Het Schotse trio Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil hebben al een pak platen uit en werken hier gestadig aan hun carrière . Ze trakteren ons op een gevarieerde dubbelaar , ‘The land at the end of our toes’ - ‘The sand at the core of our bone’. Het oorspronkelijke album ligt als een ‘deluxe edition’ . Hun mainstreampop klinkt gevarieerd , is uitgebalanceerd en bevat een gedoseerde balans bombast en progrock; snedig , gedreven en slepend, spannend materiaal dus. Er is ruimte voor enkele ballads.
We noteren hier geen echte tegenvallers, maar een reeks boeiende broeierige rocksongs ,en dan kom je uit op de kwaliteit van de single “Black chandelier” , “Sounds like balloons” en “Different people” (gitaarrifs, sterke drum en krachtige heldere stem). Of een song met bagpipes , “Stingin’ belle”, die hun verleden verraadt .
Na al die jaren is Biffy Clyro nog steeds bij de leest en klinken ze als zichzelf!
Het is nu wel heel duidelijk dat The Killers, ooit een vinnig bandje, al hun pijlen gericht hebben op de stadions en grote festivalpodia. Ze hebben met ‘Battle Born’ een plaat uit die stijf staat van de Las Vegas kitsch en waarop een opgezwollen sound het gebrek aan goede songs moet verdoezelen.
In Vorst pakten ze uit met een bombastisch geluid, een kitscherige show en een jukebox verpakking voor quasi al hun songs. Het moest en zou een feestje worden waarbij gretig (onophoudelijk zelfs) in de handjes werd geklapt worden en volop werd meegezongen. Niets voor ons, want wij gaan doorgaans naar een concert om een lekkere pot rockmuziek te horen, karaoke is nooit echt ons ding geweest. Het gros van het volk had er blijkbaar helemaal geen erg in en vond alles fantastisch, ook al was het geluid, zeker in het begin van de set, van een erbarmelijke kwaliteit.
Wat voor een brompotten zijn wij eigenlijk om een luid meejuichende menigte tegen te spreken. Het volk kreeg immers wat het wou, een goed geoliede hitmachine, een razend tempo en een bedrijvige frontman Brandon Flowers die Regi- gewijs de mensen in de juiste sfeer bracht. We hadden bij momenten het gevoel dat we hier op een Ketnet happening waren.
We moeten The Killers wel toegeven dat ze onmiddellijk in hun opzet slaagden, want het boeltje ontplofte al meteen met als startschot één van hun grootste prijsbeesten “When You were young”, een song die nochtans erg leed onder het gevreesde bunkergeluid van Vorst Nationaal, doch wij waren blijkbaar de enige die daar last van hadden. Een handvol melige songs uit die nieuwe plaat wakkerden ons sceptische gevoel alleen maar aan en toen The Killers een botsauto-versie van “Shadowplay” brachten, compleet met imposante lichtshow, hadden ze het bij ons helemaal verkorven. Als Ian Curtis zou gehoord en gezien hebben wat ze hier met zijn song aanvingen, hij hing zichzelf nog een keer op.
Van dan af hoefde het voor ons niet meer, the Killers speelden nog een resem hits en het publiek werd alsmaar uitbundiger, maar wij gingen de toog opzoeken, kwestie van onze frustratie door te spoelen want wij hadden echt wel hoge verwachtingen van dit concert (hoe onterecht hoopvol een mens soms kan zijn).
The Killers waren vanavond een circusact, geen rockgroep …
Neem gerust een kijkje naar de pics via Universal Music
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-17-06-2013/
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse rockers van 3 Doors Down zijn momenteel bezig aan hun Europese tournee, vanavond hielden ze halt in onze hoofdstad om de Ancienne Belgique vakkundig vol te laten lopen.
Vooraleer Brad en de zijnen de avond op gang trapten kregen we het Zuid-Afrikaanse Prime Circle voorgeschoteld. Deze vijf jongens uit Johannesburg kregen in een mum van tijd de zaal naar hun hand gezet. Het enthousiasme en zelfzekerheid straalde af op een publiek die de band uitgelaten onthaalde. Hun muziek die in de zelfde lijn lag als wat bands als Nickelback te berde brengen werd dan ook zeer gesmaakt. Kortom de jongens deden wat ze moesten doen en kregen de AB meer dan opgewarmd.
