Mount Kimbie - Top concert! En onvergeeflijke keuzes…
Mount Kimbie
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-04
Sander Blommaert
Het werd nog eens tijd! Mount Kimbie zat een tijdje in de studio om de laatste langspeler ‘Love What Survives’ in elkaar te monteren. Een plaat die tegenover debuut ‘Crooks & Lovers’ (2010) en publieksfavoriet ‘Cold Spring Fault Less Youth’ (2013) nog meer klinkt als een volledige band dan twee techneuten aan toetsen en knoppen. ‘Love What Survives’ heeft behalve weer een samenwerking met King Krule, nu ook Micachu, Andrea Balency en James Blake in de vriendenkring getrokken. Reden genoeg om naar de AB af te struinen om te zien hoe ze dat gaan oplossen.
Het Portlandse Visible Cloaks mag het publiek warm maken met hun elektronische dekentjes. Het duo bracht dit jaar Reassemblage LP uit. Een album dat te omschrijven valt als een soort Oneohtrix Point Never, onder invloed van valium, in Tokyo. Live waren deze knapen geconcentreerd en beduidend bezig met het vormen van klanken. Meer dan hun silhouetten zagen we niet en dat stoorde een beetje. Het laagje warme elektronica spreidde zich over ons heen en bracht sommigen onder ons in trance. Toch is de grote zaal van de AB meer een praatcafé onder leiding van deze jongens dan een concertzaal.
Onder luid applaus verwelkomen we Maker en Campos. Is dat Andrea Balency die zich een beetje beschaamd achter een synthesizer plaats? Knikje naar de drummer, iedereen in de startblokken? Ze kunnen geen betere keuze maken dan te beginnen met de fantastische intro van het nieuwe album. “Four Years and One Day” brengt de gehele zaal gelijk in de sfeer. Ook Mount Kimbie is fan van silhouetten en laat ons eerst rustig kennis maken met de profielvormen van de (nu) vierkoppige band. Artiest en publiek weten nu al dat het een goede avond gaat worden.
Er is weinig contact met het publiek, maar de energie op het podium en het behoorlijke lichtwerk vergeeft het hen. Tussen elke vier nummers krijgen we een knuffelachtige ‘thanks so much’ en vragende blikken of ze het goed aan het doen zijn. Het publiek reageert met uitbundige diepkeelse uithalen en wiegend dansgedrag. We worden getrakteerd op een greep uit het oeuvre van de jongens. “Audition” wordt opgevolgd door “Marilyn” die dan weer een intermezzo krijgt van ‘Crooks and Lovers’ “Before I move Off”. Het word een festijn voor zowel de nieuwe ontdekker als de oude Mount Kimbie rot.
‘De onvergefelijke keuzes?’ Op zich zijn er wel een aantal opwerkingspuntjes. Het verschil tussen de vertrouwdheid van de oude nummers en die van het nieuwe album waren duidelijk aanwezig. Tijdens vertrouwde nummers stonden ze veel nonchalanter en beter op het podium terwijl ze voor de nieuwe nummers meer hun plek opzochten en hun partij speelden. Een puntje dat eigenlijk eerder als schattig gezien kan worden aan het begin van de tour, dan iets waar we resoluut kritisch over moeten zijn. Muzikaal was de uitwerking van (bijna) elk nummer volledig op punt en kon men, zowel artiest als publiek, ongestoord genieten van een fantastisch optreden.
Maar op twee punten mogen we hard zijn. (1) Als Dominic Maker denk dat hij de rol van Archy Marshall op de nummers “Blue Train Lines” en “You Took Your Time” kan invullen heeft hij het goed mis. Als je het vocaalgewijs niet haalt om dezelfde energie in de nummers te steken, kan je ze beter gewoon niet spelen. De jongens hadden op basis van vocalen in nummers soms toch beter keuzes kunnen maken. Ze hebben beide namelijk niet de beste zangstemmen.
De mannen spelen “Delta” als laatste staaf dynamiet voor ze even lieflijk het podium verlaten als ze opkwamen. Men neemt geen genoegen met dit afscheid, terecht ook, ze mogen nog een uur spelen. Lang laten ze niet op hun terugkeer wachten. We verwachten “Made to Stray”, maar krijgen een aangename verrassing. De pianosamples van Dansende Beer favoriet “Maybes” beginnen te spelen en we voelen stiekem kippenvel onze armen al omhoog trekken. (2) TOTDAT! Ze het gehele nummer, absoluut, volledig, onverwacht, kapot maken! De subtiliteit in vocal samples en percussie is in dit nummer belangrijker dan ooit, de keuze om de vocalen er als een soep overheen te blazen maakt het dan ook tot pulp. Echte afsluiter “Made To Stray” is live de vetste steady die we al hoorden, maar troosten maar half na wat ze ”Maybes” hebben aangedaan.
Hoewel, vooral, het laatste puntje zeer zwaar op onze maag ligt, gaf Mount Kimbie een absoluut topconcert! Prachtige muzikaliteit met een goede duiding voor variatie. Lieflijk contact met het publiek en daarbij ook een publiek om van te smullen (dat lieten ze ons ook weten). We zullen geen moment twijfelen om aanwezig te zijn bij hun volgende podium drang, maar misschien met een iets voorzichtere toenadering.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Dream Syndicate - Wynn for Life!
The Dream Syndicate
Depot
Leuven
2017-11-03
Geert Huys
De achteruitkijkspiegel van de popgeschiedenis is onverbiddellijk. De meeste bands die na een paar decennia radiostilte nog eens een album ophoesten storten zich doorgaans in een risicovolle onderneming die gedoemd is om op een artistieke sisser uit te draaien. Met ‘How Did I Find Myself Here?’ heeft het Amerikaanse indie instituut The Dream Syndicate zonet voor dé uitzondering op die ongeschreven regel gezorgd.
Wat in 2013 nog leek op een éénmalige reünie bleek achteraf de eerste steenlegging van een vijfde volwaardig studio album, 29 jaar na de redelijk onderschatte zwanenzang ‘Ghost Stories’. Met de onvolprezen frontman Steve Wynn als quality manager van dienst werd het ‘oude wijn in nieuwe zakken’ syndroom feilloos omzeild. Wie afgelopen vrijdag de weg vond naar Het Depot in Leuven kan het beamen: ‘How Did I Find Myself Here?’ klinkt vertrouwd maar toch vernieuwend, beheerst maar toch gretig, hors categorie en dus toch maar weer voer voor de eindejaarslijstjes.
De zware wallen onder de ogen van een opvallend tengere Steve Wynn verraden dat de herenigde veteranen op het eind van een intense Europese tour zitten. Tijdens zijn solo optredens (met of zonder The Miracle 3) ontpopt Wynn zich doorgaans al snel tot een goedlachse entertainer, maar The Dream Syndicate is andere koek. Het eerste halfuur in Leuven staat stijf van spanning en dreiging, en contact met het publiek is er amper. De groep begint wat onzeker, maar wint met elk volgend nummer zienderogen aan scherpte en impact. Tussen de onheilspellende opener “Halloween” en de ontstuimige nieuwelingen “The Circle” en “80 West” gaapt een kloof van 35 jaar, maar toch vormen ze een perfect match. Het lijkt meteen ook de conclusie voor de rest van de avond: krakers uit de legendarische Paisley Underground periode en nieuwe nummers wisselen elkaar in ijl tempo af en gaan nagenoeg naadloos in elkaar over.
Na een halfuurtje herinnert Wynn zich plots dat hij en zijn makkers in 2013 op ditzelfde podium één van hun eerste Europese reünieshows hebben gespeeld, en vanaf dan lijkt de ban wonderwel gebroken. De hitsige gitaarduels tussen Wynn en het veel jongere snarenwonder Jason Victor (tevens diens trouwe sidekick in The Miracle 3) geruggesteund door de ervaren ritmetandem Mark Walton (bas) en Dennis Duck (drums) waren toen de sterkhouders van The Dream Syndicate v2.0, en die mayonaise pakt nu nog steeds. Oudjes “Burn” en “Armed With An Empty Gun” lieten er geen twijfel over bestaan: de muzikale progenitors heten nog steeds The Velvet Underground en Neil Young & Crazy Horse. Was dit dan dezelfde strakke show als vier jaar geleden? Neen, want Wynn haat nu eenmaal herhalingsoefeningen en haalde daarom zijn Paisley maatje en keyboards maestro Chris Cacavas (ex-Green On Red en co-producer van de nieuwe plaat) als vijfde man aan boord om wat extra shades of grey toe te voegen. Het met fraaie pianoriedeltjes versierde rustpuntje “Just Like Mary” won hierdoor aan subtiliteit, een bijna onherkenbaar “Medicine Show” schakelde twee versnellingen hoger en kreeg een dosis Suicide madness toegediend, en tijdens het ruim tien minuten durende titelnummer van het nieuwe album waagde de groep zich aan een freaky psychrock workout met Cacavas in de rol van Doors icoon Ray Manzarek.
De namedropping werkte even goed in de omgekeerde richting. Neem nu het kale baslijntje dat “That’s What You Always Say” op gang trok, daar hebben Pixies ooit een halve carrière op gebouwd. Of de opgefokte countrypunk van “The Days Of Wine And Roses” met Wynn in de wat atypische rol van manische predikant: dichter bij generatiegenoten The Gun Club is The Dream Syndicate nooit meer geraakt. Deze signature song is sinds jaar en dag de traditionele afsluiter van het hoofdmenu, maar elke doorgewinterde fan weet dat Wynn altijd een bisronde of twee in petto heeft.
Tijdens dat fameuze laatste halfuur volgden hoogtepunten én verrassingen elkaar in ijl tempo op. Het beste nummer vanop de nieuwe schijf, “Glide”, kreeg een shoegaze anorak aangemeten door feedback wizard Jason Victor en haalt de donkerste observaties van Wynn naar boven: “At this place where I’m hanging now. Corruptible, destructible. Capable of breaking, being broken. I may not be ready for what you’ve got to give”. En wat dan te denken van het door Wynn solo aangesneden “When The Curtain Falls”, het afsluitende nummer van ‘Ghost Stories’ (’88) waarna The Dream Syndicate zichzelf ruim een kwarteeuw lang het zwijgen zou opleggen. In cult classic “Boston” zat een flard van Tom Petty’s “Refugee” verwerkt, een woordenloze knipoog én een kippenvel tribute aan één van Wynn’s muzikale helden.
De indie veteranen besloten de avond daar waar het allemaal begon. Het onheilszwangere “When You Smile” en de garagepunk uppercut “Definitely Clean”, beiden uit de onvolprezen debuutschijf ‘The Days Of Wine And Roses’ (’82), maakten de twee uur grasduinen from past to present netjes vol. In Leuven werd alles wat we vooraf hoopten zonder dralen bevestigd: de levensvatbaarheid van The Dream Syndicate v2.0 is geen fake news maar een onvervalste Wynn for life.
Organisatie: Depot, Leuven
Dua Lipa – Dua Lipa has new rules
Dua Lipa
Lotto Arena
Antwerpen
2017-11-03
Michaël Bultinck
Anderhalf jaar moet het duren om één van de populairste popdiva’s te worden die onze hedendaagse hitlijst kleur geeft. Niet iedereen is zo’n succesvol parcour gegeven. De AB, Rock Werchter en een uitverkochte Lotto Arena, dat op minder dan één jaar tijd. Daar doen wij onze hoed voor af. De naam is Dua Lipa. We denken de oorzaak van haar succes gevonden te hebben: ‘Dua’ betekent ‘Gebed’. Met haar gelovige achtergrond kunnen we ons daar wel iets bij voorstellen maar haar enorme populariteit is gewoon te danken aan die aanstekelijke pop-dance nummers die ze weet te brengen.
