Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme

In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …

Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme

Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.

Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!

Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme

Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant  antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.

Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm  genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme

De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.

De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.

Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer:  Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme

Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi  die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten.  Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!

Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!

Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks  de immense opstelling van muzikanten.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Thorium - We staan op een punt nu dat we stapsgewijs moeten uitzoeken hoe we verder kunnen doen

Sinds hun ontstaan in 2016 zijn we de band Thorium op de voet blijven volgen. Hun drie albums zijn pareltjes van heavy metal, waarmee ze niet hoeven onder te doen voor de groten op aarde.
Ook live is Thorium steeds een bom . Ook op het festival Blast From The Past wist Thorium ons compleet van de sokken te blazen. We schreven erover: “Alsof je op een rollercoaster terecht bent gekomen, maar niet goed weet waar die zal uitkomen. De perfecte manier waarop de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld is wellicht het meest opvallend, gelukkig blijft de spontaniteit en speelsheid eveneens voorop staan. Van spijkerhard naar boterzacht en alles daartussen, dat schotelde Thorium ons drie kwartier lang voor”  
En toch lijkt het de laatste tijd wat minder te vlotten met Thorium. Over het hoe, waarom en wat eraan te doen, hadden we naderhand een fijne babbel met Dario Frodo en Tom Tee.

Ik volg jullie al van het prille begin, en er was doorheen de jaren heel wat activiteit. Sinds 2023 en jullie laatste plaat ‘Extraordinary Journeys, Pt. I’ lijkt het echter wat stiller rond de band. Hebben jullie er een verklaring voor
Nee, je hebt zeker niets gemist. Ik (Dario) had persoonlijk wat problemen met mijn gezondheid, en dat heeft een grote rol gespeeld. Het gaat ondertussen al wat beter, maar het muzieklandschap in zijn totaliteit is intussen heel erg veranderd. De ambities die we hadden nagestreefd zijn we willens nillens moeten gaan herzien – onder andere wegens financiële problemen die de kop kwamen opsteken. Het maken en uitbrengen van een plaat is altijd een duur gegeven geweest, maar we merken dat er vroeger meer interesse was voor het kopen van fysieke platen, dan de laatste tijd. Dat merkten we ook, helaas, aan de verkoop van onze laatste plaat. Post-corona is er nu eenmaal veel minder interesse voor nieuwe muziek in het algemeen – toch als die muziek niet uit een populair of commercieel vaatje tapt; ook binnenin de Metal scene.

Is er ook niet een beetje een ‘leeftijdsgebonden probleem’ wat metal betreft? Ik merk dat er een ouder publiek op afkomt, en de zestig-plussers (waartoe ik behoor) haken langzaam af. Ook is er weinig doorgroei van een jong publiek. Ligt daar ook niet het probleem?
Dat speelt inderdaad ook mee. Vroeger kreeg je altijd een nieuw publiek in de plaats. Wat daarin ook speelt...neem nu Graspop: als ik die line-ups zie, ken ik er amper nog bands van. Zoek je die bands op, dan zie je dat het ofwel gaat om carnaveleske pop-achtige Metal met kostuumpjes en dergelijke, of om bands die zo waanzinnig extreem uit de hoek proberen komen als ze maar kunnen. De verbreding, of eerder vervlakking, is ingezet door een andere, minder puur muzikale beleving door het publiek. Daarnaast is alles ook veel duurder geworden; mensen kunnen niet meer honderd shows op een jaar doen, ook om het drukke leven. Dan maakt men keuzes, waarbij de massa-spektakels en grote festivals sowieso winnen.

Er komen steeds meer bands bij, maar er zijn minder clubs. Ook is er inderdaad zoveel te doen, waardoor op 50 km van elkaar zaken worden georganiseerd en de ene is uitverkocht, terwijl de andere amper tickets heeft verkocht.
In die muzikale chaos, waar is er dan nog plaats voor een band als Thorium, denk je?
Het is een vicieuze cirkel. Elke band probeert die trap op te klimmen, binnen dat overaanbod aan bands. Je kunt daarvoor moeilijk kwaad zijn op die bands, want uiteraard willen wij net datzelfde. Platen maken kost echter geld, om maar te zwijgen van ontiegelijke hoeveelheden tijd, werk en energie. Als deze voorgaande zaken steeds maar opnieuw dienen te worden geïnvesteerd, maar er steeds minder “return” op komt, in termen van interesse, financiën, shows, verkoop,... Dat is een verliezend spel. In dat opzicht leven we natuurlijk ook een beetje in een verkeerd land; Belgen zijn te weinig chauvinistisch.

Ik pik hier even op in, dat is niet per se een Belgisch probleem toch? Ik hoor Nederlandse bands met hetzelfde probleem kampen, die geraken ook niet op Pinkpop omdat ze ‘Nederlanders’ zijn … Of zie ik het verkeerd?
Als we op nationaal vlak kijken, hebben we als Belgen toch best wel top bands en artiesten voortgebracht die moeiteloos zouden moeten kunnen wedijveren met de internationale scene. Ook met de bagage die we hadden zouden we, ergens toch, meer kansen moeten hebben gekregen?  Misplaatst chauvinisme is ook niet goed, dat gebeurt in sommige gevallen ook; maar een Belg is toch zeer sceptisch over ‘eigen kweek’, en dat resulteert typisch in zeer weinig succes in ons eigen land. Terwijl net daar je eerste publiek zou moeten zitten.

Ik heb All Shall Perish gezien in de Casino, Sint-Niklaas, het was uitverkocht, mét opvallend een jong publiek. Muzikaal deathcore, zitten jullie wat in de ‘verkeerde’ stijl, ligt het daar aan?
We maken inderdaad geen ‘core’ muziek, maar gewoonweg pure Metal. De trend is er tegenwoordig echter om te kiezen voor extremen – alles “core”-gerelateerd, of inderdaad net die carnavalistische ‘feestjes’ metal. En daar staan wij helemaal buiten... We zijn ons daar bewust van, en het is daardoor verdomd moeilijk om ons te presenteren. Maar we willen onze eigenheid daarom niet verloochenen.

En toch, vooral live heb ik gemerkt o.m. met BFTP jullie toch vrij veel succes hebben, het publiek was goed mee
Er zijn zeker positieve punten. Misschien leggen we de lat wat te hoog voor ons zelf, wat ambitie betreft? Dat kan ook. Het geven en nemen is gewoon niet in balans op dit moment, en dat is wel frustrerend.  We waren er ons vanaf het begin van bewust dat we zouden moeten investeren. Misschien is deze mindere periode ook een moment opname; dat kan...

Neem nu Dyscordia, die hebben het enkele jaren geleden ook gehad, een periode dat alles in een slop geraakte, maar spelen nu wel mooi in het buitenland... Opgeven is nooit een optie, toch?
Opgeven daarom niet; maar het loont wel de moeite om de dingen te herbekijken wanneer je merkt dat je werkwijzen en manieren van muziek uitbrengen en presenteren weinig tot geen effect hebben.

Zijn er ondanks alles plannen voor een nieuwe plaat?
De onzekerheid over onze toekomst...het was effectief de ambitie om na ‘Extraordinary Journeys Part 1’ een vervolg te maken. Onmiddellijk. We waren zo tevreden over ‘Part 1’ – niet dat we onze vorige twee platen niet goed vonden, maar bij deze hadden we het gevoel van: ‘this is it’. Alle registers werden opengetrokken en we konden niet trotser zijn op onze nieuwste worp. En toen zagen we ineens veel minder respons, veel minder verkoop, veel minder reviews, en zelfs enkele onbegrijpelijk rotslechte recensies. Daardoor hebben we onze toekomstplannen ook even in de koelkast gestopt. We moeten alles eens goed bekijken.

En toch, live had ik het gevoel dat die nummers uit de laatste plaat het meeste bijval kregen. Mensen stonden zelfs mee te zingen. Hoe verklaar je het dan?
Dat zijn van die positieve momentopnames. Het gaat ons echter ook om interesse van boekers, van streams en van verkoop van de platen zelf. De realiteit haalt ons wat in, we moeten zien dat we niet te diep in een put vallen. Daarom is het, wat platen uitbrengen betreft, goed dat we even alles ‘on hold’ zetten. We moeten er bijvoorbeeld vanaf stappen dat we om de twee jaar een plaat “moeten” uitbrengen. Er zijn tegenwoordig genoeg bands die amper albums uitbrengen, of al tien jaar geen plaat hebben gemaakt, en die gewoonweg kunnen spelen en touren – vooral omdat hun social media –aanwezigheden zo immens zijn. Het lijkt allemaal wel een omgekeerde wereld; zoals op zoveel vlakken tegenwoordig.

Op dat vlak merk ik ook een verandering, veel bands brengen eerst een single uit, nog een single en pas in laatste instantie een album. Ze brengen die single ook niet per se fysiek uit maar via streaming en zo.
Een werkwijze om uit te proberen denk je?
Van streaming hou je natuurlijk bitter weinig over, je hangt dan weer af van een fysiek uitbrengen. Het is wel zo dat het gebruik van tik-tok en andere sociale media boomt; artiesten of muzikanten waar je gewoonweg nog nooit van hebt gehoord, krijgen puur door het maken van zo’n tik-tok filmpjes grote podium kansen. Misschien zijn we wat vastgeroest en moeten we op zulke dingen wat inspelen? Geen idee … We staan op een punt waarop we begrijpen, nu pas, dat we stapsgewijs moeten we uitzoeken wat we verder kunnen doen; dat is nu ons doel.

