‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.
De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.
Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Isadore een kwartet van rond het Leuvense heeft hun eerste EP uit. Zes kwalitatieve nummers die te situeren zijn binnen een indiepoprockend concept . Het zijn sfeervolle , broeierige songs, die opvallen door het (bluesy) tintelend gitaarspel en de indringende, hemelse vocals van Joanne Van Bastelaere . “Come again” en “Empty cases” helpen je op weg , die eindigt met het intense, spannende, overtuigende “Crystal ball” .
Waren ze ooit begonnen als een vrouwelijk akoestisch duo (met Freya Dasseville) , dan is er nu als band een knipoog naar Heather Nova, Indigo Girls, Tegan & Sara, Warpaint , Haim of First aid kit, wat mooi meegenomen is . Een pop ontluikend gevoel ervaren we …
Info op http://vi.be/isadore
Pop/Rock
Dreaming In The Non Dream
Chris Forsyth and The Solar Motel Band
Uniform Recording
2017-11-23
Sam De Rijcke
Dames en Heren, mogen wij u voorstellen, de beste gitarist waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, Chris Forsyth.
Wij hebben hem in de gaten gekregen vanaf de plaat ‘Solar Motel’ in 2013 en we waren helemaal verkocht met het fantastische ‘Intensity Ghost’ in 2014. In 2016 kwam dan nog eens de dubbelaar ‘The Rarity Of Experience’, alweer een voltreffer, en nu is daar al het volgende kunstwerkje ‘Dreaming In The Non Dream’. De kerel heeft hoegenaamd niet stilgezeten en zijn gitaar heeft overuren gedraaid.
Waarom is dit al die tijd dan zo een goed bewaard geheim gebleven ? Wel, ten eerste wordt er op zijn platen quasi geen noot gezongen en ten tweede zijn de songs allemaal lange tracks of jampartijen die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen. Radiovriendelijk ? No way. Dit is voer voor meerwaardezoekers en liefhebbers van verfijnd gitaarwerk, voor mensen die al eens de tijd durven nemen om plaatjes te beluisteren. Jawel, die bestaan nog.
Chris Forsyth is een wonderlijk gitarist maar geen guitar-hero. Waarmee we bedoelen : Hier geen wijdbeense bekkentrekkers van gitaarsolo’s, geen rocksterallures, geen beukende sloophamers van riffs. Chris Forsyth is eerder een gitarist uit de Television school. Net als Tom Verlaine tovert hij onopvallend de meest geniale dingen uit zijn instrument. Forsyth neemt er volop zijn tijd voor en schuwt daarbij geenszins het experiment. Hij gaat vaak psychedelische oorden opzoeken en tijdens zijn wildste uitspattingen passeert hij ook wel eens voorbij Thurston Moore. Wie een beetje zijn wereld kent zou hem vandaag plaatsen naast gelijkgestemde zielen als Steve Gunn, Nels Cline, Cian Nugent en Bert Dockx.
Het uit amper 4 tracks bestaande nieuwe album laat ons deze fabelachtige gitarist in al zijn gefortuneerde glorie bewonderen. Opener “History & Science Fiction” drijft minutenlang op heerlijk gitaarwerk en zoekt dan halverwege een rustig stromende beekje op waarin een bekoorlijke sax de song naar een heerlijke Roxy Music modus brengt. Elf minuten likkebaarden, en ’t is nog maar begonnen.
Op “Have We Mistaken The Bottle For The Whiskey” wordt er zowaar gezongen en gaan de gitaren gaandeweg samen met aanwakkerende keyboards Velvet-oorden opzoeken. Ook Steve Wynn en diens geweldige Dream Syndicate komen om de hoek loeren (wie Steve Wynn’s felgesmaakte ‘Sonic Speakeasy’-playlists op Spotify al eens heeft geraadpleegd zal trouwens gemerkt hebben dat Wynn een fan van het eerste uur is).
De 16 minuten durende titelsong is wederom smullen tussen jam en song. Forsyth’s gitaar gaat in duel met synths en een golvend Wurlitzer orgel, de song lijkt constant een climax na te streven wiens geduld echter gans de tijd op de proef wordt gesteld. Geniaal en spannend.
Met een jazzy gitaartje gaat het album tenslotte op het verstilde uitwaaiertje “Two Minutes Love” de nacht in. Alsof iedereen zijn welverdiende rust krijgt na zoveel meesterlijke, doch niet pretentieuze, muzikaliteit.
Verplichte kost, tenzij u content bent met de nieuwe Foo Fighters. In dat geval, laat ons met rust.
Een songsmid is een leverancier van liedjes. Een componist. Liedjes schrijven is een soort van ambacht en dat kan je ook zeggen van Kelly Jones, zanger en leverancier van de liedjes op hun tiende album genaamd ‘Scream Above The Sounds’.
Songschrijven kan een ambacht zijn en veronderstelt een aantal regels en vaardigheden die je moet volgen. Op de meeste songs van de Stereophonics is dit van toepassing. Om maar te zeggen dat op elk album die ze tot nu toe uitbrachten heel degelijke songs staan. De hits zoals “Dakota”, “Have A Nice Day” en “Just Looking” bevinden zich echter wel in de eerste tien jaar van hun carrière ( ze bestaan sedert 1997). Kelly Jones weet dus hoe een song te schrijven en dit is nu ook weer het geval. Of er terug een hit opstaat zoals eerder genoemde valt nog af te wachten maar er staan toch terug enkele songs op die het album de moeite waard maken.
Het is een lijvig album geworden en telt met de vier extra’s maar liefst zestien songs. Van bloedarmoede kunnen we dus niet echt spreken. De opener “Caught By The Wind” is meteen een heel degelijke opener en een terechte single. Niet wereldschokkend maar ze bestaat uit fijne gitaartjes, dito refrein en backings. Ook geldt dit voor “Taken A Tumble” dat eveneens een prima single zou kunnen zijn. “What’s All The Fuss About?” is een wat melancholische song met een mooie opbouw en een gevoelige melodielijn door een blaasinstrument. Een eerste topper. Ook “Geronimo” rockt lekker weg net zoals songs als “Chances Are” of “Cryin In Your Beer”. Die laatste is de sterkste van de drie. Maar “All-in One Night” is de volgende song die het verschil maakt. Een zinnige tekst, een lekker ‘wo oh oh oh oo’ zanglijntje en een fijn opgebouwde song. Er staan twee ballades op die minimale instrumentatie bevatten. “ Before Everyone Knew Our Name” is daarvan het meest geslaagd en bevat alleen piano en zang. “Boy On A Bike” bestaat uit akoestische gitaar en zang maar deze song weet mij niet te raken. Het is wat te hoog gegrepen voor Jones. Er staat nog één song op die het goed als single kunnen doen en dat is “Would You Believe?”. Een lekker soulvol refrein en een heerlijke ‘la la la’ backing-loop. Een mooie song dat catchy is en wel niet zou misstaan op de radio. De extra’s zijn onder andere twee songs van het album in unplugged versie. Niet erg indrukwekkend. “Never Going Down” live in de RAK studio en “Drive A Thousand Miles” in een graffiti session zijn aardige tracks. “Breaking Dawn” is een song die geschreven werd voor één van de Twillight films en dateert van 2012.
Het nieuwe album van Stereophonics is een beetje zoals de band zelf. Ze rocken maar ze kleuren mooi binnen de lijntjes. Het zijn songsmids die degelijke en soms voorspelbare songs schrijven maar er zitten toch op zijn minst een vijftal tracks tussen die net dat beetje extra hebben om boven de middelmaat uit te stijgen. Fans van de band kunnen dit album met hun ogen en oren dicht kopen want ze zullen niet ontgoocheld worden. En nu nog jij?
Deze releases is in feite geen nieuw album van deze Italiaanse wave band. Het is een album dat een aantal zeldzame en/of onuitgegeven tracks bevatten. Doch het bevat daarom zeker geen minderwaardige nummers. Integendeel.
Ten eerste bevat het de vier nummers van de EP ‘Survival Rate’ uit 2013 dat enkel verkrijgbaar geweest is op vinyl. Daarnaast staan er twee covers op. “Static Cold” van op de The Frozen Autumn tribute plaat en “Candidate” van Joy Division. De track “Anemone” was te horen op de Wavecore IV compilatie en “Inconstant Stay” is terug te vinden was op “Not So Cold” van Dirk Ivens. Tenslotte is er nog de exclusieve track “Winter Taught Me Silence”. Samen goed voor negen songs die ondanks de verschillende herkomst op dit album samen als één geheel klinken.