Toen we aan de ingang van de Lotto Arena kwamen , stuurde de plaatselijke veiligheidsagent mij een beetje verder. Metallica is verderop in het Sportpaleis vertelde hij me. Ik heb hem met groot verlangen verteld dat ik voor Dua Lipa kwam. Je kon aan alles voelen dat dit wel eens het optreden van het najaar kon worden. De verwachtingen werden de laatste weken alleen maar aangewakkerd met haar hoge notering in de hitlijsten. En dan de oerknal van 2017, “Hotter than Hell”, nee niet Dua Lipa zelf, alhoewel, het weinig stukje stof dat ze aanhad liet weinig aan de verbeelding over. De toon werd meteen gezet en iedereen had de kans om meteen de stembanden warm te laten draaien.
Een paar weken geleden waren we in dezelfde Lotto Arena voor het andere jongeren idool: Lorde. Met evenveel energie en passie zocht Dua Lipa alle hoeken van het podium op. Bij “Lost in your Light” was dat niet anders, zeker als je videoclip er even bijneemt. Daar zien we haar bevrijd door de lucht zweven. Dat ze niet het gemakkelijkste verhaal heeft geschreven in haar jeugd is wel duidelijk. Een vastberaden Britse jonge dame met roods in Kosovo hebben haar duidelijk gemaakt tot wat ze nu is. Een succesvolle, jonge zangeres met heel wat emotionele bagage. Dat komt boven water drijven bij intieme nummers als “Thinkin bout You” en “New Love”. Daar onderstreepte ze dat ze wel degelijk kan zingen maar ook hoe erg ze haar achterban apprecieert.
Rebels is ze dan ook weer, op het randje van de feministe Dua Lipa. “I don’t give a f*ck”, zelf kort ze het liever af “IDGAF” zegt genoeg en de tekst laat weinig aan de verbeelding over. De middenvingers moesten omhoog bij de dames en de mannen, jah die zaten erbij en keken ernaar.
“Be The One” daar draait het eigenlijk om, de boodschap die iedereen het kan zijn op zijn manier. Haar eerst megahit was meteen het eerste bis-nummer. Meteen bij de eerste toetsen op de drumcomputer voelde je de adrenaline komen. De toon werd gezet voor de apotheose van de avond. We hadden het al even over dat nummer dat de hitlijsten aanvoert. Die jonge dame, helemaal bovenaan met ‘New Rules” blies de vier langharige rockers van Metallica die ruim dubbel zo oud zijn van hun podium in het naburige Sportpaleis. Een single die nog eens aan kracht wint in een concertzaal waarbij het publiek terecht uitzinnig was. Uitzinnig is dan nog licht uitgedrukt. Met de nodige gehoorschade veroorzaakt door duizenden gillende dames als gevolg konden we genieten van de hotte dame die nieuwe regels schrijft in muziekland, een jonge dame die aan anderen denkt, haar middenvinger durft op te steken en bereikt wat ze wou.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dua-lipa-03-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-bloom-03-11-2017/
Organisatie: Live Nation
School Is Cool - 80’s revival met Good News
School Is Cool
Trix
Antwerpen
2017-11-03
Simon Van Herzele
School Is Cool heeft een nieuw album uit , ‘Good News’ , en dat ‘Goed Nieuws’ nemen we best met een korreltje zout … In oktober kwamen ze hun pareltje al voorstellen in Café Commerce en in Het Depot, Leuven. De uitverkochte Trix Club Antwerpen was nu aan de beurt.
High Hi mag de avond openen. Het trio schopte het in 2014 tot de finale van Humo’s Rock Rally en De Nieuwe Lichting om vervolgens na de release van hun debuut-EP, zich een jaar lang terug te trekken als ‘artists in residence’ bij Trix. Hieruit volgde begin dit jaar hun debuutalbum ‘Hindrance’. Dat album maakte al een sterke indruk op ons en de band bevestigde dit gisteren nogmaals met een enorm sterke live set. Vorige week zagen we ze al eens aan het werk in de AB als voorprogramma van Equal Idiots. Deze week stonden ze even extatisch rond te springen, maar klonk hun geluid nog net dat tikkeltje voller. Met een overvloed aan energie en hitmateriaal als “Baseball Fights” en “Islands Full Of Gold” was High Hi de perfecte opwarmer.
Met een langgerekte (of waren we gewoon ongeduldig?) ‘Stranger Things’-achtige synthesizerintro beklimt School Is Cool het podium. Deze intro vloeide subtiel over in “Run Run Run Run Run”. Hoewel we ons voornamen om de (intussen cliché geworden) vergelijking achterwege te laten, konden we met deze 80’s vibe en kleurrijke lichtshow niet om Arcade Fire heen.
De eerste twee songs werden met heel wat overtuiging gebracht maar misten wat kracht waardoor we niet meteen volledig omver geblazen werden. Zo getuigde de makke reactie van het publiek nadat Johannes Genard ‘Jullie kunnen niet geloven hoeveel zin wij hebben in dit optreden’ uitkraaide. De twijfelaars kregen echter ongelijk wanneer “If So” werd ingezet. Wat volgde was een uitverkochte Trix Club die tot een grote dansvloer werd omgebouwd.
Omdat violiste Justine Bourgeus met Tsar B het solo-pad op ging, kwam Michaël Lamiroy van Tin Fingers de liveband vervoegen. Met zijn sterke backing vocals en multi-instrumentale talenten draagt hij een serieuze steen bij aan de live ervaring die School Is Cool brengt. Hiernaast kwam in de helft van de set ook High Hi’s drummer Dieter Beerten met de band spelen waardoor de groep plots met zijn zessen op het podium stond.
Met “Warpaint” bereikt de set een hoogtepunt die voor het komende halfuur niet meer losgelaten zou worden. ‘Ha! Ha!’ werd heerlijk meegeschreeuwd en met behulp van een kleurrijk lichtspel en een overvloed aan stroboscopen werd de zaal nogmaals aan het dansen gebracht. School Is Cool hield de avond boeiend met tempowisselingen. Rustigere songs als “Fight Of The Century” en “I’m Not Fine” bewezen dat de band naast hun talent voor het bouwen van feestjes ook op meerdere vlakken muzikaal ijzersterk is.
“Trophy Wall”, “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” werden bij de eerste noot met luid gejuich onthaald en vervolgens luidkeels meegezongen van de voorste tot de laatste rij. Bij dat laatste nummer werd er zelfs zo enthousiast op en neer gesprongen dat het ons niet zou verbazen moest er een kleine aardbeving ontstaan zijn.
Wanneer de band het podium na een klein intermezzo terug opkomt voor hun bis-nummers riep toetseniste Hanne Torfs ‘Dit is echt mega zalig!’ door haar microfoon. Wel Hanne, dat vonden wij er ook van. Hoe uitgelaten de zaal twee minuten eerder was, zo stil is ze bij het ingetogen “Black Dog Painting”. Wanneer de song tegen zijn einde aan een sci-fi-achtige opgepompte beat meekrijgt, kon het feestje weer beginnen.
Afsluiten deed School Is Cool met “All Is Fair In Love And War” inclusief corny saxofoon solo, voor als de 80’s vibe nog niet compleet genoeg was.
Zonder al te veel allures maar met een overvloed aan enthousiasme, toewijding en dansbare muziek wist School Is Cool de Trix Club om te toveren tot één gigantische dansvloer. ‘Good News’ sloeg duidelijk aan en de mensenmassa kon met vermoeide benen en een grote glimlach huiswaarts keren.
Moest u na het lezen van deze review ook zin hebben gekregen in een feestje, kan je de band op 27 december nog live aan het werk zien op Zebrawoods in Gent.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - Underrated/Underfed - I’m Not Fine - Whirled Music – Entertainment – Warpaint - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Painting - All Is Fair In Love And War
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Moses Sumney – Indrukwekkend Mooi!
Moses Sumney
Cactus Club
Brugge
2017_11_03
Annebel Kemel
Als het efemere een klank zou hebben, dan zou het klinken als ‘Aromanticism’ van Moses Sumney. De Los Angeleno kwam gisteren zijn lang geanticipeerde debuutplaat voorstellen in Brugge. Het werd een bijzonder concert dat van de Cactus Club even de mooiste plek van België maakte.
Hoe klein en delicaat de muziek is, zo majestueus is de man die het brengt. Gehuld in een gigantische cape met daaronder iets wat leek op een zwart badpak, was de Ghanese boom zodanig imposant dat zijn elektrische gitaar als een miniatuurversie voorkwam. Sumney beschikt over het soort stem dat elke valse klank kan ombuigen tot iets hemels, en daar maakt hij met lieflijk schelle uithalen dan ook duchtig gebruik van. Hij is een combo van typische Amerikaanse ijdelheid en sarcastische humor, leidde het nummer “Worth It” in als ‘a song about the exchange rate post-Brexit’. Ha!
Al van openingsnummer “Self-Help Tape” werd het duidelijk dat Sumney zijn songs volledig tot zijn recht zou laten komen. Met niemand meer dan een onopvallende gitarist en een saxofonist/multi-instrumentalist zonder schoenen als versterking. “Quarrel” won erg veel tegenover de studioversie, alsof het geschreven was om live te brengen. Het publiek was geïntrigeerd; ‘You can clap / The song is over’. “Don’t Bother Calling” en “Make Out in My Car”, beiden prachtig en enigmatisch voor de verleidelijke liefdeloze wereld die in ‘Aromanticism’ wordt geschept.
En dan, verloor Sumney ons eventjes. “Doomed” en Björk cover “Come to Me” leken ongelukkig geplaatst in een anders welgebalanceerde set. Te traag maakte hij bijna karikaturaal gebruik van de vier micro’s waarmee hij off-album track “Rank & File” voorheen nog indrukwekkend perfect had weten op te bouwen.
Maar daarna volgde “Lonely World” en het publiek ging aan het dansen. Eindigen deed hij – hoe kon het ook anders – met “Plastic” en onze zielen werden geraakt. ‘My wings are made up (of plastic) / And so am I’.
Achteraf in het café hoorden we Sumney zich afvragen of het Belgisch publiek zich altijd zo kalm gedraagt. We konden hem verzekeren, dat had niets met hem te maken, hoogstens te bestempelen als respectvol geluister. Benieuwd hoe het er op 20 oktober in de Botanique aan toe zal gaan.
SETLIST: Self-Help Tape - Don’t Bother Calling - Indulge Me – Quarrel - Make Out in My Car - Rank & File – Doomed - Come to Me - Lonely World - Worth It - Man on the Moon – Plastic
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Helemaal vanuit Austin, Texas, komt Spoon op bezoek in de Botanique. De mannen zijn enorm gekend in Amerika, maar hier in België raken ze maar niet geïntegreerd. Of misschien toch wel? Vanavond is het hun eerste uitverkochte concert in dit kleine landje. De nieuwe plaat ‘Hot thoughts (2017)’ is volgens mij de schuldige. Alle reviews zijn een lofzang die de topkwaliteit van de band bevestigen. Maar goed, ze zijn al bezig sinds 1994 dus ze hebben al redelijk wat kunnen oefenen met als resultaat dat hun sound mee geëvolueerd is met de tijd. Dit maakt van Spoon een blijver.
Het voorprogramma werd verzorgd door Husky Loops. Een band uit Londen waar je de sound moeilijk van kan thuis te brengen in een genre. Dat is dan ook hun recept om zich te onderscheiden van de rest. Hun onverwachte muzikale wendingen en slimme baslijnen waren voor mij een aas om in te bijten. Deze mannen ga ik in de gaten houden.
Tijd voor de hoofdact. In een overdrukke Orangerie brengt Spoon vanavond zijn show.
Het kader waarin Spoon optreedt , is vrij sober. Op de achtergrond zien we een ouderwetse draperie die naargelang de verlichting verschillende kleuren aanneemt en langs de zijkanten van het podium staan er lampen gericht op het publiek. Het creëert een theatraal gevoel en door de lichteffecten zijn de bandleden vaak te zien zijn als zwarte schimmen met een gekleurde achtergrond. Deze simpliciteit van de verlichting ondersteunt bij vele nummers de extra boodschap die Spoon wilt brengen. Het maakt de scène op een subtiele manier compleet, een décor dat ik nog nooit eerder heb gezien. Ahja, en dan heb je nog de kleine ventilator van voor op het podium die Britt Daniel (zanger) zijn haren continu terug in de plooi blaast. Een klein detail dat voor veel leven zorgt.
