aan een razend tempo songs af te vuren: “Pulses Of Pleasure”, “Broken Dreams In Isolation” en “Mental Penitentiary” volgden elkaar in ijltempo op. Gitarist Max sprong zijn maatje gelukkig bij om het publiek tussen de nummers wat op te jutten. Op “Feed Me Violence”, “Oblivion” en het aan Lemmy opgedragen “Raising Hell” ontstond zo vroeg op de avond al een circle pit. Alweer een veldslag gewonnen voor Evil Invaders.
Ook King Hiss zet zijn eerste internationale stappen, vooral in Nederland en Duitsland, maar ze worden zowat overal heel hoog ingeschat door reviewers en andere critici. King Hiss brengt een kruising van melodieuze metal, hardrock en stoner en bracht vooral nummers uit hun jongste album ‘Mastosaurus’. Zanger Jan Coudron heeft een stem als een klok, maar houdt zich ver weg van de klassieke poses op het podium. Bij opener “La Haine” en ook nog bij “We Live In Shadows” moet het Channel Zero-publiek nog wat wennen aan de soms relatief trage stoner-ritmes, maar vanaf “Serpentagram” komt het publiek stilaan wat los. Bij “Snakeskin” en “Mastosaurus” gaan de vuisten volop in de lucht en wordt er al wat geduwd en getrokken voor het podium. Als het afsluitende “Homeland” ingezet wordt, is de hele zaal meegezogen in de King Hiss-trip.
Channel Zero heeft met het opstellen van Christophe Depree, van die andere Belgische topmetalband After All, een gouden transfer beet. Depree is niet alleen een imposante figuur op het podium, hij speelt zonder constant naar zijn snaren te staren, schreeuwt de teksten mee alsof hij ze zelf bedacht heeft en krijgt moeiteloos het publiek aan het klappen. Meer nog dan dat voegt Depree een pak agressie toe aan het geluid van Channel Zero. En dat weten de fans in Kortrijk te smaken.
In de eerste helft van de setlist voeren de albums van na de reünie de boventoon, met o.m. “Dark Passenger”, “Ammunition”, “Hot Summer”, “Blood Letters”, “Exit Humanity” en ”Let The Games Begin”. Daartussen zit enkel oude hit “Fool’s Parade” als zoethoudertje voor de oudste fans.
Daarna wordt opgebouwd naar een spetterende finale, met halve klassiekers als “Bad To The Bone” en “Dashboard Devils”, de recente single “Wish You Well” en het snedige “Refugee”. De oudere fans worden in die finale op hun wenken bediend als ze de intro van “Help” mogen inzetten. Ook de tekst van “Suck My Energy” wordt daarna woord voor woord meegebruld en dan komt er nog een cover van “Reign In Blood” van Slayer.
Na een verbroederingsdrink met de leden van de supportbands is het al tijd voor afsluiter “Black Fuel”. Franky haalt enkele kinderen uit het publiek die op het podium mogen headbangen. De oudste mag zelfs het refrein van “Black Fuel” meebrullen.
Er bestaat geen beter bewijs om aan te tonen dat Channel Zero in deze opstelling klaar is voor een nieuwe reïncarnatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Trix, Antwerpen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-hiss-15-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music ism Wilde Westen, Kortrijk
Tjens Matic - WOW! (Waardig Ouder Worden)
Tjens Matic
Kreun
Kortrijk
2017-12-14
Geert Huys
Arno, le plus beau van de vaderlandse rock, hoort en voelt zijn biologische klok steeds harder tikken. Langzaam afbouwen, decadent rentenieren of gewoon stilletjes wegdeemsteren lijken echter nog niet besteed aan de 67-jarige veteraan. De jeugd wordt preutser en de rock die ze maken alsmaar braver: het zint Arno duidelijk niet, dus nu het vege lijf nog mee wil vindt ie het hoog tijd om de puntjes ‘go-go-godverdomme’ nog eens op de ‘i’ te zetten. Hij kon hierbij geen meer welgekomen kuur bedenken dan een bloemlezing uit zijn strafste muzikale stoten bij respectievelijk Tjens Couter (’72-‘80) en TC Matic (‘80-‘85), twee prominente bands uit de Belgische muziekgeschiedenis die anno 2017 grammaticaal versmelten tot Tjens Matic.
Uit de oorspronkelijke bezetting van beide oerbands is enkel Arno nog van de partij; tijdens deze tour wordt ie vergezeld van drie jonge(re) honden die in een klassieke bas-drum-gitaar opstelling rauw en energiek van jetje kwamen geven. Voor compagnon de route en meester-toetsenist Serge Feys is tegenwoordig geen plaats meer. Met Tjens Matic wil Arno duidelijk terug grijpen naar de pure eenvoud van de rock’n’roll, gespeend van alle franjes. Kortom, wie dacht frivole 80ies pop (“Ugh Ugh”) of melancholische ballads (“Elle Adore Le Noir”) op het menu terug te vinden kwam van een kale reis uit Kortrijk terug.
Speciaal voor deze tour heeft de nachtburgemeester zijn ‘cockney English’ accent terug wat ingeoefend, wat deze trip met de teletijdsmachine naar het Belpop landschap medio midden jaren ’70 nog echter maakt. Uit die periode dateert de uitgebeende garageblues uppercut “Gimme What I Need”, het beste nummer dat de generatiegenoten van Dr. Feelgood nooit maakten. Arno vertelt er een sappige anekdote bij over hoe het nummer zelfs zijn weg vond naar de jukebox van het legendarische New Yorkse punkhol CBGB’s. De veertigers en vijftigers in de tot de nok gevulde Kreun nemen zijn gewauwel maar wat graag voor waarheid aan, en gooien er prompt hun eigen sterke verhalen bovenop.
Niemand is afgezakt naar Kortrijk om voor de elfendertigste keer “Oh La La La” en “Putain Putain” voorgeschoteld te krijgen, maar helaas, beide pronkstukken uit het nationaal cultureel erfgoed passeren toch de revue. Een pak interessanter wordt het als nummers die zelden of nooit de solo setlists van Arno halen worden opgediept. Een zwierige rocker als “Forget The Rest, Take The Best” (een heropgevist Tjens Couter B-kantje uit ‘78) en de hoekige punkwave van TC Matic’s “Arrivederci Solo” (‘83) staan vanavond netjes zij aan zij, urgent en zonder direct aanwijsbare ouderdomskwaaltjes. Dat Tjens Matic overigens niet enkel het verleden doet herleven bewezen ze met het aan The Jesus Lizard-schatplichtige “Middle Finger”, een nieuw nummer dat onlangs als 45-toeren singletje werd uitgebracht en alles in zich heeft om een collectors item te worden. Wie snel even de lyrics doorneemt herkent trouwens prompt een oud zeer: Arno en Bart De Wever, écht goeie vrienden zullen het nooit worden.
Tijdens de encores deelt de groep de laatste twee kopstoten uit die ons er nogmaals doen aan herinneren wat voor een progressieve band TC Matic eigenlijk wel was. Van avant-garde blues (“Ha Ha”) tot averechtse funkwave (“Bye Bye ‘Till The Next Time”): Arno en Jean-Marie Aerts gooiden het toen allemaal in de mix en het werkt 35 jaar later nog steeds.
De trip mocht gerust nog wel wat langer duren, maar na een uur en een kwart ging de stekker er toch onverbiddellijk uit. Niet getreurd, de AB biedt volgende maand alweer een nieuwe afspraak met dit weerbarstig stukje Belpop geschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pjds-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tjens-matic-14-12-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
In de Handelsbeurs Gent werd op 14-15 en 16 december het Festival van de Gelijkheid georganiseerd. We pikten er één van de avonden uit , met het optreden van de Nederlandse Spinvis, het alter ego van Eric de Jong.
In het voorprogramma troffen we de Palestijns-Syrische Pianist Aeham Ahmad aan. De man werd wereldberoemd door een foto waar hij op zijn piano speelt tussen het puin door de burgeroorlog in Syrië. Hij speelde, alleen , zittend aan zijn piano, meer trieste, sombere nummers en klaagzangen van wat die oorlog teweeg heeft gebracht, waarvan pakkende beelden werden geprojecteerd achter de muzikant. Hij gaf soms een woordje uitleg, maar besefte altijd net op tijd wanneer hij teveel zou uitweiden . Een uptempo song volgde dan.
De ganse context linkte me aan de begeleidende melodietjes van de vroegere stomme films van Charlie Chaplin of Laurel &Hardy. Best wel een aangrijpend halfuur.
Tien minuten eerder dan aangekondigd verscheen Spinvis al op het podium. Eric De Jong, al niet meer zo jong (56)!, had deze keer een heuse begeleiding mee ; hij was omringd door 5 jonge rasmuzikanten. Van het Spinvis combo kregen we maar liefst een twee uur durend fantastisch optreden . De songs zijn meeslepend, melancholisch , poëtisch en romantisch. Onze sing/songwriter is een echte woordenkunstenaar die de zaal meeneemt, - voert op een muzikale tocht doorheen de acht albums.
Ieder nummer heeft wel iets speciaal. Je ervaart nooit hoe een nummer zal verlopen en eindigen. Breekbaar en kil, traag of snel, ingetogen of uitbundig, solo of met gans de groep, je kreeg het allemaal gemoedelijk, vriendelijk van Spinvis , die de hele avond bleef verrassen. Boudewijn De Groot lijkt een grote inspiratiebron. De kleine grapjes tussenin doen niks af van de kwaliteit van het optreden.
Op “Voor ik vergeet” doet hij iedereen er even aan herinneren dat dit nummer al 15 jaar oud is en dat het daarmee allemaal begon.
