zondag 30 juni 2019 - Verschillende generaties bij elkaar - de liefde was nog nooit zo universeel
Als een zondagse lounge , een diesel op gang getrokken, brengt Werchter verschillende generaties samen om te eindigen in en gefuturiseerde wereld van Muse en een geluidloos vuurwerk …
Het Britse combo Sports team maakte z’n debuut op Les Nuits Bota . En kijk , nog geen twee maand later kunnen ze al openen op Werchter . Mooi meegenomen. De doorbraaksingle “M5” zat al vroeg in de set die ergens Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en Weezer met elkaar verbindt . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . De tweede EP ‘Keep walking’ bracht hen hier. Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillige, gelaten keyboardspeler . We hoorden aangename , frisse, dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor . Maar persoonlijk een dertien in een dozijn bandje …
Lizzo (The Barn) - De Amerikaanse actrice en zangeres Lizzo mag The Barn openen. Opnieuw meteen een vol huis. Lizzo die we vooraf kennen van haar opgewekte single “Juice” had duidelijk veel meer dan die ene single in petto. Deze voluptueuze jonge dame in roze outfit had er geen probleem om even met een tikje zelfspot de tent uit de bol te doen gaan. Zelfverzekerd zorgde ze voor leuke funky beats, hip hop, fris en levendig gebracht. Humor is de leidraad, wie geeft er zijn dwarsfluit een eigen instagram-account? Jawel, Lizzo! “Phone” heeft een beetje weg van “My Humps” van The Black Eyed Peas maar verder is Lizzo, gewoon zotte Lizzo!
Een ander nieuwkomer Grace Carter was in de Klub te zien . Ook hier was het een aangenaam kennismaken met de beloftevolle Britse soul/r&b/pop zangeres. Haar sound kreeg een heupwiegende , dansbare tune, maar raakte onvoldoende . De single “heal me” is er wel eentje om te koesteren.
Na twee ontdekkingen , was het tijd voor het Nederlandse De Staat , die al een tiental jaar bezig zijn. In eigen land enorm gerespecteerd , hier bij ons sinds kort de verdiende respons met hun huidige tour in het clubcircuit. De band rond de leuke , excentrieke zanger Torre Florim heeft al een handvol platen uit , brengen een soort rock’n’roll hillbilly , omfloerst van elektronica , hiphopsounds, waar Presidents of USA meets Run DMC opborrelt. Een ietwat ongrijpbaar geluid , opgehitst door gitaar , bas , drums en electrobeats. Ze zijn door de jaren erg goed op elkaar ingespeeld , zorgen voor entertainment door dansmoves, ganzenpasjes en ga zo maar door . “Pikachu” , “Witch doctor” bij de koffie, een eerste moshpit en een bruisend “Kitty Kitty” bewezen dat de groep waardig op de Mainstage stond …
Een verderzetting van een groovy rocksound in een electrowave jasje hadden we met het Britse Black Honey . De zangeres Izzy Baxter Phillips heeft wel iets mee van Courtney Love; haar heldere vocals snijden door de extraverte nummers . Een halfuurtje hadden ze om het publiek te triggeren , maar hier waren het vooral de eerste rijen op The Slope die warm werden gemaakt .
Mahalia (KluB) - Het licht in de Britse hiphop-wereld draagt de naam Mahalia. Ze is jong, klinkt fris, is grappig en iedere keer dat ze terug naar België komt, blijft ze stappen voorwaarts zetten. Als jonge twintiger heeft ze al een heus parcours afgelegd. Heer eerste platencontract op haar 13e liegt er niet om. Een grote toekomst werd haar beloofd en ze lijkt die verwachtingen te gaan inlossen. “Do Not Disturb” is zo een nieuw deuntje dat fris in de oren klinkt en de volwassenheid van Mahalia etaleert. Iedereen mee op de droomwolk van Mahalia en vooruit met de geit!
Algemeen kwam het dus rustig op gang op deze afsluitende dag . Maar op de Mainstage werden we al op temperatuur gebracht door De Staat . Een graadje en een tempoversnelling hoger werd het nog door Yungblud , één van de revelaties vorig jaar. Net als de clubconcerten, Music for Life of op Pukkelpop is Yungblud één van de opwindendste bands . Het trio rond Dominc Harrison, een soort jonge Mick Jagger smoeltje, brengt een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska. Hij is in vrouwentenue , regenboogvlagje op het gezicht , met paarse kousen aan , streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie . Hij is een duracell konijn op het podium , die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Meteen ambiance … de muziek , de refreinen , springen, hotsen , moshpits , … . “I love you , will you marry me” zat al vroeg in de set en iedereen doet mee. “King Charles”, “Anarchist”, “Medication” ,“Loner” , “Parents” en “Machine gun” moesten niet onderdoen in diens springen en dansen … Het zijn live toppertjes. Bruisend , dynamisch, opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment en energie ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor , die de nodige ambiance gaf op de Mainstage .
Na de muzikale wervelwind van Yungblud , was het verschil met Tamino groot . Een volle Barn was op de afspraak voor één van onze stemwonders . Terecht werd hij een paar jaar terug geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Hij wordt door buitenlandse artiesten enorm gerespecteerd en wordt als support aangetrokken .
Imponeren in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . Hij is nu al een tijdje op tour en weet nog steeds zowel de festivals als in het clubcircuit zijn publiek te omarmen , met z’n warme , innemende sound die op het podium een extraverte schop krijgt . Hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken, diep ademhalen en volledig stil zijn.
De nummers worden gedragen door z’n innemend en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . “Cigar “ zet de toon” . Ook solo sterk , “Verses” en Chris Cornell’s “Seasons” waren pakkend en bezorgden je kippenvel . Altijd weet hij wel iemand in de spotlight te plaatsen te eren . Sjiek.
Zijn Ozark Henry gewaad wappert en hij straalt , “So it goes “, “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” onderstrepen een ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse , die grilligheid niet uit de weg gaat … Tamino is en blijft goed!
Parkway Drive (Main stage) - Veel verwachtingen waren er bij deze Australische metalband die vorig jaar Graspop vakkundig tot brandhout herleidde. Een verassing dat ze op Rock Werchter geprogrammeerd staan . Een veelbelovende start met een indrukwekkende intro waarbij fakkels de lont zoeken en de blik van Winston McCall en co de angst in de ogen nabij is. Beginnen deden ze met Wishing Wells” en “Prey” uit hun album ‘Reverence’ dat vorig jaar uitkwam. Het zijn voornamelijk nummers van dit album en het vorige album ‘Ire’ die Werchter moeten laten kennismaken met Parkway Drive. “Writings on the Wall” brak de set in twee met violistes; het zorgde ook voor vertwijfeling in het publiek. “Wild Eyes, “Crushed” en “Bottom Feeder” tekenen voor de laatste rechte lijn. Genadeloos toeslaan zoals we deze band kennen. Te hard hun best gedaan om toch die extra fan over de streep te trekken brengt twijfel bij de trouwe aanhang. Gewoon jezelf blijven is de boodschap mee te nemen.
Debuterende artiesten scoren hoog . Ook een volgelopen Klub voor Dean Lewis , de nieuwe Australische sing/songwriter/wonderboy, die een jong , breed publiek inpalmt met z’n melodieus toegankelijke pop . Eén plaat uit en hij kan ze in een goede 45 minuten allemaal voorstellen . Net als bij Tamino , aandacht voor intimiteit , subtiliteit en finesse in het songmateriaal . Een fijn, goed op elkaar ingespeelde band, een singer die in interactie treedt met z’n fans en dus een tiental mooie songs speelt, die muzikaal veel met elkaar gemeen hebben , als je een “Stay awake” en “Don’t hold me” hoort. “Half a man” speelde hij solo op piano en “Be allright” was het moment om elkaar vast te nemen of de handen in elkaar te slaan. Alles met de glimlach. Hoe mooi!
De Spaanse Rosalia weet ook choreografie en entertainment te stoppen in de show van haar nummers. Ze hebben een Zuiderse groove en brengen flamenco en pop samen. De hitparade vindt met haar nummers een ingangspoort . De zwierigheid van een stierengevecht . Net als bij een Angèle zien we synchrone danspasjes, - bewegingen van haar danseressen. Probleemloos plaatst ze er zich middenin. De projecties zijn een meerwaarde. De songs zijn elegant en stralen positivisme uit. “Barefoot in the park” , “Catalina” hebben net als de singles, die op het eind bewaard bleven, “Aute cuture” en “Malamente”, een zekere jeugdigheid en onschuld . Opnieuw een volle Barn genoot van die zomerse tunes .
Balthazar is back en hoe! De projecten van de groepsleden werden even opgeborgen en een nieuw album verscheen; ‘Fever’ , plaatste de band rond Devoldere (Warhaus), Deprez
(J. Bernardt) opnieuw op het voorplan . Hun doorleefd , melancholisch materiaal heeft nu een lossere , frisse sound . Gesterkt door hun ervaring , overtuigde Balthazar overduidelijk op de Mainstage. Knap hoe de songs werden gespeeld in een groovy omkadering en ze een dansbaar karakter kregen , die ons deed heupwiegen en de dansspieren aansprak. . Ook hoe de band op elkaar is ingespeeld en de instrumenten als trombone en viool de songs een perfecte aankleding geven . Om maar niet te spreken van de zangpartijen, die ze weten af te wisselen en/of op elkaar aan te sluiten in de nummers en in de refreinen . Songs worden uitgediept , er zijn de moves en het publiek wordt betrokken . Het zorgt voor een grootse set .
Een juiste songkeuze op de Mainstage met “Blood like wine” als opener, oudje “The boatman”, “Do not claim them anymore” en verder “Bunker” en nieuwe single “Changes” geven ons een schop onder de kont. Een uitgesponnen “Fever” is een hoogtepunt, en als slot “Entertainment” , een woord letterlijk op z’n plaats over de set . Balthazar voegde na hun eenmalige passage op een festival er net Crammerock aan toe .
Welkom bij de Mac Demarco show in The Barn, dat is er eentje van speelsheid en leuke gekte. Het Canadese combo gaat los , ontspannen, ongecompliceerd , onbevangen , ja zelfs chaotisch te werk. Mac is de showmaster van de gig . Een soort ‘clown’ indiepop, beetje jammen, pintje drinken, amusement… Mac doet wat hoolahoops , een handenstand , er is een lezend bandlid en absurde bindteksten. Downtoearth. “Champagne supernova” van Oasis zat er zelfs tussenin. Een gekke-bekken-trekkende Mac en Band . Leuk allemaal om de alledaagse zorgen even opzij te plaatsen.
$uicideboy$ (KluB) - Waar hadden we deze schop onder onze kont aan verdiend? Twee neven uit New Orleans die de KluBC vakkundig komen door elkaar schudden … Een ware metalsound op een bedje van pompende beats met schokkende beelden, zotter dan dit wordt het niet meer. Een los gelaten menigte viel bij bosjes en kwam aan de zijkant van de tent naar lucht happen om daarna terug ten oorlog te trekken. Wij bekeken het vanop een afstand, zoekend naar welk gevoel we hierbij hadden. Post Malone heeft er niets aan, dan hebben we het over hun uiterlijk. Zot, zotter, $uicideboy$!!
Greta Van Fleet heeft het op een kleine twee jaar tijd ver gebracht, van de kleine AB Club naar de AB tot de Lotto Arena . Het gaat snel voor het kwartet , rond de drie broers Kiska. Deze nieuwe band uit Michigan USA is de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden Led Zeppelin. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van deze jonge Zeps dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. Zijn stem reikt tot hoog boven de wolken , en toegegeven, hij bezondigt meermaals aan vocale overacting.
Dit terloops zijn het klassenbakken , die verdomd goed kunnen spelen , elke gitaarakkoord, elke basstune, elke solo, drumslag en keys doen ons in 70s retro dompelen. Naast Led Zeppelin , kun je die andere retrohelden , The Black Crowes van de Robinson broers toevoegen door de Hammond-keys . Of een Rare Earth , ook al ’een back in time band’ in het diepe basspel.
Als ze dan eens een cover spelen , halen ze er eentje boven van John Denver . We kregen een potige, gedreven set , die soms uitmondde in een jam en vettige blues, vol overgave, en ons een TW Classic opzadelde . “Safari song” en “Black smoke rising” waren straffe openers van het puike debuut ‘ From the fires’. “Lover, leaver (taker believer)” en “When the curtain falls”, die de doorbraak betekende , hielden ze op het eind . Greta Van Fleet speelde hier in volle hevigheid. Wat een potentieel .
De electropioniers New Order uit Manchester staan terug aan de top van de internationale muziekscene en mogen The Barn besluiten van het vierdaags festival . Ze komen graag terug naar Werchter.
Het is een band die met ons vergroeid is. De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division (nu al jaren zonder bassist Peter Hook) , brengt verschillende generaties samen en muzikaal komt hun wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al zo’n 40 jaar . ‘Music complete’, van zo’n vijf jaar terug , is nog steeds de laatste worp, en die kwam tien jaar na hun vorige . “Singularity”, en “Plastic” konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers met open armen werden ontvangen .
De keuze viel o.m. “Bizarre love triangle”, het melancholische “Your silent face”, “Subculture” en “True faith”. Ze wisselden het af met twee classics van Ian Curtis/Joy Division’ “Shadowplay” en “Transmission”. Het onthaal was enorm en het deed de band rond Bernard Sumner deugd. Een hart onder de riem. De visuals, kleurrijk of sober, droegen hun steentje bij. “Blue Monday” werd opgepoetst en bracht The Barn in extase. Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) als extraatje , de juiste dosis nostalgie opriep . Kippenvelmuziek.
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys, tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums! In oktober in Vorst in het kader van een handvol clubconcerten …
Underworld (KluB) Al bezig van eind de jaren 80 en later een bom droppen die “Born Slippy” heet. Jawel, we hebben het over Karl Hyde en Rick Smith van Underworld. Ondertussen zijn beiden de 60 gepasseerd maar nog steeds maken ze indruk op een publiek die half zo oud is. Een afgeladen volle KluB C wou Rock Werchter afsluiten met een feestje, één adres, de onderwereld van de Britse dance. “Two months off” zorgde al snel voor een hoogtepunt. Hyde die nog steeds goed bij stem is ging als een gek te keer. Een uitgelaten massa in de tent . We zien het graag gebeuren, voor dance-act van dit formaat is geen tent groot genoeg. Gegarandeerd succes en daar maken we graag nog eens een ommetje voor, ook al is het maar om die laatste stukjes energie na vier dagen te herleiden tot geschiedenis. “Born Slippy NUxx” zorgt voor de eindnoot in de tent wat deze editie van Rock Werchter betreft. Benieuwd wie van de huidige generatie hen dat nadoet op Rock Werchter … 2049?
Ohja, Rock Werchter met zijn vier podia krijgt al jaren het gezelschap van ‘The Brewery’. De jupiler-stand die tussen de acts op het hoofdpodium voor heel wat leuke beats zorgt. Altijd leuk vertoeven voor een frisse pint en een opzwepende dj-set van oa Gunther D op vrijdag en afsluiten op zondag met Linde Merckpoel. Oja, en trouwe klanten op dit festival, Dries Mertens en Kat Kerkhofs weten de gaatjes in hun agenda nu op te vullen met een paar lucratieve dj-sets. Voor de liefhebbers…
Ook Muse is een graag geziene gast , de negende keer op Werchter nu , als keuze voor een eenmalig concert … Maar met de nieuwe plaat ‘Simulation theory’ lijkt Muse wat op z’n retour. Weg is de vroegere muzikale magie die Muse zelfs nog op z’n eentje de ganse festivalwei wist in te palmen, waar het bombastisch mocht zijn , maar net downtoearth , zonder de grond onder je voeten te verliezen.
Een futuristisch geluid en de bizarre ‘over the top’ gedachtenkronkels van Matthew Bellamy wil ons in een nieuw sterrenstelsel brengen. Dansende robots , flikkerende pakjes, gigantische brillen, trombonisten in elektronische outfit, de kledijwissels in een soort Robocop stijl , een gigantisch Alien-monster achter de band, een reusachtig opblaasbaar skelet , confetti , slingers, afschietende kanoinnen . Teveel om op te noemen . Een omkadering en spektakel die mooi het oude materiaal elan geeft en het recente materiaal moet redden. Visueel allemaal wel leuk , veel afwisseling en flashy , bevreemdend. Maar raakt het nog als vroeger? Onvoldoende.
Muse werd dan ook niet meer op handen gedragen als vroeger , wat spijtig genoeg de set wel een klein half uur eerder dan voorzien deed besluiten . Voelde Bellamy en C° aan dat ze onaards zijn geworden in onze wereld die elkaar nu net vier dagen lang heeft verbonden?!
Het nieuwe materiaal is te weinig gekend; het waren de oudjes die de tand des tijds overleefden en konden rekenen op een sterke respons . Ook voor mij. Hier waren de solo’s nog boeiend , “Uprising”, “Plug in baby” , “Supermassive black hole” en “Hysteria” waren de sterkhouders. Een energiek, pittig , gedreven , emotievol Muse zoals het moet, even zweven , en dan terug met beide voeten op de grond . Verder een “Time is running out” en een medley die o.m. “Stockholm syndrome” , “New born” en een “Knights of cydonia” samenbracht en de samenhorigheid bevorderde.
Met het geluidloos vuurwerk er kort achterna, knalde Muse als definitieve afsluiter van het festival net onvoldoende. De volgende keer ‘een back to basics’ plaat?!, die hen op Moeder Aarde houdt en de fans , het publiek terug volledig kan aanspreken …
Niettemin was deze editie meer dan geslaagd , Hot , hotter , hottest met een gevoel voor gelijkheid en samenhorigheid.
Tot volgend jaar! Rock Werchter 2020 is er van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli 2020
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Op de Main Stage mochten Guy Van Nueten en Noah Vanden Abeele het publiek opwarmen, op de Garden Stage viel die eer te beurt aan het Italiaanse multitalent Andrea Belfi. Een man alleen, achter een drumstel, dreigende keyboardgeluiden als klankbord. Wat op het eerste gehoor klinkt als wat bliepjes hier en daar, wordt op den duur een bezwerend arrangement dat je meeneemt naar Andrea's eigen universum. Thom Yorke neemt hem mee als voorprogramma voor zijn Europese tournee, dat zegt genoeg.
Daarna was het uitkijken naar de nieuwe superband in de jazzwereld: Rymden. De bassist en drummer van het legendarische Esbjörn Svensson Trio die pianist Bugge Wesseltoft bijstaan, dat staat garant voor vernieuwende, dynamische jazz met een Scandinavisch tintje. Het E.S.T. verleden is duidelijk hoorbaar, maar de muziek van de heren raakt je op verschillende manieren. Rymden betekent ruimte in heet Noors, en de opwindende, extatisch, progjazz van de bovenste plank neemt het publiek inderdaad mee naar hogere sferen. Ook de rustige nummers kwamen tot hun recht bij de ondergaande zon. Van pure piano over triangels en soundscapes, naar bassolo's, allemaal virtuoos uitgevoerd. Wanneer je talent over hebt, lijkt alles zo simpel, maar dat is het geenszins. Het zweet parelde op de mannen hun kalende voorhoofd, in een weliswaar bloedhete tent.
Hoogtepunten waren “The Celestial Dog”, een eerbetoon aan de ruimtehond Laika, en “Bergen”, als herinnering aan hun eerste gig (niet in Mons, maar in Bjørgvin in Noorwegen). “Homegrown” diende als rake afsluiter. Mocht u nog twijfelen, dit zijn de nieuwe goden aan het jazzfirmament.
Contrasterend met het bij momenten bombastische Rymden, was het intieme concert van Yann Tiersen. Ja, dat is die van de heerlijke scores voor de films ‘Amélie Poulain’ en ‘Good Bye Lenin!’, maar zijn oeuvre omarmt veel meer dan dat. “Het zal saai zijn”, werd ons vooraf door een insider van de organisatie toegefluisterd. Saai was het niet, mooi en ingetogen, maar ook niet altijd even boeiend. Zijn platenspeler, dezelfde waar hij tijdens de clip van zijn album ‘Infinity’ 50 minuten lang naar staart, zorgde voor achtergrondgeluiden van meeuwen aan de zee. Een beetje Blankenberge in Gent drenkte zo Yanns pianospel in melancholie. Yann Tiersen raakte een gevoelige snaar, maar kon niet opboksen tegen de genialiteit die Rymden uitstraalde eerder op de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Opener van dienst was The Permanentz, een nieuwe groep uit Brussel waar ik weinig over weet. Drie jongens brachten rechttoe rechtaan punk, strak gespeeld en met een zanger die zijn teksten snerend het café in vuurde. Als hij al eens echt zong deed hij dat lekker vals. Eindigen deden ze met een cover - altijd leuk -, “Dancing with myself” van Billy Idol, wat wel wat haaks stond op hetgeen we eerder gehoord hadden.
Los Explosivos komen uit Mexico Stad en toch vonden hun eerste twee platen, na eerst te zijn uitgebracht op plaatselijke labels, hun weg naar ‘Get Hip’ van Cynics voorman Greg Kostelich. Later voegde ook het Londense ‘Dirty Water Records’ een LP van hen toe aan hun catalogus. Totaal onopgemerkt zijn ze dus niet gebleven en in de Pit’s , zijn ze zelfs wereldberoemd.
Het was de derde keer dat ik ze hier zag en veel was er niet veranderd, wel afgeslankt tot een trio. Los Explosivos blijft de ultieme partyband voor wie houdt van rammelende sixties garagepunk. Met een ongezien enthousiasme vlogen ze erin: de voortdurend op en neer wippende “Sabu Avilés” en “Tiba Explosivo” (beide om beurt op gitaar of bas) en de zingende drummer Kasko maar de eerste nummers zorgden niet meteen voor vuurwerk.
Hun Spaanstalige cover van “Louie Louie” klonk ongeïnspireerd en toen ze ons ook nog eens “”Ay, yai, yai, yai canta y no llores” lieten meezingen vreesde ik al een rampscenario. Gelukkig bleek dit slechts een valse start en ik kreeg ik alsnog waarvoor ik gekomen was. Zoals het onstuimige “No eres papa mi” een Spaanse versie van “I can only give you everything”, dat enkele jaren geleden ook al fantastisch gecoverd werd door King Mud en geschreven werd door Van Morrison. Voor de jongeren onder jullie: jawel, Van Morrison had ooit een rock-‘n-roll hart (check Them) maar aan wie hij het verkocht heeft is mij evenwel niet bekend.
De hel was nu definitief losgebroken en de drie maakten hun groepsnaam volledig waar. Songs als splinterbommetjes die elkaar in snel tempo opvolgden, af en toe onderbroken om een pintje te vragen of om ons te beloven dat ze tot hun dood naar de Pit’s zullen blijven komen. Zo lijkt de toekomst van mijn favoriete punkhol dus verzekerd. Plots dook er nog een vierde Explosivo op, Giovanni, die achter het drumstel plaatsnam. Zo mocht ook Kasko zich even op gitaar, duidelijk het favoriete instrument van alle groepsleden, uitleven. Het zorgde voor een spetterende finale. Met eerst hun raison d’être, het nog steeds vlammende “Action woman”(oorspronkelijk van ‘The Litter’), en daarna het op ‘Peter Gunn Theme’ gebaseerde “Barracuda”.
Toen ik daarna buiten even naar adem stond te happen kwam iemand me doodleuk zeggen dat het technisch niet zoveel voorstelde. Meneer was duidelijk vergeten waarvoor de punk destijds werd uitgevonden. Los Explosivos, graag tot een volgende keer!
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Vijftig jaar geleden zag ZZ Top het levenslicht in Houston, Texas. Sinds 1969 brengen Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard – ironisch genoeg het enige lid zónder een joekel van een baard - southern rock van de bovenste plank. Bewijs hiervan zijn de tot nu toe meer dan 50 miljoen verkochte platen en een plaatsje in de Rock ’n Roll Hall of Fame.
Nu, Abraham zien doe je niet zomaar, dus besliste de band op tournee te gaan met als toepasselijke titel ‘50 Years with ZZ Top’. Een verjaardagsfeestje in intieme kring vieren is dus niet voor het grotendeels bebaarde trio weggelegd. Op dinsdag 25 juni werd de verjaardagstaart aangesneden in Vorst. Het tropische weertje dat me vergezelde op weg naar onze hoofdstad, was alvast een ideale sfeermaker voor een avondje broeierige Texas bluesrock.
Eens aangekomen in Vorst Nationaal viel de hitte als een blok op mij. Het is duidelijk dat men dergelijke temperaturen niet gewoon is in België, want van airco was in de zaal geen sprake. Het merendeel van het publiek, dat grotendeels bestond uit baby boomers, nam dan ook de toevlucht tot de zitjes met een of andere vorm van waaier in de hand.
Om het publiek ‘op te warmen’ - pun intended - mocht Larkin Poe de bluesgitaren betokkelen. Deze Amerikaanse roots rockband die geleid wordt door de zusjes Rebecca en Meghan Lovell, werd in 2014 op Glastonbury uitgeroepen tot ‘best discovery of Glastonbury’ en heeft intussen al vier studioalbums uitgebracht waarvan ‘Venom & Faith’ (2018) de jongste telg is.
De zussen Lovell waren een frisse verschijning en brachten een sterk Zuiderse bluessound die vooral gecreëerd werd door de krachtige zangstem van Rebecca Lovell en het knappe slide gitaarwerk van zus Meghan. Ook de passie en zichtbaar genot waarmee de set gebracht werd, zorgden ervoor dat dit een optreden was dat me zeker zal bijblijven. Even waande ik me op de katoenvelden van Georgia en Alabama om dan te realiseren dat ik nog altijd al zwetend en puffend van een halve liter gerstenat aan het nippen was. Liedjes die me bijgebleven zijn, zijn “Bleach Blonde Bottle Blues”, “Preachin’ Blues” en “Blue Ridge Mountains” (verwijzend naar ‘the Appalachian mountains’, een gebergte dichtbij de woonplaats van de zussen).
Omstreeks kwart na negen was het dan de beurt aan ZZ Top. Onder luid applaus van het publiek betraden Gibbons, Hill en Beard het podium. Goed ingeduffeld in lange broek, jas en hoed werd “Got Me Under Pressure” ingezet. De hit uit het album ‘Eliminator’ (1983) was bij de meesten gekend en zette onmiddellijk de toon voor de rest van het optreden. “I Thank You”, “Waitin For The Bus” en “Jesus Just left Chicago” volgden in sneltempo. Het was duidelijk dat ZZ Top gekomen was om te spelen, zonder te veel aandacht te besteden aan bindteksten. Spijtig, want laat ons eerlijk zijn, na vijftig jaar rocken moet hier en daar toch wel een pittige anekdote te vertellen zijn. Daar waar de stem van Gibbons bij enkele nummers niet meer volledig tot zijn recht kwam, was dit wel zo bij “Gimme All Your Lovin’”, het eerste hoogtepunt van de avond. De song werd loepzuiver gebracht en deed de temperatuur in Vorst stijgen naar héél gevaarlijke hoogtes.
In feite bestond de volledige setlist uit de ene hit na de andere, maar hoe kan dat ook anders als je kan putten uit een repertoire dat een halve eeuw omvat. Toch merkte je dat er stelselmatig naar een climax toegewerkt werd. “Just Got Paid”, “Sharp Dressed Man” en “Legs” effenden het pad voor het welgesmaakte “La Grange” en “Tush”.
Muzikaal-technisch was het smullen voor de fans, maar qua performance merkte je wel dat 50 jaar op de planken zijn tol begon te eisen . Hoewel Gibbons en Hill heel goed op elkaar ingespeeld waren en dus geen enkel probleem hadden om synchroon de gitaren te bespelen, kwam dit soms nogal mak en statisch over. Een vergelijking met robots - rockende robots wel te verstaan – zou hier niet misstaan.
Al bij al beschouwd was het optreden toch een waardig jubileum waar ik van genoten heb. Na 50 jaar zoveel fans op de been brengen én begeesteren, zij het op een iets gezapigere manier dan vroeger, is niet elke band gegeven. Hiep, hiep, hoera, dat ZZ Top nog lang mag rocken!
Organisatie: Gracia Live
Het leek erop alsof De Zwerver kort na Cedric Burnside - Legendary Shack Shakers opnieuw een mooie double bill beet had, alleen dacht het publiek daar aanvankelijk anders over.
Want was dat een bedroevend zicht toen de drie meiden uit L.A. de eerste noten uit hun instrumenten knepen. Al het volk (uitgezonderd drie dapperen) achteraan samengetroept op zo’n tien meter van het podium. Vind ik altijd zo pijnlijk maar gelukkig raakte dat gapende gat na een tijdje dan toch gevuld en toen zangeres Sade Sanchez vroeg of we misschien wat dichter konden komen werd uiteindelijk alle schroom overwonnen en werd de barrière tussen publiek en groep volledig opgeheven. Volkomen terecht want L.A. Witch speelde er een delicieuze set waarvan ik achteraf dacht: had ik dit in het café gezien dan hadden de drie me wellicht een delirium bezorgd.
L.A. Witch bracht behoedzame rock-‘n-roll met een zinderende onderhuidse spanning waar ook La Luz en de Allah-Las een patent op hebben hoewel het rockgehalte hier beduidend hoger lag. De ijle, galmende gitaar baande zich omzichtig een weg tussen surf, psychedelica en garagerock, ik kreeg er maar niet genoeg van. Samen met de sensueel zoemende bas van Irita Pai en de kurkdroge drums van Ellie English zorgde ze voor een bedwelmende waas. Naast die sublieme sound, die duidelijk naar de sixties refereerde maar tegelijkertijd erg eigentijds klonk, beschikte het stel ook nog over een rits degelijke songs zodat het plaatje helemaal klopte. Alleen had de stem van Sade Sanchez misschien iets forser gemogen. Ze had soms een wat zeurderig toontje maar waar emmer ik eigenlijk over: Tess Parks klinkt nog een stuk zeurderiger en die vind ik dan weer een geweldige zangeres.
Om eerlijk te zijn: ik was hier enkel en alleen voor L.A. Witch. Toen ik Radio Moscow in hun prille begin in 2008 samen met zo’n 25 anderen zag in café De Rots in Antwerpen vond ik ze heus wel charmant. Maar wat ik dan al vreesde werd bewaarheid toen ik ze enkele jaren later terug zag. De groep uit Story City, Iowa verloor zich helemaal in saaie oeverloze solo’s. Intussen is de groep verkast naar San Diego, Californië, blijkt Parker Griggs na talloze personeelswissels de enige constante en heeft Radio Moscow na zes albums ‘Alive Records’ ingeruild voor ‘Century Media Records’, waarop hun laatste plaat ‘New beginnings’ (uit 2017 alweer) verscheen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de gitaarsolo’s die me de vorige keer de gordijnen in joegen vielen hier wat beter mee. Ze waren beperkt in duur maar het bleven toch enigszins nutteloze oefeningen in duizelingwekkende notenreeksen. Het contrast tussen dit eclatante gitaargeweld en de subtiele aanpak van Sade Sanchez kon niet groter zijn. Het minste wat je van Radio Moscow kan zeggen is dat ze zich een eigen (daar kan eventueel nog over gediscuteerd worden), herkenbare sound hebben toegeëigend. Dit was pure late sixties, early seventies (hard)rock. Cream of Blue Cheer maar dan zonder de knappe nummers. Samen met de plukkende bassist Anthony Meier en de zich danig in het zweet roffelende Paul Marrone probeerde Parker Griggs die pioniersperiode van de hardrock te reconstrueren, zo leek het toch. L.A. Witch zocht het in een al even ver verleden maar klonk toch nog eigentijds terwijl Radio Moscow daar geen enkele poging toe deed.
Niets op tegen want ik heb bakken vol platen uit die episode van de rockgeschiedenis. Maar je moet er wel iets mee doen. De sound imiteren, al is het tot in de perfectie volstaat niet want dan klink je al gauw gedateerd. Songs, die naam waardig, waren er nauwelijks en de zang van Parker Griggs beperkte zich tot een onbestemd gegrom, James Leg met een kater als het ware. Maar zelfs dan is het nog niet verloren. Stuw het net iets over the top zodat er een grappig aspect aan wordt toegevoegd (ik denk hierbij aan een Rev Brown) en dan kan je weer alle kanten uit. Helaas leek Parker Griggs me eerder een ernstig type die niet direct behoefte had aan die rare kronkels onder mijn hersenpan.
Was Radio Moscow dan zo slecht? Eigenlijk niet maar het deed me niets. Alleen in dat ene instrumentale nummer, kort voor het einde, liet Griggs zijn gitaar wat gevoel uitstralen. Meteen het enige moment waarin ik me enigszins kon terugvinden in die eindeloze vergelijkingen met Jimi Hendrix.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Stars On Fire is een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommigen misschien kennen als lid van de band Ampersand. Die laatste bracht in 2000 een mini-album uit dat hoge ogen gooide, maar de doorbraak bleef uit. Met zijn nieuw project Stars On Fire kiest Cristoph voor de weg van de noisepop en dromerige soundscapes die gevoelige snaren raken. Met een knipoog naar experimentele muziek, lo-fi en shoegaze. 'Blue Skies Above' kwam uit op 14 juni via Jigsaw Records (USA) en Kocliko Records. We gaven het schijfje enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegdrijven over walmen van melancholie binnen een bevreemdende en rustgevende omkadering.
Die shoegaze, met typische jengelende gitaarlijnen, en aanstekelijk op de dansspieren werkende soundscapes voelen we al aankomen op “Shutdown”. Gecombineerd met een best weemoedige en melancholische vocale aankleding word je als aanhoorder prompt gehypnotiseerd en sta je letterlijk te zweven over die dansvloer, in een diepe trance terechtgekomen. Dat laatste is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze song. Het is tevens de rode draad algemeen. “Stuck Somewhere” is een lekker aan de ribben klevende parel, die shoegaze verbindt met wederom dromerige soundscapes die ergens wel die gevoelige snaar raken. Het voordeel aan zo een aanpak is dat je nooit in slaap wordt gewiegd, maar ook niet murw wordt geslagen door oorverdovende klanken. Eerder bespeelt Stars On Fire het gemoed van de aanhoorder, maar wil hem ook laten dansen door de huiskamer. Een combinatie die we eigenlijk wel kunnen pruimen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Model”, “Blue Skies”, “Paper Driver” en afsluiter “Snowblind” zorgt deze aanpak voor adrenalinestoten die dus op die heupen werken, maar ook je hart verwarmen. En dat laatste is toch de wederom grote verdienste van de vocale aankleding die aanvoelt als een warm deken tegen koude nachten. Schipperend tussen melancholie en weemoed, met die typische lo-fi/shoegaze sound daarboven op.
Al die elementen zorgen er trouwens voor dat je deze EP in een mum van tijd hebt beluisterd en terug wil beluisteren tot in het oneindige. De songs werken zodanig aanstekelijk dat je deze trip dus gewoon nog eens wil beleven. En dat is het zoveelste grote pluspunt aan deze EP.
Cristoph Mark is een ervaren performer en muzikant die goed weet waar hij mee bezig is. Met dit nieuwe project laat hij een frisse wind waaien doorheen uiteenlopende muziekstijlen. Net door zowel de aanhoorder aan het dansen te brengen als door hem/haar door middel van een zachtmoedige en beklijvende stem te ontroeren, pink je een traan weg, geraak je in een diepe trance en zweef je letterlijk over de dansvloer tot in de vroege uurtjes.
Kortom: Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart wordt eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.
Tracklist: 1. Shutdown 02:12; 2. Stuck Somewhere 03:06, 3. Model 02:14, 4. Blue Skies 03:37, 5. Paper Driver 02:08, 6. Snowblind 02:56
Voor wie graag voortdurend vertoeft in intensieve duisternis zijn er op muzikaal vlak genoeg bands en artiesten die je door middel van hun muziek de mogelijkheid bieden dat te ervaren. Rook is zo een schoolvoorbeeld van een band die duisternis brengt in golvende bewegingen. De Gentse band bracht een eerste EP op de markt met de veelzeggende titel 'I'. Daarop staan drie songs die elk aspect van dat ontwerp 'duisternis' uit de doeken doen.
Zo word je bij “No Ocean” in eerste instantie binnen een eerder intieme en breekbare omgeving tot zen gebracht. Uiteraard allemaal binnen een donkere omkadering. Een streepje licht valt nergens te bespeuren. Net als we willen schrijven dat er geen dreiging uitstraalt, worden alle registers plots compleet opengetrokken en lijkt het wel dat de poorten van de Hel worden opengezet met alle apocalyptische gevolgen van dien, waarna die broze rust prompt wederkeert. Zo gaat deze song op en neer, van links naar rechts, met golvende bewegingen waardoor uiteenlopende emoties worden aangesproken.
Tijdens “Unreach” komen strijkers naar boven. Dat zorgt voor een akelige atmosfeer, het gevoel alleen te zijn in een donker bos, omgeven door mystieke wezens die elk moment je het leven zullen ontnemen. Dat is toch wat wij ons daarbij voor de geest halen. Rook slaat aan het experimenteren met duisternis en verheft dat daardoor tot een soort kunstvorm. We wisten niet dat dit kon. Maar deze band bewijst het in circa negen minuten. We voelen ons hart bonken van pure angst, maar niet doordat de geluidsmuren worden afgebroken. Langzaam maar zeker voelt die dreiging aan als donkere walmen die je de keel dichtknijpen. Letterlijk wel te verstaan. Waardoor je, eens bevangen door die rook, een beklemmend gevoel krijgt vanbinnen. Vergelijkbaar met opgesloten zitten in een donkere en rokerige kamer. Waar dreigende geluiden uit de diepte je letterlijk tegemoet komen. Op het circa tien minuten lange “Tantalize” wordt datzelfde beklemmende gevoel van onmacht alleen maar sterker doordat de band elementen toevoegt die aanvoelen als opborrelende lava na een vulkaanuitbarsting, die als een kokend vuur op je huis afkomt.
In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen. Je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen. Op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomatmosfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis tot kunst verheffen in de toekomst.
Je kan deze EP digitaal kopen via https://rookofficial.bandcamp.com/releases . Inmiddels is ‘I’ ook op CD en in beperkte oplage vinyl te koop.
Skunk Anansie heeft een nieuwe single. Op zich is het al fantastisch dat deze band al zo lang meedraait en nog steeds rockmuziek uitbrengt die relevant blijft. De nieuwe single heet “What You Do For Love” en gaat over de tegenstelling tussen wat mensen doen uit liefde en wat mensen doen voor macht. Een niet eens verhulde politieke boodschap dus, wat best wel uitzonderlijk is voor Skunk Anansie, maar het klinkt als vintage-Skunk: met die typische rauwe vocalen van zangeres Skin en die volbloed jaren ’90-rock. Deze single doet zuiver muzikaal wat denken aan “Hedonism” (Just Because You Look Good).
Veel nieuwe zieltjes zal Skunk Anansie hier niet mee winnen, maar dat zal vast ook niet de ambitie geweest zijn. Deze band gaat koppig door op het pad dat ze lang geleden voor zichzelf uitgestippeld hebben, en dat is maar goed ook.
Bij de meesten onder jullie zal deze muzikant en componist niet gekend zijn. Toch loont het de moeite om eens de moeite te doen en naar hem te luisteren. Vooral wanneer je van sfeervolle, instrumentale luistermuziek houdt. Die bestaat hoofdzakelijk uit piano en strijkers en heeft synths op de achtergrond. Denk daarbij aan collega’s zoals Wim Mertens, Nils Frahm en Johan Troch. Wanneer je die laatsten kent moet je dit zeker eens checken. Steven Vrancken debuteerde live als solo-pianist in 2008 waarbij hij een concert gaf aan mensen die liggend de muziek ondergingen. Dat had de nodige respons en weerklank gekregen en dat voerde hem naar o.a. Nederland, Frankrijk, Spanje en Mexico. Intussen is dit, naast wat soundtracks, zijn derde album. Hij hield hiervoor in 2017 een crowdfunding waarbij hij 10.000 dollar ophaalde. Ook opvallend is dat hij zo goed als een autodidact is. Hij volgde geen opleiding en startte pas op zijn 22ste met pianospelen.
Op dit dubbel album neemt hij de piano, stem, xaphoon, sansula en synths voor zijn rekening. Ook het schrijven, produceren, mixen en masteren deed hij zelf. Opener “Eloria” bestaat uit knap, rustig pianowerk dat door cello (Wouter Vercruysse) en viool (Edwin Vanvinckenroye) ondersteund wordt. We vinden nog een aantal nummers op ‘In Between’ terug die ongeveer deze opbouw en sfeer hebben zoals o.a. “Sabiduria Sensual”, “Gracewood”, “Himaya” en “Crowned”. “The Passage” is een korte tussensong terwijl “Moulain” minder vrijblijvend is geworden. Deze track is zowel melodieus als ritmisch. Het is bijna als regen die je hoort kletteren op een glazen dak. Het tweede deel van het album gaat verder op de ingeslagen weg maar zijn heel wat langer in tijd (telkens meer dan tien minuten). Het is meer etherisch dan het eerste deel en het is muziek om op weg te dromen of even te ontsnappen uit de hedendaagse ratrace.
Steven Vrancken is voor mij een ontdekking. Zijn album bestaat uit twee verschillende albums die beide interessant en hun kwaliteiten hebben. Heel aangename luistermuziek die je verplicht om even stil te staan en echt je tijd te nemen.
The B-52’s kwamen hun Belgische fans uitwuiven. Zo heel veel stonden ze hier niet op een podium, maar hun “Love Shack” behoort wel tot ons cultureel erfgoed. Of toch voor wie ergens tussen 45 en 65 jaar oud is. Hun sound is zo uniek dat geen enkele band in hun voetsporen is getreden, zelfs niet nu ze zelf met pensioen gaan.
Trapdoor Social mocht heel kort het publiek opwarmen. Daarvoor zetten ze meteen enkele jokers in, zoals een puike cover van Queen (“Don’t Stop Me Now”) en van “Feelin Good”, een song uit de sixties die bekend werd in versies van Nina Simone en recent nog Muse. Ze hadden ook een vierkoppige blazerssectie mee als aanvulling op de baritonsax van zanger Skylar Funk. Zolang hij alleen sax speelt, heeft het iets van Morphine, maar met de andere blazers erbij klinkt het eerder als Paul Simon op zijn ‘Graceland’. Trapdoor Social is heel hard bezig met het milieu, maar verpakt die boodschap graag in catchy en vrolijke rock. Zelfs al was dit maar een support act, hij smaakte naar meer.
Het concert van The B-52’s in de AB leek een valse start te krijgen. Voorprogramma Trapdoor Social bleef nochtans netjes binnen de voorziene speelduur. Daarna was het nog ruim drie kwartier puffen in een bloedhete AB voor The B-52’s zouden opdagen. Tien minuten voorbij de voorziene start van het optreden werd op het podium nog een extra monitor aangesloten en getest. Daarna duurde het nog vijf lange minuten vooraleer iemand doorhad dat er geen microfoons zaten in de statieven van Cindy, Fred en Kate. Voor een show van dit niveau leek dat allemaal toch wat amateuristisch.
Het ongeduldige publiek moest nog meer geduld hebben. De eerste concerthelft werden, op het vinnige “Private Idaho” na, vooral vullertjes afgevuurd, zoals “52 Girls”, in 1978 het B-kantje van “Rock Lobster”. Ook “Mesopotamia”, “Funplex” en “Legal Tender” werden enkel door de kenners op de eerste rijen enthousiast onthaald. We hadden elk van die nummers graag ingeruild voor het hitsige “Dirty Back Road”, dat schromelijk over het hoofd wordt gezien op deze afscheidstournee. Die lange aanloop was een beetje jammer want de stemmen van Cindy en Kate bleven het beste overeind in die net iets minder interessante eerste helft en zouden tekenen van verval laten optekenen zodra de hits er aan kwamen. Het zou onbetamelijk zijn hun leeftijden te openbaren, maar de jaren zijn gunstiger geweest voor Kate Pierson dan voor Cindy Wilson. Terwijl Cindy heel de show door nauwelijks bewoog, zette Kate het vaak op een enthousiast dansen en rondlopen. Of misschien speelde niet de leeftijd Cindy parten, maar wel haar heel nauw aansluitende pakje en het kapsel dat haar nog steeds een halve meter groter maakt. Fred was zijn olijke zelve en speelde voluit zijn rol als lichte stoorzender. De rest van de band speelde foutloos.
Het echte feest werd voorbij halfweg op gang getrokken met een heerlijke versie van “Roam”. Vanaf dan was het voor de fans dansen, meewuiven en feesten met “Party Out Of Bounds”, “Channel Z”, “Dance This Mess Around” en een lang uitgesponnen, maar ietwat tam gebracht “Love Shack”.
Daarvan werden niet enkel de refreinen maar ook alles daartussen luidkeels meegeschreeuwd door een volle AB. Cindy, Kate en Fred werden toch merkbaar een beetje stil van al dat oorverdovende enthousiasme bij de fans. Meezingen hadden ze verwacht, maar zoveel oprechte liefde voor één song, daar hadden ze niet op durven rekenen.
In de bisronde kregen de Belgische fans nog vurige versies van “Planet Claire” en “Rock Lobster”. De fans dansten en schreeuwden zo hard dat de band er een extra toegift bovenop deed. “Lava” wordt zo het definitieve orgelpunt voor The B-52’s in België.
Ze zullen gemist worden. In de AB toonden ze dat deze band er nog steeds staat. Je kon genieten zonder toegevingen en zonder dat je dingen met de mantel der liefde moest bedekken. Afscheid nemen in schoonheid, noemen ze dat.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Graspop Metal Meeting 2019 - 3 daags walhalla - Slayer imponeert weeral, Slipknot is terug en Kiss boordevol show
Graspop Metal Meeting 2019
Festivalterrein
Dessel
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Zoals wellicht wel gelezen in diverse media: een geothermiecentrale veroorzaakte een lichte aardbeving in Mol, met een beving van 2.1 op de schaal van Richter. Welnu, allen die aanwezig waren in het naburige Dessel weten de echte reden van de lichte aardbeving, nl. Graspop jaargang 2019. 3 dagen zware muziek, enkele rockpauzes en muziek die voor sommigen het levenslicht niet mag zien blijft niet zonder gevolgen. Sorry aan de mensen uit Mol, maar Slayer was nu eenmaal in uitstekende doen dit weekend haha. Dus als jullie het op de centrale willen steken, be our guests …
Musiczine was opnieuw paraat en ondergetekende trapt af op donderdag, aangezien we dan reeds starten met de pré-party met enkele bands…
donderdag 20 juni 2019
Aborted & Off the Cross vechten het uit op hetzelfde tijdstip en Philip H. Anselmo is nu éénmaal Pantera niet
Ik ging rechtstreeks richting de Marquee waar Aborted present was, de mix van death metal en grindore beukte er direct op los met “Retrogore & Terrorvision”. De tent liep lekker vol en het was duidelijk dat vooraan in de pit alle remmen losgingen. De stem van Sven De Caluwé raasde in de rode gloed van de lichtshow en ging de greep niet meer lossen tot het einde van “The Saw and the Carnage Done”.
Na deze show hoorde ik opeens geruchten dat er blijkbaar ook een feestje gaande was op hetzelfde tijdstip in de Red Bull Metal Dome waar Off The Cross ook stevig het gaspedaal indrukte. Deze Belgische Metalcore band zag het levenslicht in 2016 en is dus klaarblijkelijk een band in stijgende lijn.
Op donderdag stond er een speciale set van Philip H. Anselmo and The Illegals op het menu waarbij nummers van Pantera gingen vertolkt worden. Op voorhand was ik alvast in de wolken dat de originele zanger van Pantera eindelijk zijn roots trouw was en dus enkele hitjes ging brengen, anderzijds was ik wel zo slim om direct een duidelijke afbakening te maken tussen wat vroeger was en wat ik nu kon en mocht verwachten.
Eerst en vooral toch een opmerking over de klank in de Marquee, want deze kon alvast niet tippen aan diegene van Aborted. Toch raar dat hier altijd een verschil in moet zitten…qua nummers bleven mij vooral “This Love”, “Fucking Hostile” en “Walk” bij. Mister Anselmo zong helaas zoals de laatste tijd bij Down het geval was, met veel tussenpauzes die de agressie wat deden verbleken dit deze nummers groot maakten. Leuk om eens mee te maken, maar zoals eerder aangegeven, als je het verschil niet kunt maken tussen vroeger en nu, dan kwam je volgens mij van een kale reis terug. Maar ik kon het toch appreciëren!
vrijdag 21 juni 2019
Crowbar zorgt voor een gigantische muur van geluid, Discharge voegt punk toe aan de affiche, Children of Bodom stond lang op nummer 1 qua show, maar Slayer eet alles op!
De bus van Metal Park bleef wat langer dan voorzien op zich wachten waardoor Hatebreed mijn vrijdag opende. De woeste hardcore is al langer dan vandaag mijn gading, maar achteraf gezien had ik ze toch al beter zien presteren. Misschien ook het feit dat de band redelijk vroeg na de middag geprogrammeerd stond, zorgde voor wat minder sfeer dan gebruikelijk het geval was, maar dat is uiteraard mijn mening. Ieder nummer is ééntje om gretig de vuisten in de lucht te steken en de boel in vuur en vlam te zetten waardoor de gekende terug op de setlist stonden: “To the Threshold”, “Live for This”, “Everyone Bleeds Now”, “A Call For Blood” en afsluiters “Perseverance” en meezinger “I Will Be Heard” passeerden allen de revue. De band deed dus wat ze kon, maar kon de passie niet echt aan het merendeel van het publiek overbrengen, waardoor ik vroegtijds richting Marquee stapte. De mannen in de pit zal het allemaal worst gewezen hebben, want deze zijn waarschijnlijk nog aan het bekomen…
In de Marquee stonden de mannen met baarden en tatoeages uit New Orleans van de band Crowbar voor een half gevulde tent klaar om hun zware gitaarriffs uit hun vingers te toveren. Deze sloophamer van sludgemetal (combinatie van doom met hardcore) bleef weinigen onberoerd die aanwezig was in de tent en deed sommige monden openvallen. Topnummers deze middag: “Conquering”, “Like Broken Glass” en “To Build a Mountain”, wat dat is wat deze mannen gecreëerd hebben deze middag: een ware geluidsmuur die de Himalaya deed verbleken.
Op Main 2 stonden de thrash veteranen van Testament paraat. Zanger Chuck Billy werd opnieuw verzegeld van een uitstekende ritmesectie met krachtpatser Gene Hoglan, Di Giorgio, Skolnick en Peterson. Qua songkeuze niks te klagen alvast, maar toch waren het de oudere nummers die het meeste stof en gras deden opwaaien op de weide: “Into the Pit”, “Over the Wall” en “Disciples of the Watch”. Spijtig genoeg waaide de klank teveel weg om alles duidelijk te verstaan, waardoor de thrashiconen geen wereldse show konden neerzetten.
Rond 17u30 ging het volk zoals een kolonie mieren richting de Jupiler Stage alwaar Municipal Waste de feestklokken inluidden. Teveel volk voor zo’n gekende band op het kleinste podium, dat is om problemen vragen. Aan de rechterkant van de bar was er gelukkig genoeg wel nog ruimte, hoogstwaarschijnlijk ook omdat velen geen zin hadden om als sardienen samengeperst te worden en eieren voor hun geld kozen en terugkeerden. Municipal Waste speelde zoals we ze gewoon zijn, met veel overgave en de garantie dat je meedanst. En dansen deden we, vooral met “Beer Pressure” (handig naast een bar), “Headbanger Face Rip” en “Unleash the Bastards”. Een lekkere portie crossover met hoog thrash gehalte!
Oudgediende Belladonna was ook dit jaar van de partij met de immer vriendelijke Scott Ian die er al vanaf het begin bij is. Jep, Anthrax stond reeds voor de 8e keer op Graspop (ik dacht eerlijk gezegd al meer maar soit). En ook zij hadden het probleem dat de klank soms wegwaaide naar de verkeerde kant waardoor sommige zang- en instrumentale stukken niet of nauwelijks hoorbaar waren. Maar het kon hen niet deren, want ze hadden zich duidelijk klaargestoomd om een strak optreden neer te zetten. Aftrappen deden ze met een ode aan Vinnie Paul (deel van Cowboys from Hell), maar toen zetten ze de machine in gang met “Caught in a Moss”. Deze Amerikanen speelden 1 uur vol overgave met hun meest gekende nummers, en dus ook de Trust cover “Anti-Social” die door alle aanwezigen werd meegebruld.
Met hun recentste album getiteld ‘Hexed’ kregen de mannen van Children of Bodom ook hun plaatsje op de affiche. De voorgaande keren vond ik deze Finnen alles behalve een goeie show neerzetten, maar vandaag was dat toch het tegenover gestelde. Wildchild Alexi Laiho heeft niet de beste jaren achter de kiezen, maar het blijkt dat hij alle shit achter zich wil laten. Alles klopte simpelweg, de zang, de keyboards de verschroeiende gitaren…1 hemels orgasme en een klank die perfect uit de speakers kwam. Van hun laatste album weet ik bitter weinig, maar met hun oude nummers kunnen ze mij nog altijd op sleeptouw nemen. Denk maar aan “Hate Me!” en het sublieme “Downfall”. Ik hoorde achter mij wat gemor, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met hun setlist waarbij vooral uit ‘Are You Dead Yet?’ en ‘Hexed’ (ze moeten nu eenmaal hun plaat promoten) gevist werd. Maar ondanks dat ik ook niet gekend was met deze nummers vond ik het toch een wervelende show. Dikke pluim voor deze Finnen.
De avond viel en dus was het opletten voor de woeste Vikings van Amon Amarth. De melodieuze death metal wint ieder jaar aan fans, en dit jaar zal het ongetwijfeld niet anders geweest zijn. Spektakel tijdens de show (veel vuur, vechtende stamhoofden, draken, Thor zijn hamer die neerdaalt en een meer dan geslaagde lichtshow), maar toch ontbreekt voor mij wat persoonlijk waardoor ik nog niet meedrijf in de vibe van deze Zweden. Zonder zo’n drukke show zouden meer mensen de muziek in zich kunnen opnemen, maar als je constant afgeleid bent of het dak van Mainstage 2 niet neerstort (waarschijnlijk de eerste band op Graspop ooit die effectief een dak in brand steekt), dan verschuift de muziek op de achtergrond. Kortom: hoog showgehalte, maar muzikaal (nog) geen top voor ondergetekende.
Op Main 1 begon Sharon Van den Adel en co van Within Temptation aan hun set, maar meer dan een blik naar haar boezem kon er bij mij niet van af. Saai in het kwadraat, en als je dan ook nog net voor Slayer moet spelen, dan weet je dat je aan het kortste eind trekt…
Slayer, de grootste thrash metal band tot op heden kwam in Dessel afscheid nemen van zijn fans…de laatste show in de Benelux ooit. Ik was bij hun afscheidsconcert in Wembley Londen en dacht dat ik hun afscheid in schoonheid had gezien. Maar in Graspop waren ze ook in uitstekende doen, neen, niet ZO spetterend als tijdens een zaalshow, maar hun uitzwaai was er ook vandaag boenk op! Niet lullen maar spelen is hun motto, en ook vandaag was het niet anders. Tom Araya bedankte de fans en liet voor de rest van hun avond de muziek spreken. Het tempo was strak, de muziek op kruissnelheid en de glimlach van allen rondom mij spraken boekdelen. De poorten van de hel gingen op en de vlammen stegen op. De setlist bestond enkel uit bommen waarbij enkel “Temptation” en “Payback” minder verwacht werden door de aanwezigen. Twintig nummers in anderhalf uur, twintig nummers zweten en moshen, twintig nummers die de rijke geschiedenis van Slayer weergeven, twintig nummers om deftig afscheid te nemen van onze kant door gretig mee te gaan in hun muziek. Dank u Slayer voor een prachtige tijd!
zaterdag 22 juni 2019
Clutch imponeert, Lamb of God lachende tweede na een subliem Slipknot
Slenterend richting Mainstage staan de ridders van Hammerfall reeds in volle glorie. De ‘stoere’ heavy metal van deze Zweden was in mijn beginjaren als metal fanaat een band die vele fans had. Met der tijd ben ik uit deze soort van metal gegroeid, reden ook waardoor ik niet meer vertrouwd ben met deze band. Maar de nummers “Renegade”, “Hearts on Fire” en meezinger “Let the Hammer Fall” namen me mee terug in de tijd.
Na de heroïsche heavy metal ging ik richting Immolation, wat direct andere koek is. Deze death metal zit vol complexe riffs en als je gitarist Robert Vigna aan zijn snaren ziet trekken dan lijkt het alsof hij ADHD heeft. Hun debuutplaat ‘Dawn of Possession’ en opvolger ‘Here in After’ worden jaarlijks uit mijn cd collectie getrokken om te beluisteren en dus wat ik maar al te blij dat nummers hiervan op de setlist stonden. Niet zoveel volk in de Marquee, maar dat was voor mij geen probleem.
Hopelijk waren er op Main 2 niet veel misvattingen, want het waren wel degelijk de leden van Halestorm die op het podium stonden, en niet de piraten van Alestorm! Reden van twijfel is omdat ik toch sommigen verkleed als piraat zag rondstruinen op de weide. De rock ’n roll was niet slecht, vooral zangeres Lzzy Hale was in prima doen. Leuk om eventjes te aanhoren alvast.
Ik dronk mijn pintje leeg en trok richting Jupiler Stage alwaar Agnostic Front de toon mocht zetten. De invloedrijke New York hardcore van deze heren hapt lekker weg en het duurde dan ook niet zolang vooraleer de eerste crowdsurfers aan de slag gingen. Enkele klankproblemen met de drummer achterwege gelaten, was het een klein uur nostalgie op ons bord.
Trivium staat niet zo hoog meer in de pikorde zoals in hun beginperiode, maar lekker catchy klinken ze wel. Helaas biedt deze band wat te weinig variatie om te blijven boeien vandaag.Ooit werden ze de nieuwe Metallica genoemd, maar of dit tegenwoordig nog een complimentje is, laat ik achterwege.
Ik pik nog enkele beginnummers van gitaarheld Slash mee (waar "Standing in the Sun") toepasselijk is, maar daarna is het direct richting Marquee voor de blues en stoner band Clutch. Geen band die over iedereens lippen gaat, maar als je bekend bent met het werk van deze heren, dan weet je dat je hypnotiserend gitaarwerk, groove en heavy rock mag verwachten. De meest in het oog springend op het podium is zonder twijfel zanger Neil Fallon, de energie die deze man uitstraalt zouden vele artiesten mogen overnemen. Toppers tijdens hun set: “Firebirds” en “Electric Worry” zonder twijfel!
Ik keerde terug richting Mainstage, want daar ging ik toch de komende uren vertoeven. Godsmack op Main 2 rond 20u stond eerst op het programma. Deze band kwam gelijk maar onder stoom tijdens de laatste nummers, misschien hadden ze wat last van de warmte, of hadden ze last van een jetlag, maar in het begin van de set miste ik toch wat bezieling. Spijtig, want blijkbaar waren ze enkele maanden geleden wel goed in de Trix te Antwerpen.
Daarna was het tijd voor Disturbed, een band die ook al een tijdje meegaat en bekend werd rond de millenniumwisseling. Niet direct mijn smaak maar toch waren de hitjes plezant…”Stupify” die opzwepend was, “Then Thousand Fists” van het gelijknamige album, en afsluiter “Down with the Sickness”. Ook radiohit “The Sound of Silence” (Simon & Garfunkel cover) kon op veel bijval rekenen.
Daarna moest ik een keuze maken en ging deze naar Lamb of God. Onlangs dus nog gezien in Wembley, dus ik wist dat deze band kon knallen. En jawel hoor, net zoals Slayer zijn ook deze mannen in bloedvorm. Zanger Randy Blyth trok het publiek mee en pompte de nodige adrenaline in hun muziek. Hun laatste album dateert alweer uit 2015, dus komaan mannen, na jullie toer moeten jullie gewoon de studio in zodat jullie gepland album in december zeker af is. Over een verpletterende show gesproken! De mix van death, thrash en groove kroop in je lichaam als een ziekte om alle inwendige organen te verwoesten. Een voorbeeld opnieuw van hoe metal moet klinken.
Hoofd headliner van deze zaterdag was Slipknot. Na de tragische gebeurtenissen die de bandleden in de laatste jaren hebben getroffen, hebben ze toch tijd gevonden om een nieuw album op te nemen. In augustus zou deze het licht zien en heeft de naam meegekregen: ‘We Are Not Your Kind’. Vandaag moesten ze dus vooral nog aan de slag met hun oudere nummers, maar zoals gekend klinken deze lekker agressief. De meute die Slipknot heet, is in feite een pure live-band, helaas durven ze zich ook wel eens bezondigen aan laksheid in het verleden. Gelukkig was dit vandaag niet het geval, want ik zag een band met allure en uitstraling. Uitgenomen nieuwe nummer “Unsainted” werd zo goed als uit ieder album gespeeld, met dus de klassiekers op kop. Enkel qua uitstraling waren er kleine aanpassingen, zoals bv hun nieuwe maskers. Maar voor ondergetekende blijft de muziek primeren, dus ging ik uit mijn dak met “People = Shit”, “(Sic)”, het beukende “Psychosocial”, “Duality” en “Spit it Out”. De crowdsurfers rezen als paddestoelen uit de grond en als zanger Corey Taylor dan ook nog eens een sit down aanstuurt, waarbij een volle weide als lammetjes uit zijn hand eten, dan weet je dat het kan daveren in Dessel. Neen, ik ben nu zeker benieuwd naar hun nieuwste plaat, welkom terug Slipknot!
zondag 23 juni 2019
Gojira doet het kwik stijgen, Kiss laat de confetti neerdalen
Wakker worden en het gevoel hebben dat je in een tropisch eiland vertoeft, liever zon dan regen, maar trop is teveel. Veel mottige mensen die onder een loden zon schaduwplekjes opzochten om zich neer te vleien, bier werd minder aan de man gebracht, want velen stonden aan te schuiven aan de waterbakken bij de sanitaire voorzieningen, maar toch moesten we erdoor.
Gojira was de eerste band op mijn wishlist, en zij hadden dus de taak om de mensen hun gedachten van de warmte af te leiden. Het showgehalte van Gojira kwam helaas niet tot zijn recht in het midden van de dag, ’s avonds zou dat toch beter zijn in mijn optiek. De precisie waarmee ze hun nummers brengen is ongelofelijk, watertanden deden we bij nummer “Stranded”, “Flying Whales” en “Vacuity” en de Fransen zijn overduidelijk warm weer gewoon, want ze bleven gaan zoals we ze kennen. Opnieuw een geslaagd optreden!
In Flames mocht opdraven op Main 2, maar bleef spartelen om het publiek enigszins mee te krijgen. Deze keer niet van de warmte, maar wegens gebrek aan spelinzicht. Wie durft het aan om sterk te openen, maar na enkele nummers terug te vallen op de radiovriendelijke kant van hun band. Neen, de afwisseling tussen hun begindagen en huidig niveau is te verschillend om te blijven boeien. Volgende keer beter jongens.