In elk geval, ik heb vanaf het prille begin in jullie geloofd en blijf het doen, na ‘down’ komt altijd ‘up’. Laten we ons hieraan vasthouden ? Veel succes nog, tot binnenkort!
Dank je wel weerom, Erik! Voor deze interview opportuniteit, en voor je tijd en moeite, zoals steeds!! =)  

Epistulum – Je krijgt in de deathmetal een heleboel informatie binnen in korte tijd. Het kenmerkt het genre en slaat je gewoonweg in het gezicht

De jonge band Epistulum zag het levenslicht in 2018 en bracht in eigen beheer een EP uit . Een eerste langspeler verscheen, ‘From The Dead Masses’, in 2022. In oktober vorig jaar, 2025, kwam Epistulum met een gloednieuwe plaat op de proppen, ‘Cantiga Psychotica’, geprezen om zijn episch karakter. Het durven kleuren buiten de deathmetal, de toegevoegde keys en de emotionele impact waren belangvol.
We hadden hierover een fijne babbel met de bezieler, Thijs Ronteltap (zang/keys) en polsten naar de ambities en verdere toekomstplannen.

Jullie begonnen in 2018, er is al een mooi parcours afgelegd, vertel gerust …
Ik ben zeer tevreden over hoe het nu verloopt, met deze band. Muziek maken is een proces, en als band is het ons doel om als alles klaar is te kunnen zeggen, ook nadat we er later naar luisteren, dat we best tevreden zijn met wat er is gebeurd.  Het is dus  heel mooi om die tijd dat we dit doen,  dit ook zo te mogen ervaren met andere muzikanten die dezelfde kant uitkijken. Ja ik ben dus best wel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.

Geen nadelen ondervonden van die COVID periode dan? Want dat was er net op ‘moment van lancering’?
Tijdens die corona crisis konden we niet meer optreden, en merkte ik deels dat er wel iets weg viel: er waren geen sociale contacten meer. Maar ik ben wel de bedenking gaan maken om in andere dingen te gaan duiken in mijn leven, waar ik voordien nog niet aan toe was. Aan het begin van de corona periode ben ik begonnen aan mijn jazz studies op piano. De vrijheid van het genre heeft wellicht wel gezorgd voor een zeker ‘bruutheid’ in mijn schrijven, evenals een harmonische souplesse die de intensiteit wat sterker maakt. De titel van het eerste volledige album ‘From The Dead Masses’ verwijst daar ook naar. Chaos, wrok en vrijheid.

Ik heb gelezen dat die periode de aanzet was om, na een solo start, toch een band op te richten. Kun je er wat meer over vertellen?
Zeker weten! Nadat de lockdown aan zijn einde kwam heb ik eerst een oud-bassist van de band Contorted Mind gecontacteerd. Hij was alweer een aantal jaar bandloos dus hij was blij om bij de club te mogen komen. Daarna kwam Jeroen erbij, een gitarist waarmee ik in de band van de Leidse studievereniging van de faculteit biologie had gespeeld. Daarna volgde al snel Ramón op drums en Billy op ritmegitaar. Wij hebben in dat jaar aardig wat afgesloopt om een release show te mogen doen van ‘From The Dead Masses’, die we met succes hebben mogen spelen! Sindsdien heb ik de jongens op zowel creatief als logistiek vlak veel beter mogen kennen! Mooi clubje bij elkaar, dunkt mijn zo!

Naast de EP brachten jullie een eerste full-length album uit in eigen beheer, ‘From the Dead Masses’ dus . Een melodieuze deathmetal schijf; jullie moesten niet onderdoen voor gekendere bands in het genre. De inbreng van synths is interessant. Was het een bewuste keuze om buiten die lijntjes te kleuren van de doorsnee deathmetal? Hoe moet ik het zien?
Ik was eigenlijk al sinds 2015 met allerlei sounds aan het experimenteren, in die tijd met een beetje powermetal en zo. En wat me opviel is dat ik een heel interessante sound kon creëren met die keyboard. Weet je, de ene helft van onze nummers zouden zelfs techno nummers kunnen zijn, en een andere deel blastbeats. Het kan daadwerkelijk alle kanten uit. Dat kunnen doen zorgt voor een soort jongensachtig enthousiasme. Je hebt iets om te kneden, maar weet hoegenaamd niet tot wat het leidt. Dat is zeer leuk om te doen en te beleven. En dat maakt elke release weer interessanter eigenlijk.. Dus ergens is dat zeker een bewuste manier van werken. Buiten die lijntjes kleuren.