Het recept voor hun muziek is als volgt: een sfeerrijke en uitgesponnen intro die verder doorheen de song loopt. Onderkoelde zang en wave/postpunk gitaren. Dat alles maakt dat we hier terug een album krijgen dat stuk voor stuk sterke nummers bevat. Een must voor cold wave en post punk liefhebbers.
TB Frank & Baustein hebben een eerste single. “Mother Of Earth” is een knappe cover van The Gun Club uit 1982. De nieuwe versie is een mix tussen een eighties-sound en een meer hedendaags geluid. Dat is niet toevallig. TB Frank ken je misschien nog van de legendarische Belgische new waveband The Neon Judgement. Hij speelde ook bij Praga Khan en Lords Of Acid. Zijn kompaan Baustein is een in België residerende muzikant die in het verleden samenwerkte met leden van de befaamde Duitse elektroband Tangerine Dream en die nog actief is in o.m. de elektrorockband Manic Youth en in Konkr33t (Nederlandstalige nu-metal).
Deze twee hebben een album vol donkere songs volgespeeld. Dat album (‘Tock!’) komt pas volgend jaar op vinyl uit bij het Antwerpse label Tracks & Traces en belooft een fascinerend en beklijvend amalgaam van elektronica en gitaren, van experiment en melodie.
TB Frank & Baustein kan je live aan het werk zien op het Winterfest van het W-Festival, op 20 januari 2018 in Gent. Op dat Winterfest kan je ook kijken en luisteren naar o.a. The Alarm en Wolfgang Flur (Kraftwerk).
https://vimeo.com/239632579
Het Gentse The Tubs staat bekend om het samenbrengen van verschillende stijlen en genres tot catchy deuntjes. Muziek dat garagerock, punkrock en psychedelica bevat. Ze hebben reeds meerdere muziek uitgebracht via de Amerikaanse labels Burger Records en Gnar Tapes. Voor deze release zijn ze met het Belgische Consouling Agency in zee gegaan.
Het moet gezegd als ik de opener “Favorite Gun” hoor dan moet ik denken aan Neil Young of Admiraal Freebee. Het is in die sfeer dat het hart van de song klopt. “Final Run” is dan eerder folk en americana. Muzikaal hebben ze het garagerock en punkkantje wat laten vallen en gekozen voor een rockgeluid dat klassiek en degelijk klinkt. De zanger Simon Platteau heeft een Amerikaans accent waardoor dit nog wat versterkt wordt. Met hun songs vertellen ze verhaaltjes die ergens tussen lichtvoetig en tragisch zweven. Het verschil met hun vorige releases is dat alles consistent en volwassen klinkt. Alles lijkt te kloppen: productie, groepsgeluid etc… Dat maakt van dit album een traditionele doch warm klinkende plaat. Traditioneel betekent ook niet dat het saai of oubollig klinkt. Verre van zelfs, eerder goedgemaakte songs die sfeer geven.
Met “Happily Ever Jaded” levert het trio van The Tubs hun beste plaat af sedert hun ontstaan. Met korte en langere songs alsook weemoedige of speelse tracks weten ze te verrassen en voor het nodige luisterplezier te zorgen.
Repetitieve percussie, doom en drone klinkende instrumentatie waarbij je aan een aanzwellende zwerm bijen moet denken. Zo kan je de muziek van het Duitse trio Bolt nog het best omschrijven. Dit is hun eerste release en de mastering werd gedaan Tobias Stieler (Kokomo).
Je moet dus houden van out of the box denken want deze muziek heeft niets te zien met traditionele songwriting. Opener “[013]” is één langgerekte track dat de eerste tien minuten heel repetitief is om dan langzaam naar een climax toe te werken. Goed voor één plaatzijde en ruim twintig minuten. Velen gaan misschien opmerken dat hetgeen we gedurende twintig minuten te horen krijgen ook in een nummer van vijf minuten. Dat is waar maar dan mis je het repetitief karakter in de track en dit is een van de hoofdaccenten in dit album en dus onmisbaar. De ommezijde bevat twee songs die een beetje een gelijkaardige opbouw vertonen.
Deze, in drone en doomriffs gegoten ambientachtige spookmuziek, is verkrijgbaar in lichtblauwe vinyl met subtiel paarse rook en met een UV-gevoelig logo op de hoes. Dit via Gentse Dunk! Records.
De toevloed aan postpunk en darkwave gerelateerde muziek stopt niet. Natuurlijk staat Manic Depression Records wel een beetje bekend voor het uitbrengen van albums uit dit muziekgenre. Maar we zijn daar niet rouwig om, vooral niet als het om een album gaat met een eigen geluid en met songs van goede kwaliteit. Twee zaken die we gelukkig ook terugvinden op ‘A Beautiful Curse’ van Crying Vessel. Crying Vessel is een duo uit Bern (Zwitserland) en is met deze release zijn ze inmiddels aan hun vierde full album toe.
Het fijne aan hun muziek is dat het een blend tussen postpunk gitaren en electro is. Soms is die blend zo geslaagd dat je het verschil tussen de gitaren en de synths amper hoort. Ze lijken dan in elkaar op te gaan. Daardoor hebben ze zo hun eigen geluid gevonden. Je hoort wel hier en daar een invloed van Depeche Mode, Erasure of The Cure maar globaal gezien weten ze dit in een eigen sound te verwerken. Enkel “Kiss The Fire” is te nadrukkelijk een song dat naast The Cure heeft gelegen. Verder is er niets mis met deze song. Er wordt op “A Beautiful Curse” gestart met een instrumentale track “Exordium” om over te gaan naar het indrukwekkende “Dig Deep”. “Empty Glass” refereert wat aan Depeche Mode maar bezit een mooi klankentapijt van synths. “Lovers In Paradise” wisselt synths af met mooie wave gitaren. Ook de vocals kunnen me overtuigen. Een ander hoogtepunt is zonder twijfel “Ghostly Figures”. De vocals zijn heerlijk smachtend, fijn gitaar- en synthwerk doen de rest. We sluiten af met “The Second Sleep”. Een donkere track met een rustige opbouw en aantrekkelijke synthsounds.
Crying Vessel was voor mij onbekend en dus een ontdekking. Wie houdt van elektronische muziek met hier en daar een postpunk gitaartje bij moet dit beslist eens checken.
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Helloween, een show om U tegen te zeggen!
Helloween
013
Tilburg
2017-11-20
Frederik Lambrecht
Helloween – Pumpkins United World Tour 2017/2018
Enige tijd geleden kreeg ik heugelijk nieuws op mijn bord, want wat bleek, Helloween ging opnieuw hun instrumenten ter hand nemen en vertrok op een wereldtournee. Niet zo speciaal zou je zo zeggen, maar verdorie, deze keer gingen ze voor de verrassing van formaat!. Een ‘best-of’ van muzikanten die ooit – of nog steeds – het mooie weer maken (maakten) van deze Duitse formatie werd samengesteld en dus kwamen met huidige line-up Markus Grosskopf, Michael Weikath, Sasha Gerstner, Dani Löble en Andi Deris ook de klasbakken Michael Kiske en Kai Hanssen mee aan boord om de wereld rond te reizen. Een support band was niet nodig want er was maar liefst een setlist uitgetekend van 3 uur heavy & speed metal. Vele shows waren reeds op voorhand uitverkocht en ook in Nederland waren geen tickets meer beschikbaar, dus geloof me maar als ik zeg dat de 013 gevuld was.