Het publiek hangt aan zijn lippen, stil, ingetogen en roerloos, des te uitbundiger is het applaus. Na de titeltrack van het nieuwe album ‘Trein, Vuur, Dageraad’ verlaat de band na een gezamenlijke buiging kort het podium. Snel zijn ze terug voor een mooie, sfeervolle bis.
Erik grapte dat we niet moeten wanhopen . Altijd komen ze terug voor hun publiek. Ze stonden te wachten achter het gordijn, wat traditie is . Eindigen doen ze geweldig, in schoonheid met een moderne versie van “Bagagedrager”.
Het Nederlandstalige lied wordt hier naar een hoger niveau getrokken . Spinvis tekende voor een vijf sterren concert! , tijdens deze driedaagse .
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Triggerfinger - Beestig (en) goed!
Triggerfinger
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-14
Wim Guillemyn
Voor wie het nog niet mocht weten: Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit: ‘Colossus’. Daarvoor staan ze een aantal keer in een uitverkochte AB. Terecht, want ze hebben een goede live reputatie alsook een goeie nieuwe plaat.
Hong Kong Dong mocht de avond opwarmen. Dit trio bestaat uit de broer en zus Zeebroek (inderdaad nageslacht van ene Kamagurka) en de fantastische gitarist Jeffrey Burton. Boris en Sarah zingen afwisselend en bedienen de synths. Hun muziek is experimenteel, eclectisch en bij momenten ook vrij catchy. Ze konden mij wel bekoren maar het overgrote deel van het publiek moest de zaal nog betreden.
Triggerfinger is ook een trio en op het podium werden ze bijgestaan door, jawel, Jeffrey Burton. Het reusachtig doek op de achtergrond was het werk van Sarah Yu Zeebroek. Er werd stevig van start gegaan met “Upstairs Box” en There She Was Lying In Wait”. De drums van Mario Goossens stond centraal vooraan en langs weerszijden vonden we Ruben De Block en Mister Pol terug. Goossens is een beest van een drummer maar ook een publieksmenner. In de luwte stond Burton te spelen maar hij kreeg zijn moment van glorie tijdens een magistrale solo waarin hij loos mocht gaan. “Flesh Tight” klonk heel goed en ook het van spanning opgebouwde “My Baby’s Got A Gun”. Tijdens een uitgebreide drumsolo toonde Mario Goossens zijn kwaliteiten en daarna verschenen zijn compagnons om mee een stukje mee te drummen. “All This Dancin Around” en “Colossus” stookten het vuur verder op.
Maar het publiek was al eigenlijk mee in het verhaal vanaf song 1. Twee keer kwamen ze terug voor bisnummers. Ze waren daar heel tevreden mee en het publiek duidelijk ook. We kregen o.a. een mooie cover van Rihanna “Man Down” met een stuk Led Zeppelin in verwerkt. “Funtime” van Iggy Pop and the Stooges en “Afterglow”.
Triggerfinger bewees vanavond nogmaals hun internationaal niveau met een optreden om u tegen te zeggen. Na een Europees tour krijgen we de komende maanden een Belgisch luik en het is een aanrader om te gaan zien naar dit fenomeen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trigger-finger-15-12-17/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Five Finger Death Punch – In Vuur en Vlam!
Five Finger Death Punch – In Flames – Of Mice and Men
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-14
Stijn Raepsaet
Op donderdag 14 december hielden de twee metalgiganten In Flames en Five Finger Death Punch halt in de Lotto Arena en hadden voor de gelegenheid Of Mice and Men meegebracht.
Laatstgenoemden, niet te verwarren met Of Monsters and Men, hadden de eer om de avond op gang te trappen. De Amerikanen, die een rijzende ster aan het metalcore firmament zijn, hebben sinds kort bassist Aaron Pauley als frontman gebombardeerd nadat oprichter en zanger Austin Carlile de band verliet wegens medische redenen.
Of Mice and Men kreeg een half uur de tijd om zijn kunnen te tonen en van de zes songs die gespeeld werden, kwamen er twee uit het nieuw album (‘Defy’) dat in 2018 zal uitkomen: opener “Unbreakable” en “Warzone”.
Omstreeks half negen was het tijd voor het Zweedse In Flames. De band die in 1990 (!) het levenslicht zag, wordt samen met At The Gates beschouwd als een van de grondleggers van de melodieuze death metal. Doorheen de jaren werd hun muziek echter steeds toegankelijker voor het grote publiek tot spijt van wie het benijdt.
Wat betreft podiumopbouw gebruikten de Zweden wel de ruimte: op twee torens gemaakt van LED-panelen werd het keyboard en drumstel geplaatst en achteraan prijkte een LED-wand die quasi de hele lengte overspande. Bij ieder lied werden de visuals aangepast. Vaak was dit in harmonie met de liederen en gaf dit een extra dimensie aan het optreden. Helaas werkte dit soms ook storend en werd het geheel ietwat chaotisch door de overdaad aan licht.
In Flames opende krachtig met “Drained” en “Before I Fall” uit het laatste studioalbum ‘Battles’ (2016). Hoewel zeker te pruimen, beseften de Zweden dat ze bij fans van het eerste uur geen potten zouden breken met recent werk. Daarom werd een set voorgeschoteld die putte uit hun rijke repertoire van intussen al twaalf albums. Onder andere “Dead Alone”, “Darker Times”, “Deliver us” en “Only for the Weak” passeerden de revue.
Muzikaal-technisch viel er niets aan te merken op de set die zonder meer strak was. Wel klonk het alsof de grunts van zanger Anders Fridén soms in de zee van bassen verdwenen. Vaak stoorde dit niet, maar bij bepaalde passages viel zo wel de emotionele gelaagdheid weg en werd het geheel oppervlakkiger ervaren.
Hoewel de energie van weleens wat zoek was op het podium, slaagden de Zweden erin om het vuur aan de lont te steken van een waar metalfeest in de Lotto Arena. Het is duidelijk: goed metaal roest niet!
Geen nood voor wie dit optreden gemist heeft, want op zondag 12 augustus zakt de band af naar het Alcatraz Metal Festival in Kortrijk.
Kwart na tien viel letterlijk het doek (opnieuw) en deed Five Finger Death Punch (FFDP) zijn intrede. De band die in 2005 ontstond in Las Vegas behoort heden ten dage tot een van de meest succesvolle metalbands en dat is eraan te zien: tijdens opener “Lift me up” stond het publiek voor de eerste keer oog in oog met de reusachtige schedel met gekruiste baseball bats erachter. Een indrukwekkende decoropbouw die zonder meer een visuele meerwaarde was voor de show. Reken daar de imposante verschijning van Davy Jones lookalike bassist Chris Kael en de piratenbroek van zanger Ivan Moody bij en de link met Pirates of the Carribean is niet ver te zoeken.
Het succes van Five Finger Death Punch is gemakkelijk te verklaren: catchy songs die heel toegankelijk zijn (“Burn MF” kon iedereen alvast goed meezingen), steengoede muzikanten en een stevige livereputatie.
Alvorens Moody het publiek toestemming gaf om volledig ‘los’ te gaan, moesten enkele afspraken gemaakt worden: de stewards moesten respect hebben voor het publiek tijdens het crowdsurfen en het publiek voor de stewards . Verder werd er ook veel liefde verspreid, gevolgd door handgebaren die sommige K3-fans zelfs al wat ontgroeid zijn. Toch zorgde dit voor een persoonlijke band met het publiek die doorheen de show behouden en zelfs versterkt werd, vooral toen een jonge fan zijn helden op het podium mocht vergezellen.
De feestkar werd op gang getrokken door o.a. “Never Enough”, “Wash it all Away” en “Got your Six”. Een eerste climax werd bereikt met “Ain’t my Last Dance”, dat voor de gelegenheid gezongen werd met twee gastzangers: Aaron Pauley (Of Mice and Men) en Tommy Vext (Bad Wolves), die deze zomer nog Ivan Moody verving tijdens de Europese tour toen die voor de zoveelste keer met drankdemonen af te rekenen had.
Hierna trakteerde gitarist Jason Hook het publiek op enkele riffs van de betere klassiekers (“Stairway to Heaven”, “Enter Sandman”, “Crazy Train” …) om dan de uitmuntende cover van Bad Company in te zetten. Na o.a. “Coming Down” en “Jekyll and Hyde” viel het doek (figuurlijk nu) met “The Bleeding” uit het debuutalbum ‘The Way of the Fist’ (2007).
Dit was een optreden dat wat mij betreft op vele vlakken af was: de set was heel evenwichtig opgebouwd doordat het stevigere werk afgewisseld werd met rustigere passages waaronder een akoestische versie van “Wrong side of Heaven” en “Remember Everything”, en de onverwachte wendingen (gastzangers, publiek op podium, gadgets voor jonge fans…) zorgden voor een unieke sfeer.
Een avond waarop je in vuur en vlam gezet wordt om dan vervolgens zwaar van de boksbeugel te krijgen. Het klinkt als een nachtmerrie, maar wij hebben er verdorie van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-mice-and-men-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/in-flames-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/five-finger-death-punch-14-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Gruppo Di Pawlowski - Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit
Gruppo Di Pawlowski en Hypochristmutreefuzz
Nosta
opwijk
2017-11-13
Didier Becu
Soms vergt het moed om naar een optreden te gaan. De levensgevaarlijke watergladheid op de autosnelweg was gisteren zo’n reden om je af te vragen waarom je je naar een optreden sleept. Het antwoord: Hypochristmutreefuzz en Mauro dat moet gewoon magie worden. Dat werd het, hoewel toverkunst van een compleet andere dimensie. Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit.