Ik ging naar Terror, op de Jupiler Stage maar de vele moshpits die gewoonlijk bij deze muziek hoort kwam ook niet direct uit de verf. Zo’n bands zouden beter in de Marquee of Red Bull Metal Dome geprogrammeerd staan, zodat we de muziek tot ons kunnen nemen. Aan goeie nummers geen gebrek, aan enthousiasme uit het publiek des te meer. “Spit My Rage”, “Stick Tight” en “Overcome” moeten beleefd worden, en dit was vandaag toch anders.
Death metal uit San Francisco en een nieuwe plaat, 33 jaar na hun laatste release…dan ben ik benieuwd hoe Possessed het ervan af zal brengen. Het nieuwe album (‘Revelations of Oblivion’) is minder hard dan ‘Seven Churches’, maar klinkt na enkele luisterbeurten toch veelbelovend. Zoals death metal fans wel weten is zanger Jeff Becerra gekluisterd aan een rolstoel, maar eenmaal op het podium blijft hij genieten van optreden. Een goeie mix tussen nieuwe en oudere nummers is wat vandaag op het programma stond, alhoewel ik toch 1 nummer miste op de setlist, meer bepaald “Death Metal”. Soit, nummers als “Pentagram” en “The Exorcist” blijven mij toch keer op keer boeien. Leuk optreden in de schaduw van de Marquee.
Def Leppard waren vandaag samen met Kiss de oudjes op de affiche, maar imponeren konden ze allerminst. Als het al loom weer is, denk je dan echt dat ballads de mensen wakker schudden? Lang heeft dit optreden voor mij alvast niet geduurd. Ik zocht de koelte op en hoorde een beetje later de wielen van een tank passeren.
Sabaton maakte zijn intrede op Mainstage 2, maar ik ben dus totaal geen fan van deze poppy muziek. Achteraf waren de fans wel heel blij, want de show zat boordevol spektakel heb ik mij laten vertellen.
En toen was het tijd voor Kiss. Gelukkig stak de wind de kop op voor wat verkoeling, want een show van Kiss is ook opgevuld met brandende bommetjes om het kwik te doen stijgen. Opnieuw een afscheidsshow op Graspop editie 24 van een legende in rock- en metalgebied. Tijdens de tonen van “Detroid Rock City” daalde de band neer uit de nok van het dak, omgeven door vuurwerk. Hoe meer show, hoe beter bij Kiss, en deze avond was het niet anders. Op muzikaal gebied vrees ik wel dat er af en toe geplaybackt wordt, maar luidop zal je me dit toch niet horen zeggen. En helaas flikt Kiss het ook altijd om hun show te vullen met een gitaar solo, een bas solo, een drum solo en dan nogmaals een gitaar- en bas solo.
Het verschil met Slayer die ook afscheid neemt kan niet groter zijn. Qua nummers mochten de fans likkebaarden, want met “Shout it Out Loud”, “Love Gun” en “War Machine” was er veel te beleven. Wel raar dat een nummer als “I Was Made For Lovin You” niet bij de bisnummers zat. Deze keer kozen ze voor “Crazy Crazy Nights” en “Rock ’n Roll All Nite” waarbij de confetti naar beneden dwarrelde uit de wolken, en Kiss verdween in de nacht, om nooit meer terug te keren als band naar Graspop.
Graspop editie 24 zat er weeral op, en dus is het reikhalzend uitkijken wat de organisatie voor ons op hun 25-jarige jubileum in petto zal hebben. Net zoals vorig jaar was ook #GMM19 helemaal uitverkocht. Het festival klokte af op 155.000 bezoekers. Ook alle logementen die het festival aanbood, waren dit jaar uitverkocht. Nieuw was Devil’s Lake waar in de rust van de nabijgelegen Lommelse Sahara overnacht werd. GMM trekt ieder jaar een steeds internationaler publiek. Dit jaar werd het festival door meer dan 100 verschillende nationaliteiten bezocht!
Zoals steeds was de affiche erg gevarieerd. Het festival programmeert breed en over de traditionele luide gitaar grenzen heen. Alle headliners waren top en zorgden voor onvergetelijke momenten. Metal grootheden Slayer en KISS namen op Graspop Metal Meeting afscheid van hun Belgisch publiek. Een volgende generatie bands staat echter klaar. Van de 116 bands en acts op het festival, waren er welgeteld 45 die voor het eerst in Dessel te gast waren!
Dank u wel organisatie, en tot volgend jaar!!
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel
Hellfest 2019 - Een geslaagde 14 e editie - Overzicht van de driedaagse
Hellfest 2019
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Na een lange tocht vol gevaren, stokbrood en in de file staan in Parijs was het weer zover. Uw favoriet journalistenduo was terug aangekomen in Clisson om niet één, maar twee festivals te reviewen! Een waarlijk titanenwerk, maar dat zijn we dan ook. Bij aankomst leek jammer genoeg Frankrijk nog steeds vol met Fransen te lopen, maar we waren niet van plan om dat ons weekend te laten verpesten. Dat kunnen we perfect zelf! (Spoiler: aangezien we het fijn vonden konden we het blijkbaar toch niet).
Knotfest op 20 juni 2019 - Tot onze grote verbazing bleek er een ticket te hangen aan onze Hellfest perspas. Nogal vreemd aangezien we deze eigenlijk niet specifiek aangevraagd hadden en voor mij persoonlijk niet genoeg bands op de affiche stonden die ik wou zien om een perspas aan te vragen. We besloten dan maar om het toch een kans te geven en de bands die we goed vonden een review te geven. Echter na het opladen van onze bandjes bleek het cashless systeem helemaal nog niet op punt te staan met als gevolg dat Dylan zijn bandje geen geld bleek te bevatten, alhoewel hij deze zeker betaald had. Vervolgens werden we op een urenlange kruistocht gestuurd om er achter te komen dat er blijkbaar een hulppost was voor dit soort gevallen. Eenmaal we daar na lang wachten eindelijk konden vertrekken waren letterlijk alle bands die we nog misschien gingen reviewen al voorbij. Bands reviewen die ik al op album niet graag hoor is vrij nutteloos en ik had ook wat tijd nodig om ver genoeg van het podium weg te geraken voor Sabaton zou spelen. Een vrij valse start dus van het weekend en hopelijk geen voorteken voor de rest van het weekend. Van andere bezoekers kregen we te horen dat het allemaal best wel tof was, maar dat we blijkbaar niet de enigen waren met cashless-problemen. (Yentl)
dag 1 - vrijdag 21 juni 2019
The Rumjacks - Als ik de opportuniteit heb mijn dag te starten met wat zotte Australiërs bezig te zien op een heerlijk Ierse vibe (Prachtige combo), dan kan ik hier onmogelijk nee tegen zeggen; al is het maar als opwarmer voor Dropkick Murphys die later vandaag op de agenda staan.
Wat feest was wel nodig na gisteren (Knotfest) de dag te mogen starten met een kruistocht doorheen, overheen & onderheen het volledige festivalterrein om mijn ‘gepatenteerde’ d ysfunctionele Cashless bandje (Ik was wel degelijk Cashless hierdoor!) aan de praat te krijgen en toegang te hebben tot het rijke gamma verfrissende dranken & eten. Zeg nou zelf, een kruistocht waarbij drie bands gemist worden moeten doorstaan zonder verfrissende pint is wel degelijk Hells.. \m/ Hellfest! \m/
Echter startte deze dag meteen goed met een halve liter fris bier & de mannen van The Rumjacks die ondanks hun vroeger uur (12u15) en een korte speelduur van een goeie 30 minuten het publiek volledig wisten mee te krijgen.
De Warzone was overigens op dit uur al volledig gevuld en iedereen sprong zeer happig op en neer mee met de vrolijke Ierse tunes die deze band op ons losliet onder het fel brandende zonnetje.
Ontsnappen was geen mogelijkheid meer, niet dat we dat zouden willen natuurlijk, maar met deze barrière aan springende mensen was het onmogelijk hier nog weg te geraken. In de verte zie ik de Bar van de Warzone.. Mijn beker fris bier waar ik het optreden mee startte is veranderd in een beker met een bodempje lauw bier..; Een man met een overvolle kan wijn spreekt me aan (Lees; Doet alles wat hij kan om zich duidelijk te maken doorheen de muziek). Bij elke sprong die de man maakt zie ik een kluts wijn de dorre grond bevochtigen, hij geeft me een teken en wijst naar mijn beker; Ik twijfel geen seconde en giet het klikje lauw bier naar binnen. Tot mijn verbazing giet de nobele man mijn (Halve liter) beker volledig vol met frisse witte wijn, mijn dank is groot.
Een korte set van een half uurtje heeft als een van de enige voordelen dat nummer na nummer aan hoge snelheid op je afgevlamd wordt zonder al te veel pauzes tussen de nummers & dat het meteen ook wel de gekendere/beste nummers zijn.
Dit gepaard met het publiek die lekker mee ging met de show was voor mij alvast een goeie start van wat hopelijk nog vele goeie optredens mogen worden over de komende dagen. (Dylan)
Met een nog vrij zure smaak van Knotfest de vorige dag begon Hellfest dan nu eindelijk echt. Ik moest mezelf jammer genoeg teveel motiveren na die valse start van de dag ervoor waardoor Cult Leader de eerste band van de dag werd. Cult Leader is voornamelijk gekend als verderzetting van de legendarische metallic hardcore band Gaza en dat klopt ook wel gedeeltelijk. De smerige mix van crust punk, hardcore en sludge die hen kenmerkte komt ook duidelijk voor bij Cult Leader. Ze zijn echter niet gewoon dezelfde band met een andere naam en alhoewel de sound overeen komt is Cult Leader een geheel unieke band. Er ligt een pak meer nadruk op agressie en de rauwe mix van punk en black metal neemt hier een veel grotere rol in. Live komt dit zeker goed over, maar echt veel reactie uit het publiek kwam er niet en het bleef ook vrij rustig alhoewel er toch genoeg vuist in de muziek zit om enkele van je vrienden de EHBO in te helpen. (Yentl)
Trollfest - Chaos in een fles, vanaf de band op het podium kwam, was het al duidelijk; Het wordt een ware carnavalsshow met alles erop en eraan; Gekleed als prinsesjes & een trollenkoning met een kroon van ballonnen kwamen ze op. Alles wat een carnavalshow nodig moet hebben was aanwezig;
Opblaaspoppen, strandballen, wat Britney Spears (Incl. roze lichtshow & Barbie Led gitaar! - Very Toxic indeed!), een T-Rex die al crowdsurfend duelleert met een nest Pickachus met als backup nog wat eenhorens er tussen, een verdwaalde banaan die als een zot rondrent, wat prei die in het rond vliegt, ik kan blijven doorgaan..;
Kortom: Het publiek had zich voorbereid & dat was zeker te zien. Als chaos, gebotteld in een fles ging het publiek te keer, als oliedruppels die rond spetteren in een hete pan..
Het publiek, beroofd van alle controle , sprong als zotten alle kanten uit. Na ongeveer 3/4de van de speelduur was in de bescheiden Temple Area een ware carnavalsstoet uitgebroken die niet meer te stoppen was; Iedereen werd er in meegesleurd & in opgezogen, alsof een zwart gat gekleed in een prinsessenjurk dirigent aan het spelen was;
Zo schuimde deze oceaan van mensen heen en weer, tot op het allerlaatste moment. Waarbij de grote meute traditioneel in een massieve Conga van 4 rijen breed als een slang in het rond kronkelde, de volledige tent door. Steeds meer mensen werden geabsorbeerd, tot deze gigantische Ouroboros uiteindelijk de tent verliet & de gloeiende zon tegemoet marcheerde. (Dylan)
My Sleeping Karma - Het zonnetje brandt nog stevig in de lucht; In de valley kom ik binnengewandeld voor de mannen van My Sleeping Karma; ze geven elkaar nog een omhelzing & groeten ze het publiek, de heren bemannen hun posities & beginnen er aan. Van start tot eind word ik vastgegrepen door de vibes. Even de ogen sluiten en wat relaxen, precies wat ik nodig heb om even af te koelen. Melodisch gaat de muziek heen en weer in mijn hoofd, of is het mijn hoofd die heen en weer gaat op deze psychedelische melodieën? Wat was ik alweer aan het denken? Welk jaar is dit? De 70s? Is mijn bier alweer op? Hoezo laatste nummer!? Voor je het weet is de tijd op en hoor je de mannen afscheid nemen van het publiek.. Jammer van de korte speeltijd, zeker met dit soort muziek die wel wat aan de tragere kant lekker mellow gespeeld wordt.. (Dylan)
Wat past er perfect op een zwoele, zonnige vrijdagnamiddag op de Warzone omringtd door de geur van illegaal ruikend brandend plantenmateriaal en bier die zo schraal is dat het een mirakel is dat het wel legaal is? Juist, Ska! Die werd geleverd door The Interrupters en dit deden ze uitstekend. Alhoewel hun invloeden lijken te bestaan uit letterlijk iedere uitgemolken ska en melodieuze punk-band en ze ook niet echt iets nieuws doen slagen ze er op één of andere reden in om een ska-kunstwerk te boetseren waarop zelfs deze uiterst kritische journalist blij staat te dansen alsof ik spontaan iets op te rapen heb. Echt memorabele momenten behalve publieksfavoriet “Take Back The Power” was er niet echt, maar dat wil niet zeggen dat er een tekort was aan kwaliteitsmomenten tijdens de set, eerder een overvloed. (Yentl)
All Them Witches - Een van de bands waar ik persoonlijk echt naar uitkeek (niet dat er niet genoeg andere goeie bands spelen, maar het werd ECHT nodig tijd dat ik All Them Witches eens live zag). Zeker na deze meermaals nipt te moeten missen op andere festivals… Het risico van hoge verwachtingen is natuurlijk dat deze niet altijd voldaan zullen worden.. De mannen van All Them Witches hebben me echter weten te plezieren met alles waar ik me echt op verheugde; Lekker fuzzy gitaar werk, overgoten met een goeie bass & drumslagen die je gewoon een instant mellow feeling geven. Dit ‘Made in the USA’ trio slaagde er echt in om een geweldige feel af te geven aan hun publiek die met wat deed denken aan een high quality jamsessie waarin zonder al te veel gedoe dikke stevige tracks neergelegd werden waar ik zonder problemen lekker kon in verdwalen.. .Ben ik nu weer in de 70s? Of is dit de 60s? Zag ik net Jimi Hendrix langs me wandelen?
Deze show had echt veel weg van een zalige jamsessie, die jammer genoeg maar van korte duur was.. Net daardoor kwam het einde nog harder aan, het voelde alsof het nog maar net bezig was, dit mocht echt uren duren voor mij.. Ik zat volledig in de vibe..
Wederom botsen we op het struikelblok dat bands zoals dit gewoon niet genoeg hebben met minder dan een uur speeltijd… Overigens speelt de band sinds vorige jaar (2018) zonder keyboardist, jammer dat ik ze nooit kunnen zien heb als 4-koppige band, maar dit trio stelde me alvast zeker niet teleur.In het kort: Lekker stevige funky vibes om met je gedachten in te verdwalen zonder al te veel show; die jammer genoeg iets te kort duurde naar mijn mening; Zeker voor herhaling vatbaar, met een wat langere set hopelijk.. ;) (Dylan)
Over het algemeen zijn parodiebands met ludieke teksten nogal flauw indien je de taal niet vloeiend spreekt. De humor mag dan briljant zijn, de muziek is meestal net iets minder waardoor je echt niet snapt waarom iedereen zich zo aan het amuseren is. Bij Ultra Vomit ligt dit toch net iets anders. Aan een genre houden ze zich niet, ze spelen gewoon ieder nummer een ander en dit allemaal lekker in het Frans. Echter is het op muzikaal vlak alleen al zo strak gespeeld dat de nummers geen kennis van de Franse taal vereisen. Het kan alleen wel even schrikken zijn moest je om één of andere reden een sterk emotionele band hebben met één van hun nummers om dan te ontdekken dat het gaat over boterkoeken of levende eenden verzamelen. Zoals wel vaker het geval is met Franse bands zijn ze in het buitenland zo goed als onbekend, maar op Hellfest staan ze voor een propvolle mainstage. Iedereen kent hun nummers en brult luidkeels mee (zelfs ik in mijn gebroken gebrabbel met af en toe een Franse klank). De band zelf zijn geboren showbeesten en zetten moeiteloos een mainstage naar hun hand alsof het een groep eenden is die ze verzameld hebben. (Yentl)
Dat black metal een controversieel genre is weet iedereen en al zeker met de stortvloed aan muzikanten in het genre die net ietsje te enthousiast over WOII zijn. Echter zo goed als iedere muzikant in het genre zal Venom aanwijzen als één van hun grootste invloeden. Letterlijk de eerste gedachte die door m’n hoofd ging tijdens dit optreden was wat voor gigantische mentale bokkesprongen je wel niet moet maken om van een bende punkers in strakke leren pakjes die zichzelf allesbehalve serieus nemen naar ‘ik denk dat een witte, autoritaire ethnostaat een goed idee is en deze mensen zien er uit als de perfecte inspiratiebron om er muziek over te maken’ te gaan. Na deze politieke rant wil ik er graag op wijzen dat Venom dus uiteraard fantastisch was. Op album worstelen ze nogal vaak (en al zeker bij de nieuwere albums) om boven de middelmaat uit te komen. Live zijn deze nummers echter van een heel ander kaliber en sta je niet gewoon te wachten op die drie nummers die je wel wou horen, maar ga je gewoon volledig los! (Yentl)
Uncle Acid and the Deadbeats op hetzelfde moment plaatsen als Possessed neem ik als een persoonlijke aanval van Hellfest op mij en ik moet zeggen proficiat jongens, je hebt me gekwetst met deze pijnlijke keuze die ik moest maken. Ter troost was er wel een magische route in een overvolle valley tent recht naar de eerste rij die niemand anders leek te zien waar ik een ronduit magische show meemaakte. Dat ze live goed zijn wist ik al, maar dat ze alleen maar beter worden is een openbaring. Helaas begon de vermoeidheid al wat in te slaan en heb ik het grootste deel van de set zittend moeten doorbrengen. Dit verminderde echter niets aan het genot die ik beleefde door ze live te horen spelen. Ik heb uiteindelijk slechts 10 minuten zitten wenen omdat ik Possessed niet heb gezien, een nieuw persoonlijk record! (Yentl)
Other bands play, Manowar leaves! Aangezien er maar weinig bands zijn aan wie ik een grotere hekel heb dan Manowar moet ik dus zeggen dat ik heel tevreden ben dat ik ze niet moest horen. Sabaton helaas wel en alhoewel ik ze muzikaal absoluut afschuwelijk vind , moet ik hier toch even m’n respect neerpennen. De dag ervoor mochten ze al spelen op Knotfest waarbij de frontman z’n stem kwijt was. De volgende dag besloot Manowar om naar huis te gaan (ik zeg niet dat jullie gecancelled hebben, klaag me aub niet aan) en Sabaton nam netjes hun plaats in. Dergelijke zaken verdienen alleen maar applaus en dit is letterlijk de enige keer dat je me iets positiefs over Sabaton zal horen zeggen dus koester dit moment. (Yentl)
Gojira - Gojira; De Franse trots - En dat was alvast zeker duidelijk, als afsluiter aan het thuisfront mochten deze Franse legendes de eerste dag van Hellfest eindigen; Niet veel bands hebben een connectie met hun landgenoten die even krachtig en intens is als die van Gojira.
Dit is ook de eerste echt harde band die ik vandaag bezichtig, na vele uren in de Valley door gebracht te hebben, schuilend van de zon en mellow weg aan het smelten begeleid door de goeie bands die daar speelden. Het is ondertussen de laatste show van de dag, dus het is al heerlijk koel over de volledige festivalweide, de sfeer zit er goed in, de gesneuvelde soldaten die de zon/drank niet meer aan konden eerder vandaag zijn herrezen; Dit is HET moment van de dag, voor zeer veel mensen hier.
De duisternis en de typerende decoratie van Helffest (veel vuur), zet een ideale setting voor deze ‘Enfants Sauvages’, en wild gaan ze zeker, net als het publiek!
Gojira is een van die bands die ondanks dat ze agressief klinken, boodschappen voortbrengt met een nut, een groot nut… Iets wat soms moeilijk te vinden is in hedendaagse muziek… Waaronder de prominente bezorgdheid om de natuur & het milieu.. En het verbaast me hoe passievol hun fans hier mee om gaan, is het omdat een groot deel van hun fans Frans is & deze een betere connectie hebben met de natuur/Frankrijk meer natuur heeft dan andere plaatsen? Of is het gewoon verdomd goede muziek met lyrics van hoog belang? Hoe dan ook, de harde riffs die deze band onze richting uit smijt klinken goed & het is tijd om te headbangen!
Wat ook duidelijk is is de sterke vertegenwoordiging van Sea Shepherd, waar Gojira ook mee samen werkt; (Still waiting for that Sea Shepherd EP!)
Gojira was al weer even geleden dat ik ze zag, maar zoals altijd beloofde het weer een goede show te zijn; Een waardig afsluiter van deze eerste dag van Hellfest;
Op naar de afterparty! ;) (Dylan)
dag 2 -zaterdag 22 juni 2019
Skindred - We weten allemaal hoe het voelt om een band te willen zien, die veel te vroeg speelt.. Zeker als de vorige avond een late avond (vroege ochtend?) was… Dit was ‘m voor mij, die band waarvoor ik mezelf richting de festivalweide moest slepen; Skindred. Nog net op tijd voor de opkomst kom ik richting de Mainstage geslenterd, ik hoor de Star Wars tune die de spanning laat opbouwen & ze beginnen eraan; Net op tijd zeg ik tegen mezelf.
Als tweede nummer krijgen we al meteen een van de nummers waarvoor ik kwam te horen; “Ratrace”. Gevolgd door een vlaag van snelle nummers, de band weet het tempo er in te houden & het publiek gaat er net zo hard in op. Net zoals gisteren brandt de zon hevig & nu we aan de Mainstage staan voel ik hem wel degelijk; gelukkig heb ik vorige avond een Havana hoedje bemachtigd die me wat beschermd tegen deze fel brandende bol hoog in de lucht.. Nu nog iets fris vinden om te drinken..
Deze band weet als geen ander een unieke sound te creëren die heavy metal met Reggae & nog een mikmak aan andere invloeden samensmelt tot een geheel die mij zeker kan smaken. (Net als die heerlijke gesmolten Raclette kaas broodjes.. Ik heb ontbijt nodig..)
Echter ook weer de korte duur van een half uurtje is iets te kort naar mijn mening; Maar desondanks een geslaagd optreden; Die zoals al sinds 2011 traditioneel geëindigd werd met de “Newport Helicopter”! (Dylan)
Wat gebeurt er als je crust punk, black metal en old school death metal mengt? Juist dan krijg je Mantar! Met een sound die smeriger is dan het zweet van een 40-jarige Fransman die al een hele week in het vuil ligt rond te rollen bij temperaturen van boven de 30 graden , mochten ze me als eerste band van de dag mij wakker kloppen. Ondanks de veel te hoge temperatuur in de Valley zette Mantar een ijzersterke set neer en bleef er dan nog eens vrolijk bij. Ten slotte was er ook een verrassing, Mantar is blijkbaar niemand minder dan Manowar! Althans dat beweert de band zelf en ook dat ze beter zijn dan Manowar. Het lijkt absurd, maar heb je ooit Manowar en Mantar op hetzelfde festival zien spelen? De bezoekers van Hellfest alvast niet. (Yentl)
Ken je dat gevoel waarbij je willekeurig een band gaat checken die je nog niet kende en deze zo fantastisch is dat je teleurgesteld bent dat je niet meer drugs meegenomen hebt? Zonee dan ben je in tegenstelling tot mij waarschijnlijk een verantwoordelijke persoon met zelfrespect en/of heb je Punish Yourself nog niet live gezien. Dat er wel eens gedanst mag worden in the temple tussen al de veel te stoere trve kvlt black metal is al eventjes geweten, maar Punish Yourself besluit om dat dansen netjes in te wisselen voor hakken en stampen alsof je leven er vanaf hangt. Fluo corpsepaint, industrial beats, beenharde riffs en steenslijpers! Deze band had het allemaal en ze deden het ronduit fantastisch. Ik zou graag eens vriendelijk aan Hellfest voorstellen om een aparte tent met alleen maar dergelijke bands want zo eventjes wat feest tussendoor is echt te weinig. (Yentl)
Sham69 - Hier staan we weer in een overvolle Warzone, deze x voor Sham69; Oude rotten die ons wat echte Punk Rock gaan brengen! De geschiedenis die deze band heeft is al genoeg reden om ze in het echt te gaan bekijken, maar de muziek is nog eens lekker ook, met een heerlijke oude Britse Rock feel. Die feeling waardoor je instant 10% rebelser wordt.. Over rebelleren gesproken, gaan we niet rebelleren tegen die bier prijzen? Nee? Dan maar weer tegen het systeem…
Een stevig Punk Rock uurtje mag wel eens als afwisseling tussen al de rest; Sham geeft me overigens wel wat nostalgie, de tijd dat ik met een hanenkam rondliep is zeker al enige tijd geleden, maar het blijft toch wat in je zitten.. ;)
Van in het begin zie je al dat de trouwe fans helemaal vooraan staan, zwaaiend met Engelse vlaggen & natuurlijk een Anarchy vlag ertussen, hoe kan het ook anders… Zoals te verwachten brandt de zon nog steeds (18u35-19u35), het is momenteel een goeie 30°C & toch staan al de echte punkers ready for action in hun leren Jack & hanenkam hoog in de lucht, dit zal waarschijnlijk de sterkste concentratie aan punkers zijn die we dit weekend tegen zullen komen. Even een uurtje meeschreeuwen met Sham; Weg met het Racisme! Weg met het Kapitalisme & Weg met het dure bier! ;) (Dylan)
Candlemass - Candlemass, nog een van de weinige bands die ik ECHT moest zien deze editie; Voor mij de eerste kans om ze eindelijk eens live te zien. Candlemass is overigens een band waar ik zelf al jaren naar luister en waarvan ik niet kan ontkennen een grote fan te zijn. Met een mooie mix van oude en nieuwere nummers was er voor elk wat wils. De Altar tent was mooi gevuld en nagenoeg iedereen kende de teksten; Er werd met elk nummer stevig meegezongen & dit creëerde een geweldige sfeer van broederlijkheid in de tent doorheen het volledige optreden. De gezamenlijke zang begeleid door het geweldige gitaarspel maakte dit echt een van de beste optredens voor mij tot nu toe.. (Nogmaals, grote fan..). Bij elk nummer was het duidelijk na 5 seconden dat iedereen die aanwezig was de nummers door en door kende, een zeer loyaal publiek. En vooral, een zeer geslaagd optreden die gelukkig toch wel een uurtje duurde, toch tenminste de minimum voor mij; Het mocht zeker nog een half uurtje extra geweest zijn, maar we kunnen niet alles willen hé. De pure kracht die deze mannen uit hun sound krijgen valt bij mij echt woorden te kort om deze te beschrijven.. Maar we moeten het toch proberen.
Pure duisternis, opgevist uit de put der verdoemenis van het zwarte woud, gemengd met het zwartste zwart dat te vinden was in de bossen der wanhoop toen deze grondleggers Doom letterlijk creëerden…
Of korter gezegd: Epic Doom Metal, beter gekend als “Epicus Doomicus Metallicus”.
Waar heb ik dat al eerder gehoord..? Sinds 2018 is Johan Längqvist terug als zanger (Gekend van het debut album ‘Epicus Doomicus Metallicus’ (1986)) & er werd eerder dit jaar een nieuw album gereleased (‘The Door to Doom’ (2019)).
“-The circle is closed, Johan is back!” In de gaten houden zou ik zeggen, wie weet wat we nog meer kunnen verwachten na 35 jaar.. ;). (Dylan)
Eindelijk kon ik The Ocean voor het eerst zien. Deze Duitse relatief rustige band met de meest boze en actieve frontman die er bestaat bij dit soort muziek was zo één van die bands die ik letterlijk iedere keer miste, ook al spelen ze best wel nog veel. Ook Hellfest was bijna een misser aangezien ik in de verkeerde tent stond. Ik had echter echt geen zin in Candlemass dus ben ik alsnog in de Valley aangekomen. Alhoewel ik erg uitkeek naar de band eindelijk eens te zien , vond ik de show een beetje teleurstellend. De drukkende hitte maakte het natuurlijk moeilijk voor zowel band als publiek om zich voor de volle 100% te geven en de band slaagde er ook niet in om deze hittemuur te doorbreken. Er is niet echt iets op te merken op de set of de muziek, die was goed. De omstandigheden maakten het helaas gewoon moeilijk om er ten volle van te kunnen genieten. (Yentl)
Het moest er een keer van komen en het heeft best nog lang geduurd. Ik moet minstens 1 keer per festival wenen en meestal meerdere keren. Tot zaterdagavond was er echter nog geen enkele band geweest die me de kans gaf om te tonen wat voor gevoelige jongen ik wel niet ben. Envy had dit blijkbaar door en compenseerde dit door me bijna hun gehele set te laten wenen. Slechts 30 seconden bleven m’n ogen droog en dat was omdat ik nog niet in de Valley was toen ze begonnen. Dromerige post-rock met een stevig emo-scheutje en zachte gesproken vocals werden vlotjes afgewisseld met plotse uitbarstingen aan vlijmscherpe agressie die dicht bij emoviolence aanschurkte en een hele rollercoaster aan emoties werd netjes door hun set gejaagd. Ik kan ze moeilijk als iets anders dan fenomenaal beschrijven en dat is enkel omdat er geen woorden bestaan die voldoende uitdrukken hoe goed het wel niet was. Het publiek dat nog lang om meer bleef schreeuwen ook al waren ze al duidelijk al het materiaal aan het afbreken deelde die mening waarschijnlijk ook. (Yentl)
The Adicts - Back to the Warzone! Deze x voor oude bekenden die ik op mijn vorige bezoek hier (enkele jaren terug) ook mocht bezichtigen; The Adicts!
Ondertussen was de avond al gevallen & was de bijhorende verkoeling wederom zeer welkom; Nu de avond was gevallen was het ook al wat praktischer om snel achter de Warzone richting Kingdom of Muscadet een half litertje heerlijke wijn te halen, deze zal nu de zon onder is tenminste niet spontaan beginnen koken in minder dan 5 minuten; Perfect om een uurtje met The Adicts door te komen.
Gekleed zoals we niet anders kunnen verwachten van The Adicts (wat zou dat een shock zijn, The Adicts zonder hun witte plunjes & Keith zonder Joker make-up?) word het optreden toepasselijk afgetrapt; Let’s Go.
Van start tot eind is het een feestelijke bedoening met confetti & slierten die in het rond vliegen en worden we getrakteerd op oude plaatjes waarop je onmogelijk stil kan blijven staan; Frontman Keith ‘Monkey’ Warren gaat er ook volledig voor, het is duidelijk waar de bijnaam Monkey vandaan komt als we dit showbeest bezig zien op het podium; Op het einde krijgen we nog een absurde hoeveelheid strandballen op ons afgeworpen met de mooie boodschap “You never walk alone”, prachtige met de feestelijke, zeer broederlijke sfeer die hier momenteel de Warzone overspoelt; Het einde is aangebroken; we zingen nog met z’n allen even “Bring me Sunshine” als afscheid.. (Déjà vu?)
Het reuzenrad die rechts van het podium te zien is draagt zeker en vast bij aan deze vrolijke sfeer; Ik had deze mannen al enkele keren aan het werk gezien (allen zeer goede shows overigens), maar dit was toch de beste show die ik tot nu toe van onze Jokers mogen zien heb. (Dylan)
Ik herinner me Architects nog als beginnend bandje die net hun tweede album vol aan mathcore aanleunende metalcore had uitgebracht terwijl ze opener waren op Never Say Die. Aangezien ik nu niet exact een oude man ben is dit eigenlijk nog relatief recent en ze zijn in minder dan 10 jaar opgeklommen tot een headliner positie op Hellfest voor een afgeladen vol podium. Hun naam stond dan wel kleiner dan die van Kiss op de affiche, maar blijkbaar stoort het hen enkel als Parkway Drive een grotere plaats krijgt want in tegenstelling tot Jera werd Hellfest niet door hen gecancelled! Alhoewel het raar is om een bandje die ik voor amper 100 man heb zien spelen plots als headliner te zien moet ik zeggen dat ze die positie met de volle 100% verdiend hebben. Muzikaal is de band een stuk diverser geworden en ze mengen hun metalcore met een stevige experimentatiedrift. In tegenstelling tot veel genre-collega’s slagen ze er in om zachtere en zelfs meer poppy stukken in hun muziek te weven zonder een derderangs cockrockband te worden. Ik had wel graag wat meer nummers van ‘Lost Forever/Lost Together’ en ‘Daybreaker’ gehoord, maar dat is louter persoonlijke smaak. Er was geen enkele fout in hun set te bespeuren en ze wisten een professionele en gedreven show neer te zetten. Wat onverwacht, maar zeker welkom bracht de band een hoopgevende boodschap tussen twee nummers door waarbij ze meer zichtbaarheid gaven aan zelfmoord bij jongvolwassen mannen en spoorden ze mensen in het publiek aan die zwarte gedachten hadden om zeker hulp te zoeken en dat ze nooit alleen zijn. Aan sommige blikken in het publiek te zien waren er wel mensen die dit nodig hadden. (Yentl)
Les Bal des Enragés - Het is alweer zover, de laatste bands van de tweede dag Hellfest zijn aan de beurt.. Wat vliegt de tijd hier toch snel voorbij..; Het was een lastige keuze tussen 3, zeer gevarieerde, maar 3 zeer waardige afsluiters (Architects, The Sisters of Mercy & Le Bal des Enragés).
Uiteindelijk besloot ik mijn Warzone spree maar verder te zetten en naar Le Bal des Enragés te gaan; Dat deze op een steenworp van de wijnbar (The Kingdom of Muscadet) speelden had zeker een factor in deze beslissing. (When in France, Do as the French Do?)
Zoals ik al eerder geobserveerd had bij Gojira dragen de Fransen een grote trots voor bands van eigen bodem; Dit was wederom duidelijk zichtbaar bij Les Bal des Enragés: Een Franse band, bestaande uit leden van andere succesvolle Franse bands (Tagada Jones, Loudblast, No One Is Innocent, ..) die geregeld samen komen om een Franse Super All-Stars band te vormen. Sommigen van hun stonden eerder deze editie al op de podia, maar ze gaan er nog steeds met volle kracht voor!
Een goed dozijn aan artiesten op het podium die alles wat ze hebben geven om hier een stevig feestje van te maken met een groot gamma aan covers van verschillende bands, heen en weer aan het rennen over het podium met zo velen, elk nummer verandert de Line-Up; het lijkt op een chaotische circusshow waarin iedereen het beste van zichzelf geeft. Hit na hit word op het publiek afgevuurd, allen covers van topnummers uit verschillende genres, waar iedereen toch de tekst van kent alsof ze in het hoofd geëtst is; KLASSIEKERS.
Er zat werkelijk voor elk wat wils in deze show; System of a Down, Sepultura, Metallica, Joan Jett, Trust (Franse Super band bestaande uit leden van Franse bands die een Franse band covered met een nummer in het Frans in Frankrijk? Het publiek verliest alle zelfcontrole bij het nummer Antisocial..), AC/DC, etc..
Naar mijn mening een prachtige manier om deze avond af te sluiten; Laten we hopen dat morgen ook een succesvolle dag mag zijn, het weerbericht geeft alvast een stevige 33°C aan momenteel. (Dylan)
dag 3 - zondag 23 juni 2019
Alhoewel ik mijn stinkende best deed slaagde ik er niet in om op tijd uit m’n tent te geraken voor Insanity Alert en Municipal Waste. Dit is duidelijk geen teken dat ik wat verantwoordelijker moet zijn, maar wel dat Hellfest moet stoppen met dergelijke bands zo vroeg op de dag op de mainstage te zetten! Een schande is het! Desondanks de doelgerichte sabotage van Hellfest ben ik er wel in geslaagd om bij Employed to Serve op te dagen. Zij spelen vrij brute metalcore en alhoewel de band heel wat enthousiasme toonde terwijl ze in het equivalent van een oven aan het spelen waren was het muzikaal toch allemaal net iets te gewoontjes. De nummers waren vrij inwisselbaar, maar op zich niet slecht. Mogelijks in meer menselijke omstandigheden zou dit een stuk beter geweest zijn. (Yentl)
Na Employed to Serve begon ik mysterieuze fysieke symptomen te krijgen. Moeite met taal, verlamming aan de linkerkant van m’n lichaam en een afzakkend gezicht. Overduidelijk de symptomen van een acuut slamtekort! Gelukkig begon net Devourment om me een broodnodige injectie te geven want in de EHBO bakten ze er niets van, die gingen me al naar het ziekenhuis brengen en waren wat aan het brabbelen over hartinfarcten en hersenschade en nog meer nonsens. Devourment wist dit veel efficiënter op te lossen door gewoon me de kop in te slaan met het muzikale equivalent van een woeste neanderthaler waardoor die hersenschade die ik eerder opliep een stuk minder opviel. Ze worden als één van de belangrijkste grondleggers gezien van het slam-genre en tegelijk ook één van de beste bands in het genre. Hakkende loodzware riffs en een pruttelende beerput vermomd als mens aan de microfoon was hetgeen ze voorschotelden. Er werd ook eventjes tijd vrijgemaakt om in te gaan op de diepere betekenis van hun nummers, het is is immers moeilijk om de lyrics te verstaan als de zang nauwelijks als taal kan benoemd worden. Hun muziek gaat blijkbaar over moord en iedereen vermoorden! Een absolute verrassing die niemand had zien aankomen. (Yentl)
Wiegedood - Wiegendood, Black Metal van eigen bodem! En dan heb ik het niet over deze dorre, uitgedroogde Franse grond, maar over echte Vlaemsche grond! Bestaande uit artiesten die zelf elk al succes vergaard hebben met hun andere bands (Zanger/gitarist Levy Seynaeve gekend van Amenra & Hessian, Gitarist Gilles Demolder van Oathbreaker, drummer Wim Coppers van oa. Rise and Fall & The Rott Childs).
Moest je denken “Huh? Geen bassist..?” Dat klopt, deze band heeft geen bassist & als je dit trio aan het werk hoort dan mis je die ook niet echt; Iets wat toch redelijk uniek is. Maar als het werkt, dan werkt het en qua sound zit alles zeker en vast goed bij deze niet onervaren muzikanten.
Ondanks dat er langs de zijkanten van de Temple Area een felle gloed zonlicht binnen lekt & het kwik zonder problemen de 30°C overstijgt bleef dit een intens duistere trip van een klein uurtje waarbij ik even kon wegdromen.
Wiegedood (& de andere bands van de bandleden) hebben het recent ook serieus druk gehad met tours die alle hoeken van de wereld langsgaan & in 2018 brachten ze nog de derde installatie van hun album trilogie uit: ‘De Doden Hebben Het Goed III’. De albums zijn overigens ook een eerbetoon aan † Florent ‘Floky’ Pevée, goede vriend & toenertijd mede band lid van Wim Coppers in The Rott Childs die overleed in 2013. (Dylan)
Anthrax - Tijd om nog eens richting de Mainstages te gaan om wat echte grondleggers te aanschouwen die mede verantwoordelijk waren voor de Speed & Thrash Metal scene van de 80s.
Kunnen we niet missen dus; zeker met dat niemand weet hoe lang precies we nog zullen kunnen genieten van de oude pioniers die talloze bands beïnvloed hebben met hun rauwe sound. Ze worden geleidelijk aan toch steeds zeldzamer. Het is lekker druk aan de Mainstage maar er is toch nog genoeg ruimte om relatief vlot richting de bar te kunnen gaan zonder al te lang vast te zitten, handig aangezien het weerbericht er knal op zat en het dik boven de 30°C is. Gelukkig is er vandaag in tegenstelling tot de vorige dagen wel wat bewolking die de schroeiende zon regelmatig even blokkeert en een heerlijk gevoel van verlossing met zich mee brengt; Geweldig aangezien het er bij deze Oldschool Thrashers best snel en hard aan toe gaat; Zeker richting het einde nadat er tijdens “Wardance” een oproep gedaan werd wat meer te bewegen aangezien Charlie Benante (drummer) vond dat het publiek wat actiever mocht zijn (“Fuck die 30°C+, wij geven ook het beste van onszelf op het podium!” Zie ik hem al denken..) & gelijk gaf ik ze, het is godverdomme de laatste dag van deze heerlijke ervaring; Hellfest loopt langzaam op zijn eind, we zijn halverwege de derde dag.. Maar er spelen zeker en vast nog wat goeie bands om ons hier nog niet al te druk om te maken.. Denk maar aan het andere medelid van ‘the Big Four’, Slayer, die om 23u het Thrash spektakel voortzet voor ons. (Dylan)
Eindelijk kon ik m’n fout van jaren terug recht zetten, Acid King was immers terug op Hellfest! Dit keer was er geen super edgy black metal over zelfverminking en zelfmoord op hetzelfde moment dus ik kwam niet in verleiding om terug een slechte beslissing te maken. Eventjes voor aanvang had ik me al helemaal vooraan weten te installeren en was van het begin tot eind in een complete trance! Nu zou je kunnen zeggen dat ik misschien toch beter naar de EHBO-mensen geluisterd had en ik eigenlijk in een lichte coma aan het raken was, maar dan had ik Acid King niet kunnen zien! Dit keer waren er ook geen technische storingen aanwezig die roet in het eten kwam smijten zoals op Desertfest en Acid King kon dus het beste van zichzelf geven. De drukkende warmte maakte de set alleen maar intenser en heviger. Toch had ik het gevoel dat het een pak beter kon wat me alleen maar doet uitkijken naar een volgende show! (Yentl)
Snel! Als je naar de affiche van Hellfest kijkt bij welke band schat je de kans het grootst dat er een a-capella saxofoon solo die langer duurde dan de meeste nummers van de band gaat plaatsvinden. Dacht je hierbij automatisch aan Nasty? Dat is behoorlijk vreemd, maar ook nog eens juist want die was er wel degelijk! Verder trok Nasty zich niet veel aan van de warmte en ze besloten gewoon eventjes beatdown te spelen die zwaarder was dan de hitte. Het publiek ging hier op in en gedurende de gehele set was er een vrij stevige pit (voor Franse normen dan toch, ik ken lauwe botervlootjes die harder aankomen in een pit). Ze gingen voor een diverse nummerkeuze waarbij hun gehele discografie aan bod kwam en mijn persoonlijke favoriet, hun anti-fascistisch anthem ‘Zero Tolerance’ was ook aanwezig. Tot ruim na hun set liep ik nog ‘Zero tolerance! Always anti-fascist’ te roepen. (Yentl)
Tot mijn verbazing zag ik dat ik The Young Gods had aangeduid op mijn schema. Ik had geen flauw idee wat voor band dat was en ik kon me ook niet herinneren dat ik ze snel eens opgezocht had. The Refused speelde er ook na en ik wou echt wel een goed plaatsje hebben aan de Warzone voor die zou vollopen. Toch besloot ik om ze een kans te geven en dit was één van de betere beslissingen in m’n leven. De band bleek dan misschien wel allesbehalve jong te zijn en is blijkbaar een legendarische industrial band die al meer dan 20 jaar rond zwerft. Muzikaal deden ze me denken aan een ruigere versie van Swans en ze hadden absoluut geen enkel probleem om een heel divers assortiment aan genres tot een coherent geheel samen te weven. Ik schaam me eigenlijk best wel dat ik geen flauw idee had wie ze waren. (Yentl)
Op één of andere manier ben ik vrij vlot vooraan kunnen glippen op de Warzone zodat ik een mooi plaatsje had voor Refused. Mogelijks heb ik wel enkele toeschouwers omver geramd, maar dat weet ik niet meer dus dat telt niet. Refused besloot om alle stoppen uit de kast te trekken en me op slag verliefd te laten worden, de frontman stond in een prachtig blinkend pak met een rood-zwarte ster op z’n borst voor een propvolle Warzone luidkeels te verkondigen dat het kapitalisme met de grond gelijk gemaakt moet worden. Eigenlijk hadden ze op dat moment al kunnen stoppen, ik had geen muziek meer nodig want het was al perfect. Refused wees me hier vervolgens op m’n fout door één van de beste sets te spelen die ik ooit heb mogen ervaren. Alles van geluid tot publiekssfeer zat perfect en het grootste deel van de Warzone veranderde al snel in een permanente mosh-pit die bedolven werd onder een niet aflatende stroom aan crowdsurfers. Voor mensen die het moeilijk hadden om tussen hen en Slayer te kiezen werd er ook gedacht. Het enige dat iedereen wou horen van Slayer, namelijk het begin van “Reign in Blood” werd netjes door Refused gespeeld op het moment dat Slayer op de mainstage dat nummer had ingezet. Het meest optimistische beeld die ik had van een Refused show kwam niet eens in de buurt van de waanzin die zich daar afspeelde. Alhoewel ik eigenlijk nog Deicide en Tormentor ging bekijken , besloot ik om na deze show ze te skippen. Onmogelijk dat ze nog maar aan de enkels zouden komen van wat ik net ervaren had dus ging ik toch enkel maar teleurgesteld zijn. (Yentl)
Slayer - Slayerrrrr! Momenteel bezig met hun ‘Final World Tour’, is dit hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik ze Live zal zien, het is duidelijk dat veel mensen deze gedachte hadden want het publiek is duidelijk overenthousiast, de mannen van Slayer dropten overigens ook een massieve show op ons die zeker en vast waardig was als laatste Franse show. Het geluid zat super; De brandende effecten op de achtergrond en het vuur van het festivalterrein zelf vormden een mooi gloeiend geheel overal rond om ons heen.
Ik had Slayer al meerdere keren live gezien, en ik moet toegeven dat ik ze ongeveer even veel keer goed vond als slecht (ik bereid me al voor op de molotovs die naar m’n kop geslingerd gaan worden voor deze uitspraak).. Het blijft uiteraard Slayer maar bij sommige optredens had ik een iets te geforceerd gevoel bij hun show, deze was echter zeker geslaagd. Een dikke sfeer bom die eindigde met een vuurwerk show als afscheid; Het einde van Hellfest is nu ook wel erg dichtbij aan het komen.. Des te meer reden om er nog voor een laatste x een stevig feestje van te maken en de longen leeg te roepen: SLAYERRRRR!!!
Tom Araya spreekt het publiek nog even toe met de woorden: “I want to thank you for sharing and spending al your time with us all these years, thank you.
Thank you very much, thank you very very much, im gonna miss you guys. Au revoir.”
Adieu Slayer, hoor je doorheen het publiek galmen. (Dylan)
Tool - Het is zo ver, het moment is aangebroken, de laatste band van de dag betreedt het podium van de Mainstage & het is niemand minder dan; Tool! Zeker het bezichtigen waard als afsluiter van deze laatste dag Hellfest. Het optreden gaat meteen van start met een komische toon:
“Greetings Middle-earth, an honour to join you at Elf-Fest! Will you join us on our quest? Will you join us!?” “Just kidding, we’re just gonna play songs.”
& Inderdaad, dat is precies wat ze doen; wat lekkere songs uit hun arsenaal voor ons spelen terwijl de visual art waar Tool zo gekend voor staat rondom hun zichtbaar was. Startende met het iconische nummer “Ænima” word meteen de juiste sfeer gezet voor de rest van dit memorabele spektakel. Het is makkelijk jezelf te laten gaan met deze heerlijk absorberende muziek & als dat niet genoeg is helpen de intense visuals zeker en vast!
“You must’ve been High! High! High! Hiiiigh!
Nou.. Dat was voor velen alvast het geval, en als dat nog niet zo was ging het niet lang meer duren.. Overal rond me heen werden er jointjes bovengehaald & aangestoken op dit nummer (“The Pot”, voor de mensen die nog niet mee waren), alsof iedereen eentje had klaar zitten speciaal voor dit moment. De unieke sound van Tool vloeide over de festivalweide alsof een sluis opengezet werd; Een golf pure muzikale emotie die over ons uitgestort word. Je voelt gewoon hoe persoonlijk & emotioneel deze nummers zijn voor zanger Maynard James Keenan, die overigens zoals altijd nederig met de rest van zijn crew achterin blijft; De spotlight is niets voor deze zelfbewuste man die weet dat hij zichzelf niet al te serieus hoeft te nemen.. We zijn allemaal maar mensen & het gaat hier inderdaad om de muziek.
Prachtige afsluiter voor deze editie van Hellfest, het was al 12 jaar geleden dat Tool nog eens in Frankrijk speelde & ze hebben werkelijk alles gegeven die ze hadden, een zalig optreden. Ik ben zeker niet de enige als ik zeg dat ik met groot genot uitkijk naar hun nieuwe album (5de studio album & de eerste in 13 jaar) die momenteel geplande staat voor release op 30 augustus 2019!
Het was een geweldige ervaring maar Hellfest 2019 zit er helaas officieel op; Gelukkig is er in de VIP zeker en vast nog een feestje gaande; Tijd voor wat potjes ™JägerJenga! Zij die ze zullen drinken groeten u. (Dylan)
Dat was het dan weer voor Hellfest dit jaar, er waren terug frustrerende momenten (kuch knotfest kuch), brak Frans bier en onmenselijke hitte. Echter blijft dit naar onze mening één van de beste grote metalfestivals in Europa waarbij je in tegenstelling tot sommige concurrenten echt wel merkt dat dit festival door vrijwilligers wordt georganiseerd met een liefde voor de muziek in plaats van een bedrijf die voornamelijk het oogmerk heeft op winst. Hierdoor vallen er al wel eens organisatorische flaters, maar het festival heeft ook een uniek en oprecht gevoel. Salu Hellfest, als alles goed loopt zie je ons volgend jaar weer terug! (Yentl & Dylan)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hellfest - http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/hellfest-2019.html
Knotfest - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/knotfest-france-20-06-2019.html
Organisatie: Hellfest, Clisson
Belau, die binnen de Hongaarse muziekscene voor het eerst van zich liet horen met zijn clip “Island of Promise”, heeft sinds zijn debuut vele prijzen gewonnen. In de afgelopen twee jaar heeft de band meer dan 150 festival- en clubconcerten uitgevoerd in meer dan 22 landen. Zijn debuutalbum, 'The Odyssey', uitgebracht in 2016, won de Fonogram Award voor het beste album van het jaar in de categorie ‘Electronic Music’.
Belau, ondertussen uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende electro-groepen, brengt je de zomer met zijn nieuwe clip. Het nummer "Essence" werd opgenomen in Londen en Boedapest met de zangeres Sophie Barker, bekend van Zero 7. Een samenwerking die de gemoedstoestand van het tweede album van Belau - gepland voor de volgende lente - illustreert. Een album waarin de instrumentale stukken de handen ineen slaan met buitenlandse samenwerkingen. Deze nieuwe songs zullen een Caribische droomreis naar het leven teweegbrengen, waar Belau het publiek zal uitnodigen voor een tournee die gedurende de zomer zal worden voortgezet. De groep treedt volgend jaar ook op in Frankrijk. We vonden het dan ook hoog tijd worden om dit duo eens enkele vragen te stellen. We hadden een fijn gesprek met Krisztián Buzás over heden, verleden maar vooral toekomst van dit bijzonder tot de verbeelding sprekende project:
Starting with the recent news: Belau has brought out a new music video 'Essence' featuring Sophie Barker (Zero 7)? How did you guys meet? Tell more about it.
Last year we had an extraordinary symphonic show in London and at that time we started to talk with Sophie about a possible contribution. She invited us over to her home and we had a decent time talking through the details of the upcoming song. It turned out pretty fast that we are able to create together. She sent us over a few ideas for the melodies and then we tried to add some plus and write the lyrics as well… she flew here to Budapest and the rest is history.
I have listen to some music of Belau, for me its chilling music you can dance on. Do you agree? How would you describe you own music?
We do not “try” to create chilly or even dance music. What we create is a key to a different state of mind where people can be or go wherever they want to. And yes sometimes people dance to it, sometimes they lay back and close their eyes. It depends on the individuals. Feel free to act naturally!
In terms of music, what do you listen to when not recording your own?
We are pretty open-minded according to music: if it is able to indicate us then it’s worth listening to. We love classics like Zero 7, Saltillo or Bonobo, also some modern tunes by Odesza, Ibeyi or Aurora, but listening to other genres is something that is able to keep Belau diverse and ongoing (wide spectrum of metal, r&b or even some “trashy” music). Ha-ha.
Belau started at the end of 2015. In the mean time you did a lot things, some of our readers would like to know more about the band. Who is 'Belau' and what did you guys do since 2015?
Our first show was in the January of 2016, we date the band from here, although Island of Promise, the first single was released a few months earlier. Anyway, since the start we have played around 160 shows in 23 countries. So we had a decent run in the past three years: amazing festivals like Primavera, Eurosonic, Reeperbahn, SXSW, Sziget, Untold, and so on; wonderful shows in Saint Petersburg, London, New York, Sweden or even the Balkans. And who are we? Four people having their time of their lives while playing some decent electronica tunes to everyone who is open-minded enough.
There are only two members at the band? I'm I right? And two live members? Anyway, we like to know more about the members of your band.
You are right, Belau consists of two members. Peter and me… plus there are two additional members, Böbe on vocals and Benji in the live act. We are the ones who create the music and organize the band and the others are so-called “session-playing” in the band. What should we say about them? First us: Peter is a manager and international booker for other Hungarian acts, and I am jurist (lawyer) and metal musician in my other band (Orient Fall). Böbe is someone who tries to create her own solo project nowadays and Benjamin is a graphic designer and a musician as well in a project called Paperdeer.
Your band is from Budapest? Is there any interesting scene in Hungary?
Budapest is one of the must-see places if you are in Europe: wonderful mood, secret sights to see and a place to have fun with your friends. If you have never been here, then now you know where you should book your next flight. Ha-ha.
Are there any new artists you recommend we check out from your country?
Hungary has some secret top artists who have never been in the sight of the mainstream European music unfortunately. That’s what we want to change. Let me tell a few quality artists like Ohnody, The Devil’s Trade, Gelka, Thy Catafalque.
I check them out. Cooperation with Sophie Barker is not the first cooperation, there were a few others? Tell something about it.
So if anyone doesn’t know: Belau’s first full-length (The Odyssey) was based on a special concept. We contributed only with really talented female artists in each of the songs. This concept turned out so good, we kept it and we will go on with it on the next LP as well. Go give it a try - e.g. ‘Breath’ featuring Sophie Lindinger of Leyya.
You guys been playing at Primavera Sound festival in Barcelona? How was this experience? Feel free to tell us more.
We got that exceptional invite, which was a great honor for us, especially because this was our first time in Spain. Primavera is way different than any other festivals I’ve been to and it was really interesting to experience such an approach. However we have to admit the line-up was pretty strong and really loved the fact that we could play with such acts like Erykah Badu, Jungle, Yves Tumor, Carcass, Myrkur, Tame Impala, Jawbreaker or Mura Masa.
Are there any Belgium festivals you going to visit? Where else can we see Belau this summer?
We will make our debut show in Belgium on the 30th of June in Parc du Cinquantenaire and hopefully we will return in 2020 on some festivals. This summer we will have some decent festival performances in the Central European region (Electric Castle, Sziget, etc.), while we are working on our second LP, which will be released soon.
If you could be support of any band, who would it be? On Stage it is.
Of course there are dream tours, what would be lovely to be involved in… Odesza, Bonobo, Maribou State, Sigur Rós and the list would be long. Ha-ha.
Is there any new releases coming up soon? What are the other future plans?
As I mentioned in the background we are working on our second full-length, which gets the most attention from us nowadays. We don’t have an exact release date for it yet, but we are planning it for the spring. Essence will be on that album, along with Breath. This is the main focus, and touring will be the same, which should keep going on.
Now we are talking about the future. Is there a so called “end goal”?
If you ask me the best would be to have a world tour supporting a great band of the genre and after it someday I would be deeply satisfied and smiling if we could do smaller headliner rounds with 400 people in every cities.
Where can we find your music?
Everywhere. Ha-ha.
In times of streaming, is it still interesting to bring CD or vinyl on the market? In other words what is your opinion about streaming?
Streaming is great, the future of music listening. The next step, which we want to have ASAP is to be in contact with the streaming companies directly. We do not want any distributors, who - in most of the times - cut their extra percentage for nothing. Spotify is preparing now with Spotify for Artists, I really hope it will work. From the debut album we have released only CDs, but we are planning to have a vinyl press (double gatefold, 180 gram colored versions) to please the collectors with such limited versions, which are not just tools, also like beautiful decoration.
That's my final question. Is there anything you want to say to our readers, speak free?
Our name is coming from a small country on the Pacific Ocean, Palau. Aboriginal people call it Belau. We want to go there so damn much. Ha-ha.
Thanks, we look forward to see u guys on stage, and to the new album
De melodic deathdoomband Fragmentum bracht zopas zijn eerste volledige album uit. ‘Pugnacity’ moet deze Belgische band helemaal op de kaart zetten. De band ging eerder dit jaar al op tournee door de Verenigde Staten als support van de Finse deathmetalband Children Of Bodom en mag binnenkort mee touren met de Braziliaanse thrashmetalband Soulfly in Frankrijk en Duitsland.
Elke metalband krijgt wel eens voorstellen om zich in te kopen in een Europese of Amerikaanse tournee van een ‘grote’ band. Is dat ook hoe dit verhaal voor jullie gestart is?
Jan: Zo is het ongeveer wel begonnen. Zoals elke band zochten we naar festivals en clubs om te kunnen spelen. Zo botsten we het Britse Metal Music Bookings, dat werkt met bands en artiesten als o.m. Amaranthe, The Alan Parsons Project Live, Moonspell, Yngwie Malmsteen, Soulfly, Epica en Visions Of Atlantis. Zij hebben voorgesteld aan de tourmanager van Children Of Bodom om ons mee te nemen op een deel van die Amerikaanse tour.
De meeste bands brengen eerst nieuw materiaal uit en gaan dan op tournee. Waarom draaiden jullie de volgorde om?
Jan: We weten dat dit niet de ideale situatie is en we kregen ook in de VS een paar keer dezelfde vraag. De release van ons album Pugnacity had eerder moeten gebeuren, maar werd uitgesteld. Omdat er al veel inspanningen waren geleverd om de Amerikaanse tournee te verwezenlijken, konden we die nog moeilijk afzeggen. Door al optredens te doen voor een groter publiek konden we in de VS wel al de nieuwsgierigheid aanwakkeren naar dat album. Als band zien wij dit dus niet als een gemiste kans, omdat we veel Amerikanen konden overtuigen om ons online en op social media te volgen. Je moet ergens beginnen en de kansen grijpen op het moment dat ze zich aandienen.
Hoe waren de reacties van het publiek in de VS op een band uit België?
Jan: Het publiek was steeds enthousiast, vooral in het noorden. Al bij al hadden we niet veel moeite om de vuisten in de lucht en de kopjes aan het bangen te krijgen. Omdat de toeschouwers onze muziek niet kenden, gingen ze wel nog niet volledig mee in het verhaal. Maar we zijn heel blij met de vele positieve reacties van het publiek. De andere bands van deze tournee, Wolfheart en Swallow The Sun, waren vooral geconcentreerd op hun eigen show, maar naarmate de tour vorderde werden de vriendschapsbanden sterker. De leden van Children Of Bodom toonden op onze laatste avond interesse en ze gingen met ons op de foto. Dat was voor ons toch wel een moment om te koesteren.
Komt er een vervolg op de tournees met Children Of Bodom en Soulfly?
Jan: Het is sowieso de bedoeling om het ijzer te smeden als het heet is. Daarom willen we meer met onze muziek naar buiten komen, zeker sinds we ons album op Pinksterzondag live voorgesteld hebben in Gent. Want ook in eigen land is er steeds meer interesse. Er zitten nog andere optredens in de pijplijn waarover we nog onderhandelen. We moeten nog afwachten hoe hard het allemaal zal lopen, maar om de machine goed op dreef te krijgen en te houden, zullen er af en toe wel opofferingen moeten gebeuren inzake gezin en werk.
Pugnacity komt uit op Into Records, het label van management. Dat zal wel geen toeval zijn?
Jan: Pugnacity is ons eerste volledige album na onze EP DIVerge uit 2018. Tijdens onze zoektocht naar venues om te spelen, zochten we ook al een label voor Pugnacity. Het is een logische keuze om alles te concentreren. Into Records en Metal Music Bookings bieden ons op dit moment alles wat we nodig hebben.
Hebben jullie gewoon geluk gehad of hebben jullie meer ambitie dan andere metalbands?
Jan: We willen ons niet over andere bands uitspreken, maar wij hadden zelf een heel goed gevoel bij het album. We vonden dat dit wel wat verder mocht gaan dan Vlaanderen. Metal Music Bookings zit op dezelfde golflengte. Ze zeggen dat we iets ‘speciaals’ hebben. Dat geeft ons dan weer vertrouwen om hier mee door te gaan en nog verder aan de kwaliteit van onze muziek te werken.
Fragmentum was eerst een duo, waarbij heel wat instrumenten live op tape meeliepen. Voor de Amerikaanse tournee waren jullie al met vier en voor die met Soulfly zelfs met vijf. Is dit nu de vaste line-up van Fragmentum?
Jan: Ik en Gunnar hebben ons inderdaad eerst op de muziek geconcentreerd. Gunnar en toetsenist Herwig kennen elkaar reeds van bij hun studioproject Bellator. Eenmaal de meeste nummers klaar waren voor performance en zeker toen er sprake was van een tour, hebben we Herwig bij Fragmentum gevraagd en gelukkig hapte hij meteen toe. Daarna hebben we audities gedaan voor drummers en bassisten, maar de klik, de ambities en praktische zaken moeten allemaal op hun plek vallen, wat in vele gevallen niet lukte. Kort voor de tour met Children Of Bodom vonden we dan toch nog de gedreven studiorat Frederik om de drumpartijen op zich te nemen. Tijdens de tour liep alles goed, waarbij we de baspartijen en ook wat aansturingen nog steeds via de laptop lieten meelopen. Voor de opnames van Pugnacity heeft Herwig nog snel wat ideeën kunnen uitwerken, die we grotendeels nog hebben toegevoegd bij het mixen van de nummers. Inmiddels is bassist Thomas aan boord. De nieuwkomers zullen meer inbreng krijgen bij een volgend album, zonder dat de Fragmentum-feel verloren gaat.
Welk einddoel hebben jullie gesteld voor Fragmentum?
Jan: Ten eerste willen we ons als band nog wat meer op de kaart zetten, in eigen land en daarbuiten. Maar we blijven realistisch en proberen geen stappen over te slaan. We werken aan lyric- en andere video’s, aan nog meer optredens en aan een volgende tournee. Maar we schrijven ook reeds nieuwe nummers. Festivals kunnen spelen is een volgende droom die zou kunnen uitkomen.
Nederlands 
Français 
