Dag 2 werd geopend door de winnaars van Verse Vis, het rockconcours van De Zwerver met als hoofdprijs een optreden op Leffingeleuren. Dit jaar waren The Spectors de gelukkigen en dat is meer dan terecht. Vorige week mochten ze in de AB al het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan My Bloody Valentine. Daar wisten ze ons al te overtuigen. The Spectors nemen ons mee naar het begin van de jaren 90, toen shoegazegroepen in Engeland a la The Pastels, Jesus and Mary Chain,… de wereld veroverden. Blij te horen dat deze jongelingen uit Brugge deze muziek een warm hart toedragen. De muziek werd gebracht met respect voor het oude, maar ook met een blik op de toekomst. Wat een verademing te horen dat deze muziek nog altijd brandend actueel kan zijn. Als zij op hetzelfde elan verder gaan, gaan ze een mooie toekomst tegemoet.
Steak Number Eight is ondertussen al een gevestigde waarde in ons Belgenland, maar het is nog steeds een nest jonge wolven. Je moet al heel hard je best gedaan hebben om ze nog nooit gezien te hebben de laatste jaren. Hun muziek heeft al een hele evolutie ondergaan sinds hun glorieuze overwinning in de Humo’s rock rally 2008. Het jeugdig enthousiasme is nog steeds aanwezig, maar de naïviteit heeft plaats gemaakt voor doorgedreven rockintellect en maturiteit. Op de laatste plaat horen we minder de langgerekte epische songs, maar iets commerciëlere rock die een groter publiek aanspreken. Dit wel zonder aan de originele kerngedachte van de band te raken. Tijdens hun optreden in Leffinge plukken ze uit alle 3 hun cd’s en brengen ze de muziek opnieuw met verve en energie. Een band om trots op te zijn.
Het eerste optreden in de zaal vandaag en dan weet je dat er weer wat te ontdekken valt. We krijgen als voorgerecht Cayucas voorgeschoteld. Ze brengen zomerse, Californische pop, die dezer dagen zeer populair is dankzij bands als Vampire Weekend (ook al zijn die niet van Californië), San Cisco,… Ze krijgen het publiek voor het eerst aan het dansen vandaag. En hoewel de soms lange pauzes tussen de nummers de vaart wat uit het optreden halen, blijft de band wel constant swingen als een tiet. Jonge band die nog wat moet werken aan een eigen sound, maar die klaar lijken voor het grotere werk.
Vorig jaar zagen we Bed Rugs al excelleren in de 4AD (in het voorprogramma van Motorpsycho). Nu, gewapend met een nieuwe EP, mogen ze nogmaals komen uitleggen waarom ik ze toen zo goed vond. Door de extra EP hebben ze wat meer materiaal om uit te kiezen en dat kan zeker geen kwaad. Bed rugs laveert tussen enerzijds poppy, dan weer zweverig, maar altijd waart er een zweem van melancholie rond. De mooie (hoge) stem van de zanger wordt perfect gedragen door muziek. Dat ze goed nagedacht hebben over de nummers is te horen. De ritmeveranderingen en de grote wisselingen komen niet zo maar aanwandelen. Maar nooit klinkt het te gemaakt of te glad. Er hangen nog genoeg weerhaken aan om te blijven kleven. Als laatste nummer gooien ze er nog een ‘valse tragen’ achteraan en wordt de drum, tijdens het nummer, vakkundig gedemonteerd door de bandleden zelf. Een mooi slotakkoord bij een goed optreden. En de hoop op een bisnummer ook direct van de tafel geveegd.
Dat er sfeer geschept zal worden maken Still Corners direct duidelijk met het projecteren van een opkomende zon voor het optreden. Still Corners klinkt een beetje als het verre nichtje van SX (dat op dat moment in de tent aan het spelen was), maar dan eentje dat serieus wat shoegaze had beluisterd. Meer indie en minder pop. Het glitterjasje van de zangeres zorgde voor de nodige bling-bling. Maar ook de muziek was daarvoor verantwoordelijk. De groep twijfelt tussen electropop en electroshoegaze en laveert heel het optreden door tussen die twee. Het is vooral wanneer de elektronische geluiden wat naar de achtergrond worden gedrukt door bas en gitaar, dat de band zijn ware gedaante toont en niet als een doorslagje gaat klinken van andere, gelijkaardige bands. Of misschien is het net die variatie die hen er laat uitspringen?! Moeilijk om te zeggen, maar zeker boeiend genoeg om nog eens te gaan kijken.