Aftrappen deden we op de tonen van Robbie Williams met het nummer “Let Me Entertain You” waarna het doek die de muzikanten afschermde op de grond viel en het nummer “Halloween” werd ingezet. Dit fantastisch nummer werd door de 3 muzikanten gezongen, dus met Kiske, Hanssen en Deris (die in zijn beste doen ooit was qua stem – ik heb hem al anders horen presteren spijtig genoeg) en was meteen een toppunt voor alle aanwezigen. Een nummer van iets meer dan 13 minuten om af te trappen??!! Ja hoor, en het werd in grote getalen meegezongen. Ook qua visuals waren verschillende verrassingen te aanschouwen, zoals bij hun 2e nummer “Dr. Stein” die afgebeeld werd op de achtergrond. Een grote wall was geïnstalleerd en daarop werden telkens verschillende afbeeldingen vertoond die deze show naar een hoger niveau tilden. Maar er waren ook 2 speciale gasten aanwezig – genaamd Seth & Doc die in cartoonvorm de verschillende nummers van de setlist aankondigen. De samenzang van Deris & Kiske was een genot voor het oor en uiteraard was de nodige portie nostalgie van de partij. Ze gingen verder op hun elan en “I’m Alive” schalde uit de boxen die de nodige backing vocals van het publiek meekreeg. Van ‘The Dark Ride’ album werd “If I Could Fly” gespeeld samen met andere werk van de meest recente albums getiteld “Are You Metal?”, “Waiting for the Thunder”, “Perfect Gentleman” waarbij Andi Deris zijn bolhoed opzette, “Living Ain’t no Crime” en “Why?”. Maar voor ondergetekende blijven de oude nummers nog altijd kiekenvel op zijn lijf toveren en dus kon mijn pret niet meer op bij de klassiekers.
“Rise & Fall” was voor mij persoonlijk een nummer dat niet verwacht werd in de setlist, maar de hoge snelheid die gepaard gaat met dit nummer stokte niet en werd perfect uitgevoerd door de band. Andere uitschieter was het nummer “Forever and One (Neverland)” waar de stemmen van Kiske en Deris prachtig samenvloeiden en dit dus in een uitstekend uitgevoerde ballade resulteerde. We gingen terug naar de begindagen van Helloween en dus mocht Kai Hanssen zichzelf naar de spotlights begeven…een mix van “Starlight”, “Ride the Sky” en “Judas” toonden aan dat deze band nog vele trouwe fans hebben want constant werd meegezongen en werd blijk van appreciatie getoond. Ook in het nummer “Heavy Metal (is the Law)” blonk Hanssen uit waarna zoals al aangehaald de ballade van superieure kwaliteit was met de mooie samenzang. Alles lijkt gesmeerd te lopen tussen de hoofdtenoren van deze band want ook “A Tale that Wasn’t Right” blonk uit in cohesie. Ook drummer Löble mocht zijn ‘piece of fame’ hebben met een krachtige drumsolo waarbij foto’s en beelden uit de oude doos met oudgediende drummer Ingo Schwichtenberg - die in 1995 stierf – een prachtig eerbetoon opleverden.
De zangers kwamen gezwind opnieuw het podium op met “I Can” en het machtige “A Little Time” die vertolk werd door Kiske (wat blijft hij toch een prachtige stem hebben). Het laatste deel van de set kwam in zicht en zette de zaal opnieuw in lichterlaaie met het krachtige nummer “Power” en “How Many Tears” die de 3 zangers samen voor hun rekening namen. Fans van het eerste uur wisten dat er op het einde van dit nummer een klein rustmomentje in verwerkt is, die opeens teniet gedaan wordt met een bombastische drumsolo die de headbangers gedwee in actie brachten, en die deze set afsloot! Maar geen show zonder bis-nummers en Helloween zorgde zelfs voor 2 bis-rondes. Aftrappen met ronde 1 deden ze subliem want “Eagle Fly Free” werd gebracht gevolgd door de lange en frivole tophit “Keeper of the Seven Keys” die de 013 opnieuw in 1 grote karaokebar veranderde.
Bisronde 2 bestond uit een gitaarsolo gevolgd door meezinger “Future World” met het prachtig gitaarloopje en werd de zaal uitgewuifd met “I Want Out” die een regen van reuzenballons naar beneden liet komen.
Deze Duitsers werden met een welverdiend en ellenlang applaus bedankt voor hun spetterende show! Een show om U tegen te zeggen, en als de geruchten waar zijn, dan zullen ze ook Graspop aandoen voor hun Belgische fans! Niet te missen zou ik zeggen!
Pumpkins United!
Organisatie: 013, Tiburg
Dead Moon zanger/gitarist Fred Cole overleden
Zanger/gitarist Fred Cole van de Amerikaanse band Dead Moon is donderdag op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker overleden, de nacht van 9 op 10 november …
Coles vrouw Toody heeft dit bekend gemaakt.
Dead Moon geldt als één van de wegbereiders van de Grunge. Dead Moon maakte rauwe in de sixties-punk gewortelde gitaarmuziek.
Together Pangea - Sprankelend en dynamisch
Together PANGEA
café De Zwerver
Leffinge
2017-11-19
Ollie Nollet
Ik had mijn huiswerk vooraf niet gemaakt en wist totaal niet wat ik mocht verwachten van Lookapony, de eerste band van de avond. Het werd een aangename verrassing. Dit jonge kwartet uit Eindhoven, dat onlangs debuteerde met ‘Ha-Satan’, bracht energieke garagepop voorzien van snedige gitaren die voor de nodige dosis rock-‘n-roll zorgden. De zanger had een krachtige, wat lijzige stem en leek wat aangeschoten. Toch kon hij enkel een brede grijns op mijn smoelwerk laten verschijnen. Heerlijke frontman die langs zijn neus weg vroeg wie er allemaal van Leffinge was. Zo wisten we het ook eens en het resultaat bleek behoorlijk mee te vallen voor het kleine dorpje in de schaduw van Oostende.
Together PANGEA was in 2015 al eens te gast in De Zwerver en wist me toen niet helemaal te overtuigen. Dit keer lukte dat wel. Vreemd, want hun laatste plaat, ‘Bulls and roosters’, is niet direct van die aard om me in jubelstemming te brengen. Verkeerde ik in een zeldzaam milde bui of hoorde ik vooral oude nummers, die in de loop der jaren wat rijper geworden waren? Ik gok op het laatste. Together PANGEA staat voor zonnige garagerock of -pop, stijl Burger Records, maar met net iets meer ballen aan het lijf dan de meeste andere bands op dat label.
Dynamische, sprankelende melodieën, aanstekelijk gezongen door de sympathieke William Keegan, werden vooruit gestuwd door de drummer en een zeer aanwezige bassist, Danny Bengston, waarbij een kader spontaan van de muur viel. Tweede gitarist Roland Cosio (ook actief bij Charlie and The Moonhearts) stelde zich heel bescheiden op maar zijn verfijnde gitaarspel was minstens van even cruciaal belang. De songs uit ‘Badillac’, de plaat waarmee ze hier enige bekendheid verwierven, bleken nog steeds de beste maar ook het nog oudere “Too drunk to cum” (wie zoiets uit zijn pen kan knijpen heeft bij mij altijd een streepje voor) behoorde tot de hoogtepunten.
Twee straffe bands die beiden niet zouden misstaan op de affiche van Rock Zerkegem.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
In de post-metal wereld heeft iedereen het altijd over de intensiteit die Amenra uitstraalt, maar wij bespeuren minsten evenveel bezieling en beroering bij Briqueville. Met hun intrigerende en vaak verschroeiend harde post-metal houden zij een half uur lang De Kreun in een wurggreep. Briqueville is een uitzonderlijke totaalbeleving, en hun nieuwste plaat is een helse dreun, een duistere klomp herrie waarin het heerlijk verdwalen is.
And So I Watch You From Afar heeft een nieuw album uit, ‘The Endless Shimmering’ heet het kleinood en het is alweer een knap staaltje hectische en vurige post-rock. Veelbelovend dus voor de live uitvoering, want als ASIWYFA in de studio al wild en onstuimig voor de dag komt, dan mag je er van uitgaan dat de songs op een podium helemaal tot ontploffing komen.
Zo was het ook in De Kreun. Eens te meer bleek dat de post rock van deze Noord-Ieren constant onder stroom staat. Springerig, hyperkinetisch en ontvlambaar, zo klonk het en oogde het.
De lont werd aangestoken met de twee geestdriftige openers van de nieuwe plaat “Three Triangles” en “A Slow Unfolding Of Wings”, zo werd het nieuwe werk al meteen door de fans in de armen gesloten, want dit waren furieuze en energieke krachttoertjes die het beste lieten vermoeden voor wat komen zou. Bleek dat de band nog maar net onder stoom was gekomen, het ging allemaal nog wat meer knetteren met “Search:Party:Animal” en een ronduit geweldig “BEATIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION”, waarin de vaak uitzinnige gitaren driftig prikkelden om dan heerlijk in te houden en vervolgens compleet te exploderen.