Toen de lichten gedoofd werden en de spanning steeg galmde de intro van 3 Doors Down door de speakers. Als opener kozen ze “Time Of My Life”, een song waar ze duidelijk mee maakten dat ze gekomen waren om te rocken. Snedige gitaren zijn duidelijk hun handelsmerk en hun ‘wall of sound’ staat er nog steeds. De band kon moeiteloos overtuigen, gaf de indruk nog steeds heel goed op elkaar ingespeeld te zijn, wat ze wisten vol te houden tot de laatste noot.
Live weten ze zich nog steeds meer dan staande te houden en op de zangcapaciteiten van frontman Brad Arnold valt er dan ook weinig iets aan te merken.
De band bewees dat ze met “Here Without You” een ijzersterk nummer in huis te hebben waar het publiek moeiteloos de zanglijnen over kan nemen. Ze verrasten ons met “Symphony Of Destruction” een cover van Megadeth. In hun set maakten ze ook plaats voor het spelen van drie nieuwe nummers, één daarvan was “One Light”.
Bissen deed de band met “Kryptonite”, het nummer waar ze in 2000 een doorbraak mee forceerden. Met “When I'm Gone” hielden ze het na een goed uur voor bekeken. We hadden wel een iets langere show verwacht maar we moeten toegeven dat we een zeer strakke show gepresenteerd kregen die ons met een goed gevoel huiswaarts deed keren.
Set list: 1) Time Of My Life 2) Duck And Run 3) It's Not My Time 4) The Road I'm On 5) Away From The Sun 6) Let My Go 7) Goodbyes 8) Loser 9) There's A life 10) Landing In London 11) One Light 12) Here Without You 13) Believer
Bis: 1) Kryptonite 2) When I'm Gone
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/3-doors-down-15-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/prime-circle-15-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bij de laatste passage van Sonic Youth in de AB hadden we al een beetje het gevoel dat de sleur in de groep zat. Het combo had met ‘The Eternal’ nochtans een schitterend werkstukje gemaakt maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat ze op het podium half op automatische piloot stonden te spelen. Hoe erg we dat ook vonden, het was misschien wel het moment om de stekker er uit te trekken.
Na zijn breuk met Kim Gordon is Thurston Moore niet bij de pakken blijven zitten en heeft hij met Chelsea Light Moving een denderend nieuw plaatje gemaakt die de gruizige sound van zijn voormalige band niet trachtte te ontlopen. Waarom zou hij ? Het is zijn sound!
En kijk, met zijn nieuwe band lijkt het wel alsof Thurston Moore herboren is. Chelsea Light Moving speelde met de spontaniteit en onbezonnenheid van een beginnend groepje. Moore heeft de jonge punk in zichzelf teruggevonden, zijn songs klonken alsof ze ter plaatse werden uitgevonden, vuil, rammelend, snerend en noisy. Er werd gretig buiten de lijntjes gekleurd en naast de pot gesmost, net als Sonic Youth in hun prille beginperiode. Moore’s gitaar kraakte, scheurde en piepte langs alle kanten, de distortion en feedback maakten overuren. De hel voor muziekpuristen die alles netjes en opgekuist willen hebben, de hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur.
Dit was een vlammende live set waar grunge, punk en noise elkaar tegenkwamen en er hevige vonken uitspatten. Na een dik uur hielden ze het al voor bekeken, niet verwonderlijk als je weet dat ze nog maar één plaatje uit hebben, en bovendien sierde het Thurston Moore dat hij zich niet liet verleiden tot het spelen van Sonic Youth songs. Hoedje af.
Hier stond echt een nieuwe band op het podium, met de gedrevenheid en het enthousiasme van jonge punks.
Chelsea Light Moving zal nog eens de gitaren komen geselen op het Cactusfestival deze zomer op 12 juli 2013. Niet te missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/chelsea-light-moving-13-06-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Drie lange jaren was het wachten op een nieuwe plaat van Cocorosie. De geflipte zussen Casady doen nu al vijf albums lang gewoon waar ze zin in hebben en brouwen een bezwerend mengsel van opera, folkpop, elektronica en hiphop. Bovendien kijken de zusters niet op een verkleedpartijtje meer of minder en neigden optredens vroeger soms meer naar performance. In een niet uitverkochte Aéronef kwamen ze ‘Tales of a Grass Widow’ voorstellen, hun tot nu misschien wel meest volwassen album. Minder complex maar evenwel zonder daarbij aan eigenheid in te boeten.
