Het Zweedse Nightmen bracht verleden jaar hun opzwepende debuut ‘Fifteen Minutes of Pain’ uit. Ik herinner mij vooral de frisheid, hun puntige en bondige songs gestoken in een rock ’n roll jasje. Garage rock met catchy elementen. Op hun tweede release doen ze dat nog eens over. ‘Can’t Avoid Succes’ bevat 11 tracks die tussen één en drie minuten lang zijn. In de opener “Over You” zit alles samen gebald in een minuut tijd. Soms is dat voldoende. Op “Summer Shakes” krijgen we mooie achtergrondkoortjes te horen en op “Summer Moon” en “Why” voel je de adrenaline pompen. Op sommige tracks refereren ze aan de jaren zestig en op andere meer aan de jaren zeventig. Maar telkens goed gemaakt en gebracht.
Is dit vernieuwend? Nee, maar wel verslavend. Dit klinkt als muziek die recht vanuit het hart komt. Niet teveel opgesmukt en zonder veel poespas. Net als op hun debuut hoor je hier en daar nummers die je doen denken aan The Ramones, The Sonics of Dead Moon om maar enkele bands te noemen. Ook hun tweede full album bezit de puntigheid, de bondigheid en genoeg variatie om de luisteraar te blijven boeien. De nodige catchy refreinen zorgen ervoor dat het zich in je hersenpan vastzet.
Can’t Avoid Succes”’ is een waardige en geslaagde opvolger voor ‘Fifteen Minutes of Pain’.
Les één voor nieuwe bandjes die een eerste plaatje uitbrengen : Val met de deur in huis en zorg dat uw eerste song al meteen het kot afbreekt. Dat hebben ze bij het Gentse Firefang goed begrepen, “Crazy” is namelijk een binnenkomer van formaat, een razende brok ontvlambare garage-rock die ons meteen bij de keel grijpt. De manier waarop frontman Steven De Poorter in die helse opener de boel aan flarden schreeuwt, geflankeerd door een muur van ontbolsterd gitaargeweld, is echt wel fameus. Verder verkent Firefang met verve alle uithoeken van de garage-rock en daarbuiten. Bij momenten doen ze dat wild en onstuimig, elders dan weer slepend en emotievol.
De Poorter zijn gitaar is gedoopt in een substantie vervaardigd uit Crazy Horse water aangelengd met een geut Cobain-lotion, een bijtend goedje dat nog eens werd overgoten met een Gun Club buskruitmengsel.
Zelf hebben ze het over garage-grunge. What’s in a name? maar het is nog zo gek niet. We horen flarden Nirvana in “Nothing” en “One Day”, en we herkennen het zwaar onderschatte Come in sluipende songs als “I Sing I Sing” en “In A Home”. Als we het bij hedendaagse groepjes gaan zoeken, dan komen we steevast bij The Wytches terecht, ook zo een bandje die overtuigend uitpakt met een lekker smerige rock’n’roll sound en een hoop kwieke songs.
De garage-rock in Vlaanderen is op vandaag nog maar een eng wereldje, maar we mogen er met Firefang een verdomd sterk bandje bij verwelkomen.
Liefhebbers van bands zoals Linkin’ Park of Bring Me The Horizon zullen hier wel van houden. De vergelijkingen slaan niet enkel op de vocals maar ook muzikaal zijn er overeenkomsten. Het verschil is dat ze een klein beetje meer de nadruk leggen op dance en elektronische elementen in hun nu-metal muziek. De ene keer gaat het eerder de nu-metal (zoals bij “3%”) en de crossover kant op, terwijl je de andere keer dan eerder een alternatief dance nummer voorgeschoteld krijgt (zoals in “Deeper”). Maxime Keller die voor de vocals zorgt, is ook actief bij Smash Hit Combo. Een aantal songs zijn wel de moeite om te ontdekken zoals “Gospel/Warsongs” (een catchy rocknummer op een bedje van spacy synths), “Wish You Where Dead” (waar ze Linkin’ Park doen herleven) of “My Own Private Sasha Grey” (mooi opgebouwd).
Boars heeft een album afgeleverd dat niet uitschiet in originaliteit. De referenties zijn nogal overduidelijk. De gloriejaren van dit genre is ook al een tijdje voorbij. Maar het heeft wel een heel degelijk album gemaakt, dat minstens even goed is als hun grote voorbeelden, met vakkundig in elkaar gestoken songs.
Opnieuw hoogstaande metalcore van eigen bodem! Royce komt uit de Kempen, ontstond uit de assen van het fijne Angelskin en liet enkele maanden geleden met ‘Embrace Yourself’ een eerste EP op de wereld los. Op dit plaatje horen we een band die een lekkere mix van brute metalcore, punk en posthardcore serveert en daarbij meesterlijk agressieve stukken met rustige, ingetogen passages weet af te wisselen. Zo doet Royce ons regelmatig denken aan de streekgenoten van Campus, een band die we enorm weten te smaken maar ook liefhebbers van bands als Bring Me The Horizon, Trivium of Bullet For My Valentine zullen de acht lekkere tracks weten te smaken. 'Embrace Yourself' staat als een huis maar het zijn vooral de drie laatste songs “I Draw The Line”, het rustige en heerlijke intermezzo “Though Anyting PT I"en de fantastische meezinger “Carry Me” die er boven uit springen.
Zelf deze fijne band ontdekken kan via http://roycetheband.com/ .
Nog maar half bekomen van de intrigerende set van Band Of Horses een dag eerder in de AB of daar was al meteen een tweede hoogstandje met Strand Of Oaks , het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter .
Zowel met band als solo geeft hij zijn materiaal een sneer en balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamerican van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized .
Er zijn al een handvol platen uit , maar het zijn de laatste ‘Heal’ en het pas verschenen ‘Hard love ‘, de laatste wat meer omfloerst van keys/synths, die de definitieve doorbraak betekenden en de man terug op tournee brachten.
Anderhalf uur werden we gekluisterd aan de grond en kregen we rockvertier om u tegen te zeggen , bezwerend , broeierig als dynamisch. De songs , 11 in totaal, diepten ze op z’n Crazy Horse uit tot op het bot .
Hier was vanavond een gretig spelend bandje aan het werk , die een allesverslindende, vernietigende set speelden . Ze haalden fors uit, dienden mokerslagen toe en het spelplezier droop er van af . Classic rock hoeft soms niet meer te zijn als je Showalter en de zijnen hoorde spelen .
“Hard love” zetten ze met twee in en het vuur zat er meteen in, strak en rauw begon het, strak en rauw eindigde het . Een heerlijke trip in z’n totaliteit . We werden heen en weer geslingerd in die intens broeierige, spannende aanpak , gierende gitaarsolo’s vlogen om ons heen. Showalter hield als een volleerd dirigent het muzikaal boeltje onder controle. We zagen een Michael Gira, Adam Granduciel , Neil Young. “Shut in” , “Goshen 97 en “Heal” van het gelijknamig debuut waren bomdroppers , maar ook van het recente album hadden we heerlijke pareltjes , “Radio kids”, “On the hill” , “Taking acid & talking to my brother” en “Rest of it” , gekenmerkt van een repetitieve, zweverige tune . Eventjes konden we naar adem happen en dreef de intimiteit , gevoeligheid boven met “Cry” en “Plymouth” . Doeltreffende eenvoud . Publiek als band zaten op dezelfde golflengte. Wat een speelsheid en gedrevenheid. We hadden een communicatieve Showalter die ons deed nadenken over hekelthema’s en pleitte voor samenhorigheid .
Dit was een set buiten categorie. Laat de festivals maar komen voor Strand Of Oaks . De komende week nog te zien in de Zwerver, Leffinge . Je bent gewaarschuwd voor deze tsunami!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/strand-of-oaks-27-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jason-anderson-27-02-2017/
(dank ook aan Motherlovemusic)
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Jain , Ancienne Belgique, Brussel op 25 februari 2017
Als dochter van Franse expats is Jain overal thuis, en is ze als geen ander de belichaming van een bonte mix aan genres. In 2008 kruisen de wegen van de 23-jarige reizigster met Yodelice. Hij is meteen gewonnen voor haar unieke eigenheid. Het vermogen van de jongedame om haar alledaagse belevenissen in papier om te zetten, zoals enkel een oude man van de blues dat zou kunnen, en haar naadloze mengeling van electro- en synthinvloeden springen hem meteen in het oog. Samen werken ze verscheidene projectjes uit die het midden houden tussen beatmaking en Afrikaanse percussie, en sleutelen ze haar nummers bij naar een volledig unieke sound.
Het concert begon pas later . Eerst was er een bommelding in de nabije omgeving , waardoor alles moest ontruimd worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jain-25-03-2017/
Org: Live Nation
Een uitverkochte Botanique zag dat Sohn, het pseudoniem van Chris Taylor, zichzelf alweer wist te overtreffen. Met behulp van een liveband en snedige beats kroop hij onder de huid van iedere toeschouwer in de zaal. In 2012 reed hij de muziekindustrie binnen met “The Wheel” en liet meteen een grootse indruk na. Naast samenwerkingen met onder meer Banks, Kwabs, Lana Del Rey en Aquilo is hij vooral bekend voor zijn solowerk. Zijn debuut ‘Tremors’ verscheen in 2014 en begin dit jaar kwam zijn tweede ‘Rennen’ uit. Een album dat volgens ons zijn debuut niet kon overtreffen. Toch bleken de songs live wel een meerwaarde en pasten ze perfect in de set.
Tegenwoordig lijkt het er op dat Sohn minder zwaarmoedig door het leven gaat. Zijn hoodie met kap heeft hij in de Botanique ingeruild voor een frisse T-shirt met een vrolijke hoed. Hij komt dan ook op als een spring-in-het-veld en maant het publiek meteen aan om te beginnen klappen. Niet veel later begint hij erg smooth aan zijn set met “Tempest”. Voor de gelegenheid heeft hij drie extra muzikanten bij zich: een drummer die voor extra power zorgt, een toetsenist die voor meer beats zorgt en een manusje van alles die zowel zang, beats als kracht bijbrengt. Het tilt de show van Sohn al meteen een niveautje hoger.
