Nomad – Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene

Op vrijdag 27 maart presenteert de uit Kortrijk afkomstige band NOMAD zijn debuutalbum ‘Oxygen’, met een heus festival. Die avond organiseert de band namelijk de tweede editie van Wasteland, hun eigen evenement in DVG Club in Kortrijk. Samen met enkele bevriende bands zetten ze een avond vol moderne metal en metalcore op poten.
We hadden een fijne babbel met NOMAD en spraken uiteraard over het debuut, het ‘water van Kortrijk’ en de ambities en plannen van de band.

Er lijkt iets in het water te zitten in Kortrijk en West-Vlaanderen, want daar komen de laatste jaren heel wat toffe bands vandaan…
Dank voor het compliment aan Kortrijk en de wateren daarrond! (haha) Er is vooral een hele generatie bands die ons voorafging. In Kortrijk, maar ook in heel West-Vlaanderen, is er een scene gegroeid. We hopen dat we daar zelf ook een steentje aan kunnen bijdragen. Binnenkort is ons festival Wasteland, en door deze release-show op die manier te organiseren, geven we ook andere bands podiumkansen. Zo proberen we zelf een beetje mee te werken aan het levendig houden van de scene in West-Vlaanderen. Wat ook meespeelt, is dat Alcatraz nu in Kortrijk zit – dat heeft zeker een invloed op de doorstroom van metalbands in de regio. In de Kempen zie je iets soortgelijks door de invloed van Graspop Metal Meeting. Misschien ligt het dan toch aan het water…

NOMAD mag dan ‘nieuw’ zijn, de bandleden hebben al heel wat meegemaakt. Hoe en waarom is dit project ontstaan?
Laurens: Het waarom? Ik luister graag naar metalcore, speel al lang muziek – vooral gitaar – en wilde daar echt iets mee doen. Door een bericht te posten in een muzikantengroep op Facebook hebben we onze drummer Jason gevonden. Ook andere muzikanten reageerden, maar die zijn uiteindelijk niet gebleven. Via die Facebook-posts kwamen we bij Mathijs en Björn terecht. Via hen is onze bassist Arne erbij gekomen, die hij al kende uit een van zijn vorige bands.
Björn: En het waarom… vooral goesting in muziek maken. Ik heb al in heel wat bands gezeten, maar zelden in een band die zo gemotiveerd is en op repetitie er volledig voor gaat, met passie voor de muziek. Dat is de voornaamste reden.

Die ‘waarom’ slaat ook op het feit dat er een overaanbod is aan nieuwe bands en dat de podia schaarser worden. Waar zien jullie NOMAD binnen dat overaanbod?
Björn: We brengen niet een genre dat direct thuis te brengen is. Mathijs, Arne en ikzelf zijn een andere generatie metalcore-liefhebbers dan Laurens of Jason. Dat zorgt voor een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden, en dat maakt ons uniek binnen de scene. En dat werkt ook door naar concertmogelijkheden: ook al staan ze niet in de rij om ons te boeken, we mogen eigenlijk niet klagen.

Wat metalcore betreft: dat genre trekt vaak een jonger publiek aan dan traditionele metal. Merken jullie dat ook? En hebben jullie daar een verklaring voor?
Laurens: Bij de release van onze singles merkten we dat ons publiek iets ouder was, terwijl het ‘extreme’ inderdaad meer jongeren aanspreekt dan het ‘traditionele’. Dat kwam ook door onze eerste single. Naarmate we meer singles uitbrachten, zagen we toch een verjonging binnen onze fanbase. Dat komt omdat de moderne sound duidelijker naar voren komt in die latere nummers.
Björn: We proberen ook een verhaal te brengen. Niet alleen muzikaal, maar ook in artwork en inhoud (waaronder het aankaarten van actuele thema’s zoals mentaal welzijn).