De show begon duister en goed met "Child Bride". Beatboxer Tez zette meteen de toon en Sierra drapeerde er wondermooi haar operastem omheen. Wanneer ook Bianca invalt zit de sfeer meteen helemaal goed. "End of Time" en " Harmless Monster" drijven op dezelfde ingetogen en melodieuze sfeer en twee prachtige en unieke stemmen die door vooral piano, bas, beatbox en harp worden begeleid.
"Tearz for Animals" klinkt live, en dus jammer genoeg zonder Antony Hegarty, anders maar daarom zeker niet minder overtuigend. "After the Afterlife", op plaat nu niet meteen mijn favoriet, en single "Gravediggress", wel een favoriet, zaten perfect. Op die manier waren bijna alle topnummers van de nieuwe plaat wel al opgesoupeerd. Na het opereske "Ana Lana" was het tijd om van kostuum te wisselen dus mocht Tez ons onderhouden met zijn beatboxkunsten. Net lang genoeg zodat de dames hun fluo bikini's konden aantrekken en de show meteen ook een andere richting uit te sturen.
Wat volgde was een wat onsamenhangend half uur van oudere nummers, die met enkel de beatboxer als beat toch echt wat schwung en diepgang misten, en wat van het mindere nieuwe materiaal. Net als de dames hadden deze songs weinig om het lijf en zoals ook op de albums kan men de hoge verwachtingen niet heel de tijd inlossen. Ook beatboxer Tez leek stilaan uitgeboxt en Bianca trok een steeds langer gezicht. Voor 'frontvrouw' Sierra kon de pret echter niet op en onder haar leiding stond de band weer op. Net op tijd werden "Fairy Paradise" en "We Are on Fire" ingezet en ze kreeg de rest zelfs zo ver om er nog een meer dan geslaagde bisronde aan vast te knopen met de ingetogen pracht en praal van "Teen Angel", de topper "Werewolf" en feelgood afsluiter "Happy Eyez".
De meer ingetogen stijl van ‘Tales of a Grass Widow’ blijft dus ook live mooi behouden. De kinderinstrumenten hebben meer en meer plaats geruimd en in ruil krijgen we een pak meer beatbox. Geen slecht woord over de prestaties van Tez, maar halverwege kon de set wel een wat zwaardere beat gebruiken. De bezwerende stemmen van Cocorosie en het authentieke universum waar je je een hele avond lijkt in te bevinden maakten dat echter ruimschoots goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cocorosie-12-06-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Yeezy Yeezy how you do it huh? Hoe volg je My Beautiful Dark Twisted Fantasy op? Hooguit Kanye’s beste werk, geprezen door de hele muziek wereld. Maximum scores links en rechts…. Well, you just make something like Yeezus, baby.
Wil je een nieuwe Twisted Fantasy horen? Nope. Wil je een nieuwe 808’s and heartbreak? Nope. Wil je een nieuwe Graduation? Nope. Yeezus is NIETS als zijn vorige albums. De enige vergelijking die ik gepast vind voor het nieuwe album is dit: Yeezus is de crack baby van een nog donkere Twisted Fantasy en 808’s and heartbreak on cocaine.
Van in het begin word je bij de keel genomen en tot het einde omver geblazen door de rauwe, chaotische, dreunende beats van ‘Ye en zijn team. Ja, er zit een heel team achter Kanye. Daarbij hoort niemand minder dan Daft Punk bij, die vooral de eerste drie songs voor hun rekening nemen. Zoals “I Am A God”. Later hierover meer. Rick Rubin, legendarische producer, gekend van Beastie Boys, Rage Against The Machine, Adele, Red Hot Chili Peppers.. kwam drie weken voor de release nog eens alles onder handen nemen als executive producer. De Schotse Hudson Mohawke van TNGHT, Mike Dean en nog enkele onbekende diamanten van de industrie.
Het album zit vol met hoogtepunten en is zo goddamn intens. Het is zeer moeilijk om een algemeen beeld van dit werk te geven. Kanye heeft hier gedaan wat HIJ WIL. Hij is het beu naar de corporaties en labels te luisteren. Fuck conformisme, weet je wel? Hij wil vooral zichzelf blij maken en om in dat proces een paar mensen teleur te stellen kan hem geen fuck schelen. Dat verklaart de sound van het album. Het is tegendraads, een schreeuw om iedereen wakker te schudden. De korte, simpele rhymes, zullen velen weer als terecht kritiekpunt zien op het album. Maar ze passen net. Met deze over the top beats kan je heel moeilijk de lyrische rijmschema’s bovenhalen en zorgen dat mensen ze verstaan. Het zijn juist die enorme beats, hand in hand met de zeer quotebare lyrics, die je moeten verbazen. Kijk maar hoeveel mensen “You see there’s are leaders and there’s followers, but I rather be a dick then a swallower”, van ‘New Slaves’ zullen getweet hebben tegen volgende maand. Catching my drift?