Potvol-koffie! Dat kan je wel zeggen! Maar liefst 19 nummers zijn de setlist gepasseerd! Zo is het genieten van het hele repertoire dat Spoon tot nu toe heeft. Ik vermoed dat enkel de fans die voor hun cd’s van de jaren negentig kwamen op hun honger zijn blijven zitten, maar voor de rest heeft Spoon het beste van iedere plaat gespeeld en ook kwalitatief! De sound zit helemaal goed en de band weet gedurende de setlist nummers op originele wijze aan elkaar te weven.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is de vijf minuten durende intro voor het nummer “I Ain’t The One”. De opbouw op de synths voeren je mee in een trance die vervolgens verbroken wordt door de melige piano en sterke boodschap van het nummer. Het is de mix van stoerheid en onverschilligheid die hier voor een kippenvel moment zorgt! Een ander hoogtepunt is het bisnummer “I summon you” dat Britt Daniel solo brengt. De optimale gelegenheid om te genieten van zijn stem in alle puurheid.
Zijn interacties met het publiek waren beperkt, maar tijdens een korte interactie met het publiek kwamen we te weten dat Britt Daniel gisteren een dagje vrij had in Brussel. Tijdens zijn bezoek aan de stad had hij gegeten in een slecht Italiaans restaurant. Om zijn volgende bezoek aan Brussel de volgende keer aangenamer te maken, waren suggesties voor een beter restaurant zeker welkom. Verder bedankte de band het publiek om voor de eerste keer in een uitverkochte zaal in België te kunnen spelen.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik vanavond mijn gehoor fijn heb laten lepelen met de muziek van de vijfkoppige band. Ik vat het samen als een aangenaam concert waarbij rustig genieten afgewisseld werd met een danske op hun funky bassen en synth geluiden. Ken je de band nog niet? Zeker de moeite om hen een kans te geven!
Setlist: Do I Have To Talk You Into It, Inside Out, I Turn My Camera On, Everything Hits at Once, The Beast & Dragon Adored, Don’t You Evah, Do You, Via Kannela, I Ain’t The One, Anything You Want, Can I Sit Next To You, My Mathematical Mind, Don’t Make Me A Target, The Underdog, Got Nuffin, Black Like Me; Biss: I Summon You, Hot Thoughts, Rent I Pay.
Organisatie: Botanique, Brussel
Heather Nova - Meer oester dan parel
Heather Nova
Depot
Leuven
2017-11-02
Sam De Rijcke
Zowat 23 jaar geleden kwam ‘Oyster’ tot leven, het doorbraakalbum dat tot op vandaag nog steeds als Heather Nova’s beste werk beschouwd wordt. Kan kloppen, maar wij schatten ‘Siren’ toch even hoog in. Helaas bleef deze laatste vanavond onaangeroerd.
Met de integrale vertolking van ‘Oyster’ bleef Heather Nova trouw aan de originele versies van de songs. Ze koos niet voor andere wendingen of verrassende arrangementen, de songs bleven keurig in hun vaste patroon zitten. Op zich is daar niks mis mee natuurlijk, want dingen als “Walk This World”, “Island”, “May Be An Angel”, “Truth And Bone” zijn nog steeds onsterfelijke pareltjes, maar we hadden toch een beetje meer suspense of venijn verwacht. Er zat iets te weinig pit en vuur in de set. Enkel de gitariste Berit Fridahl, in tegenstelling tot de elegante en sierlijke Heather Nova eerder een grof manwijf, zorgde via een stel driftige gitaaruitspattingen geregeld voor meer opwinding. En dat was nodig, anders was dit concertje verzonken in te veel netheid en oppervlakkigheid. Fridahl soleerde wild in “Blue Black” en “Light Years” en bombardeerde zo die tracks tot de absolute hoogtepunten van de avond. Iemand fluisterde ons in het oor “die lijkt wel naar een andere job te solliciteren”. Het klonk inderdaad zo.
Wat Heather Nova zelf betreft, die oogt op haar vijftigste nog altijd als een sierlijke en ravissante jongedame. De leeftijd had duidelijk zijn tol nog niet geëist op haar persoontje en op haar stem, de hoge noten haalde ze nog steeds met de vingers in de neus. Onder meer “Blind”, dat destijds ‘Oyster’ niet gehaald heeft, klonk als een prachtig verstild momentje. Verder had Heather Nova eigenlijk te veel respect voor haar eigen songs en leek het alsof ze bang was om te veel buiten de lijntjes te kleuren. Jammer. Wij hebben ze destijds in haar hoogdagen, onder meer een paar keer op Rock Werchter, een stuk feller zien tekeer gaan.
Nadat de laatste noot van ‘Oyster’ gespeeld was zou je verwacht hebben dat vanaf dan de teugels wat losser mochten, maar dat was helaas nog te weinig het geval. Enkel “Winterblue” en “Sugar” haalden de power en magie van weleer, en dit terug vooral terug door een uitstekende Berit Fridahl. Maar met de overige bisnummers eindigde Heather Nova haar concert toch een beetje in mineur. Met de melige country van “Sea Glass”, “Like Lovers Do” en “I Wanna Be Your Light” zijn ze in de USA misschien te paaien, maar hier kunnen we niks aanvangen met dit soort Shania Twain-achtige meligheid.
Jawel, Heather Nova is nog steeds een knappe verschijning met een prachtige stem en dito songs, maar het was toch Berit Fridahl die vanavond de show stal.
Organisatie: Depot, Leuven
Intergalactic Lovers – Mysterieuze, melodieuze, intergalactische loverspop
Intergalactic Lovers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-02
Elien De Cock
We kennen de Intergalactic Lovers al van in het prille begin. Ondertussen is het geen ‘hot news’ meer om te stellen dat de band steeds beter is geworden in het ontwikkelen van hun eigen, unieke sound. Met deze tournee gaan ze nog een stap verder in het ontdekken van hun ‘dark side’. Dit vinden we dan ook duidelijk terug in de geluidseffecten, de belichting, de presence van de band op het podium, kortom het totaalpakket.
De band opende de avond met een aantal nummers uit hun laatste nieuwe plaat, ‘Exhale’. Voor het merendeel van het publiek nog grotendeels ongekend terrein. “Let Go” mocht de spits afbijten en zette meteen de toon van de avond: mysterieuze pop. Terwijl Lara nog het podium aan het verkennen was werd “Between The Lines” al ingezet en kreeg het publiek de kans om wat op te warmen, al verliep dit nog wat stroef. Het was dan ook wachten op het publiek tot het alombekende “Shewolf” om zich wakker te schudden.
Het was dan ook een welkome afwisseling met het oudere werk. Nummers zoals ‘No regrets’, “Island”, “Great Evader” gaven het publiek duidelijk wat ze wilden, maar waren toch aangepast aan de ‘nieuwere stijl’. Zo kregen de nummers live een duidelijk hardere, volwassenere ondertoon. “My Eye” was het volgende nummer van de nieuwe cd. Een nummer dat gaat over dat we allemaal wel eens onzeker zijn, maar dat we tegen onszelf moeten zeggen: ‘we zijn mooi, we zijn goed, we kunnen het’. Toegegeven, het optreden was ook echt goed. Lara zong het nummer ook met volle overgave en zelfvertrouwen. Daarna volgenden nog enkele nieuwe nummers, meer van dat goeds.
Hoogtepunten van de avond waren: “No Shame”, “Rivers” en “Howl”. Lara was duidelijk in haar nopjes, wellicht met familie en vrienden dichtbij. Zo was Lara’s ‘Funky Time’ en ‘Poets wederom poets’ een luchtige afwisseling met de muziek.
Ook al was de cd voor de meeste mensen nog volledig nieuw, op het einde was het publiek duidelijk mee en kregen we tot tweemaal toe bisnummers te horen. Hoera!
Lee Anderson - Het voorprogramma van vanavond kunnen we omschrijven als een luchtige, eerste kennismaking met de band. Catchy pop rock nummers, nogal veel over de liefde (zeggen ze zelf) en zichzelf niet al te serieus nemend. De nummers zaten tekstueel tof in elkaar en nodigen alvast uit voor meerdere luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/intergalactic-lovers-2-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Manchester Orchestra - Een openbaring van kracht en emotie
Manchester Orchestra
VK
Sint-Jans Molenbeek
2017-11-01
Niels Bruwier
Op 1 november 2017 stond Manchester Orchestra voor het eerst in hun carrière in een zaal in België. In de VK kwamen ze hun vijfde plaat ‘A Black Mile To The Surface’ voorstellen. Dat mag je heel letterlijk nemen, want meer dan de helft van hun set bestond uit die nieuwe nummers. Gelukkig voor ons, was dit net de sterkte van het optreden. Samen met enkele klassiekers, zorgde Manchester Orchestra voor een fenomenaal concert dat nu nog steeds nazindert.
Openen mocht drietal van Slothrust. Een zeer speelse band die op een nonchalante manier snedige punk bracht. Het begon met het instrumentale “Surf Goth” waarmee de toon meteen gezet werd. De band vuurde het ene strakke nummer na het andere op ons af met vooral de humoristische teksten die ons opvielen. Frontvrouw Leah Wellbaum kan als geen ander haar gitaar meester en bracht dan ook de ene strakke solo na de andere. “If you give us some weed, we will give you some merch” zei ze op het eind van de set. Het is een mooi voorbeeld van hoe laks en speels de band met hun muziek opgaan, en het lukt hen ook. Fijne opener van de avond.
De VK is ondertussen al goed volgelopen wanneer Manchester Orchestra het podium opkomt. De band begint met de opener van hun nieuwe plaat en meteen kan je een speld horen vallen in de zaal. De breekbare stem van Andy Hull laat ons net niet emotioneel worden en de zachte gitaren geven meteen aan dat Manchester Orchestra hier op het gevoel zal inspelen. ‘It’s amazing” zingt Hull, en dat reeds in het begin van de set, das durven. Toch geloven we hem, en als de band daarna met “The Gold” een versnelling hoger gaat, valt iedereens mond open.
Met meer kracht en energie laten ze het publiek, dat de tekst van deze single duidelijk goed kent, voor een eerste keer meezingen. Met “The Moth” sluit Manchester Orchestra hun eerste drietal van de nieuwe plaat af, en hier horen we de brul van Hull voor het eerst helemaal naar voor komen. Hij staat er ook een beetje als een beer op het podium, goed behaard maar toch erg knuffelbaar, hij zou zo voor onze site kunnen schrijven. Waar er agressie nodig is, klauwt hij en dat maakt alle nummers van Manchester Orchestra zeer sterk.
Bij “Pale Black Eye” horen we hoe goed de mannen met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brengen subtiliteit die op plaat nergens te horen is. Een snaar die extra wordt aan geslaan, een noot die eens wat anders klinkt of het geluid die hier en daar wat luider klinkt. Het geeft aan dat de band live nog beter tot zijn recht komt, dan op album. Dit is ook te wijten aan het feit dat ze voortdurend blijven doorgaan. Nergens gunnen ze zichzelf een adempauze, het is de bedoeling om met zoveel mogelijk kracht overweldigend over te komen, en daar slagen ze ook in.
Bij “I’ve Got Friends” zien we het publiek voor de eerste keer helemaal uit de bol gaan. De herkenbaarheidsfactor zal hier zeker een rol bij spelen. Met de nodige power in de vocals en stevige gitaren, krijgen we op het einde echt een soort samenhorigheidsgevoel. De band weet iedereen samen te brengen met de emoties die ze brengen. Het wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat je niet anders kan dan helemaal mee te gaan in het verhaal. Als de band vervolgens weer een drietal van hun nieuwe plaat aflevert, valt op hoe goed deze songs bij elkaar passen. “The Alien” loopt vlotjes over in het charmante “The Sunshine” om vervolgens uit te barsten in “The Moth”. Alles is perfect uitgedokterd en laat nergens ruimte voor toeval.