Er zullen wellicht nog wat mensen zijn die nog nooit van Hypochristmutreefuzz hebben gehoord. Erg is dat niet, want dat zal altijd wel het geval zijn al was het maar wegens het feit dat deze Gentse noiserockband (of is het toch iets anders?) muziek maakt die kilometers ver buiten de lijntjes gaat.
Als ze willen kunnen ze catchy songs schrijven die de functie van een oorwurm hebben, getuige “The Spitter”, maar meestal willen ze dat niet en dat is wat Hypochristmutreefuzz doet schitteren. Anders zijn dan de rest.
Eens de lichten in de Nosta uitfloepen en Ramses zijn Star Wars-achtige lichtsabel boven haalt weet je dat het gaat beginnen. “Finger” wordt ingezet, je voelt meteen dat het goed zit, niet dat Hypochristmutreefuzz ooit fout zat.
We hebben al van alles geprobeerd, maar we zijn er nooit in geslaagd om de geluiden van Hypochristmutreefuzz in woorden te vertalen. Ja, het is krautrock, maar krautrock kan altijd wat anders zijn en dat is wat deze Gentenaren doen. Ramses springt op en neer, Jesse Maes bewijst iedere seconde dat hij een wonder op gitaar is, Sander Verstraete weet dat een bas door je lijf moet zinderen, de keyboards van Thijs Troch (op krukken!) weergalmen heerlijk en Elias Devoldere mept zijn ziel op de drums uit.
“Clammy Hands”, “One Trick Pony” of “The Spitter”. Ze klinken allen zalig. Wie heeft nood aan buitenlandse bands als je zo’n raspaarden in je eigen stal hebt? Wie Hypochristmutreefuzz nooit zal kennen zal het zich later tussen de sterren nooit vergeven…
Mauro Pawlowski. Iedereen heeft een mening over hem, en dat is goed. Een muzikaal genie die een agenda nodig heeft om nog te weten bij welke band hij speelt, maar als er één boven uitsteekt (niet dat de anderen op de bodem drijven) dan is het Gruppo Di Pawlowski wel.
Niet iedereen zal Gruppo Di Pawlowski begrijpen, maar niet iedereen snapt Christoff. Wat Mauro doet is wat een mens voor de spiegel van de badkamer doet, je demon wegschreeuwen. De lof der zotheid omdat normaal saai is.
De kritiek dat Mauro te veel zou spelen werd in Opwijk volledig weggespoeld. Eerst en vooral is er nooit een te hoge dosis Pawlowski en ten tweede zat de Nosta tot aan de bar stampvol. Een plaats die de Limburgse god ook wel zal bezocht hebben, want nog voor het optreden keek Pawlowski naar zijn met bier doordrenkte setlist. Als dit maar goed zou aflopen… Troost je, het werd het optreden van het jaar, één buiten categorie die normaal gezien alleen maar voor gasten als Iggy Pop weggelegd is.
Als het op omschrijven aankomt vormt Gruppo Di Pawlowski een al even groot probleem als Hypochristmutreefuzz. Het is noise die gedreven wordt door de dirigent die gewapend is met een maracas, een stem waarmee hij mompelt en schreeuwt, maar vooral veel charisma.
Pawlowski is het uithangbord waar je naar kijkt, maar zelf weet hij ook wel dat zijn gruppo er minstens even veel voor zorgt dat de toeschouwer met een zalig rockgevoel de zaal verlaat. Echte songs, nou ja, heeft Gruppo Di Pawlowski niet. Het is meer een aaneenschakeling van flarden noise, maar wel vol ritme. De koning van Absurdistan. De mening liegen er niet om, menig muziekfan is er van overtuigd dat diens show op Pukkelpop het hoogtepunt van het afgelopen concertjaar was. Een reputatie waar de meester in de Nosta een schepje bovenop deed.
Geen seconde was normaal. Alles gebeurde. Iets wat uit zijn broekrits floepte (neen, het was geen vinger), een bierglas dat met de microfoon tot scherven werd herleid en vervolgens tussen zijn tanden verdween, een blik vol waanzin, een lijf vol rock ’n’roll.
Mauro Pawlowski had gisteren de toverkracht in zich om alle moraliserende vingertjes te breken. Groots, eigenlijk zelfs grootser dan groots. Concert van het jaar dus? Jammer voor al die andere artiesten, maar ja dus!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Nosta, Opwijk
Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.
Wie houdt van een fijne vrouwelijke zangstem samen met goed in het gehoor liggende metal a la Nightwish, Delain, Amberian Dawn zal hier wel aan zijn trekken komen. The Dark Element is een nieuw project dat toevallig is ontstaan op vraag van het label Frontiers Music. Nadat ze aan gitarist en songschrijver Jani Liimatainen (Cain’s Offering en ex- Sonata Arctica, Stratovarius) gevraagd hadden om een nummer voor een compilatieplaat te schrijven , beviel het resultaat hen zo goed dat ze hem vroegen om een gans album te maken. Er werd een zangeres bijgehaald zijnde Anette Olzon. Niet zomaar een zangeres want tot 2012 was ze zangeres bij Nightwish. Ze zong o.a. op “Dark Passion Play” en “Imaginareum”. Ze deed daarvoor ook de vocals bij een ABBA tribute band. Dat verklaart een beetje haar zang die wat meer naar pop dan naar metal neigt. Maar samen met de symfonische metal klinkt het in elk geval niet slecht. Qua vocals krijgen we dus mooie cleane zanglijnen. Voor de ritmesectie sprak Jani zijn companen van Cain’s Offering aan. Maar muzikaal merken we dat niet meteen en horen we hier eerder muziek in de stijl van Eyes in Eden of Nightwish.
Songs als “The Ghost and the Reaper” en “My Sweet Mystery” klinken catchy en met net genoeg ballen om van metal te spreken. De synths maken het geheel vrij vlot verteerbaar. Voor sommigen zal het wat te gepolijst klinken maar het album in zijn geheel klinkt wel goed. Het ene nummer blijft al wat beter plakken dan het andere maar echte stinkers staan er niet tussen. Er staan naast de vele uptempo tracks ook wel ballads tussen zoals “Somebody Used To Know”. Deze weet mij minder te raken. “Heaven of Your Heart” kan mij meer bekoren. Toch hoor ik ze liever tussen de gitaren tijdens de uptempo songs. Die piano ballads zijn iets te braafjes voor mij. “Only One Who Knows Me” is een toptrack waarmee dit meer dan degelijk album wordt afgesloten.
Tot op heden is niet bekend of er ook op tournee zal gegaan worden. Zou wel leuk zijn. In de tussentijd moeten we het met de plaat zelf doen.
Zoals je reeds aan de hoes van het album kan vermoeden is de muziek op ‘Blackbox’ vreemd en wat donker gekleurd. Daarnaast is het ook heel verhalend en cinematografisch. Opener “Lover, Lower Me Down!” klinkt als prog rock en “Night Hitcher” begint eerder als electro maar gaat dan over in meer progressievere muziek. Al bij al is dit originele prog rock. Niet in het minst door de zang maar ook de percussie wijkt wat af van de doorsnee prog die wel eens vrij ingewikkeld en over the top kan klinken. Hier klinken de tracks vrij naturel. Toch bevatten ze veel variatie en elementen die het boeiend houden. Linn Frokedal komt hier in vier nummers de vocals versterken. Het levert een mooi contrast op met de zang van John Ivar Kollbotn. “Isabel” is een donkere en aantrekkelijke song waarin beiden hun vocals afwisselen en waarin we snedige gitaarlicks horen (die niet het geheel overheersen). De band bestaat uit maar liefst zeven leden (violist, gitarist, orgels…) en voor dit album werd nog met een heleboel artiesten samengewerkt. Voor de sound en productie werd Yngve Leidulv Saetre aangetrokken (o.a. Datarock, Magnet en Kaizers Orchestra).
Major Parkinson klinkt op “Blackbox” donker, feeëriek, spookachtig en origineel. Heel moeilijk om hen in een hokje te stoppen. Maar als je je geest openstelt dan ontdek je een pareltje.
Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.
Review 1 - In het zog van bands zoals Brutus, Equal Idiots, Cocaine Piss, etc… staan er nog hier en daar interessante bands te dringen aan de grote poort. En daar zit toch wel voldoende kwaliteit in om ze onder de aandacht te brengen.
Zo ook met deze band uit Zoersel dat korte hardcore en punksongs maken. Leadzangeres Eva Van der Schoot schreeuwt de longen uit haar lijf. Het is een soort van levensschreeuw: vlug, ongenadig en essentieel. De bondige en energieke songs bezitten toch de nodige veerkracht en elementen om het boeiend te houden. Er zitten wel degelijk overgangen en bridges in de songs maar nergens meer dan noodzakelijk. “Amnesia” is een knappe song die alle eerder opgenoemde elementen bevat. Ze duurt iets meer dan drie minuten en is vrij catchy. Met een mooi middenstukje (en ook outro) dat tevens het ritme breekt. Een mooi uitgewerkte song. De meeste tracks zijn veel korter en bondiger. Ze zijn een beetje als statements. Het floept eruit en je moet het ermee doen. Maar dat levert wel aangename tracks op zoals “Mannequin Factory” of “Blow Up The Boiler Room”.
CLCKWS heeft een prima plaatje afgeleverd waarop ze hun brute en urgente schreeuw in kwijt hebben geraakt. Negen tracks lang (in hun geval meestal kort) weten ze mij te boeien en tonen ze dat België rijk is aan bands die hun eigen ding doen en lak hebben aan radiovriendelijke crap. Ik ben benieuwd wat dit op een podium geeft.