Met hun onbegrensde podiumdynamiek en een stel zinderende songs zorgden de ADHD’ers van de post-rock voor fervente opwinding en constant oplaaiend vuur, en ondertussen bleven ze met sprekend gemak de meest geniale vonken uit hun instrumenten toveren.
Heel zelden werd er al eens gezongen. Nou ja, gezongen, laat ons eerder zeggen opgefokt, zoals in “Wasps” en “Run Home”, de meest tintelende en opgejaagde tracks uit de vorige plaat ‘Heirs’. Of in een bruisend “Big Thinks Do Remarkable”, waarin de woorden ‘the sun is in our eyes’ de enige echte lyrics van de avond waren, goede tekstschrijvers zijn nooit echt een issue geweest bij ASIWYFA.
Het huzarenstukje van de avond was echter een daverend “Set Guitars To Kill”, waarbij ASIWYFA de Kreun eerst in lichterlaaie zette om dan in een ultrazacht middenstuk de zaal muis- en muisstil te krijgen, een wonderlijk moment in een extatische song. Moet het gezegd dat de band verder in die song nog eens compleet uitzinnig werd en alle mogelijke registers opentrok? Fe-no-me-naal !
And So I Watch You From Afar, een stormachtig bandje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Daddy Long Legs - Stompende blues
Daddy Long Legs
l’Abattoir
Lillers (France)
2017-11-18
Ollie Nollet
Geen optreden in België tijdens deze tour van Daddy Long Legs maar geen erg, zo kom je nog eens ergens. Meer bepaald in het Noord-Franse Lillers waar ze één van de oudste muziekcafés van de streek hebben : l’Abattoir. Deze mythische bruine kroeg bestaat al zo’n 43 jaar en ondanks de beperkte ruimte (capaciteit : 50 personen) waren hier reeds heel wat bekende namen te gast : Elliott Murphy, The Vibrators, Terry Lee Hale, Washington Dead Cats, The Animals, Dr. Feelgood, Gong,...
Een unieke plaats waar je de optredens zowel zittend (op banken aan tafels) als staand kan meemaken terwijl het podium er ondanks de krappe behuizing ‘gigantisch’ (zeker 1/3 van de opp.) is.
Daddy Long Legs (oorspronkelijk uit St. Louis, Missouri nu Brooklyn, New York) was er reeds voor de tweede maal en zag het net als wij volledig zitten. Zelf op een stomende mondharmonica ramde hij ons samen met gitarist Murat Aktürk en drummer Josh Styles een set stompende blues met een hoge rock-‘n-roll factor door de strot. De meebrulbare punkblues, “Motorcycle madness”, met een perfecte imitatie van ronkende motoren; prijsbeest “Blood from a stone”; het solo gebrachte “Bourgeois blues” (Lead Belly) waarin hij zingt met de harmonica in zijn mond en het aanstekelijke “Shake your hips” (Slim Harpo).
Ik zag het allemaal reeds een paar keer eerder maar ik word er nog steeds wild van. Bovendien zaten er dit keer enkele nieuwe songs tussen die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat die er nu eindelijk eens mag komen. Dat zou dan meteen een reden zijn om onze contreien nog eens op te zoeken, want hier krijg ik nooit genoeg van.
Organisatie: l’Abattoir, Lillers
Wat was er aan de hand met Anathema ? Was dit zo een typisch einde-tournee optreden ? waren er misschien strubbelingen binnen de groep ? hadden de heren een simultane burn-out ? Geen idee, meer we hadden nog nooit eerder deze prog-rockers zo mak, ongeïnspireerd, stuntelig en arrogant bezig gezien.
Dat een band er compleet met de klak naar gooit, zijn eigen songs naar de kloten helpt en er ondertussen een zeer irritante houding op na houdt ten opzichte van de fans, dat is iets wat we eerder zouden verwachten bij Peter Doherty en zijn gevolg. Maar toch niet bij Anathema, een band die anders zo verfijnd en begeesterend voor de dag kan komen.
Laten we hier gewoon verder geen woorden aan vuil maken. Dit was ondermaats op alle vlakken.
Nog een geluk dat we op tijd waren, zo werd onze avond toch nog enigszins gered door de Franse metal-shoegazers van Alcest, een band die duidelijk wel op dreef was. En dat was iedereen opgevallen, getuige een wel heel enthousiast publiek.
Lang geleden dat een support act de hoofdact naar huis speelde. Dat was natuurlijk voor een groot stuk te wijten aan de wanprestatie van Anathema, maar laat ons toch niet de scherpte van Alcest onderschatten.
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Absynthe Minded is back … De indierockband uit Gent werkt serieus en hard aan een come-back. Bert Ostyn is de spil en richtte de band op in 99. Ze werden tweede in Humo’s Rock Rally 2004 na The Van Jets. In de volgende jaren werden ze één van de betere Belgische groepen met een rits aanstekelijke, gevoelige en aangrijpende nummers als “ My heroics, Part one ; “Envoi” (ode aan Hugo Claus) en “Papillon”.
Helaas kwam er sleet op de groep en Bert ontbond de groep. Een kleine twee jaar terug kwam Ostyn terug onder zijn naam, wat maar matig onthaald werd .
Het bloed kruipt echter waar het niet verder kan. En kijk, vijf jaar na ‘As it ever was’ was er een reünie en hebben ze tevens een nieuw zesde album uit ‘Jungle Eyes’. De groep kreeg in de bezetting een grondige beurt. Het zijn enkel nog Bert zelf en bassist Sergej van Bouwel die de originele leden zijn.
Absynthe Minded is momenteel ‘on the road’ om het recente werk te promoten en vanavond had je een uitverkocht Casino in Sint-Niklaas, trouwens één van de tofste zalen in ons landje.
Een stuk krachtiger, furieuzer dan vroeger klonken ze. De nummers volgden mekaar in sneltempo op. Het gitaarwerk van nieuwkomer Toon Vlerick was pertinenter aanwezig dan vroeger. Het meeslepende, melancholische bijna melige werd op de achtergrond geduwd. Er waren amper rustpunten. Zelfs “Envoi” zat in een toepasselijk up-tempo jasje. Enkel “My heroics” bracht rust, beroering, kippenvel, stilte teweeg. De nieuwe singels “The execution” en “Beam” deden het uitstekend en hielden het tempo strak.
Naarmate de set vorderde was er zelfs heel even ruimte voor wat chaos en distortion. Absynthe Minded is rockminded en durft de pedaaleffects in te drukken …
Na amper 5 kwartier was het helaas afgelopen. Het publiek bleef wat op zijn honger zitten, gezien ze klassenummers als“Papillon” en “Moodswing baby” niet speelden, wat ons als trouwe fan ontgoochelde ... Jammer.
Duidelijk is dat ze hun tweede adem gevonden hebben en met nieuwe energie er tegenaan kunnen gaan
Reena Riot , aka Naomi Symons, dochter van wijlen Scabs gitarist Fons Symons, was alleen op het podium; enkel gewapend met een elektrische gitaar, ging ze hier bluesy zingend ten onder. Na één nummer was de aandacht van het publiek al weg en begon het geroezemoes in de zaal. Ook het onhandig en schuchter aankondigen van haar nummers deed haar de das om. Het laatste nummer kondigde ze aan als een harde, maar zelfs dat kwam amper boven het vele gepraat in de zaal. Reena droop dan ook al na 25 minuten af. Een korte set bijgevolg eive geen hoogvlieger …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het was een tijdje geleden dat we nog van Fleet Foxes hadden gehoord , de band rond oppervos en sing/singwriter Robin Pecknold . Zes na jaar na de tweede ‘Helplessness blues’ is het sextet er terug met ‘Crack-up’, op plaat een gedurfde , veelomvattende onderneming. Live weten ze twee maal hun sound in de AB om te zetten in een intens beleven. De vorige keer stonden ze in Vorst , wat voor hun materiaal net iets te hoog gegrepen was om op te gaan in de klankkleur en de emotionaliteit.
