The Breeders werpen ergens een lichtje naar The Pixies, gezien Kim Deal er bas speelde. Juist, die status hebben The Breeders nooit gehad , maar met ‘The Breeders Play Last Splash’ bieden ze een mooie terugblik naar hun twintig jaar geleden verschenen doorbraak , met singles “Canonball” en “Divine hammer” . In die early ‘90s was ‘em te doen met enkele rockende vrouwelijke gitaarbands als Throwing Muses , Belly en natuurlijk The Breeders . Ah, spijtig, die Tanya Donelly , die misten we nog bij deze reünie, want naast de zusjes Kim & Kelly Deal was bassiste Josephine Wiggs en drummer James MacPherson , als enig mannelijk lid , er terug bij. Aangevuld met , occasioneel, vijfde groepslid Carrie Bradley op keys en viool ,amuseerde het kwintet zich kostelijk op het podium, wat we wel konden verwachten .
The Breeders hebben heel wat ups & downs gekend , worden gekenmerkt van een hobbelig live parcours, maar verliezen hun charmante , lieflijke uitstraling niet .

Ook na al die jaren speelden ze vanavond een leuke maar slordige rammelende, rommelige set. De songs werden aan elkaar gebreid door de goedlachse buien van de zusjes, het delen van toffe vroegere ervaringen en het gitaarstemmen , net als in het repetitiehok, een dosis sympathie ten over .
Met de deur in huis vielen ze , Kim probeerde in gebroken Nederlands hun doorbraakplaat te staven . Het wisselvallige ‘Last Splash’ werd helemaal gespeeld , de paar fijne melodieuze pop(rockende) hits als “Canonball” , tweede song op plaat, was dus live ook het tweede , “No aloha” en “Divine hammer” ergens tussenin de set .
Opener “New year”, “Invisible man” en “I  just wanna get along” , hier Kelly op zang,  waren rauw, snedig en messcherp, niet vies van gitaarerupties en pedaaleffects , soms ingekleurd door keys en een vioolpartij. Folky tunes op z’n Waterboys kon worden gelegd op “Driving on 9” ; natuurlijk kon je niet omheen een rits slepende, ruisende muzikale schetsen , en dan kom je ergens uit bij “Do you love me now”, “Mad Lucas”, “Hag” en het instrumentale “Roi”, tweemaal zelfs waarbij Wiggs, die met haar kapsel, brilletje iets meehad van een nauwlettende schooljuffrouw, eens de bas wisselde met de drums.
Na ongeveer 45 minuten werd ‘Last Splash’ opgeborgen. Steeds had je indruk dat het stuurloos kon uitdraaien , maar beheerst en standvastig kwam het kwintet telkens in evenwicht.
Ontspannen , relaxt en goedlachs maakten ze de anderhalf uur durende set compleet met enkele leuke oudjes Uit het melodieus ruwe ‘The Pod’ , had je o.m. de variërende aanpak van “Oh”, “Limehouse” en “Iris” ; waarbij ze zich op gang trokken en lichtjes konden exploderen. Hun Beatles’ cover “Happiness is a warm gun” en “Safari” klonken rauw en stekelig. “Don’t call home” was de definitieve slotsong en klonk even scherp en genadeloos als opener “New year” . Iets wat persoonlijk meer mocht … Op die manier was de cirkel rond en werd The Breeders history!

Ze hebben nu net dat rommelig kenmerk, dat door hun sympathie , enthousiasme en speelsheid wordt opgevangen. Die slechte ervaring van op Polsslag 2008 konden we nu definitief doorspoelen. We hadden vanavond een goed en leuk concert , niet meer , niet minder , en we koesteren hen als fijne nostalgie …
Volgend jaar zal ‘Doolittle’  net vijfentwintig jaar oud zijn ...  Een hint om The Pixies, na vijf jaar nog eens bij elkaar te roepen … You’ll never know …

Het erg gemotiveerde Nederlandse kwartet Reiziger (vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, ooit bij Ajax, Barcelona en bij het Nederlands elftal) was in hun sas als support van The Breeders met hun  melancholisch broeierige, slepende, gedreven en verbeten lofigitaarrock (omschrijven het zelf als ‘postcore’ …), die ergens zweert bij collega’s Bettie Serveert, Pavement en Sonic Youth.
Reiziger bouwde z’n set zorgvuldig op , hield je bij de leest door hun boeiend, soms gierend, gitaarspel , de hard - zacht aanpak en de explosies. Vol overgave hier met mooi uitgewerkt materiaal en een ruw gevoelig randje  in een 90s grungebad.

Neem gerust een kijkje naar de pics
 
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reizigers-2-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-breeders-2-06-2013/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Fortarock XL 2013 - Forza Forta!
Fortarock XL 2013
Goffertpark
Nijmegen

Fortarock XL - Het Goffertpark van Nijmegen kleurde afgelopen zaterdag letterlijk zwart van het volk!  Zelden zo’n massa wandelende metal t-shirts bij elkaar gezien.  Er waren zo’n 50.000 bezoekers, waaronder heel wat Vlamingen!
De mooie affiche en het droge (maar kille) weer zorgden voor een zeer geslaagde 5^de editie van Fortarock, voor de gelegenheid omgedoopt tot Fortarock XL en voor het eerst in het Goffertpark, vlakbij de thuisbasis van voetbalploeg NEC.

De eerste band die we op de mainstage aan het werk zagen was Textures uit Nederland dat het afgehaakte Five Finger Death Punch inderhaast kwam vervangen.  Die kerels deden dat met veel lef en hun energieke set van moderne metal bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Dualism’.

Entombed tapte op de Jaegermeister stage uit een heel ander vaatje : loodzware death metal uit Zweden!  ‘Left hand path’ (1990) bewijst dat deze oude rotten in het vak nog altijd hun plaats op een dergelijke affiche verdienen.

Van Heaven Shall Burn misten we het grootste deel van het optreden maar we konden wel vaststellen dat de tent van de Monster stage afgeladen vol was en dat de technische metal core van deze heren uit Thüringen op enorm veel bijval kon rekenen van het publiek.  Hun in april uitgekomen CD ‘Veto’ stond centraal tijdens de set.

Op de mainstage zorgde rond 16u30 Airbourne voor het eerste muzikaal vuurwerk (het echte vuurwerk zou later nog genoeg worden afgestoken bij een bandje uit de vroegere DDR).  Opener “Ready to rock” loog er niet om en zanger Joel O’Keeffe had er duidelijk zin in.  Hij stormde van links naar rechts, in bloot bovenlijf, op het podium, crashte weer enkele bierblikken op zijn hoofd en deed zoals gewoonlijk een kleine uitstap naar de nok van het podium om een gitaarsolo te spelen…niks nieuws voor wie deze sympathieke Australiërs al eerder aan het werk zag, maar het blijft een leuk spektakel. 
De muziek blijft heel sterk bij AC/DC aanleunen maar geen fan die zich daar aan stoort! Integendeel!  Uit de laatste CD werden verder nummers gespeeld als “Black dog barking” (titelsong), “Back in the game” en het aanstekelijke “Live it up”. Van hun oudere werk stonden ondermeer “Raise the flag” en “Diamond in the rough” op de setlist.  Absoluut het eerste hoogtepunt van de dag deze jongens!

Uit het grote aanbod van bands, verspreid over 3 podia moest natuurlijk constant een keuze worden gemaakt, oa.  Mastodon, Opeth en Amon Amarth werden om redenen van reeds meermaals gezien of minder interesse, overgeslagen en voorbehouden voor een mogelijks andere gelegenheid.

Finntroll (ontstaan in 1997) daarentegen was een band die hoog op het verlanglijstje stond en rond 17u15 betraden ze de jaegermeister stage.  De Finnen zaten duidelijk in vorm en spitsten letterlijk de (trol)oren om een typische set af te leveren van pittige en harde folk metal.  Volgens de zanger was dit het eerste festivaloptreden van de zomer en hadden ze er veel zin in!  Dat bleek ook tijdens het 2^de nummer “Solsagan” dat uit volle borst werd meegezongen door heel wat fans.  De rest van de set bestond uit nummers van de CD ‘Nifelvind’ en hun onlangs verschenen ‘Blodsvept’.

Motörhead kon op de mainstage de verwachtingen niet helemaal inlossen.  Nu ja verwachtingen…de heren gaan al zo’n 100 jaar mee en Lemmy (intussen 68 jaar) was duidelijk vermoeid en/of onder invloed van de nodige glazen Grolsch of iets straffers.  Hij dacht in Eindhoven op het podium te staan en bazelde tussen de nummers nog trager dan anders.  “Rock it”, “Going to Brazil” en “The one to sing the blues” passeerden de revue zonder veel glans. Natuurlijk blijft het een wereldband in het genre en worden ze op handen gedragen door heel wat trouwe volgelingen. 
Nummers als opener “I know how to die”  uit de laatste CD ‘The World is yours’ en het afsluitende trio van de set “Killed by death”, “Ace of spades” en “Overkill” blijven altijd een hele ervaring en zullen nooit teleurstellen maar dit was toch niet hun beste concert van de laatste jaren.  Herkansing deze zomer in augustus op de Lokerse Feesten!

Van Kreator pikten we enkel de opener “Phantom antichrist” mee!  Voldoende om te weten dat deze heren met hun jarenlange ervaring (ze gaan bijna 30 jaar mee) nog altijd niet hebben ingeboet aan snelheid en meer dan relevant blijven in het wereldje van de trash metal!  Hoedje af voor hun niet aflatende energie op het mooi aangeklede podium!

Afgaand op het aantal t-shirts van de festivalgangers was het duidelijk dat het overgrote deel voor de 2 hoofdacts was afgezakt naar Nijmegen.
Om 20u00 was het de beurt aan Volbeat uit Denemarken!  Een band die op enkele jaren tijd echt wel een mega status heeft weten te veroveren met hun aparte mix van metal en rockabilly.  Na het  inruilen van oudgediende Thomas Bredahl voor Rob Caggiano (ex Anthrax) en het verschijnen van ‘Outlaw gentlemen and shady ladies’, draait het gezelschap weer op volle toeren en werken deze heren tot eind 2013 een worldtour af die hen o.a. nog in Werchter brengt, Japan, US, Europa,…
Muzikaal klonk Volbeat zaterdag vrij gepolijst, zeker in vergelijking met het andere geweld op de affiche die dag, maar daar hadden de fans geen bezwaar tegen.  De nummers werden stuk voor stuk herkend en meegebruld!  Van opener “Hallelujah goat” tot een resem nummers uit de recentste schijf : “Pearl Hart”, “Dead but rising” en “Lola Montez”.  Hoogtepunten van het optreden zijn evenwel enkele sterke songs van vorige CD’s : “Fallen”, “16 dollars”, “A warrior’s call” en “Sad Man’s Tongue”.
Tussendoor brengt frontman Michael Poulsen ode aan Johnny Cash (stukje “Ring of Fire”) en aan Jeff Hanneman (streepje Slayer in de set).  Allemaal zeer professioneel en doordacht gebracht! 

Bij het invallen van de eerste duisternis en nadat Hatebreed de eer van de hardcore scene met veel bravoure had verdedigd door de Jaegermeister stage vakkundig af te breken, verzamelde gans het plein voor de mainstage om het grootste Duitse circus van de laatste eeuw te aanschouwen : circus Rammstein!  De natte droom van menig pyromaan!
Onder het motto ‘Wir halten das tempo’ ging het 2^de deel van de Made in Germany tour van start en dat motto wordt letterlijk in de praktijk omgezet op het podium.  In een snelvaart laten ze nummers als “Ich tu dir weh”, “Rammstein”, “Keine Lust” en “Sehnsucht” op ons los.
Herr Till Lindemann komt als een roze engel met blond haar uit de hemel gedaald…Gans de show zal hij vergezeld worden van vlammen, vuurpijlen en andere hete standjes. In het nummer “Buck dich” zijn die hete standjes zelfs letterlijk te ‘nemen’ en is toetsenist Flake zoals gewoonlijk kop van jut.  Het voltallige publiek geniet met volle teugen van de strakke en heel knappe show.  En ook al hebben de fans allicht de meeste stunts en ‘schokkende’ showelementen al meermaals gezien, het blijft boeiend om deze Duitse machine zo vlot te zien draaien en massa’s mensen moeiteloos entertainen.  “Du riechst so gut”, “Benzin”, “Links 2 3 4” en “Du Hast” vormen het midden van de set.  Dat laatste nummer wordt trouwens door gans de menigte meegekeeld die intussen een reeks vuurpijlen over het hoofd ziet vliegen.
Bijzondere vermelding verdient het nummer “Mein herz brennt” dat in een nieuwe bewerking volledig  akoestisch wordt gebracht!  Enkel begeleid op piano brengt Lindemann dit nummer heel zuiver en ‘breekbaar’ en wil hij precies duidelijk maken dat hij meer kan dan enkel sloganesk brullen.  Een heel geslaagde en verassende versie!
De toegift van de heren bestaat uit het obligate “Sonne” en het schuimende “Pussy”.  Het publiek krijgt waar voor zijn geld en dankt de band enthousiast na meer dan anderhalf uur spelen.  Rammstein staat duidelijk weer scherp na een jaartje rust en blijft een fenomeen.  Werchter is gewaarschuwd!

Fortarock XL kan trots terugblikken op een heel drukke en geslaagde editie.  Het Goffertpark was een uitstekende gastheer, het weer speelde geen spelbreker en het publiek en de bands gaven het beste van zichzelf!  Op naar Fortarock XXL!

Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s van Fortarock XL
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fortarock-xl-2013/

Organisatie: Fortarock , Nijmegen