Stéphane Galland – Kanda - Een gedroomde ontmoeting tussen drie muzikale avonturiers
Stéphane Galland – Kanda

Bij Stéphane Galland - Kanda (*****) lijkt elke muzikale wending een uitnodiging om nieuwe richtingen te verkennen. Tijdens het Brussels Jazz Festival raakten we in de ban van de speelsheid waarmee het gezelschap kracht en fragiliteit met elkaar verbond. De drummer, bekend van o.m. AKA Moon, vindt in Lúcia Pires op flute en EWI en Louise van den Heuvel op bas, twee muzikale partners die zijn zin voor avontuur delen.
Hun onderlinge wisselwerking, van intieme passages tot uitbundige uitbarstingen, maakte die kennismaking bijzonder overtuigend. Met die ervaring in het achterhoofd trokken we naar De Casino in Sint-Niklaas, benieuwd hoe hun muzikale verhaal zich tijdens deze jazzmatinee verder zou ontvouwen.

Dat deze drie muzikanten hun instrument tot in de verste uithoeken beheersen, bleek al snel opnieuw. Vooral wat ze met die mogelijkheden samen deden, maakte indruk. Ze prikkelden elkaar voortdurend en stuurden de muziek diverse richtingen uit.
In de intiemere clubsetting van De Casino kwam die wisselwerking nog sterker tot haar recht dan bij onze eerdere kennismaking in Brussel.
Lúcia Pires leek bij momenten wel over extra armen te beschikken. Ze schakelde behendig tussen fluit, EWI en toetsen en bouwde zo een klankwereld op die zowel bedwelmend als onheilspellend kon klinken. Haar fluitspel had een hypnotiserende uitwerking, terwijl elektronische klanken de muziek een grilliger karakter gaven.
Daarnaast haalde de uiterst geconcentreerde Louise van den Heuvel de meest uiteenlopende kleuren uit haar basgitaar: van vurige, stuwende passages tot ingetogen lijnen die de muziek zachtjes lieten ademen.
Stéphane Galland beantwoordde dat alles met bijzonder gevarieerd drumwerk. Zijn ritmes konden zo stevig uithalen dat we ons even bij een metalconcert waanden, om vervolgens plaats te maken voor een bezwerende, haast rituele sfeer of passages die een Oosters aandoend muzieklandschap opriepen.
Die veelkleurigheid bepaalde de hele set. Stevige drums, elektronische effecten, intense baslijnen en de beweeglijke fluitpartijen grepen voortdurend op elkaar in. Telkens wanneer we dachten enig houvast te vinden, opende het trio alweer een volgende deur.
Hoewel Galland met zijn drumwerk gemakkelijk de aandacht naar zich toe trok, kregen zijn muzikale partners alle ruimte om te schitteren. Een bijzonder mooi moment ontstond toen alleen fluit en drums elkaar vonden in een intieme omhelzing. Met minder klanken werd de onderlinge verbondenheid haast tastbaar. Wanneer de bas zich vervolgens opnieuw in het gesprek mengde, kreeg de muziek meteen meer swung en een andere dynamiek.
Van den Heuvel mocht ook solo laten horen wat een uitzonderlijk talent ze is. Ze is inmiddels uitgegroeid tot een van onze favoriete bassisten, en deze passage bevestigde waarom. Haar spel bleef verrassen door de klanken die ze aan haar instrument ontlokte en de vanzelfsprekendheid waarmee ze tussen intensiteit en subtiliteit bewoog.
Het daverende applaus dat daarop volgde, was meer dan verdiend. Ook Galland bleef grenzen verleggen met drumwerk dat even inventief als meeslepend klonk. Zelfs tijdens de meest intense passages bleef er ruimte om op elkaar te reageren. Precies daarin schuilde de kracht van Kanda: drie uitgesproken muzikale persoonlijkheden die elkaar voortdurend nieuwe mogelijkheden aanreikten.

Na de reguliere set volgde een uitbundig applaus, waarna het trio tijdens de bis nog eenmaal alles uit de kast haalde. Enigszins murw geslagen door de intensiteit en met het hoofd nog vol klanken verlieten we de goed gevulde zaal met een brede glimlach.
Was het optreden in Brussel al een onvergetelijke trip, dan kwam deze ontmoeting in De Casino nog sterker binnen. Wellicht hielp de nabijheid van de clubsetting om alle nuances van hun samenspel te ervaren.
Negentig minuten lang vonden avontuur, virtuositeit en spelplezier elkaar in een gedroomde muzikale ontmoeting.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Pussy Riot, De Singel, Antwerpen op 18 oktober 2026 – Pics

Stap binnen in RIOT DAYS, de rauwe en urgente voorstelling van Pussy Riot

Sinds 2017 brengt Pussy Riot - het Russische feministische protestcollectief - RIOT DAYS, een voorstelling op het snijvlak van livemuziek, theater en multimedia. De show is gebaseerd op het boek Riot Days van Maria 'Masha' Alyokhina, dat de protestacties, rechtszaken en gevangenisstraffen van het collectief beschrijft.

RIOT DAYS blijft evolueren en verwerkt actuele reflecties op politieke vervolging en gebeurtenissen zoals de Russische oorlog tegen Oekraïne. De voorstelling werd wereldwijd al meer dan 400 keer opgevoerd - in vrijwel alle Europese landen, evenals in Noord- en Zuid-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. Sinds het begin van de grootschalige invasie van Oekraïne vonden meer dan 150 uitvoeringen van de recentste versie plaats.

Met RIOT DAYS en bijhorende tentoonstellingen zamelde Pussy Riot meer dan €200.000 in voor het kinderziekenhuis Okhmatdyt in Kiev en voor steun aan politieke gevangenen in Rusland.

Ze keren dit jaar terug met een indrukwekkende nieuwe show en een nieuw boek: Political Girl, waarin onder meer de dood van Aleksej Navalny en LGBTQ+-protesten aan bod komen.
RIOT DAYS is meer dan een voorstelling: het is een voortdurende artistieke daad van verzet tegen onderdrukking en oorlog.
(bron: De Singel, A’pen)

LIVE 2019 Pussy Riot - Boodschap boven kwaliteit

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10383-pussy-riot-18-10-2026?Itemid=0
Org: De Singel, Antwerpen

Desertfest 2026 - De betere stoner/doom/sludge/postmetal gebundeld op Desertfest
Desertfest 2026
OM
Luik
2026-10-16 t-m 2026-10-18
Sam De Rijcke

De jaarlijkse Belgische hoogmis voor stoner-, doom- en post-metal stelde dit jaar zijn tenten op in Luik in plaats van het vertrouwde Antwerpen. Geen nood, enkel de locatie is gewijzigd, de formule is dezelfde gebleven, dit blijft het ultieme platform voor elke vorm van hardrock en metal die ruikt naar dope, Kyuss en de onvermijdelijke Black Sabbath.

Een relaas van dag 2 van dit fijne festival, zaterdag 17 oktober 2026
Als we het willen hebben over instrumentale post-metal dan komen we onvermijdelijk uit bij bands als Russian Circles of Sleepmakeswaves. Een Australische naam die we hieraan kunnen toevoegen is het veelbelovende gezelschap Skin Thief (****), een band die toch ook al een vijftal jaren actief is, maar alhier nog een grote onbekende is gebleven. Hun laatste wapenfeit is het album ‘Frozen in te Act of Breaking’ (2025) en dat mag er best zijn. Vergelijkingen met de hier vermelde grote voorbeelden dringen zich dan ook op, maar Skin Thief zijn toch niet zomaar copycats want ze hebben fraaie dingen in hun post-metal koker zitten.
Als opener van dag 2 op Desertfest kwamen ze dit fijntjes bewijzen, en met hun sterke en sfeervolle set hebben ze alvast enkele zieltjes bijgewonnen. Er huisde met name heel wat nuance en verfijning in hun songs, maar ook power die zich uitte in een stel snedige riffs en prompte uitbarstingen.

Het Noorse Handegemeng (***) kwam niet bepaald met het meest originele geluid op de proppen. Het moge duidelijk zijn dat de landgenoten van Turbonegro hier de grote voorbeelden zijn, maar Handegemeng ontbeerde de variatie en de humor van deze iconische band. Ze speelden natuurlijk luid, hard en wild, zoals het hoort in dat genre, maar wat ons betreft ook soms te lawaaierig en te schreeuwerig. Het was zoeken naar echt goeie songs in deze geluidsbrij. Hun enthousiasme en speeldrift maakten echter veel goed. Die gasten smeten zich volledig, wat in de zanger zijn geval letterlijk mocht worden genomen toen die in al zijn gretigheid algauw in het publiek belandde.

Een bandje die onze aandacht al op voorhand had aangewakkerd, en dat vooral met hun laatste indringende album ‘AANK’ (2025), was het Duitse Kombynat Robotron (****1/2). Die plaat maakte al duidelijk dat de band geëvolueerd is van de krautrock van hun vorige platen naar een scherpere noise-rock aanpak. En dat was ook te duidelijk te merken aan hun live act waar de krautrock meermaals ontspoorde tot felle noise, maar de psychedelische ondertoon toch voor een aanhoudende suspens bleef zorgen. De repetitieve riffs en snerende gitaarsolo’s zaten hier voor een stuk tussen en dat zorgde voor een zinderende en innemende set.
Enkel die ene song waarvoor frontman Jannes Ihnen zijn gitaar aan de kant zette was een overbodige geluidskakafonie. Voor de rest was dit een meer dan indrukwekkende, spannende doch niet alledaagse set.
Dat de podiumoutfit van de bassist rechtsreeks uit de SM winkel leek te komen was veelzeggend, deze jongens leken hun inspiratie eerder in een ondergrondse wereld gehaald te hebben.

De vorige keer dat we de Zweedse stonerrockers Greenleaf (***1/2) aan het werk zagen in the Black Lab in Frankrijk was de zanger dusdanig verkouden dat hij geen deftig woord meer uit zijn schorre strot kreeg, wat uiteraard een serieuze domper was voor de ganse set on ons een beetje op onze honger liet zitten.
Hier in Luik was de kerel wel goed bij stem, er huisde wel degelijk soul in diens stembanden. Zo kwam de potige stonerrock van Greenleaf sterk tot zijn recht in kloeke songs als “Avalanche” en “Sweet is the Sound”.
Toch hadden wij de indruk dat de machine ergens onderweg een beetje pruttelde. Greenleaf kon met name niet de ganse set hun beste drive aanhouden. Dat lag wat ons betreft een beetje aan de songkeuze, halve meezingertjes als “Howl of “Pilgrims” zijn niet bepaald onze favorieten. Maar als ze echt op dreef waren zat er wel degelijk vuur in.

KHAN (****1/2) uit het verre Melbourne speelde een schitterende set op de Canyon Stage. Hun psychedelische prog/stoner-rock overtuigde met fijnzinnige gitaarsolo’s, gebalde riffs en felle uitbarstingen. KHAN zorgde voor een stuk meer subtiliteit en klankkleur dan veel van hun ruige collega’s die hier op Desertfest stonden. Het lange “That Fair and Warlike Form” was zo een song waarin al het beste van KHAN harmonieus bij mekaar kwam, één brok passie, verfijning, afwisseling en muzikale klasse. Dit is een band die wij een warm hart toedragen.

Er zijn nog zekerheden in het leven, de lijvige doom-metal van Ufomammut (****1/2) is immer onbuigbaar. Logger en zwaarder dan dit kun je dezer dagen je doom-metal nergens krijgen. Wat hen onderscheidt van menige collega’s in het genre, is dat zij steevast een verslavende groove in hun niets ontziende geluidsmuur weten te metselen. Hoe log, luid en apocalypitsch het ook mocht klinken, we werden toch maar weer meegezogen in deze onweerstaanbare sound. Massieve brokken onheil als “Crookhead”, “Kismet” en “Leeched” daverden op hun grondvesten.
Wat Ufomammut deed met Pink Floyd’s “Welcome to the Machine” was pure heiligschennis in de ogen van Pink Floyd fans, maar donkere magie in de onze. De noeste Italianen maakten er een onheilspellende onweerswolk van die afstevende op de diepste spelonken van de hel.
Ufomammut was nog maar eens een onvermurwbare bulldozer die over een berg schedels denderde en alles tot gruis vermorzelde.

De prijs voor de meest imposante haardos van het ganse weekend was weggelegd voor Alberto Alcaraz, de zanger van Early Moods (****). Alsof Ryb Tyner van de legendarische MC5 terug tot leven was gekomen. En niet alleen qua looks deed Alcaraz ons aan Tyner denken, ook zijn stage act en overtuigingskracht zorgden voor extra pit in de set. Early Moods hun vlijmscherpe en wilde hardrock refereerde naar de seventies, maar ook naar die typische NWOBHM eighties sound.
Kan je niet echt origineel noemen, maar Early Moods bracht die sound wel met een geweldige dynamiek en een ongebreidelde geestdrift. Uit hun nieuwe verdienstelijke plaat met de nogal clichématige titel ‘Ready for the Grave’ serveerden ze onder meer de puike titelsong en de van een moordriff voorziene kraker “Thy Eternal Grief”. De solo’s en riffs vlogen ons om de oren, en natuurlijk hadden we dit allemaal wel eens eerder gehoord, maar Early Moods bracht het met zo een overgave dat we hen alle cliché’s gewoon vergeven.

Door ‘War Pigs’ van Sabbath als introtune de zaal in te jagen hadden 1000Mods (****1/2) het publiek al in één klap voor zich gewonnen nog voor ze één noot hadden gespeeld. Hier moest dan wel een gebalde set op laten volgen, want als je zo een intro gebruikt zal je maar best ijzersterk voor de dag komen. En daar slaagden de Grieken met verve in, want hun strakke set liep over van de drive en goesting. Sabbath mocht dan wel voor de intro gezorgd hebben, het is toch een andere legendarische band die ons steeds voor de geest kwam.
Op Desertfest zijn er immers steeds bands die voordragen uit het grote Kyuss leerboek, en 1000Mods is er daar absoluut één van. Zo stak de band van wal met de gruizige stonerrocksongs “Electric Carve” en “Claws” om dan over te schakelen op de slepende bluesgrunge van het geweldige “Road to burn”.
Met nog een stel potige beuksongs als “Above 179”, “Göttzenhammer” en “El Rollito” zat er voortdurend vaart,kracht en bedrijvigheid in de levendige set van 1000Mods. Dit was een uurtje snedige stonerrock zonder rustpuntjes.

Een band waar we echt wel naar uitkeken was Mondo Drag (***), en dit vooral omwille van de sterke psychedelische albums als ‘New Rituals’ en ‘Through the Hourglass’, maar toch kwamen we hier een beetje van een kale reis terug. Mondo Drag bracht hun zweverige en psychedelische prog-rock weliswaar met vakkennnis en finesse, maar daarentegen ook met weinig animo en passie. Je zou gehoopt hebben dat Mondo Drag met hun gelaagde sound voor een welgekomen verademing zou gezorgd hebben op een festivalaffiche die bol stond van de loeiharde en loodzware bands, maar het was allemaal een beetje te gezapig, te statisch en te passief om het publiek te kunnen bekoren. Vooral de vocals kwamen nogal eentonig en futloos over waardoor de begeestering van de platen in hun live set op geen enkel moment bereikt werd. Jammer.

Absolute hoogtepunt van de dag was, we hadden ook niet anders verwacht, Uncle Acid & The Deadbeats (*****). Na hun uitstapje naar Italiaanse cinemasoundtracks zijn ze volop terug met hun fascinerende en schurende steengruismetal, en met een nieuwe plaat ‘Shapes To Midnight’ die als vanouds hevig tegen de muren scheurt. Daaruit serveerden ze “House by the Grave”, zo een typische hypnotiserende Uncle Acid hardrocker. En ook nog “Don’t Let it Control You”, een voortvarende uptempo dirty rock’n’roll song.
 De titelsong van die plaat leek er ons ook al eentje die zijn vaste plaats heeft verworven in hun set, “Shapes to Midnight” was gebouwd op een soort Status Quo riff die ondergedompeld werd in een psychedelisch modderbad en voorzien was van een stel snedige gitaarsolo’s die naar de ruimte uitreikten.
Al dat fraais zat verwezen tussen een hoop onvervalste klassiekers, met al helemaal vooraan Mt. Abraxas, die weergaloze bronstige sleper die al meteen aangaf dat we hier een uitzonderlijk concert zouden meemaken. En zo was het ook, Nonkel Acid stoomde naarstig door met “Waiting for Blood” en “Death’s Door”, drong door merg en been met een venijnig “Pusher Man”, beukte door de muren met “Withered Hand of Evil” en ging tenslotte volledig in extase met de knaller “I”ll Cut You Down” en de moordlustige gifslang “No Return”. Wij waren volledig ondersteboven!
In februari komen ze hun smerige, gespierde en verslavende garage-metal nog eens tentoonspreiden in de AB. Be there!

Wie nog niet genoeg lawaai en verschroeiende metal op zijn bord had gekregen vandaag, kon de trommelevliezen een laatste keer op de proef stellen bij de onbesuisde hardrockers van Deatchant (***1/2).
Die zetten in met een vlammende start via een stel genadeloze hardrock-songs die dwars door het plafond ramden. De band was hier naartoe gekomen met de kersverse plaat ‘KOVA’ onder de arm, een stevig album met toch enkele rustpuntjes. Maar die laatste waren ver te zoeken in Luik, Deatchant stak daarentegen een tandje bij, de vocals waren nog brutaler dan op de plaat en de gitaren gierden een stuk harder. Maar met een geweldige song als “Ruin” trokken ze ons wel over de streep, mede door een stel aangename tempowisselingen en een resem loeiende gitaarsolo’s.
Soms te wild en rumoerig, maar elders ook straf, scherp en gedreven.

Organisatie: Desertfest (Belgium)

Wilde Westen, Kortrijk – events

Concerten
2026
01/10 Integrity + Ringworm + World I Hate (ism Mendville) ‘hard-metalcore’
02/10 Legends of Rock Tribute festival: coverbands van o.a. Pearl Jam, Green Day, Nirvana
03/10 Coroner (ism Alcatraz)
08/10 Axel Rudi Pell (ism Alcatraz), Night laser
09/10 The Wolf Banes
10/10 Bizkit Park, A small district
14/10 Buffalo Tom @Depart
17/10 Club night: ‘Eighties’ is back!
17/10 Liars, Onrust @Atelier Nooitgedacht
18/10 Curbside Lambsear + Niykolaes & Daniël Paul
22/10 Sparta, Hammok (ism Mendville)
23/10 Ronker, It it anita
24/10 Nenia (revue banche & Katharina Smets)
25/10 Jazzcats: Vanessa Mathys Quartet @Hof
28/10 Radio Poupoule  - I solisti & Vlaams Radiokoor
30/10 High Hi ‘noonday demon’, nieuw album, Uwase
31/10 Dave Clarke 15Y King Kong Club

06/11 t-m 08/11 Sonic city festival 2026 @Depart – zie info verder COMPLETE timetable beschikbaar 
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe

11-11 Macy Gray ‘the trouble with the truth tour’ @Depart
15-11 Home front
19-11 L.A. Sagne, Liiek (ism Pit’s)
20-11 Portland, new album 'champain', Frances Soen
21/11 Lézard, album ‘que se passe t-il’
22/11 Pothamus, Hippotraktor
23/11 Axelle red (try-out) ‘Oui, parce que c’est toi’
27/11 Matthew And The Atlas ‘temple 10th anniversary tour’, AK Patterson
29/11 Jazzcats: This is the omen @Hof
04/12 La Jungle, nieuw album ‘an order of things’, Shattered order
08/12 Ebbb, Gaiko
10/12 Widowspeak, John Andrews & The Yawns
11/12 WISSELSTROOM: met Jasss, Rare Mamba, Broos en Ronny J
13/12 Jazzcats: Julien Tassin @Hof
2027
04-02 Ciska Ciska
05-02 Black Box Revelation
21-02 Pool of sound: Nemo ensemble – info zie site
09-03 Tramhaus ‘making it happen since 2020’
11-03 Trixie Whitley
12-03 Lenny Lenny ‘the ballad of Lenny Lenny’
13-03 Jazz cats
19-03 Merol ‘leve de feeks’
20-03 De Zwaarste Band ‘de zwaarste lijst van StuBru, live
27-03 Flip Kowlier new album ‘arme zundaers’
16-04 Harry Descamps, Jenne Vandeborre & The Colruyt Freejazz experience
17-04 Sietepè: Gabriel Rios + Augusto Bracho + Ruben Samana
16/10 The Mission

INFO
Kortrijkse concert- en festivalorganisatoren Wilde Westen en Muziekcentrum Track openen het nieuwe Evenementenplein 'Depart XXL' in Kortrijk vanaf 2021
Wilde Westen lanceerde in juni met de 'Buiten Westen' concertreeks als eerste concertclub een ''Stad Kortrijk biedt ons met Depart XXL een unieke kans om opnieuw grootschalig te organiseren en Wilde Westen grijpt die graag met beide handen.
On stage with - zie info site
Synthlab - zie info site
Sound Track - Gloednieuw live- en kansenparcours
Sound Track is de opvolger van de vroegere provenciale pop- en rockconcours zoals Westtalent. Bij deze nieuwe talentenjacht bundelt Poppunt de krachten met de Vlaamse en Brusselse clubs waaronder Wilde Westen. Je kan je via vi.be inschrijven voor het concours! Alle genres, van rock tot jazz zijn welkom. Alleen of in groep, instrumentaal of in eender welke taal, zolang het maar live is!
Festival Van Vlaanderen
Festival Kortrijk 2026
Festival Kortrijk 2026 opent z’n deuren vol goesting. De Sint-Elisabethkerk vormt zich om tot een spiegelpaleis waar je hedendaags klassieke muziek ontdekt.
Met een zorgvuldig samengesteld programma van bijzondere combinaties artiesten houdt Festival Kortrijk een muzikale spiegel voor. Op de planning: double en triple bills die de blik verruimen — en het hart raken.
www.festivalkortrijk.be
Matineeconcerten
Artist in Residence, Lotto Wild Talent - Wilde Westen
Jazz cats
Jazz Cats: het nieuwe Kortrijkse jazzfestival georganiseerd door Wilde Westen, Muziekcentrum Track, Pand.A en Parkjazz lanceert een reeks Jazz Cats Club Shows en voorziet jazzliefhebbers van een flinke dosis jazz in een gezellig kader.
De Jazz Cats Club Shows willen zowel jong, beloftevol (inter)nationaal talent, als gevestigde waarden een podium geven.
De visie blijft de Jazz Cats festivalvisie: programmeren zonder oogkleppen, met een hele ruime kijk op jazz als muziekgenre en een belofte die een gezonde mix van traditionele jazz en heel veel ruimte voor experiment garandeert.
Klinkende Stad
Young curators
Wilde Westen startte een zoektocht naar 'Young Curators'. Jongeren tussen 18 en 26 jaar konden kandideren om een jaar lang hun ding te doen binnen onze programmatie. Uit een grote groep kandidaten selecteert Wilde Westen vijf mensen.
Ze krijgen tijdens het concertseizoen volledig carte blanche om enkele avonden naar hun voorkeur in te vullen. Zowel de programmatie, de communicatie als de productie van hun concertavonden ligt volledig in hun handen. Young Curators aan de macht, uiteraard met de hulp van Wilde Westen: die hen doorheen dit traject zal begeleiden met workshops en advies.
Wilde Westen wordt partner van nieuw Europees project 'Sounds Now'
Een nieuw samenwerkingsproject rond curatorschap en integratie in hedendaagse muziek en geluidskunst
Sounds Now is een grootschalig vierjarig Europees samenwerkingsproject, geleid door een consortium van muziekfestivals en productiehuizen, gericht op de verspreiding van hedendaagse muziek en cultuur. Het project is het resultaat van een jarenlange collectieve discussie en reflectie over onze rol als curatoren en de sociaal-politieke verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt.
Sounds Now richt zich op de manier waarop curatorschap steeds hervalt in dezelfde patronen van macht en uitsluiting op alle niveaus in onze samenleving. Het project draait rond het actief stimuleren van diversiteit binnen ons vakgebied. Op die manier wil Sounds Now een brede waaier aan ervaringen en perspectieven creëren die zowel de geluidskunst als hedendaagse muziek in de toekomst zullen definiëren.
Het project omvat een reeks acties, waaronder congressen, onderzoek, labs voor curatoren van buiten de new music wereld, mentorschapsprogramma's van curatoren, componisten en experts, producties met betrokken kunstenaars met vraagstukken als diversiteit, ...
Sounds Now wordt ondersteund door het Creative Europe-programma van de Europese Unie.
Projectpartners
Blender – Zomerse muzikale mix in Kortrijk www.blenderconcerts.be
Met Blender transformeren Wilde Westen en Schouwburg Kortrijk idyllische Bolwerksite tot een paradijs voor eclectische muziekminnaars. Verwacht je aan een smeltkroes van stijlen, van klassiek tot hiphop, van pop tot punk en van elektronische beats tot jazz.
Wilde Westen: Samenwerking Schouwburg Kortrijk
Sonic City Depart, Kortrijk
Sonic City Festival 2026 - 6 – 8 november 2026
Sonic City serveert steeds een line-up om je vingers bij af te likken: een pittige mix van rijzende sterren, doorgewinterde artiesten en gloednieuwe acts – allemaal verspreid over drie dagen vol muzikale chaos. Verwacht verrassingen, veel goede nieuwe muziek en veel ambiance. Verwacht verliefd te worden op minstens één nieuwe band.
Sonic City nodigt uit voor het spannendste indoorfestival van het jaar.
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
COMPLETE
Curated by Dirty Three: Bleak Squad, Caroline No, Charles Hayward, Jess Ribeiro, Maddison Windfarm + Alex Rex, Christina Carter, Dirty Three, Maxine Funke, Zoh Amba
Curated by Marie Davidson: .618, Curses LIVE, Feu St-Antoine, goat (JP), Leo Vincent, Lord Spikeheart, Marie Davidson LIVE with Nick Verstand, Natasha Pirard, Paranoid London
Curated by Sonic City: DIIV, Dry Cleaning, Elias Rønnenfelt, Juana Molina, Loma, Melt-Banana, PISS, Shearwater + Anna von Hausswolff, Billy Fuller, keiyaA, Louis Ottley, Mandy, Indiana, Pigeon, PVA, Rosie Stuart, The Kind
www.soniccity.be
Wat is Wilde Westen?
De Kreun en Festival van Vlaanderen Kortrijk vormen sinds 1 januari 2017 samen een nieuwe muziekorganisatie: Wilde Westen vzw.
www.wildewesten.be 

INFO https://www.wildewesten.be