Neil Young & Crazy Horse - Zot paard nog steeds in bloedvorm
Neil Young & Crazy Horse
Vorst Nationaal
Brussel
Wij hebben onze Neil het liefst als hij Crazy Horse van stal haalt, en dat was al een tijdje geleden. Vorig jaar schrokken wij ons wel een hoedje toen hij met Crazy Horse het onding ‘Americana’ op de wereld losliet, een absoluut te mijden vehikel gevuld met tenenkrullende volksliedjes. Hij maakte zijn miskleun echter onmiddellijk goed met de dubbellaar ‘Psychedelic Pill’ waarop zijn paard terug in bloedvorm verkeert. Veelbelovend dus met het oog op zijn tournee met Crazy Horse, wij moesten er dus wel bij zijn in Vorst, ook al hebben wij daarvoor heel diep in onze beugel moeten tasten. Als den ouwen via peperdure tickets zijn pensioen veilig wou stellen, dan kon hij godverdomme maar zien dat zijn concert onze zuurverdiende centen waard was, de trekzak.
Met het lange “Love and only love” als opener, waarop de gitaren al volledig loos gingen, wisten we al meteen dat deze band moeiteloos aan onze hoge verwachtingen zou tegemoet komen. De klassieker “Powderfinger” en het nieuwe “Psychedelic Pill” stoomden al even driftig door en het bijna twintig minuten durende hoogtepunt “Walk like a giant” was Crazy Horse op zijn best, met huilende, knarsende en gierende gitaren. De song mondde uit in een gitaareruptie met heuse Sonic Youth allures en ging over in een denderend onweer. Geen band die zo overtuigend de donder uit gitaren kan doen knallen als Crazy Horse.
We waren nog maar een kleine drie kwartier ver en we hadden al grootse dingen meegemaakt. Het niemendalletje “Hole in the sky”, een tot op heden onuitgegeven song (houden zo, Neil), kwam onnodig de boel verstoren maar Neil’s akoestische solomomentje deed dat minpuntje snel vergeten. Het pareltje “Comes a Time” en de Dylan cover “Blowin’ in the wind” brachten even met succes de hippie in Neil Young terug naar boven.
Young was bovendien redelijk goed bij stem, een begenadigd zanger is ie nooit geweest, maar vanavond sloeg hij tenminste nooit aan het janken, wat hij op zijn platen wel eens durft te doen. Enkel bij het ook al onuitgegeven en stroperige “Singer without a song” dachten we even van “hij gaat er toch niet aan beginnen, hé”, maar toen de stekker er terug inging voor het fenomenale “Ramada Inn”, weer zo een knoert van ruim boven de 15 minuten, was onze vrees meteen in de kiem gesmoord.
Het onvermijdelijke en niet stuk te krijgen “Cinnamon Girl” was de aanzet voor alweer een hoogtepunt, “Fuckin’ Up”. Crazy Horse scheurde, ramde en barste open met heuse orkaankrachten. Ook met “Welfare Mothers” en “Mr Soul”, de snedige garagerocker uit de Buffalo Springfield periode, waren we aangenaam verrast.
En dan die finale ! Het apocalyptische en brutale anthem “Hey Hey, My My” deed het boeltje hard en ruw openscheuren. Een atoombom van een song die de zaal binnenstebuiten keerde.
De extraatjes “Roll another number” en “Everybody knows this is nowhere” namen we er graag bij, doch echt onvergetelijk waren ze niet. Als bisnummer zorgden ze niet voor de verhoopte climax, maar tegen dan waren we toch al lang overdonderd door zoveel klasse en scheurend gitaargeweld.
Natuurlijk misten we een handvol klassiekers (“Cortez The Killer”, “Like a Hurricane”, “Cowgirl in the Sand”, “Down by the river”,…) maar Neil en zijn fantastische Crazy Horse hadden ons meer dan twee en een half uur splijtende rockmuziek bezorgd, dus gaan we niet morren om hetgeen we niet gehoord hebben.
Organisatie: Gracia Live
Terwijl half Vlaanderen naar het Sportpaleis afzakte om Rihanna aan het werk te zien, waren er toch ook een paar honderdtal mensen die de voorkeur gaven aan een avondje Chromatics en Glass Candy. Beide bands zijn een geesteskind van de multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel. De muziek grijpt terug naar de jaren ’80 en bevat vooral elementen van Italo Disco. Dansbare electropop met een donker randje en een vleugje kitsch.
Een kwartiertje later dan gepland kwamen de jongens van Chromatics met gedimde lichten het podium opgeklauterd. “Tick Of The Clock” van hun doorbraakplaat ‘Night Drive’ werd strategisch gekozen als filmische en sfeerscheppende opener. Dat nummer werd gebruikt in de soundtrack van de film ‘Drive’, en het mag dan ook niet verbazen dat al de muziek van de band zo uit een film lijkt weggeplukt. Dansmuziek met een ziel en inhoud zeg maar.
Al snel kwam ook de knappe zangeres Ruth Radelet het podium opgestapt. Het mannelijke publiek viel meteen in zwijm door haar bedwelmende vocalen en charismatische verschijning. “Lady” en “Kill For Love” zijn dan ook twee killertracks, die moeiteloos het concertvolk in beweging brachten. De catchy popsongs met een donker randje volgden elkaar snel op, waardoor je steeds dieper en dieper in de wereld van Chromatics werd getrokken. Hoogtepuntje was het lang uitgerokken “These Streets Will Never Look the Same”, dat gezongen werd door de gitarist Adam Miller met behulp van een vocoder. De mix van soundscapes en een beat werkte aanstekelijk en de sfeer in de zaal werd nog zwoeler.
De nummers bleken in elk geval goed te passen bij één van de eerste echte warme zomerdagen.
Toen de eigen nummers op waren, toverde de band bovendien nog twee covers uit hun hoed. Een dansbare versie van Kate Bush’s “Running Up The Hill” en een prachtige ingetogen interpretatie van “Into The Black” van Neil Young. Gewaagd om van zo’n twee wereldnummers een geheel eigen bewerking te brengen, maar de band kwam er wel mee weg. In de bisronde kwam Radelet eerst alleen terug om een het heel intiem en kwetsbaar “Blue Moon” te brengen. Het publiek toonde echter weinig respect en bleef praten, waardoor de zangeres nogal ongemakkelijk stond te zingen. Gelukkig schroefde de band het geluid tijdens de laatste twee nummers weer op. De bisronde was misschien een beetje overbodig, maar vervelen deed het optreden nergens. Dit is muziek waarnaar je gerust een hele avond kan luisteren.
Glass Candy is een band die al sinds 1996 muziek maakt. Net zoals Chromatics maken ze een soort van moderne Italo Disco, maar dan met iets meer zin voor experiment. De groep bestaat enkel uit Jewels en zangeres Ida No, en is iets meer dansvloer gericht dan Chromatics. Slimme zet dus van de organisatie om ze na de hoofdact te programmeren, in plaats van ervoor.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ze is ondertussen al negen jaar actief in de muziekindustrie, heeft dit jaar haar zevende album ‘Unapologetic’ uit en verkocht wereldwijd reeds meer dan 100 miljoen platen, waarmee ze zich bij de best verkopende artiesten aller tijden mag rekenen. Met een verzameling Grammy, American Music en BRIT awards op zak en tientallen miljoenen volgers op divers sociale netwerksites zijn we er zeker van dat Rihanna geen uitgebreide introductie meer nodig heeft.
Toen bekend werd dat ‘Riri’ met haar Diamonds World Tour ook zou neerstrijken in de ‘diamond capital of the world’, Antwerpen, vlogen de kaartjes dan ook in een mum van tijd de deur uit. Naast de onvermijdelijke gillende tienermeiden was het een zeer gevarieerd publiek dat het Sportpaleis tot de nok vulde. In afwachting van de ster van de avond kreeg het publiek een stevige elektronische set voorgeschoteld van dj-duo We Are GTA uit Miami. Een aaneenschakeling van slopende beats, soms aangevuld met wat Nirvana of Jay-Z, werd begeleid door een mix van beelden uit arcadegames. Maar het werd al snel duidelijk dat dit niet het feestje was waar het publiek op zat te wachten.
Na meer dan twee uur wachten werd de zaal rond tien uur dan toch beloond voor haar geduld toen het zwarte gordijn dat het podium al een uur in mysterie hulde naar beneden viel. Rihanna, die ons gekleed in een lang zwart gewaad en met een froufrou tot net boven de ogen heel erg aan een roodharige Loreen deed denken, opende de show geflankeerd door twee Griekse standbeelden met het intrigerende “Mother Mary”. Het duurde echter niet lang vooraleer het hele podium oplichtte dat ons, getooid met marmeren zuilen en danseressen in standbeeldhouding, deed denken aan een Romeins badhuis of een catwalk in Milaan. Een eerste poging om leven in de zaal te blazen deed Rihanna met nummers uit haar laatste albums zoals “Phresh Out The Runway”, “Birthday Cake”, “Talk That Talk” en “Pour It Up”. Dit alles vergezeld van heel wat ass shaking en crotch tapping, wat er ons meteen aan herinnerde deze diva niet schuw is van wat seksuele innuendo.
Met “Cockiness (Love It)” en “Numb” volgde helaas een vroeg dipje waarbij het repetitieve ‘I’m going numb’ van Rihanna evengoed waar was voor het publiek. Na een kort muzikaal interval en kledijwissel keerde Rihanna, nu in witte lieslaarzen, terug naar haar Barbadiaanse roots en trok met een reggae-getinte mix van “You Da One”, “Man Down” en “No Love Allowed” de massa terug op gang.
Op de schermen boven het podium stond te lezen dat deze ‘good girl gone bad’ nog steeds ‘wanted by the FBI’ was. “Rude Boy” deed er nog een schepje bovenop en voor de eerste keer werd er uit volle borst meegezongen. Vreemd genoeg waren het niet de staanplaatsen, maar de hoogste balkons die als eerste aan het dansen sloegen op “What’s My Name”. Dit hoogtepuntje werd jammer genoeg gevolgd door het zoveelste interval, waardoor sommigen zich gingen afvragen of ze voor Rihanna of dan wel voor de gitarist gekomen waren.