Op cd of tape verkrijgbaar. (Wim Guillemyn)
Review 2 - CLCKWS is een Zoerselse hardcore/punkband die snelle, energetische songs brengt. Ze brachten zopas hun eerste EP 'Counter Clockwise' uit in eigen beheer. Hoewel, met acht nummers kan je eigenlijk al niet meer van een EP spreken, maar eerder van een album. De cassette- en vinylversie van deze EP zijn de eerste uitgaves van Nosebleed Records, dat ook al tapes uitbracht van London Bullet en Rites.
CLCKWS is een eerder klassieke hardcoreband met toch af en toe wat ruimte voor melodie. Noise komt er weinig aan te pas. Toch is er enige verwantschap met andere Belgische acts die wel noise met hardcore, punk en metal mengen als Oathbreaker, Cocaine Piss en Brutus. De overeenkomst is dat die bands ook een zangeres hebben die de longen uit haar lijf brult. CLCKWS heeft Eva Van der Schoot. Zij schreeuwt en huilt als opgejaagd wild en dat maakt dat de lyrics niet altijd makkelijk te volgen zijn. Door zo hard te schreeuwen zijn er weinig mogelijkheden om nuance en verschillen in de lyrics te leggen, maar dat maakt ze goed met voldoende brutaliteit en energie.
De beste songs zijn “YYY” en “Mannequin Factory”. “Blow Up The Boiler Room” heeft een fantastische intro – die heeft zowat elk nummer op dit album – maar klokt af op nauwelijks 17 seconden. Een beetje een gemiste kans. “Sorry’s Kinda Standard” is dan beter, ook al haalt dat nummer amper iets meer dan één minuut. Misschien toch wat werk aan de boeg om de spanningsboog en de speelduur van de songs iets op te rekken. Dat ze dat perfect kunnen zonder te vervelen, toont CLCKWS o.m. op “Amnesia”.
Wie fan is van Minor Threat, Cheap Drugs en DOA of recentere bands als This Means War, As Echoes Fade en Diss Guy zal hier zijn hart kunnen ophalen. (Filip Van Der Linden)
Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.
Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.
Een Frans-Zwitsers trio dat Papertank heet maakt snedige rock dat bij momenten neigt naar hardcore, punk en powerrock. Ze spelen enkel met drums en bass. Bijgestaan door hun geschifte en opruiende gezang. Ze klinken energiek en ondanks dat ze enkel bas en drums gebruiken, klinkt hun muziek toch vol genoeg.
Tien tracks die rocken en soms vrij catchy klinken. Dat is wat je krijgt op “Playground”. Zet je op de achtbaan van Papertank en laat je remmen los voor een ritje van een goeie 25 minuten. Achteraf zal je misschien snel terug naar de ingang lopen voor nog een rondje op hun achtbaan…
Opwindende en recht-door-zee rock. Altijd fijn als je nu en dan zoiets tegenkomt. En met de debuut EP van het Zwitserse The Killing Volts is dat het geval. Zangeres Tania Silversen zingt met veel branie en overtuiging. Op “Never Insecure” doet het punk en rock and roll gehalte tijdens het beluisteren de adrenaline de lucht injagen. Op “PonyHorn” zingt ze iets ingetogener maar de afwisseling tussen hoog en laag en het iets subtieler gitaarspel maakt het tot een vrij catchy song. “I Got A Something” is lekkere rocksong. “Tainted Love” is een fijne cover van Soft Cell waar ze hun eigen vibe en draai aan hebben gegeven. Denk bij hun muziek aan bands zoals Magnapop, Hole, Patti Smith, Iggy Pop …
The Killing Volts hebben een EP afgeleverd waarbij het prettig vertoeven is. De zang weet mij in te pakken en de rockvibe zit op de juiste plaats. Meer moet dat soms niet zijn.
Ergens in het West-Vlaamse Koolskamp zag deze band omstreeks 2013 het levenslicht. Ze begonnen als een bluesrock band maar na talloze personeelswissels zijn ze geëvolueerd in een harde en vuile rock n roll machine. Twee jaar na hun eerste EP ‘Kelder’ is er nu ‘Bastard Blood’.
De muziek wordt gekenmerkt door zware riffs die samen met de andere instrumenten een vette groove vormen. Vier songs die je meenemen op een trip doorheen de diepste krochten van de rock and roll. Ik denk daarbij aan een band zoals La Muerte die ook zo’n vibes weet neer te zetten. Verder zou ik de gelijkenissen niet doortrekken maar het is maar om je een idee te geven over welk level van intensiteit ik het hier heb. Opener “Bastard Blood” en “Corporate Neckties” zijn heel interessante tracks. Er gebeurt veel in de songs, fijne groove en sound en ze grijpen je bij je nekvel. “No End In Sight” sluit op indrukwekkende wijze deze EP af. De vocals komen van diep en zijn, ondanks de schreeuw modus, vrij emotioneel en pakkend.
‘Bastard Blood’ is een kopstoot van een EP. Eén die je diep kan raken (wat bij mij zeker het geval is) en vier degelijke, goede tracks bevat. De productie mag er ook zijn want de EP klinkt voller en volwassener dan hun voorganger.
Sedert 2010 brengt Frida Annevik (dochter van folkzanger Tor Karseth) regelmatig een album uit. Op “Flyge Fra” (Noors voor ‘Vliegen Van’) presenteert ze ons acht fragiele en sfeerrijke popliedjes. Het Noors geeft het beetje een exotisch toets maar het klinkt wel catchy. De songs bevatten lichte toetsen dromerige pop, folk en soul. Samen krijgen we goed in het gehoor liggende tracks die een mens blijgezind maken. “Lilith” is een warme en recht uit het hart klinkende track. Geen idee waarover het gaat (ik begrijp geen Noors) maar zo komt het over.
In eigen land kreeg ze al diverse prijzen voor haar muziek. De Spellemannprisen ( voor haar teksten) en de Proysenprisen zijn er daar twee van. In Europa geniet ze vooralsnog geen bekendheid maar het is hier toch een album dat wat aandacht verdient vanwege de kwaliteit die we te horen krijgen.
Wie van dromerige singer songwriters houdt , moet dit op zijn minst eens een kans geven.
Electric Eye uit Noorwegen grossiert in psychedelische rock zoals je ze kent uit de Jaren 70. Ze kennen een inspiratierijke periode. Verleden jaar kwam hun tweede album ‘Different Sun’ uit en recent nog hun live album ‘Live at Bla’.
Dat ze meer zijn dan zomaar een psychedelische band blijkt uit het feit dat ze reeds mochten spelen op het Eurosonic festival. Op hun derde album kunnen we genieten van psychedelische vibes gecombineerd met rock grooves en elementen uit India, drone, jazz en acid prog. De ene keer komen de orgels wat meer op de voorgrond en de andere keer zijn het de gitaren die de hoofdrol spelen. Ze schotelen ons acht nummers voor die ergens tussen de vijf en de zeven minuten lang zijn. Een song als “Invisible Prison” is een funky , dromerige song dat wat elementen van een band als The Stone Roses of Kula Shaker in zich heeft. We horen hier een sitar passeren. Soms zijn de tracks eerder soundscapes zoals het instrumentale “Rock Pa Norska”. Het album heeft wel een bepaalde sound maar het wordt de ene keer in een song gegoten en de andere keer is het eerder een lapje muziek.
Het blijft muziek voor liefhebbers van drone en psychedelic rock. Ondanks dat het niet echt vernieuwend klinkt, heeft het wel iets fris en kon het mij wel blijven boeien.
Oh Wonder sluit ons in hun hart
Oh Wonder
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-12
Govaert Véronique
Van het voorprogramma IDER hebben we zeer zeker nog niet het laatste gehoord. Wat deze 2 dames ons voorschotelden was eerste klasse zangtalent. We mochten genieten van een perfect evenwicht tussen zang, samenzang & instrumenten, net niet te veel, maar telkens de perfecte afweging. Lily & Megan, 2 pittige Britse blondines pakten gelijk het publiek in, laat dat duidelijk zijn. Ze hebben beide een loepzuivere stem & de match tussen de beide zorgt voor een wonderbaarlijk effect. Dat die Britten een goed gevoel voor humor hebben wisten we al langer en het is vanavond ook niet anders. De schitterende songs als “King Ruby” en “Sorry” worden aaneengeregen met grappige bindteksten over T-shirts die er enkel nog in size medium zijn, dat ze e-mail adressen verzamelen om ons dan later individueel op de hoogte te kunnen houden van hun muzikale plannen. De zaal die inmiddels is vol gelopen , klapt zich een eind in het rond en met spijt in het hart en een overdonderd applaus nemen we afscheid. Hier wil ik meer van zien en horen, dat staat buiten kijf !
En dan zijn alle ogen gericht op ‘OW’- Oh Wonder die van start gaan met “Dazzle”. Het feest kan beginnen. Josephine oogt wat als 'a puppet on a string', met haar grote kijkers & haar speelse paardenstaart. Ze verwelkomt ons schaterlachend in 3 talen; ze heeft goed geoefend want het komt er vlot uit. De nummers volgen mekaar vlot op en worden enthousiast onthaald door het hoofdzakelijk vrouwelijke, nog vrij jonge publiek. Bij het nummer “Heavy” beweert Josephine de Vlaamse vertaling te kennen, juist ja zwaar inderdaad, maar met je 'zware' accent hadden we het toch niet zo direct begrepen.
Wie hun concert agenda van de voorbije weken had bekeken kon merken dat ze uit het Hoge Noorden kwamen, in oorden als Helsinki, Tallinn, Sint Petersburg & Moskou houden ze wel van een feestje. De barre temperaturen van de voorbije dagen zijn ze dus al gewoon en het kost hun dan ook geen moeite om de sfeer er in te brengen en ons helemaal op te warmen. Het akoestische “Midnight Moon”, “Body Gold”, “Lose it” , volgen mekaar op we krijgen nog te horen dat het concert op een haar na niet had kunnen doorgaan, wegens uitgestelde vluchten met 11 uur vertraging uit Helsinki tot gevolg. Bij “All we do" krijgen we nog een lesje moraal om vooral onze dromen achterna te jagen & nooit te twijfelen aan ons eigen kunnen.
Waar we tot nog toe enkel Josephine en Anthony op de voorgrond zagen, bijgestaan door een drummer & bassist, kregen we plots het gezelschap van een saxofonist. Ook bij het nummer “Heart strings” bleef de sax in de buurt. Het einde van de set werd hiermee ingeluid, we kregen nog twee toemaatjes als bis nummer, “Ultralife” en “Drive” waarmee we vrolijk huiswaarts keerden. Josephine van wie we al Vlaamse roots vermoedden, omwille van haar familienaam, bevestigde ons dat ook nog. Reden te meer om haar in ons hart te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/oh-wonder-12-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ider-12-12-2017/
Organisatie: Live Nation
We moesten Antwerpen trotseren in een sneeuwbui en met een verstoord tramnetwerk. De besneeuwde cocaïnehoofdstad van Europa was het decor van onze queeste. De beloning van de queeste was geen bevallige jonkvrouw, maar de Londense Archy Marshall die onder zijn alias King Krule de sneeuwwolken mocht proberen weg te spelen. We waren niet alleen. Tamino, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Jasper Maekelberg (Faces On Tv) en actrice Anemone Valcke, allemaal stonden ze in de prachtige Roma – als beloning van de queeste – om de 23-jarige King Krule te komen aanschouwen.
King Krule komt in de Roma zijn nieuwe plaat, ‘The Ooz’, live aan ons voorstellen. Na zijn prachtig debuut ‘6 Feet Beneath the Moon’ van 2013 en enkele turbulente jaren later is hij er dus weer met nieuw werk. Een album waar je zowel parels van de zuiverste soort als bizarre experimenten op vindt, van het briesende “Half Man, Half Shark” tot het charmante “Czech One” dat je dan weer best met fluwelen handschoentjes aanraakt. Zet ‘The Ooz’ op en laat jezelf gewoon wegglijden op de donkere wolken die Archy Marshall met zijn lyrisch gebrom voortstuwt.
Diezelfde obscure wolken wist King Krule ook live in de Roma te brengen. Openen met “Has This Hit” en vervolgens ook “A Lizard State” en “Midnight 01 (Deep Sea Diver)” vroeg in de set plannen, zette De Roma op de wolk waar King Krule zich zelf op bevond. Uit die donkere wolken viel echter geen sneeuw, wel bestonden ze uit dromerige indie geluiden die samenvloeiden met een jazzachtig basis. Dit alles bracht de King Krule uit Archy Marshall naar boven. Zijn rauwe stem schreeuwde je soms wakker en bracht je dan weer snel terug op het duistere, dommelige pad.
Wie niet op tijd op die dromerige wolk kon kruipen, kon de performance minder smaken. King Krule koos er niet altijd voor om met zalvende, zachte handreikingen voor de dag te komen. Af en toe werden we tegen het hoofd geslagen door gevaarlijke baslijnen die King Krules geknor als ware dreigingen naar voor lieten komen. Ook de punkige gitaren die af en toe de plak zwaaiden, zetten dat onheil kracht bij.
Wie wel heerlijk meevloog als een Aladdin op een vliegend tapijt op de zwarte flow van King Krule, omarmde die dreiging en flirtte ermee. Het pure “The Locomotive” werd bezweerd door de grove stem van Marshall die als het ware een onheilsspreuk over zichzelf afschreeuwde. Het publiek kon die snijdende dramatiek wel smaken en trakteerde de rosse god op een stevig applaus. Wie op dezelfde golf surfte als King Krule kreeg de toestemming om in zijn ziel kijken.
Naar het einde toe opende King Krule zijn armen en liet heel de Roma erin plaatsnemen. “Baby Blue” werd gevolgd door “Easy Easy” en als enige bisnummer kletste Marshall er nog “Out Getting Ribs” tegenaan. Iedereen die nog niet op de indie trip zat, werd door King Krule verwelkomd met het beste van zijn waanzinnige debuutalbum. De zaal toonde zijn appreciatie nog een laatste keer en weg was de rosse god, om ergens anders de wolken gitzwart te laten kleuren.
Wij konden naar huis in de kille sneeuw met een warm gevoel, want King Krule stond er. Ook al botste en schampte hij af en toe de kantjes ervan af.
Setlist: Has This Hit – Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Midnight 01 (Deep Sea Diver) - The Locomotive - Lonely Blue - Rock Bottom - Little Wild - Neptune Estate - Emergency Blimp - (A Slide In) New Drugs - The Ooz - Half Man, Half Shark - Baby Blue - Easy Easy
Bis: Out Getting Ribs
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen ism Autumn Falls
London Grammar - Een breekbaar sneeuwvlokje
London Grammar
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-11
Niels Bruwier
De elfde december van 2017 zal herinnerd worden als de dag waarop de sneeuw het land platlegde. Toch deinsde London Grammar er niet voor terug om de Lotto Arena te laten vollopen. Gewaagd, want toen de groep enkele uren voor het concert op sociale media liet weten dat het concert gewoon doorging, kwam er nogal wat kritiek op. Als we dat allemaal zo lazen, leek het alsof niemand in de Lotto Arena zou geraken. Niets bleek minder waar, de zaal was heel goed gevuld en de afwezigen hadden ongelijk. Wij gingen door weer en wind naar de zaal en kwamen terug met een sneeuwverhaal die voor altijd aan dit concert gebonden zal blijven.
Er was wel paniek dat niet iedereen op tijd zou opdagen, want zo begon Lo Moon al een halfuur later dan voorzien aan hun zet. Slimme zet want zo stonden ze al voor een redelijk gevulde zaal te spelen. De band, die voorlopig nog maar drie ijzersterke singles uitbracht, mocht bewijzen hoe ze een zaal als de Lotto Arena konden boeien. De conclusie van ons: binnen een paar jaar vullen ze die zelf. Ze hebben de epische nummers, de aanstekelijke melodie en vooral een heel matuur voorkomen. Topband die wij al van in het begin volgen en ook deze keer niet teleurstelde.
Het afgelopen weekend zegde London Grammar nog twee shows af vanwege de tonsillitis van frontvrouw Hannah Reid. Hierdoor mocht ze haar stem niet forceren omdat ze anders deze wel eens zou kunnen verliezen. Het was bang afwachten, en als de sneeuw dan ook nog eens chaos veroorzaakte, dachten ook wij dat de show ging worden afgelast. Uiteindelijk ging alles door zoals gepland, en dat was maar goed ook, London Grammar staat er nu meer dan ooit tevoren. De band kwam net geen jaar geleden terug boven water en loste in tussentijd met ‘Truth Is a Beautiful Thing’ ook een nieuw album. Deze zomer zagen we ze nog op Pukkelpop, en nu kwamen ze dat ons voorstellen in een zaal.
London Grammar draait ook vooral rond de stem van Hannah Reid, het is dan ook belangrijk dat deze loepzuiver klinkt. Wanneer de groep met “Who Am I” begint, horen we al dat het deze avond wel snor zou zitten met die stem. Het begint allemaal zeer mysterieus met de typische desolate gitaren en zachte synths om bijgevolg te worden omver geblazen door de klok van Reid. Zo bouwen al hun nummers langzaam en zacht op naar een climax die meestal bombastisch en explosief is. Kijk maar naar “Flickers“, een nummer dat op het eerste gehoor maar traag is, maar door er “Help Me Lose My Mind” aan te breien, krijgen we een knallende outro die nu nog steeds nazindert. Speciaal bij dat nummer is de Afrikaanse trommel die het geheel een zeer exotisch sfeertje geeft. Als multi-instrumentalist Dot Major zich vervolgens achter de drums plaatst, volgt er een heel uitbundig sfeertje. Hoedje af trouwens voor Major. Hij bespeelt de keyboards, verschillende slaginstrumenten en zingt ook nog af en toe eens mee. Daar kan Dan Rothman, die enkel de gitaar speelt, nog wat van leren. Het drietal is wel perfect op elkaar ingespeeld en ze zijn ook zeer dankbaar dat we er allemaal zijn geraakt. Dat toont dat ze respect hebben voor hun publiek en ook echt bezig zijn met wat er gebeurt buiten in de wereld.
De visuals tijdens de show zijn simpel, maar goed. Zo staat er voor en achter de band een lange streep met lampjes die er soms samen met wat rook voor zorgt dat er een soort gordijn van licht ontstaat. Daarnaast staat er achteraan het podium ook een gigantisch scherm die niet echt een verhaal vertelt, maar wel de mysterieuze sfeer in de muziek van London Grammar versterkt. Zo krijgen we onder meer een stad in het donker te zien en het poollicht. Allemaal niet tastbaar en bijgevolg heel goed bij de interactie met de muziek. Deze is ook niet tastbaar en soms zelfs buitenaards.
Dat is niet enkel te wijten aan de dramatische piano die er soms in komt, maar ook aan de buitenaardse stem van Hannah Reid. Bij “Wasting My Young Years” horen we hoe goed ze kan zingen, maar het is toch vooral “Rooting For You” dat indruk nalaat. Voordien waarschuwt ze ons dat ze misschien de hoogste noot in het nummer niet zal halen, maar niets is minder waar. Ze speelt enkele minuten a capella en krijgt een volledige Lotto Arena muisstil. Iedereen staat met een open mond te kijken naar het schouwspel dat Reid hier tentoonspreidt enkel met haar stem. Om kippenvel van te krijgen, zo’n straffe vocalen!
Naast al dat zingen, is er af en toe ook plaats om het publiek te betrekken bij de show. Af en toe wordt er eens meegeklapt, maar toch is het vooral luisteren en mee dromen. Bij “Strong” is het even aan het publiek om mee te zingen, een leuke afwisseling omdat het anders misschien net iets te eentonig zou worden. Dit weet de band ook en na iets meer dan een uur verlaten ze het podium al. Slim gezien, want langer zou tot verveling leiden. Nu weten ze een sterke, geen al te lange set af te leveren boordevol songs die blijven nazinderen.
Afsluiter van de volledige set, “Metal & Dust”, is wat ons betreft het ideale eind. Een zacht begin dat langzaam ontbolstert en uiteindelijk heel dansbaar blijkt te zijn. Voor één keer kan je wat bewegen op de muziek en zo verlaat iedereen met een fijn gevoel de zaal. Tegen het einde van de show was iedereen de ellende van de sneeuw vergeten en zagen ze enkel nog een zijdezacht sneeuwvlokje op het podium staan.
London Grammar weet indruk te maken met een straffe stem en zeer zachte muziek, iets wat tegenwoordig niet vanzelfsprekend is. De show verveelde nooit en dankzij sterke visuals en een goeie set gaf iedereen op het eind de band terecht een staande ovatie.
Setlist: Who Am I - Flickers / Help Me Lose My Mind - Nightcall (Kavinsky cover) - Wasting My Young Years - Hell To The Liars - Truth Is A Beautiful Thing - Hey Now – Sights - Rooting For You – Strong - Big Picture - Oh Woman Oh Man - Metal & Dust
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/london-grammar-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Arsenal – Natuurgeweld en Koning Winter even opzij!
Arsenal
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-10
Véronique Govaert
Terwijl buiten de wind & hoosbuien je om de oren gieren & héle ladingen paraplu's het begeven onder al dat natuurgeweld waan je je binnen op een Afro party. Waar we net nog weg waaiden op de kerstmarkt, staan we nu te chillaxen op wat lijkt een indoor Polé Polé festival en dat allemaal op nauwelijks 250 meter afstand van mekaar.
Edaoto & The Afrogenius, Nigeriaanse import, brengen er de sfeer in & dat vinden wij helemaal prima. Met z'n vieren brengen ze enkele nummers in die typische African sound, de fans op de eerste rijen raken al helemaal in de mood, maar het is duidelijk dat we vooral wachten op de main act van vanavond ...
Vier avonden op rij voor een uitverkocht AB spelen, dat op zich is al een prestatie. Met z'n tienen staat Arsenal op het podium, John Roan geflankeerd door drie backings, die ook wel front komen, dat zullen we gauw genoeg merken. Hendrik Willemyns staat hoog achter de knoppen & verder nog twee gitaristen, een toetsenist, een drummer en laten we vooral de percussionist niet uit het oog, of vooral het oor verliezen. Met het nieuwe “Low sun - Long shadow” zit het gelijk goed als opener, gevolgd door “Not yet free” en “Black Mountain”. John bespeelt zijn publiek handig en dat loont want, die laatsten hebben er duidelijk zin in. De dansmoves lijken één golvende beweging net als trouwens het instant levende achtergrondschilderij, wie inspireert hier wie ? Waar de Arsenal producers voor hun muziek de inspiratie uit Nigeria haalden, kwam de kunstige bezieling uit het land van de rijzende zon (juist Japan).
Van bij het eerste nummer zagen we een intrigerende achtergrond op het podium, wat een à-la-minute of beter nog een à-la-seconde performance van de Japanse videoartieste Akiko Nakayama bleek te zijn. Gedurende het ganse optreden begeleidde zij de band met een samenhang van bewegende kleurelementen door het spelen met zandkorrels, water en kleurstoffen. Deze composities werden continu geprojecteerd en gaven een uniek combinatie op & met de tonen van de muziek. Haar en/of onze fantasie is eindeloos & het spelen met de kleuren en componenten toonde ons achtereenvolgens een feeërieke sterrenhemel, kolkende lava, deinende zeestromingen, bewegende grondlagen, nooit eerder gezien eencelligen, enfin je volgt me wel, het was uit-de-kunst wat & hoe ze het deed !
Onderwijl krijgen we een combinatie van gekende nummers & nieuwer werk, het herbronnen heeft de band duidelijk geen windeieren gelegd. De match tussen nummers als “Estupendo”, het Portugees getinte “Saudade” & het nieuwere werk als “Whale” en later “Amplify” gaan mooi hand in hand. Joan zweept de héle bende op in zijn gezapige Gentse accent, jaja, 'wreed wijs' & als Leonie je aankijkt met haar karbonkels van ogen dan kan je niet anders dan mee te gaan in de ambiance. De percussionist overtuigt de laatste twijfelaars en de AB wordt één grote danstempel.
En dan hadden we “Melvin” nog niet gehad, we zingen het woord voor woord mee & laten dan de eer aan John om het op zijn eigenste wijze lekker uit te spinnen, zalig genieten is dit. Hierna komen nog de bis nummers en met “Lotuk” wordt het vierluik afgesloten.
Deze show was op alle vlak af, de exotische ritmische beats in combinatie met de 'Alive painting' van Akiko gaven ons een warm & voldaan gevoel. Niemand bleef op zijn honger zitten, de performance was vocaal & muzikaal hoogstaand & dat was ook te merken aan de appreciatie van het publiek.
Vol goede moed waren we klaar om de storm buiten weer te gaan trotseren, maar kijk . . . die was inmiddels al weer gaan liggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de shows
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arsenal-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Sincity for life presents : Evil Empire Orchestra , De Casino, Sint-Niklaas op 28 november 2017 – Pics
Studio Brussel strijkt van 18 tot 24 december met De Warmste Week neer in het provinciaal domein van Wachtebeke. Drie StuBru-presentatoren maken er rond de klok radio voor het goede doel. Ook het stadsbestuur, het OCMW en de politie van Sint-Niklaas willen hun steentje bijdragen en doen mee aan dit initiatief. Zo is Sincity For Life ontstaan. De opbrengst gaat integraal naar drie democratisch verkozen doelen: Onafhankelijk Leven vzw, Vesta vzw en Dagcentrum Sint-Niklaas.
Bands
Het Vlaamse Evil Empire Orchestra (zie pics homepag) brengt een ontaarde cross-over van psychedelica, souljazz en garagefunk. De componenten? De ongetemde, rauwe soulzang en het mystieke vuur van frontvrouw Kimberly Dhondt (ook stem bij Hooverphonic) en de verpulverende stoorkracht en goddeloze grooves van haar zevenkoppige band.
Op zoek naar een eigen sound en een nieuwe uitdaging vonden deze vier vrienden elkaar in de zomer van 2015. Gesofisticeerde pianomelodieën verstrengelen zich met zachte baslijnen en zwevend engelengezang. Zo ontstaat het typisch genre van Neo Minor: melodische soundrock.
Waeslander is een koppig beestje vol tristesse, melancholie en woede. Het hunkeren naar liefde kleurt zijn pallet, dat schatplichtig is aan Bob Dylan en Neil Young.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-empire-orchestra-28-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/waeslander-28-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/neo-minor-28-11-2017/
Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas ism Tessa De Maere
Een tripje naar dromenland werd ons gisteren geschonken door Ibeyi in Het Depot. En nee, we bedoelen hier geen slaapoord mee, maar wel een zweverig engelenparadijs. De Franco-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz (jazeker, dochters van de percussionist Anga Diaz van Buena Vista Social Club) zetten een subliem concert neer. Meeslepende beats, sensueel trommelgeluid en frivole zang hielden het publiek meer dan zoet gisterenavond. De intimiteit van Het Depot deed het optreden alle eer aan: we werden één met deze wondermooie muziek.
Naar aanleiding van het tweede album ‘Ash’ dat eerder dit jaar uitkwam, werd de zaal een uur en een kwart omgetoverd tot een Cubaans sprookje. Het debuutalbum ‘Ibeyi’ uit 2015 is meer frivool en dromerig. Met ‘Ash’ gooiden ze het over een meer dansbare boeg door de elektronische sounds. Geen “Chan Chan” gisteren, maar een mix van r&b, jazz, soul, downtempo en Cubaanse folk. Een uniek geluid, daar komt het op neer.
Het voorprogramma werd verzorgd door de Brusselse Angèle. Het is niet omdat haar muziekcarrière nog maar in de kinderschoenen staat, dat ze de zaal niet wist te bekoren. Het voorprogramma van Ibeyi en Damso vulde ze in zonder een enkele single uit te brengen. Toen ze haar eerste nummer “La Loi de Murphy” lanceerde, werd dat meteen de Hotshot van Studio Brussel. Een straffe madame, een straffe act, daar komt het op neer. De 21-jarige bewees dat we nog veel van haar zullen horen. Voor een voorprogramma werd haar muziek bijzonder enthousiast onthaald. Het Depot werd omgetoverd in een ware danszaal waarin de bassen onze harten klaarstoomden voor de hoofdact.
Ibeyi - Alleen al de verschijning van de zusjes Diaz genereerde een warm applaus. Beiden droegen een leuk broekpakje: Naomi in het rood en Lisa-Kaindé (die met haar krullen) in het blauw. Deze twee kleuren zouden gedurende het optreden een centrale rol spelen in die lichtsetting. De Engelse zang aangevuld met Yoruba (een oude Nigeriaanse taal die hun Cubaanse voorvaderen door de slavenhandel spraken) creëerde unieke latin vibes. Een ware symbiose tussen traditie en moderniteit ontsproot op het Leuvense podium. Met “I Carried This for Years” werd de toon gezet voor de latere avond: zwoel, teder en melancholisch.
Meteen werd duidelijk dat het publiek enthousiaster met het nummer werd. Dit voelde Lisa-Kaindé, de meest wilde en speelse van de twee, ook aan.
Naarmate het optreden vorderde sprong ze steeds hoger en schreeuwde ze steeds luider tussen de songs door. Na de populaire single “Away Away” werd een eerste hoogtepunt bereikt. Hierna volgden voornamelijk de andere nummers van het album Ash met uitzondering van de meest bekende nummers uit het vorige album. Voordat de stem van Michelle Obama met de woorden ‘The measure of any society is how it treats his women and girls’ door de luidsprekers klonk bij “No Man is Big Enough for My Arms”, vertelde Lisa-Kaindé ons een anekdote. Girlpower, girlpower en nog eens girlpower.
De zusjes onderhielden een grote interactie met het publiek naarmate het optreden vorderde. Regelmatig werd ons gevraagd mee te zingen. Wie in het begin nog een beetje verlegen was, zong gedwee mee naar het einde van het concert toe. Sterke a capella stukken werden met luide decibels onthaald, maar het was vooral bijzonder mooi en bovendien ontroerend. De kers op de taart situeerde zich naar het einde toe. “Me Voy”, het enige lied in het Spaans, zorgde voor speelse sensuele heupbewegingen. De bis sloten ze af met een meer hiphop-getinte versie van “River” en de rakende a capella-song “Ibeyi” uit het eerste album.
De avond kan samengevat worden in één enkel woord: adembenemend. De zusjes bewezen hoe getalenteerd en vooral hoe bijzonder straf ze live zijn. De hardere elektronische sounds en trommels waren een meerwaarde voor het optreden. Wie geen kaartje kon bemachtigen voor het snel uitverkochte concert van gisterenavond moet niet treuren: op 1 maart staan ze in de AB. Het beste nieuws is dat er zelfs nog tickets beschikbaar zijn.
Setlist: I Carried This for Years - I Wanna Be Like You - Away Away – Numb - No Man is Big Enough for My Arms - Mama Says - Transmission/Michaelion - When Will I Learn - I’m On My Way – Oya – Valé - (onbekend) - Exhibit Diaz - Me Voy – Deathless – Ash
Bis: Waves – River – Ibeyi
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Threshold – Band in topvorm
Threshold
Kreun
Kortrijk
2017-12-07
Wim Guillemyn
Threshold heeft een nieuw album (‘Legends of the Shires’) en daar hoort natuurlijk een tournee bij. De enige Belgische stopplaats is De Kreun in Kortrijk. Een unieke kans om Threshold nog eens aan het werk te zien. Als je weet dat ze voor hun laatste album, na vele jaren met zanger Damian Wilson te hebben gewerkt, terug in zee zijn gegaan met Glynn Morgan dan weet je dat we benieuwd waren hoe de nummers live zouden klinken. Daarenboven is ook gitarist Pete Morton vertrokken om zich te concentreren op zijn band My Soliloquy.
Day Six mocht de avond openen. De sympathieke Nederlanders brachten typische prog metal. Soms atmosferisch en soms potig. Alles klonk prima. Het Britse Damnation Angels is een symfonische metalband en het moet gezegd worden dat ze er stonden. Behalve dat de bas wat luid stond klonk alles prima en ze gaven een fijne show dat terecht op animo werd onthaald.
Threshold: Er werd geopend met “Slipstream” een track uit ‘Dead Reckoning’ (2007). Zoals gebruikelijk werden nieuwe en oude nummers gespeeld. Van het nieuwe album kregen we o.a. het epische “The Man Who Saw Through Time”, een indrukwekkende versie van “Stars and Satellites”, de ballade The Shire (Part 2), “Snowblind”, “Lost In Translation” en “Swallowed”. Daartussen oude nummers zoals “Hollow”, “Pilot in the Sky of Dreams”, “Mission Profile” en het heel goed onthaalde “Long Way Home”. Allemaal songs van het tijdperk waarin wijlen Andrew “Mac” Mc Dermott zong. Een hommage aan de man zei Glynn. Het was duidelijk dat Morgan zich niet aan een vergelijking met Damian Wilson wilde wagen. Iets wat moeilijk ging zijn aangezien Morgan een rauwer geluid heeft en een iets minder technische zanger is dan Wilson. De gitaarpartijen van Pete Morton werden waar nodig vervangen door de gitaarkunsten van zanger Morgan. Maar de echte gitaartricks kwamen natuurlijk van componist Karl Groom. Wanneer je hem bezig ziet dan lijkt gitaar spelen een fluitje van een cent. Maar ook de andere bandleden stonden op hoog niveau te spelen. Een plezier om hen aan het werk te horen.
Het moet gezegd dat hun nieuw album live niet moet onderdoen voor de oudere tracks. Het album is ietsje meer progressief dan hun vorige twee albums met rustiger en ook wat potig materiaal. De band stond werkelijk goed te performen. Eigenlijk werden er maar songs uit twee albums gespeeld. Een beetje weinig als je weet dat ze er reeds elf hebben uitgebracht. Maar ik begrijp ook dat Glynn de vergelijkingen met Damian liever uit weg gaat. Met “Legends of the Shires” is de band gewoon een nieuw hoofdstuk begonnen.
Een geslaagd optreden dat jammer genoeg net niet uitverkocht was. Zonde voor deze avond vol kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/threshold-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/damnation-angel-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/day-six-07-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Als er in België gisteren één locatie was waar de decibels te hoog lagen, dan moet het de Trix geweest zijn. Daar kwam Cloud Nothings namelijk zijn laatste album voorstellen. Hun Europese tour is nog maar net begonnen en het had er alle schijn van dat ze nog vol positieve energie zaten om de fans te verwennen.
De uit Cleveland afkomstige band bracht begin dit jaar zijn vijfde album uit, eentje die wereldwijd goed onthaald werd. “Life without a sound” bleek erg populair te zijn, zo zette ‘Consequence of Sound’ het zelf op plaats veertien in hun lijst van beste albums van 2017. Na een tijdje als voorprogramma van Japandroids te hebben gespeeld, is het nu weer aan Dylan Baldi en co om in de schijnwerpers te staan.
The Hotelier mocht het publiek komen opwarmen, met ongeveer even veel speeltijd als Cloud Nothings zelf. De zaal begon al aardig vol te stromen en ze slaagden er in om de meesten onder ons al wat los te krijgen. Ze brachten met hun nummers een mix van iets wat op het ene moment een liefdevolle ballade leek, en op een ander moment in de buurt kwam van rauwe metal. Vrij groot contrast tussen de twee, en af en toe leek het dan ook alsof ze de aandacht van het publiek wat aan het verliezen waren door te langdradige overgangen die geen climax bezorgden. Maar het publiek wou absoluut meer, en dat was een klus die Cloud Nothings kon klaren.
Wie al in de Trix is geweest, weet hoe die zaal soms kan aanvoelen. Het lage plafond, de betonnen muren, het draagt allemaal bij aan die ervaring. Zo dicht bij het podium dat je werkelijk kan ruiken of de zanger zijn adem al dan niet stinkt. Cloud Nothings wist ook gretig van deze setting gebruik te maken en het duurde niet lang alvorens de zaal aan het bewegen was. Heel even kregen we zelfs het begin van een moshpit, maar daar was de zaal nu net niet genoeg gevuld voor.
Als je als band begint met "Up To The Surface", dan weet je bijna zeker dat de sfeer meteen goed zal zitten. Toch was het hier nog even wachten tot er veel beweging in de zaal kwam, maar tijdens het spelen van "Psychic Trauma" en "Stay Useless" creëerden de lo-fi rockers een sfeer van anarchistische vreugde die de ganse avond in de lucht bleef hangen. Er was best weinig interactie met het publiek, maar we zijn zo goed als zeker dat niemand kwam om Dylan te horen preken. De fans lieten duidelijk uitschijnen voor wat ze gekomen waren: hun nekwervels eens goed aan het werk zetten en genieten van een reeks aan goede nummers.
Dat elk bandlid ook individueel het beste van zichzelf gaf, had iedereen wel door. Jayson Gerycz bewees nog maar eens wat een fenomenale drummer hij is. We kunnen hem misschien wel als grootste bijdrager van de uitmuntende sfeer benoemen. Maar ook elk ander instrument klonk gisteren, zowel samen als apart, perfect. Enkel "Wasted Days" konden ze iets minder uitgesponnen brengen. Het klonk zeer rommelig, alsof geen enkel bandlid zelf wist waar het naartoe ging of wanneer het zou stoppen. Desondanks bleven de meesten in de zaal wel actief meegenieten met diegenen die op het podium stonden.
Cloud Nothings stelde gisteren niemand teleur en mag met trots zeggen dat ze elke nek, hoe stijf ook, los kregen. De nummers van hun laatste album klinken ook live zeer bevredigend voor onze oren. Wij zijn na gisteren dan ook volledig overtuigd dat ze als volwaardige hoofdact dienst kunnen doen. Als u de volgende dag nekpijn zou hebben, het was het waard.