Maar jullie worden ondanks die diversiteit in het genre binnen de kern van deathmetal geduwd; heb je daar een verklaring voor?
Omdat we ons wel willen toeleggen op een brute sound. Die deathmetal met zich mee brengt. Voordien heb ik nog bij andere bands gespeeld, binnen de extreme omkadering van deathmetal. Ondanks de inbreng van keyboard en synthesizer wil ik bewust die typische bruutheid behouden. Daardoor wordt onze muziek ook met die deathmetal geassocieerd.

Het technisch hoogstaand niveau, die ‘stomp in de maag’ in een emotioneel beladen -kader vind ik ook terug op deze nieuwe schijf ‘Cantiga Psychotica’. We ervaren vergelijkingen tussen beide platen. En toch is het anders, maar het ontgaat me. Wat is het grote verschil tussen het debuut en deze tweede klepper?
‘Cantiga Psychotica’ heeft een nog ruwere inbreng dan de vorige plaat, dat is het grote verschil tussen beide. Ik haalde mijn inspiratie uit de astigmatische houding in de samenleving. Ik wou eigenlijk aankaarten dat, als je wat leeft buiten wat de maatschappij als ‘normaal’ ziet, je direct de stempel van abnormaal door de strot geramd krijgt. Maar dat je als mens daar ook nog steeds kracht in vind.  De reden van deze plaat is dat mensen in mijn omgeving psychoses hebben gehad. En dat die ondanks dat er nog steeds in slagen om er een fantastisch leven op na te houden. Dat is zeer opmerkelijk. Zeker in een wereld waarin we nu heden den dage leven. Je hoeft dus niet bang te zijn om in het leven ‘compleet buiten de lijn te kleuren’ , ook dan komt het wel goed, was de onderliggende boodschap die ik meekreeg. ‘From Dead Masters’ bestond in dat opzicht uit eerder verschillende schetsen van menselijk wrok. Verschillende diepgaande conflicten die daar ontstaan. De grote vraag hoe manifesteren die zich? Daar draaide het echt om. Kortom: Ik probeerde met ‘From The Dead Masses’  een soort innerlijke rebellie op te roepen en mensen los te maken van sluimerende frustraties die ze in het leven met zich meedragen. Met ‘Cantiga Psychotica’ probeerde ik  dan weer de psychische kant aan de kaak te stellen en mensen bloot te stellen aan grenzeloze morbiditeit als een katalyst voor persoonlijke groei. Daar zit het grote verschil. 

Je had het over ‘mensen die buiten de lijntjes van het normaal zitten, vaak een stempel krijgen’; is het nu niet nog slechter geworden door de invloed van sociale media, denk je?
De sociale media is een belangrijk platform om je als muzikant of kunstenaar de kunnen profileren. Die sociale media gebruiken als doel daarvoor, daar is op zich niets mis mee, integendeel. Wat dat betreft vind ik sociale media best ok. En nodig zelfs. Het is een goede manier om mensen binnen te halen, en je project te leren ontdekken. Het is wetenschappelijk bewezen, langs de andere kant, dat sociale media heel verslavend is. Het is eigenaardig hoe die sociale media platformen perfect weten wat mensen triggered en ze spelen daar ook op in. Als je echter sociale media gaat gebruiken om jezelf te profileren, terwijl je achter de schermen een heel ander persoon bent, dan ben je echter totaal verkeerd bezig. Dat kantje van sociale media is dan weer minder mooi. Doe dat niet, want dat creëert sowieso een innerlijk conflict.

Sfeerbepaling is van belang, tempowissels die me op het verkeerde been zetten, prachtig! Is het een bewuste opzet, of komt het heel ‘naturel’ over?
Ik wou muziek maken die je bij wijze van spreken meesleurt, en doorheen schudt als het ware. Een artiest als Frank Zappa was daar een grootmeester in. Zeker in context van deathmetal heb ik het altijd een enorm interessante manier van componeren gevonden . Je krijgt binnen deathmetal een heleboel informatie binnen, in een heel korte tijd. Dat typische aan het genre, het hoort je gewoon in het gezicht te slaan. Wat dan weer resulteert in die tempowisselingen. Om je op dat moment in iets totaal anders mee te nemen, is zo tekenend voor deathmetal. Met het besef dat het onderliggende deel nog wel bestaat. Ik herinner me dat, tijdens onze release show, net bij dit nummer “Invocation of Insanity” op heel wat bijval kon rekenen. Dat kwam enorm binnen.