Rihanna keerde terug in een sexy kill bill-achtig pakje en zette het podium letterlijk in vuur en vlam op de tonen van “Jump”, een bevel waar de zaal niet echt gehoor aan gaf. Een afwisselend door het publiek en Rihanna gezongen “Umbrella” werd gevolgd door een mix van “All Of The Lights” en “Rockstar 101” waarop de handjes Regi-gewijs massaal de lucht in gingen.
Riri legde het zoveelste contrast van de avond door deze explosie te laten volgen door een meer ingetogen en soberder deel. Ditmaal niet omringd door dansers en vuurwerk, maar alleen vanop een ronddraaiend platform dat veel weg had van de top van een toren uit ‘the Lord of the Rings’ zong Rihanna, gekleed in een lange rode jurk, ‘What Now,’ vocaal een van haar krachtigste momenten, ‘Loveeeeeee Song’, ‘Love The Way You Lie (Part II)”, ”Take A Bow”, “Cold Case Love” en “Hate That I Love You”. Alles samen zeker niet ontgoochelend, maar toch weer een domper op het feestje waar de zaal nu al meer dan een uur op zat te wachten.
Na nog een onderbreking en kostuumwissel – begint u het patroon te zien?- besloot onze sparkling diamond, nu gekleed in een glitterpakje, dan toch om nog een versnelling hoger te schakelen en het feestje, misschien iets te laat naar een hoogtepunt te brengen. “We Found Love”, ”S&M”, maar vooral “Only Girl (In The World)” en “Don’t Stop The Music” deden de zaal voor de eerste keer echt uit z’n dak gaan. Rihanna maakte tussendoor ook even tijd om haar Navy (zo noemen haar fans zichzelf) te begroeten, wat handtekeningen en high fives uit te delen en een man op de eerste rij te knuffelen. Riri stak daarna trots het blad omhoog dat de man vast had waar op te lezen stond ‘My dream is to hug you’.
Na anderhalf uur besloot Rihanna met 3Where Have You Been3 en velen konden het niet laten om toch even op hun horloge te kijken, want na zo lang wachten is negentig minuten muziek snel voorbij. Een Diamonds tour is natuurlijk niet volledig zonder de titelsong en in diamanten gekleed keerde Rihanna nog terug om vanop een uit de grond oprijzend platform de twee grootste hits van haar laatste album te brengen. “Stay” werd begeleid op elektrische contrabas en als allerlaatste nummer kreeg iedereen uiteindelijk waar ze een hele avond op hadden gewacht, “Diamonds!”
Een Rihanna-fan moet duidelijk wat geduld hebben, zowel voor als tijden het optreden. Waar een artiest als Rihanna zeker de hits en de podiumprésence heeft om een zaal mee te trekken in haar muziek en de boel op z’n kop te zetten, gebeurde dit vanavond helaas niet. De vele onderbrekingen en hier en daar onzuivere muzikale prestaties, maakten voor een gefragmenteerd, slordig en onpersoonlijk geheel. Spijtig en onverwacht voor een artiest en een productie van dit kaliber. ‘Shine bright like a diamond’ is de boodschap die we vanavond meekregen. Wij kunnen helaas niet nalaten om te besluiten dat de diamant die Rihanna nog steeds is, laat ons daar geen misverstand over bestaan, deze avond misschien toch wat extra gepolijst kon worden.
Organisatie: Live Nation
Dit album is een splinterbom. En met begrip en respect en een knipoog aan «Euroshima»... Het is een eerbetoon aan Snowy Red, de legendarische Belgische band uit de jaren '80, geleid door Micky Mike, die (te vroeg) in 2009 overleed. Het blijkt louter veel meer dan een tribute album te zijn. Het is een bloemlezing van de beste minimal wave muziek van ... de 21e eeuw! Waarom? Omdat Michael Thiel, alias Weyrd Son, de zoon van Micky Mike, dit tribute album via zijn gloednieuwe label, Weyrd Son Records, publiceert.
Hij wist jonge, frisse bands van overal bijeen te brengen om net nummers van zijn vader te coveren. Geen spoor hier van gevestigde bands uit de jaren 80, die het zelf konden coveren. Integendeel, het is een ongelooflijke selectie van kleine, veelbelovende alternatieve bands, die enthousiast aan dit unieke project hebben deelgenomen. De titel van het album, ‘_ever Alive’ zegt het duidelijk vanuit de Snowy Red titel ‘Never Alive’, om aan te tonen dat deze nieuwe generatie springlevend is.
We hadden de mogelijkheid om het album een paar dagen vóór de eigenlijke release te beluisteren en we waren echt verbaasd door de algemene kwaliteit van de compilatie. Alle 17 tracks zijn in het geheel vrij trouw aan de originele Snowy Red nummers, maar elke keer, herken je perfect de stijl van de 'cover band'. Het is verrassend en tegelijkertijd niet: Snowy Red's new-wave muziek, met zijn minimale synths, repetitieve vocalen en industriële / hypnotiserende sfeer, heeft het gros van de bands diep geïnspireerd.
Om het album te kopen :
BigCartel : http://weyrdsonrecords.bigcartel.com/product/_ever-alive-a-tribute-to-snowy-red
Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/.
Track-by-track-beoordeling:
Het album begint met een kort fragment van het oorspronkelijke “Never Alive” van Snowy Red; plotseling wordt het geluid vervormd en maakt het plaats voor de interpretatie van de uit L.A. afkomstige Bestial Mouths. Lynette Cerezo en Christopher Myrick hebben hun krachtige, apocalyptische, progressieve en witchy synth-punk stempel op de song gedrukt en het resultaat is verbluffend.
// TENSE // is een Amerikaanse band, oorspronkelijk uit Houston, die helaas onlangs is ontbonden. Shari Mari heeft beslist een nieuwe project, Boan, te vormen. Op dit nummer, geeft Robert Lane een EBM, Suicide-achtige behandeling aan het nummer «Deep Desire», met veel vocal effects en de typisch karakteristieke trekjes van z’n // TENSE //. Sleazy!
We blijven in de VS met Strange Powers, het project van Josh Powers. Afkomstig uit Denver, weeft hij een macaber sfeertje rond «Sinkin 'Down» en het klinkt erg witchy!
De grootste hit van Snowy Red, «Euroshima (Wardance)», krijgt zijn opsmuk dankzij Scorpion Violente, de synth-punk act uit Metz, in Frankrijk. De sound is minimaal, vuil en sleazy, gebruikelijk van deze unieke band; de sfeer is die van een soort SM-discotheek met psyche trance muziek: een geweldig moment!
Iets verderop dan … Mushy, dwz Valentina, de cold-wave zangster / componiste uit Italië, creëert een prachtige etherische en romantische sfeer met haar cover van «Baby Tonight» en geloof het of niet, je hebt echt de indruk dat het nummer eigen uniek uit haar repertoire komt. Leuk!
Een ander duo dat helaas een paar weken geleden uit elkaar ging is Violet Tremors. Hun opname van «It's So Good» is verbazingwekkend, met vintage synth geluiden, een zeer sterke beat en dominante sensuele vrouwelijke vocale van Jessica White en Lorene Simpson.
Dan volgt de versie van «Nowhere» door Mirror Mirror, een New-Yorks duo bestaande uit David Riley en Ryan Lucero. Het is een complete dancefloor killer! Bekijk hier de video : http://www.youtube.com/watch?v=R6Pnr69AjG0& .
«The Long Run» door Meddicine, klinkt totaal ontwricht. Het Engels éénvrouwsproject is gespecialiseerd in stoorzender noise-pop en industriële soundscapes. De muziek hier kraakt en knarst en klopt en zoekt zijn weg zijn weg door oude synth sounds, gedragen door een mysterieuze zegzang. Zeer experimenteel en spannend!
«Breakdown» was een new-beat hit voor Snowy Red, door Micky Mike , Carol en Boubou gecomponeerd . Hier wordt het door Nove Mura geïnterpreteerd, het soloproject van Lawrence Pearce, een EBM componist die in LA woont, en ook in // TENSE // speelde. Deze versie klinkt krachtig, door de drums en een enorme bass riff. Jessy Champagne, uit The Jewels of the Nile, ondersteunt het door haar vrouwelijke vocals. Noteer dat Jessy net een nieuw project heeft opgericht met Robert Lane uit // TENSE // .
Het tweede album begint met de cover van «Euroshima (Wardance)» door Revelator, het soloproject van Ben Chisholm, de partner van Chelsea Wolfe. In vergelijking met Scorpion Violente, klinkt de song hier meer ambient en elektronica georiënteerd. De zang wordt verzorgd door Freddy Ruppert, uit de band Former Ghosts. Bekijk de video hier : http://youtu.be/nteMrug9Z1Y.
De cover «Lies In Your Eyes» door Animal Bodies is gewoon een hit! We horen een ongelooflijk aantrekkelijk ritme dankzij de sequencer baslijn en pakkende drums. De band uit Vancouver zet zijn stempel op het nummer met schelle gitaar licks en een dominante zang. Voor mij is dit duidelijk het beste nummer van het album. Beluister het op Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/track/lies-in-your-eyes.
Newclear Waves, het project van Alessandro Adriani (Mannequin Records), biedt een techno-hypnotiserende versie van «Blood Blood Blood». De kleine, bijna kinderlijke melodie gecomponeerd door Micky Mike is hier aangepast in een veel lagere toon en krijgt een heel ander gevoel, dreigender en meer mysterieus.
Vreemd genoeg is Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van Micky Mike, de enige Belgische muzikante op deze tribute. Deze track is trouwens haar eerste officiële release. Ze is ook lid van Simi Nah, en ze wordt op die manier geholpen door Scuzzy, Simi Nah's muzikant en producer. Een familie kwestie dus! En het resultaat is de moeite: een sterk geluid en EBM tunes . Safyée blijkt een echt talent als zangeres! Leuk!
De eerste track van de ommezijde deel II , is er een van de New-Yorkse band Led Er Est. Een bepalende band binnen de minimal wave scene. Hun licht pop-georiënteerde sound past perfect bij «A Picture». Hier vinden we de klassieke ingrediënten die deze band zo uniek maken, met analoge synths, vintage drummachines en een slepende, Robert Smith-achtige stem van Samuel kK. Leuk ...
Een andere versie van «Breakdown» wordt verzorgd door Bright Future, een uit Brooklyn elektronische band met zanger / gitarist / producer Frank Midnite . Midnite heeft het ritme hier vertraagd en de new-beat hit omgezet in lo-fi, filmische soundscapes, met samples en opnames. Raar maar interessant ...
Marburg is een project van een artistieke groep gevestigd in Polen, Ebola Collective. Hun sterke DIY ethiek wordt gebracht in een zeer experimentele versie van «Nowhere», waarop de vocalen als boze kinderen klinken. Bekijk de video van dit nummer hier : https://www.youtube.com/watch?v=_NkzYv_ptyo.
Het Tribute album sluit mooi met een meer dan 7 minuten versie van «So Low» door Deathday, de band van de broers Alex en Giovanni Guillen (uit Los Angeles). De sfeer is 100% cold wave en leunt aan shoegaze, met een Pink Floyd zangpartij. Midden het nummer hoor je een sonische progressie, die eindigt in een lawaaierige paroxysme. Een geweldig einde!
Noteer dat deze Tribute album in een zeer mooie, arty diepzwart gatefold wordt geleverd. Het is enkel beschikbaar op vinyl: 2x12 "(180gr) grijs / gelimiteerd in 500 exemplaren hand-genummerd . De eerste 125 exemplaren worden geleverd met een gratis getekende poster. De mastering gebeurde door Scuzzy (van Simi Nah) op de AtOMiC Studio in Oostende. De prachtige cover art werd verstrekt door de New-Yorkse kunstenaar Betsy VanLangen.
In een notendop: een prachtig dubbel album en een echte must-have voor alle liefhebbers van new-wave en minimal wave.
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Le Seul Elément is het soloproject van Matthieu Pellerin uit Frankrijk. Z'n muziek omschrijft hij als een mix van klassieke piano, noise, ambient, post rock en drum. Op internet lijkt hij een geest te zijn, en dit weerspiegelt zich sterk in z'n muziek die los van bovenstaande abstracte omschrijving iets erg dreigends heeft.
Matthieu is een creatieve ziel, en dat merk je wanneer je Le Seul Elément live ziet. Achter het scherm van een witte kubus waar visuals op geprojecteerd worden speelt Matthieu z’n schaduwspel. Hij speelde twee avonden als headliner op Dunk!festival en bracht vorig jaar een mini cd uit waar twee nummers van ongeveer een kwartier op staan. Hij titelt deze 'Gin Pleos part 1 en 2'.
Gin Pleos part 1 begint met een huilende wind die danst met klassieke pianostukken, heel langzaam als een wals over een vloer van verdriet. Na enkele minuten raast de storm en haalt de piano hard uit tussen de zachte stukken door. De sfeer wordt grilliger, en met elke seconde lijkt de dreiging uit te breken tot het punt waar de piano uitdooft en de drum en noise de bovenhand nemen. Halverwege het nummer wordt het windstil, lijkt de raas alles te hebben weggeveegd van wat menselijk was, en lijkt de natuur overwonnen te hebben. Langzaam komt de piano terug in het nummer en lijkt ze getransformeerd te zijn in een lichtere beweging dan voorheen. We krijgen meer melodie dan noise, meer vloeiende overgangen. Maar ook dit duurt maar even, want stilaan komt de expressie van zwaarte terug in het nummer , deze keer vermengd met de zachte melodie halverwege opgebouwd. Uit het niets komt een gemaskeerde stem een soort van bezwering uitspreken. Het verhaal van ‘Gin Pleos part 1’ eindigt zoals het begon.
In ‘Gin Pleos part 2’ begint de piano met diepe tonen afgewisseld met zachte tonen waar de stilte tussenin de eindeloze leegte lijkt te symboliseren. Eenzelfde beweging van zacht naar zwaar gebroken door een vloeiende melodie vinden we ook in het tweede nummer terug. Na ongeveer zes minuten begint alles meer onrustig te worden, en waarschuwen drum en noisesamples dat onheil dreigt. Heel even duurt dit samenspel van simultane beweging om uit te doven in een absolute stilte die enkele seconden duurt. Deze stilte is echter voorbode van de orkaan die langzaam aan ontwaakt uit een diepe slaap. Het eerste stuk wordt hernomen terwijl Matthieu met een boodschap van onnoembare kwaadheid erdoorheen praat. Net voor het nummer eindigt komt de drum het tempo versnellen, de stem krijgt een bijna agressieve toon en alles wordt naar een hoogtepunt gebracht.
Matthieu brengt op z’n minst interessante muziek, waar stilte een belangrijk onderdeel van is. Het is muziek die zowel adem geeft als neemt.
Je kan Le Seul Elément beluisteren via deze link: http://leseulelement.bandcamp.com/
Lees zeker ook het interview met Matthieu Pellerin die meer vertelt over het tot stand komen van Le Seul Elément, zijn dromen en drijfveren.
Le Seul Elément komt samen met Treha Sektori en Syndrome in Dok Noord 5L op 21 september. Meer info over dit evenement vind je terug op facebook.com/alteregovzw
We have seen you playing live at Dunk!festival and were pretty blown away by your performance. But when coming home there wasn’t a lot to find about Le Seul Elément on the internet. Is this a conscious choice to stay low profile or are there other reasons for that?
First of all thanks for the compliment, and no, it isn't a conscious choice. I’m just too lazy for this kind of stuff, I'm very bad in communication but things are moving on. There will be a pretty website soon!
We hear classical piano pieces in a progressive form being combined with noise samples and heavy drums from time to time. How would you describe your music and what do you hope to bring with your music?
I try to make an alliance of two important things to create my music; beauty and power.
Generally, piano for emotional times and noise and drum to bring the power. When I'm listening to strange sounds in a song I'm confined, locked, wondering. It reminds me of sad things but when the music is evolving, when it grows, when strength comes to transform the music in pure violence, my sadness transforms. I try to describe this process in my music and transform the strongest emotions into sounds.
I play alone, so the music is repetitive (I’m playing with a looper, rarely with melodic sequences), as well as progressive, a little “tribal” even because I like ternary rhythm. I’m actually not pianist but a drummer!
I don't really want to bring anything with my music, just express my feelings but, it's true, I'm happy when people say to me they like it. I always try to give different shows, I always want to create different things, because in music it's often the same; guitar, bass and drum...
I come from the punk/hardcore scene, and for me, it wasn’t satisfying anymore. It's the same for post rock music. Too many bands are identical, they have the same way to choose instruments, effects and ways of writing songs. I wanted to create a wall between me and the audience. It felt as my duty to conceive an iconoclast artistic project!
What does Gin Pleos mean for you as it is a non existing word? How did you come up with the name?
Gin Pleos was the name of an old song of me. The creation of the songs on the EP were really different but always during night, and always when I felt sad. The EP speaks about a switch in life, and I wanted to take this title to symbolize that. You can listen to the old song via http://www.myspace.com/number1ambiance1
Which artists have inspired you to make Le Seul Elément sound like it sounds now?
First of all William Sheller (“Epure” is the most beautiful album I ever heard..) and many other artists like Neurosis, Phillip Glass, Paris Violence, Joy Division, Kate Bush and some other bands in the crust, hardcore scene..
What inspires you in life general?
I'm inspired by strong emotions, changes that are part of life, complexes and distorted visions of hurt persons.
What are the lyrics about at the end of Gin Pleos part 1 &2?
It's the speech of the person pictured on the cover. Gin Pleos is the story of the last part of the life of this man. He thought he had a good life, straight, square, normal.. but then realized he could have been a better person, and live more with and for others. This remembers him that he's going to die without having known real love, without feeling true compassion. So he becomes mad, and has a dream, the dream to get another chance, a chance to be 25 years old again. The speech expresses this new thinking.
Are there plans to bring out a full album?
Yes! I'm entering the studio in two weeks, so a full album release will be available in september I hope.
Who did the artwork for the cover?
It's Pierre Weird from Metz, a great drawer!
What are your ambitions with Le Seul Elément the forthcoming year?
It’s my dream to create a band with Le Seul Elément with strings, two drums, guitars... And I 'm going to try and work more on my presentations.
.:::Le Seul Elément will play a live show on 21 september at Dok Noord 5L, Gent together with Treha Sektori and Syndrome. More information about this show can be found on www.facebook.com/alteregovzw
Een goed bewaard muzikaal geheim is het Canadese duo Jack Lasek – Olga Goreas, die in een kleine tien jaar nog maar toe zijn aan hun vierde full cd . Ze creëren een atmosferisch klanktapijt door puike, pakkende, etherische melodieën, traag, slepende dromerige ritmes en smachtende gitaarerupties, gedragen door gevarieerde, wisselende zweverige mannelijke en vrouwelijke vocals. Voor een handvol songs smelten we , “46 satires”, “People of the sticks”, “At midnight” en “Colour your light in” . Een paar fraai staaltjes zijn het, die mooi uitgewerkt, uitgesponnen zijn in het genre, en melodie – sfeer – en effects close houden !
IJsland roept meteen bands op als Sigur Ros, Björk en Mum, door hun eigen karakteristieke unieke klanken en beelden. Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson zijn nu een beetje de opkomende namen.
Olöf Arnalds is uitgegroeid tot één van de opmerkelijkste sing/songwriters en is op de nieuwe plaat van IJslandstalige nummers naar Engelstalige nummers overgestapt .
Haar toegankelijke innemende hemelse pop refereert aan Joanna Newsom , waarbij we intieme betoverende fluisterfolk horen , gedragen door haar breekbare stem . Songs van een verheven schoonheid door het akoestisch gitaargetokkel , de harp , die een dromerige, sprookjesachtje elfensfeer ademen.
De factor emotionaliteit verhoogt gezien de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht zijn samengebracht.
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley heeft na jaren uiteindelijk haar debuut uit . De 25 jarige blondine , dochter van de bluersrockende hero Chris Whitley heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook solo wekte ze nieuwsgierigheid op door een handvol elegante, sobere nummers , deels terug te vinden op dit langverwachte debuut .
We hebben te maken met doorleefde rootsrock/americana , die invloeden van soul/jazz/gospel toelaat . De songs op haar plaat variëren, en klinken sfeervol , broeierig en intens spannend . Op die manier gaan we van een cleane “Irene” , naar een ingenomen “Pieces”, een sfeervol dromerige “Need your love” en “Breathe you in my dreams” tot het sobere “Morelia” en “Oh the joy” .
Niet alle nummers zijn even sterk , en dat hoeft ook niet , maar wat we weten is dat hier talent, gevoel en emotie schuilt.
Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.
Er is nogal wat buzz geweest de laatste maanden rondom die geweldige debuutplaat van Savages. Maar u moet weten dat er ginder in de UK nog zo een postpunk meidengroep rondloopt die een straffe door de eighties beïnvloede plaat heeft gemaakt.
Wax Idols is de naam van de band en ‘Discipline + Desire’ is al hun tweede album. Het eerste ‘No Future’ was een plaatje die een pak snerende punksongs in petto had, deze keer gaat het meer richting postpunk met flarden Cure, Slits en nog maar eens Siouxsie & The Banshees. Frontdame Hether Fortune, drijvende kracht achter Wax Idols, neigt zelfs in de meer poppy songs naar Chrissie Hynde (”Dethrone”) en naar het meer gedreven werk van The Bangles (“The Cartoonist”). Bovenal is het een dame met pit die een stel overtuigende songs bijeengeschreven heeft.
Al haalt ‘Discipline + Desire’ net niet het adrenalineniveau van ‘Silence Yourself’, Wax Idols is een stel meiden die veel meer verdienen dan zomaar in de schaduw van Savages te lopen.
Wolf People is ook weer zo een groepje die de retro politie op bezoek heeft gehad en op geen enkele overtreding betrapt werd. Ze draaien, net als op voorganger ‘Steeple’, de klok maar liefst een veertigtal jaren terug en laten zich hier geregeld op een Jethro Tulleke betrappen. Toch klinkt het alweer fris en dat omwille van de diverse muzikale vernuftige ingrepen, fijne hoogstandjes en welgekomen afwisselingen.
De songs zijn fris en complex tegelijkertijd. U moet al wat hippie voer kunnen verdragen (beetje prog rock, snuifje psychedelica, streepje blues, geutje folk) om dit te appreciëren, maar u zal merken dat er hier hele mooie dingen worden geserveerd. Er wordt nooit over de rooie gegaan en ellenlange songs en solo’s van een kwartier worden wijselijk geweerd. Gebeurlijk worden de gitaren eens wat harder gezet en dan komt Black Sabbath aan de oppervlakte piepen.
Back to the seventies, dat is duidelijk!
Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.
Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.
Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.
We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.
SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bauhaus werd ontdekt in 1982, door de clip in het begin van de cult film ‘The Hunger’. De groep speelde achter een hek "Bela Lugosi's Dead" in een decadente punk party. Opgericht in 1978 Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, lag de band tijdens zijn korte carrière aan de basis van een vernieuwende stijl, wavegothic rock, een mengeling van punk en glam, in combinatie met dramatiek, donkere sounds , die een sfeer ademen van vampier films van de jaren '30. Toen de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich dan op een solo carrière, die wisselend was . Acht albums volgden, die door een veel breder scala van stijlen gekenmerkt werden . Onder Bauhaus kwam hij nog twee maal, eerst in 1998, en dan in 2005-2006, onder andere met Nine Inch Nails, met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateerden van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten; hier lag onenigheid tussen de bandleden aan de basis. Dus waren we echt benieuwd wat dit concert kon betekenen in het kader van een tribute tour (‘Mr Moonlight Tour’) naar aanleiding van de 35ste verjaardag van Bauhaus.
Als de charismatische zanger het podium opkomt, wordt hij begeleid door Mark G. Thwaite, zijn trouwe gitarist (ex-The Mission), bassist/violist Emilio Chine en drummer Nick Lucero. Hij draagt een fluwelen jas en een lederen broek, inderdaad, een perfect 'dark glam' look. Natuurlijk zie je dat hij al 55 jaar oud is, maar in de vocale prestaties als in z’n houding, is hij nog steeds in topvorm !
De band begon zachtjes met “King volcano”, een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Dan is het "Kingdom's Coming", een compositie die ook door een twaalf-snarige gitaar gedomineerd werd en die verwijst naar een van de belangrijkste referenties van de zanger, David Bowie.
Maar die relatieve rust was van korte duur want dan kwam de stormachtige "Double Dare". Een song gekenmerkt door de intrigerende metal bass riffs, die refereren aan Killing Joke of Black Sabbath. De Ancienne Belgique was niet volledig gevuld maar de temperatuur steeg al heel snel. De bijzonder wilde zangpartijen werden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd. Een geweldig meesterschap , waarbij hij voortdurend instructies gaf aan de sound engineers aan de zijkant van het podium. Karakteristiek zijn mans vocale capriolen en stemvariatie; een diepe bariton stem die je doet bevriezen in de lage tonen en die in de hoge tonen durft te ontploffen.
Later, bij "In de Flat Field", kreeg het publiek de kans zijn enthousiasme te tonen; hier en daar zagen we de eerste 'mosh pits'. Murphy verdiepte zich in de Bauhaus catalogue , wat juweeltjes opleverde als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges". Na "Too Much 21st Century", het enige nummer van het album "Go Away White', was het tijd voor de tweede grootste hit van de groep : “Kick In The Eye”. De bijna funky/disco bass van Emilio Chine bood een onweerstaanbare groove, gesierd door de elegante bewegingen van Murphy.
Murphy gaf ons vervolgens zijn eerste solo-compositie, namelijk het prachtige lied "A Strange Kind of Love", die hij ook op akoestische gitaar speelde. De instrumentatie, middenin , werd niet op de trompet uitgevoerd , maar, erg leuke verrassing, door Chine op viool. En aan het einde zong Murphy een fragment uit “Bela Lugosi’s Dead” op de tunes van de ballad. Een logisch stap naar dit meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De muzikale interpretatie was gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zong in koor met Murphy: “White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead “. Een mooi moment en een prachtige lichtshow. Bekijk de video hier : https://www.youtube.com/watch?v=Q6aG2SOi7y4
Vanaf dit moment was het een opeenvolging van hits, zoals “The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draaide, en bovenal, de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke naamwaardige 'dark' fuif. Een onweerstaanbaar ritme en tijdens de chorus richtte Murphy de microfoon naar het publiek, dat met verve mee zingt. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan , was percussief en speelde melodica, schreeuwend 'Rastafari !': 100% dub-reggae! Herbeleef het moment hier : https://www.youtube.com/watch?v=Y438PkfHpAs
Dan werden we tijdens "Stigmata Martyr" aan de grond genageld , terwijl "Dark Entries" direct een pogo triggert. Hier speelde Murphy op elektrische gitaar. Raar genoeg voegde Murphy een cover van Dead Can Dance toe, “Severance”, trouwens het laatste nummer van de set. Een twijfelachtige keuze, want helaas daalde de sfeer een beetje in dit sleutelmoment.
Tijdens de eerste encore speelde Murphy het prachtige “All We Ever Wanted Was Everything'”, waar Emilio Chine de viool als een bas gebruikte, en zijn tweede solosong, “Subway”, een atypische song, nogal trippy, gedomineerd door synth-waves . Ten slotte kwam een laatste explosie met “Ziggy Stardust”, song van Bowie , die Bauhaus een tweede leven toebedeelde .
De tweede encore wordt geïnitieerd door een a capella versie van "Cool Cool Breeze", de verborgen titel uit de EP ‘Recall’ van Peter Murphy (1998) gevolgd door een beklijvende “Hollow Hills”, een goddelijke verrassing en één van mijn favoriete nummers. In bijna volledige duisternis hoorde je het sombere, dreigende geluid van de bas. Murphy speelde een spel van licht en schaduw door een draagbare neon die hij in zijn hand hield. Opnieuw een magisch moment. Bekijk de video hier https://www.youtube.com/watch?v=4dyXBk7U7rg . Als allerlaatste nummer speelde Peter Murphy een uitstekende "Spirit", uit het album ‘The Sky's Gone Out ... ‘ van Bauhaus.
Na het concert, hoorden we niets dan lof. 'Geweldig concert!' of 'Murphy is undead!' En het was duidelijk dat de fascinerende zanger volledig geslaagd was in zijn missie. Muzikaal was het perfect, meer nog : de 'godfather of goth' toonde aan dat hij vol energie en motivatie was om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds ‘de prins der duisternis’ ...
In het eerste deel gaf Kiss The Anus Of A Black Cat, de Belgische band onder leiding van Stef Heeren, een prachtig concert. Zijn folk / darkwave muziek met tribale accenten doet denken aan 16Horsepower door de stem à la David Eugene Edwards en aan Sisters of Mercy door de geweldige gitaarpartijen. De groep, waarvan de naam is afgeleid van een heksenritueel, wil ik graag volledig zien bij een volgend concert !
Ik hoop dat ze dan hun podiumprésence kunnen verbeteren, o.m. door projecties bijvoorbeeld! In ieder geval, een zeer, zeer leuke ontdekking. Bekijk het nummer "Take My Word As Gospel" hier : http://youtu.be/f7z08x8T4Ps
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-03-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-03-06-2013/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel
Neem ook een kijkje naar de pics , een paar dagen later op 6 juni in de Effenaar Eindhoven van beide artiesten
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-06-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-06-06-2013/
Organisatie : Effenaar, Eindhoven
Nederlands 
Français 
