Vorig jaar bracht Homer, de punkrockband uit Leuven en Antwerpen een zeer opmerkelijk album uit. ‘The Politics of Make Believe’ was een groeiplaatje dat na iedere luisterbeurt zijn schoonheid meer en meer prijsgaf. Dit jaar bestaat de band vijftien jaar en de vier heren laten dit alleszins niet zomaar voorbij gaan.. Op Groezrock vroegen wij gitarist Bert Quinten wat Homer doet om deze verjaardag te vieren.
Musiczine: Bert, voor wie jullie niet kent, wie is Homer en welke muziek spelen jullie?
Quinten: “Homer is een band die in 2013 vijftien jaar bestaat. Het is niet zo eenvoudig om onze muziekstijl te omschrijven. Zelf zou ik er de term ‘melodic hardcore’ op plakken. We zijn ontstaan als een raszuivere, nineties punkband maar muzikaal dat flink geëvolueerd. Wwe zijn volwassener geworden en spelen geen pure punk meer. Eigenlijk spelen we hardcore maar we proberen dat melodieus houden. Vandaar ook wellicht dat je ons zowel op punkrock als hardcoreshows aantreft..
Met de huidige lineup bestaan we acht jaar en dat is ook de periode dat we ons als een volwaardige band beschouwen. De voorbije acht jaren probeerden we op zoveel mogelijk podia te spelen en zoveel mogelijk mensen te bereiken. Homer bestaat trouwens uit vier mensen. Er is Johan, de zanger en de man achter Funtime Records, Wannes is onze drummer, Matthias speelt bass en ik ben gitarist. Johan (die trouwens mijn broer is) en ik waren vroeger actief in de band PN”.
Musiczine: Wat is er jullie in die voorbije 15 jaren het meest bijgebleven?
Quinten: “Er zijn zoveel anekdotes. Zo waren onze twee tours in Italië super. We deden er een met Exit On The Left en eentje met Arizona. We tourden ook in Portugal en er was uiteraard Groezrock. We speelden er twee jaar geleden toen het festival uitpakte met een indrukwekkende line up. We mochten zelfs om 16 uur optreden op de Eastpakstage, een tijdstip dat er traditiegetrouw veel volk voor de podia staat.. Ook Ieperfest was twee maal een onvergelijke belevenis. Toen we er vorig jaar speelden, was dat net voor onze jeugdidolen van Mucky Pup. Zij waren er toen met een Belgische bassist, nl. Marc Debacker die ook nog bij Dog Eat Dog actief was. De man kende Homer wel niet maar ik kon er heel lang mee praten. Echt een sympathieke kerel! . Ieperfest is trouwens een superfestival dat er de voorbije jaren steeds in slaagde om met een ongelooflijke line up uit te pakken: . Messughah, Parkway Drive, Mucky Pup… teveel om op te noemen. Ieperfest en Groezrock behoren uiteraard tot de grotere festivals die we deden. Als band werk je echt naar zo’n show toe en het is dan ook normaal dat dit de momenten zijn die je bijblijven”.
Musiczine: Doen jullie iets speciaals voor jullie vijftiende verjaardag?
Quinten: “We hadden al lang het idee om iets speciaals te doen. We contacteerden daarom bands waar we veel mee speelden en vroegen hen een nummer te coveren. Iedere band deed zijn eigen ding en het resultaat is super! Zo is er Musth, een groep die iets totaal anders doet dan ons maar toch een song bewerkte die zeer herkenbaar bleef. Ook de mannen van The Rocket coverden een song., net als Arizona die dit jaar op Groezrock spelen. Verder is er een song door Face The Fax, een formatie die net een nieuwe plaat heeft uitgebracht en tenslotte is er Steve van This Is A Standoff die een akoestische song deed.
Dit alles resulteerde in een 10 inch die op 17 mei 2013 in onze thuisbasis wordt voorgesteld: zaal De Klinker in Aarschot. . De genoemde bands spelen het gecoverde nummer die avond live. Zelf doen wij een ‘best of’ set met oude en nieuwe nummers. Nog eens dezelfde nummers spelen die we anders doen, is niet aan de orde. Alles mag voor die speciale avond eens anders”.
Musiczine: Is er in Aarschot nog steeds een bloeiende punkscene?
Quinten: “Ja, Aarschot is eigenlijk nog zowat de enige punkscene t die overeind is gebleven. Het is voor mij persoonlijk altijd al het mekka geweest in Belgie waar punkbands blijven bestaan en blijven onder de aandacht komen”.
Musiczine: Wat zijn de plannen van Homer na de releaseshow?
Quinten: “Net zoals de voorbije jaren blijven we proberen om een stevige voet aan de grond te krijgen in Nederland. Vorig jaar speelden we er bijvoorbeeld als support van A Wilhelm Scream. Dit jaar gaan we opnieuw naar onze buren, ondermeer in Groningen op Koninginnedag. Uiteraard willen we ook verschillende festivals doen. We spelen zo Kastival in Kasterlee met Channel Zero en Diablo Boulevard en er is het leuke Skatefest in Olen. Verder zijn er heel wat shows waarover we nog onderhandelen maar waar ik nog niks kan over zeggen. Meestal is dat trouwens als support voor andere bands. Sowieso mikken we op het buitenland: We bestaan al lang en veel mensen uit ons eigen landje zagen ons al eens”.
Musiczine: Hoe combineren jullie Homer met het gewone leven?
Quinten: “ Zelf werk ik als ambtenaar dus beschik ik over veel verlofdagen. Johan werkt in het buitengewoon onderwijs en is zo vrij tijdens de schoolvakanties. Matthias werkt in de horeca en kan vrij gemakkelijk kiezen op welke dagen hij werkt. Enkel onze drummer werkt in de privé en heeft maar 20 vakantiedagen. Sowieso is het steeds zoeken naar een evenwicht en vraag je je als band af of het een opportuniteit is om ergens te spelen. Indien het antwoord ja is, dan nemen we daar verlof voor. Voor een tour in het buitenland is dat meestal één tot anderhalve week. Homer is voor ons meer dan een hobby, het is een uit de hand gelopen passie! We steken er niet alleen veel tijd in maar ook veel geld Repetities kosten geld, opnames kosten geld en ook de brandstofprijzen zijn niet gering. . Nu, andere hobby’s zoals golfen en tennissen kosten ook geld. Het is uiteindelijk een beetje geven en nemen. We maken dan ook een muziek uit ons hart, er is een boodschap aan verbonden en dat willen we meedelen aan mensen. Wie ons zag spelen weet dat we energieke band zijn. De frustraties uit het dagelijkse leven stralen we uit op het podium”.