Er schuilt een filosofisch en spiritueel denken in de muziek. Het is ook een visuele plaat,  althans ik voel ik het aan. Klopt het, of is het wat te ver gezocht?
Nee, je slaat de nagel op de kop met die stelling. Het is voor mij zeker vanuit een filosofisch statement om de uitdaging aan te gaan om buiten conventies om te denken. En om bepaalde gedragsnormen echt aan te kaarten. En daarmee aan de gang te gaan als het ware.  En dat op een soort brute wijze door de strot te rammen, als het ware. In dat opzicht is het schrijven van dit album, als het schrijven van een boek of horror film. Zeker als je kijkt naar het sociale media gedrag, waar we het net over hadden. “Unearth the Dark Mother” is zo een nummer die dat wat weergeeft. Een soort commentaar op de perversie die je ziet in veel showbusiness  dat soort zelfdestructief patroon, dat het publiek daarin volgt. Wou ik met dat nummer eigenlijk aankaarten. Het sluit dus ook aan bij dat statement. Bij “Unearth the Dark Mother” creëer ik de figuur van Kali de Godin van de Dood.  Ik wou dat op een heel morbide wijze uitbeelden in die song. Ik wou bewust een boodschap meegeven,  om die weg niet te volgen. dat vormt ook de rode draad doorheen de hele plaat. Wat vrezen we precies? Wat zijn de dingen die buiten die conventies vallen?  En  hoe ga je daarmee om? En daarin een dialoog vinden? Die dingen. Dus ja dat filosofisch en spiritueel is zeker niet ver gezocht, integendeel.

Het ‘filosofische ‘, ‘spirituele’ in die deathmetal. Ook de nieuwe plaat is in eigen beheer uitgebracht. Zorgt dit niet voor beperktheden om een ‘groter publiek’ aan te spreken? Welk publiek wil je bereiken met je muziek?
Het is niet de bedoeling om een revolutie te beginnen zoals wij bekend zijn met de term. De bedoeling is om mensen te stimuleren om hun eigen krachten en mogelijkheden te herkennen. Eerder een innerlijke revolutie, dus. Vooral in het gene wat maatschappelijk niet direct geaccepteerd wordt. Ik neem het voorbeeld van Carl Jung een tijdsgenoot van Sigmund Freud. Hij is een van de grootvaders van de analytische psychologie. Hij had een heel mediatieve kijk op de zaak en het leven. Mensen die vastzitten in bepaalde problemen die anderzijds een confrontatie met een trauma ondervinden, en proberen binnen die context een oplossing te vinden wil ik heel graag aanspreken met mijn muziek. geef het voorbeeld van een man die achternagezeten wordt door twee tijgers. Op het moment valt hij in een ravijn, en kan zich vastgrijpen aan een tak. De ene tijger komt naderbij, de andere beneden. Hij zal sowieso een gruwelijke dood sterven. Maar er hangt een lekkere aardbei aan die tak en dat is het lekkerste dat hij ooit heeft gegeven. Dat is zeer symbolisch, maar net daar wou ik het over hebben in mijn muziek. Ik wou vooral meegeven, zelfs op momenten tussen leven en dood zitten altijd lichtpunten als het ware. Wie zich daarvoor open kan zetten,  een confrontatie wil aangaan , en toch een perspectief vinden om daaruit te geraken.  Net die mensen zou ik met muziek graag willen bereiken.

Het is, als ik het goed begrijp, niet de ambitie om op grote festivals te staan? Wat zijn de ambities precies?
Het is de ambitie een klik op te bouwen met onze muziek, en daar een publiek voor te vinden, sowieso.  Het is sowieso mijn ambitie om daarmee een zo ruim mogelijk publiek mee aan te spreken. Dus ook grote festivals als dat kan. Maar het belangrijkste is nu om gewoonweg iets te creëren.  Waardoor alle gaatjes, hoekjes van ons wezen wordt geprikkeld. Met een soort frisse energie als het ware. Er zit heel wat vuur in een droom om bekendheid te vergaren. Maar als je dat als doel gaat stellen? Dan ondermijn je het creatie proces. Ongeacht of we die bekendheid vergaren of niet, altijd willen we een sound hebben waar we allemaal 100% achter staan. Dat is de allerbelangrijkste ambitie. En dat geeft mij persoonlijk veel meer voldoening dan op een groot podia staan, maar niet meer mezelf zijn binnen die context.

