Pauwel De Meyer mocht deze avond inzetten en deed dit met korte, rustige songs. Hij heeft een stem van een getormenteerde ziel en ziet er ook zo uit... Tussen zijn nummers door heeft hij telkens net iets te veel werk om zijn gitaar te stemmen...
Dan was het de beurt aan ‘big mouth’ Ian McCulloch. Samen met zijn ondertussen vaste kompaan Gordy Goudie betrad hij het podium van de Balzaal van de Vooruit, die zeer matig gevuld was.
Vergane glorie ? Totaal niet, we kregen een concert voorgeschoteld om vingers en duimen af te likken. Gordy kroop volledig in de rol van Will Sergeant. Zijn meesterlijk gitaarspel gaf de songs een extra dimensie en Ian bepaalde het ritme en tempo op zijn klassieke gitaar. We zagen ook een totaal andere Ian : hij had zijn mantel van arrogantie thuis gelaten en ook zijn drang naar drank. Opvallend nuchter en geconcentreerd, presenteerde hij uitmuntende versies en arrangementen van een aantal Bunnymen-klassiekers. Hij was goed bij stem en smeerde die stem deze keer niet met rode wijn, maar met water, melk en vloeibare honing zowaar... Hij was niet nukkig en ergerde zich niet aan het licht of de techniek, zelfs een labiele en krakende stoel bracht hem niet uit zijn evenwicht (letterlijk en figuurlijk). Hij concentreerde zich op zijn gitaarspel en zang en bewees nogmaals dat een groot artiest te zijn, die ook zonder vedette-allures een podium en publiek kan innemen.
'Verplichte' en traditionele openers “Rescue” en “Villiers terrace” zetten meteen de toon en doen ons eraan denken dat ‘Crocodiles’ toch wel een van de beste debuutplaten is, die op ons afgevuurd werden. Tussen de klassiekers door liet hij af en toe (misschien te sporadisch) wat nieuw werk horen. “Pro patria” van de gelijknamige en moeilijk te verkrijgen cd was een eerste hoogtepunt, onmiddellijk gevolgd door een volledig akoestische versie van “Trust”, die Ian volledig voor zijn rekening nam. Tussen “Zimbo”, “The Fountain” en “Badbugs” passeerde een stomende versie van “Waiting for my man”, een ode aan... “7 seas” bracht het publiek en vooral Luc-Gorki-De Vos in vervoering.
Het intieme en sfeervolle concert werd afgerond met een aantal klassierkers, zoals “Dancing horses”, “Nothing last for ever“ (dat live altijd veel beter klinkt) en -volgens Ian zelf- zijn beste nummer ooit “The Killing Moon”.
We kregen slechts 1 bis, maar wat voor een : “Lips Like Sugar”, voorafgegaan door een leuke interactie met het publiek. Op vraag van het tevreden publiek zette hij “Lift me up” en “Me and David Bowie”... Ian zocht en vond de akkoorden en liet een fragment van beide nummers uit de laatste cd horen.
En dan liet Big Mouth zich nog eens gaan ...: "Bowie brengt toch niet veel goeds meer op de markt en zou misschien beter dood zou zijn..." Een kleine uitschuiver tijdens een groots concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-mcculloch-17-05-2013/
(met dank aan de vrienden van Motherlovemusic http://www.motherlovemusic.be )
Organisatie: Democrazy, Gent
Tom Odell
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Na het optreden van deze jonge blonde beloftevolle Britse artiest is het me wel duidelijk dat hij potten kan breken en tienerharten sneller doet slaan . De toegankelijke popsongs van de volgende maand te verschijnen debuutcd ‘Long way down’ staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. Tom Odell schrijft evenwichtig melodieus gevarieerd materiaal , bepaald door z’n pianospel, beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma, betrekt z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
Hij heeft een goede band achter zich en net als Passenger toont de jonge gast z’n talent, waarbij hij niet zomaar kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder door die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” .
In geen tijd was het concert uitverkocht; hij hield en wou het knus en gezellig in de ABBox, waardoor z’n sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers ideaal tot hun recht kwamen.
Meteen trok hij de aandacht en overtuigde met drie fijne songs “Grow old with me” , “Can’t pretend” en “Sirens”, die gedragen worden door een man-achter-z’n-piano , en verder opvallen door een goede instrumentatie, weten op te bouwen en lichtjes durven exploderen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal . Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals “Sense” , die hij zo goed als solo speelde , en de band wat op het achterplan bleef , maar daarvoor niet even sterk. Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Hij is er voor z’n fans . Hij had in loop van de middag al heel wat jonge harten veroverd aan het Brussel-Zuidstation , en verlichtte de dagdagelijkse stress en zorg van de werkende mens. Hij had wat geoefend in het Nederlands en in het Frans voor ons landje. De paar zinnetjes werden dan ook sterk onthaald.