Al die instrumenten zorgen voor een unieke sfeer die Sohn zo herkenbaar maken. Het gaat van ferme slagen in het gezicht naar strelingen over de rug. Soms zit het in éénzelfde nummer vervat. Zo begint “Harbour” erg saai maar eenmaal je helemaal in de song geraakt, ontploft het en gaat het door merg en been. Zo is ook de show van Sohn, het gaat soms wat traag maar door zijn breekbare stem blijf je meegaan in het verhaal van liefde en hoop.
“Signal” neemt wat gas terug en laat ons op een zwoele manier kennis maken met de zaal. Met sexy beats bouwt hij op naar een climax die ontspoort en ons met felle lichten verblindt. Een epische outro waarvan we nog steeds niet goed zijn. De lichtshow is ook een sterke meerwaarde. Het gaat bij de rustige momenten erg klein en subtiel tot het bij de hevige momenten alle kanten uitschiet en zo de muziek versterkt. Het is geen indrukwekkende batterij lampen en lichtjes, maar meer is niet nodig om de hele zaal te begeesteren. Het publiek houdt zich niet meer en gaat volledig los.
Toch blijven ze vooral rustig dansen en staan ze met open mond te kijken naar een goedgemutste (hoewel hij een hoed droeg) Sohn. Hij blijkt opgetogen over de grote opkomst en benadrukt dan ook verschillende keren hoe dankbaar hij wel niet is. Soms komt hij over als een sociaal incapabele kerel en dat maakt het helemaal charmant.
In nummers als “Tremors” en “Dead Wrong” wordt Sohn bijgestaan door een vrouwelijk bandlid die een extra stem verzorgt. Dit geeft een sterke extra dimensie en versterkt het live gevoel. Vooral de nummers van de nieuwe plaat Rennen komen live veel beter uit de verf. Het geheel is dansbaar maar tegelijk toch gesofisticeerd genoeg om de klasse van de artiest er in te herkennen.
Toch blijken het vooral zijn oude nummers te zijn die echt in het geheugen gegrift blijven. Zo komt het duo “The Wheel” en “Artifice” als apotheose midden in de set. “Het gaat lawaaierig worden”, waarschuwt Sohn ons. Het publiek gaat wild en de temperatuur gaat de hoogte in. De beats penetreren het lichaam en aan energie is er geen tekort. De mensen beginnen mee te klappen en de sfeer zit er helemaal in. Toch gooit de man na deze twee songs het roer helemaal over en speelt hij met “Paralysed” een ontroerend nummer. In plaats van euforisch te dansen, beginnen de traantjes te rollen.
Met “Hard Liquor” knalt hij nog een laatste keer alles uit zijn machine om daarna als een echte rockster het podium te verlaten. Het spreekt voor zich dat de man nog moet terugkomen voor de verplichte bisnummers en met “Rennen” heeft hij zowat de perfecte terugkomer. Een breekbaar nummer waarin zijn stem er uit springt. Het valt op dat hij zowel hoge als lage noten aankan, het verzorgt een klein beetje kippenvel. Omdat een set moet eindigen met dansen spaart Sohn zijn recentste hit “Conrad” voor het einde. Het publiek gooit nog voor een laatste keer alle beentjes los om daarna voldaan de zaal te verlaten.
Sohn blijkt live echt een meerwaarde te zijn op zijn studiowerk. Hij geeft wat meer body bij zijn songs, verzorgt grootsere nummers en laat vooral de lichten spreken. Dit alles in een blender zorgt er voor dat Sohn een must see is voor de muziekliefhebber. De man weet te ontroeren maar tegelijk verzorgt hij ook een euforische sfeer. Het is een unieke muzikant die alles aankan en dit op een podium ook echt kan, hoedje af.
Setlist: 1. Tempest 2. Proof 3. Signal 4. Tremors 5. Dead Wrong 6. Bloodflows 7. The Wheel 8. Artifice 9. Paralysed 10. Harbour 11. Falling 12. Lights 13. Lessons 14. Hard Liquor
Bis: 15. Rennen 16. Conrad
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Het spelplezier droop van de Band Of Horses , de uit Seattle afkomstige rootsband rond Ben Bridwell . De vijf leden gingen gretig te werk op het podium en werden telkens sterk onthaald . Het warme ontvangst deed hen enorm veel deugd in de ruim anderhalf uur durende set ; broeierige , snedige rootsamericana werd gedrenkt in gevoeligheid en melancholie. “It’s good to be back here” . Letterlijk werd de band uitgewuifd . Band Of Horses tekende zijn eigen Steeple chase in een uiterst aangename , aantrekkelijke en verrassend mooie liveset.
Ze zijn een goede tien jaar bezig en we onthouden zeker oudjes ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) met de rootsclassics “Is there a ghost” en “Funeral” . Ze zijn toe aan hun vijfde plaat ‘Why are you OK’ , die geïntroduceerd werd op Rock Werchter en nu uitgediept in het clubconcert .
Het amicale bandje heeft met de jaren een evenwicht gevonden van rootsamericana, indiepop en classic rock , met een knipoog naar Grandaddy. Niet voor niks stond Jason Lytle in voor de productie, keys/elektronica sijpelden door in die doorleefde , broeierige, sfeervolle, dromerige indie/alt.americana. In de liveset waren deze eerder beperkt en namen de gitaren het overwicht, gedragen door de indringende, intense zangpartijen van Bridwell en zijn band.
Na de charmerende begroeting werd de set sfeervol en verzorgd op gang getrokken door “For Annabelle”. Als snel werd een tandje bijgestoken en klonk het kwintet steviger, de drums zweepten de boel op, de gitaren spraken . “The first song” , “NW Apt” en het nieuwe sterke “Casual party” waren rockende sterkhouders .
De songs van de recente , wisselvallige plaat waren goed verdeeld in de set. De overtuigende “Throw my mess”, “In a drawer” het bijna tien minuten durende “Dull times , the moon” selecteerden ze . Het zijn net deze die de typische BOH spanning , intensiteit hebben , mooi opbouwen , aanstekelijk klinken , friste uitstralen, doorleefd zijn van gitaarslides en enkele stroomstoten toedienen .
Nog moois van dit met de andere songs in hun oeuvre met “St Augustine” ; zeker het tweede deel van de set met “Laredo” , “Great salt lake” , “Too soon” en “13 days” , hun eerbetoon aan JJ Cale .
Jawel er was ruimte voor intimiteit toen ze met z’n twee een innemende “No one’s gonne love” speelden . Muisstil werd het in de sobere omlijsting en de breekbare zangpartijen. Kippenvel muziek. In het eerste deel hadden we nog de ingetogen “Marry song” en “Older” . Een mooi overzicht tot wat BOH in staat is .
Hen omarmen deden we op eind met hun twee classics “Is there a ghost” en “Funeral”; die door hun broosheid, extravertie en emotionaliteit diep raakten . Ze kregen een ferme schop onder de kont en de fellere, gedreven gitaar- en keys partijen zinderden na . Ook het broeierige “The general specific” moest niet onderdoen en paste perfect bij de twee .
De laatste platen zijn misschien minder spraakmakend dan in de begindagen, live is het band die er staat , charmeert en met hart en ziel speelt. Band Of Horses heeft nog lang niet afgedaan en tekende zijn eigen Waregem Koerse in een puike , overtuigende liveset!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/band-of-horses-26-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Kapitan Korsakov – Woedende Passie!
Kapitan Korsakov + Hypochristmutreefuzz
Muziekodroom
Hasselt
2017-02-25
Laurens Dekock
De rustige avond in Hasselt staat in sterk contrast met wat Muziekodroom ons voorschotelt: de maffe gasten van Kapitan Korsakov en het onuitspreekbare Hypochristmutrofzoiets … Hypochristmutreefuzz
Het tweede opent de avond, geen gemakkelijke taak om dit voor Kapitan te doen. Deze avond niet met vaste bassist Sander Verstraete, maar met Kapitans drummer Bert Minnaert (op Facebook bekend als Siegfried Burroughs).
Met hun even onuitspreekbare albumtitel (‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’) doen ze dit echter verbazend goed. Hun set begint met “Finger”, wat tevens de opener van hun debuutplaat is. Hij komt aan alsof je op een standaard avondje uit wat speed door de neus jaagt. Niet enkel de knotsgekke catchy riffs, maar ook de doodsenge blikken die frontman Ramses het publiek injaagt, zijn hier de oorzaak van.
Het ding met Hypo is niet dat ze zo goed zijn. Het is elke schreeuw, elk akkoord en elke groove dat een stoofpotje van woede, energie en gelukzaligheid doet borrelen vanuit de diepste krochten van het menselijk lichaam. Als het overkookt? Dan loop je als een halve gek maniakaal door de zaal te dansen (of toch iets wat er op lijkt). De muziek is niet alleen ‘nuts’, het maakt je ook effectief ‘nuts’.
Na het hervullen van een frisse pint authentieke Crystal, kan Kapitan Korsakov zijn set beginnen. Dit doen ze met twee nummers (“The Looder” en “Sylvie”) van hun eerste plaat en wat mondvocht richting het publiek. Dit laatste vergeven we Pieter Paul al snel op seconde 40 van “When We Were Hookers”. Al snel ontstaat er al een heuse vleeshoop midden van voor. Pieter Paul reageert tevreden en gaat er voor de rest van het optreden een stuk verder over.
De set smeert de drie platen egaal uit over een set van meer dan een uur uit. Na vier nummers van de debuutplaat wordt er met “Spitting Over The Edge” en “Strobo Stripper” naar de recentste plaat overgeschakeld. Twee nummers die aan de steeds hoger wordende vleeshoop live hun ding doen. Van de tweede plaat vullen “Proud Flesh” en “Cancer” de set aan en zorgt de tijdloze klassieker “In The Shade Of The Sun” de set af. Hiermee heeft de band ook hun meezingmomentje gehad.
Een avond als deze eindigen kan enkel door de twee explosieven bij elkaar te voegen. Het resultaat? Een ‘Tsar Bomba’ van een afsluiter. Voor een mashup van “Sheep Dip” en “Very Friendly Fire” kropen enkele leden van Hypo bij op het podium. Ramses op gitaar, Thijs Troch op de Moog-synthesizer en Elias Devoldere op floortom. Het resultaat is een verschroeiende (voor sommige nuchtere mensen iets te langdradige) trip die wat weg heeft van een Swans-nummer.