Het werkte in de AB goed , erg goed . Goed gemutst en uitgerust ging de band er tegenaan . Het ijs brak al gauw door de warme respons , het meezinggehalte, de refreinen en de interacties. Vanavond zat band als publiek op dezelfde golflengte .
Hun combinatie van dromerige indie , americana , folk , 60s pop en psychedelica wordt hier nog steeds sterk ontvangen . Vóór onze zomerfestivals waren ze nog te zien in de buurt, in Nederland en in Lille.
Op het optreden hebben we het gevoel ergens tussen pop , americana en een soundtrack te laveren . Een natuur van water, bossen , onstuimige wolkenluchten en zonovergoten pracht; meeslepende harmonieën en melodieën in een sobere omlijsting of breed , een stemmenpracht en gedragen door de indringende zang van Pecknold; finesse , subtiliteit , vakmanschap heerst. Ze zijn niet vies van enkele uitgesponnen nummers , die verrassende, spannende, onverwachtse wendingen ondergaan .
Een podium vol instrumenten , een rits gitaren, drums , keys, blazers , klavecimbel, sambaballen zorgen voor de veelkleurigheid. De puzzelstukjes van de nummers vallen op hun plaats door de charismatische gastheer Pecknold , die zich jarenlang uit de muziekwereld trok om te studeren , en nu zelfverzekerd op het podium staat.
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlight. Efkes moesten we nog in de mood komen. Daar lag de aparte , sfeervolle benadering van de nieuwe songs in tussen, als “I am all that I need/Arroyo soco/Thumbprint scar”, “Cassius” en “Naiadas/cassadies” die de set openden . Een ietwat aarzelende, maar doordachte , uitgebalanceerde aanpak. Door de herkenbare, gevoelige “Grown oceans” en de broeierige “Battery kinze”, “Your protector” klonk het vertrouwder en kwam de sfeer goed, lekker ontspannend, aangenaam . Hier raakten publiek en band elkaar optimaal . Solo pakte hij het publiek ook moeiteloos in. Verderop in de set hadden we “Mykonos” en “White winter hymnal” die de band aardig op weg helpen naar Festival Dranouter .
Een groots , gevoelige , innemende , extraverte retrofolkstijl, die zichzelf niet verliest in symfo, progrock of bombast . Ze houden het in een kleinere zaal uiterst boeiend. We werden meegevoerd op “Mr Shrine/An argument”, “Third of may” en “Crack-up” die de AB beeldrijk maakten. Hartverwarmend klonk het opnieuw als hij solo na anderhalf uur “Oliver James” komt spelen .
Ze zetten een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” in de bis , mag je inlijsten, wat ons voldoende energie geeft in de komende donkere maanden …
Easy listening pop met een rockend hart, mooie landschappen , een knetterend haardvuur , een blokhut en samenhorigheid. Licht en donker zijn sfeerbepalend bij Fleet Foxes , zeker in deze tijd van het jaar of genietend van een rustige, nazomerse avond.
Gezelligheid (ten top) ervaarden we door de mooie sound, de stemmenpracht en de kwalitatieve sing/songwriting van frontman Pecknold en z’n uiterst getalenteerde band.
Btw net vóór het concert werden we ontroerd door “Here’s to you” , ook al zo’n samenhorigheidssong die ze telkens laten horen , van Joan Baez uit ‘71 met Ennio Morricone van de film ‘Sacco e Vanzetti’ ; trouwens, haar afscheid werd net aangekondigd en ze plant nog een concert in de Bozar, Brussel op 21 mei 2018 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleet-foxes-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ultimate-painting-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Gitarist AC/DC overleden na jarenlange dementie
Malcolm Young, gitarist en mede-oprichter van AC/DC, is op 64-jarige leeftijd overleden, zaterdag ll . Dat meldt de band op zijn Facebookpagina. Hoewel nooit echt op het voorplan, zoals zijn broer Angus, de sologitarist in het schooluniform, en Bon Scott, die in 1980 overleed aan een alcoholvergiftiging, was Malcolm Young van groot belang voor de band. Hij richtte AC/DC in 1973 op met zijn broer. En hij zat achter de typische sound en enkele onvergetelijke gitaarriffs, zoals die van hun hit 'Whole Lotta Rosie'.
(Bron: HLN)
Warhaus - De donkere liefde van Warhaus
Warhaus
Vooruit
Gent
2017-11-16
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Maarten Devoldere bracht donderdag met zijn Warhaus de Vooruit in vervoering. Eindelijk terug in Gent, dacht het publiek. En dat gevoel moet de band ook gehad hebben, want we kregen een steengoed concert te horen, vol met songs van het nieuwe titelloze album ‘Warhaus’.
Devoldere kroop al meteen onder de huid met een rokerig en zwoel “Well Well”. Het derde nummer van de nieuwe plaat werd mee ingeblazen op trombone door Tijs Delbeke, terwijl Sylvie Kreusch haar zwalpende dansbenen boven haalde. Sylvie had botten tot in haar nek en een suggestieve garderobe aangedaan, al was het vooral haar stem die het publiek verleidde. Niet erg. Sylvie Kreusch en Maarten Devoldere zijn dan wel elkaars lief, ze leven in polygamie. En dat is zeker duidelijk. In de openingssong geeft Devoldere een kijk op hun liefdesleven: ‘You put your red lipstick on / And there’s this feeling I get / You love me in spite of them’. Daarna gingen we verder op hetzelfde elan met “The Good Lie”, waarbij we niet stil konden blijven staan. Drummer Michiel Balcaen ging ervoor en speelde met een samba instrument vastgetaped aan zijn drumstick. Weer een bewijs van de inventiviteit van Warhaus, waarin ingewikkelde arrangementen toch vlot het oor ingaan. Het talent druipt er gewoon vanaf.
Tijdens “Control” werd de Vooruit even een muzikale brousse door de tribale percussie. Maarten Devoldere zong dreunend en zijn tekst herhalend het publiek in, waarna alle steun wegviel tot enkel de zang. Minimalistisch tot en met, zijn stem galmde in de ruimte en creëerde een kippenvelmoment, waarna het nummer weer volledig ontplofte. Even later was het de beurt aan Sylvie om “Dangerous” in te zetten. Ze maakten er een heerlijk duet van, waarin de onderbuikgevoelens werden gepaaid. Dan was het de beurt aan “Love is a Stranger”. Gek hoe herkenbaar de nummers al zijn. Precies alsof het al jaren bestaat. Waarschijnlijk een kronkel van de hersenen, die beslist hebben dat het er altijd al had moeten zijn. ‘Nog ies’, hoorden we die ene Antwerpenaar roepen.
Warhaus kroop in onze kop. De luchtige xylofoon met uitschietende tonen en het publiek dat op het eind met zijn allen aan het meezingen ging. Met “Everybody” kregen we een soort singalong waarin we rustig kabbelden naar ‘Kreusch’. Daarvoor verdween de band uit het zicht en ging Maarten Devoldere alleen onder het licht staan. Het normaal poppy nummer werd zo een heel intiem moment met de zanger. Maar vergis je niet, het bleef donkere liefde, geen knuffel- of puppygehalte te bespeuren. Vervolgens gingen we na “I’m not Him” naar “Here I Stand”. waarin de muzikanten in de spotlight mochten staan. Devoldere ging een sigaretje roken in de coulissen terwijl Tijs, Michiel en Pascal een paar minuten het beste van zichzelf gaven. De frontman was net op tijd voor een uitzinnig applaus.
Jammer genoeg gaf het ook al het einde van de set aan. Wat kregen we nog? “Mad World” hakte er lekker in, Maarten Devoldere pakte zijn zagerige stem mee op zijn wandeling tussen het publiek. Wij mochten de lalalalala’s meedoen, waarna de muzikanten speelden met volume, timing om het nummer te doen ontploffen. De zaal besliste hetzelfde te doen. Gejuich, geklap, tientallen keren ‘Nog ies’ gehoord, waarna we als bisnummer het speelse en sprookjesachtige “Fall in Love” hoorden. Jammer genoeg een break-up song, wat helaas ook betekende dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Hopelijk zien we deze liefde toch nog eens terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-16-11-2017/
Organisatie: Democrazy, Gent
Queens of the Stone Age - Geen vervaldatum op goede rock
Queens of the Stone Age
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-16
Victor De Roeck
De verwachtingen waren hooggespannen gisteren in het Antwerps Sportpaleis. Queens of the Stone Age kwam hun laatste album ‘Villains’ voorstellen in een zaal die al even voor aanvangsuur goed gevuld stond. De Queens zaten vol energie en deden er dan ook alles aan om het publiek te geven waar ze voor gekomen waren: ouderwetse rock’n’roll.