The Horrors stonden wat ons betreft nogal vroeg op de affiche. Deze up-and-coming band uit Engeland belooft een van de revelaties te worden de komende jaren. The Horrors klinken zoals een moderne post-punk band moet klinken: stevig, dansbaar, vol, luid,… Dat hun muzikale voorbeeld Joy Division is , kunnen ze moeilijk weg stoppen, maar toch klinken ze niet als een doorslagje van hun grote helden. New-wave in een modern kleedje dat zowel jong als oud aanspreekt. De bombast spettert er met momenten van af, maar dat mag! Het zal de laatste keer geweest zijn dat ze zo vroeg op een affiche zijn. Iedereen mag blij zijn dat ze aanwezig waren.
Drie zusjes die samen muziek maken. Dat was het enige wat ik op voorhand wist over Au revoir Simone. Blijkbaar waren anderen beter ingelicht, want voor het eerst dit weekend was de zaal volzet en werd mijn geduld voor welgeteld 2 minuten op de proef gesteld. Wat we te zien kregen was leuk voor het oog: 3 zussen die elk met 1 of meerdere keyboards voor hun neus hebben staan. Dat het elektronisch klinkt mag dan niet verwonderen. Vrolijke elektropop, veel beter kan ik het niet omschrijven. Iets meer diepgang is echter niet verboden. Maar er wordt lustig gedanst, dus swing zit er zeker in.
Tromgeroffel en hoorngeschal, want de nieuwe popgodin komt ons verblijden met een optreden. Jessie Ware heeft in haar korte carrière al heel wat lof gekregen. Met haar nummer “Wildest moments” heeft ze een serieuze hit te pakken, één die ik ook kan smaken. Maar live blijkt dat dit wel haar beste nummer is. Aan inzet geen gebrek. En Jessie kan uitpakken met een fenomenale stem die iedereen kan beroeren. Maar het geluid zat niet direct goed. De bassen overstemden de zang en gitaar te veel. Maar dat ze kan zingen, daar kan geen twijfel over bestaan. Wat meer nummers zouden haar ook geen kwaad kunnen. En mag ik haar ten zeerste aanraden om wat meer soul en funk in de nummers te stoppen. Want wanneer die twee het hoofd om de muur staken, barste het feest helemaal los en at het publiek uit haar hand. Met een ongelofelijk enthousiasme trad ze in interactie met het publiek en maakte ze af en toe een praatje met de fans op de eerste rij. Dit zorgde ervoor dat een reeds uitgelaten publiek nog enthousiaster werd. Dit alles kwam zodanig naturel over dat ik wel degelijk geloof dat haar een grote toekomst staat te wachten. Nu nog wat hits en wat meer inhoud en ze stoot de groten der aarde van de poptroon.
Jacco Gardner is hét Nederlands wonderkind van het moment. Hij wordt over heel Europa uitgestuurd om de Hollandse eer hoog te houden. Hij wordt dan ook als dé grote belofte gezien. Tot mijn scha en schande is het de eerste keer dat ik hem aan het werk zie. Hij brengt alt-rock, met folkinvloeden. Warme muziek voor op een koude avond. Hij brengt alles heel onderhouden. De visuals en belichting ondersteunen alles perfect. Maar veel tijd is er niet, want in het café staat er een andere groep al te trappelen van spanning.
En die band, The Germans, blijft trappelen van spanning, ook en vooral tijdens het optreden zelf. En hoewel er al heel wat volk staat aan te schuiven om binnen te raken voor Compact Disk Dummies in de zaal, zit ook het café barstens vol. Voor mij was het lang geleden dat ik nog iets van The Germans had gehoord. En ze klinken bij lange niet meer zoals vroeger. Wat we voorgeschoteld krijgen is de meest experimentele lap muziek die ik in lange tijd gehoord heb, zeker van een Belgische band. Qua sound liggen ze tegenwoordig dicht bij The Mars Volta, zowel de stem als de solo’s. Groovy rock met percussies, maar zonder toeters en bellen. Ze schuwen een freestyle jam niet, of laten het zo klinken. Af en toe wordt er zelfs een mondharmonica boven gehaald. Ze mogen echter niet vergeten van ook wat nummers te spelen en niet enkel te teren op experiment. Maar dat het interessant is en geen moment gaat vervelen, dat kan ik je op een blaadje geven. Boeiende, verrassende muziek, zo heb ik het graag.
EN dan de ontegensprekelijke topper van de avond voor mij. A place to bury strangers had vorig jaar al De Kreun plat gewalst en dat doen ze vandaag droogweg over. APTBS brengt shoegaze, stevige shoegaze, alsof My Bloody Valentine gepaard heeft met Swans. Muur na muur van geluid wordt opgebouwd en verwoestend tegen het publiek aangesmeten. Bij het derde nummer vliegt de gitaar al door de lucht en op het podium. Wanneer de bassist dan nog eens het publiek in duikt weet je het al. Het wordt memorabel. De band straalt een ongelofelijke intensiteit uit, die het publiek niet onbewogen laat. De ene loopt al wenend de zaal uit, de andere blijft krampachtig smeken om meer, harder en luider. Het doet iets met een mens en dat is toch de hoofdbedoeling van muziek. Voor mij de absolute topper van het weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
15000 bezoekers hadden ze over het ganse weekend ; een glimlach, een piepend zonnestraaltje, goed spelende bands, een enthousiast publiek en veel sfeer vingen dit op …
Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …
dag 1 - vrijdag 13 september 2013
Op deze eerste dag LL hadden we alvast een heel gevarieerd aanbod . Check maar even mee …
Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .
In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller durfde te gaan en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”. De zangeres maakte allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!
Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy en houdt van Sparklehorse. Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!
Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so I watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een scherp, snedig , scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intens sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige , aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!
We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op ‘Daan’best , een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .
Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die hier het best tot z’n recht kwam, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn!
Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock en soul&funk, flirtend met elektronicagrooves . Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij hen moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” mee in de zaal!
De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven , besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde. De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze, hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof experiment op de mainstage.
Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust op intens ervaren en beleven.
Intussen knalde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het is nu wel duidelijk, na 5 platen zijn Arctic Monkeys nog steeds bijzonder hip, en dat is op zijn minst een heuse prestatie. Doorgaans prijst de Britse pers nieuwe bandjes de hemel in bij de eerst twee platen om ze dan vanaf de derde genadeloos de grond in te boren. Zo niet bij hun poulains Arctic Monkeys, die zijn precies met elke plaat nog een stuk cooler geworden. Heeft natuurlijk veel te maken met de supercoole frontman Alex Turner, wiens überhippe vetkuif hem nog populairder gemaakt heeft.
‘AM’ lijkt goed op weg om het meest overschatte album van het jaar te worden. Begrijp ons niet verkeerd, de plaat is best wel OK, maar om ze met zoveel superlatieven te overladen lijkt me toch wat overdreven, zo is de 10 op 10 van NME compleet van de pot gerukt.
Als notoire brompotten hebben wij zo een beetje onze bedenkingen bij ‘AM’. Fans van het eerste uur die zitten te wachten op uppercuts als “I bet you look good on the dancefloor”, “When the sun goes down” of “Brainstorm” krijgen hier eieren voor hun geld. Die fans mogen nu toch echt wel zenuwachtig beginnen worden want het is eigenlijk al vanaf de derde plaat “Humbug” (waarop Josh Homme meer slecht dan goed deed) dat zij op hun honger blijven zitten.
Voorstanders van ‘AM’ zullen u komen vertellen dat Arctic Monkeys geëvolueerd zijn (zo heet dat dan) en een volwassen sound hebben gecreëerd. Kan best, maar wij missen toch vooral de pittige stroomstoten en de vinnigheid van die eerste twee fantastische platen en dat zorgt er al meteen voor dat wij AM een stuk lager inschatten.
Er is uiteraard ook goed nieuws, zo is de onweerstaanbare single “Do I wanna know” niet uit ons brein weg te branden en ook “RU mine” en “Why’d you only call me when you’re high” (met dat weergaloos basloopje) zijn kanjers. Maar laat dit nu net de drie veelbelovende voorlopers zijn die ons moesten warm maken voor de definitieve release van ‘AM’. Dat razend knappe drieluik slaagde met glans in zijn opzet, vandaar onze lichte ontgoocheling bij het beluisteren van (een deel van) de rest. Toch ook ongetwijfeld boeiende tracks zijn “One for the road”, “Arabella” en als grote prijsbeest “I want it all” (een absoluut hoogtepunt, met een duidelijke Homme stempel, wel een goeie deze keer). Maar daarna wordt met slappe en slijmerige ballads als “No. 1 party anthem” en “Mad Sounds” het tempo onverbiddelijk uit de plaat gehaald (wat een lachwekkend en stompzinnig Oh la la la refreintje trouwens in “Mad Sounds”, het lijkt wel fuckin’ Elton John).
In “Snap out of it” en “Knee Snocks” (Franz Ferdinand is in de beurt) wordt er terug wat glamrock en fun binnengehaald. Leuke songs, maar nu ook niet wereldschokkend.
Afsluiter “I wanna be yours’ is op zijn best een onschuldig wiegeliedje, maar op het einde van een Arctic Monkeys plaat willen wij nu niet bepaald de slaap vatten, we zouden meer gediend zijn met een welgemikte ultieme adrenalinestoot. Niet dus.
Laat het ons zo stellen. ‘AM’ is zeer degelijk en bij momenten erg boeiend, maar de plaat van het jaar ? Vergeet het.
Ok, de verwachtingen waren dan ook zo onmenselijk hoog, dat het uiteindelijk niet anders kon dan tegenvallen.
