Neil Young bracht eind vorig jaar alsnog ‘Hitchhiker’ uit, het in de zomer van 1976 in Malibu opgenomen, maar nooit uitgebrachte album. De reden om het album toch nog officieel uit te brengen, heeft vermoedelijk meer te maken met het mogelijk vervallen van auteurs- en reproductierechten dan met het feit dat Ome Neil de opnames nu plots toch goed genoeg vindt om met het publiek te delen.
‘Hitchhiker’ werd opgenomen in één nacht bij volle maan met in de studio enkel een ietwat gedrogeerde Neil Young en David Briggs aan het mengpaneel. Geen begeleidingsband, enkel de man met zijn stem en zijn gitaar. Doorgaans was dat in die tijd ruim genoeg om vuurwerk te verwachten. Young zat in zijn creatieve glorieperiode en zowat alles wat hij tot dan toe uitbracht veranderde in goud. Niet dus zoals op zijn jongste werk, denk maar aan ‘Earth’ en ‘Peace Trail’, waar je het goud – dat er nog wel is – met een zeefje moet gaan zoeken tussen de modder en de keien.
Het siert de man en zijn platenfirma dat ze niets aan de oude opnames toegevoegd hebben. Met het geluid van een band erbij of in de handen van zelfs een brave producer had dit onuitgegeven materiaal veel meer kansen gehad om bv. opgepikt te worden door de radio. Je hoort meteen bij het eerste nummer al waarom het zo lang geduurd heeft dat ‘Hitchhiker’ uitgebracht werd. In interviews geeft Young aan dat hij zelf meteen hoorde dat hij tijdens die opnames licht beneveld was door drank en andere genotsmiddelen en dat is inderdaad in deze kale opnames niet te verstoppen.
Young klinkt solo steeds rauw en klagerig, maar op ‘Hitchhiker’ missen heel wat nummers de vaart en de gebaldheid die ze verdienen. Nummers als “Campaigner” klinken bij momenten zelfs een beetje drammerig. Young’s stem klinkt zwak en soms heb je echt het tekstvel nodig om de gemompelde lyrics te kunnen volgen. De vastberadenheid van ‘After The Goldrush’ of, om eens een recenter werk te nemen, ‘Living With War’ ontbreekt. Maar de flair is er wel. Alsof hij er tijdens het opnemen op vertrouwde dat het wel goed zou komen. Alsof hij erop rekende dat de studiolui dit materiaal wel tot een diamant zouden slijpen.
Het songmateriaal op zich is best oké. Misschien niet echt materiaal voor een wereldhit als “Needle And The Damage Done” of “Heart Of Gold”, maar het behoort tot het betere werk van Neil Young uit die periode. Het beste bewijs daarvan is dat hij zowat alle songs van ‘Hitchhiker’ (op “Hawaii” en “Give Me Strength” na) later nog heropgenomen heeft. O.m. “Pocahontas” en “Powderfinger” krijg je hier in een van alle toeters en bellen ontdane versie voorgeschoteld. Deze beide naakte tracks bestaan ook in betere, opgedirkte versies, al gaat dat misschien niet op voor elke song op ‘Hitchhiker’. “Ride My Llama” komt hier beter uit de verf dan op ‘Rust Never Sleeps’ en ook The Old Country Waltz” kan in deze versie net zo hard bekoren als op ‘American Stars ’n Bars’.
Na een paar luisterbeurten blijft de vraag of je ‘Hitchhiker’ moet zien als een volwaardig album of toch als een werkdocument, als een demo die voorafgaat aan de ‘echte’ opname. Voor diehardfans en critici heeft dit ‘verdwenen’ album door de jaren dusdanige mythische proporties aangenomen dat het voor hen niet alleen een volwaardig album is, maar zelfs meteen een meesterwerk. De waarheid ligt echter bij het demo-verhaal. ‘Hitchhiker’ is een leuk tijdsdocument, maar kan de hoge, opgeklopte verwachtingen niet helemaal inlossen. Ook een begenadigd artiest, een god of een dinosaurus zo je wil, kan al eens mindere dag hebben. Neil Young had geen ongelijk toen hij in 1976 de tapes van Hitchhiker in de kluis opborg. Net zo goed heeft hij nu gelijk om dezelfde tapes er uit te halen. Maak die kluis leeg, Neil! En snel!