Plots weerklinkt vanuit het publiek “Simple Math”. Hoewel dit nummer initieel niet op de setlist stond, speelt de band het toch. ‘Nu dat we hier toch zijn, kunnen we het evengoed spelen’. Goed dat er zo’n fan in het publiek stond, want dit is niet alleen het sterkste nummer van de band, in deze set zorgt het voor een kantelpunt. De opbouw naar een dreigend slot wordt verder gezet in de volgende nummers. Vanaf dan horen we alleen nog maar bombastische nummers met gitaren die door merg en been gaan, denk maar aan “Cope” (wat een nummer!!!). Ons hoor je alvast niet klagen.
De band komt na hun reguliere set nog eens terug om het publiek verder te beroeren. Dit keer heeft de gitarist zijn gitaar ingeruild voor een piano en dat zorgt er voor dat het eerste nummer in de bis het traagste is van de hele set. Maar dan komt de apotheose in de vorm van “The Silence”, de afsluiter van hun nieuwste plaat en ook van dit optreden. Het begint met synths die zo bij The War On Drugs konden zijn weggeplukt, maar eindigt in gitaarwerk waar Explosions In The Sky nog van kan leren (niet heus, maar je weet wat we bedoelen). Zeven minuten zweven we nog eens mee op de meest breekbare song van de hele avond en voelen hierbij alle emoties die je maar kan bedenken in ons opkomen.
Liefde, hoop, wanhoop, angst, verdriet en ga zo maar door, we voelden het allemaal bij dit concert van Manchester Orchestra. Dat ze geen orkest nodig hebben om te emotioneren, bleek ook live een feit. De band weet alle nummers fijn af te werken tot songs waarin alles zit wat je nodig hebt voor een perfect nummer. Goed gitaarwerk, sterke lyrics en gevoel, de band kan dit allemaal in zijn songs steken en live komt het er alleen maar beter uit.
Dat Manchester Orchestra veel te underrated is, bleek ook vanavond. Ze verdienen zoveel meer hier in België. Wat een band, wat een optreden!
Setlist: The Maze - The Gold - The Moth - Pale Black Eye - I’ve Got Friends - End Of The World - The Alien - The Sunshine - The Grocety - Simple Math – Colly – Cope - The River
Bis: - Hot One - The Silence
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: VK concerts
Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
Zou je denken dat de bevallige Heather Nova de kaap van de 50 heeft bereikt?! Zeerzeker niet. Een bloemetjes fee is haar verschijning en haar stem klinkt uit de duizenden als een nachtegaal.
Ze is in ons landje voor twee optredens in Leuven en Sint-Niklaas . Haar doorbraakalbum ‘Oyster’ (94) wordt integraal voorgesteld . Sfeervolle , dromerige poprock , die live een fellere touch krijgt door een rockende gitaar en emotievoller door de cello. De sound wordt gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De muzikanten van die periode waren er terug bij , en naast het ‘Oyster’ album , kregen we nog een handvol nummers uit haar ruim twintigjarige muzikale carrière. Twee succesrijke songs misten we vanavond , “London rain” en “Heart & shoulder”, maar al het andere materiaal wist ons bijna twee uur lang in te pakken.
Heather Nova is een gelauwerde sing/songschrijfster uit de nineties ‘Oyster’ telt de hoogdagen van Heather en verscheen kort na haar debuut ‘Glow stars’ en de bijhorende live ‘Blow’ . Ze voegde er nog enkele innemende parels aan toe van de sterke opvolger ‘Siren’ en haar andere platen . ‘The way it feels’ was haar laatste worp , twee jaar terug . Het is allemaal lieflijk, mooi , met een poprockend hart op de juiste plaats en met een zeker onthaastingsgevoel.
Haar introvertie heeft ze op het podium met de jaren duidelijk overwonnen . Het heeft plaats gemaakt voor een ontspannende babbel. Haar dagdagelijkse indrukken, impressies en (levens)ervaring horen we. Een boek is ook verschenen , vertelt ze, over haar carrière, de goede doelen , de songkeuze – uitwerking , sessies , foto’s enz …
We hoorden de nummers in chronologie van de plaat. Op “Walk this world” moest de keel nog wat gesmeerd worden, maar daarna werden we letterlijk meegevoerd op de golven van de zee van haar thuishaven Bermuda . “Heal” startte kwetsbaar, broos , bouwde op en klonk gaandeweg extraverter , verbetener . Deze aanpak fungeerde als rode draad , haar gitariste kreeg meer ruimte , de cello kleurde het materiaal en haar stem deed de nummers openbloeien. “Throwing fire at the sun” , “Blue black” , “Truth & bone” , “Light years” en verder in de bis “Winterblue” en oudje “Sugar” waren mooie voorbeelden . De laatste is er eentje om in te lijsten in het genre , die snedig , stevig kon rocken! “Islands”, “Maybe an angel” , “Walking higher” en “Doubled up” zijn zalvend, melig en ontroerden. De rode gloed van de plaat scheen over de artiesten . Op “Verona” werd het refrein van Nirvana’s “Smells like teen spirit” ingepast . De sfeervolle , broeierige “Sea glass” en “Like lovers do” voegde ze er nog aan toe . Mooi .
We ervaarden en genoten van een uiterst aangename set. Op “I wanna be your light” nodigde ze enkele kinderen van de eerste rij uit haar te omringen . De eenheid en samenhorigheid met haar publiek werd hier bevestigd .
Na al die die jaren is ze nog steeds een zangtalent pur sang . De songs worden in al hun eenvoud en schoonheid , intiem en extravert gespeeld. Een emotionele lading als kippenvelmomenten voelden we . ‘Oyster’ was een terechte keuze om in de spotlights geplaatst te worden. Fijn optreden dus!
Sing/songwriter Ed Prosek is mee op tournee en opende een halfuurtje de avond met een rits innemende nummers op akoestische gitaar en zijn stem die hoog kon uithalen . Stemmige muziek en met een innemend charisma knipoogt hij naar Buckley en Sheeran.
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing zelf in de Compound Studio (eigendom van Jan Ooms). Daar ondergetekende onder de indruk was van hun debuut wilde ik ze toch aan wat vragen onderwerpen. Dat resulteerde in een fijn en leerrijk gesprek.
1. Hoe hebben jullie elkaar gevonden? En hoe is die samenwerking gegroeid?
Jan: Voor het 150 jarig bestaan van onze werkgever werd er een wedstrijd opgezet om een jubileum song in een eigen versie te steken.
Jany had daar onmiddellijk een eigen kijk op en om de zang op te nemen kwamen ze in mijn studio terecht.
Jany: Hoewel we mekaar, ondanks het feit dat we beiden 30 jaar op hetzelfde bedrijf werken nog nooit ontmoet hadden, klikte het toch meteen. Het was overduidelijk dat de liefde voor muziek bij allebei veel verder ging dan dit project.
Jan: Jany had echter ook een alternatieve doom versie van het nummer gemaakt die veel nauwer aansloot bij onze muzikale voorkeuren. Dit leidde al vlug tot de opnames van een aantal covers in deze eigen stijl, tot en met de productie van bijhorende videoclips. Maar het werd snel duidelijk dat we onze eigen nummers wilden maken met onze eigen sound.
2. Wat is de inbreng van elk van jullie in het project?
Jan: We vertrekken gewoonlijk vanuit een idee, een muzikaal thema dat door een van beiden wordt aangebracht. Zo’n song krijgt een werktitel, zodat je weet waarover je praat, die het uiteindelijke resultaat serieus kan beinvloeden. De sound van zo’n nummer roept een bepaalde sfeer op en met een basis arrangement werken we de tekst uit. De beste nummers gaan dan een eigen leven leiden, schrijven als het ware zichzelf. Andere songs zijn dan weer een hele transitie doorgaan om tot hun uiteindelijke vorm te komen.
Jany: Alle gitaren, bas, sfeersynths, programmatie neem ik voor mijn rekening. Vocale melodielijn, synthsolo’s en pianosolo’s komen van Jan. Backings doen we beiden, soms samen, soms apart. Mix en productie samen, maar Jan zit aan de knoppen. De mastering heeft Jan gedaan. Computer en techniek is echt zijn ding. Eindproductie steeds door ons beiden. Dit is grosso modo de werkwijze, maar het is zeker niet sluitend. Want zoals reeds gezegd werken we alles samen uit en sturen we mekaar heel de tijd in de goede richting…
3. Ik denk dat project de juiste term is gezien jullie niet echt een band hebben?
Jan: Ik denk dat beide termen correct zijn. We zijn als muzikaal project ontstaan, maar we vormen als songwriters de kern van een band. Gedurende de opnames voor “The Sad Flowers” hebben we ook in gelegenheidsbands opgetreden met covers. Live spelen is fantastisch, maar nummers schrijven met een groep muzikanten is niet zo evident. Eurythmics is toch ook een band, om er maar een te noemen. Voor ons is dit de ideale formule, of en wanneer we met ons repertoire de hort opgaan zien we nog wel.
4. Vanwaar de naam The Sad Flowers?
Jan: Na de opnames van onze eerste doom song ‘A Better Life (Shout it Out)’ en bijhorende videoclip konden we niet langer zonder eigen bandnaam blijven. Omdat we maar met zijn tweeën zijn opperde Jany tijdens het freewheelen “Der traurige Zweig und der angeschlagene Hund”. We hebben dan toch maar gekozen voor een Engelse variant hiervan en vonden “The Sad Flowers” wel een goeie weergave van onze mindset, die je ook kan horen in onze nummers.
5. Was het voor jullie van meet af aan duidelijk welke richting het project ging uitgaan?
Jan: De basis voor onze sound zat er al van bij het begin in, die we gebruikten om bestaande songs te coveren. Een eerste eigen song “Schmetterling” liet zien dat we eigenlijk alles van a tot z in eigen beheer willen doen. Schrijven, arrangement, opnames, mixing en mastering tot en met de videoclips toe willen we zelf doen, omdat dat onze passie is. We willen alle creatieve processen zelf ondergaan en sturen. Zo hebben we een drietal singles uitgebracht in aanloop van dit album. Gaandeweg gingen bepaalde nummers bij elkaar horen en ging het concept van onze eerste plaat bovendrijven.
Jany: De muzikale invloeden van ons die zowel hardrock, progressieve rock, new wave, cold wave, klassieke muziek als een vleugje metal inhouden samen met de speciale stem van Jan en de donkere maatschappelijk kritische teksten waren van het begin bedoeld. Na een aantal songs was het duidelijk dat het een conceptalbum ging worden over het ‘leven’ maar dan door onze ‘donkere’ ogen.
6. Ik veronderstel dat de luxe van een eigen studio ter beschikking te hebben een groot pluspunt is vooral nu labels geen of nauwelijks geld investeren in onbekende bands.
Jan: Dat is inderdaad een groot pluspunt. Vooral voor de manier waarop we samenwerken en het hele proces met zijn tweeen voeren vereist dat we dat in afzondering kunnen doen. Hoewel je vandaag de dag letterlijk overal ‘in the box’ kan opnemen biedt The Compound een omgeving waar we de dingen bij elkaar kunnen brengen, aftoetsen, elkaar inspireren en waar dat alles ook nog eens goed klinkt. Van de music business verwachten we helemaal niks, vandaar dat we alles in eigen beheer doen.
Jany: Een project als dit is indien je geen eigen studio, eigen apparatuur etc hebt totaal onmogelijk. De kans om je als muzikant nog te bewijzen aan de labels is practisch nihil, het enige dat die interesseert zijn verkoopcijfers. Iets dat ons dan weer in mindere mate interesseert. Het zou erg leuk zijn als andere mensen onze muziek tof vinden, maar in hoofdzaak maken we muziek waarbij wij ons goed voelen. Met als doel een sterk goed album af te leveren.