Wie QOTSA niet kent, moet de laatste twintig jaar onder een steen geleefd hebben. De rockband met Californische oorsprong is al enkele decennia niet meer weg te denken uit internationale hitlijsten. Hun zevende album kwam eerder dit jaar uit en daar hoort natuurlijk een wereldwijde tour bij. Een mix van oude en nieuwe nummers kon het publiek wel bekoren en bij momenten dachten we zelfs dat een moshpit iemand het leven ging kosten.
De eer om de fans op te warmen was aan Broncho, een Amerikaanse indie rockband. Hoewel deze band echt wel potentieel heeft, hebben ze het halsstarrig publiek geen enkele keer kunnen raken met hun muziek. Volkomen begrijpelijk, aangezien iedereen enkel en alleen uitkeek tot wanneer Josh Homme en co het podium zouden opkomen. Uiteindelijk veranderde de zaal in een doodgewoon praatcafé waar de muziek net iets te luid stond om effectief te praten, en zag het merendeel schoon de kans om snel nog eens naar de bar of het toilet te gaan.
Queens of the Stone Age dan maar, eindelijk. De mannen hadden er duidelijk wel zin in, ondanks een mankende frontman, en toen het doek naar beneden viel en ze één voor één op kwamen lopen, werd duidelijk dat het publiek er ook stevig voor wou gaan. Het decor was sober, maar met momenten waren de lichteffecten zo fraai dat ze een echte meerwaarde vormen. Ook de lichtpalen bleken nog functioneel te zijn, want Josh vond een potje grensoverschrijdend gedrag tijdens “A Song for the Dead” wel oké. Nochtans bleef het merendeel erg passief de eerste vijf nummers, die niet helemaal klonken zoals het zou moeten. Of het aan de klank in de zaal, een slaperige geluidsman of de band zelf die nog wat moest opwarmen lag, weten we niet. Het was ook even wachten op de eerste woorden van Josh, een korte “Thank You”, meer kregen de fans niet.
Na een halfuurtje was het dan toch prijs en kreeg meneer Homme het Sportpaleis los, en met momenten wel heel los. Nummers zoals “Regular John” en “No One Knows” waren net wat sommige stijve harken nodig hadden om ook hun innerlijke rockster te ontdekken. Hier en daar stak de frontman eens een speech af, dan weer een sigaret op. Zelfs voor een stukje slam poetry was er plaats. Nieuwe nummers klonken keer op keer goed, maar jammer genoeg was het publiek niet altijd mee. Zonde, nummers zoals “Fortress” en “The Evil Has Landed” behoorden misschien wel tot de beste van deze avond.
Hoe meer naar het einde, hoe meer het publiek er ook zin in kreeg. Wat begon als een eerder rustig optreden, ontaardde naar het einde toe in een ordinaire moshpit en een heleboel crowdsurfers. Dit hoort er natuurlijk allemaal bij en toont aan dat de sfeer met momenten heel erg goed zat, zoals bij de bisnummers. De energie die toen tot uiting kwam, na bijna twee uur lang rocken, was ongezien. Na nog een laatste “Thank you!” en enkele cirkeltjes sigarettenrook verdwenen de Queens van het podium onder luid applaus. De fans hadden gekregen waarvoor ze gekomen waren.
Queens of the Stone Age bracht een meer dan twee uur durende set die op momenten net iets te flauw was, maar die ruim gecompenseerd werd op andere momenten. Het duurde even, maar de sfeer bleek uiteindelijk wel helemaal juist te zitten. Hier en daar leek het wel een ouderwets rockoptreden, inclusief het geduw en getrek in de moshpits en het crowdsurfen. Misschien deze zomer eens overdoen op een Belgische festivalweide?
Setlist: If I Had a Tail - Monsters in the Parasol - My God is the Sun - Feet Don’t Fail Me - The Way You Used to Do - You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire- No One Knows - Regular John - The Evil Has Landed - I Sat by the Ocean – Fortress - Smooth Sailing - Domesticated Animals - Make It Wit Chu - I Appear Missing - Villains of Circumstance - Little Sister - Sick, Sick, Sick - Go With the Flow
Bis: Head Like a Haunted House - I Think I Lost My Headache - A Song for the Dead
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
The Kooks – Tandenbijtend in hun ‘Greatest hits’ show
The Kooks
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-16
Didier Becu
Door de recente perikelen rond het Koninklijk Circus in Brussel werden heel wat optredens naar Vorst Nationaal verkast. Een evolutie waar we ons hart voor vast hielden. Niet vanwege de geruchten (feiten) dat de Brusselse rocktempel een geluidsbunker zou zijn, want daar hebben we bij The Kooks of de andere recente concerten eerlijkheidshalve niets van gemerkt. Maar wel of een band die een Koninklijk Circus kan vullen ook deze gigantische zaal kan vol krijgen. Want eerlijk is eerlijk, voor een lege zaal spelen wens je je eigen vijand niet toe. Het werd zoals verwacht geen full house, maar de opkomst voor The Kooks lag ver boven de verwachtingen.
Alvorens de bende uit Brighton een arsenaal meisjes kon doen dansen (we kid you not), was het eerst de beurt aan The Academic. Een Iers vijftal dat over de Noordzee door bepaalde buitenlandse blogs als ‘the next big thing’ wordt versleten. Ons moet je toch nog eerst eens uitleggen waarom.
The Academic vat alles samen waarom het met de muziekscène in de UK tegenwoordig zo fout aan het lopen is. Alles wordt gespeeld binnen de veel te strakke lijntjes, over het juiste kapsel is urenlang nagedacht en zelfs de kousen zijn tot de juiste millimeter opgetrokken.
Feiten waarmee zanger Craig Fitzergald rekening heeft gehouden. Het publiek dat braaf stond te luisteren schonk hun een al even braaf applaus. The Academic denkt wellicht dat ze hiermee België heeft ingepalmd. Indierock met de nodige ooh’s en aah’s en tekstjes die een twaalfjarige puber kan verzinnen, de rock’n’roll daarentegen was ver te zoeken.
Klokslag negen uur dimden de lichten (netjes op tijd, zo hebben we het graag) en The Kooks kwamen vanuit de coulissen het reusachtige podium op. Ondertussen is deze Britse band al aan zijn dertiende werkjaar toe en is er op die tijd al heel wat gebeurd. Werd destijds hun debuut ‘Inside In/Inside Out’ in één adem met Arctic Monkeys genoemd (voor ons was eerder het een welkom verlengstuk van het helaas veel te vroeg ter ziele gegane The La’s), zijn ze in al die jaren (zeker sinds het verschijnen ‘Junk Of The Heart’) meer pop dan rock geworden.
Zanger Luke Pritchard wist dat hij een publiek te entertainen had en gedroeg zich vanaf de eerste song (“Eddie’s Gun” uit dat toch leuke debuut) als een spring-in-‘t-veld. Feilloos gespeelde Britpop waar eigenlijk niets op aan te merken valt, net zoals we dat jaren geleden gedacht hadden. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, of om te tonen dat hun debuut toch het beste van hun was, werd daarna ”You Don’t Love Me” ingezet. Pritchard zocht alle hoeken van het podium op, het dolenthousiaste publiek wist ondertussen na amper zes minuten dat ze een feestje zouden krijgen.
Feestje?, horen we de kritische medemens zuchten. Tja, wie fout doet mag het bekopen (vraag het maar aan Lil Peep zaliger), maar wie de trucen van de foor kent doet Vorst Nationaal vollopen. Tijdens “Ooh La” vroeg de zanger aan het zittend publiek om op te staan en sinds dat moment was er geen mens nog aanwezig die niet zijn smartphone als aansteker gebruikte. Leuke songs, maar op momenten dat Fitzergald aan gitarist Hugh Harris vraagt wie er nu de mooiste mens uit het publiek is (antwoord: ze zijn allen even mooi) kijken we toch naar onze tenen die krullende bewegingen beginnen te vertonen.