‘AM’ kan wedijveren met ‘Humbug’ en ‘Suck it and see’, maar kan hoegenaamd niet tippen aan ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’.
U vindt ons ondanks alles wel terug in Vorst Nationaal op 09/11.
Een intrigerend beklijvend imponerend album komt van Ghostpoet , het alterego van de Londense Obaro Ejinive . Hij is toe aan z’n tweede plaat en balanceert behendig tussen hiphop, triphop , elektronica en sing/songwriting. Z’n mompelende lyrische rap/zegzag zit in de buurt van de onvolprezen Bobby Sichran .
We hebben te maken met sfeervolle creatieve en experimentele nummers en de samenwerkingen zijn uitermate geslaagd . Het materiaal heeft een bedwelmende hypnotiserende indruk , laat zich ontdekken door de toegevoegde instrumentatie en weet per luisterbeurt te raken . Check “Cold win” , “Them waters”, “Plastic bag brain” en “Comatose” maar eens . Kortom, Intellectuele hippop die overtuigt!
Zes jaar liet boegbeeld van de Queens Josh Homme op zich wachten om nieuw werk uit te brengen . Na ‘Era Vulgaris’ is er dus nu ‘ …Like clockwork’ . Tussenin hadden we nog wel eens die ‘best of’ op een festivalpodium, waarin een nieuwtje kwam opduiken .
Zes jaar …, een hobbelig parcours en een zware beproeving voor Homme ; een donkere periode waarin hij het fysiek en mentaal moeilijk had , met een bijna-doodservaring .
Het heeft z’n weerslag op de nieuwe plaat . Niet meer dat stonerwerk van vroeger , of een ouderwets potje stampwerk , nee, ‘…Like clockwork’ is een brede plaat geworden, broeierige en theatrale rock en sfeervolle nummers .
Ook … geen echte vaste band , want op de plaat was er ruimte voor heel wat gastbijdrages. Natuurlijk kan Josh beroep doen op een Dave Grohl, Mark Lanegan , Nick Olivieri en Alex Turner; onverwachts kwam Elton John, Trent Reznor en Scissor Sister Jake Shears een handje toesteken.
Het zorgt ervoor dat QOSA hun meest diverse plaat uithebben , kleurrijk , gelaagd , melodieus en slepend . Op die manier kom je uit op een variatie als “I sat by the ocean”, “My god is the sun”, “Keep your eyes peeled”, en de intieme “The vampire of time & memory” en de titelsong.
QOSA is hier meer dan gegroeid , en levert op die manier een afwisselende en wisselende plaat af, die je wat gewoon moet worden , maar bon soit , waarschijnlijk wordt live het rockend concept meer dan goedgemaakt!
Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.
She & Him : actrice Zooey Deschanel (uit LA) + sing/songwriter M Ward (uit Portland); een zingende actrice en muzikant vinden elkaar al drie cd’s lang met een reeks retropop60ies nummers, die luchtig , lichtvoetig, ontspannend en dromerig klinken . Hij ondersteunt eenvoudig , sober en elegant de songs . Zij zweeft vocaal over de nummers heen. De sfeer van Buddy Holly , The Ronettes , Beach Boys, The Carpenters, The Mama’s & Papa’s en Nancy Sinatra wordt opgestoft .
Het zijn aanstekelijke , vrolijke en relaxte midsummersongs , die orkestraal soms wat worden uitgediept. “I’ve got your number, son”, “Never wanted your love” en “I could’ve been your girl” zetten de toon . Zij neemt het leeuwenaandeel voor zich , hij vult vocaal (soms) aan, zoals op “Baby” . Ook Blondie’s “Sunday girl” is uitermate geslaagd en de pianoballad “London” zorgt voor kippenvel .
She & Him brengt je een lekker lentegevoel!
Charlie XCX aka de 20 jarige Britse schone Charlotte Aitchison komt aandraven met frisse en sfeervolle electropop op haar debuut ‘True romance’ . Meteen wordt een link gemaakt met Marina & The Diamonds gemaakt, maar eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat ze met haar debuut er beter vanaf komt .
Een afwisselend album in het genre , lekker in het gehoor liggende, jeugdige en onschuldige pop, met slepende , hoekige en soms pompende beats, wat boeiende grooves, sounds, sampling en haar sensuele stem , die het testosterongehalte doen stijgen . “Set me free” , “Grins” en “What I like” onderscheiden zich van de rest en met “Clouds aura” ft Brooke Candey wordt een vleugje hiphop toegevoegd .
Niet direct opzienbarend , deze ‘True romance’, maar alvast een goede, leuke , fijne , ontspannende start.
De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.