Musiczine: Jullie vorige plaat ‘The Politics Of Make Believe’ werd door ons zeer positief onthaald. Hoe waren de andere reacties?
Quinten: “Het album is er ondertussen al een jaar en die doet het goed, zeker gezien de dalende cd-verkoop.. We hebben er ondertussen 800 verkocht wat vrij veel is. Bovendien waren de recensies zeer positief en dat deugd. We deden immers de volledige plaat zelf van a tot z. We deden de opnames, we boekten zelf de studio , we stonden in voor de engineering…. Alleen het mixen gebeurde door iemand anders. Het doet deugd als je dan goede reacties krijgt”.
Musiczine: Wat staat er de komende maanden op til bij Funtime Records, het label van je broer Johan Quinten?
Quinten: “We hebben Face the Fax die net hun nieuwe plaat hebben uitgebracht. Verder tekende er recent een nieuwe groep, nl . Off The Charts . Zij zijn volop bezig aan hun nummers te werken. Er is Generation 84 die enkele maanden geleden een album uitbracht. Mijn broer Johan blijft sowieso zoeken naar bands die heel ‘dedicated’ zijn , mensen die muziek maken uit het hart. Er zijn veel andere bands waar het snel vooruit moet gaan, die vanaf dag één op niveau willen staan. Terwijl je eigenlijk als band moet kunnen groeien, je moet ervaren wat het is om op een podium te staan. Dit is volgens mij een zeer belangrijke boodschap: geef je zelf de kans te groeien. Je ziet namelijk al te vaak dat bands die kort gehypt worden daarna snel splitten. Er zijn nu eenmaal mensen die iets voor een keer doen en er zijn andere die op de lange termijn verder gaan. Ik ben niet diegene die zegt: het moet zo of zo maar dingen hebben wel tijd nodig. We leven dan wel in een tijd waar alles snel snel moet gaan maar de realiteit is vaak anders. Je moet als band ook es met je bakkes op de grond gaan en zeggen : we hebben er zoveel voor gedaan maar het komt er niet uit. Vallen en opstaan, zo is het”.
Musiczine: Een van de opmerkelijkste bands die we kennen van Funtime Records is bij The Sedan Vault. Wanneer mogen we van hen nieuw werk verwachten?
Quinten: “The Sedan Vault tekende een tijd geleden bij PIAS en zit dus niet meer bij Funtime Records. Het zijn echter goeie vrienden van me dus ik weet dat ze volop bezig zijn met een nieuwe plaat waarvoor ze in een studio in Londen zaten. Ik garandeer je dat dit een ongelooflijk vette schijf wordt! The Sedan Vault ligt me enorm nauw aan het hart, het is een band die zoveel trappen hoger staat dan veel andere groepen. Ik zag vorig jaar al een try out van de nieuwe plaat en dat was echt ongelooflijk, nog harder en beter dan hun vorige, schitterende album.
Musiczine: Wat vind je trouwens van de line up van Groezrock dit jaar?
Quinten: “Wat mij betreft zijn er opnieuw veel verrassende en positieve groepen. Zelf zijn zowel ik m’n broer Johan iets ouder maar er zijn dit jaar heel wat bands uit onze beginjaren zoals Samiam, Strife, Texas Is The Reason… Groezrock slaagt er steeds in om namen op de affiche te zetten waarvan je dan denkt dat je ze wat uit het oog verloren hebt. Verder is het wegens de omvang van het festival logisch dat er groepen zijn die nogal veel terugkeren. Sommige mensen hebben dan misschien wel commentaar maar waarom zouden die bands geen stage krijgen om hun poidum te doen. Groezrock is hét punkrock en hardcore festival van Europa waarvoor men uit alle kanten van de wereld komt. Het is te vergelijken met wat Tomorrowland op elektronisch gebied is”.
Op dinsdag 21 mei mocht Jake Bugg in Studio Brussel’s Club 69 spelen. Ondergetekende was één van de 69 gelukkige winnaars van een duoticket. (zelden zo hard geroepen richting een computerscherm als bij het lezen van die e-mail).
Onlangs nog mocht StuBru er niemand minder dan Queens Of The Stone Age verwelkomen, toen Jake Bugg gevraagd werd wat ie daar van vond bleek hij niet echt onder de indruk.
Je moet al van ver komen om Jake echt onder de indruk te krijgen. Het sprekende gemak, bijna nonchalance, waarmee hij dinsdagavond stond te spelen is daar het beste voorbeeld van. Op zijn paspoort prijkt misschien 19 jaar als leeftijd, mentaal staat de jongeman een flink pak verder, een ervaren rot bijna.
Openen deed ie in z’n eentje met “Fire”, waarmee het optreden meteen in de intieme sfeer kwam die Studio Brussel steeds probeert te bereiken met de Club 69. De band vervoegde hem daarna voor “Kentucky”(dat vorige maand nog uitkwam voor Record Store Day). In tegenstelling tot wat hij in het nummer beweert, is hij niet afkomstig uit de Amerikaanse staat, maar gewoon uit Clifton, een wijk in de suburbs van Nottingham, dat, als we de tekst van “Trouble Town” mogen geloven, ‘a speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out” is.
Het StuBrupubliek kende natuurlijk vooral de singles, waarvan het meest recente “Seen It All” als eerste gespeeld werd, een nummer waarbij je gemakkelijk gaat wegdromen en je even vergeet waar je bent. Vervolgens bracht hij met “Slumville Sunrise” (wat een titel) een nieuw nummer, als het een indicator zou zijn voor wat ons nog te wachten staat zijn onze toekomstverwachtingen hooggespannen.
De nagenoeg perfecte mix van akoestische (vooral de nummers “Love Me The Way You Do”, “Note To Self”, “Simple As This” en het, woordgrapje(!), breekbare “Broken”) en elektrische uptempo nummers zoals “Taste It”, “Two Fingers” en de geweldige afsluiter “Lightning Bolt”, waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat het quasi onmogelijk is om de benen stil te houden, werkte maar al te goed in de intieme Club 69.
Iets zegt ons dat dat op festivalpodia niet anders zal zijn. Afspraak op zondag 7 juli, ergens op een weide in Werchter, tot dan!
Organisatie: StuBru
Het Amerikaanse Beach Fossils uit New York heeft Dustin Payseur als centrale spil . Eerder maakte Zachary Cole Smith , nu DIIV, nog deel uit van de band , en ook de bassist begon iets anders .
Beach Fossils brengt korte puntige ‘60s rock’n’roll dreamsurfpop door die rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen . Af en toe klinkt het (mes)scherp , snedig en rauw zoals op de titelsong , met een knipoog naar “Holidays in the sun” (Sex Pistols ) , “Careless” en “Caustic cross” , maar overwegend hangt het kwartet ergens tussen Real Estate en The Drums en zijn oude indie bands als The Chills en The Feelies invloedrijk .
Energieke , bruisende , levendige dromerige en relaxte songs wisselen elkaar af . 14 songs in vijfendertig minuten , dan weet je het wel zeker …
The Stooges zijn legendarisch geworden omwille van drie platen ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’, drie essentiële lappen rockgeschiedenis die met de jaren zo een icoonstatus hebben verworven dat ze nooit meer te evenaren zijn. De reïncarnatie van The Stooges heeft vooral een paar interessante live registraties opgeleverd die eveneens onmisbaar zijn, want alle live opnames uit de seventies zijn van een zodanig erbarmelijke geluidskwaliteit dat er nauwelijks naar te luisteren valt. U bent dus beter af met de vastlegging op CD en DVD van de legendarische passage in 2005 op de Lokerse Feesten dan met bijvoorbeeld de krakkemikkige bootlegsound van ‘Metallic K.O’.
Nieuw Stooges werk is echter iets waar een mens zijn vingers aan verbrandt, zeker wanneer men dat afweegt tegen die 3 rauwe brokken oerkracht van meer dan 40 jaar geleden.
‘The Weirdness’ was al een bedenkelijk plaatje waarbij we meermaals de wenkbrauwen fronsten, ‘Ready to Die’ is in hetzelfde bedje ziek als zijn eerder overbodige voorganger. Wat wil zeggen dat The Stooges nog wel steeds een potente sound afleveren, en dan niet in het minst gitarist James Williamson, maar dat de songs alweer te licht uitvallen. Er zit gewoon geen song meer van het kaliber “No Fun”, “Search & Destroy” of “I wanna be your Dog” in Iggy’s zwaar geteisterde brein. Kunnen we ’t hem nog kwalijk nemen ? ’t is al een wonder dat de man überhaupt nog leeft.
We zullen het u gemakkelijk maken, zet een viertal songs op uw ipod en de rest mag bij het huisvuil. De stevige opener “Burn”en zeker “Job” zijn smerige lappen rock die de naam Stooges waardig zijn, de titelsong drijft op een bronstige gitaarlick en “Dirty Deal” is een potige en heftige rock’n’roll song. Voor de rest varieert het van banale rockers die de grijze middelmaat niet overschrijden (“Gun”, “DD’s” , “Sex and Money”) tot schaamteloos slechte crooner escapades (“Unfriendly World”, “Beat that guy” en het afschuwelijke “The Departed”) waarmee Iggy zich regelrecht belachelijk maakt. Met zijn laatste abominabele solo uitstapjes als ‘Preliminaires’ en ‘Après’ in gedachten hadden we eigenlijk al zo iets gevreesd.
Ondanks alles blijven we onvoorwaardelijk fan van Iggy & The Stooges, al was het alleen maar omwille van de uiterst dynamische en immer explosieve live gigs, zo ook op de komende Lokerse Feesten op 3 augustus.
The Growlers zijn een leuke Californische bende die vrolijke , relaxte zomerse pop bieden van ‘60s psychedelische rock en rock’n’roll , overgoten van een surf/garage sausje. The Doors zijn niet veraf door het goed doorklinkend krakkemikkig orgeltje .
Ze hebben al verschillende platen uit en de paar vierminuten songs worden overspoeld door korte nummers . “Someday”, “Salt on a slug” , “One million lovers” , “Living in a memory” en “Row” onderscheiden zich .
15 nummers vinden we terug en da’s misschien net iets teveel om een sterk album af te leveren , maar het is alvast aangenaam vertoeven in hun gezelschap.
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft al een paar platen uit. Ze boeien door hun afwisselende sound en op die manier kom je tot een interessante mengvorm van bands als Iggy, Husker Du, Neil Young’s Crazy Horse, de rammelrock van Dinosaur Jr en Guided By Voices en de indie van VU, Feelies, Big Star en Yo La Tengo. In hun stuiterende, hitsende , furieuze noisepoprock wordt een bredere laag gesmeerd van piano’s, mondharmonica en meerstemmige zangpartijen . Op die manier trekt The Men op de nieuwe plaat zich wat sfeervoller en trager op gang met “Open the door” en “Half angel half light” . Daarna hebben we een paar broeierige rocktracks als “Without a face”, “ I saw her face” en “Bird song”. Midden de cd zijn ze echt op dreef en klinken “The brass”, “Electric” en “I see no one” energiek , dynamisch en bruisend. GitaarRock pur sang! Ook de afsluiters “Freaky” en het uitgesponnen gierende “Supermoon” zijn er om in te lijsten in deze stijl.
Heel wat veranderingen vallen er te noteren op de plaat, die moeiteloos in elkaar overgaan . Mannen op hun plaats dus, die een puike overtuigende cd uithebben!
‘Intrinsieke , adembenemende schoonheid’ – ‘Magie met het ‘less is more’ princiep … Het zijn terecht prachttermen om de slowmotionpop van het Amerikaanse Low te omschrijven . Het echtpaar Sparhawk – Parker laat intimiteit, rust , kalmte en een licht dreigende onheilzwangere aanpak overheersen op de nieuwe plaat . Een nummer als “Holy ghost” grijpt ons meteen naar de keel . Aangevuld met het derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, werd ‘The invisible way’, onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco .
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat ‘The invisible way’ sterk neigt naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt op die manier de cirkel in hun carrière rond!
Hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de sober gehouden instrumentatie, de traag slepende melodie, de subtiel, aanzwellende dromerige opbouw of af en toe de rauwere, grimmige sound , allemaal gedragen door hun warme mooie stemmen.
Een hemels samenzijn en een pak sterke songs. De Low formule werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend!
We moeten het toegeven: bij het Vlaamse Funtime Records hebben ze een neus voor talent! Face The Fax is de volgende, beloftevolle band die een plaat mag uitbrengen op het label van Johan Quinten. FTF uit Leuven blaast volgend jaar tien kaarsjes uit en bracht met ‘When Morning Comes’ in 2009 een eerste full album uit via Kickass Records. Nu is er de nieuwe ‘Basic Human Wrongs’, voor ons de eerste kennismaking met dit vijftal.
Na een paar luisterbeurten zijn wij onvoorwaardelijk fan geworden! Face The Fax maakt muziek met duidelijke referenties naar de snelle skatepunk die zo populair was in de nineties. Onze landgenoten combineren dat met een portie punkrock en wat melodieuze hardcore. Wat ‘Basic Human Wrongs’ zo speciaal maakt, zijn de vele memorabele songs die er op staan. Zo is er de furieuze opener “Waste Of Space” die meteen gevolgd wordt door het emotionele “Basic Human Wrongs”. Verder stipten we de meezingers “No Retreat”,“People Unchanging” en “Bullshit In A Bad Disguise” aan... eigenlijk is het echt zoeken naar een mindere compositie.
De muziek van Face The Fax swingt niet alleen als een tiet, de groep weet snelheid en goeie melodieën te vermengen met de nodige passie en emotie. Verder beschikt de band met Daan over een meer dan gemiddelde zanger en klinken de gitaarpartijen moddervet.
‘Basic Human Wrongs’ is een zeer goed album en verplicht voer voor fans in het genre!
Emmylou Harris & Rodney Crowell
Koninklijk Circus
Brussel
“Here’s some more misery. Hope you enjoy it.” zei Emmylou Harris toen ze “Love Hurts” aankondigde. Beter dan dat kan je wellicht niet formuleren waar het in country over gaat.
Harris was maandag samen met Rodney Crowell op bezoek in het Koninklijk Circus in Brussel.
Toen Emmylou Harris in 1975 haar album ‘Elite Hotel’ maakte, kreeg ze van haar producer een muziekcassette overhandigd met daarop een liedje van een onbekende songwriter. De song (‘Bluebird Wine’) bleek goed genoeg om opgenomen te worden en de schrijver bleek ene Rodney Crowell te zijn. Ze ontmoetten elkaar en Rodney kwam enkele jaren bij haar begeleidingsband The Hot Band spelen. Gedurende vele jaren bleven ze in contact en werkten ze geregeld ook samen, maar het duurde tot 2013 tot ze als duo een album maakten: ‘Old Yellow Moon’.
Daarmee neemt Crowell plaats in een ronduit indrukwekkende rij van artiesten waarmee La Harris ooit samen werkte. Nu mag Rodney Crowell bij velen onder ons (niet country kenners) niet veel belletjes doen rinkelen, in de Verenigde Staten heeft hij wel degelijk naam gemaakt in de country scene. Begin jaren negentig scoorde hij daar onder zijn eigen naam enkele hits, maar vooral de lijst van grootheden die nummers van hem opnamen oogt bepaald indrukwekkend. Hij schopte het daarbij ook nog even tot schoonzoon van Johnny Cash.
Ze openden de set met “Return of the Grievous Angel”, een nummer van Gram Parsons, de countrylegende die Emmylou Harris vlak voor zijn dood op de kaart zette. En de toon was meteen gezet. De vijfkoppige band achter de twee hoofdrolspelers klonk als het beste dat we mochten verwachten en ook de geluidsmix in het Circus was in orde. Als een countryband met topmuzikanten hun ding doen, kan er al eens iets magisch gebeuren en dat was maandag bij momenten zeker het geval. Vooral de manier waarop gitaar, steel gitaar en piano of accordeon elkaar hun korte momenten gunnen zodat het geheel naar omhoog wordt gestuwd, is een lust voor het oor.
Heel af en toe, bij de hoogste noten, beginnen we wat barsten te horen in de stem van de nu 65-jarige Harris. Maar het lijkt alsof ze het gekraak in haar voordeel gebruikt door nog wat extra breekbaarheid aan haar stem toe te voegen.
Onder de sterkste nummers tijdens dat eerste gedeelte horen zeker “I’ll be your San Antone Rose”, ”Luxury Liner” en “Pancho & Lefty” (van Townes Van Zandt). Ook van de hand van Van Zandt is “If I needed you”, bij ons vooral gekend via de film The Broken Circle Breakdown. De versie die Emmylou Harris ons maandag gaf was heel mooi. Als afsluiter van het eerste gedeelte mocht de jonge talentvolle gitarist zich uitleven tijdens het nummer “Luxury Liner”.
Na de obligate pauze kwam Harris alleen terug en kreeg de zaal muisstil met haar ode aan de drie jaar geleden overleden Kate McGarrigle, “Darlin’ Kate”. Na nog enkele ingetogen nummers, werd de rest van het tweede gedeelte grotendeels opgehangen aan het album dat de twee countrysterren dit jaar uitbrachten. En misschien daardoor was het net allemaal wat minder. Opmerkelijk was, dat toen de band op een bepaald ogenblik de weg van de country even verliet, de meligheid de kop opstak. Gelukkig was die weer snel weg.
Er waren ook nog mooie momenten zoals “Still Learning How to Fly” en “Bluebird Wine”. En voor wie nog twijfelde of Rodney Crowell zijn plaats wel verdient naast een icoon als Emmylou Harris, nam hij alle twijfel weg met “I know Love is all I need” met kippenvel als gevolg. Eindigen deden ze met enkele uptempo nummers waardoor de grijze kopjes in het publiek echt wel begonnen te knikkebollen.