7. Muzikaal zijn jullie een melange van een aantal stijlen/genres. Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Jan: Voor mij zijn dat er een hele waaier van invloeden, maar vooral onderbewust. Ik kan niet echt muziek maken ‘in de stijl van’, maar er zijn wel allerlei dingen die je associeert bij het musiceren. Het is een eigen taal die je hanteert en die sterk beinvloedt wordt door onze manier van samen songs schrijven.
Jany: De invloeden van heel wat muzikale strekkingen liggen inderdaad aan de basis van onze muziek. Er een geheel omvattend genre op plakken lijkt ons ook erg moeilijk. Leuk is om horen dat er steeds gereageerd wordt dat we een heel eigen stijl hebben. Darkwave? J
8. Wat zijn jullie muzikale voorbeelden? Hebben ze een invloed op jullie eigen muziek?
Jany: Er is heel wat muziek die ik graag hoor, ik ben zoals men dat noemt een muzikale veelvraat. Genres gaande van Hard Rock, Progressive Rock, Blues, Blues Rock, Heavy Metal, Rock, AOR, Folk etc. van AC/DC tot ZZ Top en alles wat er tussen ligt dat de titel muziek waardig is. Sommige dingen hebben zeker hun invloed gehad op onze muziek, maar om te zeggen dat ik één typisch voorbeeld heb, dan moet ik passen, er is teveel om op te noemen…
Jan: Jany is inderdaad een muzikale encyclopedie. Ikzelf heb altijd een voorkeur gehad voor het melodische. Tijdens de Punk ging mijn keuze eerder naar Glamrock groepen en Neo Romantics. Ook Electro Pop en American Rock. Maar in alles vind ik het vocale zeer belangrijk. Mijn voorkeur heeft altijd uit gegaan naar vocalists als Bryan Ferry, Peter Gabriel, Robert Palmer of Colin Vearncombe.
9. Waren er zaken die moeilijk of juist makkelijk gingen? Ik doel dan aan het hele proces om tot het album te komen?
Jan: De tijd die we samen kunnen spenderen in de studio is niet onbeperkt. Toch hebben we op relatief korte termijn een mooi resultaat kunnen boeken. Onze manier van werken is heel organisch tot stand gekomen, waarbij ieder zijn specifieke kwaliteiten tot zijn recht kan laten komen. De productie van een album omvat zo veel zaken waarbij je probeert te focussen op wat je er op die moment het beste resultaat mee bereikt.
Jany: We nemen onze tijd, dat is het voordeel van alles zelf te doen. Dat brengt ook rust in alles. Gemakkelijk ? ik weet niet, sommige dagen de muziek, sommige dagen de teksten, soms de opnamen, soms het inzingen. Soms ook niet. Moeilijkste was het proces van wat moet je allemaal moet doen wil je een goede kwaliteitsvolle cd afleveren… maar dat was omdat het de eerste keer was, we hebben veel geleerd J
10. Enig idee wat de toekomst brengt? En op wat hoop je?
Jan: We hebben van het begin tot nu een evolutie doorgemaakt die we willen verder zetten. Blijven groeien, blijven leren en verbeteren. Zo zijn we nu reeds bezig met nieuwe songs voor een volgend album, of die we als singles releasen. We hopen op die manier verder te kunnen gaan en er misschien zelfs wat meer tijd aan te kunnen besteden. Het zou prettig zijn om een groter publiek te kunnen bereiken die TSF daarbij kunnen ondersteunen.
Jany: De lat hoger leggen zit in ons bloed… Leuk zou zijn als we wat erkenning zouden krijgen, iets waar we zeker niet over mogen klagen tot nu toe. We blijven realitisch, het is een harde wereld, we kennen er alles van… luister maar naar onze cd J
Succes en bedankt voor het gesprek!
alternative rock
check us out on Facebook
find our album on www.thesadflowers.com
find our new single: The Legend
find our second single: Never Mind
find our first single: Schmetterling
Waarom en hoe start iemand een nieuwe platenfirma op? Voor Mayway Records uit Kortrijk ging de bal aan het rollen op een muziekquiz zoals er wel elk weekend eentje wordt georganiseerd. Een tip om de prijzentafel te vullen werd een ongelofelijk verhaal dat uitmondde in de release van het verloren gewaande derde album van de Vlaamse cultband Ugly Papas en de eerste Belgische Nuggets 90s-00s-compilatie die onbekende parels uit die periode onder de spotlights brengt. En het verhaal is nog lang niet uitverteld.
Mayway Records-oprichter Tony Vandenbogaerde duikt geregeld op op muziekquizzen, zowel als deelnemer of als organisator. “Op een quiz een tiental jaren geleden komt iemand me vragen of ik nog ‘iets’ nodig had om de prijzentafel van mijn volgende muziekquiz te vullen. Bij de VRT-radio waren ze van plan om ’heel wat’ CD’s weg te doen. Als er geen bod kwam, zouden die naar de verbrandingsinstallatie gaan. Meer informatie had ik niet, maar die tip intrigeerde mij. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en trok naar de VRT. Het ging niet om een paar dozen, maar over niet minder dan zeven paletten met CD’s en CD-singles die platenfirma’s, artiesten en boekingskantoren naar de VRT opgestuurd hadden. Ik deed een bescheiden bod en mocht een vrachtwagen laten aanrukken om de hele lading op te halen”, begint Tony zijn verhaal.
“Als muziekliefhebber voelde ik mij tussen die stapels CD’s als een kind in een snoepwinkel. De promo’s die echt een financiële waarde hebben, zeg maar U2 of Madonna, zaten er natuurlijk niet meer tussen. Een aantal die mij maar matig interesseerden, maar die wel nog wat geld opleverden, heb ik geveild op het net. Maar wat overbleef was een goudmijn, althans voor mij als liefhebber. Zowat alles wat uitgebracht is van de jaren ’90 tot zowat 2010 door Belgische bands en acts, lag daar naar mij te glimlachen, vochten om mijn aandacht. Ik merkte dat er heel wat pareltjes tussen zaten die uiteindelijk nooit de radio gehaald hebben. Soms waren het zelfs demo’s die nooit bij Sabam aangegeven zijn of studioprojecten met nauwelijks de namen op van de muzikanten of producers. Toen dacht ik al meteen vaagweg aan een verzamel-CD, maar het zou nog verschillende jaren duren voor ik die droom begon uit te werken.”
“Ik bleef maar spitten in die stapels en genieten van al die prachtige muziek, zonder er echt iets mee aan te vangen. Maar in mijn hoofd bleef het idee wel spelen. Ook door het succes van gelijkaardige verzamelaars als de Belgian Vaults van Starman Records (compilaties van Belgische sixties-nummers), de verzamelaars van Walhalla Records (cold en andere wave uit het vaderland) en de Funky Chicken-compilaties (Belgische funk en soul uit de seventies) die bv. André Brasseur uit de vergetelheid opgevist en opnieuw gelanceerd heeft. Elk land heeft zo wel zijn compilaties per decennium of genre. Voor België bestond er nog niets voor de nineties en nillies. Nochtans een kantelmoment in de volwassenwording van de Belgische rock, dance en wat we toen de alternatieve muziek noemden. We zijn toen in België gestopt met het kopiëren van wat ons in het buitenland werd voorgedaan en hebben onze eigen muzikale weg gezocht.”
“Ondertussen had ik al een lijstje in mijn hoofd van tracks die ik zeker op mijn compilatie wou, als die er al zou van komen. Op een bepaald moment heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gaan uitzoeken hoe ik dat financieel, administratief, juridisch en praktisch moest gaan aanpakken. Daarbij kreeg ik hulp van o.a. publisher Piet Bekaert en Felix Huybrechts van Starman Records. Het grote voordeel van mijn nineties en nillies-compilatie ten opzichte van pakweg een sixties-compilatie is dat de meeste artiesten nog in leven en terug te vinden zijn, wat een stuk makkelijker werkt om de toestemming te krijgen. Ook moet ik niet op zoek naar de originele tapes van de opnames, want CD-kwaliteit blijft CD-kwaliteit.”
De eerste Belgian Nuggets 90s-00s van Mayway Records is voor tweederde gebaseerd op wat Tony vond tussen de stapels van de VRT. “Veel artiesten zijn blij verrast dat ik ze hiervoor geselecteerd heb of feliciteren mij met de terechte keuze voor dit of dat nummer. Er staan een paar bekende namen op als dEUS, Thou, Elisa Waut of Wizards of Ooze, elk met weinig of onbekend werk, maar voorts is het voer voor schatgravers. Het namedroppen in de linernotes was geen plan op zich, maar wie de moeite neemt, ziet waar en hoe vandaag bekende namen als Daan, Mauro en Danny Mommens hun eerste stappen gezet hebben in de muziekbusiness. Evengoed staan er bands op als Prediker die het na één fantastisch nummer bijna onmiddellijk opgegeven hebben. Elke muziekliefhebber, ook in het buitenland, zal hierop iets ontdekken dat hem met verstomming zal slaan. Er staan geen ‘vullers’ op”, belooft Tony. Voor de promotie van mijn eerste Belgian Nuggets 90s-00s heeft hij een promo-CD naar de VRT-radio gestuurd. Zo is de cirkel rond.
Een tweede Belgian Nuggets 90s-00s is al bijna klaar (release april 2018). “Op die zeven paletten ligt genoeg materieel om nog zeker vijf dergelijke compilaties met telkens 20 nummers samen te stellen, zonder kwaliteitsverlies. Maar door contact te nemen met al die artiesten word ik nu ook vaak doorverwezen naar nog meer goede muziek uit die periode en die ook onder de radar is gebleven. Als er genoeg kopers zijn, kan ik wel tien of nog meer dergelijke Nuggets maken. Het is ook zo dat ik op dat onuitgegeven album van de Ugly Papas stootte. Ik wou de toestemming voor één van hun nummers en ze boden me vervolgens aan om die nooit uitgebrachte opnames te bundelen tot een echt album. Voor een muziekliefhebber uit het Kortrijkse zijn die opnames zowat de Heilige Graal. De lovende reacties van fans en critici vertellen me dat ik hiermee goed gegokt heb.”
Behalve een tweede Belgian Nuggets 90s-00s-compilatie plant Tony nog meer releases. Gèsman is een plaatselijke band die op de eerste Nuggets staat en nog steeds actief is. “Ik breng hun nieuwe album uit, net als het debuut van JTOTHEC, wat volgens mij het Belgische antwoord is op Jamie Lidell. Er zijn nog wel plannen om zowel oud als nieuw werk uit te brengen op CD en vinyl. Het werk dat ik moet verzetten voor zo één Belgian Nuggets 90s-00s kan ik financieel nooit terugverdienen. Ik mag al blij zijn als ik uit de kosten kom en elke band op de compilatie een paar centen kan gunnen. In de muziekbusiness worden al lang geen fortuinen meer verdiend. Dus er komen nog meer uitgaves op Mayway Records, maar dan enkel van muziek waar ik volledig kan achter staan. Dat kan zowel metal als rock of dance zijn, als ik het maar goed vind. Dat wordt de graadmeter. Mijn hart klopt ook voor de plaatselijke muziekscene, maar ook acts uit Gent of Antwerpen mogen bij mij aan de deur kloppen. Ik ga geen enkel voorstel vooraf uit de weg. Laat maar komen!”, besluit de Kortrijkse labelbaas.
Het opsommen van alle bands en tracks op de eerste Belgian Nuggets 90s-00s zou ons te ver leiden. Wie nog niet helemaal overtuigd is, surft naar de Facebook-pagina of website van Mayway Records. Daar vind je van heel wat tracks een audiofragment en een korte beschrijving. Maar let op, het werkt verslavend!