De set stond in het teken van een greatest hits-plaat waarmee The Kooks zijn tiende verjaardag in de huidige line-up vierde, en dus werden alle hits in Brussel van naaldje tot draadje gespeeld. De ene crowdpleaser volgde na de andere. Meezinger “Shine On”, het oudje “Matchbox”, “She Moves In Her Own Way” of “Westside”. Je kreeg ze allemaal te horen, toch bleek verrassend genoeg de nieuwste single “Be Who You Are” één van de hoogtepunten te zijn.
Na “Around Town” verdween de band van het podium. Natuurlijk moesten ze terug komen. In een recordtempo stond Fitzergald er alweer, dit keer alleen met zijn akoestische gitaar om “Seaside” te doen. En niets aan te doen, maar de zanger verzocht zijn fans om de smartphone boven te halen, en eventjes leek het er op of we in een scène van ‘La Boum’ zaten. That’s entertainment, maar de kick in de balls was ver te zoeken.
Met”Naïve” werden de fans naar de uitgang geloodst. Taak volbracht en de band bedankte hun fans voor een ‘onvergetelijke’ avond.
The Kooks zijn al lang de Marcel Kittel van de koers geworden, je weet dat hij hem wint, maar je moet op je tanden bijten om te blijven kijken tot de eindmeet.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-academic-16-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-kooks-16-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Bonobo - Meesterlijk elektronisch
Bonobo
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-15
Masja De Rijcke
Afgelopen woensdag kon je het geweldige Bonobo bezichtigen in Vorst Nationaal. Een show waar wij al sinds onze goede ervaring op het Nederlands Festival ‘Down The Rabbit Hole’ hard naar uitkeken. Een geslaagd feestje was het! Maar we hadden hier dan ook niks anders van verwacht.
De support werd verzorgd door Nick Hakim. Deze jongeman is afkomstig uit Washington D.C en heeft dit jaar zijn eerste album uitgebracht. Het album,‘Green Twins’, krijgt de stempel van electric soul music. Deze nieuwe geluidsdrager beschikt over een chilled out groovy sound aangelengd met zweverige synths en vocals.
Dat Bonobo meester is in wat hij doet hoeven wij u zeker niet meer te vertellen! Britse producer en muzikant Simon Green aka Bonobo kwam dit jaar met zijn nieuwe parel ‘Migration’ op de proppen waarmee hij nu de wereld aan het rondtoeren is. Deze zomer was hij al eerder te zien in België op Pukkelpop en nu kwam hij ons nog eens bezoeken om deze show een 2de keer te vertolken in Vorst Nationaal.
We kregen een geslaagd feestje voorgeschoteld en hebben er tot de laatste minuut massief van genoten. Het wondermooie en zachte “Migration” van zijn gelijknamige plaat mocht hier de spits afbijten. Prachtig piano geluid en verschillende opbouwende klanken die in de kern van die prachtige track volledig samenkomen en een heerlijk geheel vormen. Het deed je lichtjes zweven en liet je hunkeren naar meer van dit elektronisch geluid. Hierop volgden “Break Apart”, wat opgenomen is in samenwerking met Rhye, en verder in de set de twee toppers “Kiara”, ondersteund met violen en een dansbare beat, en het befaamde “Kong” van zijn album ‘Black Sands’ uit 2010. Deze tracks waren kleppers van formaat en brachten Vorst Nationaal in kilometers hoge sferen.
Green’s live band bestond uit keys, een drummer, enkele blazers, verschillende snaarsecties, een zangeres die af en toe eens kwam piepen en enkele geïmproviseerde solo’s. Dit alles kwam ongeschonden en succesvol tot bij het overenthousiaste publiek en bracht iedereen anderhalf uur aan het dansen.
Verder in deze ontroerende, dansbare, magistrale, allesomvattende elektronische live set konden we nog genieten van “Cirrus”, “No Reason”, “Kerala” en om af te sluiten het dreunende “Know You”. Onmisbaar waren ook de meeslepende visuals die zich gedurende de dit hele gebeuren aan het afspelen waren achter de rug van deze geweldige muzikanten en die tevens perfect samen gingen met het geluid van deze meesterlijke band.
Bonobo heeft ons op deze avond geraakt tot in het diepste van onze ziel en maakte ons een sensationele en dansbare ervaring rijker! Wij wachten al op een nieuwe album en een nieuwe tour!
Organisatie: Live Nation
Yevgueni is al meer dan tien jaar in de running. De band rond Klaas Delrue en Geert Noppe zorgt voor een intens broeierige spanning in een rits sfeervolle , fijnzinnige Nederlandstalige popsrocksongs . Elektronica en pianopartijen zitten gepast en gevat in het materiaal . Delrue is een begenadigd sing/songschrijver. Verdiend kregen ze al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied.
Het Franse avontuur buiten beschouwing gelaten , schrijft en zingt hij hier de onzekere tijden , de wereldproblematiek en de impact van het vaderschap van zich af . Het Nederlandstalige lied in grandeur ervaren we . Het zit in de lift , al of niet in dialect, en balanceert tussen dynamiek en gevoeligheid. “Adem” is een beresterke opener . De nummers , tien in totaal , zijn goed onderbouwd en hebben een warme uitstraling . ‘Tijd is alles’ , we proberen het te relativeren en nemen het mee in ons tijdsbeheer …
Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!
Na enkele albums via het Duitse label Echozone werd voor dit vierde album gekozen voor het Belgische label Wool E-Discs. Voor grote veranderingen in het geluid heeft dit gelukkig niet gezorgd. Wel kunnen we zeggen dat ‘The Unexpected’ iets donkerder klinkt dan zijn voorganger. Wat ook te merken is aan het erg geslaagde artwork.
We kunnen het album opdelen in een aantal uptempo songs zoals bv “The River White”, “Liars” en “My Frozen Heart” en in een aantal trager, donker en sfeerrijk opgebouwde tracks zoals “Farewell”, “Tonight” en “My Grave”. De uptempo songs zullen zeker voor de nodige adrenaline zorgen tijdens de optredens.
“My Grave” is de albumopener en is een vrij filmische track. Het schept een donkere sfeer waarbij je je waant op een kerkhof ’s nachts dat omringd wordt door een hardnekkige mist. “Someone Who Smiles” is een typische Der Klinke song met de elektronische drums, de synths, een pratende baslijn en een heerlijk gothic gitaartje. Vanaf de eerste maat weet je dat zij het zijn. “Faith Healer” drijft op synths en beats waardoor die zo in een club gedraaid kan worden. Op “River White” zit er nogal wat afwisseling in de vocals die verzorgd worden door Chesko, Sam Claeys en Melissa Vandewalle. Dat levert een mooi resultaat op. “Unexpected” is een track dat enkel begeleid wordt door een synthsound en de bas. Daarboven op de spoken words van Chesko. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt. “Mr Pumpkin” lijkt mij hier en daar wat te wringen. Niet het sterkste nummer van het album. “Tonight” is terug heel cinematografisch. De single “My Frozen Heart” is door velen reeds gekend en zit al een tijdje in hun setlist. Terecht zou ik zeggen. “Farewell” is toepasselijk de afsluiter. Een nummer waarbij geen taal maar klanken gebruikt worden. Met zang van Sam Claeys en Melissa Vandewalle begeleidt door piano en wat synths. Een sterke afsluiter.
Highlights op dit album zijn o.a. “Liars”, “Unexpected”, “The River White” en “Farewell”. Maar echt mindere songs staan er ook ditmaal niet tussen. ‘The Unexpected’ klinkt donker, matuur, sfeerrijk en met de nodige variatie.
Terug een stapje vooruit voor Der Klinke. Het album is ook gelimiteerd verkrijgbaar in gekleurde vinyl. Een kwestie van er snel bij te zijn dus.
Het was ergens in maart vorig jaar dat ik The Weyers heb leren kennen. Ze stonden in de Kavka, Antwerpen als voorprogramma van de rockband Tracer. Ik kende ze niet maar was aangenaam verrast van hun optreden. Ik kocht na het optreden hun debuut ‘Within’ en hun EP die ze hadden uitgebracht ‘Beep Beep Beep’. Daarover schreef ik dat het energiek, speels en rock’n’roll uitstraalde. The Weyers is een Zwitsers duo bestaande uit de Weyer-broertjes.
Met ‘Out Of Our Heads’ zijn ze aan hun tweede full album toe. Het eerste wat opviel toen ik de digipack in mijn handen kreeg , was dat het artwork overwegend zwarte/wit was. De vorige releases waren in felle kleuren gehuld. Benieuwd of dat muzikaal ook zo is.
Na het meermaals beluisteren kan ik zeggen dat ze muzikaal ook geëvolueerd zijn. De songs op dit nieuwe album klinken volwassener en minder speels dan op de voorgaande. Niet dat er een grote ommezwaai te horen is maar het zit een beetje in details. Verder horen we hier terug catchy en energieke songs afgewisseld met iets rustiger en mijmerende tracks. Opener “Bout Love” heeft een melancholisch klinkend gitaartje, een refrein dat de boel opentrekt. Een nummer dat zich meteen in je hersenpan nestelt. “Think Of You” is iets ingetogener maar met een even meezingbaar refrein.
Het titelnummer vormt op dit album een beetje de vreemde eend in de bijt. Het nummer werd wat behandeld met mix-trukjes. Alhoewel het nummer op zich niet slecht is, en ik wel denk te weten wat ze wilden bereiken, vind ik het niet helemaal geslaagd. Het klinkt wat te geforceerd. Maar gelukkig is dat het enige minpuntje op dit elf nummers tellende album. Voor de rest puike songs met catchy refreintjes. Sommige neigen ze iets meer naar rock terwijl andere iets meer pop gericht zijn. Het toepasselijk genoemde “Darkness”, die ik persoonlijk een heel sterke track vind, heeft een wat donkerder sfeer maar is muzikaal toch lichtvoetig. “Done With Love” heeft wat wave-invloeden en een oorworm van een refrein. Ook “Walk” dat wat bluesrock elementen in de song heeft zitten is een aangename track. Dit gaat zo verder tot en met de afsluiter “So Good To See You”.
‘Out Of Our Heads’ is een sterk album geworden dat bondige, melodieuze en vlot meezingbare songs bevat. Een album dat een stap vooruit is tegenover hun vorige release. Terug energiek en catchy maar met een volwassener geluid.
Live zijn ze zeker een aanrader. Momenteel toeren ze in het voorprogramma van The Rasmus. Ervoor deden ze de support van Triggerfinger.
In het Belgische muzieklandschap heb je een segment waar bands zoals Balthazar, Absynthe Minded, Girls in Hawai of Mintzkov gedijen. Volgens mij horen The Prospects daar ook in thuis. Dit vanwege de sound en de kwaliteit die ze hier op ‘Plastic Skin’ ten gehore brengen.
The Prospects kenden een drietal jaren terug een succesvolle start waarbij hun single “What Is Tomorrow” de afrekening haalde en themasong voor het één-programma ‘Groene Vingers’ werd. Bezieler Gord Achten bleef niet bij de pakken zitten en bracht de band terug tot een duo. Samen met drummer Alessio Di Turi (The Sore Losers) legden ze op een achttrack met bas en drums de basis voor dit nieuwe album. Alle andere arrangementen werden door Gord zelf op computer ingespeeld. Maar dit is niet te horen aan het resultaat. Het klinkt allemaal fijn, warm en netjes afgewerkt.
De nummers dringen zich niet op. Je moet ze eerder zelf ontdekken. De details en accenten zijn subtiel in de songs verwerkt.
Maar wanneer je het album enkele luisterbeurten gunt dan komt dit allemaal langzaam tevoorschijn. De single “A Woman Wants To Be Loved” hebben we jullie al aangeraden wegens catchy, een heerlijk wah wah gitaartje op de achtergrond, een dijk van een refrein en een heerlijk falsetstemmetje in de strofes. Maar er staan nog van die pareltjes op. Zoals “Where Are You Now?” dat een heerlijk orgeltje op de achtergrond bevat, heerlijke zang en een warm gitaartje. “Untold” is een song die er wat uitspringt inzake songopbouw maar qua sfeer volledig in het geheel past. “Is This What We Want?” heeft een heerlijke groove waar de song verder op wordt uitgebouwd. Zo zijn er nog meer songs van te vinden op dit album.
In totaal tien fijne songs met de sterke en soulvolle vocals van Gord Achten die de tracks omhoog liften. Zijn we verkocht aan ‘Plastic Skin’? Zeker en vast. Deze release mag niet onopgemerkt voorbijgaan. Het zou zonde zijn van de kwaliteit.
Fotocrime is de nieuwe band van de Amerikaan Ryan Patterson. Die is gestopt met zijn post-hardcoreband Coliseum en steekt nu al zijn energie in Fotocrime. Met dit trio, waarin ook nog Nick Thieneman van Young Widows speelt, brengen ze een gothic-rock die hard leunt op de jaren ’80.
De typische jaren ’80-gitaarsound met een drumcomputer-ritme en nog wat lagen synths, dat is het recept voor ‘Always Night’. Daarover vloeit dan Patterson’s diepwarme, donkere stem, wat het geheel dan toch weer een hedendaagse toets geeft. Donker en organisch zijn de kenmerken die deze muziek onderscheiden van wat enkele decennia geleden populair was in de ondergrond, toen het kille en robot-achtige de boventoon voerde.
Zelf geven ze aan dat ze hun inspiratie in Duitsland gehaald hebben, maar daar kan je minstens nog een paar Belgische en Britse bands aan toevoegen: Front 242, Dive, Nacht Und Nebel, Bauhaus, Love Like Blood, …
“Plate Glass Eyes” is het meest dansbare nummer op dit mini-album van slechts zes tracks. “At Play In The Night Tide” en “Always Hell” zijn topnummers die zo uit de jaren ’80 geplukt lijken te zijn. Afsluiter “Tectonic Shift” is dan weer eerder een sinister luisterspel in de lijn van T.O.M.B. en minder een klassieke song. Gedurfd en origineel.
Fotocrime levert met Always Night een sterke EP af, maar komt misschien toch 40 jaar te laat.
Moebius is een Italiaanse band. Sedert het ontstaan van de band in 2014 ontstond het idee van een conceptalbum op basis van thema’s uit de oude Griekse drama’s, filosofie en wiskundige ideeën. De bandnaam is dan ook afkomstig van de Duitse sterrenkundige en wiskundige August Moebius. Zover de voorgeschiedenis. Wat met de muziek?
Moebius produceert een metalgeluid dat sterk gericht is grooves en ritmes en minder op melodieën. Dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat ene Daniel Bergstrand (o.a. Meshuggah, Behemoth) verantwoordelijk was voor de mix en de productie.
Doorheen het album krijgen we driemaal “Inflection” te horen. Als opener, in het midden en als afsluiter. Opener “Inflection 0” is eerder een tribale soundscape. “Inflection I” laat een weidse gitaarsolo horen net als “Inflection II” waar het idee wel iets beter uitgewerkt wordt.
De andere tracks zijn voorzien van titels zoals “Iron”, “Uranium”, “Diamond” en “Coal”. “Obsidian” die na de opener “Inflection 0” komt, breekt meteen met die tribale openingstrack. De track bevat afwisselende en strakke ritmes met daar bovenop stevige vocals. Bij momenten krijgen we ook meeslepende gitaarlijnen. “Iron” is een stevige en groovy track met een hoekige ritmesectie. Op “Lead” krijgen we dan melodie in de vocals. Vooral in de refreinen. “Limestone” heeft qua opbouw een meer progressief karakter. Het is ook vrij melodisch ivm de rest op het album. Voor mij zowat het orgelpunt op dit album. De inflection-tracks zorgen voor rustpunten en dat is wel nodig om dit album beter te verteren. Het is nogal zwaar met de talrijke grooves en ritmewissels.
‘Hybris’ is een album waar je wel wat moeite moet voor doen. Het is zeker geen hapklare brok maar er zitten wel boeiende stukken in die ervoor zorgen dat je tijdens elke luisterbeurt nieuwe details kan ontdekken. Als debuut geslaagd en met de nodige aanwezige groeimogelijkheden naar de toekomst toe.
Nederlands 
Français 