De periode waarin Daniel Lanois de muziek van Emmylou Harris boven haar eigen roots liet uitstijgen lijkt definitief voorbij, maar met haar cowboyboots opnieuw stevig in de traditionele countrygrond geplant, kan ze nog hele mooie concerten spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emmylou-harris-rodney-crowell-20-05-2013/
Organisatie: Greenhouse Talent
Na de comeback van 2010 hebben de heren Andy McCluskey en Paul Humpreys, samen OMD, alweer een nieuw album ‘English Electric’ klaar, en een daaraan gekoppelde tour. De AB was er klaar voor. En het moet gezegd, OMD heeft blijkbaar zichzelf opnieuw uitgevonden. De band diende jarenlang als benchmark voor de elektropop van de jaren 80. Oh ja, en Kraftwerk natuurlijk. En laat dat nu juist de band zijn waar OMD mee samenwerkte voor ‘English Electric’. Het oogt allemaal iets frisser, futuristisch, maar met behoud van de herkenbare, vintage elementen zoals o.a. de typische retro synthesizer en Andy’s hoge keelstem. Bij de openingstrack vernemen we via een Chinese stem dat de ‘The future that you were anticipating has been cancelled’. Maar dat gaat zeker niet op voor deze band. ‘The future is ahead” is more likely’!
De AB werd opgewarmd door nieuw Belgisch talent. Passenger A en S, die samen Metroland vormen. Een conceptuele elektronische band. Gooi Kraftwerk, New Order en Ryoji Ikeda samen, en je komt dicht in de buurt waar deze heren voor staan. Beeldende kunst verweven met vernieuwende, elektronische muziek. Alles heeft te maken met communicatie, transport en metro systemen. Conceptueel futuristisch MET een future!
OMD trapte af met de openingstracks van ‘E E’. “ Please remain seated” en “ Metroland”. Direct is duidelijk dat Kraftwerk z’n stempel heeft gezet op deze plaat. Maar klinken al gauw vertrouwelijk, net als “Messages” en “Tesla girls”. Bij “Dresden”, ook van ‘E E’, komt de hoge , hese stem van Andy er moeilijk door, maar ik vermoed dat het energievretende rondhuppelen er voor iets tussen zit. Alsof hij z’n eigen limieten wil testen, tovert hij de vreemdste dansbewegingen tevoorschijn bij “History of modern, part 1”. Maar de stem raakt opgewarmd.
Heel clever om nu even het woord aan Paul te geven voor het zeemzoete “(forever ) Live and die”. Alleraardigste Paul kreeg voor al dat moois zelfs ondergoed toegegooid met ‘I love Paul’ er op. Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren! De ballade-tour wordt verdergezet met het sterke “If you leave”. Met “Night cafe” bewijst het duo dat men vernieuwend kan werken met behoud van retro aspecten. De vintage synthesizer komt , samen met de zware bas, mooi tot z’n recht bij dit frisse geluid. De set wordt mooi afgewisseld met oud en nieuw, met dit keer 2 klassiekers op een rij : “ Souvenir” en “ Joan of Arc”. Hierna volgt een staande ovatie. Van het zittend gedeelte uiteraard , want de AB zaal was volledig benut. Het machtige “Maid of Orleans” volgde als dank. “Our system”, “Talking loud and clear”, “Atomic ranch” en “Kissing the machine” worden na elkaar gebracht, en telkens valt op dat bij de nieuwe nummer het publiek stil en aandachtig toekijkt, en duidelijk nog moet wennen aan de nieuwe stijl van OMD. De apotheose wordt langzaam voorbereid want de klassiekers volgen elkaar nu op. “So in love”, “Sister Marie says”, “Locomotion” en “Sailing on the seven seas” rollen de rode loper uit voor “Enola gay”, uitsmijter van dienst. Een laaiende menigte krijgt als encore nog het meeslepende “Walking on the milky way” mee, en dan … wat dacht u; op algemene aanvraag de 1e hit van dienst “Electricity” natuurlijk. De fans op de bovenverdieping sprongen nog net niet in de armen van Andy. Een gigantische afsluiter voor een mega-avond. Alain van ‘Het eiland’ zal dit zeker beamen.
OMD is duidelijk een verfrissende, nieuwe weg ingeslagen. Maar hoe vernieuwend ook, dezelfde kwaliteitsnorm en succesformule blijft behouden. Mede door de herkenbaarheid van de format, de hoge stem van Andy en de retrosynthesizers, zullen de nieuwe nummers vlug ingeburgerd zijn bij de fans. Enkel de nummers waar Kraftwerk de hand heeft in gehad, vallen echt op, maar passen mooi in het geheel. Deze jonge vijftigers zijn net geestdriftige teenagers met pakken realiteitszin en zelfkennis die weten waar ze goed in zijn. Nl. synthpop maken. Als de inspiratie niet opdroogt, zijn ze mooi op weg om een 50-jarige carrière te maken.
‘The future that you were anticipating has NOT been cancelled’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/omd-20-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Al meteen een geslaagde opening van de avond was de vunzige garagerock van Nightbeats. Deed een beetje denken aan The Black Angels, maar dan zonder de zweem van psychedelica en met een zwaardere voet op het gaspedaal. Vooral de gitaar van Lee Blackwell zorgde voor het nodige venijn.
Ook de heerlijke no-nonsens rock van The Intelligence mocht op onze goedkeuring rekenen. De Band van Lars Finberg hing ergens tussen punk, garagerock, surf en postpunk en vloeide daarbij vlotjes van het een in het ander. Uiterst korte punky kopstoten (dikwijls van amper een minuutje) wisselden af met postpunk die al eens naar Wire en Devo neigde. Een aardige kennismaking met deze band die niet toevallig is ondergebracht op het ‘In The Red’ label.
Samen met bevriende acts Ty Segall en Mikal Cronin zijn Thee Oh Sees verantwoordelijk voor een nieuwe frisse wind in de wereld van de garagerock. Hier en daar hadden we al iets vernomen van de fameuze live reputatie van de band van John Dwyer. Daar wilden we dus wel even het fijne van weten, zeker nadat we het nieuwste album ‘Floatin’ Coffin’ al meteen tot één van onze jaarfavorieten gebombardeerd hadden. En of Thee Oh Sees hun reputatie nakwamen, dit bruiste en kolkte dat de stukken uit de muren vlogen. Op het moment dat een allesvernietigende tornado over hun thuisland trok, stormden Thee Oh Sees met dezelfde kracht doorheen de Antwerpse Trix.
De fans waren duidelijk een halve orkaan verwachtende, want al van bij de eerste noten van het uiterst explosieve “The dream” stond het kot op zijn kop. Het bier gutste over de hoofden, de halve zaal begon te pogoën en de skydivers zweefden door de lucht. Die briljante nieuwe single “Toe Cutter / Thumb Buster” stak de vlam nog wat meer aan en het vuur werd alsmaar verder aangewakkerd met adrenalinestoten van songs als “I come from the mountain”, “Strawberries one & two”, “Tunnel Time” en de stampende funrocker “I was denied”.
Veel van dat vuurwerk had te maken met de intensiteit die de uiterst energieke frontman John Dwyer voortbracht. De man raasde (in korte broek nota bene) met forse kracht en met volle goesting door zijn songs en speelde ondertussen een spetterend potje gitaar. Dit mondde uit in de meest zinderende garagerock die men dezer dagen kan meemaken, met hier en daar wat psychedelica en met een pure punkspirit en dito dynamiek. Enkel het fraaie rustpuntje “Minotaur” kon net voor de bisronde de gemoederen wat bedaren, maar daarna ging het dak er onherroepelijk terug af voor een broeiende finale.
Zowel op het podium als ervoor zorgde een ongebreideld enthousiasme voor uiterst wilde taferelen die van dit concert een legendarisch gebeuren maakte die elke aanwezige nog lang zal bijblijven. Sommigen zullen er dan ook niet zonder builen of blutsen uitgekomen zijn, maar dat namen ze er graag bij. Dit zal voor eeuwig in de annalen van de Trix geboekstaafd staan als een memorabel moment. Ook voor ons was dit één van de meest opwindende concerten of all times. Wetende dat onze concertteller na al die jaren zowat de 1000 stuks moet naderen, kan dit wel tellen.
De geweldige Thee Oh Sees zijn deze zomer nog te bewonderen op de slotdag van het Dour Festival (21/07), het perfecte moment om uw laatste krachten er uit te persen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-intelligence-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thee-oh-sees-20-05-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Het begin 2011 gelanceerde concept ‘Mauroworld’ werd ondertussen hernoemd tot ‘Planet Pawlowski’. Nu Pluto zijn status van planeet verloren heeft, is er gelukkig Mauro Pawlowski om die leemte op te vullen. Niet minder dan logisch dat de festiviteiten in het kader van 100 jaar Vooruit opgefleurd werden door deze als buitenaards te catalogeren artiest. De voorbije drie decennia programmeert dit kunstencentrum immers het beste uit zo veel mogelijk genres. Ook Mauro zelf durft al van jongsaf aan zijn creativiteit botvieren in een waaier aan genregrenzen-overschrijdende projecten.
Bij aankomst stond hij met hoed op het hoofd poëzie te declameren waarna gitarist Elko Blijweert en drummer Jeroen Stevens zich aansloten om een half uur lang het Nieuw Zwart Trio uit te hangen. Deze groep ontstond ten behoeve van de live uitgevoerde soundtrack bij Nieuw Zwart, één van de vele indrukwekkende producties van Ultima Vez onder leiding van Wim Vandekeybus. In de Balzaal van de Vooruit werd duidelijk dat de heftige muziek van het Nieuw Zwart Trio ook zonder wervelende choreografieën overeind blijft. Na een nieuw poëzie-intermezzo bracht Mauro solo een fragiel lied over het meisje dat in elk liefdeslied fungeert vooraleer de zichzelf als powerpopband profilerende Hitsville Drunks hun beste beentje kwamen voorzetten. De frontman had ondertussen voldoende spraakwater gedronken om aan te kondigen dat deze groep in het najaar een volgende plaat op de markt zal brengen. Er werd dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om het publiek alvast warm te maken voor de hits die erop zullen prijken. De verwachtingen zijn echter ook bij Mauro & co niet al te hoog gespannen want Pawlowski erkende openlijk wel veel muziek maar eigenlijk geen hits te hebben. Ligt het aan het feit dat hij in de ogen van velen al te “High Culture” (één van de net-niet-hits van de Hitsville Drunks) brengt? Zoja, dan had een bezoekje aan Planet Pawlowski hen uit die illusie kunnen helpen want knappe songs als “Never there” zorgden voor een dertigtal minuten van vlot verteerbare maar zeker ontdekkingswaardige muziek. De intrede van The Grooms zorgde ervoor dat het allemaal weer wat minder poppy klonk. Heerlijk rauwe versies van o.a. “Doing something right” en “Corruption” rechtvaardigden op zichzelf al een ticketje richting Planet Pawlowski. Van ons hadden The Grooms nog een uurtje langer mogen doorgaan, maar ja, Mauro zit ondertussen al een paar jaartjes op tram 4 dus we gunden hem na een kleine twee uurtjes non-stop performen zijn twintig minuutjes rust.
Na de pauze was het tijd voor de Mauro die ervoor zorgt dat we wel wat begrip kunnen opbrengen voor het grote publiek dat afhaakt bij zijn al te experimentele uitbarstingen. Tijdens het kleine half uurtje dat hij solo en in het gezelschap van Jef Cuypers als Possessed Factory opvulde, zaten enkele mooie, meer melancholische momenten, maar de eerlijkheid gebiedt ons te bekennen dat een groot deel van de van de pot gerukte mix van doomy en spooky geluiden ons als iets te avontuurlijke avant-garde in de oren klinkt om meteen naar de merchandising-stand (waar men verschillende titels uit het oeuvre van Possessed Factory aan de man probeerde te brengen) te hollen. Gelukkig bracht de toog soelaas. Waren we daar al wat vroeger op de avond beland, dan hadden we die experimentele brok noise misschien nog als een hoogtepunt durven bestempelen. Nu waren we daar toch iets te nuchter voor. Niet geklaagd echter want wie zich in de wereld van Mauro begeeft, weet ongeveer waar hij zich aan mag verwachten dus niemand die stennis schopte. Er viel immers nog heel wat moois te verwachten en dat kwam er ook volop met een opwindende passage van Gruppo Di Pawlowski. De op het podium losgeslagen gekte dreef het publiek naar een universum waar de geniale gekte van Frank Zappa hand in hand gaat met de wildste capriolen van Grinderman en de meest opzwepende momenten van Mano Negra. Om maar te zeggen de muziek van deze bonte bende muzikanten misschien onbeschrijfelijk maar vooral zalig is. Als we ooit in het huwelijksbootje stappen, weten we meteen welk orkest het avondfeest mag komen opleuken. Een mens zou daar alleen al een voldoende reden in vinden om zich in de echt te laten verbinden. Mauro was tijdens het (veel te korte!) concert van Gruppo Di Pawlowski dus zeker niet de enige die hevig aan het kicken was.
Het orgelpunt werd geplaatst door de Maurits Pauwels Experience die na “Stille, oude wereld” op de proppen kwam met “Toen je moeder nog een wild meisje was”, één van de hoogtepunten uit de literaire tournee (onder de naam “De Vreemde Smetten”) die Mauro enkele maanden geleden deed met verwante ziel Ramsey Nasr. Het allerlaatste lied bracht Maurits Pauwels solo waarna Wildkatze het als DJ mocht overnemen van de muzikanten on stage.
De vele gedaanten van Mauro zorgden ervoor dat een mens na enkele uren niet meer weet van welke planeet hij is, maar wel dat het heerlijk toeven is op die van Pawlowski. Het valt nog te bezien of er veel leven is op Mars, terwijl er al heel lang geen enkele twijfel bestaat over het feit dat dit op Planet Pawlowski volop het geval is. En het moge duidelijk zijn dat “It’s a sad sad planet” niet op die van Mauro slaat! Eigenlijk is het een understatement om te spreken van Planet Pawlowski want de man staat niet slechts voor één planeet maar feitelijk voor een gans universum met heel wat manen en nog veel meer (al dan niet “evil”) supersterren.
We betreurden het dus dat Pawlowski na “slechts” een drietal uurtjes al het podium van de Balzaal verliet. Voor ons had hij - mede omdat we totnogtoe nog steeds recht hebben op een vrije Pinkstermaandag – nog heel lang mogen doorgaan want er vallen ongetwijfeld nog vele boeiende ontdekkingen te doen op zijn planeet. Heel wat van de geëxploreerde regionen werden in de Vooruit nog niet betreden. We denken hierbij bijvoorbeeld aan zijn recente werk met levende legende Roland (of dook die nog op nadat we ons ruimteschip reeds huiswaarts gestuurd hadden?).
Om nog maar te zwijgen van de onschatbaar grote ruimte waarvan Mauro het nog te vroeg vindt om het los te laten op zijn misschien niet zo talrijke maar alleszins hongerige publiek. Het is uiterst moeilijk om onze nieuwsgierigheid te bedwingen.
Gelukkig is er de geruststellende gedachte dat Mauro Pawlowski zijn volgelingen zal blijven leiden “to boldly go where no man has gone before”…. Laat de volgende 100 jaar maar komen!
Organisatie: Democrazy, Gent (ikv Vooruit100 ism Vooruit, Gent)
Raymond van het Groenewoud sloot in de Stadsschouwburg van Brugge zijn tournee ‘Memoires van een balmuzikant’ af. Na twee jaar van concert naar concert klonken Raymond en co geroutineerd, maar nog niet versleten. In de set moest men geen “Meisjes”, “Je veux de l’amour” of “Liefde voor muziek” verwachten. De setlist van Raymond bevatte echter genoeg ontroerende kippenvelmomenten om die klassiekers te doen vergeten.
Raymond van het Groenewoud is een artiest die er al zo lang is dat men hem al eens durft te vergeten. Vanavond bewees hij dat we hem in ons geheugen moeten griffen. Raymond van het Groenewoud begon zijn optreden met “Aan de meet”, een nummer van zijn laatste album, ‘De laatste rit’. De accordeon van Gwen Cresens ondersteunde het zacht en ingetogen nummer dat het publiek vanuit de duisternis tegemoet kwam. “Moment” bleef in die sfeer hangen. De rustige nummers waren de opbouw naar een vrolijke “Bostella”, waarbij Raymond opriep “om gezellig samen te zijn”!. De zanger kon zich helemaal uitleven en zijn typische mimiek kwam alweer boven. Het zelfrelativerende maar romantische “Goeiemorgen ouwe rotkop” werd na ingehouden adem op luid applaus onthaald.
Raymond rakelde tussen zijn eigen songs herinneringen op aan zijn verleden in het orkest waar hij in ’67 deel van uitmaakte. Enkele hits van toen – “Gloria”, “La Bamba”, “A whiter shade of pale” – werden in flarden gebracht.
Raymond diepte daarna ook één van zijn eigen klassiekers op. “Mijn vriend Jan” gaat over een sportman, “die niet mag of kan drinken natuurlijk”. Dat Raymond van het Groenewoud zonder stem ook sterk uit de hoek kan komen bewees de band met de wals “Louis Waltz”. “Dat is Engels voor de wals van Louis”, klonk het droog, vooraleer de wals werd ingezet. Met “Het is zo lekker” werden de opgewekte melodieën doorgezet. Het geestige contrast tussen strofe en refrein maakte het geheel erg smakelijk. Het heerlijke samenspel bleek nagenoeg perfect na twee jaar touren. Tijdens “Omdat ik van je hou” minderde de set weer vaart, terwijl Raymond zich van zijn meest romantische (en stroperige) kant liet zien. De band besloot uiteindelijk om toch nog een sociaal geëngageerd nummer te spelen. Prompt werd het sarcastische “Help de rijken” ingezet, een nummer over de besognes van die arme rijken.
Het instrumentaal nummer “De maan is verhuisd” na de pauze duurde wat lang, en gaf het publiek de tijd om te denken aan de berg afwas die nog thuis lag. Gelukkig had men niet de tijd om zich met nog grotere zorgen bezig te houden, want “Warme dagen” had een leuk deuntje dat deed verlangen naar de zomer. In “Ik ben God niet” werd verzekerd dat Raymond God niet was en sprankelden de klanken van de accordeon over het geheel heen. Daarna volgden “Moedertaal”, “Lied van de zee” en “Kind van het weekend”. Raymond was sommige van die nummers “kotsbeu”. Daarom moest er een feestelijk nummer volgen. Drummer Cesar Janssens zette zijn feesthoedje op en dromde de vettige hoempapa muziek enthousiast mee. De bijpassende lalala’s uit het publiek volgden gezwind en hoorden helemaal bij het nummer.
Het geweld werd opgevolgd door het mooiste nummer van de avond, “Maanlicht”. Het kalm, klein en puur geluid zorgde voor geluk en verdriet bij het publiek. Het was een prachtige afsluiter van de avond. De toeschouwers bleven ontroerd achter en het was wellicht geen toeval dat Raymond “Opblaaspop” als uitsmijter gebruikte. De schunnige maar opgewekte song stuurde de mensen alsnog vrolijk weg.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
‘Roger Hodgson & Band, the voice of Supertramp’. Een affiche kan maar zo simpel zijn. De aanvragen voor concerten waren zo massaal dat de co-founder van Supertramp niet anders kon dan een wereldtour te beginnen. De officiële site beloofde ons de grootste hits in ‘z’n originele’ vorm. Wat we kregen was een subliem, zeer intiem optreden van één van de grootste singer-songwriters van zijn generatie. Hij bracht de hits van Supertramp, aangevuld met tracks uit z’n soloalbums. Aartsengel Roger, daalde neer in de prachtige, cosy tempel als het Cirque Royal is. Ik was een bevoorrechte getuige, samen met een mooie verzameling ‘50 tinten grijs’, aangevuld met enkele jongeren. Maar jong of oud, iedereen exalteerde. Net als het beruchte boek, liet dit concert niemand onberoerd.
Zodra ik wist dat Roger Hodgson naar België kwam maakte ik plaats in m’n agenda. Dit was een unieke gelegenheid en een must see! Je hebt singer-songwriters, virtuozen ( zie zijn 12 string guitar), performers en geniale zangers. Maar artiesten die AL deze gaven weten te combineren, neen, zo zijn er maar een handvol.
Voor deze tour trommelde hij oude schoolmakkers op, samen met een jonger , zeer veelzijdig talent. Band leden: Bryan Head : drums / vocal, Aaron Mcdonald : saxofoon, keyboard, harmonica en backing vocals, Kevin Adamson : keyboard, backing vocals, David J Carpenter: bassgitaar, backing vocals.
Traditionele opener van deze tour is “Take the long way home”. Het brengt direct de sfeer er in, en geeft Roger de tijd om de zaal eens te monsteren. Na dit nummer werd aan de PA gevraagd of de zaalverlichting aan mocht, zodat hij de fans nog beter kon zien. Hij beloofde ons de songs van Supertramp, maar nog beter gebracht. “We’re older now, but now we are better!”
Direct spotte hij 2 kids van +- 6 à 7 jaar. “How cute! Do they know who i am?” Ik weet niet of dit hem op het idee bracht , maar direct werd “School” boven gehaald, gevolgd door “In Jeopardy”. Het lijkt wel of de songs van Supetramp Roger beter afgaan, want bij de 1e song van z’n solowerk “Lovers in the wind” kwam de hulp van Aaron goed van pas.
Maar dit werd direct rechtgezet met “ Hide in your shell” en “Sister Moonshine”. Tijdens dit nummer kwam die zalige glimlach steeds weer tevoorschijn. Tijd voor een eerste stoelendans bij “Breakfast in America”. Oude knoken, ik dacht het niet! Het keyboardtempo is niet te volgen bij “Lady”, maar dan tot rust gebracht met “C’est le bon”. Een 2de stoelendans werd ingezet voor “The logical song”. Een rustpauze van 20 minuten werd door iedereen gewaardeerd. Ik durf geen schatting maken van de gemiddelde leeftijd ( 50 tinten grijs, weet u ) .
Het tempo werd direct de hoogte ingejaagd door “Child of vision”, de symbiose van de 3 keyboardspelers is hierbij subliem! Je ziet bij dit nummer dat ze echt op elkaar ingespeeld zijn. Het rustige “Lord is it mine” werd opgedragen aan de 89-jarige Nathalie, die aanwezig was in de zaal. Dat Roger ouder wordt en meer en meer diepzinnige nummers schrijft zie je in de ballade “Death & a zoo”. Hij stelt je hier de vraag of je wilt kiezen tussen de dood of levenslange opsluiting in kooi. De combinatie van arrangementen en zijn magistrale stem nagelen je vast in je zetel. Is er een overtreffende trap voor subliem?
De zaal kon even bekomen bij de nummers “If everyone was listening” en “ Know who you are/ Awakening”. De klassiekers “Dreamer” en “Fool’s Overture” maakten het mooi af.
Iedereen recht voor de encore, waar er de medewerking was van het publiek voor “Two of us” en “Give a little bit”. Maar de oudjes wilden meer, en Roger and band braken dan maar het circus af met “It’s raining again”. Ik verwachtte een stagedive, maar die kwam er gelukkig niet.
Als kind van de jaren 70 – 80 beseften we maar half hoe uniek, fenomenaal en weergaloos deze zanger was, en nog steeds blijkt te zijn. Roger Hodgson WAS Supertramp, punt. Voor u me een nostalgische bui verwijt, vraag eens na aan de bevoorrechten die er bij waren. Dit is muziek in z’n eenvoud. Geen tierlantijntjes, geen gemix noch bits en bytes. Een engelenstem die moeiteloos de toonladder bestormt met de meest verspreide octaven, begeleidt door pure instrumenten. En nog steeds dat heerlijke ongelimiteerd stembereik!
‘The breakfast in America tour’ brengt ons de soundtrack van ons leven. Nog een geluk dat de pensioenleeftijd geen item is voor dit fenomeen! 50 tinten grijs of niet!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roger-hodgson-17-05-2013/
Organisatie: AJA concerts
Graag wil ik nog 3 extra concertdata meegeven:
June 1 Durbuy - Tempo Durbuy Festival
July 28 Tournai - Tempo Tournai Festival
August 31 Oostende – Kursaal
Wil je meer weten over Roger Hodgson of wil je een preview wat je te wachten staat op deze concerten, hierbij enkele nuttige links :
http://www.RogerHodgson.com
https://www.facebook.com/RogerHodgson
http://www.youtube.com/watch?v=ugKPkDcM5Vc
Nederlands 
Français 