De paar singles die jullie uitbrachten zijn ware pareltjes binnen post-metal/metalcore. Hoe waren de reacties daarop?
Arne: Allereerst: bedankt, dat is natuurlijk fijn om te horen. De reacties op de singles waren voor ons echt bemoedigend. We probeerden met de keuze van onze singles de verschillende kanten van de band te laten zien, dus we waren benieuwd hoe mensen daarop zouden reageren. Wat vooral opviel, is dat sommige mensen zich meer aangetrokken voelen tot de emotionele en melodische kant, terwijl anderen net meer raken door de donkere, zwaardere energie en intensiteit. Ook de positieve reacties op onze productie waren heel leuk om te horen, zeker omdat we alles zelf hebben opgenomen en ik instond voor mix en mastering. Het bevestigde dat dit een goede keuze was om onze sound over te brengen. Door onze singles is er duidelijk extra interesse ontstaan om niet alleen ons album te beluisteren, maar ons ook live te zien. We hopen op een goed feestje met onze release.

Op 27 maart komt jullie debuut ‘Oxygen’ uit. Ik heb de plaat een paar keer beluisterd en de uppercut naar de maagstreek valt meteen op – echt rauwe kost, maar met veel diversiteit en emoties. Was het een bewuste keuze om die rauwe kant en het melodieuze te combineren?
Björn: Op dat vlak zijn Laurens en ik wat tegenpolen. Laurens gaat meer voor dat harde, ik zoek meer de melodie op. Dat zit er dus wel in.
Laurens: Een beetje inspelend op die generatiekloof – of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden – is dat inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen.
Björn: Wat belangrijk is: wat we ook doen – zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken – het blijft altijd NOMAD.

Heeft die diversiteit in aanpak ook te maken met het feit dat jullie als band nog aan het zoeken zijn naar de sound die echt bij jullie past? Of is dat ver gezocht?
Björn: Het ene nummer is meer divers  dan het andere, en hoe langer we samen spelen, hoe meer we de sound vinden die echt bij ons past, denk ik.
Laurens: Zoals we al aangaven, proberen we op dit album bewust onze mix van sounds en invloeden uit. Zo vinden we onze weg naar de sound die echt bij ons past. We wachten ook de reacties af en kijken waar er vraag naar is, om daar verder op in te spelen. We willen zien welke delen van ons samenvallen en het best kunnen gebruiken.
Björn: David neemt ook steeds meer een prominente rol in bij de nieuwere nummers. Misschien werken we daar in de toekomst wat meer op in. Dat is ook een beetje de evolutie om ‘onze sound’ te vinden.

Wat ook interessant is: de plaat bestaat uit een groep songs verdeeld over vier stukken, waarbij elk deel, songs bevat die perfect bij elkaar passen, terwijl een ander deel weer anders klinkt, maar binnen dat deel wel samenhangt. Was dat een bewuste manier van werken?
Arne: Dat is een leuke observatie, en het is fijn om te horen dat dat zo wordt ervaren. Het was nooit onze bedoeling om in “delen” of “hoofdstukken” te werken. Wat wél klopt, is dat bepaalde nummers vaak in dezelfde periode ontstaan, zowel muzikaal als tekstueel. In zo’n fase zit je als band een beetje in dezelfde mindset, waardoor songs soms automatisch dichter bij elkaar aanleunen qua sfeer of gevoel. Dat gebeurt bij ons vrij organisch. Tegelijk kan het ook gebeuren dat nummers die in dezelfde periode geschreven zijn, net heel verschillend klinken – juist om die dynamiek in onze sound te creëren. Waar we wél aandacht aan hebben besteed, is de volgorde van de nummers op het album. Voor ons was het belangrijk dat de plaat als geheel klopt en een bepaald verhaal of gevoel overbrengt van begin tot einde. We hebben dus echt gezocht naar een flow waarbij de songs elkaar versterken. Als dat bij luisteraars overkomt alsof er bepaalde “delen” in zitten die elk hun eigen karakter hebben, dan is dat eigenlijk een heel mooi resultaat.