Vista Chino is eigenlijk Kyuss Lives! die noodgedwongen en onder druk van ex Kyuss gitarist Josh Homme van naam moest veranderen. Originele Kyuss leden en stonerrock iconen Brant Björk (drums) en John Garcia (vocals) zijn, aangevuld met de Belgische gitarist Bruno Fevery, nu al enkele jaren aan het toeren met setlists gevuld met al dat legendarische Kyuss materiaal. Hun stomende live sets moeten daarbij in niets onderdoen voor de originele gigs met Josh Homme, wat op zich een dikke pluim is voor Bruno Fevery. Maar omdat men niet kan blijven teren op oude successen werd het hoogtijd om met nieuwe songs op de proppen te komen.
Zo is ‘Peace’ tot stand gekomen en de plaat is een geslaagd vervolg op het legendarische oeuvre van Kyuss. Het album neemt de draad op waar Kyuss hem heeft achtergelaten in 1995 met ‘…And the circus leaves town’. Het gros van de songs blijft trouwens mooi overeind naast al dat onsterfelijke Kyuss materiaal, het album bevat dezelfde gloeiende groove en denderende sound van zoveel jaren geleden. De gutsende drums van Björk en de vlijmscherpe vocals van Garcia stuwen de volbloed stonerrocksongs naar eenzame hoogtes en het verbluffende gitaarwerk van Fevery evenaart de woestijnkracht van zijn klasrijke voorganger, en dat wil wat zeggen. Fevery mag lekker uitfreaken in hoogtepunten “Planets 1 & 2” (met Björk even op zang) en het 13 minuten lang doorscheurende “Acidize…the gambling moose”. Het is haast niet te geloven dat zo een bedreven gitarist voorheen zijn pap moest koelen met het Belgische ambiance groepje Arsenal. Wat deed die kerel daar in hemelsnaam ?
Vista Chino zorgt ook ten gepaste tijde voor de nodige afwisseling. Het brute stonergeweld wordt bij momenten aangenaam afgewisseld met bluesy of zelfs jazzy uitstapjes (het instrumentale intermezzo “Mas Vino” bijvoorbeeld, of “Dark and Lovely”, een lustig potje jammen met de teugels los) en dat maakt het totaalgeluid alleen maar rijker. Het meer melodieuze “Barcelonian” neigt zelfs naar Soundgarden.
‘Peace’ is een ijzersterke klomp ruige rock in pure stonertraditie, alsof de tijd heeft stilgestaan. U mag het album zonder blozen een plaatsje geven tussen uw fel gekoesterde Kyuss cd’s.
Op vrijdag 22/11 kan u in De Mast te Torhout gaan kennismaken het nieuwe stuff, en ongetwijfeld ook met een handvol all time Kyuss klassiekers. Iets om naar uit te kijken.
Crammerock 2013 - Alweer een schot in de roos
2013-09-06 & 07
Ik weet niet hoe het komt, maar ik blijf CR een van de beter festivalletjes vinden. Ondanks het feit dat het daar vol loopt met Antwerpenaren en Hollanders. Ondanks het feit dat er twee podia recht over elkaar staan in één tent en de ene de andere stoort met soundchecks. Neen, dus . Die vogels van de organisatie zijn er weer in geslaagd heel breed te programmeren en kanjers binnen te rijven. Voor elk wat wils. Op de koop lopen er niet alleen op het terrein veel West-Vlamingen rond, maar ook op het podium: Prozark, SX, Arno, Steak, …… . Alsof dat nog niet genoeg is , mocht Vanneste zijn alter ego Freddy Devadder de optredens aan elkaar praten. ‘Da mjiendje nie’.
dag 1 – vrijdag 6 september 2013
Op naar de festivaltent, waar het kruim van de Belgische music scene (Willow, Psycho 44, Steak Number Eight, Zornik en The Van Jets, ) reeds aan de beurt is geweest… We horen van de knallende, strakke riffs van Lou Barlow en gouwe ouwe Joseph Mascis – Ruben Block over 20 jaar – aan de zang, Dinosaur Jr. levert een knappe set af. Na tien studioalbums blijven ze boeien, er kan zelfs een cover van The Cure vanaf. Ik voel me plots ‘juist gelijk in den hemel’. Wie kan beter?
De twee jonge snaken van Black Box Revelation, toch ook al drie langspelers gebaard, bevestigen hun stevige live-reputatie en het publiek juicht massaal wanneer op de tonen van “I think I like you” het eindsignaal van Schotland-België weerklinkt. Kippenvelmoment!
En dan nog een serieuze mokerslag van Dinosaur Junior. Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd. Mascis omringt zich met Marschall torens en moet perse na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieen en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio right in the face een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig. Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decenia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: ‘Zijne Retestrakheid’ gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”. Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou ons nog eens knock out te slaan, wat eizona lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Daarna is het de beurt aan Manic Street Preachers. De Welshmannen zijn maar al te blij dat buurland Schotland de boot inging tegen de Rode Duivels en trakteren ons op een heuse best-of set afgewisseld met nummers uit hun gloednieuwe plaat ‘Rewind the Film’, vanaf vrijdag in de winkel. James Dean Bradfield trekt smoelen zoals alleen Rowan Atkinson dat kan en wij zingen uit volle borst mee. Voldaan en met de glimlach op het gezicht kijken we dag twee tegemoet. De Hollandse Jeugd laten we aan ons voorbijgaan.
dag 2 – zaterdag 7 september 2013
Roland en Mauro begonnen een verrassend klassieke start.Een best te pruimen portie country blues folk. Daarna lieten ze Reena Riot eventjes alleen haar ding doen op het podium, om daarna heel gedreven en zoals verwacht de experimentele en improviserende toer op te gaan. Roland creeert samen met zijne genialiteit Mauro heerlijke klanktapijtjes die redelijk door merg en been kunnen snijden. Eigenlijk iets te vroeg geprogrammeerd.
SX wil nog steeds een of ander charisma claimen maar slaagt daar met de ietwat pretentieuze set met het clichematig slangengekronkel niet in. Meteen met hun radiohit “Gold” aftrappen houdt uiteraard risico’s in en om een publiek in te palmen moet je meer doen dan gerecycleerde indiepop presenteren alsof het warm water weer is uitgevonden. Laten we dit Kortrijks trio toch nog groeikansen geven.
The Scabs, zonder Reena Riot’s vader, speelden een retestrakke ‘best-of’ set en bewezen dat zij de enige en echte Vlaamse Stones kunnen genoemd worden. Muzikaal gezien viel er absoluut niets op aan te merken. Locomotiefdrum, fantastische verse bassist , een ‘swinnende’ ritmegitaar en een Willy Willy die de ene rif na de andere neerpoot. Ondanks een technisch akkefietje in het eerste nummer, vallen deze heren op geen enkele fout te betrappen. Maar helaas pindakaas. Ik kreeg al snel de indruk dat ze daar gewoon hun ding stonden te doen zonder meer. Passieloze perfectie dus.
Na met zijn ‘ Le Franc Belge’ het Franse lied te hebben herdefinieerd en met een zowat perfecte set in Lokeren de puntjes op de i te hebben gezet, kwam Daan dit nog eens leuk overdoen met de spreekwoordelijke vingers in de neus. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..).De tent ontploft.
Arno kwam, zag en vergat te overwinnen. Ons icoon stond niet echt op scherp, alhoewel hij voor een heel strakke set gekozen had, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La” . Goed begonnen, ok, maar na enkele nummers begon de man die tegenwoordig vergeet te stotteren, gretig te rommelen aan zijn blaadjes op het pepiter en als een door een wesp of zes gestoken man in zijn kraag en vest achter zijn oortje te zoeken. Heeft Arno DMC (dement maar content)?
Flaming Lips hield het bij een fantastische licht- en andere show, muzikaal sterk ondersteund, en kon heel velen enthousiasmeren. Deze heerlijke zichzelf relativerende clowns brengen hallicunante artrock en brengt je in andere sferen. Even amusant en verbazingwekkend zoals ze altijd zijn. Nu en dan toch een nummer te herkennen. Moeilijk te vatten groepje toch.
Wat is Crammerock een heerlijk festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4027
Organisatie: Crammerock, Stekene
Chic – Good times!
OLT Rivierenhof
Antwerpen
De temperatuur was er naar om iedereen nog te doen denken dat het nog vakantie was, en er was dan ook meer dan genoeg volk naar het Rivierenhof afgezakt om Nile Rodgers met zijn in de loop der jaren qua samenstelling flink gewijzigde Chic te zien optreden. Laten we hem maar terecht de godfather van de disco noemen, in ieder geval iemand met een staat van dienst om U tegen te zeggen, en dat besef je pas helemaal als je een concert van hen ziet waarbij ook een hoop van de hits die hij voor grootheden als Diana Ross, Madonna of David Bowie schreef ten uitvoer gebracht worden.
Bij een optreden van Chic weet je wat je mag verwachten, maar dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn. Een feestje krijg je toch, en de band is top op een manier die je heden ten dage nog weinig te zien krijgt. Afgetrapt werd er naar wat blijkbaar traditie is met “Dance Dance Dance”, niet Chics sterkste song, maar wel eentje dat de heupen in beweging brengt, met aansluitend “Everybody Dance”.
Het was enigszins grappig hoe de man een beetje al te duidelijk meende te moeten zeggen dat hij wel degelijk al die hits voor grote namen als Madonna en Diana Ross had geschreven, en dat hoefde niet eens. Het kwam niet eens tongue in cheek over, en in een ideale wereld hoeft hij het niet eens te vermelden.
Het ging verder met het vaste repertoire hits dat je bij een Chicconcert mag verwachten, en het is ergens verfrissend dat ze weten waar het publiek voor komt en de hits dan ook gewoon zo goed mogelijk speelt. Bands met veel mindere songs kunnen er nog iets van leren.
Zo kregen we “I Want Your love”, een vrij korte versie van “We are Family”, “He’s the Greatest Dancer”, “Like a Virgin”, “Notorious” en “the Original Sin”. Om toch even te tonen waar het allemaal vandaan kwam. Tussenin was met “Thinking of You” ook al het enige introverte moment gepasseerd, wat hij aan de overleden helft van het gouden schrijversduo Bernard Edwards opdroeg. Aan een redelijke rotvaart ging we zo naar het einde van het concert met een leuke samenzang op “Spacer”, dat ondanks dat het geschreven werd voor het vrij obscure discobandje Sheila & the Black Devotion toch luidkeels meegezongen werd door het publiek, en Niles zag dat het goed was.
Tegen het einde van het concert werd het pas echt een feestje met geselecteerd publiek dat mee het podium op mocht, een uitgebreide voorstelling van alle bandleden en kreeg de band met “le Freak” en “Good Times”, met een stukje “Rapper’s Delight” rap ertussenin, iedereen recht. “Lucky” kon als grootste zomerhit van dit jaar niet anders dan afsluiter zijn en was eigenlijk des te meer indrukwekkend als je beseft dat er sinds “Good Times” al 34 jaar verstreken zijn en de man er nog in slaagt om instant klassiekers te schrijven. De zomer is vrees ik definitief voorbij, maar een betere afsluiter dan dit kon niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4058
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4022
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4021
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
“ The promoters have enforced Belgian LAW because they are AFRAID of the Belgian AUTHORITIES.
mbv would like to tell you this is the only country to date which has enforced such an UNINTELLIGENT LAW”
De boodschap op het scherm zo’n vijf minute voor showtime loog er niet om.
My Bloody Valentine is lawaai. Hemels voor de een, hels voor de ander. Achter die wall of sound zit wel vaak wel wondermooie song verscholen die je pas hoort na 2 à 3 intensieve luisterbeurten. Live kan je iets geen 2 à 3 keer herbeluisteren en kiezen ze er steevast voor een teringherrie door de versterkers te jagen.
Ik leerde hen kennen tijdens een les Biologie. Wellicht, samen met de studies van de vacuole met tonoplast (hence the sarcasm), het interessante wat ik daar geleerd heb. Een jaar of 14 was ik en het ging over Geluid, de leerkrachte had een artikel mee over hun passage op Pukkelpop dat jaar. “De luidste band ooit op een Belgisch festival”, “Zelfs fans op de eerste rijen moesten vluchten”. Zonder ook maar 1 noot gehoord te hebben was ik al op slag verliefd, een beetje zoals vallen voor iemand die je enkel kent van de straffe verhalen die er de ronde doen over haar. (/hem, schrap, indien nodig, wat niet past)
Maar in de AB was het dus niet zo. Niet dat het stil stond, op pakweg De Lokerse Feesten en BSF stond het deze zomer een flink stuk stiller, maar we hadden graag eens willen weten wat het was, je oren laten terroriseren door Shields, Butcher en co.
Toen ze opkwamen en iemand LOUDER riep begon Kevin Shields doodleuk volumeloos gitaar te spelen en grapte hij dat dit het volume was voor de hele avond. Wanneer dat op gelach en gejuich onthaald werd waarschuwde hij ons kurkdroog niet té luid te roepen want you might break the law!
Kevin Shields. Hij heeft wat weg van uw alleenstaande, postzegelverzamelende nonkel. Alleen is het brein achter MBV geen filatelie- maar een geluidsfreak. En freak is hier nog een understatement, zijn eindeloos gepuzzel aan hun debuutplaat, dé hoeksteen van de shoegaze ‘Loveless’,was 1 van de factoren waardoor het legendarische label Creation Records op z’n zachtst gezegd eventjes in het rood ging. Hij sleutelde ook nog eens ruim 22 jaar aan een vervolg, het dit jaar op de wereld losgelaten ‘m b v’.
Nog nooit een betweter (meestal circa 45 jaar oud en ondertussen al lang hun ziel verkocht aan de consumptiemaatschappij met hun bureaujob) tegengekomen die jouw favoriete bands The Horrors, A Place To Bury Strangers of Crocodiles slappe kopieën van het mythische My Bloody Valentine noemde? Nee? Als je erbij was in de AB op 3/09 kan je nu zelf 1 van die strontvervelende droplullen zijn, want de Schotten bewezen na al die jaren nog steeds de ultieme shoegazeband te zijn. Ongenaakbaar in hun, ja hun!, genre.