Twee bands, één brok energie, gemengd met wat woedende blikken. Pieter Paul zei ooit eens in een interview voor Spoor 8 dat die woede gewoon passie is. Wel, dat is misschien wel de perfecte beschrijving voor Kapitan Korsakov live: woedende passie!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Moet ik hem nog voorstellen? Netsky, het pseudoniem voor Boris Daenen (27), is een Belgische dj en producer in het ‘drum and bass’ genre. Zijn artiestennaam is gestolen van het computervirus ‘Netsky’. Het idee van deze naam is om te vermijden dat fans zijn muziek illegaal zouden downloaden, want mochten ze dit proberen , hadden ze kans op het virus.
Netsky zijn carrière startte in 2009 met de hit “Moving with you”, sindsdien is hij niet weg te slaan van de radio. Vervolgens bracht hij twee albums uit, ‘Netsky’ (2010) en ‘2’ (2012). Deze werden gesmaakt door het Belgische publiek en vonden zo hun weg naar de rest van de wereld. Enkele grote festivals en Mia’s later verscheen zijn meest recente album ‘3’ (2016) met de monsterhit “Rio”.
Vanavond speelt Netsky een thuismatch in het Antwerpse Sportpaleis. Ik ben benieuwd wat Netsky, een gevestigde waarde en trots binnen de Belgische muziekindustrie, ons zal brengen!
Goed begonnen is half gewonnen - Netsky opent zijn show met spektakel. Hijzelf, omgeven door een gordijn van lasers, steekt een toorts aan en wandelt traag maar gestaag onder opzwepende muziek naar zijn podium. Werkelijk een opener van formaat waar het publiek van smult. Zo een opener heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat het publiek direct mee is, het nadeel dat de lat hoog ligt voor de rest van de show. Zo probeert Netsky dit niveau te behouden met visuals, de strijkers van het Brussels Philharmonisch Orkest, gasten, een MC etc. maar niet altijd met succes.
De visuals die hij gebruikt zijn beelden die ik moeilijk kan linken met zijn muziek. Zo zie je tijdens het nummer “High Alert” beelden van een baby. Er is waarschijnlijk wel een betekenis, maar in het algemeen vind ik de visuals overbodig.
Het Brussels Philharmonisch Orkest is in theorie een tof concept en leuk om naar te kijken, maar helaas zitten ze nog verder verstopt dan Netsky en zit er precies weinig leven in. Hun talent wordt enkel gebruikt voor simpele riffjes. Hier zie ik een gemiste kans.
Maar laat die visuals en dat orkest maar worst wezen. Het publiek en de sfeer leiden hier geen seconde onder, want de gasten komen wel tot hun recht. Zo zien we Sara Hartman met het nummer “High Alert” en Paije met “Who Knows”. Beiden zijn een schot in de roos!
Ook de MC is weer van de partij en weet het publiek te boeien en niet in herhaling te vallen. Hij is in mijn ogen de kracht van de avond die zorgt voor een verbinding met de fans. Dit in tegenstelling tot Boris die dat absoluut niet doet. Enkel op het einde van de show neemt hij de micro in de hand om het publiek te bedanken voor zijn droom die uitkomt ‘optreden in het Sportpaleis’.
De rest van de show is een museum aan hoogtepunten. Netsky zijn hele repertoire komt aan bod en hij verwent zijn publiek meer en meer naar het einde van de show. Zo mag Michael Schack ook verschillende keren zijn talent op de drum tonen. Dit zijn voor mij de beste momenten!
Ook de bis is er niet naast. Netsky komt eindelijk dichterbij, tot op het podium dat zich in het publiek bevindt en zingt de tekst van het nummer “Anticipate”. Hierbij gebruikt hij een stemvervormer en wordt hij begeleid door zijn toetsenist en een violist. Het akoestisch gedeelte duurde maar even waarna de party drums al snel volgende.
Als laatste nummer komt de monsterhit “Rio”. Boris en zijn twee muzikanten staan achter een trommel en doen samen de percussie. Niet veel later volgde er hopen confetti en halfnaakte Braziliaans getinte danseressen. Een ware climax om een show mee te eindigen.
Ik ben er zeker van. De fans van Netsky kregen de show waarvoor ze kwamen. Er was sfeer, entertainment en zijn beste nummers kwamen aan bod.
Een downside voor mij was de afstandelijkheid en afwezigheid van Boris. Hij bespeelt misschien wel een instrument, maar het had geen verschil gemaakt als hij achter een draaitafel had gestaan. De ‘live’ is degelijk te danken aan Michael Schack en zijn drum.
Netsky was vanavond een maestro van weinig woorden, een muzikaal genie met gouden mixen of een super artiest die dit Sportpaleis heeft laten dansen en genieten. Voor herhaling vatbaar!
Setlist: Running Low, Thunder, High Alert, Work it Out, Everyday(remix), Be the One(remix), We Can Only Live Today, Who Knows, Love Has Gone, Higher, Higher(remix), Iron Heart; Biss: Anticipate (remix), Come Alive, Rio, Rio subtropic mix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/netsky-25-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jauz-25-02-2017/
Organisatie: Live Nation
We zijn al lang gewoon dat Kortrijk met zijn legio bands en met De Kreun stevig op de Belgische landkaart staat. Deze keer mocht het Gentse collectief uit de Church Of Ra club (Amenra) zichzelf komen bewijzen. En dat deden ze met verve. De Kreun kon nogmaals eens op hun grondvesten daveren.
Over het voorprogramma Wife kunnen we kort zijn: overbodig. Een streepje bas met honderden effecten deden de meeste fans van Oathbreaker de toog en de rokersruimte opzoeken.
Oathbreaker is heel eclectisch en vat verschillende genres samen. Ik noem er enkele op: punk rock, heavy metal, avant-garde, black metal, post-hardcore, hardcore punk, post-metal, metalcore, crust punk, d-beat, sludge metal, screamo, shoegazing, en post-rock. Ze hebben het vooral van hun experimentele wat ‘zachtere’ intro’s en explosies waar pakweg de Vesuvius een theelampje blijkt te zijn. Zangeres Caro schreeuwt het uit met haar misthoorn, Lennart creëert met zijn zessnaar het geluid van hoogovens, pletwalsen en stansmachines tegelijkertijd. Gilles en Wim zorgen voor een daverende ritmesectie. Opener “10.56” vertelt iets over haar jeugd. Al bij het tweede nummer “Second Sun of R” worden gedurende een zes minuten durende raid onze botten en trommelvliezen vakkundig gebroken en gescheurd. En ga zo maar verder. We proeven her en der de erfenis van Thurston Moore. Het was zo typisch als het Belgische weer: Herfstweer in de lente, storm met felle rukwinden, hagelbuien en een zeldzame opklaring.
10.56/Second Sun of R/Being Able to Feel Nothing/Where I Live-Where I Leave/Stay Here – Accroche Moi/Needles In Your Skin//Glimpse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/oathbreaker-24-2-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wife-25-2-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Zimmerman – Eenzame klasse in een topconcert!
Zimmerman + Dvkes
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-22
Didier Becu
Hart per hart veroveren, het is de moeilijkste, maar nog altijd de meest efficiënte methode. Misschien is het de verslavingsfactor wel (we zagen ze drie keer op tien dagen tijd!), maar de indierockdeuntjes van Dvkes (uitspreken als Dukes en het is de laatste keer dat we het zeggen) hebben een dubbele functie. Enerzijds liedjes die geboren zijn voor een plaatsje op De Afrekening (gewoon omdat het oorwurmen zijn), maar hoe meer je ze hoort (zowel op een schijfje als op een podium) des te meer je merkt hoe veel meer er in zit! Luister aandachtig, en ontdek de vele prachtige details.
Het is blijkbaar een gewoonte geworden van Joos Houwen, Antoni Foscez, Maxim Helincks en Pieter-Jan Janssen om via “Mockingbird” met de deur in huis te vallen. Een stevige indierocker met verslavend refrein dat meteen de juiste Dvkes-toon zet, lees krautrock ombuigen tot radiovriendelijke indiepop.
De immer sympathieke Joos straalde, want hij zag ook wel dat de Balzaal van de Vooruit naar zijn nieuwe troetelkind wilde luisteren. Terecht! De rest van de set kwam natuurlijk grotendeels uit hun onlangs verschenen debuut. Het opzwepende “Untie Your Hands” waarvan binnenkort een video online uitkomt, het nijdige “What Are The Odds” of de perfecte afsluiter “The Boy Who Cries Wolf” dat misschien qua titel een hoog A-Ha-gehalte heeft, maar voor de rest onder te brengen valt onder de naam verslavende psychedelische indiepop. Joos dankte het publiek en hij wist ons te vertellen dat we een fantastisch optreden zouden zien van Zimmerman. Klopt geheel, maar we hadden er al eentje gezien, twee voor de prijs van één dus!
Het zijn grote woorden, wel gemeende, maar met ‘The Afterglow’ heeft Zimmerman één van de mooiste lp’s van dit jaar gemaakt. Door het sabbatjaar van Balthazar lees je wel eens vaker dat we met drie spin off’s zitten (Warhaus en J Bernardt) en hoewel je wel ergens de gemeenschappelijke factor erin kan horen (roots kun je niet wegtoveren) is Zimmerman toch een ander, bloedstollend mooi, verhaal.
Bij Balthazar bassist, maar bij zijn eigen geesteskind is Simon Casier de frontman en zanger. Bijgestaan door Senne Guns op keyboard (dat deed hij ook bij Tomàn) en de briljante Laurens Billiet op drums (een man met een jazzopleiding en dat hoor je!)
Gewapend met twee micro’s begon Simon met het fantastische “Someday Maybe” aan zijn set van twaalf nummers. Drie minuten wondermooie pop waarin onmiddellijk duidelijk werd dat dit concert zou overheerst worden door melancholie en hoogstaand vakmanschap. Simon beheerst uitstekend zijn gitaar, maar ook zijn stem. En ja voor de muggenzifters, sommige songs konden op een Balthazar-plaat staan, maar dat maken ze niet minder mooi!
“Choices” werd het tweede en ééntje die niet op het prachtdebuut staat, gevolgd door “All Eyes On You”, een song vol weltschmerz dat je willen of niet blijft mee neuriën. Maar dat was niet meer dan het begin, het aanstekelijke “Liar”, het ontroerende “You Won My Heart” met Noémie Wolfs als de (te verwachten) guest of “Hard To Pretend” waarmee Casier bewijst dat Zimmerman meer is dan zo maar een tussendoortje. Wie dat denkt, moet maar eens naar de afsluiter” I Don’t want It That Bad” luisteren.