Ik heb nog geen enkele hiphopartiest zo uit zijn comfortzone zien stappen en slagen in zijn opzet als Kanye. Hij maakt een track als “I Am A God ft God” en die klikt gewoon. Eenmaal je luistert, snap je gewoon dat het een act is. “Blood On The Leaves”, is waarschijnlijk de smerigste track van allemaal, maar in de goede bedoeling dan. (Versta me niet verkeerd.) It’s just so damn powerful. Kanye gaat in een auto-tune dialoog met Nina Simone onder een sample van “Simple Fruits”, tot die hoorn van producer Hudson Mohawke verschroeiend uithaalt bij “ WE COULDA BEEN SOMEBODY”.
“Hold My Liquor” vergelijk ik met een na een lang nachtje hard gaan. Waarna je jezelf in de spiegel kijkt als je thuis komt. Het heeft best iets triest. Alsof je beseft: “Waar the fuck ben ik toch met bezig...” Als je hierop Justin Vernon (Bon Iver) en Chief Keef (Chicago gangster rap) perfect, ongestoord in mengt, ben je … ja…(een God?) Haha.
Het zijn stuk voor stuk tien (meer dan) klinkende platen. Na het luisteren naar “Black Skinhead” is je lichaam klaar om een UFC cagefighter neer te halen. Ja, die drums brengen een zodanige energie. No shit. Na “On Sight” heb je zin om een paar illegale substanties te nuttigen. Youknowwassup. Na “New Slaves” heb je zin om iedereen wakker te schudden, alsof je een hippie uit de jaren 60 bent die bang is voor the incoming nuke.
Ik wil ook Charlie Wilson en Frank Ocean bedanken voor hun zachtere inbreng op het album. Deze twee klinken alsof ze vanuit de hemel zingen en zijn een welgekomen delight doorheen de plaat.
Conclusie: LET OP. Dit album zal niet iedereen bekoren. Logisch. Het is zeer gewaagd. Snap je de man Kanye niet? Zal je dit project ook niet snappen. Dus raad ik je ook dit album niet aan. Muziek is kunst, iedereen ziet er iets anders in. Dus vergeef mij mijn beeldspraak. Het is maar mijn gefundeerde mening.
Yeezus review, it’s a wrap.
Quotering: 9/10 Gewaagd, geslaagd en dat moet beloond worden.
De Canadese band Austra gaf een voorproefje van haar tweede album ‘Olympia’ in Gent. Op 18 juni wordt het album van de groep gereleased. In 2011 brachten zij met ‘Feel it Break’ een erg sterk debuutalbum. Zangeres Katie Stelmanis en haar kompanen bewezen dat de band nog steeds frisse en zweverige nummers maken, die ons aan Bat for Lashes of Cocorosie doen denken. Na het optreden zijn we echter benieuwd of ook het nieuwe album van de grond zal raken.
Stelmanis trapte af met enkele nummers van die nieuwe plaat. In “Drunk” was een stevige bas te horen en haalde de zangeres onmiddellijk haar klok van een stem boven. Dat elan werd doorgetrokken in “Painful Like”. Beide nummers hadden een zekere dansbaarheidsfactor in zich, al leek “Painful Like” soms wat chaotisch gebracht en leunde het hele nummer wat te veel op de baslijn. De frontzangeres stond qua stem trouwens in schril contrast met de niet onknappe tweelingzusjes Sari en Romy Lightman. De twee hebben waarschijnlijk dezelfde choreograaf als Kenji Minogue en zingen stukken minder sterk dan Stelmanis. Op het gebied van podiumprésence had de hele groep nog wat te leren. Over smaken valt uiteraard te twisten, maar misschien is het toch aangewezen om in de toekomst meer op elkaar afgestemde kledij uit te kiezen. Gelukkig werd het zestal tijdens de act niet meegenomen door de ‘fashion police’ of Jani ‘Wat hebben jullie nu toch aan?’ Kazaltzis, want muzikaal zat het geheel redelijk snor.