Volledig volgens het boekje geldt: een shoegazeband is niet spannend of aangenaam om naar te kijken, de naam van het genre slaat ook letterlijk op naar je eigen schoenen staren tijdens het spelen. Live lossen ze dat op op 2 manieren:
-Er is de zangeres/gitariste en ex-vrouw van Shields: Bilinda Butcher. Na al die jaren nog steeds Queen Bilinda. Het engelengeluid van haar stem brengt je naar de hemel. Shoegazeheaven.
-In een andere wereld beland je ook door de ronduit indrukwekkende visuals, die perfect aansluiten bij de muziek en alles nog trippier maken dan het al was.
En vrouwelijke collega (met verlof!) van een ‘concurrerend’ online muziekmagazine omschreef sommige songs als ideale filmmuziek, vermoedelijk door de mooie aansluiting met die visuals. Wie contacteert Gert, euh, Jan Verheyen? Van Looy mag ook, als die het niet te druk heeft met NVA’ers te lanceren en hen te bombarderen tot stemmenkanon in zijn quiz.
U vraagt hoogtepunten? Wel, volgende songs staken er bovenuit: opener “I Only Said”, het meest old school MBV nummer uit de nieuwe plaat: “Only Tomorrow”, de eerste track van ‘Loveless’: “Only Shallow”, de adembenemende versie van “Soon” en het laatste nummer van de set: “You Made Me Realise”, met halverwege in de song 5 minuten rammen op de basgitaar en pure feedback voortkomend uit de gitaren, waarbij iedereen zo graag de volumeknop volledig open gedraaid had gezien. En dan plots, uit het niets, werd de song terug ingezet door de voltallige band tegelijkertijd. Ongelooflijk knap.
“Sorry voor de onmenselijk stille sound”, zei Shields nog. De vraag is nu: moeten we blij zijn dat we hen op deze manier zagen, of toch niet?
De personificatie van De Wet (iets wat we zo eventjes van onze goede vriend Franz Kafka geleend hebben), was de grootste tegenstander van de band.
Noot na het optreden van My Bloody Valentine
… De review had niet de intentie stenen te gooien naar de organisatie waar alleen maar bewondering voor gekoesterd kan worden. Mede door de manier van communiceren door My Bloody Valentine zelf (de boodschap op het scherm, de grapjes met het publiek) zetten ze de organisatie ietwat in een negatief daglicht omdat het leek het alsof de band slechts 3 minuten vóór ze van start gingen geïnformeerd werd over de geluidsnormen. Nu blijkt dat ze het niet 3 minuten, maar wel 3 maanden op voorhand al wisten en het zelfs in het contract vermeld stond.
Dit was geen pleidooi voor volumes waarbij iedereen met tinnitus, al dan niet voor het leven, huiswaarts keert, er werd gewoon getracht melding te maken van het gemor van publiek en band en we stelden ons de vraag of het goed was een band te zien op een manier waarop ze zelf niet willen spelen.
De nummers verdronken niet in het lawaai, iets wat, afgaande op reviews van MBV concerten in andere landen, wel vaker gebeurt, in dat opzicht zat het dus zeker goed.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Drenge is een Brits gitaar/drum duo die rauwe en onversneden rock’n’roll brengt. Op zich is dit al lang geen originele formule meer, maar dat geeft niet, want ze werkt nog steeds.
Het betreft hier de twee broertjes Eoin en Rory Loveless en ze hebben vanuit hun rommelgarage een vettig debuut geleverd. Natuurlijk moeten we u alweer in de richting van The Black Keys doen denken, maar ook Nirvana, Metz en zelfs Queens Of The Stone Age hangen in de lucht. Bij Drenge staan de gitaren namelijk vaak in een modderige grunge- en stonermodus, en dat met een zware voet op het gaspedaal. Er zit vaart, tempo en vettige motorolie in hun songs en dat manifesteert zich in een lekker zompige en vuile gitaarsound doorspekt met gortige drums. Tien korte en vuile lappen van songs razen er door in amper een half uurtje, onze favorieten zijn “I want to break you in half” (moordend), “Backwaters” (supervet) en “Face like a skull” (Nirvana!). Pas met de laatste twee songs (het lange en zompig doorscheurende “Let’s pretend” en het beatlesque “Fuckabout”) wordt de zware voet wat getemperd, maar de vunzigheid blijft wel plakken.
Dergelijke plaatjes kunnen nooit op onze zenuwen werken. Stevig en sterk debuut.
Drenge staat op 24/09 in de Rotonde van de Brusselse Botanique, wij ook.
Nederlands 
Français 