Eenzame klasse gebracht in een topconcert. Correctie: twee topconcerten!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag Wouter De Sutter
Organisatie: Democrazy, Gent
Few Bits - Een onderschatte band
Kitebase + Few Bits
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-02-22
Nick Nyffels
De AB Club programmeerde twee door vrouwen geleide acts. Kite Base was het internationale deel van dit tweeluik: dit is een duo bestaande uit Ayşe Hassan, de bassiste van Savages, hier ook op bas en Kendra Frost, die de zang, gitaar en keyboards voor haar rekening nam. In die duo-bezetting zorgde een drumcomputer voor de beats. Postpunk zoals bij Savages is Kite Base niet, maar de klank was niettemin sterk schatplichtig aan de jaren tachtig. Het begon met schuivende elektronica en Hassan’s brute bas. Peter Hook is ongetwijfeld een van de inspiratiebronnen van Hassan. De nummers schipperden tussen ruwe elektronische klanken en pop: Front 242 meets London Grammar, met een vleugje New Order. Hassan stuiterde de ganse show in het rond, zoals we haar kennen bij Savages. Naar het einde toe haalde Frost stevig uit op gitaar. Kite Base was interessant, maar niet wereldschokkend ; een bandje met nog flink wat progressieruimte.
Few Bits is een zeskoppige Antwerpse band rond zangeres Karolien Van Ransbeeck die ondanks de lovende kritieken wat onder de radar blijft hangen. Veel airplay krijgt deze onderschatte band in Vlaanderen niet, wat jammer is. In de AB-Club kwamen ze hun tweede album ‘Big Sparks’ voorstellen, en er was heel wat familie aanwezig om de band te steunen. De band begon hun set met “Sweet warrior”. Few Bits krijgt dikwijls de stempel dreampop opgedrukt, maar wij hoorden vooral een band die heel goed nagedacht had over elke noot en elke klank, in de sporen van Alex Calier’s Hooverphonic. De stem van Van Ransbeeck doet trouwens ook heel erg aan die van de verschillende zangeressen van Hooverphonic denken.
Heel kunstige pop dus, uitvoerig uitgewerkt, refererend naar The Blue Nile en Prefab Sprout. Van Ransbeeck nam halfweg solo over, op akoestische gitaar, in de stijl van Suzanne Vega, waarna de band mooi inviel en het concert wat steviger werd met meanderende gitaarpartijen. Het hoogtepunt van de set begon als een soundscape, vintage Eno & Lanois, met gitaren die stevig mochten uitbreken. Tijdens de bis mocht het zevende los-vaste bandlid ook het podium op, en werd een nummertje opgedragen aan de talrijke familieleden in de zaal.
Few Bits musiceerde op hoog niveau, hoog tijd dat deze ambachtslui van perfecte popparels de erkenning krijgen die ze verdienen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bat For Lashes , de Britse band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , is toe aan haar vijfde plaat . De gothicfolkzangeres heeft niet meer het bereik van de doorbraak “Daniel” uit ‘Two sins’ , maar de kenmerkende stijl en haar indringende , hemelse stem zijn bepalend en tonen een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze neemt je mee in een apart tragisch verhaal waarbij de bruidegom op weg naar zijn bruiloft omkomt bij een auto-ongeluk. Zijn verloofde , die gebroken achter blijft , besluit in kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken , zielsalleen . Dit is het thema van ‘The bride’ ; Natasha Khan neemt je muzikaal mee in dit verhaal . Sobere, spaarzame en sfeervolle arrangementen sieren de sound , veel harp en viool krijgen ademruimte in een pakkende sound van onmacht , ingehouden woede en hartverdriet. Pijnlijk! We vinden niet direct een single in die sfeervolle , donkere , hemelse sound , wel een pracht van pure klanken, gedragen door haar sterke stem .
Toch hebben we een paar bijzondere songs in dit klankenspectrum, “Sunday love” door z’n lichte grooves , “Never forgive the angels” door z’n verbetenheid en “Widow’s peak” door de percussieve ritmes en praatzang .
Etherische pop , die Kate Bush, Curve , Cocteau Twins , Dead can dance en Bel canto doet opborrelen …
De postrock van Inwolves , het project rond Karen Willems , benadert een soundtracksfeertje door het klankenspectrum. We hebben de kenmerkende grauwe , onheilspellende, donkere tunes, maar ook de stemmige, lichtvoetige als stevige die kleurrijk klinken in z’n totaliteit . Op die manier kruist een verlatingsgevoel met een plaats van samenkomst.
Inwolves was gestart als soloproject van Karen Willems (drumster van Yuko en Zita Swoon Group) en wordt aangevuld met Jürgen De Blonde (Köhn, de Portables) en Ward Dupan (Low Vertical) . De toetsen klinken soms als een kerkorgel , die een beklemmend sfeertje creëren en de feedbacks kunnen niet omheen Sunn o))) .
Experiment en traditie zijn met elkaar verweven in dit album . Laat de sound toe je verbeelding te overmeesteren ...
Corinne Bailey Rae mag dan al een goede tien jaar bezig zijn , ze is nog maar toe aan haar derde plaat , die zes jaar na de vorige verschijnt , ‘The sea’. De uit Leeds afkomstige sing/songschrijfster onderscheidt zich in warme, sfeervolle r&b soulpop . De songs hebben een lichte gloed en klinken dieper door jazzy , funky grooves, gedragen door haar pure, intieme vocals. “Stop where you are” zal hier de meest extraverte in het genre zijn .
Op de vorige donkere plaat had ze het verlies van haar echtgenoot te verwerken. Met haar nieuwe levenspartner, producer Steven Brown nam ze deze op. De songs zwieren heen en weer tussen de oude 60s-70s elementen en de huidige hippe stijl. De twaalf songs ervaren we als aangenaam luistervoer , lichtvoetigheid met een sombere en positieve reflectie, ideale achtergrondmuziek om de avond door te brengen.
De Nederlandse retro-rockers van Batmobile brengen het nieuwe album ‘Brand New Blisters’ uit. Het is het eerste nieuwe, reguliere album van deze cultformatie in twintig jaar als we het split-album ‘Cross Contamination’ met Peter Pan Speedrock even buiten beschouwing laten.
Batmobile heeft al meer dan dertig jaar internationaal succes met zijn opzwepende psychobilly en speelt overal ter wereld. De band staat in het genre aan de top en werd ook al reeds bejubeld met twee tribute-albums van bands van over de hele wereld.
‘Brand New Blisters’ is van begin tot eind psychobilly en rockabilly van de bovenste plank. Met dit album maken ze de concurrentie nog eens duidelijk hoe hoog de lat ligt voor wie in dit genre net zo goed of beter wil doen.
Soms sluipt er een beetje punkrock (“Demolition”) of bluesrock (“Never Gonna Stop”) in hun psychobilly, maar dat maakt het voor iedereen interessant. Ondanks de beperkte bezetting van het trio wordt op ‘Brand New Blisters’ gekozen voor een mooi vol geluid waarin elk bandlid zijn ei kwijt kan. De hippies krijgen een rake veeg uit de pan in “Motherfuckin’ Hippy”. Uitschieters zijn voorts onder meer single “Apeface”, “From The Get Go”, het zwoele “Rest In Peace” en “Big Bob”. Af en toe weet Batmobile nog te verrassen. “Spider Sylvia” begint bijna twee minuten lang als een treurige ballad om dan alsnog het tempo op te drijven.
De meeste van de vijftien tracks rocken en swingen dat het een lieve lust is en behandelen de voor het genre klassieke onderwerpen (“Killmachine” en “Rest in Peace”), maar vaker gaat het net zo goed gewoon over muziek, zoals op “Rock & Roll and Alcohol” en “It’s Rock & Roll”. Batmobile is only rock & roll, but we like it.
Het nieuwe album ‘Mastosaurus’ van de Belgische band King Hiss blinkt van ambitie om buitenlandse podia te veroveren. Dat is ook de meest logische stap als je in eigen land het hoogste bereikt hebt. Ze stonden reeds op Graspop en Pukkelpop, veel hoger kan je in dit genre niet mikken. De bende van zanger Jan Caudron mag zich met ‘Mastosaurus’ onder de arm warm lopen om in de Europacup van de stoner-metal te gaan spelen, met een geluid dat het midden houdt tussen Gojira en Mastodon. Ook komen ze soms in de buurt van Baroness en Cowboys & Aliens. Ze zitten meestal in het straatje van de desert-stoner-rock zoals Kyuss en Queens of the Stone Age en soms neigen ze meer naar de metalvariant (Down, Corrosion of Conformity).
Het stembereik van zanger Jan Caudron werd al vaak bejubeld. Op dit tweede album zet hij opnieuw een knalprestatie neer en steekt hij bv. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero naar de kroon. Maar het zou oneerlijk zijn om het succes van King Hiss alleen op zijn rekening te schrijven. De andere muzikanten leveren net zo goed puik werk. Muzikaal en productioneel is dit overigens helemaal top.
King Hiss is gegroeid sinds ‘Sadlands’, het vorige album uit 2014. Alles op ‘Mastosaurus’ klinkt een stuk organischer en de composities zitten nog beter in elkaar. Minder pletwals en meer nuances. Doorheen het album wordt het verhaal verteld van een anti-held die gedoemd is om te mislukken.
Opener “Homeland” is als drijfzand, het nummer sleurt je traag maar onverbiddelijk mee en peuzelt je beetje bij beetje op. Ook “Tourniquet” kent geen genade. Daarna openbaart King Hiss de drie echte parels van Mastosaurus: het overrompelende “Black Sea, Slow Death”, het magistrale “We Live In Shadows” en titeltrack “Mastosaurus”. Alledrie zijn ze ongemeen hard en sterk.
Het album gaat door met mokerslagen als “Stuck In A Hole”, “Egomaniac” en “Killer Hand”. Het afsluitende stukje piano vormt het orgelpunt van een fantastisch album.
Mantra is een Franse prog-metalband met songs die, zoals de bandnaam al laat vermoeden, doorspekt zijn met veel repetitieve elementen, maar dan aangevuld met heel wat subtiele muzikaal-technische hoogstandjes. De complexiteit is dezelfde als die je soms ook in moderne jazz tegenkomt.
In hun songs op Laniakea, hun tweede album en opnieuw verschenen bij Finisterian Dead End, schuiven deze Fransen telkens na een paar tellen op naar een volgend ritme om de luisteraar aan vast te binden. Ze zijn bezwerend en hypnotiserend, maar nooit slaapverwekkend.
De hoogtepunten van Mantra op Laniakea zijn zonder meer de lang uitgesponnen tracks “Inner Cycle” en “Visions In The Cave”. Ook titeltrack “Laniakea” en “Marcasite” zijn pareltjes. Afsluiter “Dead Sun” neemt met bijna dertien minuten toch net iets te veel tijd om te blijven boeien, maar je merkt wel dat er met veel overgave en talent gemusiceerd wordt.
Mantra is een ontdekking voor de liefhebbers van complexe prog-metal. Fans van Fates Warning, Evergrey en Treshold kunnen dit eens een kans geven.
Muzikaal zit de Spaanse psychobillyband Screamers & Sinners helemaal in het straatje van Mad Sin, the Monsters en Batmobile, met als extraatje een heel aanstekelijke sax en soms een mondharmonica. Geregeld zit er ook een snuif Spaanse folk in deze psychonilly. Met The Revenge of...El Sacamantecas, de opvolger van ‘Demon Tales’ uit 2015, brengen deze Spanjaarden dit tweede album uit op het Belgische Drunkabilly Records.
Inzake onderwerpen kruidt Screamers & Sinners sinds 2012 zijn ruige psychobilly met elementen van de Baskische folklore. ‘The Revenge of...El Sacamantecas’ gaat over het Spaanse equivalent van de verschrikkelijke boeman. Dit wezen is op zoek naar babybloed en menselijk vet. Gesneden koek dus voor een volledig psychobilly-album. Enkel “Ahogate” van de Baskische punkband RIP is geen origineel Screamers & Sinners-nummer, maar werd door de band zo bewerkt dat je nauwelijks een verschil merkt. In “Horror Ladies” zit zelfs wat van Mano Negra, nog een band die Spaans en Engels al eens door elkaar durfde te halen. Alle songs hebben een meer dan goede drive en zijn catchy als een Spaanse peper.
Voor wie nog twijfelt aan de credibiliteit van deze Spaanse band: Doyley van Demented Are Go en Klingonz kwam meezingen op “Tutankhamun”, één van de hoogtepunten van ‘The Revenge of...El Sacamantecas’. Andere positieve uitschieters zijn “100 Maniacs”, “Ospitaleko” en “Taxidermia”.
Wie zijn psychobilly al eens graag met wat Spaanse peper mixt, zal smullen van deze Screamers & Sinners.
Female Fronted Metal gecombineerd met symfonische elementen en progrock? De combinatie die het Duitse Düsterlust poogt te brengen klinkt veelbelovend maar is het jammer genoeg niet. Dit gezelschap ontstond in 2010 en had enkele jaren nodig om tot de huidige bezetting te komen. Met weinig resultaat want dit titelloos album (wat eigenlijk een re-issue is van hun debuut uit 2014 die ze onder de bandnaam Dark Desire uitbrachten en nu gereissued wordt met drie bonustracks) rammelt langs alle kanten. De elf tracks stuiteren ongecontroleerd alle kanten uit en tonen een band die van geen hout pijlen weet te maken. Enerzijds komt dat door een totaal onsamenhangende mix van death metal, symfonische metal, hardrock en elektronica (waaronder een aantal vreemde soundscapes), anderzijds brengt Düsterlust de ene rommelige riff en dito tempowisseling na mekaar en blijken de diverse composities zeer matig. De stem van frontvrouw Regina Beatric Rumpel mag dan een pluspunt zijn, het kwaad is al lang geschied.
Soit, wie toch interesse heeft in deze Duitsers kan gerust surfen naar https://www.duesterlust.com/ .
De muzikale meerwaardezoeker mag zijn bast nat maken! Met de tweede plaat van het Nederlandse Ortega brengt het fijne Consouling Sounds opnieuw een release uit om u tegen te zeggen. Voor ons is dit donkere werkstuk dan wel de eerste kennismaking met het viertal uit Groningen, snel zullen we dit gezelschap niet vergeten. ‘Sacred States’ telt amper vijf songs maar klokt wel pas af iets onder het uur.
Ortega serveert in die tijdspanne een melancholische, donkere mix van sludge, doom, drone en postrock en postmetal. De vier bandleden vullen daarbij mekaar perfect aan. Zo gaat het geschreeuw van vocalist Richard Postma letterlijk door merg en been terwijl de ritmesectie als een mokerhamer op je hersenpan inhakt. De afwisselende en soms ingetogen gitaren van Alex Loots vormen het ideale complement en tillen het loodzware geheel naar een hoger niveau. Songs als “Strong Eye” en “Descending Ladders” zijn verplichte kost voor liefhebbers van Cult Of Luna en Neurosis terwijl fans van Amenra ongetwijfeld smullen van onze favoriet “Maelstrom” . Song nummer 4 “Crows” duurt dan weer negentien minuten, refereert naar het iconische My Dying Bride en haalt het tempo een flink stuk naar beneden. Afsluiten doet Ortega met “Void” waarna er opnieuw een versnelling hoger wordt geschakeld.
Grote klasse, deze Noordenburen!
Ontstaan in Brussels had deze band op zijn vorige releases nog hip hop invloeden. Op hun nieuwe album laten ze deze achterwege om resoluut de elektronische weg op te gaan. En met succes. Het album klinkt goed, onderhoudend en voldoende alternatief. Een kruising ergens tussen o.a. de synths van The Knife, Goose en de dance beats van Daft Punk. Alles overgoten met een sausje van trance, triphop en drum&bass. Toegankelijk maar niet alledaags. Ik kan mij zo een feestje tijdens een gig in één of andere Marquee voorstellen. De muziek leent er zich uitstekend voor. Een deel van het kwartet komt uit de experimentele jazz ( Martin Daniel en Dorian Palos) en dat hoor je aan de muziek. Nee, er zijn geen jazz invloeden aanwezig. Wel wordt de experimentele drang hier in goede en beluisterbare banen geleid. Vocals worden spaarzaam gebruikt. Dit veelal ter ondersteuning van de sfeer en de muziek. Naast het weglaten van de hip hop elementen werd er ook voor dit eerste full album met een nieuwe drummer gewerkt: Martin Méreau. In de ontwikkeling van hun nieuwe sound werd ook een beroep gedaan op de diensten van producer François Gaspard.
Wie graag elektronische muziek hoort die een beetje afwijkt van de geëffende paden moet beslist ‘Three’ van Glü eens checken.
Glü heeft al een mooi live parkoers afgelegd (o.a. Dour, Couleur Cafe, ProPulse…) en ze zijn nog aan het werk te bewonderen op de volgende concerten : 4/5 : Kinky Star (Ghent), 6/5: Soirée Puur belge @ VK (Molenbeek), 24/6 : Vecteur (Charleroi) ...
Om meteen met de deur in huis te vallen: Kino Kimino oftewel het alter ego van Kim Talon componeerde met ‘Bait Is For Sissies’ een opmerkelijke punkpopplaat die begeestert van begin tot eind, en onderstreept het muzikale vakmanschap en het talent van deze dame. Toegegeven, heel wat luisteraars zullen dit plaatje ontdekken dankzij de samenwerking van Talon met Lee Ranaldo en Steven Shelley, de ritmesectie van het goddelijke Sonic Youth of door producer John Agnello die ook aan de knoppen zat bij Kurt Vile. De echte ster is echter wel degelijk Talon zelf die haar poppunksongs magistraal weet te vermengen met puntige, tegendraadse en bijwijlen vreemde indierock. Songs als “Passion”, “Pale Calico” en “Loincloth” lijken zo uit de nineties te komen en doen de hoogdagen van de indierock even herleven.
The Chainsmokers – Roken is dodelijk eentonig
The Chainsmokers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-21
Kim Loosvelt
De populariteit van het EDM dj-duo The Chainsmokers schoot het voorbije jaar de hoogte in. Ze beheersten de hitlijsten met onder meer “Roses”, “Don’t Let Me Down” en “Closer” en stonden afgelopen zomer op talrijke festivalpodia. Hun concert in de AB was dan ook op enkele minuten uitverkocht, wat betekent dat om en bij de tweeduizend mensen gisterenavond naar Brussel afzakten om de mannen aan het werk te zien. Jammer genoeg trakteerden ze dat publiek niet op een dik feestje met vele meezingers, maar wel op een meer zwakke , zichzelf herhalende set.
Het publiek – dat verrassend genoeg niet hoofdzakelijk uit 18-jarige meisjes bestond – had er nochtans zin in. Alex Pall en Andrew Taggart worden onder luid gejuich onthaald, iedereen is klaar om te dansen en zijn longen leeg te schreeuwen. De opener wordt een remix van “Closer” die al snel het tempo opbouwt en uiteindelijk ontploft in een eerste climax, vanzelfsprekend begeleid door rookkanonnen die ook voor een eerste keer tot ontploffing komen. Op het begin van de set werkt zo’n opbouw uitstekend, maar helaas werden we om de paar minuten op exact dezelfde manier gestimuleerd om uit de bol te gaan en had het op den duur het tegenovergestelde effect.
Na een kwartier is het duidelijk hoe de show in elkaar zit. Taggart en Pall laten de ene remix na de andere los op het publiek. Ze overspoelen ons met trapbeats en drum & bass, afgewisseld met fragmenten uit bekende nummers en af en toe een van hun eigen hits. Deze worden zonder meer verkracht door opnieuw over te gaan in een climax waarin drum & bass de overhand krijgt. Door deze formule ononderbroken te hanteren, maken ze twee grote fouten: ze brengen te veel verschillende dingen door elkaar en steunen veel te weinig op de kracht van hun eigen singles. Het resulteert in een publiek dat er bij momenten lichtjes teleurgesteld en ongemakkelijk naar staat te kijken.