Setlist: Up to the Surface - Psychic Trauma - Stay Useless - Modern Act - Pattern Walks - Enter Entirely - I'm Not Part of Me - Things Are Right - Now Hear In - Realize My Fate - Wasted Days
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Autumn Falls
Van een explosief bandje gesproken. De energie waarmee IDLES uitpakt is onbegrensd. Het vonkt, het briest en sist dat er haast constant rook uit komt. De kwade post-punkers klinken even urgent als razend, het publiek gaat compleet uit zijn dak. De vlammende punkrock die op het geweldige debuutalbum al geregeld uit zijn voegen barst, klinkt op het podium zo mogelijk nog furieuzer, strakker en beestiger. De twee gitaristen wagen zich om beurten met ware doodsverachting het wilde publiek in, ze stoken de menigte zo nog wat meer op en blijven ondertussen de felste riffs uit hun gitaren halen.
Natuurlijk klinkt het bij wijlen wat rommelig, maar dat soort chaos is hier compleet op zijn plaats, dit is punk zoals in de goeie ouwe tijd. De songs zijn één voor één bommetjes die hun doel niet missen. Het is dan ook onmogelijk om stil te blijven staan bij “Faith In The City”, “Mother”, “Divide And Conquer” en “Well Done”, om er maar enkele te noemen.
Amper een uurtje doet IDLES er over om het publiek compleet murw te slaan. Dit is, beste mensen, punkrock zoals punkrock hoort te zijn. Kwaad, bloeddorstig, heet, razend en volle gas rechtdoor.
Organisatie: Aéronef, Lille
Alice Cooper - Een hoogst vermakelijke pot shock rock
Alice Cooper
Brielpoort
Deinze
2017-12-05
Sam De Rijcke
Een concert van die goeie ouwe Alice Cooper, ook weer zo iets waarvan je op voorhand exact weet wat het zal worden maar waar je nooit ontgoocheld buiten stapt. De show die Alice Cooper neerzet is al jaren een totaalspektakel met een hoog amusementsgehalte. Ongezouten theater, nogal wat verkleedpartijen, een beetje Spinal Tap, een vleugje rocky horror picture show, oerdegelijke old-school hardrock, wijdbeense gitaarsolo’s, flink wat attitude en rockster-imago, horror met een knipoog en heel veel fun en rock’n’roll. Wat zou een mens nog meer willen.
Jawel, Alice Cooper heeft een nieuwe cd uit, ‘Paronormal’ heet het ding, maar dat was alleen maar het ekskuus om nog eens met dat hele gevolg op tournee te trekken, amper één song daaruit (“Paranoiac Personality”) haalde de setlist. Iedereen weet immers dat Alice Cooper’s meest essentiële platen al vier decennia achter ons liggen.
Gelukkig vormden al die krakers uit de eerste helft van de woelige seventies de hoofdmoot van een avondje vermakelijk shock-rock entertainment. Onsterfelijke stenen-tijdperk-klassiekers als “No More Mr Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Only Women Bleed” en “I’m Eighteen”, ze hakten er na al die jaren nog altijd lekker in. En natuurlijk “Halo Of Flies” dat hier middels een paar solo uitstapjes, onder meer een drumsolo (onvermijdelijk bij rockbands met hun roots in de seventies), toch maar weer tot één van de hoogtepunten van de avond uitgroeide.
Vooral een psychotisch “Killer” deed ons terugdenken aan de chaos van de prille seventies, heel even dachten we aan Alice’s generatiegenoten The Stooges uit datzelfde Detroit, drugpartners in crime, zeg maar. Even gek, in die tijd toch.
Natuurlijk had Alice Cooper als verplicht nummertje het eighties-hair-metal gedrocht “Poison” er ook nog ergens tussen gedropt, zo een wereldhit kon men moeilijk achterwege laten. Maar goed, “Poison” deed het nog zo slecht niet, als we er de humor van in zagen tenminste.
De echte klepper werd uiteraard tot het bittere eind gespaard. Die geweldige riff van “School’s Out” kreeg het toch maar weer voor mekaar, de Brielpoort op zijn kop zetten. En die zaal had dat na al die jaren in coma te liggen wel eens nodig. Cooper en zijn stevig rockende band hadden trouwens heel gepast een heuse flard “Another Brick In The Wall” in hun meesterstukje verwerkt, wat “School’s Out” er nog een stuk opwindender op maakte. Als finale kon dit wel tellen.
Alice Cooper’s passage was één van de eerste -en hopelijk niet de laatste- pogingen om de Brielpoort te reanimeren. Met eerder dit jaar ook al de opmerkelijke doortocht van Arno is de zaal nu toch al half uit zijn coma ontwaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alice-cooper-05-12-2017/
Organisatie: Live Nation
“Criminal” is het vierde album van deze Californische band. Ja idd een Californische darkwave/postpunk band, iets wat je niet meteen van deze zonnige plaats zou verwachten. Ook ditmaal wordt ze uitgebracht via het Sacred Bones Records label dat een aantal interessante bands herbergt zoals Psychic TV, Föllakzoid, Cult of Youth, Destruction Unit…
Blijkbaar is ‘Criminal’ een soort van biechtwerk geworden. Een biechtwerk vanuit de schuld en de schaamte van de gewelddadige jeugd waarin Luis Vasquez is opgegroeid in de jaren 80. Hij legt hier in dit werk zijn diepste gevoelens van zelfhaat, zelfbeheersing, onzekerheid en andere thema’s van worstelingen. In deze lange zoektocht naar zichzelf en naar reflectering is dit album een volgend emotioneel en artistiek hoofdstuk. Het vorige album ‘Deeper’ markeerde al een nieuwe richting en er werd tevens al meer met vocals gewerkt. De teksten en de zang krijgen op ‘Criminal’ meer en meer een plaats en betekenis.
Okay maar hoe klinkt dit dan allemaal? Wel we horen hier donkere en getormenteerde postpunk. Ritmisch en melodieus. Luister maar eens naar eerste single en opener “Burns”. Een song dat muzikaal schuurt en doorraast. Met vocals die wat aan IAMX doet denken (ook een getormenteerde ziel). Productioneel klinkt alles prima. Er is ook voldoende samenhang en variatie in de tracks die maken dat het album zorgt voor talloze aangename luisterbeurten. Tracks die het noemen meer dan waard zijn: “Give Something” (psychedelisch en darkwave), “The Pain” (geslaagde combinatie van zang en synthbass), “Young”, “Born Into This” (een apocalyptische track). Ook afsluiter “Criminal” is een toptrack. Een mengeling van wave en industrial in een postpunk jasje.
The Soft Moon kijkt verder dan de gebruikelijke voorbeelden in het genre. Ik denk dan aan The Cure of Joy Division. De zoektocht naar verwerking van zijn jeugd levert een donker, gevarieerd en uiterst aangenaam album op. De toevoeging van meer vocals en teksten ivm vroeger zijn zeker een meerwaarde. In het genre zondermeer één van de betere releases dit jaar.
Pop/Rock
This Time (EP)
Low Hill
Eigen Beheer
2017-12-07
Wim Guillemyn
Low Hill is het soloproject van Laurens Vanhulle. Misschien zegt de naam je niet meteen iets. Hij is een zanger, composer, producer die tot nu toe vooral muziek maakte voor theater en dansproducties (Perceval, Zuidpool…). Via David Martijn (Goose) kwam hij terecht bij Benjamin Desmet (SX) die hem onder zijn vleugels nam en meehielp om de EP te produceren. De EP ‘Hurt’ zal uitkomen via Sonomount ergens rond eind februari. “This Time” is de voorloper hiervan en werd gemasterd door The White Cabin (Dimitri Andreas). Alles werd geschreven en gearrangeerd door Laurens Vanhulle.
Het is een sfeervolle en melancholische track geworden waar synths en spaarzame percussie een groot aandeel in hebben. Met daarnaast warme vocals. Alles lijkt heel doordacht opgebouwd en elke bouwsteen is zorgvuldig op zijn plaats gezet. Dat levert een heel aangenaam nummer op waar je de hand van Desmet een beetje in hoort. Een geslaagde single dat ons doet uitkijken naar de EP ‘Hurt’.
Begin 2018 is Low Hill trouwens ook live te bewonderen, met een vijfkoppige band als ik mij niet vergis, in:
10/02 Arenberg Antwerpen - Ep Release show
07/03 De Loge Gent
22/03 Cafee Cabron - Antwerpen
Wie op een nieuwe Milow zit te wachten kan zich in afwachting misschien bezig houden met deze release. Alhoewel de vergelijking niet helemaal opgaat want Nordgarden (de man erachter is Terje Nordgarden) klinkt eerder als een Amerikaan. Dat geldt zowel voor zijn accent als zijn muzikale inkleuring. De gitaren, drums, trompet en orgels zorgen ervoor dat alles organisch, harmonieus en laten we eerlijk zijn ook wat oubollig klinkt.
Het album werd live in de studio opgenomen; een procedé dat soms mooie resultaten oplevert (herinner je John Hiatt met ‘Bring in the Family’) maar ook veel overschat of als promotalk gebruikt wordt. Voor die opname trok hij een aantal doorwinterde artiesten aan die voornamelijk uit de jazz of soul hoek komen. Nu niet dat er veel van jullie (mezelf inbegrepen) al van Erik Johannessen, Lise Voldsdal of Sisi Sumbundu zullen gehoord hebben. Maar het schijnen wel vakmensen te zijn.
‘Changes’ bevat tien songs die elementen van country, soul, gospel en blues bevatten. Soms zijn ze samen geschreven met een andere artiest zoals “Wide Open Road” die hij samen country zangeres Claudia Scott schreef. Met de songs is er verder niets mis mee. Het zit vakkundig in elkaar maar zoals eerder vermeld is het resultaat wat oubollig en zeker zo catchy niet als een Milow dat is. Het is dan ook maar de vraag of er hier iemand zit op te wachten. Maar ben je te vinden voor dit genre dan heb je een eerlijk en degelijk album vast met ‘Changes’.
Nederlands 
Français 