Ik zie opvallend veel jongeren grijpen naar death, black en doom. Heb je er een persoonlijke verklaring voor? Op pure heavy metal komt een ouder publiek , me dunkt…
Het is rauwer. Het is bloter en directer. Waarbij veel oudere metal zeg maar bands als Iron Maiden of Judas Priest echt ook nog een bepaalde spanningsboog aanhielden in hun muziek zijn de genres death, black en doom wat meer bakstenen qua bouw en muzikale verhaallijn. Het gevoel wat deze genres willen creëren voor de luisteraar is meestal vanaf de eerste seconden van een song al gegeven. Daarmee weet je als luisteraar sneller waar je aan toe bent, waardoor het ergens ook weer makkelijk wordt om erin te rollen, ondanks de ontoegankelijkheid van deze genres. Aangezien onze spanningsbogen door technologie langzamerhand ook steeds korter worden denk ik juist dat de jongere generatie zich daarom ook verdiept in deze extremere genres. Is een heel natuurlijke ontwikkeling vind ik, maar ik denk dat het misschien ondanks dat wel waardevol is om af en toe echt voor je muziek te mogen zitten en een Maiden of Priest rauw op je dak te nemen.

Ik veronderstel dat de echte promotie rond de plaat in 2026 wordt doorgetrokken; wat zijn de plannen voor 2026?
Wij hebben sowieso een partnership met Mike de Coene van Hard Life Promotion die onze persdingen regelt en we hebben al een festival op de playlist staan in Duitsland. We hebben ons ook aangemeld voor Wacken Open Air Battle. Er zitten ook wel dingen in de pijplijn, die in de loop van volgend jaar ‘tot openbaring komen’, maar voorlopig is het nog beetje afwachten, buiten die paar dingetjes.

In Duitsland is er ook een zekere deathmetal scene, die je in de Lage Landen toch minder hebt; Speelt dit niet in jullie nadeel om die doorbraak te forceren?
Ik maak er geen probleem van, als we in Duitsland bij wijze van spreken zouden doorbreken en hier niet (of minder) eerlijk gezegd. Ik ga elk jaar naar WOA met een hele groep Duitsers en Nederlanders. In 2024 hebben we in Ahrensburgen gespeeld en daar werden we heel goed ontvangen. Maar we vinden persoonlijk ook in die lage landen wel ons publiek. Echter, dat ideaal dat Rammstein arena’s uitverkopen. Dat speelt soms wel. Maar het is gewoon belangrijk om voor onszelf als muzikant iets fascinerend te creëren. Dat maakt muziek een dialoog, en dat is belangrijker dan per se willen doorbeken in lage landen of grote podia betreden.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
De rode draad doorheen onze recensies is, velen omschrijven het als een heel intensieve ervaring. ook dat ons album hen enorm meeneemt. Het is niet alleen goed voor een moshpit , maar ook voor een soort meditatieve sessie thuis. Komt het tot een moshpit in de slaapkamer, dat is dat ook ok (haha). Dat was ook de bedoeling van deze plaat, en ik ben heel blij dat het over het algemeen ook zo binnen komt.

Bedankt voor de fijne babbel… Zijn er nog opmerkingen die je graag zou bespreken?
Ik wilde graag jou ook bedanken voor dit interview! Voor de lezer: check onze nieuwe plaat ‘Cantiga Psychotica’ uit op de daarvoor aangewezen kanalen (Spotify, Youtube, Bandcamp) en laat je meevoeren in een trip van primordiale, aan-het-randje-van-psychotische beukerij!

Meer info
[Black Lotus Cannibal Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=aBZlLv2NRHM
[Voidwalker Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=HXk6OpCHRGQ
[SPOTIFY]  https://open.spotify.com/artist/2mDf2N2Ibvy07OiyJAtvwG
[YOUTUBE] https://www.youtube.com/@epistulum6075
[FACEBOOK] https://www.facebook.com/Epistulumband
[INSTAGRAM] https://www.instagram.com/epistulum/
[BANDCAMP] https://epistulum.bandcamp.com/album/epistulum

Bimfest 2025 – Wat een diversiteit binnen een duister kader
Bimfest 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-12-19 + 20
Erik Vandamme

De organisatie van het indoor festival Bimfest pakt steeds opnieuw uit met een verrassende affiche, waardoor de underground van de EBM scene springlevend blijft. Het festival is er eentje van een rauw elektronisch klankentapijt met pompende beats en een hoek af. De diversiteit binnen een duister kader vormt dan ook de rode draad.

dag 1 – vrijdag 19 december 2025
Op vrijdagavond bleek de Casino vrij goed gevuld. De organisatie zorgde voor een intieme club sfeer. Vooral de typische EBM bands konden op heel wat bijval rekenen.
Opener was Cryptochroma (****), het project rond Jan Vinoelst die in de jaren '90 actief binnen de postpunk en darkwave bands. Hij kreeg bekendheid met projecten als Cluster M13, Cape Sidereal en Messier 39. Cryptochroma is een eenmansproject, die het pad bewandelt paden van koude analoge synthesizer klanken en obscure sferen. We krijgen donkere, monotone en opzwepende beats. De mooie beelden op de achtergrond prikkelen de fantasie. De klankenpracht en de beelden, zorgen voor een unieke ervaring. We zijn opgewarmd.