Maar de mensen zijn gekomen om te dansen en geven niet zo snel op. Er worden verwoede pogingen gedaan om toch het feestgevoel te behouden door op de hoogtepunten de lucht in te springen en mee te zingen als er dan eens iets herkenbaar door de boxen klonk. Met hun eigen singles “All We Know”, “Kanye” en “Roses” krijgen The Chainsmokers iedereen mee. Taggart zorgt voor enkele entertainende momenten door stukjes live te zingen bij “Closer” en “Paris”. Dat hij geen geboren zanger is, wisten we al langer (dat maakte zijn optreden op de MTV VMA’s pijnlijk duidelijk), maar hier bewijst hij niettemin dat hij een degelijke stem bezit. Gecombineerd met zijn looks is dat genoeg om het publiek toch een beetje te doen zwijmelen.
Voorts vallen we van het ene genre in het andere, zo horen we onder meer fragmenten uit “Mr Brightside” (The Killers), “What’s My Age Again” (Blink 182), “Sweet Nothing” (Calvin Harris & Florence Welch), “Put In Work” (A$AP Ferg), “Under The Bridge” (Red Hot Chili Peppers) en “Yellow” (Coldplay). Op zich goeie nummers, maar hier worden ze ingeperst tussen harde elektronische sounds en gaat het effect totaal verloren.
De hele set is een beetje een verwarrende mix van elementen en het lijkt alsof The Chainsmokers niet kunnen kiezen wat ze nu precies willen brengen: dance, hiphop, rock, pop of toch maar drum & bass.
Oké, het zijn dj’s en we wisten op voorhand dat ze lustig gingen remixen. Maar het was iets te veel van het goede en na een tijdje ook gewoon heel erg voorspelbaar (het observeren van de mensen op de balkons kon ons al snel meer boeien dan de muziek). En dat ze hun eigen hitsingles er als verplichte nummertjes tussen gooiden en na een minuut al weer lieten overgaan in iets anders, was een collectieve ontgoocheling.
Hadden we te hoge verwachtingen? Is het omdat ze er zelf niet veel zin in leken te hebben? Is het omdat de show niet op maat gemaakt is voor een zaal als de AB? Al deze zaken zullen er wel in meespelen, maar we houden in elk geval een zware teleurstelling over na dit concert. De succesformule die ze op hun hits hanteren, poppy dance-nummers die worden gecombineerd met een vrouwelijke zangstem en af en toe ook die van Taggart, kwam nergens in deze set terug. De interactie met het publiek werd tot een minimum herleid en we waren stiekem opgelucht toen “Don’t Let Me Down” het laatste nummer bleek te zijn.
Voor wie de jongens nog een kans wil geven: op donderdag 29 juni palmen ze de main stage van Rock Werchter in.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Bayonne, ook bekend als Roger Sellers, is een Amerikaanse muzikant afkomstig uit Texas. Hij is begonnen in 2011 in het genre folk, americana en is geëvolueerd naar elektronica, ambient. Hij staat vanavond in de Witloof Bar en weet toch enkele nieuwsgierige te lokken, waaronder mezelf.
Bayonne is een solo artiest en dat is ook zijn trademark. Aan de hand van een ‘loopstation’, effectpedalen, twee trommels, een cimbaal en zijn stem doet hij alles. Ondanks het feit dat hij achter een tafel staat en daar van allerlei knopjes bedient, mag je hem geen DJ noemen. Hij maakt de muziek, op enkele sounds na, live.
Zijn nummers klinken als eindeloze refreinen die zichzelf continu heruitvinden. De ‘downside’ hiervan is dat zijn formule vrij voorspelbaar is. Je hebt een deuntje, dan wat geluidjes, zijn stem, dan meer geluidjes, vervolgens de drum en dan al het voorgaande samen.
Live klinkt Bayonne echt goed! Zijn stem en de sounds zijn perfect afgesteld. Aan het begin gaat zijn drum door je lijf en smul je van de ritmes die hij tovert, maar aangezien deze formule ieder nummer terugkomt, neemt de kracht hiervan af. Desondanks het patroon weet Bayonne boeiend te blijven en een honger naar meer na te laten.
Bayonne staat op het podium te trippen in zijn eigen wereld. Hij staat geen seconde stil, beweegt zenuwachtig heen en weer, aait de muren, staart opvallend veel naar het plafond, … Ik herhaal, te trippen in zijn eigen wereld. Helaas geen tastbare wereld voor het publiek dat vooral stil staat en zelfs zit. Langs de ene kant spijtig, maar langs de andere kant is het leuk om naar hem te kijken en te zien hoe hij opgaat in zijn muziek. Ook na iedere drumsolo gooit hij zijn stokken op de grond om ze vervolgens terug te zoeken.
Samengevat: Bayonne is een leuke ontdekking, brengt zijn muziek op een geloofwaardige manier, klinkt perfect, maar neemt je helaas niet mee in zijn ‘trip’. Dat is je eigen verantwoordelijkheid.
Ik heb er van genoten en raad hem zeker aan als je van chille elektronische muziek houdt met een ambient sfeertje errond.
Setlist: Intro, Appeals, Waves, Hammond, Living Room, Falls, Sincere, Omar
Organisatie: Botanique, Brussel
Tom Odell – Grootse show en set!
Tom Odell
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-20
Johan Meurisse
Tom Odell is een groots artiest , wat duidelijk was na dit geslaagd uitverkocht optreden in de AB! En hij is nog maar toe aan z’n tweede plaat . Hij heeft een goed geoliede band achter zich die de ingetogen, sfeervolle en aanstekelijke songs een boost geven . Op die manier worden we meegevoerd in de gevoelige , stekelige opbouw, het bredere concept en de extravertie die de nummers krijgen. Odell ontpopt zich als een charismatische zanger en entertainer .
We waren al verkocht tijdens de passages van z’n debuut ‘Long way down’ , en kregen vorig jaar nog een voorproefje van die sterke tweede ‘Wrong crowd’ op Pukkelpop . Net als toen speelde hij een strakke , gedreven , emotievolle set . Hij mag deels gekluisterd zijn aan z’n piano en zich concentreren op zijn stem , hij weet ten gepaste tijde het publiek te betrekken en ze mee te krijgen . Kennis , kunde en talent waren de elementen van de grootse, pakkende show.
Met vijf waren ze , en vooral de dubbele percussie zorgt voor uptempo’s, dynamiek, diepgang, intensiteit en spanning. Odell manifesteert zich sober, elegant, gedreven als een jonge Elton John , Billie Joel en Jerry Lee Lewis op z’n piano. En ja, ergens borrelt hier ook een Ben Folds Five.
Vele meisjes en vrouwenharten sloegen sneller op die sings van Odell , die hen meteen in de juiste stemming bracht met “Still getting used”. “I know” volgde , werd uitgediept en onderstreepte de zangkwaliteiten van Odell , die heel wat variabelen aanbracht en rechtveerde bij z’n fans op de eerste rijen .
“Wrong crowd” wordt sfeervol ingezet , bouwt op en boeit door de tempowissels en de dansbare electro grooves . Ongelofelijk ook hoe de andere leden Odell vocaal ondersteunen ; Het gevoel dat je zondermeer na deze drie songs nahoudt , is dat dit een live band bij uitstek is! Het warme onthaal , de sterke respons , het gaf net dat ietsje meer in gretigheid, overgave en enthousiasme.
“Concrete” is er dan eentje die met twee begint en crescendo gaat. Een sneeuwbaleffect met een heerlijke samenzang. Het zeemzoete aspect dat we ervaren op plaat wordt omgebogen naar opwinding . De single “Can’t pretend” kunnen we onder dezelfde noemer plaatsen . Het publiek blijft bij de leest, dat aangenaam geniet , heupwiegt en Odell op handen draagt . Een beleven dat we al hadden op bands als Keane en Elbow , die dezelfde kaart trekken in hun livesets.
Er wordt wat gas teruggenomen met nummers als “Sparrow” en “Heal” . Ze zijn breekbaar door de sobere omlijsting en het vocale talent . De intimiteit overheerst. Een puik opgebouwd “Here I am” doorbreekt de ‘big dramatic’ aanpak en krijgt een stevig jasje aangemeten . “Hold me” intrigeert door de adrenalinestoten . Op “Entertainment” floreert Odell heen en weer en zet hij enkele danspasjes . Tot slot tekent “Another love” voor die samenhorigheid waar het publiek naar hunkerde en worden we letterlijk uitgewuifd .
Odell heeft nog een sterke bis in petto , “Grow old with me” kroont zich tot sterkste song van de avond , en kruist moeiteloos extravertie met intimiteit in een sterke samenzang. Eén van de recentste singles “Magnetised” wordt opgezweept door het bedreven pianospel en de dubbele percussie . Het refrein “She keeps me hanging on” wordt luidkeels meegezongen. Wat een apotheose!
Het publiek werd ingepalmd en kreeg een overtuigend concert te horen . Net als op Pukkelpop dwingt hij een ticket af voor het andere grote zomerfestival Rock Werchter op de Mainstage . We houden onze agenda bij en zijn met deze gewaarschuwd!
Ook verdienstelijk was de jonge Jade Bird , alleen met haar gitaar en haar lieflijke uitstraling wist zij een paar aangename folky pop songs te spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tom-odell-20-02-2017/
Organisatie : Live Nation
Anthrax – Na al die jaren nog steeds een geoliede machine!
Anthrax + The Raven Age
Trix
Antwerpen
2017-02-20
Erik Vandamme
Op een maandavond, de werkweek is toch al begonnen, was de Trix goed vol gelopen voor een van de Big Four: Anthrax. Hoewel de heren elk jaar wel eens één of meerdere keren ons land aandoen, blijkt hun fanbase toch groot genoeg om ook Trix in vuur een vlam te zetten en dus zo goed als uit te verkopen. Bovendien blijkt er een gevarieerd publiek aanwezig, van verschillende generaties thrash metal fans. Wat er dan weer op duidt dat de band anno 2017 nog steeds nieuwe zieltjes lijkt te winnen. Naar goede gewoonte weten we ondertussen dat Anthrax het best tot zijn recht komt in een intieme setting. Dit aantreden in Trix zou dan ook een gedenkwaardig concert worden, waarvan we van begin tot einde hebben genoten tot het diepste van onze genen. Missie geslaagd dus!
Maar eerst was er een voorprogramma. The Raven Age zullen wellicht niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Echter, de heavymetalband is opgericht door George Harris, zoon van Iron Maiden bassist Steve Harris. Medio 2009 zag de band het levenslicht. In 2014 kwam een eerste EP op de markt. In maart dit jaar zou hun debuut op de markt moeten komen, ‘Darkness Will Rise’. De heren brengen een set boordevol aanstekelijke heavy metal, die wel degelijk ons een goed gevoel geeft vanbinnen. Ook beschikt The Raven Age over een frontman die verduiveld goed weet hoe een publiek naar zijn hand te zetten. Een hoge dosis charisma en catchy riffs, die aan de ribben blijven kleven. Het zou moeten zorgen voor een onvergetelijk concert moment.
Echter, ondanks alles, bleef het allemaal een beetje hangen binnen een iets te gezapige sfeer die nauwelijks boven de middenmaat uitsteeg. Uiteraard is dit nog een vrij jonge band, er zijn groeimogelijkheden. Maar dan moeten de heren toch eens durven buiten de lijntjes kleuren. We bleven dus wat op onze honger zitten, maar geven hen gezien hun jeugdig enthousiasme het voordeel van de twijfel. Want kwaliteit en spontaniteit? Dat brengen The Raven Age zeker en vast.
Misschien ligt daar het verschil met een band als Anthrax. Dankzij de jarenlange podiumervaring weten ze maar al te goed hoe ze een publiek van voor naar achter, van begin tot eind compleet uit de bol moeten laten gaan. Gelukkig zorgt al die ervaring er niet voor dat we hier een routineklus voorgeschoteld kregen! Integendeel zelfs. De set bestond uit twee delen, van elk een uur en iets meer waardoor we dus een concert van ruim twee uur voorgeschoteld kregen. En toch, geen enkel moment keken we op onze horloge of gingen naar de bar toe, wat erop wijst dat de band ons twee uur lang zonder enig probleem in de ban kon houden. In het eerste deel was er plaats voor het meest recente album van Anthrax. ‘For All Kings’ werd met gemengde gevoelens onthaald. Maar 'live' staan de nieuwe songs als “Impaled” of “Evil Twin Breathing Lightning” als een huis, ook al is dit de grote verdienste van de charismatische houding van frontman Joey Belladonna, die trouwens heel goed bij stem was. Echter trekt gitarist Scott Ian nog de meeste aandacht naar zich toe. De man blijkt niet alleen een gitarist van wereldklasse te zijn, maar eveneens een entertainer die zijn publiek aanspreekt, gezapige verhalen vertelt tussendoor en riffs naar voor brengt die ons een krop in de keel bezorgen.
Ondanks dat de nieuwe songs live wel degelijk ons kunnen bekoren zijn het nog steeds kleppers als “Caught in a mosh”, “I am the Law”, “A skeleton in the Closet” tot “Among the Living” die na al die jaren nog steeds het meest tot de verbeelding spreken. Dat album ‘Among The Living’ kwam in 1987 op de markt en werd in het tweede deel integraal gespeeld. Daaruit blijkt dat deze plaat na dertig jaar nog steeds een klassieker van formaat kan genoemd worden. Gelukkig werden die songs gebracht met evenveel liefde als toen en met diezelfde gedrevenheid waarmee de band is doorgebroken. Bovendien kregen we enkele meer dan gesmaakte drum- en gitaarsolo's voorgeschoteld , waaruit nogmaals blijkt dat de grote sterkte van Anthrax niet één onderdeel van de band is, maar de kruisbestuiving tussen instrumentalisten en de meesterlijke vocale inbreng.
We kunnen dan ook besluiten: als je meer dan twee uur je publiek in de ban kan houden en badende in het zweet de zaal doet verlaten? Dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan. Bovendien blijkt nog maar eens dat de band nog het best floreert in een intiemere setting, als ze de fans heel dicht aan hun hart kunnen drukken. Die fans reageerden dan ook dolenthousiast op zoveel spelplezier en gedrevenheid. Geen enkel rustpunt gunden ze zichzelf. We kregen de ene moshpit na de andere voorgeschoteld. Bovendien zagen we mensen dansen, headbangen en genieten van beneden tot helemaal bovenaan de trappen, en ook van begin tot eind van de sets.
Anthrax is anno 2017 dus vooral een geoliede machine, die nog steeds jarenlange ervaring perfect combineren met spelen als jonge wolven in het vak die nog alles moeten bewijzen. In Trix zetten ze dat nog wat meer in de verf.
Setlists:
* Set 1: Impaled - A.I.R. – Madhouse - Evil Twin – Medusa - Blood Eagle Wings - Fight 'Em 'Til You Can't - Breathing Lightning - Be All, End All
* Set 2: Among The Living: Opening: I Can't Turn You Loose - (Blues Brothers song) - Among the Living - Caught in a Mosh - One World - I Am the Law - A Skeleton in the Closet - Efilnikufesin (N.F.L.) - Guitar Solo - A.D.I. / Horror of It All - Drum Solo - Indian Imitation of Life
Met dank aan Gigview www.gigview.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/anthrax-20-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-raven-age-20-02-2017/
Organisatie: Rocklive/Biebob
Het was echt niet de bedoeling om jullie nog eens om de oren te slaan met King Mud maar hun optreden en La Malterie was van zo’n alles verpulverende intensiteit dat hierover zwijgen zonde zou zijn. Vond ik ze na hun set zes dagen eerder in De Zwerver één van de meest opwindendste bands van het moment, dan bleken ze in La Malterie van een totaal andere dimensie te zijn. Dit was gewoon pure magie waarin zelfs de mindere nummers van de plaat (en die staan er heus wel op moet ik eerlijk toegeven) hier tot instant klassiekers werden omgebouwd.
Vanwaar die transformatie? Het betrof hier om grotendeels dezelfde nummers zij het dan in een andere volgorde. Als ze al wat bleekjes voor de dag kwamen in Leffinge, wat eigenlijk helemaal niet het geval was, waren er wel verzachtende omstandigheden. Drummer Van Campbell had daags voordien iemand uit zijn heel nabije familie in een schrijnend ongeval verloren en diende eigenlijk onderweg naar huis te zijn. Maar met een luizige job als muzikant onderweg , bleek dat vooral financieel niet haalbaar. Gelukkig voor ons wist Van zich hier doorheen te bijten en misschien liet die pijnlijke situatie wel onvermoede krachten opborrelen waardoor King Mud zichzelf kon ontstijgen.
De set begon met het ferm rockende “Smoked all my bud” en meteen wist je al dat het goed zat. De gretige wisselwerking tussen Freddy J IV en Van Campbell zorgde voortdurend voor vonken. King Mud gaf de blues haar glans van vroeger terug door er een geweldige lap eigengereide trashy rock-‘n-roll aan toe te voegen. De vettige swampy riffs van Freddy J IV leken recht uit zijn hart te komen, wat een bezieling! Maar minstens even belangrijk waren die immer genadeloos roffelende drums terwijl de bas van Jaxon Lee Swain voor de nodige smeerolie zorgde. Die laatste was enigszins in zijn bewegingen beperkt en bleef noodgedwongen met beide voeten op de grond vanwege het nogal lage plafond in deze kelder. Ook hier, net als in Leffinge, geen “I can only give you everything” maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met enkele nooit eerder gebrachte songs. Zo zong Van Campbell “Crazy bout you” van oude bekende, Jimbo Mathus. Een keuze waar een verhaal bleek aan vast te hangen, vernam ik achteraf. Toen Jimbo Mathus in 2004 in zijn studio in Clarksdale, Mississippi zijn plaat, “Knockdown south”, aan het opnemen was kampeerden de Black Diamond Heavies (voormalige groep van Campbell en toen nog met derde man Mark ‘Porkchop’ Holder) daar ook. Ze namen er zelfs een volledig album op dat evenwel nooit is uitgebracht. Maar ze zijn wel te horen op die plaat van Mathus waarop ze enkele backing vocals voor hun rekening namen.
Voor de tweede ‘nieuwe’ was het wachten tot de bissen waarin we eerst nog maar eens die fenomenale interpretatie van Junior Kimbrough voor de voeten werden geworpen. Bij mijn weten weet niemand de ziel van Junior Kimbrough zo dicht te benaderen als Freddy J IV! Om de euforie compleet te maken werd nog een Left Lane Cruiser stomper opgeduikeld : “Heavy honey”. Achteraf was het voor diegenen die gebleven waren even naar adem happen en de ingewanden wat herschikken maar al snel kwam iedereen tot het besef dat we hier net iets unieks hadden meegemaakt, iets waar we binnen tien of twintig jaar nog met gemak over zullen kunnen vertellen.
En ja, velen hadden het pand voortijdig verlaten maar zelfs de allergrootsten worden wel eens verkeerd begrepen. Zo zag ik de Oblivians, in 1997 op het toppunt van hun kunnen, toen ze het concert van hun leven speelden net hetzelfde overkomen in l’Aéronef, ook al in Lille. Kort daarna volgde de split en ik kan enkel hopen dat de geschiedenis zich hier niet herhaalt.
Vooraf zag ik nog de immer sympathieke one-man-band Wild Raccoon. Ook hij had het hier niet onder de markt en slaagde er niet in om het stugge publiek wat dichter rond hem te laten komen en dat in zijn thuisstad! Zijn set die zowat een uur duurde begon erg rommelig maar gaandeweg kreeg hij wat meer structuur in zijn nummers. Ty Segall blijft duidelijk een grote inspiratiebron maar in het laatste kwartier verbreedde hij zijn horizon en werden allerhande invloeden verwerkt tot iets heel moois waarmee hij bewees niet de zoveelste opportunist te zijn die handig op het treintje van de hedendaagse psychrockers was gesprongen.
Organisatie: La Malterie, Lille
Een goed uur lang kregen we een heerlijk nostalgische 90iestrip van Magnapop , de band rond de immer sympathieke dames Linda Hopper – Ruthie Morris uit Georgia, Atlanta . Een uur lang werden de nummers in een strak tempo op ons afgevuurd, onstuimig, gedreven, speels , fris met tonnen enthousiasme, hartelijkheid en spontaniteit .
Magnapop trok met deze ingesteldheid de kaart van een caféconcert, waar een noot nog eens mag verkeerd klinken, de zang wat vals ontstemd of sympathiek ernaast is en een vuist of een pint de lucht ingaan . Tja , het had wel iets van hun memorabel concert in de Vooruit, Gent 25 jaar terug . Enkel de stagedives ontbraken . We zijn intussen , net als de band ook evenveel jaar ouder … Zucht … Die 90ies zijn in het geheugen gegrift en na de set kregen we een heerlijke party revival. Zelfvoldaan , tevreden trokken we huiswaarts.
Magnapop had in die jaren een belangrijk vrouwenaandeel in de muziek, samen met een L7, Babes In Toyland, The Breeders en Hole gaven ze de gitaargrunge een stevige knoert. Ze zijn toe aan een tweede reünie en trekken regelmatig op tournee sinds 2011 . In de huidige tour wordt twee superkleine en één concertclub aangedaan en kregen we het materiaal te horen van de eerste twee platen ‘Magnapop (‘92) en ‘Hot Boxing’ (‘94) . De spotlights hadden dezelfde kleuren van de hoes van de tweede plaat met die rode, blauwe tinten. Een band zagen we in de originele bezetting in hun meest succesvolle periode met David McNair en Shannon Mulvaney erbij.
Een prettig weerzien werd het met lachende aangezichten en de uitnodigende houding van de bandleden , die meteen een rauwe , aanstekelijk melodieuze sound op ons loslieten met stevige kleppers van hun titelloos debuut . “Guess” , “Complicated”, “Garden“ en “Favourite writer” brachten een gepeperd Dinosaur Jr en zinderden na . De Big Star cover “13” , ook van het invloedrijke debuut , was meer geraffineerd , opbouwend, en klonk wat uit de bocht door de ontstemde vocals van Linda Hopper . Trouwens , het was pas naar het eind toe dat haar stem voldoende opgewarmd en goed was om de intense sterkte van de plaat te hebben .
“Here it comes” van ‘Hot Boxing’ klonk scherp , gedreven en het korte “Get it right” was fel en punky . Het kwartet beet muzikaal van zich af door de snijdende gitaarlijnen, de diepe bas en de gortdroge uptempo drumpartijen.
“Slowly, slowly” en “Texas” volgden , hadden een broeierige intensiteit , opbouw, en toonden de emotievolle, gevoelige , melodieuze kant. De spanning zakte, “Piece of cake” , “Ride” zijn nu niet de sterkste ; “Lay it dawn”, “Emergency” krikten het niveau en tempo terug op; de hectisch, ontregelde sound viel op z’n plooi met oudjes “Skin burns” en de instant klassieker “Merry”. Het refrein werd luidkeels meegezongen en de song wuifde ons letterlijk uit .
In de bis werden we aangenaam verrast met de “song 1” cover van Fugazi , die strak gebald was. Toonvastere werd Linda op de laatste twee “Open the door” en “Best friend” .
Als je de slotsom maakt , kwamen de eerste twee ruim aan bod , kreeg je een glimp van die derde “Rubbing doesn’t help” (’96) in de bis, en werden de comebacks van ‘Mouthfeel’ (‘05) en ‘Chase park’ (‘09) volledig links gelaten .
De nostalgische trip raakte zondermeer en het ‘sympathiek ernaast’ namen we er in alle graagte bij . Cheers !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dvkes-17-02-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Two Door Cinema Club hield op de eerste dag van hun Europese tour halt in de AB in Brussel. De mannen brachten vorig jaar hun derde plaat ‘Gameshow’ uit en het was hoog tijd om deze aan het talrijk opgekomen publiek te tonen. Met twee voorprogramma’s moesten de toeschouwers voldoende opgewarmd zijn om zich volledig te geven bij de Noord-Ieren. Dat bleek ook zo te zijn, want de zaal liet zich van bij het begin volledig gaan tot ze op het eind van vermoeidheid neervielen. Two Door Cinema Club hoefde enkel binnen te koppen, en dat deden ze op een simpele maar effectieve manier.
Opener Parcels bracht de eerste funky beats van de avond in de zaal. Denk aan bands zoals Jungle en Chic en je weet dat funk nooit ver weg zal zijn. Het begon met een zwoele bas die voor zo’n vijftien minuten onophoudelijk de beat in de show hield. Na pakweg vijf minuten kwam de eerste stem er in en viel meteen op dat het vijftal met vier stemmen werkte. Het verzorgde een catchy sfeer die het beperkte publiek meteen aan het dansen kreeg. Misschien lag dat ook aan het enthousiasme waarmee de band op het podium stond. Ze sprongen in het rond, lieten geen kans onbenut om zich volledig te smijten en brachten de muziek op een vrolijke manier. Het gitaarspel zat helemaal snor en de jonge band liet zich geen enkele fout ontvallen. Alles verliep vlekkeloos en nummers zoals “Hideout” en “Older” kwamen live nog extra energiek over, sterk gespeeld. Na deze opener wisten we alvast één ding zeker, er moet veel gebeuren om ons nog meer te overtuigen deze avond.
Nog meer overtuigen? Dat kon Blaenavon zeker. Hoewel de band nog aarzelend begon, zorgde hun muzikale stijl (die ligt tussen bands als Bloc Party, Maximo Park en The Maccabees) voor een aandacht die niet snel verloren ging. Maar goed ook, want wanneer de band begon met “My Bark Is Your Bite” wist je dat deze groep het nog ver kan schoppen. Een dreigende sfeer, een catchy refrein en een drietal dat boordevol zelfvertrouwen staat te spelen. Toch bliezen ze ons past echt omver met “I Will Be The World”. Dat nummer begon zeer rustig maar ontpopte zich al snel tot een pletwals die de AB kapot knalde. De gitaren die in deze song naar voor kwamen, horen we soms terug bij post-rockers maar ook in dit indiegenre, bleek het geslaagd. Een fantastische outro zorgde, aan het applaus te horen, niet alleen bij ons voor een wauw-gevoel. Blaenavon gaat het binnenkort maken en voor dat gebeurt moet je ze nu ontdekken, gewoon omdat je ze dan kent voor ze populair waren.
Alsof we nog niet genoeg voldaan waren dankzij de twee voorprogramma’s, volgde nog een hoofdact. De enthousiaste energie die de twee jonge bands voor hen nog hadden, verdween al snel en we zagen een professionele band verschijnen. Two Door Cinema Club is dan ook al een vaste waarde in het circuit, dus het mag al eens wat meer zijn. Ze brachten zeven reusachtige blokken mee die dienden als lichtspektakel. Omringd door de blokken, stond Two Door Cinema Club verspreid op het podium. Op de tonen van “Kernkraft 400” van Zombie Nation komt de band als echte voetbalsterren het podium op. Niet veel later zetten ze “Cigarettes In The Theatre” in, van een genrewissel gesproken.
De band begint met oud succes en met “What You Know”, “Do You Want It All” en “This Is The Life” speelt het vijftal zowat vier nummers van de debuutplaat. De groep teert op oude successen maar het blijkt te werken, want het publiek is meteen klaar voor een dik feestje. Vooraan ontstaat eerst een kleine bende springers, maar al snel verspreidt het zich tot de volledige zaal die vol vreugde op de jolige deuntjes van de band beweegt. Nadien laat zanger Alex Trimble zijn gitaar voor wat het is en ontpopt hij zich tot een echte frontman met zwoele moves en opzwepende bewegingen. Hij vrijt als het ware met zijn microfoon en brengt zo “Changing Of The Seasons” naar een hoger niveau.
Toch zijn het vooral de zeven gigantische lichtblokken die alle aandacht opeisen. Best ook, want anders zou er weinig te zien zijn op het podium. De band oogt vaak nogal statisch, al durven ze bij een gitaarsolo wel eens van bij hun statief weg gaan. Een glimlach is precies wel iets te veel gevraagd, dus moeten we het doen met een opbeurend lichtspektakel. Dat zorgt voor een grootse sfeer, alsof Coldplay even in de AB staat.
Het is ook zoiets dat Two Door Cinema Club probeert te bereiken met hun muziek. De nieuwe songs zijn vooral gericht op een stadionpubliek en dat valt meteen op wanneer ze bijvoorbeeld een “Bad Decisions”, “Are We Ready? (Wreck)” of “Ordinary” spelen. Die laatste klinkt ook maar gewoontjes, niet echt een meerwaarde in de set. De songs halen vooral de schwung uit de show en klinken ook volledig minder aanstekelijk dan vroeger.
De band moet het dus hebben van ouder werk, en dat valt ook op aan de setlist. Ze spelen maar liefst negen nummers uit debuut ‘Tourist History’. Die blijken ook nog steeds het meest in de smaak te vallen bij het publiek dat bij iedere song precies wilder wordt.
“I Can Talk” is de grootste sfeermaker uit de set want we spotten zelfs een moshpit tijdens dat nummer. Het publiek is duidelijk enthousiaster dan de band zelf, dus moeten we maar een beetje naar hen kijken om een smile op ons gezicht te krijgen. Met confetti en de nodige danspasjes verzorgen ze een zeer uitgelaten sfeer. Eindigen doet de band met “Sun” waarna ze met de nodige bombast het podium verlaten.
Uiteindelijk komen ze dankbaar terug en smijten ze nog “Someday” en “What You Know” in de strijd. Vooral die laatste blijkt een publiekslieveling, iedereen zingt het uit volle borst mee. De moves worden nog een laatste keer bovengehaald om daarna voldaan naar huis te gaan. Ondanks het tanende enthousiasme bij het publiek, was het concert van Two Door Cinema Club toch te smaken. Het publiek was opgefokt mede door de uitermate straffe voorprogramma’s.
De songs van Two Door Cinema Club klinken aanstekelijk en dat maakt het dan ook de perfecte band om eens goed wild op te gaan. Dansbare rock die iedereen wel kan appreciëren, al mogen ze dat zelf ook wel doen. Het was ten slotte ook maar de eerste show van hun tour, het komt misschien nog!
Setlist: 1. Cigarettes In The Theatre 2. Undercover Martyn 3. Do You Want It All? 4. This Is The Life 5. Changing Of The Seasons 6. Bad Decisions 7. Lavender 8. Next Year 9. Come Back Home 10. Ordinary 11. Something Good Can Work 12. Are We Ready (Wreck) 13. Gameshow 14. Sleep Alone 15. I Can Talk 16. Eat That Up, It's Good for You 17. Sun
Bis: 18. Someday 19. What You Know
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