Goed in het gehoor liggend materiaal kregen we geserveerd, én niet vies van een cover . Op vorige optredens kwamen de Rolling Stones in de spotlights , vanavond speelde hij op doorleefde manier een sterke versie van The Beatles “Oh darling” , die eindigde in wat Jerry Lee Lewis capriolen , iets wat we verderop nog zagen in het meeslepende woelige “Cruel”. “Another love” werd mooi op piano ingezet en ging dan uptempo en breder ; het refrein zong het publiek natuurlijk mee, zonder al te veel z’n gevoelige rode draad te verliezen .
Hij loodst ons doorheen de sfeervolle “Supposed to be” en “Stay tonight”, palmt je in met een prachtige “Hold on” , en trakteert op een uitermate spannende, boeiende trip van het poppy “I know”.
Onze Tom Odell is ‘a rising star’, en zal op Rock Werchter wel één van de revelaties zijn. Het debuut zal dan net uit zijn , en ‘licht op groen’ na de overtuigende indruk van vanavond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-odell-17-05-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na een intense reeks Les Nuits Bota proberen we even op adem te komen … met een intiem close café concertje . Geen betere locatie om naar t Café van de Zwerver te trekken en voor een handvol gegadigden twee avonden lang Wintersleep en Celebration te zien . We kozen om Celebration, nee niks met Kool & The Gang te maken, uit Baltimore aan het werk te zien. Ze waren net eerder nog te zien op de afsluitende avond van Les Nuits Bota met Menomena en het intussen goed gekende The 1975.
Onbekende band , da’s juist , maar ondanks het feit dat ze al van 2005 bezig zijn , was het persoonlijk een eerste kennismaking. Ze hebben al een paar platen en handvol EPs uit. Als je er hun setlist op nahoudt , kwam de klemtoon op de vorig jaar verschenen ‘The modern tribe’. ‘Hallo paradise /Electric tarot’ , momenteel uit op vinyl, verzamelt de eerdere EPs .
De zangeres Katrina Ford neemt het voortouw en wordt verder bijgestaan door een drummer , een multi-inistrumentalist/toetsen/keys en een gitarist .
Het kwartet bracht een klein uur lang een reeks dromerige , broeierige , soms groovy indiepsychedelische songs onder haar zweverige , licht galmende zang . Met boeiende nummers als “I will not fall” , “In this land”, “Pony” en een 70s retrorockende “Lost souls” hoorden we net die afwisseling . Een kermistune leidde de nummers in .
Celebration is zeker te doen en wat we te horen kregen van materiaal was leuk, aangenaam en komt naast de café sfeer tot z’n recht in de Bota concertreeks in de Witloof Bar …
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nadja – Vampillia Indrukwekkend intens
Nadja – Vampillia
Magasin 4
Brussel
De komst van het ambient drone duo Nadja (Can) trok ons over de streep om heden avond opnieuw naar Brussel te trekken, hun enige optreden in België. Nadja is Aidan Baker en Leah Buckareff uit Canada. Nadja begon als een soloproject in 2003 met de ambitie de noisescène binnen het experimentele ambient gitaargenre te verkennen. In 2005 kwam Buckareff in het verhaal om dit project meer body te geven en live optredens mogelijk te maken. Ze zijn momenteel aan een Europese tour begonnen samen met Vampillia. In 2012 kwam ‘The primitive world’ uit, een gezamenlijk project van Nadja en Vampillia.
De visuals die Nadja projecteert bezitten een rijkdom aan kleuren die doet denken aan de Franse impressionistische schilder Monet maar evenzeer lijkt het een onderwaterspiegeling van kleuren die je terugvindt in authentieke kerkramen. De visuals accentueren de desolate sfeer die Nadja oproept via het repetitieve in hun muziek die sterk aanleunt bij genres als drone, ambient doom, noise in een experimenteel kader.
Voor 45 minuten lang word je meegenomen in een soort transcendentaal psychedelisch verhaal waar de opbouw minimaal wordt gehouden. Er is geen sprake van uitbarstingen, maar laag na laag wordt er door de inzet van sounds en samples kleur gegeven aan het geheel. Wanneer je je focust op de verschillende geluiden bewonder je de fijngevoeligheid waarmee Nadja een nummer creëert. Het inzetten van dergelijk gamma aan diversiteit van klanken en niet vervallen in chaos, eerder de eenheid via verschillende geluiden laten samenvallen is kunstwerk. De bas slaat diep in je buik en de zwaarte van de drum maakt dit een innerlijke, intense beleving. Als een spiegelbeeld staan beide naast elkaar en brengen de meest zuivere experimentele noise die door hart en ziel droned.
Vanavond bracht Nadja ons een nieuw nummer uit het album die in de herfst zal uitkomen. We zijn diep onder de indruk van dit duo die een meer dan terechte plaats verdient op de lijst van beste optredens van 2013. Wie wil proeven van Nadja kan terecht op hun bandcamppagina http://nadja.bandcamp.com/
Aidan Bakers nieuw project Adoran debuteert onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. Beluisteren doe je hier: http://brokenspineprods.bandcamp.com/album/s-t-3
Vampillia (Jap) bestaat uit vocals, gitaar, viool, bas, noise en multiple drum sounds die samen een fascinerende chaos vormen. Een mini album ‘Sppears’ werd gereleased in 2009 gevolgd door ‘Alchemic Heart’ . De producer van Animal Collective noemt hun wereld klasse artiesten en het publiek is het hier duidelijk mee eens. We aanschouwen een fascinerend schouwspel waar hard en zacht voortdurend door elkaar lopen. Een soort vreemde operette wordt doorbroken door hard core zang en afgewisseld met zeemzoeterige solo’s van viool en piano. Een morbide mengeling die tot verstomming slaat. Het contrast tussen brutaliteit en intimiteit is voor ons iets te scherp aanwezig en het lijkt of het publiek in twee wordt opgesplitst. Zij die de ambient drone favoriseren, en zij die de experimentele black metal scène aanhangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vampillia-15-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
In onze jeugd werden we in 88 overspoeld door industrial pioniers Godflesh, een duo uit Birmingham, rond zanger/gitarist en tevens drumprogrammeur Justin K. Broadrick en bassist G Christian Green. Het debuut ‘Streetcleaner’, 25 jaar oud intussen , is in het geheugen gegrift en is nog altijd mee met de tand des tijds in het genre, én slaagt erin alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores te versmelten . Het is materiaal van een dreunende, bonkende drumcomputer, met slepende, krachtige en dissonante gitaarlijnen en een diep vibrerende , ronkende bas, die destructie ademt!
Nadat ze er in 2002 mee stopten, kwamen ze bijna tien jaar later terug bij elkaar om op alternatieve festivals als Hellfest, Roadburn en Dour te spelen, niet vies om de pijngrens te raken . Eerst speelden ze een integrale versie van hun spraakmakende debuut , nu is er de versmelting van de drie platen ‘Pure’ (’92), ‘Slave state’ (’91) en natuurlijk ‘Streetcleaner’ (’89) . Ohja, ergens tussenin was er nog de ‘Tiny tears’ EP.
Broadrick zelf heeft al een cv om U tegen te zeggen ; name it , hij was overal wel ergens te vinden bij acts als Napalm Death, Isis , Techno animal, Pantera, Mogwai , Pelican, Jesu, Swans en Sunn O))) . Zijn muzikaal hart slaat waar industrial en metal elkaar vinden .
Terecht de loftrompet voor deze veertigplusser , die vanavond een goed uur terugblikte, waarbij je deels mee de evolutie kan volgen van loodzware, krachtige en zwaarmoedige repetitieve lijnen van “Like rats” , “Christbait rising” tot de hypnotiserende en bezwerende sounds van “Spite” en “Crush your soul” .
Meegezogen werden we op de logge , harde, soms scherpe gitaarriffs , de lome, korzelige, daverende diepe baspartijen en de rammelende knallende, roffelende drumbeats, onder de grauwe schreeuwzang van Broadrick en mans stoïcijnse bewegingen.
Op het achterplan zien we een projecties van kruisingen , brandhaarden, vulkaanuitbarstingen of apocalyptische zwart-wit projecties.
Net als Swans is dit muziek van uitersten die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve industrial ritmes. Een unieke, rauwe, harde expressieve sound, een oerkracht, die met “Streetcleaner” en “Tiny tears”, middenin de set , een hoogtepunt vormde; ze werden tot op het bot uitgediept. “Motha , “Pure” volgden , en met een oudje als “Slateman” greep het duo terug naar die aparte bitterzoete ,(g)rauwe sound . ‘Live Godflesh’ zagen we op het eind van de set verschijnen, dwarrelend uit een rookgordijn.
Een wall of sound , met een sober lichtdecor en stroboscoops . ‘It’s not the end of the world’ na al die jaren, maar hun rol , invloed en hun live prestatie zijn en blijven beklijvend, spannend en opwindend.
Godflesh kan na al die jaren rekenen op een trouw publiek en er is een jonge generatie die deze godfathers wel eens aan het werk wil zien , mee gezogen wou in hun hallucinante harde, oorverdovende, emotionele trip en schoonheid, en eens wou zien van wat er na hen allemaal uit de grond werd gestampt.
Godflesh grijpt dit verleden aan om eventueel nu verder iets nieuws uit te bouwen . Benieuwd …
Vóór Godflesh zaten we verweven in een hardcore/punk web van Hessian , die z’n roots in (Oost – West )Vlaanderen heeft. De donkere , dreigende, slepende explosieve lijnen, de drum mokerslagen en de rauwe verbeten zang zorgden voor een loeihard gedreven optreden, snedig strak , meedogenloos en met een ‘in your face’ uppercut .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hessian-14-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-14-05-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Een goede twee jaar terug verbaasde dit Canadese collectief uit Montréal , met een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of voor wie houdt van oudjes Spaceman 3, Suicide en Kraftwerk.
Op hun tweede plaat klinkt het geheel extraverter en stekeliger. Het kwartet slaagt erin een voortdurende suspense te realiseren en hebben met “Powers of ten”, “2020” en “Bambi” een paar voortreffelijke nummers uit , die claustrofobisch , bedwelmend, broeierig klinken door de door dreinende groovy ritmes en de repetitieve opbouwende lijnen . De psychedelica dringt nog meer door in songs “Mirror mirror” , met een knipoog naar Grandaddy; in de laatste songs klinkt het wat ‘gewoontjes’ en gaat het richting synthpop , zonder afbreuk te doen aan de sterkte van de song.
Een divers , fascinerend album is het geworden. Suuns heeft een met een reeks boeiende songs klaargestoomd en blijft een te koesteren band , die iets ongrijpbaars exclusiefs te luister brengt .
De carrière van Dido Armstrong , zus van Rollo , die instond voor het succes van Faithless, ging in een stroomversnelling door die hit met Eminem “Stan” gehaald van het oorspronkelijke “Thank you” . Haar debuut ‘No angel’ , samen met de opvolger ‘Life for rent’ brengen emotionele melancholische pop en warme keys samen .
Een dromerig , sfeervol herkenbaar geluid met wat heupwiegende , trippende beats en haar gevoelige vocals, vinden we in een juiste formule terug , tien jaar na deze twee platen , ‘Girl who got away’ spoelt die tussenperiode door en ze heeft met “No freedom” , “Sitting on the roof of the world” en de titelsong enkele sterke songs uit. “Love to blame” brengt electropop op het voorplan en de hiphop met Kendrick Lamar dringt door op “Let us move on”.
Voor de rest krijgen we prettig in het gehoor liggende , lieflijke pop , die ervoor zorgt dat we opnieuw een spannende Dido kunnen horen .
The Happy - Een muzikaal project van vier dames en 1 heer . Bekenden zijn Isolde Lasoen , drumster bij Daan en Reinhard Vanbergen , gitarist bij Das Pop. The Happy wordt verder aangevuld met Naima Joris (o.m. Isbells) , Janne Vanneste (zus van Brent Vanneste, Steak N° 8) en Charlotte Caluwaerts .
We hebben te maken met sfeervolle , leuke en pittige indiepop , die leunt aan het werk van Goldfrapp . Songs als “218”, “Moonshine”, “No A&R” en “Miracles & Wonders” weten ons meteen te overtuigen . Het getuigt ook van de afwisseling dat we op het plaatje vinden . The Happy voert electrokeys in , kan rocken en houdt van een broeierige , dromerige aanpak . ‘deathpop’ omschrijven ze zelf hun muziek . Ondanks deze notie ervaren we voldoende ‘fleur’ in het songmateriaal om U voldoende happy te maken en te houden . De ‘oudere’ single “Walkman” kan je alvast gratis downloaden op hun website!
De muziek van Nick Cave hoeft geen introductie meer . Meneer Cave kom telkens aandraven in z’n unieke declamerende praatzangstijl, creëert telkens een apart sfeertje, gepast en gevat door z’n Bad Seeds, of het nu ingenomen , donker , meeslepend , broeierig , aanstekelijk of gedreven klinkt . In z’n ruim 35 jarige muzikale carrière moeten we zeggen dat hij een groot artiest/talent is , authentiek is, z’n relevantie niet verliest , en samen met z’n band altijd wel iets ontdekt , en aandacht heeft voor details en vondsten .
Na het eerder uitbundige ‘Dig lazarus dig’ en de wilde uitstappen met Grinderman, is er opnieuw plaats voor kalmte en ingetogenheid , uitermate smaakvol en die weet te raken. De lange nummers “Jubilee street” en “Higgs boson blues” klinken intens bezwerend, bouwen op, en zijn minutieus, subtiel uitgewerkt . Ook de andere ‘gewone’ songs moeten niet onderdoen . Al meteen worden we in Cave’s ‘wondere’ wereld ondergedompeld met het schitterende “We no who U R” , dat Cave’s songwriterschap en de muzikale sterkte van z’n begeleidingsband optimaal onderstreept!
Een eenvoudig doordachte aanpak zorgt ervoor dat we hier opnieuw een ‘Grand Cru’ plaat hebben . Dit is een artiest op sterk water en die kunnen we maar beter zo goed mogelijk koesteren en bewaren!
Les Nuits Botanique 2013 – Johnny Hostile – Savages (Girlpower voor gevorderden!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Orangerie)
Brussel
De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn sinds 2 oktober 2012. In het weinig benijdenswaardige gezelschap van o.a. Lisa Marie Presley, Neil Sedaka en Mumford & Sons kreeg BBC2 icoon Jools Holland die avond het Londense Savages over de vloer voor wat later een spraakmakend televisiedebuut zou blijken. Het jonge all-female kwartet kreeg toen nauwelijks drie minuten toebedeeld, maar dat bleek ruimschoots voldoende om het nietsvermoedende publiek met een furieuze versie van hun debuutsingle “Husbands” vlotjes van haar sokken te blazen.
Zowat gans postpunkminnend England heeft intussen door dat Savages misschien wel het langverwachte gezelschap is dat het ingedommelde genre nieuw leven kan inblazen. De rest van de wereld moet en zal volgen, dus waren de samenstellers van Les Nuits Botanique er zoals gewoonlijk als de kippen bij om deze nieuwe sensatie naar een net niet uitverkochte Orangerie te lokken. De timing kon echt niet beter, want Savages heeft sinds begin deze maand met ‘Silence Yourself’ een kopstoot van een eersteling gebaard die nu al druk solliciteert naar de hoogste regionen van menig eindejaarslijstje.
Met de verbeten opener “City’s Full” leverde het kwartet meteen een indrukwekkend visitekaartje af. Muzikale echo’s van iconische postpunk pioniers als Siouxsie & The Banshees, The Slits, The Fall en The Au Pairs klonken dan wel redelijk vertrouwd in de oren, toch kan je de groep bezwaarlijk een copycat noemen. Met Savages lijkt namelijk eindelijk nog eens een jonge band met een eigen filosofie te zijn opgestaan wiens songs niet zelden in de eigen ziel kerven, en die nummers live ook nog eens overtuigend en zelfverzekerd kan neerzetten.
Alhoewel de groep met Gemma Thompson (gitaar), Ayse Hassan (bas) en Fay Milton (drums) drie gepassioneerde muzikanten in huis heeft, is het toch overduidelijk dat Savages valt of staat met de enigmatische girlpower van zangeres Jehnny Beth. In een vorig leven heette deze naar Londen uitgeweken Française nog Camille Berthomier en verdiende ze de kost als actrice, maar het gitaarminnend volkje is maar wat blij dat ze de cameralens intussen heeft ingeruild voor een microfoon. Met haar tenger lijf, kort zwart piekhaar en indringende blik lijkt ze overigens wel de vrouwelijke verpersoonlijking van Ian Curtis, met dit verschil dat Beth rondhuppelt als een dartel veulen en niet vies is van een rondje shadow boxing. Vocaal leunt ze afwisselend aan bij collega drama queens Siouxsie Sioux, PJ Harvey, Anna Calvi en Yeah Yeah Yeahs’ Karen O, maar als het op emotionele geladenheid en verbetenheid aankomt wint Beth het met de vingers in de neusgaten van haar voorgangers.
Na een verschroeiende start duwde de groep met “I Am Here” en “She Will” nog eventjes verder op het gaspedaal, en liet het publiek pas na een kwartier een eerste keer op adem komen met het nieuwe en voorlopig onuitgegeven “Fuckers”. Althans, daar leek het aanvankelijk toch op. Beth dolde een beetje in het rond door het publiek te waarschuwen dat deze te mijden mensensoort altijd en overal, en ja zelfs in de Orangerie kan opduiken. Wat begon als een soort militante white rap song, drijvend op de repetitieve mission statement “Don’t Let The Fuckers Get You Down”, barstte uiteindelijk toch los in een gecontroleerde woede aanval van Beth in een decor van dissonante noise. Na de bevlogen punk van “No Face” volgden met “Strife” en “Waiting For A Sign” de enige twee relatieve rustpunten van de avond, waarin de getormenteerde uithalen van een theatrale Beth en de abstracte gitaareffecten van Thompson de hoofdrol opeisten.
Toen het tempo in de laatste concerthelft opnieuw genadeloos de hoogte werd ingejaagd kwam het gevreesde spook van de eenvormigheid toch heel eventjes de kop opsteken. Nummers als “Flying To Berlin”, “Another War” en “Hit Me” zijn op zich prima postpunk uppercuts, maar herbergen in deze volgorde iets te weinig variatie om de opgebouwde spanning lang vast te houden. Dat laatste lukte wel met het brutale “Shut Up” en een stomende versie van “Husbands”, dat intussen is uitgegroeid tot dé signature song van Savages.
We hadden jullie maar wat graag verder laten watertanden over hoe fantastisch de bisnummers wel klonken, maar dat was buiten de eigenzinnige filosofie van Savages gerekend waarin voorlopig geen plaats is voor encores. En eigenlijk, waarom iets opsparen tot de tweede ronde als je alles in één stomend muzikaal orgasme kwijt kan? Het publiek maalde er niet om, in de wetenschap dat het net één van die zeldzame grand cru optredens had meegemaakt die nog lang zal blijven nazinderen.
Het olijke Pukkelpop duo Chokri en Eppo knikten goedkeurend vanuit een donker hoekje in de Orangerie, al zijn ze er volgens ons nog lang niet aan uit in welke tent ze Savages straks gaan huisvesten nabij het anders zo vredige Kiewit. Een middagspot op de Main Stage zou een fatale vergissing zijn, de afsluiter in de Club om Eminem door te spoelen daarentegen een zegen.
Als opwarmer hadden Savages gewoon de producer van hun viersterren debuut, ene Nicolas Congé aka Johnny Hostile, meegetroond naar Brussel. Samen met Savages frontvrouw Jehnny Beth vormde hij trouwens tot voor kort het lofi indie duo John & Jehn, en in 2011 richtten ze hun eigen Pop Noire label op waar o.a. Savages ondertussen onderdak heeft gevonden. In een pikdonkere Orangerie vergreep Hostile zich wat te vaak aan de back catalogue van Suicide om echt van een eigen muzikaal smoelwerk te kunnen spreken. Enkel bij vlagen sloeg de manische electropop wat gensters, met als enig echt memorabel moment het door Beth voorgedragen “Pricks”. Én producer, én platenbaas én performer? Een mens moet niet alles willen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/savages-13-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Godflesh - Industrial snipers on the loose
Pneumatic Head Compressor – Godflesh
Magasin 4
Brussel
Vanavond landen de heren van Godflesh in Magasin 4 na jaren van absentie. Ze stonden eerder dit jaar nog op de affiche van Roadburn, vorig jaar op Dour en hier in het ondergronds gewelf mochten ze hun eerste optreden van een internationale tour geven.
Pneumatic Head Compressor is het voorprogramma en zijn de alter ego’s van twee vaste medewerkers uit Magasin 4. Een storm van experimentele electro post hardcore die geen bepaald ritme vasthoudt en onderbroken wordt door hevig geschreeuw blaast als een woeste adem over de zaal. Pneumatic Head Compressor behelst een zanger/gitarist die zich eveneens ontfermt over de samples en een bassist. Een soort psychotische Vandal X. De visuals die dit schouwspel begeleiden zijn talrijk en het is niet evident een lijn te vinden in dit alles. Deze jungle van geluiden zien we meer tot z’n recht komen als achtergrond bij een art expositie, eerder dan dat het een optreden is die aan je ziel blijft plakken.
Godflesh hoeft weinig introductie. Na een pauze van zo’n acht jaar gaven ze hun eerste reünieshow op Hellfest in 2010 gevolgd door SuperSonic festival waar ze samen met Swans headlineden. Hoewel het niet hun primaire opzet was, hebben die twee optredens hun terug de drive gegeven om de comeback officieel te maken.
Ze staan er, net zoals ze gestart zijn in de late jaren ’80, als scherpschutters bij en vuren hun drumprogramma’s samen met slepende, krachtige gitaarklanken op het publiek af. Godflesh is Justin K. Broadrick en G.C. Green, en hoewel ze samen Godflesh vormen is er op het podium weinig interactie tussen beiden. Na jaren samenwerking kennen beiden hun plaats en spelen ze hun ding in een perfect evenwicht. Hier vinden we duidelijk wel ritme en balans in een industrial metalen pakje. Ze vallen met verschillende genres samen want je hoort er duidelijk invloeden in van ambient, noiserock en heavy metal in een experiment met synths en samples. Godflesh is voor Justin K. Broadrick symbool voor de vloed aan emoties die hij in z’n leven ervaart en via de muziek een uitweg, een transformatie voor zoekt. Dit resulteert in knalharde beats en een daverende bas die je doen twijfelen of je je oordoppen wel in hebt, een zieleschreeuw die onverbloemd de ruwheid van emoties weergeeft en stalen samples die het geheel dragen als ware het een atoombom die op punt staat te ontploffen.
Na hun laatste nummer vragen ze of er nog tijd is voor een bis, en dit wordt met een pak enthousiasme onthaald. Het mag gezegd dat Godflesh één van die bands is die de tand des tijds heeft doorstaan en de visie waarmee ze begonnen zijn nog steeds hun drijfveer is.
Niet enkel voor Godflesh als band, maar ook voor het trouw publiek die hun uitwuift met een daverend applaus! In januari 2013 zouden ze een nieuw album op de markt gooien die volgens Justin K. nog steeds de essentie van hun industrieel gebroed zou weergeven. Het stopt duidelijk niet bij deze tour en Godflesh is niet langer een eenmalige comeback maar een blijver.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-13-05-2013/
Organisatie, Magasin 4, Brussel
Moeilijk definieerbaar wat er allemaal muzikaal gebeurt als het Californische Death Grips het podium opstormt . Jawel ‘MC Ride’ Stefaan Burnett in ontbloot gespierd bovenlijf vol tattoes , hitst als een losgeslagen dolgekke stier in woord (ongeëvenaarde felle, diepe raps) en gebaar (allerhande armbewegingen ) zijn publiek op. Hij wordt geruggensteund door elektronicatechneut/toetsenist/effectmoduleur Andy Morin , kap over het hoofd, die soms wat olie op het vuur gooit. Twee donkere silhouetten op een podium in een mistig rookgordijn.
Grote afwezige was kompaan Zach Hill , drummer, die bezig in de studio’s is voor een soundtrack van Death Grips materiaal. En hem misten we vanavond , want hij zorgt nét dat de sound harder en loodzwaarder kan klinken . Hij bracht het nodige gekletter tijdens die verpletterende gig in Magasin 4 vorig jaar.
Ohja, Death Grips biedt de hiphopscene alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een potpourri van donkere, lugubere , loeiharde , stampende songs . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief klinken en een ‘fuck you’ uitstralen . Te gek en prettig gestoord dus .
Met ‘The money store’ vielen ze met de deur in huis . Talrijke platenlabels vlogen erop , maar bij de redelijk snel verschenen opvolger ‘No love deep web’ kwamen ze in stokken met het management en sloegen een dubbelslag door ‘em zomaar op het internet los te laten .
‘Loslaten’ dat is de ‘right word on the right place’, gezien zij intens hard, strak, compromisloos kunnen zijn . Maar door de afwezigheid van hun rechterhand Hill klonk het iets minder opwindend vet en geniaal ; wel kwam de klemtoon op een dansbaar , groovy geluid en kwam het oude Meat Beat Manifesto en de digital hardcore van Atari Tenage Riot om de hoek piepen in hun helse rit .
“Lost boys” en “Guillotine” waren al meteen twee knallers , opgezweept door een rits onnavolgbare raps , in een wek van stroboscoops en in een mistig decor. Stoorzender elektronica, stuiterende beats en knettergekke ritmes waren op zijn plaats op songs als “The fever (aye aye)” en “I’ve seen footage” . Tja, het neigde naar een soort gabberhouse door de diverse tempowisselingen om dan loos te gaan in scheurend en schurend materiaal “Takyon”, “The hacker” en “Lock yr doors” . Het ongenoegen en de frustraties werden letterlijk uitgezweet en -gefreakt op zo’n closing final .
En dan oeps, na 40 minuten, de stekker uit, de lichten aan, en weg was het duo …, een dreunende neurotische beat achterlatend op het publiek …
Death Grips zou nog meer hebben overdonderd met de drummer , die een belangrijke rol inneemt in de dynamiek en explosiviteit. Nu zaten we verweven in een ietwat bezwerende trance van hun meedogenloos geluid, maar kijk, wat ze brengen blijft toch wel een uniek verhaal en ‘een must see’
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/death-grips-13-05-2013/
Organisatie: de Kreun , Kortrijk
Het is nu al een slordige 20 jaar geleden dat Mark Knopfler de stekker uit Dire Straits trok. Dat was toen ook geen minuut te vroeg, want de band was zo mega en bombastisch geworden dat het niet meer gezond was.
Knopfler keerde terug naar de essentie en de roots van de muziek, wat zich vertaalde in een handvol soundtracks en een pak soloplaten waarin hij vooral zijn goesting deed, ver weg van alle gangbare trends.
Zijn laatste soloplaat ‘Privateering’ is wat dat betreft een mooi staaltje pure muziek, een plaat waarop een bedreven singer/songwriter zich ingraaft in een wereld van Keltische bronnen en geregeld ook flirt met die goede ouwe vriend de blues.
De folky en bluesy geest van ‘Privateering’ was ook het opzet voor zijn passage in een zo goed als uitverkocht Sportpaleis. Het was een sobere terugkeer naar de roots zonder een imposante podiumopstelling, flashy lichtshow of allerhande mega uitspattingen. De muziek stond op de eerste plaats, en als die goed genoeg is dan hoeft die geen spektakelshow als omkleding. Misschien kwamen de op nostalgie uit zijnde Dire Straits fans hier wat bedrogen uit omdat Knopfler en zijn bandleden zich beperkten tot amper vier Dire Straits songs waarvan er dan nog twee een beetje overbodig klonken (een eerder ongeïnspireerd “Romeo and Juliette” en in de bisronde “So Far Away”, sowieso al één van de zwakste Dire Straits nummers).
Het was vooral het minder gekende waarmee de band uitblonk. Het sierde Knopfler dat hij in alle bescheidenheid gewoon een resem knappe songs bracht die, volledig ontdaan van enige vorm van bombast, overliepen van muzikaal meesterschap. Hij mag dan al miljoenen platen verkocht hebben, van sterallures was hier hoegenaamd geen sprake (voor Knopfler geen rood wc papier of geen nieuwe bril na elke kakbeurt). Hier stond geen ego op het podium, wel een fraaie gitarist begeleid door een schare rasmuzikanten. Knopfler’s geniaal gitaarwerk was uiteraard te bewonderen, maar het stelde zich niet boven het vakmanschap van zijn muzikanten. Het gezelschap klonk als een hechte band waarin iedereen van even groot belang was.
Vooral de folky instrumenten als fiddle, dwarsfluit en zelfs een doedelzak schitterden. Een Keltische ondertoon werd prachtig benadrukt in “Privateering”, “Father and Son”, “Hauled Away”, “Piper to the end” en het briljante en lange “Marbletown” dat zich kroonde tot hoogtepunt van de avond, hoewel de song verstoord werd door een bende idioten in het publiek die meenden te moeten in de handjes klappen tijdens de meest intieme momenten. Dit soort concertgangers zouden ze moeten ze verbannen (naar een concert van One Direction bijvoorbeeld).
In de heerlijke bluessongs “Corned Beef City”, “I used to could” en “Gator Blood” was eens te meer te merken dat J.J. Cale nog steeds één van Knopfler’s grote voorbeelden is. Knopfler en de zijnen speelden hun blues in die typische laid back stijl waarvoor wij de grootmeester J.J. Cale altijd al bewonderd hebben.
Tijdens het Zuiders klinkende en luchtige “Postcards from Paraguay” nam Knopfler de tijd om zijn voortreffelijke band voor te stellen. De song die in zijn oorspronkelijke zomerse vorm te bewonderen is op ‘Shangri-La’ kreeg hier een feelgood folky bewerking waarmee de ervaren muzikanten nog eens in de schijnwerpers werden gezet.
Wat betreft de Dire Straits momenten, het onvermijdelijke “Sultans of Swing” was fenomenaal maar de staande ovatie was nog uitbundiger na het werkelijk sublieme “Telegraph Road”, waarin het gitaarvernuft van Knopfler in al zijn glorie werd tentoongesteld zonder dat de man zich liet verleiden tot allerlei ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ uitspattingen.
Maar mocht Knopfler het Dire Straits blik volledig dichtgelaten hebben, dan nog spraken we hier van een subliem concert, sierlijk in al zijn eenvoud.
Oh ja, als u in het Sportpaleis meer show wil zien in plaats van goede muziek, ga dan kijken naar dat verwaand nest Beyoncé, die al meer faam heeft verworven met haar gouden kont en gefotoshopte bikini lijn dan met haar muzikale capaciteiten. En check dan al gauw even de kleur van het wc papier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mark-knopfler-12-05-2013-3/
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2013 – Roscoe - Two Gallants ( erg goeie nummers, maar vergeten het in een vloeiende set te smeden!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
Het was verlengd weekend, maar het weer was niet echt schitterend geweest, dus waarom niet op zondagavond naar Les Nuits voor een goed concertje in de beschutting van de Chapiteau-tent?
Het Luikse Roscoe is een Waalse band die voor ons part in Vlaanderen veel meer aandacht mag krijgen. Dit vijftal stelde zijn album ‘Cracks’ voor, dat overal heel goed onthaald werd, en wij waren ook verkocht. We zien af en toe wel Waalse bands in de Botanique staan, en meestal zijn die een stuk minder dan de bands uit het noorden van het land, maar bij Roscoe is dat zeker niet het geval. Een volle sound, sterke nummers, veel afwisseling, kortom, goeie alternatieve rock die er staat als een huis.
Two Gallants, zijn een folk/rock duo uit San Francisco, en brachten vorig jaar na vijf jaar pauze hun vierde album ‘The Bloom and the blight’ uit. Adam Stephens neemt de zang en gitaren voor zijn rekening, terwijl Tyson Vogel de vellen van zijn oversized drumstel teistert. Je denkt dan onmiddellijk aan The White Stripes of The Black Keys, maar Two Gallants doen iets compleet anders met de beperking van het rockduo: dit is veel meer folkrock dan blues- of garagerock, en hoewel de speelstijl veeleer rauw is, ligt de nadruk op melodie in de songs, eerder dan op het neerzetten van een groove.
Stephens begon vanavond met zijn Gretsch-gitaar (dat denk ik toch gezien te hebben van aan de PA, niet dat ik zo een gitaar-expert ben), en dat is altijd een goed teken, we hebben nog geen enkele gitarist gezien die die gitaar gebruikt die slechte nummers brengt, denk maar aan Richard Hawley). Stephens zang was vrij hoog, maar om Alex Callier te citeren, wel met een ‘grain’, die karakter aan de zanglijnen gaf. De man zijn stem deed mij denken aan Feargal Sharkey of één van de zangers van de Britse indie rootsrockers Gomez.
Two Gallants waren nog maar net uit de States toegekomen, en misschien zaten ze nog met jetlag, in ieder geval sputterde de machine vanavond een beetje, door de vele pauzes tussen de nummers bij het wisselen van de vele gitaren die Stephens meegebracht had. Het positieve aan die vele instrumentenwissels was dan weer dat Two Gallants nooit eenvormig of eentonig klonk, ondanks de beperking van het duo. Ook Vogel legde veel inventiviteit in zijn drumspel, met onder meer gebruik van maracas en paukenstokken. In een aantal nummers kregen we een mooie duo-zang, Stephens liet naar het einde van de set zelfs de gitaren voor wat ze waren, en bracht nog een tweetal nummers op piano, en Vogel nam een akoestische gitaar ter hand, wat hem goed af ging. De cover van de avond was er eentje van Tom Petty, met “A thing about you”.
Het begon buiten redelijk sterk te regenen, dus buiten een pintje gaan halen, zat er niet meer in, maar we zaten gezellig in de Chapiteau met een band die de aandacht er bij wist te houden als ze aan het spelen waren, maar iets te veel tijd nodig had tussen de nummers, en dat haalde wel de vaart uit het optreden. Niettemin dit minpunt, was het grootste deel van het publiek heel dankbaar om wat Two Gallants hun vanavond serveerde. De band zelf was ook heel tevreden en wist ons te vertellen dat ze altijd heel graag in Belgie spelen.Hun volgende passage in ons land is op 26 mei in Leffinge, deze zomer passeren ze ook in Dour. De homo turisticus zou zeggen, “Checkt dat af”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-gallants-12-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roscoe-12-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Nederlands 
Français 