“Hun teksten gaan over reizen door verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht naar betekenis in een wereld die wordt verteerd door chaos.” Kun je er wat meer over vertellen?
Björn: Het is zeker niet politiek geïnspireerd. Er zijn wel dingen waar we ons aan storen, over wat er misgaat in onze eigen leefwereld en de uitdagingen die op ons pad liggen. Het is ook voor een deel therapeutisch: bepaalde mensen binnen de band hebben er een hobbelig parcour opzitten en zijn nu op een goede plek terechtgekomen. Dat komt duidelijk in de teksten naar voren.

Er zitten niet alleen persoonlijke verwijzingen naar jullie eigen ervaringen in, maar ik herken er ook mijn eigen demonen in. Was het de bedoeling om die demonen los te laten en die van de luisteraar te raken? Of is dat ver gezocht?
Björn: Ik denk dat dit uiteindelijk een gevolg is van samen spelen en proberen. We zijn allemaal jonge mensen die muzikaal en emotioneel zoekende zijn. Uiteindelijk blijf je, ook met het ouder worden, gewoon zoekende. Er komt geen einde aan. Het aanvaarden dat het een zoektocht is en blijft, is belangrijk. En daarin herkennen anderen zich wellicht.

Soms gaat het meer de melodieuze kant op, zoals bij “Daerk”, of het meer experimentele, bevreemdende “Elevate”, wat de plaat heel divers maakt. Was dat ook een bewuste aanpak?
Björn: Muzikaal is Daerk een van de nummers die mij persoonlijk het meest ligt. Inhoudelijk sluit het aan op de energie die onze muziek uitstraalt. Daerk gaat over een chaos waarin Mathijs zich op een bepaald moment in zijn leven bevond en dat komt in dat nummer naar voren: een zware situatie accepteren en proberen door te gaan. Juist door die persoonlijke verhalen, die vaak heel diep gaan, kom je ook die donkere, bevreemdende kanten tegen in de muziek. Dat is bewust zo gekozen, omdat het aansluit bij wat we willen vertellen.

Daardoor leest deze plaat als een spannend boek – van begin tot einde blijft het boeiend. Dat brengt me bij de vraag: hebben jullie er nooit aan gedacht om dit op film uit te brengen? Er schuilt namelijk wel een filmische insteek in deze plaat
Björn: We vinden het wel boeiend om video’s te maken die het visuele aspect van onze muziek weergeven. Maar om daar echt iets mee te doen hebben we eigenlijk nog niet echt over nagedacht. De epische stukken die erin zitten, zouden daar wel toe kunnen lenen, misschien heb je ons wel op een idee gebracht - haha.

Tot daar de persoonlijke bevindingen. Wat zijn de verwachtingen van deze plaat? De wereld veroveren?
Laurens: Ik denk dat we allemaal nuchter genoeg zijn om te beseffen dat we hiermee niet de hele wereld gaan veroveren (haha). We zijn, zoals gezegd, eigenlijk nog een beetje aan het aftasten wat ons echt samenhoudt als band. Ik hoop vooral dat we met dit debuut onze naam NOMAD op de kaart kunnen zetten binnen de metalscene – in Kortrijk en ver daarbuiten. En dat het duidelijk wordt wie we zijn na dit debuut, zodat we ook met toekomstige platen een stempel kunnen blijven drukken binnen die scene.
Björn: We willen echt overal spelen, veel kilometers maken. Met dit debuut hopen we onszelf te lanceren voor de komende jaren en een naam te worden binnen die scene.

En misschien deze zomer Alcatraz…
Björn: Dat is zeker een van onze doelstellingen. Als we Alcatraz zouden kunnen doen, dan zou dat alvast een belangrijke mijlpaal zijn.