Pop/Rock
Keep On Going (single)
Ellen Steegen
Fons Record
2017-11-02
Wim Guillemyn
Ellen, een Tongerense jonge deerne, was nog maar net de schoolbanken ontgroeid toen ze in 2015 de zilveren plak op het Limburgse rock-concours Limbomania behaalde. Een gevolg hiervan was dat ze een residncy in de Muziekodroom kreeg. Gedurende dat verblijf kende ze een productieve periode waar ze van profiteerde om songs te creëren en klaar te stomen voor opnames in de Fons studio. Zo ontstond haar debuut EP ‘Upstairs’. Uit deze EP komt haar recentste single “Keep on Going”. Haar stem trekt hier de aandacht. Het klinkt bij momenten wat fragiel en ijl maar toch heeft ze best wel een sterke stem waarmee ze verschillende kanten op kan. Muzikaal zou ik het liedje ergens tussen indie en pop plaatsen. Het is een luchtige en vlotte single met een herkenbaar refreintje geworden. Benieuwd hoe dit alles live klinkt. Live en voor de opnames van deze EP heeft ze trouwens een heuse band rond zich verzameld. Ellen Steegen is dus een band en geen éénmansproject.
Pop/Rock
A Woman Wants to be Loved (single)
The Prospects
Fons Records
2017-11-02
Wim Guillemyn
“What is Tomorrow”, de single uit hun vorig album, was StuBru single van de week en stond zes weken in de Afrekening. Tevens was het de thema song van het programma ‘Groene Vingers’. In plaats van doorslagjes van deze succesvolle single te maken heeft men zich enkele jaartjes teruggetrokken om zich te bezinnen en herbronnen. Met als resultaat een nieuw album en deze nieuwe single.
Op “A Woman Wants to be Loved” heeft men het rockpad wat verlaten en krijgt men soulvolle vocals, hip hop beats en een vette baslijn. Het refrein is terug catchy en het zou mij verbazen mocht deze single het niet goed doen in de Afrekening. Een aanrader.
Hell-O-Tiki is een instrumentale surfrockband uit Aarlen. Ze doen het bewust zonder platenlabel en zelfs zonder boekingskantoor, maar het lukt ze alvast wel om in zowat elk Europees land op tournee te gaan. Live pimpen ze hun aanstekelijke surfrock nog met skelet-gewaden, lucho-maskers en danseressen.
Hell-O-Tiki heeft zopas een nieuw album uit, de opvolger van ‘Tiki Twister’ uit 2015 en alweer het vierde album sinds de start van de band in 2009. Op dit album krijg je opnieuw heerlijk thrashy garage-style surfrock in de lijn van Speedball Jr, Los Straitjackets, Thee Andrew Surfers en Dick Dale. De reverb staat centraal en die wordt soms subtiel ondersteund door wat coole synths. Het tempo ligt doorgaans hoog en je mist op geen enkel moment een zanger of zangeres.
De hoogtepunten op dit vierde album zijn “Interceptor”, “Truc de l’espace” en “The Ever-Living”. Ze brengen ook een bijna onherkenbare versie van “Holiday in Cambodia” van de Amerikaanse punkband Dead Kennedys, waarbij ze de song uitgekleed hebben tot zijn muzikale essentie. Eerder gingen ze reeds aan de haal met “Kids in America” van Kim Wilde, “Video Killed The Radio Star” van The Buggles en “One Step Beyond” van Madness. Kan je bijna allemaal terugvinden op het internet.
Het is eigenlijk de synthese van waar deze band voor staat: ze nemen hun muziek serieus, maar er mag al eens een vette knipoog bij.
Pop/Rock
Albert’s Bastards
Albert’s Bastards
Eigen Beheer
02-11-2017
Filip Van Der Linden
Albert’s Bastards brengt bluesy hardrock of harde bluesrock, dat hangt er een beetje vanaf hoe je hun eerste EP wil catalogiseren. De stem van zanger-gitarist Steve Gillespie zou kunnen doorgaan voor die van zowel Bon Scott als Brian Johnson, zodat de vergelijking met AC/DC voor de hand ligt. Maar dat zou misschien te makkelijk zijn en daarom kiezen ze voor een eigen geluid, dat meer in de lijn ligt van de klassieke up-tempo hardrock.
In de vijf songs op vind je heel wat thema’s terug die je wel vaker hoort in dit genre, zowel inzake de muziek als in de teksten. De vrouw als verleidster, daar kan je in de hardrock nauwelijks omheen, en daarover gaan dan ook “Southern Voodoo” en “Devil’s Disguise”. Dat laatste is het enige nummer waarin Albert’s Bastards het gaspedaal niet helemaal indrukt, zodat er ruimte is voor een knappe gitaarsolo van Kevin Labbeke.
Ook bij wat er gebeurt als de klok 69 slaat (“Clock Struck 69”), moet er waarschijnlijk geen tekening gemaakt worden. Op “Never Too Old” geeft Steve een inkijk in zijn jeugd. Toen werd hem voorgehouden dat hij het nooit zou maken als rockster, maar dat heeft hem alleen maar nog meer gemotiveerd om ervoor te gaan.
Een knap debuut dat laat horen dat er ook in België nog toekomst zit in op de blues gestoelde hardrock.
The Dirty Denims zijn terug. In België hebben we daar voorlopig nog weinig boodschap aan, want hier moet het nog allemaal beginnen voor deze Nederlandse happy hardrockband. Maar ze zijn er dus even tussenuit geweest en albumtitel ‘Back With A Bang’ maakt duidelijk dat het geen terugkeer met stille trom wordt.
Deze twee dames en evenveel heren brengen wat ze zelf noemen ‘happy hardrock’. Vlotte female-fronted hardrock die het beste van AC/DC en punkrock samenbrengt. Als referenties dienen o.m. WildHeart, Thundermother, The Datsuns, The Donnas en The Darkness.
Waar ze bij The Dirty Denims de mosterd gehaald hebben, is niet moeilijk te achterhalen. “Bad Reputation” is hun cover van Joan Jett & The Black Hearts en dat nummer laten ze dan nog eens eindigen met een “Hey Go, Let’s Go” van The Ramones. Voorts lijken een heleboel riffjes uit het verzamelde werk van AC/DC te komen en ook Lemmy krijgt van de Denims nog een eresalut in “Loud Stuff”, door een paar keer zijn strijdkreet ‘Everything Louder Than Everything Else’ te herhalen. Maar ze hebben gewerkt aan een eigen smoel. “Gotta Run” en “One Way Ticket” zijn klassiekers in wording. Ook “Make Us Look Good”, een hart onder de riem voor de concertfotografen, is catchy as hell. De Denims sluiten het album af met “We Want More”, met op het einde inderdaad het publiek van het Nederlandse festival Lowlands dat om meer schreeuwt. Een mooie knipoog zoals deze band er wel meer in huis heeft.
Het is jammer dat we deze band uit Eindhoven nog niet veel vaker zien in België. In ons landje geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle, terwijl ze in Nederland en Duitsland wel vlot aan de bak komen. Als je weet dat Thundermother met weinig promotie volle zalen trekt in Vlaanderen, moet dat voor The Dirty Denims ook lukken.
‘Boggamasta’ is het nieuwe project van David Bovée en Flat Earth Society. Geen jazz en ook geen wereldmuziek, maar een indringende cocktail van Think of One en Flat Earth Society in een vertimmerde versie.
Bovée was de eerste gitarist van Flat Earth Society, maar verliet na een viertal jaar de band om volledig voor zijn band Think of One te kunnen gaan. Voor hun veeltalige smeltkroesmuziek werkte Think Of One samen met keelzangeressen uit Groenland, Gnawa-muzikanten uit Marokko en Braziliaanse virtuozen. Peter Vermeersch is de componist en bandleader van Flat Earth Society, een 15 man sterke band die bekend staat om zijn losgeslagen sound. Vermeersch was oa. ook de producer van het eerste dEUS-album, schreef muziek voor danstheater, en was de stichter en bezieler van X-Legged Sally.
Wereldmuziek an sich was nooit Vermeersch’ ding, maar toen Theater aan Zee in 2013 beide heren uitnodigde om aan de slag te gaan met een ensemble Gambiaanse muzikanten, werd de experimenteerdrang wel heel groot. Ze trokken naar Gambia en leefden en werkten er tussen de lokale muzikanten gedurende een aantal weken. Uiteraard lag de focus op het project, maar het begon te kriebelen om samen nog eens iets te doen. De inspiratie kwam al snel. In Gambia zagen ze de ondertussen weggestemde leider van het land paraderen in de straten van Banjul. Bovée en Vermeersch gingen aan de slag met het idee van de ‘Boggamasta’ (verbastering van burgemeester), schreven samen nummers en bedachten rauwe en kritische teksten.
De bezetting en het instrumentarium werden aangepast: geen akoestische piano, geen vibrafoon, geen partituren. Pierre Vervloesem schakelde over op elektrische bas en zorgt samen met Teun Verbruggen op drums, Peter Vandenberghe op keyboard en Kristof Roseeuw op contrabas en viool voor een stomende en groovy ritmesectie. Dat gezelschap werd nog aangevuld met blazers, veel blazers.
Het resultaat is een soort Afrikaanse bigband-swing met veel ruimte voor experiment en soms zelfs een streepje gospel. Voor wie nog nooit gehoord heeft van Think Of One of Flat Earth Society, denk aan ‘Atomium Pluto‘ van de Ugly Papas, aan El Tatoo Del Tigre of het meest experimentele werk van dEUS en je zit al een beetje in de juiste richting.
De ritmes op dit album gaan alle kanten tegelijk op, maar vormen toch een zeker geheel. Uitbundige African inspired jazz, dat is het ongeveer. Jammer dat de teksten soms zo vervormd zijn dat je niet meer kan volgen.
De folkpunkers van Ferocious Dog zien zichzelf als een moderne Robin Hood en claimen het politieke geweten van Che Guevara en de strijdbaarheid van The Clash te hebben. Muzikaal zijn ze naar eigen zeggen beïnvloed door de Levellers, Stone Roses, The Dubliners, The Pogues, Bob Marley en The Specials. Maar dat hoor je niet allemaal terug op ‘The Red Album’, het derde album van deze Keltische folkpunkrockband.
De band uit Nottingham verwoordt zijn politieke en sociale ongenoegen in bevlogen muziek en songteksten. In de UK is Ferocious Dog na jarenlang hard werken een gevestigde naam in het clubcircuit en op festivals. Ook Nederland heeft de band reeds in de armen gesloten, maar in België heeft de band nog alles te bewijzen. Vorig jaar mochten ze in de Kreun in Kortrijk openen vóór de Levellers, maar veel verder dan dat en een optreden in Aarlen zijn ze nog niet geraakt.
Dat kan veranderen met ‘The Red Album’. Daarop brengt de Britse band een geëngageerde boodschap als antwoord op de veelgehoorde klacht van muziekliefhebbers en muziekcritici dat bands vandaag geen inhoud meer hebben. De band organiseert daarnaast bv. food drops samen met lokale voedselbanken in plaatsen waar ze optreden en is ook op andere maatschappelijke terreinen actief.
Muzikaal brengt Ferocious Dog snelle folkpunk met veel ruimte voor viool, fluit en zelfs een banjo. De teksten staan uiteraard centraal en de muziek ondersteunt die enkel maar. Twee keer graait de band in het vat van Britse volksliederen van de 19de eeuw. Eén keer voor anti-oorlogshymne “Johnny I Hardly Knew Ya” (ook reeds uitgebracht door de Dropkick Murphys) en een tweede keer voor “Black Leg Miner”, een lied dat oproept tot geweld tegen stakingsbrekers aan de steenkoolmijnen. Dat laatste lied mag dan wel historisch belang hebben, als je toedracht kent, blijf je toch achter met een wrang gevoel.
Voorts is het vooral eigen werk dat de klok slaat en daarin toont Ferocious Dog zich niet minder militant.
De beste songs staan op de eerste helft van het album: “Black Gold”, “American Dream” en “Spin”. Absolute uitschieters zijn het mooi opgebouwde “A Place I Want To Be” en “Class War”, dat folkpunk zowaar mengt met reggae. Om helemaal te overtuigen, mist ‘The Red Album’ nog wat ballen en vooral wat muzikale variatie.
Misschien kan Ferocious Dog ons live overtuigen van het tegendeel.
Non-Alignment Pact uit Nijmegen heeft na de release van hun uitstekende full album genaamd //// (uit 2016) nu een nieuwe single uit. Die heet “Modern Times” en is terug een mix van energieke post punk en darkwave. Het goede eraan is dat het nummer zowel met zijn voeten in het heden als in het verleden staat. De referenties zijn er aanwezig maar ze hebben wel degelijk een eigen vibe en geluid. Iets wat soms in dit genre wel eens ontbreekt. Liefhebbers van dit genre kunnen deze single dan ook met hun ogen toe aanschaffen. Ik kan er niets verkeerd over zeggen: een goede productie en een aantrekkelijke track. Meer dan vijf minuten lang maar het voelt aan als een drie minuten track. Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker benieuwd naar wat zal komen.
Amenra is in 18 jaar tijd uitgegroeid tot een band van internationale allures. Dat komt door het afleveren van kwaliteit en door hun, vooral in hun beginjaren, unieke geluid. Intussen zijn er reeds meerdere bands die met een gelijkaardig geluid proberen mee te surfen op het succes van Amenra. We mogen dan nog niet vergeten te vermelden dat zanger Colin H. Eeckhout met zijn ander project CHVE eveneens het publiek weet aan te spreken.
Op hun zesde langspeler luieren ze niet op hun lauweren. Integendeel dit is een zeer sterk album waar subtiel toch op zoek gegaan wordt naar nieuwe horizonten. ‘Mass VI’ is donker maar bevat veel lagen en variatie. Op dit album schreeuwt Colin minder dan op voorgaande en ontwaren we hier en daar wat zang. Zang die je ook naar de keel weet te grijpen. Een eerste indicatie van de subtiele evoluties die Amenra hun muziek doormaakt op dit laatste album. Op “Plus de Près de Toi” is de invloed van hun akoestische optredens merkbaar. Doch dit resulteert niet in een mindere intensiteit van de track. Het lichtere en kalmere middenstuk zorgt net voor het contrast tegenover de rest van de track. Een tweede indicatie van hun ontwikkeling. “Children of The Eye” is een sterke opener. Een uitgesponnen intro, genadeloos geschreeuw maar ook cleane zang en synths. Ook zo voor “A Solitary Reign” dat bovendien heel fijne riffs bevat. Gedurende zes songs, waarvan er twee heel korte, weten ze onze aandacht vast te houden.
De productie is glashelder en perfect. Amenra bewijst hier met ‘Mass VI’ dat ze nog verre van uitgespeeld zijn. De lat wordt hoog gelegd. Wie houdt van deze muziekstijl kan dit album met zijn ogen dicht kopen.
Uncle Wellington staat te boek als een Gentse band, maar had net zo goed uit Kortrijk kunnen komen. Deze Uncles houden immers het midden tussen Balthazar en SX. Zangeres Frie Mechele heeft een knappe stem die inzake timbre wat doet denken aan die van Tamino of die van Anne-Sophie Ooghe van High Hi, maar dan gedrenkt in een diepe, warme melancholie. Hun debuut ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ is een prachtig donker album dat deze band in de slipstream zet van Oscar and the Wolf.
Op de amper zeven nummers krijgt zangeres Frie flink wat muzikaal weerwerk van drummer Renaud Debruyne. Zonder te freestylen, legt hij grillige patronen als ijle raakpunten in het groepsgeluid, bovenop de klagerige elektronica en viool. Het tempo ligt laag en nodigt – ondanks de albumtitel –zelden uit tot een dansje.
Single “The Code” had het goed kunnen doen op Radio 1 of StuBru. Misschien kwam de release op het zonnigste moment van september net iets te vroeg, want nog meer herfst kan een nummer niet verdragen.
Dit album is donker, maar legt tegelijk een troostende mantel van vallende balderen over al je zorgen.
http://vi.be/unclewellington
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Starsailor - Charme en vakmanschap
Starsailor
2017-10-30
De Casino
Sint-Niklaas
Wim Guillemyn
Starsailor is sinds 2014 terug actief na een hiatus van een vijftal jaar. De vorige tournee werd opgehangen aan hun ‘greatest hits’ album uit 2015. Starsailor heeft nu een echt nieuw album ‘All This Life’ en dat was meteen ook de reden waarom ze ons land aandeden. Het nieuwe album is trouwens heel degelijk maar het valt af te wachten of ze hits zoals “Four to the floor” of “Tell Me Its Not Over” zal voortbrengen.
Wanthanee mocht het publiek komen opwarmen. Haar stem en haar gitaar…meer had ze niet meegebracht vanuit De Panne. Ze had een ferme stem en vertelde via haar songs kleine verhaaltjes over verdriet en liefde uit haar leven. Een meid met potentie.
Starsailor kwam op en dit moest gebeuren via een liedje maar dit gebeuren ging wat de mist in. Geen erg, de band kon erom lachen.
Er werd van start gegaan met hun recentste single “Listen To Your Heart”. Een song die klinkt alsof hij al jaren bestaat. Wat viel ons op na enkele songs? James Walsh is zichtbaar verdikt en verouderd maar zijn stem klinkt nog steeds als een klok. De band speelde strak. Vakmanschap.
James onderhield veel contact met het publiek en gaf o.a. een compliment aan de support act. Mooi gebaar. Halfweg de set, die een afwisseling tussen oud en nieuw werk was, verliet de band de set en zette James (alleen met zijn gitaar) een ode aan Tom Petty in met diens “American Girl”. Toen hij daarna merkte dat de band nog niet terug op het podium was , zette hij prompt “Hallelujah” van Jeff Buckley in. Nogmaals bewees hij hier dat hij nog steeds over een geweldige zangstem beschikt. Daarna was het tijd voor een rij hits en er werd geëindigd met het trio “Tell Me It’s Not Over” (dat een mooie overgang naar “Kids” van MGMT en “The River” (van Bruce Springsteen bevatte, “Four To The Floor” en “Silence Is Easy”.
Er werd om een bisronde geroepen en het publiek kreeg die ook in de vorm van “FIA” en het mooie “Good Souls” uit 2001. Telkens werd het publiek aangemoedigd tot meezingen. Een pluim voor de zelfrelativering van James Walsh gedurende de gig. Het nieuwe werk gedijde goed tussen het oudere werk.
Kortom, Starsailor was zondermeer goed …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ride – Comeback om U tegen te zeggen!
Ride
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-30
Johan Meurisse
We voelden het al een beetje aankomen . Ride was aan een reünie toe , gaf al een paar optredens intussen en heeft nu een nieuwe plaat uit , ‘Weather diaries’; die ergens hangt tussen hun twee memorabele ‘Nowhere’ en ‘Going blank again’ . Hun latere platen midden de jaren 90 lieten we aan ons voorbijglijden , de dromerige, zweverige, intense spankracht en effects waren zo goed als verdwenen.
Vanavond zagen we een band in vorm , top dus , die hun kenmerkend shoegaze , Britpop en wave rock ideaal kon verweven. Jawel, Ride is back en daar zijn we erg blij om . Een mooie versmelting van vroeger en het huidig werk. De wisselende set op Pukkelpop , twee jaar terug, was doorgespoeld.
Ride wordt in een adem vernoemd met Slowdive , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain . Een twee uur durend overtuigend concert hoorden we van het kwartet. Ride heeft dan ook twee talentrijke zanger/gitaristen, Mark Gardener en Andy Bell, die sterk op elkaar ingespeeld zijn en een diepere dimensie aan het materiaal geven . Bell zeker, die kennen we van het Oasis en Beady Eye avontuur . Die muzikale ervaring is te horen en brengt het Ride genre in een nieuw evenwicht.
De composities zijn zorgvuldig opgebouwd , broeierig , vonken kunnen spatten en ze kunnen (lichtjes) exploderen . Af en toe eens uit de bocht , maar niet te erg . We werden in beroering gebracht door een juiste dosis Brit/wave rock , gitaareffects , wahwah , én passend bij de sound kleurrijke spots (geel-oranje-rood-roze) en stroboscoops . Met zichtbaar plezier grasduinden ze door hun oeuvre . Het zit ‘em goed bij Ride nu, met hun rockende zweverigheid, die de pré-Manchester scene doet opborrelen en een belletje doet rinkelen met bands als Psychedelic Furs, The Cure en The Verve.
De set bloeide meteen open met “Lannoy point”, “Charm assault” en de titelsong, sterkhouders van de recente plaat . We werden volledig meegevoerd toen ze de klassieker ‘Seagull” eraan toevoegden. De spanning daalde wat door de mindere songkeuze , maar als die andere classic “Dreams burn down” werd gespeeld , zat Ride op een constant hoog niveau. Ze wisselden oudjes “Twisterella” , “Vapour trail” , “Ox4” af met nieuwkomers “Cali” , “Lateral alice” , “All I want” en "Impermanence", die voor de eerste keer werd gespeeld . Uiterst geslaagd dus!
De band genoot van de aangename sfeer en de warme respons . Het biedt dat ietsje meer … Het materiaal kreeg meer ruimte en zeggingskracht .
Het laatste deel was om van te snoepen . De groep geeft een dromerige, snedige drive op “White sands”, “Like a daydream” , “Chelsea girl” en het lang uitgesponnen “Leave them all behind” . Beheerst , slepend en toch … gitaarpedaaleffects zijn ingedrukt en de percussie, cymbalen doen hun werk. Heerlijk!
Shoegaze en aanverwanten leven (terug) met bands als deze … Hoopgevend. De afwisseling van het huidig met het oude werk zorgde voor een spannende , puike set . Een sterke return, die zich meet aan het optreden en het materiaal van het heropgerichte Slowdive . Kortom, een comeback om U tegen te zeggen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ride-30-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-horse-one-30-10-2017/
Organisatie: Botanique , Brussel
(Sandy) Alex G - Alex G(enie)
(Sandy) Alex G
Botanique (Witloof Bar)
Brussel
2017-10-30
Kimberley Haesendonck
Heeft u al ooit gehoord over (Sandy) Alex G? Indien het antwoord negatief is, wordt het tijd dat u zich naar uw dichtstbijzijnde audioapparaat begeeft en zijn laatste album ‘Rocket’ opzet. Dit album kwam de Amerikaan maandagavond, samen met heel wat ander werk, voorstellen in een uitverkochte Witloof Bar. Diegene die er niet bij waren hadden ongelijk. Zo veel werd na zijn show duidelijk.
Amper 24 is hij, die (Sandy) Alex G. Nog veel mensen hebben nog nooit van hem gehoord, anders zou hij niet in de Witloof Bar van de Botanique vertoeven; deze jonge gast heeft trouwens al 5 platen uit. 5 platen waar heel wat oudere artiesten niet kunnen aan tippen. Ook live bewees Alex G dat hij meer waard is ...
Zijn vaste set werd een mengeling van zowel oud, maar vooral nieuw werk van zijn laatste album ‘Rocket’. Het publiek was duidelijk mee met de nummers van Alex G, want overal zag je mensen meezingen en genieten. De eerste rijen fans, vielen zelfs een beetje in zwijm. Nummers die werden aangehaald waren “Judge”, “Brick”, “Horse” en het enorm geliefde en wondermooie “Bobby”. De woorden “I’d leave him for you, if you want me to” zinderen nog steeds na.
Ondanks (Sandy) Alex G zeer ingetogen is, weinig bindteksten gebruikt en soms een beetje onzeker overkomt, kreeg hij het publiek met gemak mee. Voor zijn encore gebruikte de Amerikaan geen vaste nummers, maar liet hij het publiek kiezen. Op die manier betrekt hij iedereen beter bij de show dan eender welke artiest en kregen fans het gevoel dat de show van hun was. Nummers als “The Whale”, “Sarah” en “Boy” werden door de fans aangevraagd en waren de perfecte afsluiters van deze ongelofelijk sterke set.
Als we dan toch een puntje van kritiek mogen geven, is dat de Botanique dringend iets mag doen aan het geluid van de Witloof Bar. Voor de rest was er tijdens dit optreden geen vuiltje aan de lucht. (Sandy) Alex G is een genie en bewees weer maar eens dat hij meer waard is dan de respons die hij nog maar krijgt in België!