Na enkele nieuwe nummers was het ‘time to play some old stuff”. Met ‘The Future” bewees Stelmanis alweer de kracht van haar opleiding als operazangeres. Het deuntje eronder klonk goed en bewees dat de instrumentale stukken op zich konden staan. “The Choke” bevatte iets meer dissonantie. Het hoogtepunt zou dansbaar moeten zijn, maar bleek het niet echt. “Home”, de voortrekker van ‘Olympia’ bracht meer schwung en klonk vreemd genoeg iets minder slordig dan de nummers van Austra’s debuutalbum. De band bewees dat ze goed gewerkt hebben in de afgelopen twee jaar. Op “Forgive Me” en “Sleep” was niet veel aan te merken. De nummers toonden niet altijd genoeg karakter om op te vallen en klonken nogal repetitief. In “Vogue” zette de zangeres haar keel nog eens helemaal open en toonde ze aan dat Austra toch vooral Stelmanis is. Met “Lesbians” kreeg het publiek opnieuw wat vrolijkere muziek met wat vaart erin.
Het volgende nummer werd griezelachtig ingezet, maar enige mogelijke angst werd weggenomen door de heerlijk hoge zangtoontjes van “Lose It”. Het publiek klapte opgewekt mee. Ook “Beat and the Pulse” was erg meeslepend en had wel degelijk iets grotesk in zich. Katie Stelmanis profileerde zich als een soort zingende ijskoningin. Dat gold eveneens voor “Spellwork”, dat net als “The Villain” als bisnummer dienst deed. Het publiek zweefde helemaal mee met deze vertrouwde klanken.
Austra in Gent was dus soms prachtig dromerig. Jammer genoeg werd het publiek daarbij af en toe in slaap gewiegd. De perfectie van Stelmanis’ stem is misschien een vergiftigd geschenk wat dat betreft, aangezien de nummers hierdoor wel erg gelijkaardig zijn aan hun studioversies. Enkele songs –zoals “Home” – die op ‘Olympia’ zullen uitkomen zijn zeker de moeite, al is het af en toe wennen. Op dit moment zullen wij op 18 juni nog niet onmiddellijk naar de winkel stormen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-11-06-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Lieten ze een tijdje op zich wachten op de release van ‘Produit de Belge’ , dan is er nu inspiratie ten top , want nog geen jaar na dit album is er de opvolger . Een DIY aanpak van het duo Els Pynoo en Danny Mommens, die ‘back to basics’ gaan in hun electropop, met kitschy disco riedels . De inwisselbaarheid was al en blijft aanwezig , en het levert nog altijd een handvol interessante , afwisselende , sfeervolle , genietbare , feestelijke en hitsige nummers. “Je souhaite” en de Claude François cover “Alexandrie Alexandra” is een schot in de roos binnen hun muzikale visie . Even verderop met “Mea culpa” is er de link met The Cures’s “A forest” en kan , mag even de gitaar omgord worden op “Diva” en “Tics nerveux”, dat dan minuten lang uitdeint in een jazzy lounge sfeer, soundscapes , variété , Tom Waits sampling en radio tunes . Fris , aanstekelijk , sfeervol plaatje!
Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !
Probleemloos kaderen we een handvol songs meteen in ; “The summer of the sun” , “Ship in the sand” , “Dance clarence dance”, “Photographs” , “Leave a light on” en “Evenings”, droomsongs dus en hartverwarmend door de gelaagde melodie.
Sterke plaat opnieuw !
Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .
Met maar liefst acht concertdata in Frankrijk is Toto nog steeds een graag geziene gast in ‘La Douce France’. De band uit Los Angeles is er nog altijd enorm populair, terwijl er in hun thuisland nog weinigen zitten te wachten op een zoveelste verjaardagstournee van de Californische poprockband, die hun grootste successen verzamelden in de jaren tachtig. Na het openingsconcert in Brussel en de headliner passage op het HiRock Festival in Duitsland, was dit voor mij de derde keer dat ik de band mocht aanschouwen tijdens deze ‘35th Anniversary tour’. De Zénith Aréna in Lille, een wat vreemde concerthal met een zeer steile zittribune, liep aardig vol voor de Amerikanen maar van een ‘full house’ was er zeker geen sprake.
Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen. Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch ook hier in Lille bleek het concert verre van uitverkocht maar maakte men wel de juiste keuze om niet te kiezen voor zitjes; wat in Vorst toch wel een vreemde keuze was voor een Toto concert.
Naar goede gewoonte op zondagavond gaf men al om 20:30 het startshot. Het doek viel en Toto opende met het schitterende: “On The Run”. Deze stevige opener bevatte ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong werd het opnieuw een droomstart. Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong. Heel opvallend was dat de sound in de Zénith Arena stukken beter was dan die in Vorst Nationaal. Bijzonder indrukwekkend eigenlijk hoe men in een dergelijke hal zo een helder en vol geluid kon produceren. Bij momenten twijfelde ik angstvallig of ik niet naar een CD aan het luisteren was.
De setlist had voor mij nog weinig verrassingen maar daarom genoot ik niet minder van indrukwekkende versies van: “Hydra” en van “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Ook opvallend was dat de respons bij het publiek in Lille toch wat warmer was en wat meer nazinderde na elk nummer.
Na Brussel sleutelde men wat aan de setlist door enkele songs een andere plaats te geven in de set. Maar behalve het weglaten van “Manuela Run” bleef men trouw aan wat men eerder tijdens deze tour had gespeeld. Natuurlijk kregen ook nu de vele hits zoals: de superballade “I’ll Be Over You” en mooie afgewerkte, doordachte versies van: “Rosanna”, “Africa” en “Hold The Line”. Geen onnodige virtuoze egotripperij maar wel een perfect afgebakende ruimte om wat te soleren. De song bleef de ganse tijd centraal staan!
Na meer dan twee uur puur genieten wisten we al dat we met “Home Of The Brave” afscheid moesten nemen. Gelukkig konden we hier wel vrolijk mee huppelden op de tonen van de laatste gitaarrif van deze Toto hymne.
Wederom werd het dus een schitterend optreden waarbij we een band aan het werk zagen die ook nu nog tijdens een tour progressie wist te maken. Ook het weglaten van de verplichte zitjes in het middenplein zorgde voor een veel intensere concertervaring. Bovendien was de lichtshow vanuit de frontlinie best wel mooi en sfeervol en speelde Toto een foutloze set. De band nam afscheid door mede te delen dat het Noord-Franse publiek het beste publiek was tijdens deze tour maar dat hadden we ook al eerder gehoord in Duitsland.
Setlist: *On The Run / Goodbye Elenore *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Rosanna *Wings Of Time *Falling In Between *I Won't Hold You Back *Pamela *99 *White Sister *Better World *Africa *How Many Times *Stop Loving You *Hold The Line
-----------------------------
*Home Of The Brave
Video van dit concert in Lille:
Video Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=4jL-iFbSmhc
Video Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=AjRtRU_lXcQ
Video Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=WfqZYBk374k
Neem gerust ook een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-09-06-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alicia Keys – This girl is on fire Tour – Keys that unlock emotions
Alicia Keys
Sportpaleis
Antwerpen
2013-06-08
Gerrit Van De Vijver
Alicia Keys heeft een nieuw album klaar, ‘Girl on fire’, en was blij om ermee door Europa te reizen. Net zoals ik en een vol Sportpaleis trouwens. Samen met Alicia deel ik een passie, nl. New York. Mede door de imposante sightseeing images en de loungeachtige sfeer , waan je je zo in deze stad. De meervoudige bekroonde, getalenteerde duivel-doet-al mixt oud en nieuw werk tot een prachtige, gechoreografeerde show. ‘This girl is on fire’, maar ze was blijkbaar niet alleen.
De ‘amuse’ van dienst was Miguel, een Amerikaanse, ook al veelzijdige, singer-songwriter en producer. Alicia zag hem aan het werk op de Grammy Awards, en ze vroeg hem, oog voor talent als ze heeft ,om mee op tournee te gaan. En dat er toekomst inzit, merk je direct. De ‘kruising tussen Prince en Michael Jackson’ brengt een mengeling van R&B, neo soul pop, en heeft elastieken beentjes dat het geen naam heeft. De danspasjes komen er vlot uit, en een spagaat af en toe doen de monden al helemaal openvallen. Allemaal mooi, maar dit gaat ten koste van z’n stemkracht, waardoor hij af en toe weggeblazen wordt door de, overigens zeer sterke, arrangementen. Maar we horen zeker nog van dit talent.
Waar je bij de meeste voorprogramma’s moeten raden hoe ze er eigenlijk uitzien, doordat ze zeer karig belicht worden, kreeg Miguel een heuse mini lichtshow aangeboden. Zeer attent van Alicia, en dat zegt eigenlijk alles over haar. Ze gunt hem de tijd, toneel EN de spotlights.
De openingsact was werkelijk verbluffend. Uit een symbiose van ingenieus opgehangen doeken, samen met perfect getimede belichting ontstond een wijds openingsshot. ‘Brooklyn Bridge’ verscheen op een podiumbreed doek, om dan plots het sierlijke silhouet van Alicia waar te nemen. De verpersoonlijking van elegantie.
Geopend werd er met “Streets of NY/Empire state of mind”, “Karma” en “ You don’t my name”. Welke direct een mix van R&B en city lounge sfeer creëerde. De 4 extra dansers, mooi in het zwart gehuld en contrasterend met de witte Yamaha, waren een echte versterking voor Alicia en maakten het plaatje compleet. Bij “ Tears always win”, “Listen to your hart” en “Like you’ll never see me again” werden de mogelijkheden van de videoschermen uitgebreid getoond , zoals minicamera’s die het speelse vingerwerk op de wit/zwarte ivoren toetsen benadrukten. De James Bond intro van “A woman’s worth” gaf een extra pigment, samen met de dansers gekleed als geheim agenten. De geprojecteerde woorden tijdens “Diary” gaven het nummer iets speels.
De interactie met één van de dansers gaf “Un-thinkable” iets heel teders mee, en de pianosolo tijdens “Try sleeping with a broken heart” lijkt wel uit een auditie voor de Koningin Elisabeth wedstrijd te komen. Het mooiste sing along moment kwam er tijdens “Falling”, mooi afgerond door het tonen welk stembereik ze wel heeft. Dat ze iedereen de spotlights gunt, laat ze opnieuw blijken uit het feit dat de 2 supersterke backing vocals een solo ten berde mochten brengen met “I’ll be there for you”/”You’re all i need to get by”. Een solocarrière ligt in feite zo open voor die 2. “Unbreakable” kwam na “When it’s all over” en “Limitedless” , en gaf een opzweep van groovy feelings, mede door de electric piano en zorgde ervoor dat iedereen recht op de banken ging staan.
“Doesn’t mean anything”, “Brand new me”, “Not even the king” en “If I ain’t got you” waren de rustige voorbode voor een mooi slot. Een vol sportpaleis enkel belicht met gsm/Iphone verlichting, begeleidden “No one” op gepaste wijze en creëerde een intieme sfeer welke het nummer nog beter deed uitkomen.
Als encore1 was “ New day” de ideale voorbode van DE hit waar iedereen op zat te wachten: “Girl on fire”. Met het dak er nu helemaal af, kreeg “Fire” nu nog maar zuurstof.
De mensen die hierna naar buiten snelden mistten toch nog iets. Jay Z zette “Empire state of mind” in op groot scherm, met alweer een prachtige performance van de 4 dansers, om dan plaats te maken voor een ravissante Alicia in een prachtige paarse avondjurk. Haar liefde voor NY spat er van af!
Ik mag de stad NY dankbaar zijn, want dankzij m’n interesse voor deze stad heb ik Alicia Keys leren kennen. Deze ‘goddess of soul’ heeft zoveel te bieden, dat het moeilijk te bevatten is. Alicia bespeelt 5 instrumenten, waaronder piano, viool en cello. Heeft meer dan 100 Awards ( Grammy, Billboard, MTV Europe , …) op de schouw staan, produceert, schrijft, zingt en acteert. Ze heeft een orgelpijp als keelgat welke de meest zuivere, toonvaste hoge noten produceren. Ze is een contralto, met een stembereik van maar liefst 3 octaven. Bovenal straalt deze gracieuze , elegante verschijning zoveel klasse uit, dat het bijna beangstigend wordt dat al deze gaven aan slechts één persoon toebehoren. Maar bovenal is ze een lieve, warme persoonlijkheid met een groot hart. Zo konden we voor de show uitgebreid kennis maken met een door haar mee gecreëerde app, en een goed doel: www.mamamae.com en www.keepachildalive.org
Een “Girl on fire” stuurde ons met een warm gevoel naar huis. Thanks Alicia!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Sony Music (Ronald Den Dekker)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alicia-keys-08-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Joe Buck Yourself - Hel en verdoemenis
Joe Buck Yourself, Rachel Brooke, Viva Le Vox
Pit’s
Kortrijk
Drie namen op de affiche en dat is meestal wat teveel van het goede voor de Pit's waar de stekker er om 22u onverbiddelijk uitgaat. Maar blijkbaar hebben ze daar hun discipline teruggevonden en werd er stipt om 19u30 begonnen zodat we drie volwaardige sets voor de kiezen kregen.
Het begon er met Viva Le Vox, een groep uit Lake Worth, Florida met een wisselend personeelsbestand. Hier moest zanger-gitarist Tony Bones het zien te redden met enkel Joe Buck op staande bas. Bones had op een tatoeage meer of minder niet gekeken en en had er wel een heel opvallende op de hals : de letters L.A.M.F. wat moeilijk iets anders kan zijn dan een verwijzing naar de plaat van Johnny Thunders' Heartbreakers. Viva Le Vox bracht een niet meteen voor de hand liggende mix van dixieland en punk. Het ging er bijzonder driftig aan toe en de gitaar deed me zowaar soms aan Django Reinhardt denken. Niets was Bones teveel, die dan ook alle hoeken en kanten van het café opzocht en zelfs een knappe griet zocht (en vond) om rond te gaan met zijn klak. Maar na een tijdje begon zijn geforceerd schorre zang me toch wat op de heupen te werken.
Rachel Brooke (uit Michigan) wordt wel eens de ‘Queen of the underground country music’ genoemd maar op haar laatste plaat, ‘A killer’s dream’, is ze die titel een beetje ontgroeid want dit schitterende en zeer gevarieerde album, waarin talloze instrumenten zoals de xylofoon, trompet, viool of zingende zaag de revue passeren, bevat zoveel meer dan country. Maar ook zonder die rijke muzikale aankleding hield Rachel Brooke wonderwel stand, zelfs in een ruige keet als de Pit's.
De eerste drie songs bracht ze zelfs helemaal alleen op akoestische gitaar waarna Joe Buck en Tony Bones terug op het podium klommen. Bones bewees veel meer in zijn mars te hebben dan hij had laten zien met Viva Le Vox en deed verdomd aardige dingen op zijn gitaar. Maar het was toch zonder enige twijfel de stem van Rachel Brooke die de hoofdrol opeiste : soms desolaat dan weer gloedvol klinkend, ergens te situeren tussen Billie Holiday en Eilen Jewell. De stuk voor stuk sterke songs vonden hun wortels in lang vervlogen tijden maar klonken toch alsof ze alleen vandaag gebracht konden worden. Balancerend tussen blues, jazz, country, rockabilly en bluegrass was het telkens raak.
Moeilijk om er een hoogtepunt uit te vissen maar als het dan toch moet kies ik voor de strompelende rockabilly van "The Black Bird", met Tony Bones, die trouwens op de plaat ook de gitaar voor zijn rekening neemt, in een glansrol. Alsof de muziek alleen al niet volstond beschikte Rachel Brooke, die zeker niet op haar mondje was gevallen, over een ontwapenende charme.
Na die wat verstilde schoonheid van Rachel Brooke was het contrast met het brute geweld van Joe Buck Yourself groot maar storen deed het verrassend genoeg niet. Joe Buck, die hier dus driemaal op het podium stond (!), was een tijdje gitarist bij Th' Legendary Shack Shakers en speelde bas bij Hank III. Het zijn referenties die kunnen tellen maar hier stond hij er, enkel voorzien van een gitaar en een basdrum, alleen voor. Maar meteen veegde hij alle twijfel van tafel met een verpletterend "Planet Seeth", dat me toch even naar adem deed happen.
Wat volgde was een reeks ruwe, dreigende songs over hel en verdoemenis. Joe Buck leek wel door de duivel bezeten met zijn ogen als vlammenwerpers en hij croonde zijn teksten rechtstreeks uit de riool. Zijn gitaar klonk vooral luid en primitief, soms gooide hij er een countryriedeltje tussen waarop de meute zich meteen aan het dansen zette.
Nijdige 'hellbilly', badend in een dreigende atmosfeer die vreemd genoeg telkens na het einde van de song verdween omdat Joe zijn imago dan liet varen, overrompeld als hij was door de ongemeen hevige aanmoedigingen van het opgehitste volk.
We werden voortdurend uitvoerig bedankt en 'reeds na vijf seconden had ik door dat de Pit's een heel speciale plaats is', wist hij ons nog te vertellen. Ze zullen het daar graag gehoord hebben, vermoed ik.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-buck-yourself-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rachel-brooke-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/viva-le-vox-08-06-2013/
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Nederlands 
Français 