Jullie stellen de plaat voor op een heus mini-festival op 27 maart. Kunnen jullie daar wat meer over vertellen voor onze lezers die nog twijfelen?
Björn: Het is de tweede editie van ons festival Wasteland. We willen de sfeer van de metal-line-ups van vroeger een beetje terugbrengen: gewoon goede bands boeken en zorgen voor een boeiende avond waar iedereen aan zijn trekken komt. Signs of Algorithm is een fantastische headliner, maar ook de andere bands zijn pareltjes. We hopen dat we hiermee onszelf, maar ook al die bands, een mooie speelkans en podium kunnen bieden. Dat is het voornaamste doel van deze avond. En op die manier ook de scene wat nieuw leven inblazen. Veel bands bestaan niet meer, en veel van wat vroeger werd georganiseerd, gebeurt nu niet meer. Wat er nu is, moeten we koesteren en er goed voor zorgen.
Meer info:  https://www.facebook.com/events/dvg-club-kortrijk/kortrijk-wasteland-2026/805976532491035/

Naast die release-show, wat zijn de verdere plannen?
Laurens: We zijn op dit moment aan het praten met een buitenlands band om samen een kleine tour in Vlaanderen op te zetten. Verder zoeken we naar plekken waar we kunnen spelen. Naast het organiseren van die releaseshow hebben we ook al wat nieuwe nummers in de maak. Hopelijk kunnen we daar, na de albumrelease, later dit jaar wat meer op inspelen.
Björn: We hebben al enkele contacten voor toekomstige optredens, maar die zijn nog niet concreet uitgewerkt. Er zit wel het één en ander in de pijplijn. Het zou ook leuk zijn mochten we enkele optredens aan de andere kant van het land mogen doen. Ik hoop dat na het nieuwe album duidelijk wordt wie we zijn en willen worden.

Plannen maken is leuk, maar wat zijn jullie ambities? Wat hopen jullie echt te bereiken met dit project?
Björn: Zoals eerder gezegd: spelen op Alcatraz is zeker een doel. Maar als we dat doel bereiken, gaan we weer op zoek naar een volgende uitdaging – het is eigenlijk een verhaal zonder einde. Ik denk dat meer optreden en dat NOMAD een prominentere plek in ons leven krijgt, het voornaamste doel is. Als we dat kunnen bereiken, is onze missie geslaagd.

Met alle respect: prachtige muziek, maar hiermee kun je moeilijk heel grote podia aandoen. Er zijn bands binnen jullie genre die dat wel lukt, maar die zijn zeldzaam. Zouden jullie kiezen voor een ommekeer naar een ‘bij het publiek bekender genre’ om toch op die grote podia te kunnen staan? Of niet? En waarom wel/niet?
Laurens: Misschien komen we in onze zoektocht naar ‘de sound die bij ons past’ in de toekomst wel uit op een sound die grotere podia aantrekt.
Björn: In onze omschrijving staat ‘voor fans van Avenged Sevenfold’. Als je naar hun eerste plaat luistert, klinken ze eerder als een hardcore band. Maar kijk, ze zijn geëvolueerd naar een sound die nog steeds Avenged Sevenfold is, maar verfijnd genoeg is om een groter publiek aan te spreken en zo wel op grote podia te staan. We moeten ook gewoon evolueren en zien waar we uitkomen. En dat gebeurt eigenlijk nu al merken we. Het laatste nummer, dat niet op het album staat, bevat stukken die je niet meteen associeert met metalcore. Alles kan, niets moet – en we zien wel waar we uitkomen. We zijn nuchtere West-Vlamingen, laat het ons zo stellen.

Bedankt voor de fijne babbel! We zien alvast uit naar Wasteland en jullie release show op 27 maart

Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.

Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.

Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.

De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.

Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.

Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.

Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.

Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.

Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records  )

Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.


Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.

Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.

Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.

Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.

Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.

Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.

Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.

Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.

We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.

Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet

Nicolas Van Belle  live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel

Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group

Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …

De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Punk 50 Y 2026 - The Kids - 50 Years The Kids - Mini Fest - Punk is in 2026 nog steeds springlevend! Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
Punk 50 Y 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-14
Erik Vandamme

Vijftig jaar op de planken, deze The Kids, die ons onderdompelden in een potje nostalgie, een gezellig feestje van hun materiaal en een resem hits. Ze deden zelfs meer … Samen met de AB werd hun jubileum in een muzikale formule van een Mini Fest gebracht, waarbij plaats gemaakt werd voor jong geweld binnen de scene.
Na De Roma vorige week bliezen ze ons een tweede keer omver. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101990-the-kids-na-50-jaar-nog-steeds-enorm-relevant .
Op het uitverkochte festivalletje in de AB was er nog een fijn label marktje rond de bar en een boekenvoorstelling van wat Punk allemaal inhield en inhoudt. En één ding is zeker, punk is nu in 2026 nog steeds springlevend. Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …

In de Club rond half zeven stond toch al heel wat publiek voor Kotskat (****), een zootje ongeregeld rond de poëtische alleskunner Ronny Rens (Ronny Rex) en onder muzikale begeleiding van leden van Brorlab en Peuk. Een knettergekke set kregen we, punk met een hoek af. De teksten werden meer gedeclameerd dan gezongen; het maakte het project bijzonder. De muzikanten dreven het tempo op, het klonk waanzinnig op een bepaald moment. Iedereen ging uit de bol. Wat een oplawaai.

Woede een boosheid straalden de dames van HetZe (*****) uit in de AB Box. Een wild losgeslagen meute nietsontziende tijgerinnen stoven over het podium en porden het publiek voortdurend op.
Het publiek was eerst wat verbouwereerd, maar de 'all female band' wist iedereen moeiteloos te overtuigen door lekker opwindende riffs, knetterende drums en verbluffende vocals. Wat een energieke, stomende set.

Sunpower (*****) is een Brabantse punkband die binnen de scene een cultstatus heeft bereikt; ze bestonden 17 jaar en hielden er in 2019 mee op. In die lange periode speelden ze in allerhande clubs in binnen- en buitenland; hun optredens waren gekenmerkt door complete chaos.
Speciaal voor deze avond kwam de band nog eens bij elkaar, en dreef iedereen - inclusief zichzelf - tot pure waanzin. Crowdsurfing, een mosh pit en een heuse wall of dead waren niet vreemd. De beweeglijke frontman porde zijn publiek voortdurend aan; muzikaal werd het gaspedaal volledig ingedrukt. Van enig rustpunt was hoegenaamd geen sprake. Furieus, venijnig, als een horde wilde losgeslagen honden ging Sunpower tekeer. Wat een adrenalinestoten. Iedereen ging compleet uit de bol.
Of dit bij één optreden blijft, blijft een open vraag. Een vervolg mag zeerzeker!