Organisatie: Botanique, Brussel
Lil’ Kleine en Boef live on stage - Dinsdag, 19 december – Concertzaal Vooruit, Gent
LIL’ KLEINE EN BOEF LIVE ON STAGE
Dé twee grootste sensaties van de Nederlandse hiphop op één podium?
Doen we gewoon effe, jonge! De start van de Kerstvakantie kan op geen betere manier ingezet worden: niemand minder dan BOEF en LIL’ KLEINE komen op 19 december de Concertzaal van de Vooruit vakkundig slopen voor een crazy LATE NIGHT GIG. Een artiest die op een uur een arena van 7.500 man uitverkoopt, nu ‘up close & personal’! De voorverkoop start morgen om 11 uur: wie er bij wil zijn, zal snel moeten zijn!
DJ DUUUB zal de avond aansluitend verder ‘upspicen’ met een dosis opzwepende urban beats.
Met recht en rede kan LIL’ KLEINE zich de koning van het hedendaagse Nederlandse hiphop-universum noemen. Zijn omstreden megahit ‘Drank & Drugs’ die hij samen met buddy Ronnie Flex op de wereld losliet, sloeg in als een bom en zette alle Nederlandse én Belgische charts op zijn kop. De 7.500 tickets voor zijn ‘ALLEEN’-show op 28 april 2018 in de Lotto Arena vlogen in minder dan een uur allemaal de deur uit. Met maar liefst 130 miljoen streams is hij trouwens de meest beluisterde Nederlandse artiest op Spotify ooit. Op 19 december brengt hij iedereen ongetwijfeld ook serieus aan het hoppen in Gent.
Mag zich eveneens vervoegen in het rijtje hyper populaire Nederhoppers: BOEF.
Diens vlog en rapvideo's werden vele miljoenen malen bekeken op het internet. Zijn monsterhit ‘Habiba’ stond 7 weken op nummer 1 in de Nederlandse charts en hij veroverde zo in no time de hartjes van hordes rebelse pubers. Boef trad op tijdens grote urban festivals, zoals het Appelsap Fresh Music Festival en het Encore Festival, beide in Amsterdam. Lil’ Kleine en Boef sloegen eerder dit jaar de handen ineen voor een nieuwe single: 'Krantenwijk'. Benieuwd hoe ze hiermee Gent in lichterlaaie zullen zetten!
De afterparty wordt in gang getrapt door hiphop-maestro DJ DUUUB, die zelf het saaiste feestje kan omtoveren tot een zwoele danskeet. Stel je voor wat hij zal aanvangen met een door Lil’ Kleine & Boef opgezweepte massa. Kortom, dit wordt een avond vol heerlijke herrie, complete chaos en beukende Nederhop-beats. Wij zeggen alvast JA tegen MDMA.
LINE UP:
Lil’ Kleine, Boef, DJ DUUUB
CURFEW:
21:30 – 05:00
TICKETS:
Presale: €23
Verkrijgbaar @ FNAC, Vooruit of online:
www.getintothewild.be
MEER INFO:
www.facebook.com/itwparty
www.getintothewild.be
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mura Masa - Massa volk en hippe beats!
Mura Masa
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-27
Jan Vanaken
Mura Masa, voor sommigen klinkt hij bekend in de oren, anderen horen het donderen in Keulen. Of toch? “Ah, is dat nummer “Firefly” van hem?!” Deze Britse artiest, Alex Crossan, is slechts 21 jaar oud, maar weet hoe hij zijn muziek moet verkopen! De samenwerkingen met A$ap Rocky, Jamie Lidell, en Desiigner hebben hem een ‘push’ gegeven in de muziekwereld!
Vrijdagavond, het weekend kon beginnen! Met grote ogen en een big smile ging ik de Ancienne Belgique binnen. Met een fris pintje observeerde ik de toestroom van jonge twintigers, die -als het moest- zouden overnachten om op de eerste rij bij Mura Masa te staan.
De Deense artiest, GOSS, opende de zaal met zijn hippe elektronische, poppie tunes. Ik heb nog nooit van deze artiest gehoord, maar hij warmde het publiek goed op. Er stroomde steeds meer volk binnen en ik had al snel door dat dit een sauna ging worden. Het was dan ook uitverkocht!
En dan kwam eindelijk Mura Masa het podium op. Hij begon zijn set zoals een moviethriller. Een donkere sound met veel bas! De twintigers gierde in het ongewisse totdat ‘the boy himself’ uit de rook tevoorschijn kwam. Hij startte zijn set rustig, om zo het publiek mee te nemen in het verhaal. Echter kwam hierdoor de sfeer wel traag op gang. Verder hoor je duidelijk dat deze jonge producer zijn inspiratie haalt uit drum&bass, reggaeton, trap, house en r&b. Die mix-up van genres zorgt voor een nieuwe vibe met veel variatie in sound.
Zijn speelgoedwinkel op het podium was ook indrukwekkend. Zo maakt hij gebruik van samples, en voegt hij extra snufjes toe met live gitaar, drum, bas en synth. Of hij werkelijk uitblinkt in deze instrumenten als muzikant, durf ik niet te zeggen. Wel wist hij de verschillende tonen goed te componeren, wat toont dat hij veel kennis heeft van muziek. Maar zonder Nao zou het niet zo een feestje zijn geweest. Deze ‘soulpartner on stage’ nam het publiek volledig mee op sleeptouw met haar krachtige stem en uitbundige swag. En wanneer dan toppers als “Love$ick” en “If I go” werden ingezet, barstte het feestje helemaal los met de nodige moves.
Maar net wanneer iedereen uit de bol ging met ”Firefly”, had hij zijn laatste nummer al gespeeld. Het publiek bleef nog even wachten op nog 20 minuten 'volle gaas', maar tevergeefs. Het is hem vergeven, hij is nog niet zo lang bezig en heeft nog geen groot repertoire. En desondanks zijn jonge leeftijd, heeft hij zich uiterst gegeven en bracht hij een mooie prestatie weer.
Ik raad zijn shows zeker en vast aan, al moet je wel fan zijn van muziek met vele verschillende soorten effecten.
Toch, als Mura Masa zo blijft verder producen, zal hij een grote speler worden binnen de muziekindustrie, waarin zijn sounds alsmaar krachtiger, creatiever en slimmer worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mura-masa-27-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/goss-27-10-2017/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge – 5 jaar - Hard, Harder, Steak Number Eight
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge
Entrepot
Brugge
2017-10-28
Louis Follebout
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge - RGMC bestaat 5 jaar en dat vierden ze met een verjaardagsfeestje in het Entrepot, Brugge. Volgende bands traden aan Wasted 24/7 - After All - King Hiss - La Muerte - Steak Number Eight
Door omstandigheden moesten we spijtig genoeg de eerste twee bands missen. Aan de reacties te horen van het publiek, was het jammer dat we ze niet konden meepikken.
After All
Gelukkig waren we wel op tijd voor After All. Een band die het maakte in de jaren ’90 maar nog steeds brandend actueel is in de metalscene. Het was ondertussen al vier jaar geleden dat de Brugse band nog eens in eigen stad speelde. Dit keer stonden ze klaar met een nieuwe zanger (Mike Slembrouck). De trashmetal beukte meteen stevig in op het publiek in het Entrepot. Mike verkende het podium als geen ander en wist het volk te boeien. De nieuwe zangstijl, die iets melodischer is dan hun vorige zanger, sloeg zeker aan.
King Hiss
Hoewel we King Hiss niet meteen onder de categorie metal zouden plaatsen (zeker niet sinds hun laatste cd ‘Mastosaurus’), pasten ze perfect in dit avondprogramma. King Hiss speelt overwegend stevige rock overgoten met een heerlijke mix van stoner en sludge. De nonchalante attitude van de band zet alvast de sfeer die avond. Het moet niet te serieus zijn, een mopje kan er zeker van af. Het lachen vergaat echter snel wanneer de nummers uit ‘Mastosaurus’ volgen. De laatste cd beukt er echt op in. De hardcore en stoner attitude van de band kunnen me zeker bekoren en doen me instant headbangen op hun voor me kort onbekende muziek. We krijgen die avond een mooie mix uit de drie platen, maar hun laatste cd blijft bij mij toch hoofdzakelijk aan de ribben kleven. We zullen hen binnenkort meer aan het werk zien aangezien ze touren met Channel Zero.
La Muerte
De meest obscure band van de avond mag wel gezegd worden. Deze band maakte vooral de podia in de jaren ’80-’90 onveilig. Sinds 2015 zijn ze echter weer beginnen optreden. De leuze ‘Love Sex, Fear Death’ blijft alvast hangen, alsook het altaar die vakkundig voor de show in elkaar werd gezet. “I Lost My Hand” opent de set alvast stevig, grijpt ons bij de keel en laat ons niet meer los. Spijtig genoeg kwam de zang door het masker die avond minder over waardoor de grunts hier en daar verloren gingen tussen al het gitaar geweld.
Steak Number Eight
De Brugse fans hebben er lang op moeten wachten, maar na 5 jaar komt de band onder leiding van Brent Vanneste eindelijk nog eens naar Brugge. Het publiek was opgewarmd, de obligatoire pinten waren getapt en het geluid stond op punt, nu alleen de band nog.
Al vanaf de eerste seconde dat het jong metalgeweld het podium betrad, was duidelijk dat de band er zin in had. Als een bokser net voor zijn kamp van zijn leven begint, stond de frontman met gitaar in de hand klaar voor de eerste gitaaraanslag. Na een korte intro, die bestond uit een kakofonie van geluiden, werden de eerste tonen door de boxen geblazen. Als orkaan Harvey raasde de postrock/metal over het publiek, dat verrassend genoeg overeind bleef. Het bleef eerst bij een bescheiden knikje met het hoofd. Het publiek genoot, maar bleef verder rustig. Na 4 nummers trekken en sleuren, slaagden de mannen uit Wevelgem erin om een eerste moshpit los te krijgen. Eens de locomotief vertrokken was, was er geen sprake meer van stoppen. Al snel volgden de eerste crowdsurfers en begon de massieve vloer van het Entrepot te beven met een kracht waarvan de schaal van Richter in het niets vergaat. Nu kon het feest helemaal beginnen.
‘Hardcore is leven, wij zijn hardcore en hardcore will never die!’ Met deze gevleugelde woorden vervolgden ze hun set en er werd niet afgeweken van deze leuze. Het publiek werd getrakteerd op een waterdichte set bomvol melodische en sferische momenten, die zorgden voor een buitenaardse trance, afgewisseld met loeiharde sludgemetal waardoor het publiek weer met beide voeten op de grond kwam. En dit was nodig want het ging er wild aan toe. Jong en oud, man en vrouw, Steak Number Eight had iedereen voor zijn kar gespannen.
Ook het vermelden waard: de podiumprésence van de frontman. De gemiddelde Vlaming zou zeggen: die man heeft een pilletje te veel op, maar niet is minder waar. Brent geniet van zijn muziek te spelen en gaat hier volledig in op. Gitaarrammend rolde hij van de ene kant van het podium naar de andere, zelfs zo hard dat er halverwege de show een snaar richting het publiek vloog. Als een hondsdolle wasbeer bleef Vanneste over het podium razen , het was prachtig om te zien.
Scoren doen ze met klassiekers als “Your Soul Deserves To Die Twice” en “The Sea Is Dying”, maar bij publieksfavoriet “Dickhead” blijft er niets meer van het Entrepot over. De eerste rijen konden het snel stijgende aantal stagedivers nog maar net van een snelle duik richting grond redden. Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we nog een toetje. Tijdens het allerlaatste nummer, “Return To The Kolomon”, perste Brent het laatste beetje energie uit zijn lichaam en met een sprong des doods in de mensenmassa, werd de besnorde held letterlijk op handen gedragen om vervolgens helemaal leeg, maar enorm voldaan uitgeput terug op het podium te belanden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rgmc-2017/
Organisatie: RGMC, Comma Brugge
Nederlands 
Français 