Het hoogtepunt van dag twee kwam al vrij vroeg. De bandleden van NordarR (*****) stonden met maskers en vuurwerk op het podium en straalden iets dreigend uit. De bonkende EBM beats brengen een deugddoende huivering. NordarR houdt van een duister theater, verkleedpartijen, vlaggen en er werd vuurwerk afgestoken.
Een soort morbide maskerade. Naast het podium zijn  het sympathicos; maar op het podium zijn het demonische wezens. De oorverdovende sound deed de rest. Donkere uppercuts in klank en beeld!

De Duitse invasie was compleet op deze eerste festivaldag. Zweite Jugend (****1/2) bleef doorgaan op dit elan met opzwepende beats zonder franjes. De beweeglijke frontmanis overal te zien op het podium en port het publiek voortdurend aan. Geen visuele effecten of maskerade deze keer. Gewoonweg de muziek voor zich laten spreken.
Zweite Jugend had wat moeite om het publiek voor zich te winnen, maar hun niet aflatendz gretigheid overtuigde. De vrouwelijke vocals op het einde van de set was een meerwaarde.

Plots stond er heel wat minder publiek in de zaal. Empathy Test (****) tapte uit een ander vaatje. Hun synthpop voelde comfortabel, zelfs rustgevend aan na al die pompende EBM beats. De melancholische, filmische synthsounds en de aangrijpende, toegankelijke teksten, zorgden voor een bijzondere sfeer, emotioneel-dansbaar. Met de hardere beats soms, werd het een combinatie van kwetsbaarheid en  elektronische drive. Empathy Test was op die manier een verrassende afsluiter.
Wie nog energie over had kon zich nog uitleven aan de DJ act van DJ Borg.

Conclusie van deze eerste festival dag… EBM en Duits vinden elkaar goegemeend …

dag 2 – zaterdag 20 december 2025
De muzikale diversiteit in aanpak, kwam nog meer tot uiting op deze tweede festivaldag. Het begon met Euforic Existence (****). De band, opgericht door Koen Vertstappen in 2000, zorgde voor een eerste bommetje. Knallende harde beats, een bulderende stem in het donker, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm vormden de duistere draad. Vlijmscherp, Verpletterend klonk het wat het duo deed. Een eerste mokerslag dus.

Bij They Feel Nothing (****) is het darkwave/EBM-project van de Belgische muzikant Kevin Van Volcem (ook bekend van We Are Ooh People). De menselijke ervaringen in emotionele gevoelloosheid (anhedonie) zijn vaak een symptoom van depressie, trauma of alexithymie, waarbij mensen zich leeg voelen of geen emotionele reactie hebben; een coping mechanisme of een teken van mentale nood van ondersteuning. Ze zijn een inspiratie voor zijn werk, wat live tot uiting komt.
We kregen een combinatie van vaak rustgevende beelden op een scherm en pompende beats die samen met de vocals beide emoties samenbrengt. Het is een voortdurende strijd tussen donker en licht, pijn en vreugde. We werden hoedanook meegesleept in zijn muzikaal verhaal.

Bonkende beats, een nietsontziende percussie waren de donkere draad doorheen de set van Akalotz (*****). En er was ruimte voor entertainment. De frontman sprak zijn publiek voortdurend aan, hij kreeg iedereen moeiteloos mee in zijn verhaal. Enkele fans mogen het podium op naar het einde van de set toe, wat het plaatje compleet maakte. Een fan nam zelfs even de percussie over , vol overgave. Een wervelend EBM feestje dus. Klasse.

Het contrast met het volgende Frett (****) kon niet groter zijn. En met een dame als zangeres. Puur muzikaal ging het een heel andere kant uit bij dit duo. Opzwepende beats zonder het melancholisch, intieme kader te vergeten. De vrouwelijke vocals tekenden een zachte insteek, terwijl een keyboard wizard met zijn vervormde, rauwe stem het contrast vormde. Er ontstond opnieuw een ongelijke strijd tussen donker en licht. De diverse aanpak intrigeerde. Een vreemde eend in de bijt hier …

Op zijn eentje op het podium tekende multi-instrumentalist en alleskunner Majestolux (*****) voor een bredere aanpak, zacht-hard was, razendsnel-ingetogen'. Die wisseling maakte de set verrassend en boeiend. De veelzijdigheid sierde van dit eenmansproject.  Een ontdekking zondermeer binnen de EBM scene, deze Zweedse virtuoos Conny Fornbäck.

Ook Project-X (*****) is afkomstig uit Zweden. Hij brengt een keiharde, vlijmscherpe sound. Meer nog, het gaat er soms bloederig aan toe, in die zin dat we enkele gruwelijke beelden te zien krijgen. Een beer van een zanger, bloeddorstig als een weerwolf met brullende stem, dreigt iedereen te verscheuren. De oorverdovende beats doen de rest. Meedogenloos, razendsnel klinkt het. Een allesvernietigende wervelstorm dus.

Vier acts die ons , elk op hun eigen wijze, compleet konden omver blazen dus …  
De finale werd ingezet met Haujobb (*****). Opgericht in 1992 door Daniel Myer, Dejan Samardzic en Björn Jünemann heeft deze Duitse formatie al heel wat bereikt.
Een volle zaal voor deze bepalende 'underground' EBM band. Ze gingen gretig tekeer en deden de Casino op zijn grondvesten daveren.
Knallende, verbluffende beats én een charismatische zanger die met z’n vocals iedereen in beweging bracht en deed trillen.
Ze intrigeerden met hun sonische, energieke set en hun klankexperiment.

Er volgde, nu voor een meer uitgedund publiek, nog de laatste act vooraleer DJ Borg over gaat naar z’n EBM  feestje, met Cat Rapes Dog (***1/2). De Zweedse formatie is er eentje die eigenwijs, eigenzinnig de EBM aanpakt. Ze zijn al van 1984 bezig, en hebben op die wijze al heel wat zieltjes gewonnen.
Ik ervaarde hen als  'The Electric Call boy van de EBM’ . Ze zorgden voor een  wervelend feestje met een hoek af. Af en toe werden de wenkbrauwen gefronst; ze zorgden voor een polonaise doorheen de zaal, en brachten iedereen in optimale stemming om zich te amuseren en te dansen.
De combinatie van EBM, heavy metal en Electro punk ging erin als zoetenkoek.
Een uiterst genietbare set en een knettergek feestje dus om deze editie van Bimfest af te sluiten. Een knallend slot dus … See you next year!

Ook in 2026 organiseert Bodybeats een rits interessante evenementen, o.m. de  International EBM Day op 21 februari en KMFDM op 23 februari.
Check gerust de site www.bodybeats.be
Ohja, de 24ste editie van Bimfest vindt plaats op 4 en 5 december 2026

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8922-bimfest-2025?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas

Abel Ghekiere - Emoties verbonden met het leven

Abel Ghekiere (*****)  is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze.
Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Dat merkten we eerder dit jaar op het festival BRDCST, waar we hem zagen optreden in de Kerk. "Samen met z'n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip."; schreven we.
In een goed vol gelopen  De Casino zou hij dat ‘trucje’ in een intimistisch kader nog eens overdoen.

Doordat de band heel dicht bij zijn publiek zat, konden de heren en dame nog intensiever tewerk gaan. Door de toevoeging  van die ‘field recordings’, ontstond sowieso een vaak bevreemdend mooie aanvoelende verhalenlijn. Die op zijn beurt mooi werd uitgebeeld door breed, kleurrijk klankentapijt. Abel Gekiere zit samen met zijn muzikanten op het pad van de intimiteit, maar soms wordt het gaspedaal wat ingedrukt, wat zorgt voor een emotioneel beladen climax. Net dat, die golvende beweging, voortdurend schakelen zorgt ervoor dat dit geen hapklare brok is, maar goed is voor de avontuurlijke jazzliefhebber.
Iedereen genoot op zijn eigen wijze, de muzikanten gingen speels met elkander en het publiek om. En dit ondanks de ernst van sommige songs, die vaak pijn en vertwijfeling omvatten. Maar overal zie je een lichtje aan het einde van de tunnel.
Net wanneer je een lijn meent te ontdekken, verandert het gezelschap weer van versnelling. En laat je verweesd achter.
Meer dan een uur lang deelt Abel Ghekiere prikkels uit, waarbij je best je fantasie de vrije loop laat. Het publiek reageert enthousiast en Abel krijgt voor zijn inzet een verdiend daverend, rechtstaand applaus.
Meer nog, het publiek roept hem terug voor een bisnummer waardoor hij met zijn band moet improviseren want dat was blijkbaar niet voorzien binnen hun set. Als volleerde jazz muzikanten kan dit geen probleem zijn, dus werd nog een laatste keer muzikaal alle emoties losgelaten.

Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn. Elke song heeft z’n persoonlijk verhaal, en je voelt aan of het ook van jou kan zijn.
Die uitgekiende muzikale wijze van Abel Ghekiere brengt ons als persoon tot een soort gemoedsrust. In die circa 90 min wist Abel Ghekiere iedere aanwezige heel diep te raken, een zalving voor de ziel? Knap!

Pics homepag @Piet Breda

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Maanzaad – Een muzikale diversiteit

Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.

Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman  teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?

Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond  vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens  even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed  daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.

Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****)  zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met  voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het  zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.

Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter  gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!

Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas