Bazart - Try-out @Kreun – Klaargestoomd voor het Grote Podium!
Bazart
Kreun
Kortrijk
2017-03-28
Thorben Meurisse
Bazart deed op 28 maart een try-out in de Kreun (Org: Wilde Westen) ter voorbereiding van hun uitverkochte concerten in de Lotto Arena het komend weekend. En ja hoor, de tickets voor deze try-out vlogen ook de deur uit. Amper 5 minuten waren nodig om de zaal uit te verkopen.
Het concert zelf kwam, na het gegil van enkele meisjes toen Mathieu het podium beklom, rustig op gang met “Census”. Wanneer “Nacht” ingezet werd, dat luidkeels meegezongen werd door het publiek, begon het feest erin te komen.
Het optreden bood afwisseling van hun minder bekende en bekende nummers van de debuutplaat ‘Echo’ en de eerder verschenen titelloze EP. Op die manier speelden ze zo goed als hun volledig repertoire, met daar bovenop nog 4 nieuwe singles en een cover van “Sterrenstof”. En wie dacht dat stilstaan een optie was bij dit concert was eraan voor de moeite want de talloze elektronische beats deden de temperatuur in de zaal stijgen waardoor zelf Mathieu vermeldde dat hij het warm kreeg. Afsluiten deed men met “Echo” en “Goud”, waarbij het feest beëindigd werd met een hoogtepunt.
Bazart is Hot en helemaal klaar om de Lotto Arena klein te krijgen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van hun set in de Lotte Arena, Antwerpen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Met nieuwe plaat ‘Night People’ liet You Me At Six hun gekende poppunk definitief achter zich en trokken ze voluit de kaart van de meer voor radioplay geschikte poprock. Dat album kwamen ze gisterenavond voorstellen in de AB met hun gelijknamige Europese tournee. Het voelde wat vreemd om de eerder zo ruige mannen poppy riffjes te zien spelen, maar geslaagd was het wel.
Het grote publiek moet nog arriveren wanneer The Amazons de avond openen. Het wordt meteen duidelijk dat de mannen uit Reading zich willen bewijzen wanneer ze de spits afbijten met het hitgevoelige “Stay With Me”. Dat het een veelbelovende gitaarband is, bevestigen ze met snoeiharde songs als “Black Magic” en “Little Something”. Afsluiten doen ze wel met een sisser. Bij de voorlaatste song verliezen ze even de aandacht van het publiek en is de stem van frontman Matt Thomson niet altijd even toonvast. Met de quote ‘This song’s for everyone who loves a kebab or two’ zetten ze hun laatste song “Junk Food Forever” in. Deze is catchy maar vooral heel oppervlakkig maar dat maakt ons niet veel meer uit, we waren immers al opgewarmd na de eerste helft van hun set. The Amazons is veelbelovend maar er is duidelijk nog groeimarge.
Het verwachte grote publiek blijft uit en de zaal vult zich vooral met opgehitste tienermeisjes en een handjevol oudere fans. Dat de zaal niet half gevuld geraakt, maakt het publiek weinig uit, het wordt namelijk snel duidelijk dat de band uit Surrey een heel dedicated fanbase heeft en dat ze afgezakt zijn naar de AB om een feestje te bouwen.
Openen doet You Me At Six met titelsong “Night People” van de nieuwe plaat. Het voelt alsof de deur naar de backstage, die The Amazons achter zich dicht trokken, met brute kracht opengestampt wordt. Het tempo ligt hoog en we gaan in één slag verder naar de hit “Underdog” en een duidelijke fan’s favorite “Loverboy”. Bij die laatste song is de punkrockachtergrond van de band duidelijk op te merken en missen we ondanks de fans die zich volledig laten gaan toch wat overtuiging die bij een krachtige song als deze zou moeten horen.
Via “Stay With Me” en “The Swarm” komen we bij “Spell It Out” terecht waar het tempo eindelijk even vertraagt. Zowel de fans als de muzikanten nemen even de tijd om te ademen. Veel tijd krijgen ze echter niet want het tempo wordt met “Bite My Tongue” vrijwel meteen terug de hoogte in gejaagd. Deze song werd opgenomen in samenwerking met Oli Sykes en frontman Josh Franceschi neemt hier dan ook het ietwat schreeuwerige gedeelte voor zijn rekening. Dit blijkt toch even te hoog gegrepen en mist weer wat overtuiging.
We zijn een halfuur ver wanneer de band de eerste keer het publiek begroet en even ademruimte neemt.
Hierna gaat het moordende tempo verder met “Swear” en “Fresh Start Fever”. Bij die laatste hopen we dat de band snel de daad bij het woord voert want na het instampen van de deur aan het begin van de set missen we nog steeds kracht. Bij “Heavy Soul” horen we heel duidelijk dat de band met hun nieuwste album voor meer radiogezinde poprock gaat. Dan vindt frontman Josh wel de tijd om de band even rust te gunnen en aan ‘audience participation’ te doen. Het publiek is uitzinnig en de hele zaal gaat de grond op om vervolgens recht te springen op de tonen van “Reckless”.
Met “No One Does It Better” en “Cold Night” ligt het tempo nu toch even wat lager en neemt de band een rustige aanloop naar het einde van de show. “Brand New” en “Take On The World” kunnen ons eindelijk warm maken. Waar we voordien eerder twijfelden of deze band Bastille on steroids wilde zijn, vinden we hun opzet nu toch eerder wel geslaagd. You Me At Six verlaat het podium onder luid gezang van de fans. Wanneer ze na een kleine plaspauze het podium terug betreden en ze het publiek uitgebreid bedanken, zingen de fans ongestoord verder en is het even niet te merken dat de zaal maar voor één vierde gevuld is.
Gitarist Chris Miller zet “Lived A Lie” in en wij zijn getuige van een sterke comeback. De band lijkt een dosis verse kracht gevonden te hebben en speelt de pannen van het dak. Bij “Give” voelen we dat er emotie in de muziek gestoken wordt en het publiek is ook mee, al was het publiek eigenlijk de hele avond even uitbundig. Geloofwaardig afsluiten doen ze met een stevige extended versie van “Room To Breath” en goed nieuws voor de fans. “There might be some new music sooner than you think.”
Na een twijfelend begin kwam naar het einde van de avond toe de kracht in de muziek eindelijk naar boven. De mannen van You Me At Six weten hoe ze hun fans moeten entertainen maar om het grotere publiek te overtuigen missen ze nog wat punch. Wij mochten alvast merken dat die punch er ergens diep vanbinnen wel inzit, alleen moet hij er op de goeie momenten uitkomen.
Met dank aan Dansende Beren http://www.densendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/you-me-at-six-27-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazons-26-03-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Zimmerman – Klasse naast Balthazar!
Zimmerman + Dvkes
Biekorf
Brugge
2017-03-25
Didier Becu
We gebruiken niet graag clichés, zeker niet als de band in kwestie er net geen gebruik van maakt! Maar het moet worden gezegd, hoe meer we Dvkes aan het werk zien, des te lekker het lijkt te lopen. Dat is natuurlijk ook wel ergens normaal omdat de songs goed ingespeeld raken, toch komt dit voornamelijk omdat het viertal zeer goed het evenwicht heeft gevonden tussen meefluitbare indiepop en psychedelische krautrock zonder dat het ontoegankelijk wordt.
Dvkes is zo’n band die een glimlach op je gezicht tovert. Net zoals een maandje geleden in Gent, mocht Dvkes ook in Brugge het voorprogramma van Zimmerman zijn. En jawel net zoals in de concertzaal van de Vooruit verzocht Joos ook deze keer het publiek om dichter te komen.
Bang zijn hoeft niet, het enige wat kan gebeuren is dat Joos over je voeten struikelt als hij tijdens “The Boy Who Cries Wolf” van het podium springt. Nog hoger zijn de kansen van verslaafdheid, want songs als “Mockingbird” of “Untie Your Hands” krijg je niet zo maar uit je hoofd! Niet dat dit moet. Als we toch moeten klagen, daarvoor zijn we nu eenmaal Belgen, mocht de set best wat langer, maar dat is nu eenmaal het kruis dat boven het hoofd van iedere support act hangt.
Zimmerman, ook niet bepaald een onbekende op onze pagina’s. Samen met toetsenist Senne Guns, drummer Laurens Billiet en eigenlijk ook een beetje Noémie Wolfs, het muzikale project van Simon Casiers. Soms een beetje te veel omschreven als een hobbyproject, want Zimmerman is zo veel meer dan het bandje van de Balthazar-bassist.
Dat hoor je in de songs, maar ook op de manier waarop het wordt gebracht, want de glunderende blik van Simon na afloop verraadt dat hij apetrots op zijn composities is en de respons van het publiek daarop, en dat mag! Laat je ook niet te veel misleiden door de naam (Zimmerman is Dylans echte naam). Wellicht staan alle platen van nonkel Bob in Simons collectie, maar Zimmerman is niet alweer zo’n poging van iemand die denkt folk te hebben heruitgevonden.
Neen, Zimmerman staat voor venijnige indiepop waarvan een mensenhart week wordt. Luister naar “Hard To Pretend” en merk hoe hard het is om niet de tranen over je wangen te laten vloeien. Menselijke emoties verpakt in bijtende songs. Hoewel Simon het netjes houdt, hoor je ook een verbetenheid. We hebben echt niet kunnen tellen hoeveel keer het fuck-woord in zijn teksten voorkomt, maar het was tamelijk veel, wel een middelvinger in de vorm van songs die je hart doorboren.
“I Don’t Want It That Bad” (die titel alleen!), “Liar” of “Someday Maybe”… allemaal stuk voor stuk songs die je raken. En wat opvalt is dat Zimmerman een band is! Zelfs Noémie Wolfs hoort daar een beetje bij. Simon lacht als hij haar als special guest aankondigt, no surprises om het in Radiohead-taal te zeggen, iedere Zimmerman-fan weet dat ze het podium bestijgt eens “You Won My Heart” aan de beurt is.
Zimmerman overtuigde nog maar eens in Brugge. Je was er niet? Ga dan naar Opwijk (21 april) en Kortrijk (8 juni) en word nog eens verliefd, het is toch lente!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Sophia – Intens bedreven!
Sophia + Heisa
Handelsbeurs
Gent
2017-03-24
Didier Becu
Nog maar twee jaar bezig, vrij obscuur (dat verandert hoor!) en toch al in De Handelsbeurs mogen openen voor het monument dat Sophia heet. Het overkwam Heisa. We hebben al heel wat bands in hun broek zien pissen van angst die aan zo’n missie beginnen, want het moet worden gezegd dat Sophiafans over vrij kritische muziekfans beschikt, maar deze drie jonge gasten uit Hoeselt hadden daar geen probleem mee.
Zanger Jacques tovert allerlei vreemde effecten aan zijn micro, het basgeluid van Jacques is uiterst strak, en terwijl we toch met bloemen gooien: het is lang geleden dat we nog zo’n straffe drummer als Jonathan Frederix bezig zagen. Gevoel voor timing en ritme heet zoiets. De muziek is een potpourri van alles, en dat gaat van Led Zeppelin tot Tool. Of eigenlijk de hele rockgeschiedenis. Eigenzinnig, zoals we het tegenwoordig graag in dat land hebben, maar wel verduiveld goed! De gesprekken die we nadien in de foyer opvingen gingen van ‘straf’ tot ‘zeer speciaal’. Waarschijnlijk besefte Heisa gisteren dat ze op een podium stonden dat ze nog wel eens zullen betreden. Wij zijn in ieder geval zeker van wel!
Met Bert Vliegen, Jesse Maes en Sander Verstraete wordt het Sophia-collectief met de minuut Vlaamser. Vrij verwonderlijk is dat natuurlijk allemaal niet, want Robin heeft altijd een zeer speciale band met ons landje gehad en kon zich in De Handelsbeurs bijvoorbeeld nog perfect herinneren hoe hij ooit tijdens de Gentse Feesten in de goot van de Kinky Star was beland.
Sophia is al een tijdje op toer met het vorig jaar verschenen album , ‘As We Make Our Way-Unknown Harbours’, maar de fans hebben er nog altijd niet genoeg van (kan ook niet!). De goed gemutste frontzanger had er veel zin in, en jammer dat het optreden om elf uur moest stoppen, anders zou de set nog langer dan twee uur hebben geduurd!
Het is ondertussen een traditie geworden dat Sophia zijn set start met het overweldigende “Resisting”, een mooiere kans voor Jesse bestaat er niet om te tonen dat hij zich helemaal wil laten gaan. Verdrinken (en er nog blij om zijn!) in een zee van oorverdovende shoegazegitaren, een geluid dat je herinnert aan het feit dat Robin ooit deel uitmaakte van The God Machine. Destijds nauwelijks opgemerkt, maar daarna uitgegroeid tot de cultband ‘par excellence’! Toen Robin in de ogen keek van één van zijn trouwste fans, herinnerde hij zich dat hij aan de kerel een God Machine-tape had beloofd, maar die was vergeten. Jammer voor de man, wel een prachtbewijs dat Robin voor zijn fans leeft.
Aan iedere song kleeft er wel een brok melancholie. De dood, geen thuis hebben, de verloren liefde, de hoop, de innerlijke demonen…het zit allemaal netjes in Sophia verwerkt. Niet alleen de emoties wisselen af, ook de songs doen dat. Robin mag je gerust als één van de belangrijkste shoegazepioniers noemen, maar hij is ook de troubadour die je hart breekt. Muzikale dromen vol liefde, maar evengoed angst om vergeten te worden.
De songs van Sophia zijn op zijn zachtst uitgedrukt zwaarmoedig, om niet te zeggen zwartgallig, maar net op het moment dat de deur zonder genade dichtklapt, haalt de band je uit de droeve duisternis en toont ze je het licht, hoewel de treurwilgen nooit helemaal uit het Sophia-beeld raken.
Voor de fans was het concert bijna pure routine, maar wel routine die je nooit beu raakt. De vrees dat na zeven jaar pauze Robin er de brui aan zou geven werd gisteren nog maar eens weggeveegd.
Sophia is misschien een groep met fans in wiens haren je al wat grijze lokken kan zien, het blijft nog steeds één van de beste bands op deze aardbol. En in diezelfde foyer was er geen mens die dat tegensprak…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Vrijdagavond 21u: een afgeladen Lotto Arena is helemaal klaar voor de Schotse soulzangeres Emeli Sandé. Het podium oogt eenvoudig, een dambordpatroon op de vloer verraadt de link met haar nieuwe album ‘Long Live the Angels’. De opener van dit nieuwe album is meteen ook de opener van haar show. “Selah” zingt de popzangeres nog vanachter een doek, maar bij “Heaven”, het debuut waar het voor Sandé allemaal mee begon, ontwapent ze zichzelf én het publiek.
Al van in het begin is het duidelijk dat Emeli Sandé helemaal kiest voor eenvoud. De zangeres heeft geen nood aan geforceerde kledingwissels, ingewikkelde danspasjes of hoogtechnologische lasershows om de sfeer van het concert te beïnvloeden. Sobere achtergrondbeelden en de puurheid van haar stem regeren anderhalf uur, een keuze die haar geen windeieren legt.
Sandé vervolgt met “Wonder”, een hit van producer Naughty Boy waarin zij de vocals voor haar rekening nam. Het is diezelfde producer die de eer had om zowel aan haar eerste als aan haar tweede album mee te werken. Sandé springt overigens graag op de kar met bekende producers. Naast Naughty Boy en David Guetta verzorgde ze ook de lyrics van “Free” van Rudimental. Dit nummer kwam na het rustige “Tenderly” niet echt tot zijn recht en ging bij momenten zelfs vervelen. ’t Is pas na “Give Me Something” dat Sandé terug tempo in haar set bracht met “Just a Little Bit Longer”. Luid applaus volgde echter pas na “My Kind of Love”.
Na “Every Single Little Piece’ is het duidelijk dat Sandé heel wat liefdesverdriet te verwerken heeft op haar nieuwe album. Tijdens “Hurts” legt ze zoveel gevoel in haar nummer, dat de ganse zaal zichtbaar met haar meevoelt en geniet van haar prachtige stem. Als ze na “Breathing Underwater” haar eigen favoriete nummer “Happen” mag zingen, worden we bijna tot tranen toe bewogen. Het vuurwerk op de achtergrond liegt er niet om. Wat. Een. Stem.
Wie daar nog niet stil van geworden was, dan wel met de akoestische versie van “Beneath Your Beautiful”. Niet “Labrinth” op tape, maar de gitarist van dienst nam de vocals voor zijn rekening. Het publiek antwoordde dankbaar met luid applaus, ongetwijfeld een hoogtepunt van de avond. Daarna ging Sandé zelf volledig solo op de piano voor “Clown”. Geen backing vocals, geen andere instrumenten, enkel een piano en een prachtige stem. Voor “Somebody” blijft Sandé nog even op de piano, met “Babe” en “Highs & Lows” kiest Sandé opnieuw voor wat ritme in de playlist. Tijdens die laatste krijgen de backings hun gloriemoment en met hun pasjes krijgen ze de zaal zelfs mee aan het dansen.
Eindigen doet Emeli Sandé in schoonheid met “Next to Me”. Met het bisnummer “Read All About It” krijgt de zangeres terecht een staande ovatie. Haar tweede album is nog lang niet zo succesvol als haar eerste, maar met de show van vanavond bewijst ze wel dat ze nog altijd een plaats waard is aan de top. ‘Less is more’, van ons mag Emeli Sandé nog lang meegaan.
Organisatie: Live Nation
J. Bernardt - ‘Calm down’ was geen optie
J. Bernardt – Pomrad
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-24
Cis Vliegen
Jinte Deprez, beter bekend als de co-frontman van de Belgische band Balthazar, staat vanavond in de AB Club met zijn nieuw project J. Bernardt. Een nieuw muzikaal verhaal waar hij in het genre treedt van artiesten als Chet Faker en Ry X. Jinte krijgt hierbij de hulp van Adriaan Van de Velde en Klaas De Somer, ook gekend als bandleden van Pomrad.
J. Bernardt had aan één radiohit genoeg om de hele Club uit te verkopen en plande als kers op de taart zelfs een show in de grote zaal. Over succes gesproken en dat als je nog niet eens een album uit hebt!
Het voorprogramma wordt verzorgd door Pomrad, een driekoppige band die 80’s funk ter plaatse opnieuw uitvindt. Het retro hemd van frontman en geboren entertainer, Adriaan Van de Velde, past dan ook helemaal binnen het disco-funk plaatje. Pomrad brengt een energieke show waar de ritmes van alle instrumenten continu een verrassende wending nemen. Een top voorprogramma die goed dient als opwarmer, én ook de moeite is om te gaan kijken.
Het concert opent met een zachte synth-sound van Adriaan Van de Velde en een chill drum ritme van Klaas De Somer. Deze combinatie lokt Jinte op het podium die inpikt met zijn stem. Een opbouwende intro die ze plots moeten hernemen omdat er ergens een kabeltje niet ingestoken is. Hup, poging 2 en daar klinkt niet veel later de bass die zowel mijn dansbare vriend als vijand is voor de rest van de avond. Deze staat gewoon oorverdovend hard. Zeer onaangenaam aangezien de kwaliteit van de muziek in mijn oren daalt. Dit gezegd zijnde, hebben we de enkele puntjes van mogelijke kritiek al opgesomd.
J. Bernardt heeft misschien nog geen album maar weet het publiek te boeien met zijn onbekende nummers. Ze klinken direct ‘catchy’ en zeer dansbaar. Maar ook de uitstraling van Jinte speelt zeker een rol. Hij neemt het voortouw en boeit op een leuke simpele manier. Enkel op het einde doet hij even zot door het publiek in te stormen en achteraan de club op een tafel te klimmen terwijl hij blijft zingen. Werkelijk een zalig moment!
Een ander hoogtepunt is de hit waarmee het allemaal begon “Calm Down”. In plaats van kalmte schoot het publiek echt wakker en behoudt deze euforie tot het einde van de show. Ook een groot compliment aan J. Bernardt voor de manier waarop ze hun nummers live brengen. Zo spelen ze geen klakkeloze kopieën van het originele, maar geven ze er telkens een extra ‘touch’ aan.
Ondanks het kleine gamma aan songs heeft J. Bernardt toch een uur gespeeld en een uur geboeid! Ik vermoed dat een groot deel van het publiek dat er vanavond bij was, er in oktober - in de grote zaal - ook zal zijn en dat raad ik ook aan. Jinte, Adriaan en Klaas brachten voor een eerste show als headliner in België een top prestatie!
Setlist: On Fire, Lapse Of Reason, Ooh, Calm Down, India/The Question, Running Days, Interlude/High Low, Wicked Streets, The Other Man; Biss: My Own Game
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-24-03-2017/
organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Peter Doherty - Verslag van een bewogen avond
Peter Doherty
Théâtre Sébastopol
Lille
23-03-2017
Emile Dekeyser
Een last-minute beslissing leidde ons vanavond naar Peter Doherty in Théâtre Sébastopol. Dat je met Pete nooit weet wat er zal gebeuren, bespraken we al uitvoerig in de recensie van het Koninklijk Circus veertien dagen terug (http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/peter-doherty/peter-doherty-van-circus-naar-solo-artiest/ ). Toen kwamen zijn ouders mee op het podium, of Peter Sr. en Jackie deze vertoning van zoonlief Peter hadden willen aanschouwen is nog maar de vraag.
Veelbelovend begon de avond alvast niet. Toen we alvorens binnen te gaan nog een sigaret rookten en het ouderwetse theater van buitenaf wat verkenden, passeerden er om de haverklap roadies die een opdracht hadden meegekregen. “I need some paracetamol, Pete’s got a headache”, hoorden we een James Hetfield look-a-like zeggen. Toen Pete een vijftal minuten later de bus uitstapte, leek het ons sterk dat hij überhaupt niet wist waar hij was.
Eénmaal op het podium was daar echter bitter weinig van te merken. Opener “I Don’t Love Anyone” klonk verrassend scherp en toonvast. Het publiek in de all seater venue kreeg hij echter niet op de been, de Fransozen bleven braafjes in hun stoel zitten. In “Last Of The English Roses” ging hij een volledige outro op de grond liggen. “I’ve got a blinding headache” zei hij na afloop van het nummer. Wat volgde leek een gevecht met zichzelf, en zich aan het publiek optrekken lukte ook al niet. Was het een makke vertoning omdat het publiek bleef zitten, of bleef het publiek zitten door de makke vertoning?
“Down For The Outing”, “Weed Smokers Dream”, “You’re My Waterloo”, het klonk allemaal wel goed, maar echt op gang kwam het nooit, het mistte scherpte, des couilles. Met “Hell To Pay at The Gates of Heaven” leek dat wel eventjes te lukken, en “Albion” stuurde het optreden de goede weg in… maar dat was buiten Pete gerekend. Nog een laatste maal zwaaide hij achteloos en strompelde hij richting coulissen.
Eventjes op adem komen, denk je dan. Een emmer water in zijn gezicht gooien. Een flinke dosis paracetamol of wat hij ook maar verlangt, toedienen. Maar Pete kwam niet meer terug. Links werd zijn naam gescandeerd, rechts was er boegeroep. Of hoe hij uiteindelijk toch nog het publiek op de been kreeg.
Vervolgens werd het hallucinant. Bassist Drew McConnell kwam het podium op en legde in perfect Frans uit dat we Pete niet meer zouden terugzien. “Il a de la fièvre”, klonk het. Ze stelden voor om toch nog een laatste nummer te spelen: “Nous on va jouer, et vous pouvez chanter”. Binnen de 10 seconden werd de micro overgenomen, en ging er van de zanger-ad-interim meer energie uit dan van Pete gedurende heel het optreden. Toen plots quasi heel het publiek op het podium stond, was het feest compleet. Of toch quasi compleet, zo zonder Pete. Veel beterschap. En bedankt voor mijn 15 minutes of fame, daar op dat podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/peter-doherty-23-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Op die manier combineert ze de sobere als bredere omlijsting; “All the birds” , “All I need” , “Sea organ”, “Circle song” en “fFull moon” passen in dit concept en tonen de ietwat rijkere gelaagdheid . De intimiteit , gevoeligheid wordt behouden in de andere songs .
Jawel , Lou Rhodes komt aandraven met een sterke plaat door die fijne , afwisselende insteeks, die persoonlijk aanvoelen.
Dinsoaur Jr , peetvaders van de grunge, al bezig van 83, zijn aan de zoveelste jeugd toe . Tien jaar terug gaven ze al een indrukwekkende comeback, de aanzet om met regelmaat een nieuwe plaat uit te brengen . Jay Mascis is er met z’n twee kompanen van het eerste uur Murph en Lou Barlow.
We zijn toe aan de vierde plaat nu , die de vorige , het stemmige ‘I bet on the sky’ wat op het achterplan duwt. We hebben een Dinosaur zoals het moet , ‘business like usual’ , rauw, gruizig , brommend , grollend , ronkend , explosief , steeds met een hoge emo/melancho-waarde. De late 80s - 90s grunge is puur , echt, rauw. De sound primeert, magie hangt in de lucht. Dinosaur op z’n best , speels , spontaan in ervaring en kunde. Ruimte is er opnieuw voor het gitaarwerk en de bijhorende (gierende) solo’s; gebed in een gepaste dosis noise/feedback, wat we horen op “I walk for miles” en “Lost all day”.
De formule is en blijft na al die jaren fris en werkt nog even aanstekelijk . “Going down” en “Tiny” brengen ons meteen in de juiste stemming . Mooi. Af en toe klinkt het ietwat gepolijst, maar de elf songs rocken , zijn compact, uiterst genietbaar en de gevoeligheid raakt . Twee zijn er van Barlow , het snedige “Love is” en “Left/right” , die de cd besluit en ergens de lofi van Sebadoh oproept. De drie spelen nog even scherp. Sterk wat ze presteren . Dinosaur Jr is dus nog niet afgeschreven hoor
Ryley Walker is een getalenteerd sing/songwriter die met het nieuwe album ‘Golden sings that have sung’ hier definitief kan doorbreken. We hebben te maken met acht spannende, intens broeierige songs die weemoed , melancholie, kracht en doorzetting in het dagdagelijks leven kruisen . Regen en zonneschijn, opklaring en miezerigheid vinden elkaar . In no-time heeft hij een cultstatus verworven . Muzikaal graait hij in de kunde van het songschrijven, folk , psychedelica , jazz, postrock en rootsamericana . Songs die kernachtig zijn of de kans krijgen te ademen en mooi uitgesponnen worden.
Het talent uit Chicago bracht eerder ‘Primrose green’ uit. Nick Drake , Van Morrison , Tim Buckley en bands als The Doors , Grateful dead, Jefferson airplane en Wilco zijn voorname inspiratiebronnen. Leroy Bach hielp mee , die werkte aan ‘Yankee Hotel Foxtrot’ van Wilco.
In de nummers ervaren we ook ergens een connectie met ons Melanie de Biasio in sound en verwoordingen van die oude, grauwe industrie en leuke plekjes in Charleroi.
De donkere zegzang van Walker vindt zijn weg in het spaarzame, sobere spel van piano; gitaar als het bredere instrumentarium, dat hypnotiserend inwerkt. De jaren 70 zijn geworteld in de sing/songwriter en worden omgebogen in hedendaags bedwelmend materiaal.
Het regent interessante releases bij het Zweedse label Lövely Records. Eerst kregen we de voortreffelijke nieuwste van Nightmen in onze handen en nu is er de release van Rotten Mind. Deze band ligt wat in het verlengde van Nightmen: namelijk korte, krachtige en catchy songs. Maar dan wel in hun eigen stijl. Waar Nightmen in hun garagerock de nadruk op rock ’n roll leggen krijgen we hier eerder punk en rock elementen. Het is een fijne combinatie dat maakt dat we hier een album krijgen dat vrij toegankelijk is, een rotvaart heeft en bij momenten best poppy klinkt.
‘Rotten Mind’ klinkt fris, vrank en vrijuit. De tien songs zijn in een wip voorbij. Nummers die ik kan aanraden: “Dark Intentions”, “Still Searching”, “Safer Place” en de single “This I Can’t See”. Maar eigenlijk staat er geen enkele zwak nummer op dit album. Rotten Mind dat is wat je moet onthouden. Checken dus.
Toen ik de hoes van de nieuwste worp van Insanity Alert in mijn handen kreeg , deed die mij denken aan de covers van bands uit de jaren 80 zoals daar waren D.R.I., The Exploited, M.O.D., Agnostic Front… De stijl van de tekeningen stralen anarchie en onvrede uit. Het zijn precies tekeningen van een lusteloos puber die zich zit te vervelen in de klas. Muzikaal sluiten deze Oostenrijkers ook aan bij bands zoals Nuclear Assault, D.R.I., vroege Suicidal Tendencies etc… Een combinatie van trash, hardcore en punk. De songs zijn kort en krachtig en met de nodige ironie (“Why Is David Guetta Still Alive?”) en andere staaltjes van observaties (“Desinfector” of “Life’s Too Short For Longboards”). De teksten tonen een vorm van nihilisme en de songs zoeven in een rotvaart voorbij. De songs zitten vakkundig in elkaar en de overgangen en ritmewissels zijn dit eveneens. Dat maakt dat het een album lang te beluisteren blijft. Iets wat bij iets minder begaafde bands wel eens het probleem is wanneer je vijftien maal ongeveer hetzelfde over je heen krijgt. Hier dus niet zo. De refreinen zijn, typisch voor het genre, vrij goed meezingbaar. Het gitaarwerk snedig.
Dit is hun tweede album en ligt helemaal in het verlengde van hun debuut uit 2015. Op dit vlak alvast geen verrassingen. ‘Moshburger’ is een album dat weet te beklijven. Ben je een liefhebber van de crossover uit de jaren 80 en hou je van de hierboven eerder genoemde bands dan zal je hier zeker en vast plezier aan beleven.
White Willow is een Noorse progband dat elektronische, eclectische en typisch Jaren 70 progrock in zijn muziek verwerkt. Het resultaat is een origineel geluid en dito songs. De vocals van Sylvia Erichsen zijn bij momenten zweverig en dromerig en gaan mooi samen met de muziek. De songs zijn zoals eerder vermeld origineel en verrassend uitgewerkt. Of het nu met een akoestische gitaar, een mellotron of een fluit is het is grotendeels luistermuziek geworden. Wanneer je je laat meeslepen in hun muzikale wereld kom je terecht in een sprookjesachtige wereld waar het plezant toeven is.
De hoes doet mij denken aan een aantal platenhoezen van Yes (zoals “Union” of “Keys to Ascension”). Het is helemaal in die stijl gemaakt en past ook wel bij de muziek. Opener “Future Hopes” en “Silver and Gold” zijn twee prachtige tracks die een normale lengte hebben. Daarnaast bevat dit album ook twee nummers die meer dan tien minuten lang zijn. Echte klassieke progressieve nummers waarin ze hun kunnen tonen en die vele kanten uitgaan.
‘Future Hopes’ bevat vijf tracks die goed zijn voor veertig minuten muziek. Daarnaast bevat het nog twee bonustracks: “Animal Magnetism” (een cover van The Scorpions die ook al op ‘Terminal Twillight’ uit 2011 stond) en “Damnation Valley” (een instrumentale song die mij niet weet te overtuigen). Dat maakt samen 6 op 7. Toch een goeie score.
White Willow is met ‘Future Hopes’ teruggekeerd naar zijn oude stal zijnde Laser’s Edge Records en heeft een aangenaam en interessant album gemaakt.
The Picturebooks hebben met ‘Home Is A Heartache’ zopas hun tweede album uit. Het ligt helemaal in het verlengde van Imaginary Horse. Daarvoor gingen ze twee jaar op tournee in Europa en de Verenigde Staten en dat is te horen op ‘Home Is A Heartache’. Een aantal titels verwijzen er rechtstreeks naar: “On These Roads I'll Die", "I Came A Long Way For You" en de halve heimweesong "Home Is A Heartache". Het album werd opgenomen in de garage waar het duo zelf ook aan motoren werkt, als ze niet op tournee zijn.
Muzikaal valt dit Duitse duo niet zo makkelijk in een hokje te duwen. Zelf hebben ze het over biker-blues, maar die vlag dekt de lading niet helemaal. Zanger/gitarist Fynn Claus Grabke haalt zijn huilende gitaarsound uit oude gitaren die hij in pandjeshuizen en tweedehandszaken gaat uitzoeken, terwijl drummer Philipp Mirtschink zonder cimbalen speelt. In de plaats heeft hij een zelfgemaakt zootje van kettingen en bellen. En hij bespeelt die, net als zijn drums met overmaatse drumstokken en soms ook gewoon met zijn blote handen.
Wie The Picturebooks reeds live aan het werk zag, zoals vorig jaar in het voorprogramma van Le Butcherettes in de Kreun, weet dat de wild in het rond slaande Mirtschink op zich een attractie is op het podium, met daarnaast Grabke, die onverstoorbaar en ijzig cool de randjes van zijn ziel blootlegt. Maar de chemie tussen de twee werkt op een podium heel aanstekelijk.
Ook op dit album werkt die chemie en krijg je in elke track een volle, creepy sound. Die verwijst op zijn beste momenten aan The Birthday Party van Nick Cave, The Gun Club, The Black Box Revelation en Roland Van Campenhout. Ook komen ze soms in de buurt van Seasick Steve, The Dream Syndicate, Monster Truck, Green On Red en David Lynch. Niet super-catchy, geen meezingers, maar ideaal voor een lange autorit door de regen.
Meesterwerkjes zijn o.m. het opzwepende “Cactus” en het zweverig-bluesy “I Came A Long Way For You”. Ook memorabel zijn de break-upsong “Get Gone” en de industrial-blues van “Fire Keeps Burning” en “Bad Habbits Die Hard”. “Wardance” (geen cover van Killing Joke) en “Inner Demons” maken beide hun titel helemaal waar. Meezinger - dan toch - “I Need That Oooh” komt in de buurt van ZZ Top en is één van de vrolijkste uitzonderingen op dit voor de rest eerder zwaarwichtige album. “The Murderer” is een prachtige aanzet tot een murderballad, maar het nummer stopt al voor het echt openbloeit. Live zal dit met een leuke finale waarschijnlijk wel heel goed uit de verf komen.
Biker-blues is het niet helemaal, industrial-blues komt misschien al dichter in de buurt. Maar verslavend is het zeker.
De Nederlandse punkrockband Screw Houston heeft zonet de EP ‘Like Fighting Snakes’ uitgebracht. De band bracht reeds enkele EP’s uit als melodische hardcoreband, maar met de komst van een nieuwe bassist werd de muzikale horizon nog wat verder verruimd.
Toch hoor je de roots van deze band nog duidelijk op ‘Like Fighting Snakes’. De vocalen zijn helemaal clean, er ging nog meer aandacht naar de melodie en de opbouw van de muziek laat wat meer lucht tussen de brokken energie, maar voorts ademt alles op deze EP nog hardcore.
Het resultaat is heel genietbare punkrock die een heel eind verwijderd ligt van de commerciële Amerikaanse pretpunkpaden. “I Need Air” is het meest punky nummer op deze EP. “This Is Where We Part Ways” geeft (misschien met de titel) nog het beste aan wat voor moois er nog zit aan te komen. Screw Houston heeft zijn nieuwe pad nog niet helemaal tot in de puntjes afgelijnd, maar de zoektocht levert mooie songs op als “All Rise” en “Time To Breathe”.
‘Like Fighting Snakes’ is voer voor fans van Secrets, Pierce The Veil en Asking Alexandria.
Morta Skuld slaat eindelijk terug. Hun nieuwste album ‘Wounds Deeper Than Time’ is een opgestoken middenvinger naar alle trends die deathmetal recent beïnvloeden. Het is zo old-school death dat het bijna een handleiding is. Deze deathmetal is puurder en zelfs beter dan die die Morta Skuld in de jaren ’90 maakte.
Voor de Amerikaanse deathmetal-helden van weleer is ‘Wounds Deeper Than Time’ het eerste studio-album dat verschijnt sinds ‘Surface’ uit 1997. Voor de release van het album is Morta Skuld herenigd met Peaceville Records. Het album is geproduceerd door Scott Creekmore (Putrid Pile, Lividity).
‘Wounds Deeper Than Time’ is een mix van rauwe brutaliteit, aangehouden power en verpletterende riffs die onmiskenbaar gebaseerd zijn op de deathmetal van begin jaren ’90, aangevuld met een techniciteit die je tegenwoordig nog maar zelden hoort. Drummer Eric House levert hier en meesterwerkje af en drumt als een metronoom op speed. Onder meer op “Hating Life” en “In Judgment” hoor je drumwerk waar heel wat andere drummers een puntje aan kunnen zuigen.
Maar de prestaties van House zouden niet uitblinken als niet ook de rest van de band zijn stinkende best zou doen. De grunts van band-oprichter David Gregor katapulteren je van bij opener “Breathe In The Black” zo terug in de tijd, zowel muzikaal als qua onderwerpen. Ook de tandem van Scott Willecke (gitaar) en AJ Lewandowski (bas) excelleert op hoog niveau.
Frontman Dave Gregor stelt dat dit de beste line-up is die Morta Skuld al gehad heeft en dat is waarschijnlijk niet gelogen. Dit album is één aangehouden trip op het hoogste death-niveau. De kers op de taart is de sublieme titeltrack “Wounds Deeper Than Time”.
Maar eigenlijk laat Morta Skuld op dit album nergens een steek vallen. Wie zijn deathmetal graag rauw en origineel lust, moet ‘Wounds Deeper Than Time’ zeker een kans geven.
Pop/Rock
Lueur
Empusae (featuring Chve)
Consouling Sounds
2017-03-23
Wim Guillemyn
Empusae heeft al een vrij gekende basis opgebouwd met artistiek waardevolle releases. Sinds kort is Empusae een duo geworden. Chris Nesis is oorspronkelijk lid Sal-Ocin kome vervoegen. Voor ‘Lueur’ hebben ze voor de vocals beroep gedaan op Colin H. Van Eeckhout, bekend van o.a. Amenra, Chv, Kingdom …
‘Lueur’ bevat twee tracks van telkens een twintigtal minuten. De eerste song “Guiding Light” is een prachtige en langzaam opgebouwde song. Met sfeervol gehum en trance-achtige percussie wordt in de song naar een vorm van climax toegewerkt. Hij duurt misschien wel twintig minuten maar ik kan niet zeggen dat hij te lang duurt of eentonig wordt. Er werd veel aandacht besteed aan details en er valt bijgevolg veel te ontdekken in “Guiding Light”. Een sterke track dat mij doet denken aan de donkere middeleeuwen met hun kloosters en kastelen. Ook de tweede track “Retinae Tenebrae” bevat min of meer dezelfde opbouw maar bevat meer een donkere en bevreemdende sfeer. Keys en piano hebben hier een grotere rol toegewezen gekregen. In de tweede helft van de track krijgen we hier en daar wat spaarzame vocals.
Ook deze keer krijgen we van Empusae een interessante lap muziek voorgeschoteld waarmee hij eigenzinnig en origineel aan zijn oeuvre voort bouwt. Een schitterende release.
Pop/Rock
Blue Embrace (EP)
Delta Crash
Eigen Beheer/Fake Management
2017-03-23
Wim Guillemyn
In 2016 won deze Wetterse band de publieksprijs in Humo’s Rock Rally. Dit was zowat de bekroning van de gestage klim door de band. In 2015 nog geselecteerd voor de Nieuwe Lichting van StuBru, daarna 3de op het Oost-Vlaamse concours Oost.Best waarna ze een jaar later de finale in de Rock Rally haalden. Nu een jaar later is er zeven nummers tellende EP uit dat hun ambitie en hun komende tournee moet ondersteunen.
‘Blue Embrace’ werd uitgebracht in eigen beheer. Delta Crash maakt radiovriendelijke pop/rock. Fijne en melodieuze gitaarlijntjes begeleiden een stevige en degelijke ritmesectie. De zang klinkt vrij Brits eigenlijk en melancholisch. Denk ergens aan raakvlakken met bands zoals Arctic Monkeys, Blur, The Bluetones …
Zeven tracks die allen een single kunnen zijn. Praktisch allemaal uptempo en catchy. Tracks die het meest mijn aandacht trekken zijn “Far”, “Fade Out” wegens zijn enthousiasme, “How About” met zijn heerlijk galmende gitaar en het afsluitende titelnummer dat sfeervol en zweverig zich op gang trekt.
Met ‘Blue Embrace’ en de naderende lente behoort een plaatsje op de playlist van StuBru tot de mogelijkheden. Laat deze jonge honden maar los op de radio.
Black Leather Jacket, een powertrio uit de Kempen, haalde dit jaar als enige rockband die naam waardig de finale van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Ze moesten het afleggen tegen Tamino, Kai Wen en The Lighthouse, maar ze verdienen toch onze aandacht.
Zelf omschrijven ze hun muziek als luide garage-rock en dat is niet gelogen. Drie van de vier tracks op hun EP ‘Criminals’ refereren overduidelijk naar de garage-rock zoals die begin jaren ’90 gemaakt werd door bv. The Spanks, The Nomads en The Paranoiacs: luid, rauw, een beetje slordig, maar altijd catchy. “Criminal Mark” en “Troublemaker” zijn daar de perfecte voorbeelden van. Op een cliché meer of minder wordt misschien niet gekeken, maar het werkt.
Dat ze nog wel uit een ander vaatje kunnen tappen, bewijzen ze op “Drugged”. In dat bijna roekeloze nummer voegen ze een snuif punk en flink wat fuzz bij hun garage-rock. Op “Burnt Child Dreads Fire” klinken ze dan weer als een jonge, rockende versie van Oasis.
Jammer dat ze niet verder geraakt zijn in de Nieuwe Lichting, want het vuur dat deze roedel jonge wolven in zich hebben is de schop onder de kont die Studio Brussel vandaag misschien wel nodig heeft.
http://vi.be/blackleatherjacket
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Het Zesde Metaal – Tamino - 2x Ontroering in Muziekodroom
Het Zesde Metaal – Tamino
Muziekodroom
Hasselt
2017-03-17
Masja De Rijcke
Winnaar van Studio Brussel’s Nieuwe Lichting en kersvers nieuw talent Tamino kreeg een eervolle plaats in het voorprogramma van onze West-Vlamingen. Tot voor kort had deze Antwerpse jongen nog geen groot muzikaal repertoire maar hij wist toch een halfuur mooi te vullen met enkele sobere, melancholische en sferische nummers. Van deze nummers is voorlopig nog amper iets de wereld in gestuurd, maar ze klonken naar ons bescheiden mening alvast veelbelovend. Eerste Single “Habibi” die je hoogstwaarschijnlijk wel al meerdere keren op de radio hebt horen passeren werd uiteraard gekroond tot een waardige afsluiter van dit fraaie setje en was klaarblijkelijk ook het hoogtepunt van Tamino’s vertoning.
West-Vlaanderen represent in Limburg. Het Zesde Metaal ging volledig naar ‘de wuppe’ in Hasselt. Wannes Capelle, aka ‘Wantje’ uit het fenomenale Bevergem, kwam een uitverkochte Muziekodroom enkele West-Vlaamse lessen geven. Anderhalf uur fladderde hun dialect doorheen de zaal en tot onze grote verbazing leken deze mannen vrij populair te zijn bij het aanwezige Limburgse volkje. Openen gebeurde met “Paradis” van op hun laatste nieuwe album ‘Calais’. Maar het alom bekende “Naar De Wuppe” wat je ook wel niet onbekend in de oren zal klinken werd hier het warmst van allemaal onthaald. Ook het inmiddels legendarische “Ploegsteert”, de pakkende ode aan de betreurde wielrenner en enfant terrible Frank Vandenbroucke, is hier nog lang niet vergeten. Wat ons opvalt is dat hun sound, die vroeger heel fel naar kleinkunst neigde, in de loop der tijd veranderd is in een toch iets venijnigere variant die we soms wel indie-pop kunnen noemen. Zoals blijkt in de teksten van “Nie voe kinders”. Maar zoals ze zelf zeggen “’T zit godverdomme toch ollemoale goed in mekaar!’.
De prachtsongs in combinatie met Wannes’ ijzersterke teksten zorgden voor een meer dan geslaagde clubshow! En wie deze mannen zelf graag nog eens aan het werk wilt zien kan tickets bestellen voor hun in show in het Antwerpse Rivierenhof op 27 juni.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de sets in Sint-Niklaas begin maart
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De post rock liefhebbers vanuit alle hoeken van het land zakten af naar een van de meest pittoreske concertzalen die onze hoofdstad rijk is, de ‘l’Orangerie de la Botanique’. Ze hadden een verdomd goede reden om de oude, majestueuze hallen van de Kruidtuin een bezoek te brengen, want post rock legendes Russian Circles kwamen even hallo zeggen!
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: eerst kregen we een aardige show van voorprogramma Cloakroom voorgeschoteld. Al snel bleek dat slechts een minderheid al van deze driekoppige band uit Indiana gehoord had vóór aanvang van het concert. Ter hunner verdediging: Cloakroom begon pas aan hun tocht over de paden van de post rock in 2012, in tegenstelling tot 2004 in het geval van Russian Circles. Met slechts één album op de markt hebben ze nog alle tijd om hartjes te veroveren in post rock land. Cloakroom speelt degelijke post rock met een vleugje stoner en doom hier en daar. Het was een erg sereen concert, voornamelijk met dank aan zanger/gitarist Doyle Martin’s esoterisch stemgeluid. De band bracht ons een mooie show, maar ook niet meer dan dat. Een waarlijk gezellige, rustige opwarmer voor de overweldigende intensiteit die erop volgde.
Want als de act van Russian Circles iets was, dan was het verdomme wel intens! Persoonlijk was ik meer vertrouwd met hun oudere werk en ik had me dus verwacht aan een eerder intieme, mijmerende performance met een beetje groove tussendoor. Het tegendeel bleek waar! De eerste helft van de show was gedrenkt in een rauwe, primitieve maar toch zo gesofisticeerde emotionele energie die we eerder kennen uit post black metal acts zoals Downfall Of Gaia. Het geheel had een heel intense, wanhopige toets over zich. Terwijl golf na golf melancholie het (licht overbevolkte) publiek overspoelde, raakten de toeschouwers steeds meer bedwelmd door de hitte, de energie, de trance, de muziek.
De drukte in het publiek was misschien een beetje oncomfortabel, maar anderzijds schiep het ook een gevoel van eenheid en overgave van de individualiteit aan de alles opslorpende sfeer. In tegenstelling tot Cloakroom is Russian Circles een instrumentale band, maar iedereen kon ergens diep in zich wel een ongesproken schreeuw horen weerkaatsen.
Recente en nieuwe songs overheersten de show, maar het was geweldig om te zien hoe zelfs de kalmere songs uit de eerste albums, zoals “Harper Lewis” en “Youngblood” , op het podium tot leven kwamen en openbarstten. Wat een verschil met de albums! “Vorel”, een nummer uit het laatste album ‘Guidance’, blies iedereen omver terwijl “Afrika” en “Mota” hen voorzichtig weer opraapten. Met het aanbreken van de tweede helft van het concert, maakten de getormenteerde riffs en groovy ritmes van de post metal plaats voor een meer sobere, intieme en gevoelige post rock finale.
Conclusie: Russian Circles is een band met een onverwacht vermogen om je niet alleen in het diepste van je ziel te raken, maar er ook een enorme portie groove tegenaan te knallen. Een band die je simpelweg moet gezien hebben, je zal er geen spijt van krijgen!
Setlist Russian Circles: Asa – Vorel – Deficit – 309 – Afrika - Harper Lewis – 1777 – Mota – Mladek - Youngblood
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/russian-circles-17-03-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Tom Chaplin, beter bekend als de leadzanger van Keane, is helemaal terug van weggeweest. Hij staat vanavond in een uitverkochte Orangerie met zijn eerste soloalbum ‘The Wave’. Een autobiografisch werk waarin je ‘the sound van Keane’ herkent, maar ook een ontdekking hoort naar ‘een eigen stijl’. Samengevat is het een overwegend pop-rock album met verrassende invloeden vanuit andere genres. In ‘the charts’ scoort het alvast goed!
Het verhaal achter ‘The Wave’ is de rode draad van de show. Tom spreekt hier openlijk over zijn verleden maar met een knipoog, omdat er kinderen in de zaal zijn. Zo fluistert hij het woord drugs net verstaanbaar genoeg door zijn micro met een geniepig glimlachje. Hij heeft genoeg gehad van die periode en is klaar om op een andere manier in het leven staan. Zo zegt hij: “I’ve learned to accept the things instead of changing them.”
Gedurende de show spreekt hij over zijn relatie en hoe zijn vrouw een speciale plaats verdient in zijn leven. Zo creëert Tom warme momenten bij de nummers “Solid Gold” en “Hold On To Our Love”. De teksten krijgen meer kleur dankzij het verhaal dat hij vertelt.
Tom wordt ondersteund door vier muzikanten. Alle vijf brengen ze een brave show waarbij de nummers klinken als de originele nummers op de cd. Kortom, ze geven dus een top sound, maar weinig verrassingen. Staat het publiek te wachten op eindeloze solo’s? Ik denk het niet. Het hoofdingrediënt is de stem van Tom Chaplin en deze lost alle verwachtingen in. Ook zijn sympathieke uitstraling, verhalen en continu contact met het publiek zorgen dat hij de hele show draagt. Hij is een frontman die weet wat hij doet.
De setlist is op en top. Mocht ik op voorhand eentje samengesteld hebben dan was dit hem geweest! Tom zorgt voor een mooie afwisseling tussen het solowerk en Keane nummers. Zijn grootste Keane hits komen aan bod, maar overheersen niet in de show. Het is zijn solowerk dat centraal staat en heeft mij op veel momenten Keane doen vergeten.
Ik geef toe: ik hoopte vanavond Keane te zien. In plaats hiervan zag ik Tom Chaplin en heb Keane geen seconde gemist. Zijn solowerk is super net zoals zijn performance en zijn stem. Het is ook hiervoor dat je gaat kijken en niet voor het talent van de muzikanten op het podium. Deze spelen braaf zijn nummers zonder zelf in de spotlight te staan.
Samengevat: heb je hem nog nooit gezien? Vind je zijn solowerk goed? Tweemaal ‘ja’? Dan is Tom Chaplin live een absolute aanrader!
Setlist: Still Waiting, Hardened Heart, Bend & Break, Solid Gold, I Remember You, Silenced By The Night, Hold On To Our Love, Clear Skies, Worthless Words, Bring The Rain, Bedshaped, The River, Quicksand, Better Way, Sovereign Light Café, The Wave, Crystal Ball; Biss: Cheating Death, The Lovers Are Losing, See It So Clear, Somewhere Only We Know
Organisatie: Botanique, Brussel
The Black Heart Procession – So(m)bere pracht
The Black Heart Procession + Sam Coomes
Handelsbeurs
Gent
2017-03-16
Simon Van Extergem
Sam Coomes mag ons opwarmen. Voor mij een nobele onbekende. Blijkbaar maakt hij deel uit van het duo Quasi. Maar ook dat doet bij mij geen belletje rinkelen. De man maakt gebruik van een keyboard, drumcomputer en een knoert van een stemvervormer om zijn muziek ten berde te brengen. De muziek heeft iets circusachtig. Maar dan circus muziek op een keyboard uit de jaren 80. Ook termen als Sega of Mario springen mij te binnen. Zijn stem doet mede/ondanks de stemvervormer denken aan Sparklehorse en Daniel Johnston. Dus niet de beste zangers, maar wel een mooi stemkleur.
The Black Heart Procession komt deze avond integraal hun debuutalbum (toepasselijk ‘One’ geheten) spelen. 4 jaar na de split worden de koppen nog eens bij elkaar gestoken om dit pareltje uit de muziekgeschiedenis voor ons te brengen. Waarvoor alvast een grote dank-u-wel. Pall Jenkins en Tobias Nathaniel worden bijgestaan door 2 Serviërs: Tobias op accordeon/Hammond en Boris op drums/viool.
De toon wordt van bij de start gezet, door de donkere tonen van de piano en het onheilspellende gehuil van zaag. Al snel blijkt dat de kracht van hun bijna 20 jaar oude debuut nog steeds zeer sterk is. De muziek klinkt nog altijd modern. Het klinkt onheilspellend, donker, triest, krachtig, prachtig, dreigend, sterk, zwak,…
Het optreden straalt een prachtige soberheid uit: geen spectaculaire lichtshow, het publiek niet aanspreken tussen de nummers, sobere kledij in donkere kleuren. Niet de band staat in de schijnwerpers, maar wel de muziek. Zo hoort het te zijn. De plaat wordt van begin tot einde gespeeld.
En als extraatje krijgen we nog 3 bisnummers. Hier is er wel ruimte om het publiek te danken en uit te leggen waarom ze nu op tour zijn gegaan. Het laatste bis nummer “Borders” is een nieuw nummer. Het kaderen laat ik aan u over. Maar ver moet je het niet zoeken. Een heel goed nummer trouwens. Na 1 uur en 20 minuten zit het er jammer genoeg alweer op.
The Black Heart Processiib maakt muziek waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Toch verlaat ik de magnifieke zaal met een smile op de lippen na het horen van zoveel ‘oor’ verblindende schoonheid.
Pics homepag Caroline De Meyer - Indiestyle.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Traams – Onstuimigheid en Speelsheid in elkaar verweven!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het was me het avondje wel binnen het genre , met Traams en Car Seat Headrest …
Traams stond hier als support, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Organisatie: Botanique, Brussel
Car Seat Headrest – Indierock ten top!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Het was me het avondje wel binnen het genre , gezien Traams als support stond, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Organisatie: Botanique, Brussel
St. Grandson stelt overtuigend zijn debuut voor
St. Grandson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-15
Wim Guillemyn
Twee jaar terug won deze singer-songwriter ‘De Nieuwe Lichting’. Nu is zijn debuut ‘Wildfire’ klaar en komt hij hem hier voorstellen. Met een complete band als ruggensteun. Het concert was uitverkocht en bestond hoofdzakelijk uit jonge twintigers.
Om het publiek op te warmen kregen we Flo als voorprogramma. Een meisje en een gitaar. Het viel op dat ze een goeie stem had. Eigen nummers en een cover (“Crazy” van Gnars Barkley) kregen we te horen. Ook bracht ze een song die ze gisteren had geschreven. Amai, ze heeft een ferme stem. Flo zelf was spontaan en ontwapenend. Een goed voorprogramma.
Daarna was het tijd aan St. Grandson die voor de gelegenheid een vijfkoppige band was. Het podium stond vol: Korg, synths, Nordpiano, cello, gitaren, drums en bas… De zanger en schrijver van het album ‘Wildfire’ maakte zijn alter ego voor een stuk waar… Hij ziet er een beetje uit als een heilige kleinzoon of een ideale schoonzoon. Hij straalt weinig rock ’n’roll uit. Maar het is nog altijd de muziek en de intensiteit die telt. Meteen vanaf het begin viel het gelaagde en volwassen geluid van de muziek mij op. Ze klonken ook als een echte band en niet als een gelegenheidsbandje. De indiepop die gebracht werd bevatte wat verscheidene elementjes: soul, pop, dromerig rock… Vanaf song 3 kwam het concert echt op dreef met het mooie en sfeervolle “I Swear I Want”. Een pareltje. De single “Growin’ Older” volgde en het publiek was nu helemaal mee. Voor één nummer werd er nog een mandolinespeler uit het publiek gehaald. Voor de bisnummers werden nog twee nummers gespeeld: één zonder en één met de band. Hij slaagde erin met zijn muziek om het publiek stil en dan weer uitbundig te krijgen.
St. Grandson stelde overtuigend zijn debuut voor. Een volwassen plaat dat eerder tijdloos lijkt te klinken en dat voor een breed publiek geschikt is.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Coca Cola sessions)
Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur . De electropop/trippopgrooves zijn een rode draad in haar soloplaten En die platen zijn sinds de comeback ‘Hairless toys’ van 2015 beduidend experimenteler geworden , de sfeervolle , dampende , funkende , soulvolle electropop is eigenzinnig en grillig . Ook de opvolger zit in hetzelfde elan. Negen songs , die tussen de 5 à 8 minuten duren , hebben een cinematografische, cabareske, filmische inslag . Sommige zijn kunstwerken geworteld in het Moloko concept , het best te horen in “Whatever” en “Romantic comedy” . De eerste nummers kloppen aan bij Dresden Dolls van Amanda Palmer en de laatste zijn meer muzikale schetsen. Nergens wordt haar verleden verloochend. Dat maakt het album fantasievol en sprankelend.
Tien songs in nog geen dertig minuten, gitaarpunkrock’n’roll , woede die letterlijk schreeuwend en zingend wordt uitgeperst! White Lung is een kwartet uit Vancouver , drie wild angry ladies en 1 gitarist, die al toe zijn aan hun vierde plaat, de langste totnutoe in de rij. Vroeger werk klokte zelfs af op een negentiental minuten en eentje was er van nog geen 22 minuten. Sleater- Kinney on speed! Mish Barber-Way is de frontvrouw die tekeer gaat . Ze kunnen rocken als vanouds , maar hier doen ze een buiging naar de poprock. Het materiaal is toegankelijker , gelaagder en de woede meer ingehouden. Toch druipt het speelplezier er vanaf en hebben we een plaatje vol fijne , gebalde rocksongs.
Een zooitje ongeregeld is Yak , twee Britten en 1 Nieuw- Zeelander . Het trio brengt vunzige , smerige , vuile garagerock’n’roll/grungerock . Muzikale chaos , verwarring , waanzin , waarbij de instrumenten heen en weer zwiepen of kunnen rondvliegen . Dit is sensationele teringherrie, snedig , scherp , opwindend , gek . Splinterbommen zijn het, kort, krachtig of uitgesponnen met noisy , piepende tunes . En toch wordt de melodie niet het uit het oog verloren . Hier kloppen Nirvana , Mudhoney, Soundgarden in hun jeugdjaren aan en zijn ze een voorname inspiratiebron; in dit concept kun je niet omheen Thurston Moore, ook al zo iemand die graag de songstructuren uit hun context gooit!
Dertien verwilderde songs , Yak zorgt ervoor!
Nederlands 
Français 