Er zijn nogal wat bands de laatste jaren die op een meditatieve manier hun muziek opbouwen door gebruik te maken van intensiteit, drone en andere soundscapes alsook herhaling en muzikale explosies. Zo ook met Briqueville dat zich ergens bevindt in het muzikaal heelal waarin ook bands zoals Amenra, Goat, Wiegedood of Sun o))) zich bevinden.
Briqueville is een ietwat mysterieuze band. De bandleden huldigen zich reeds een decennium lang in maskers (ook tijdens de repetities) en lange zwarte gewaden zodat ze anoniem blijven. Hun site bevat ook geen namen. De metal band Ghost doet iets gelijkaardigs on stage. In 2014 verscheen hun eerste album dat vier nummers (zelf spreken ze over aktes) bevatte. Ze begroeven een twintigtal exemplaren waarna ze stelselmatig coördinaten vrijgaven.
Voor hun tweede release, kortweg ‘II’ genoemd, gaan ze verder waar ze gestopt waren. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk door te starten met “Akte V”. Figuurlijk: omdat ze muzikaal verder gaan waar ze met hun debuut gestopt waren. Namelijk het zorgvuldig opbouwen van soundscapes en songs die opbouwen, stilvallen en terug exploderen. Opener “Akte V” start met een pletwals van drums en gitaren om dan haast stil te vallen en te hernemen met een dreigende overstuurde en groovende gitaar. De cleane synth-soundjes ertussen brengen ietwat verlichting. Uiteindelijk krijgen de gitaren een weids geluid dat de sfeer wat open weet te breken. “Akte VI” klinkt iets luchtiger en heeft een herhalende doch verslavende gitaarlijn. Afsluiter “VII” duurt 17 minuten en begint met het geluid van stromend water waarna we dreigende muziek horen aanzwellen. De drums die invallen klinken indringend en loodzwaar. Hier zijn de vocalen nadrukkelijker aanwezig maar toch lijken vocalen bij Briqueville eerder een instrument te zijn dan iets met zeggingskracht en taal.
De opvolger van hun debuut is een bom van een plaat geworden (die in feite nu al een tijdje uit is). Wie hier de eerder genoemde bands kan waarderen zal ik zeker dit kwalitatieve werkje aanraden.

Lizzy Farrall is een jonge Britse singer-songwriter die een prachtig debuut heeft uitgebracht. Op de EP ‘All I Said Was Never Heard’ staan vijf pop-parels die doen denken aan de tijden van Deacon Blue, Beautiful South, Prefab Sprout en The Cranberries, al zegt ze zelf dat ze de mosterd haalt bij veel jongere bands als Commonwealth, Basement en Damien Rice.
Lizzy heeft een mooie, heel heldere stem (een beetje een zachte versie van Sinead O’Connor, zonder het drama) en kan een pakkende song schrijven en brengen. Ook haar muziek wordt door echte muzikanten ingespeeld. Anders dan bij veel hedendaagse popartiesten is elk lied van Lizzy Farrall een volledig verhaal en geen verzameling van hippe trefwoorden en wat gehijg op wat beats. Leuk dat popmuziek nog op deze manier gemaakt wordt en een kans krijgt.
Van de vijf songs op deze EP zullen “Broken Toy” en “Better With” zich als eerste vastrijden in uw geheugen.

Kamera Obscura is een Franse band met een voorliefde voor cinema en metal. Na een demo in 2009, is ‘The Final Cut’ hun derde langspeler. Hun vorig album bestond uit covers en was een soort hommage aan verschillende artiesten zoals King Diamond, Rob Zombie, Goblin etc… Inzake hun voorliefde voor cinema gaat het vooral om een fascinatie voor horror, vampieren, heksen en nog meer gelijkaardige zaken. Dat kan je goed horen aan bv hun teksten en titels die op ‘The Final Cut’ vooral geïnspireerd zijn op de Amerikaanse b-films uit de jaren 70 en 80. De titels verwijzen bv naar gelijknamige films in het genre zoals bv “Texas Chainsaw” en “Lucifer Rising”.
Muzikaal kunnen we spreken van harde rock en metal met een cinematografische inslag. Dat hoor je goed op opener “The Howling” dat een intro heeft dat als een soundtrack klinkt bij een horror film. Ook King Diamond gebruikt soms gelijkaardige thema’s om sfeer te scheppen. Na de intro krijgen we messcherpe riffs en vocals. Samen met een stevige ritmesectie, die het geheel ondersteunt, is dit een potente track. De zang van Cécile MN past goed bij de muziek die door de onheilspellende synths/keys, die onder de gitaren verweven werden, als een kruising tussen death rock en metal klinken. “Maniac” is de voorloper van dit te verschijnen album is en het is een goede en evenwichtige song. Voorzien van de nodige details.
Nog songs die het vermelden waard zijn “Beyond The Valley of the Dolls” (broeierige song), “I Spit On Your Grave” en het episch klinkende “Antichrist”. Maar echt slechte songs zijn er niet te vinden. Het album klinkt vrij homogeen qua sfeer en arrangementen. De variatie is eerder subtiel en onderhuids.
‘The Final Cut’ is een degelijk album dat ergens tussen Death Rock en Metal zweeft. Extra aantrekkelijk voor mensen die een voorliefde hebben voor horror, occultisme, vampiers en dergelijke meer.