Uiteraard kwam het overgrote deel van het publiek om 50 jaar The Kids (*****) te vieren. De band heeft intussen al bewezen nog steeds erg relevant te zijn. Na het vertonen van beelden doorheen 50 jaar The Kids werd de set al ingezet met enkele binnenkoppers van formaat zoals “Money is all I need” en “Do you wanne know”, meezingers van formaat. Verder kreeg je een “No Monarchy” en “Bloody Belgium”, songs die nog steeds gespeeld worden met pakken energie en gedrevenheid. Vooral de wisselwerking tussen de gitarist, de prille zeventiger Luc Van De Poel, en bassist Danny De Haes was een streling. Als jonge wolven porden ze elkander aan … Het jong geweld kan er nog iets van leren. Ludo Mariman was gewoon zijn strakke zelve, lange bindteksen zijn niet aan hem besteed, hij zong en spuwde zijn gal uit tot iedereen in de zaal overstag ging. Terwijl drummer Tim Jult zijn cimbalen gor mepte, het zweet op de lippen.
Een niet aflatende stroom punkanthems vlogen ons om de oren, als “I wanne get a job in the city”, “This is rock'n'roll” en “Facist Cops”, songs door de jaren die er nog steeds staan en een feestelijke stemming bieden.
“There will be no next time” kreeg wellicht de meeste bijval, gezien ze ermee een ruim publiek bereikten toen. Die  punkkaskrakers konden ons sterk bekoren.
Met een “Razor blades for sale'”, “Dead Industry” bleef de band doorstomen tot het eind. Op “Do You Love the nazi's” sprong een deel van het publiek - waaronder de frontman van Sunpower - het podium op en scandeerden de teksten uit volle borst. Mooi.
Uiteraard volgde een bisronde, met “If The Kids are United”. In de Roma bestormden de fans het podium niet, deze keer stond het vol met een uitgelaten zingende en dansende menigte, in zover dat Luc met zijn gitaar in een hoekje moest gaan staan, gezien het podium volledig bezet was van uitgelaten fans. Wat een sluitstuk, dat nog werd aangevuld met “Blitzkrieg Bop” van de Ramones.

We gingen nog even poolshoogte nemen in de Club waar een zangeres haar stem schor schreeuwde, en de muzikanten een snedige set speelden. Colère (****) heeft zijn naam niet gestolen, een nietsontziende tsunami op het podium.
Het was een bijzondere punkavond. Colére speelde een wilde, woeste overtuigende set.

Zowel The Kids als alle andere bands bewijzen dat na 50 jaar punk nog steeds springlevend is … Rebellie lijkt, is voor eeuwig. Een knallend punkfeestje dus met onvergetelijke uppercuts.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen


Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open  
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.

Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.

Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !

Organisatie: Depot, Leuven

The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant

Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen  en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.

Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.

Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van  (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang

Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen.  Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje  experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!

The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”,  die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.

In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.

Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!

The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme

We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.

Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een  hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!

De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.

Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.

De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust  doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker

Ão (try-out) - Welkom in hun bezwerende sounds

Van 'één van de ontdekkingen van het jaar' in 2023, naar een Belgische parel die niet meer weg te denken is. De formatie Ão (*****) heeft op drie jaar tijd een mooie weg afgelegd. Ze brachten met 'Ao Mar' een sprankelend debuut uit dat op heel wat schitterende recensies kon rekenen. O.a. op Drift, Pukkelpop en op de Lokerse Feesten vorig zomer, wisten ze ons optimaal te overtuigen.
In een uitverkochte N9 stelde de band via een try-out zijn nieuwste voor 'Malandra'. 'Welkom in hun bezwerende wereld.

De sprankelende elektronische prikkels, de Zuiderse getinte gitaarriedels, de verbluffende percussie en de bijzonder beklijvende uitstraling van een charismatische, warme zangeres, die met haar indringende vocals ons hart doet smelten, het vormt de magische basis van AO, of dat nu met de songs van het debuut is of de nieuwere als “Me Condena”, “Malandra” .
Telkens voel je die 'vibe' en kun je efkes wegzweven. In muziek en stem van Brenda voel je emoties en weemoed. Het vieren van het leven, de pijn achterlaten, en alles een plaats geven, lijkt eerder de bedoeling te zijn.
Melancholische soundscapes en elektronica met allerhande weerhaakjes weten je weg te voeren. Intimiteit en intensiteit met elkaar verbinden. Het komt allemaal terug in die negentig minuten. De verhalen en de kwinkslagen die Brenda er zelf aan toevoegt in haar bindteksten, vormen een duidelijke meerwaarde.
De nieuwe plaat is, nog meer dan het debuut, gedrenkt in een dansbare groove en een badje van intens beleven. Het daverende applaus en het enthousiasme van het publiek, spoort de band aan tot een extraverte, wervelende mooie finale , die uitmondt in een korte bis. Een bijzonder slot van een even bijzonder boeiende avond.
Ão bewijst op deze try-out dat ze klaar zijn om een breed publiek te bereiken, meer nog, ze weten te ontroeren in een waas van melancholie en ons tot een danspasje te bewegen. Een emotioneel hypnotiserende, bedwelmende, bezwerende sound met een frontdame die er in haar vocals en uitstraling staat.

Pics homepag @Patrick Blomme

Organisatie: N9, Eeklo

Je hebt zo van die bands die in eeuwigheid paraderen in de schaduw, zich daar zelfs comfortabel bij voelen, maar toch een zekere fanbase weten op te bouwen door de jaren heen. 
Neem nu de formatie Struggler. In de jaren '80 brachten ze een plaat uit die binnen underground middens nog steeds wordt gekoesterd 'It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn't Shake Hands'. Ze bleven verder werken, zonder zich echt in de spotlight te plaatsen van hun generatie genoten; ze verloren hierbij hun populariteit binnen de scene niet. In 2023 leek het einde gekomen, maar plots kregen we een berichtje of we hun nieuwe plaat wilden recenseren … 'Zugzwang', met name, een bevreemdend mooi meesterwerkje btw.
Eigenzinnigheid is altijd de rode draad geweest doorheen hun muziek.
De eerste song klinkt weemoedig, zacht, een tokkelende beat gaat verschillende kanten uit, wat een prikkeling; het is soms wel een muzikale chaos, die toch zijn weg vindt.
Zwoel, onaantastbaar en een rokerige stem die weet te raken. In de instrumentatie worden uppercuts uitgedeeld, rusteloos, angstaanjagend én toch met een portie rustgevoel.
Er gebeurt veel in het songmateriaal. Verrassende en onverwachtse wendingen sieren. Struggler maakt het de luisteraar niet gemakkelijk, de avontuurlijke aanpak met de comfortzone verlaten siert hen.
Een beklijvend mooi duet “The dead flowers” met Alexandrina Alves is één van de hoogtepunten trouwens. Verder “Hitch”, de titeltrack “Zugzwang” zijn mooie pareltjes, Struggler durft steeds opnieuw zaken uit te proberen. We werden meegevoerd naar een bevreemdend mooie wereld; dansbare beats en riffs worden gecombineerd met een crooner stem van een Leonard Cohen. Znger Rene Hulsbosch beantwoordt hieraan. Afsluiter “Again” is er een mooi voorbeeld van.
Verschillende genres zitten geworteld in Struggler’s muzikale avontuurlijke aanpak van postpunk en krautrock.

Tracklist: XIV - Summernight - Last but not least - The Dead Flowers - Hitch - Zugzwang - Again

Krautrock/postpunk
Zugzwang
Struggler

Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_.
De groep bevindt zich op het spanningsveld van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er verschijnt nu de eerste single van Cheap Cult via Bram Bostyn, ‘Juvenile obsession' is een nummer dat klinkt als een samenwerking tussen Mac DeMarco, Beach House en The Beatles. Een warme laidbacksfeer creëren ze. 'Juvenile Obsession ' is er eentje van drie singles die Cheap Cult dit jaar zal uitbrengen.
Ze balanceren tussen gevoeligheid en dansbaarheid, tussen toegankelijkheid en licht experiment. Een sprankelende klank, een warme stem en een zomerse tint is ermee verbonden. Aanstekelijk, dromerig, mooi , bijzonder.  Je wordt meegeleept naar een droomwereld.
Cheap Cult is een bandje om in het oog te houden en die een breed publiek weet aan te spreken. Ze ontroeren met een positive vibe.
https://fanlink.tv/cheapcult
Cheap Cult is:Joos Houwen voc/gtr - Hanne Torfs Keys - Arno Grootaers drums - Michiel Libberecht bass - Guillaume Navarro gtr