Voor de oorsprong van deze Brusselse band moeten we terug gaan naar de vroege jaren negentig. De band ontstond in 1993 uit de assen van de bands Cyclone en Decadence. Gedurende hun bestaan deelden ze reeds het podium met bands als Exodus, Destruction, Immortal, Ostrogoth, Slayer, Anvil etc… Ze zijn dus niet bepaald aan hun proefstuk toe. Sedert 2013 is Kevin Nolis de man die de vocals doet bij Trouble Agency.
Met ‘Suspected’ zijn ze, nog maar, aan hun derde langspeler toe. Hierop tien tracks die je meenemen op een trip van old-school trash metal met wat hardcore elementen. Denk aan bands zoals bv Testament… Rechtdoor zee en als een bulldozer razen ze doorheen de nummers. Het fijne is dat het ook nog goed klinkt. De solo’s zijn snedig en de ritmesectie klinkt potent. Vernieuwend klinkt het niet maar alles zit goed in elkaar. Beter een goede classic dan een modern klinkende flop zou ik zeggen. Wie het album in één ruk uitzit zal met adem tekort zitten. Het is een helse rollercoaster met ferme tracks zoals “Survival of The Fittest”, “Banksters” en “Suspected” om enkele te noemen.
Je krijgt er ook een mooie hoop maatschappijkritiek bij. De man op de cover lijkt trouwens verdacht veel op Donald Trump.
Het album verdient vast en zeker wat aandacht want dit is trash metal dat niet moet onderdoen voor veel van hun bekendere Amerikaanse genregenoten.
Op 23 maart te zien in JH Asgaard, Gent.

Vandaag een piepjonge band (Equal Idiots) met één album (‘Eagle Castle BBQ’) en als hoofdact een min of meer jonge band (The Van Jets) met al aardig wat albums op de teller en het zopas verschenen ‘Future Primitives’. Het publiek was dan ook overwegend jong in de net niet uitverkochte AB.

Wie, sedert de slimste mens, nog niet van de Equal Idiots heeft gehoord, zal ongetwijfeld op een andere planeet gezeten hebben de laatste weken. Naast kwisser is Thibault, samen met drummer Pieter Bruurs, ook zanger en gitarist van deze tweekoppige band. Na “Pina Colada” van Rupert Holmes trapten ze het optreden op gang. De eerste rijen van het publiek waren alvast voor deze garage rock band gekomen en lieten zich tijdens het gesmaakte optreden van zich horen. De drummer bleek een goede publieksmenner te zijn. Een rammelende versie van Plastic Betrands “Ca Plane Pour Moi” deed de ganse AB meezingen. Afsluiter “Put My Head In The Ground” was de kers op de taart.

The Van Jets kunnen al heel wat meer adelbrieven voorleggen sedert ze in 2004 Humo’s Rock Rally wonnen. Met ‘Future Primitives’ zijn ze intussen aan hun vijfde langspeler toe. Achteraan hing een groot doek met tekeningen en de titel van hun laatste telg. Er werd meteen stevig van start gegaan met “21 st Century Boy”. De set werd geduldig opgebouwd. Ook “Bang!” (wat een blijvertje lijkt te worden), “Rewild”, “Fiction vs Friction” en “Days on Clouds” uit het nieuwe album kwamen, weliswaar vrij vroeg in de set, aan bod. Er viel veel te zien en te horen. Johannes Verschaeve is hyperactief op het podium: moves, rondspringen en tussen het publiek verdwijnen. Het moet gezegd worden dat het publiek op elke move enthousiast reageerde.
Ook verscheen Thibault van de Equal Idiots op het podium tijdens “Broken Bones” om te crowd surfen. “Broken Bones” zette een stomende eindspurt in. Daarna volgde “Shit To Gold” en “Two Tides Of Ice” waarop Johannes al gitaar spelend ook ging crowd surfen. Een bisronde leek normaal en zeer gewild door het publiek. De bisronde was een K.O. met een zeer fijne akoestische versie van “Here Comes The Light” (met zang door de andere bandleden), “Teevee”, “The Sound of Sea” en finaal “The Future”.

Het was een geslaagde doortocht in de AB. Dat is het minste wat we kunnen zeggen. En op de nieuwe cd staan terug enkele nummers die kunnen uitgroeien tot anthems tijdens een The Van Jets-optreden.

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel