Bij The Thermals kennen ze maar één richting en ‘t is dezelfde van The Ramones, rechtdoor. ‘Desperate Ground’ is 26 minuutjes ongecompliceerde punkrock verpakt in 10 potige uppercuts met een knipoog naar The Buzzcocks. Nog beter nieuws is dat de plaat terug in de buurt komt van die eerste twee rauwe werkstukjes ‘More Parts per Million” en “Fuckin A”. Een paar keer wordt het tempo gedrukt maar de mot komt er nooit in te zitten.
Frontman Hutch Harris houdt er vocaal steeds de vaart en melodie in en de songs zijn met zijn allen even efficiënt als ze simpel zijn. Kortom, The Thermals zoals we ze graag hebben. En zoals we ze zullen bezig zien op Boomtown op 24/07.
Wie Thee Oh Sees al eens live uit hun dak heeft zien gaan, weet hoe moeilijk het moet zijn voor die gasten om de intensiteit van die live optredens op plaat te zetten. Toch zijn ze daar met ‘Floating Coffin’ in geslaagd. Het is een album geworden die al de fijne en gepeperde ingrediënten van Thee Oh Sees in zich draagt, wilde fuzzy pop en onstuimige garagerock met ongeveilde psychedelische randjes en uit de bocht scheurende gitaren. Er is weer flink wat koffiegruis tussen de gitaarpartijen geslopen, de keyboards zijn in een vuile sixties waas gehuld en er wordt wederom naarstig buiten de lijntjes gekleurd. Dat maakt het geheel net als op hun vorige platen fris, zeer levendig en avontuurlijk.
Er wordt gestuiterd en hard doorgerockt in “I come from the mountain”, “Maze Fancier” en “Tunnel Time” en het is heerlijk uitfreaken op “Toe cutter/Thumb buster”, “Night Crawler” en “Sweets Helicopter”. Na al het smerige gitaargeraas is het wiegeliedje “Minotaur” een welgekomen afsluiter van een alweer bijzonder en geweldig Thee Oh Sees album.
Als u denkt dat u hier naar de nieuwe Black Sabbath zit te luisteren zullen we u dat heus niet kwalijk nemen, want meer retro dan dit kan je uw hard rock niet krijgen dezer dagen. Zelfs de hoesfoto lijkt te zijn genomen 40 jaar geleden, de langharige Duitsers Kadavar presenteren zich hierop als hard-rock neanderthalers die in de jaren zeventig zijn blijven hangen. En zo klinken ze ook, hun titelloze debuutplaat van vorig jaar zat al stevig verankerd in de prille seventies, deze ‘Abra Kadavar’ is gewoon het logische vervolg erop. Riffs uit het stenen tijperk, solo’s uit vervlogen tijden, psychedelische acid uitstapjes, wijde broekspijpen, lang sluikhaar en baarden waar een familie spreeuwen zich kan in huisvesten. Een sound die men dezer dagen ook kan horen bij Graveyard, Rival Sons en Radio Moscow, retro als de pest maar uiterst aangenaam vertier.
De heren mogen dan al met een knoert van een seventies fixatie zitten (met Black Sabbath en Pentagram als voornaamste ijkpunten), ze zijn verdomd goed in wat ze doen, dit is oerdegelijke prehistorische rock die teruggrijpt naar een tijd dat men de term metal er nog niet voor uitgevonden had.
We hebben de nieuwe Sabbath nog niet gehoord, maar we twijfelen er sterk aan of die even sterk zal zijn als ‘Abra Kadavar’. En nu gaan we ons haar laten groeien.
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Les Nuits Botanique 2013 – CocoRosie - In het hiernamaals met CocoRosie
Les Nuits Botanique 2013
Het Koninklijk Circus was aardig vol vanavond voor CocoRosie, die er hun nieuwe en vijfde album, ‘Tales of a grass widow’ kwamen voorstellen. Drie jaar geleden zagen we de zussen Casady op dezelfde plek met hun vorige album ‘Grey Oceans’, en blijkbaar hadden Sierra en Bianca geen zin om nieuwe paden in te slaan: net zoals drie jaar terug had de liveband uit een beatboxer, een keyboardspeler en ook Valgeir Sigurdsson (de producer van ‘Tales’) was erbij.
Excentrieke podiumpersonaliteiten zijn de zussen nog altijd, de dames hadden hun snorretjes deze keer achterwege gelaten, maar zagen er daarom niet minder eigenzinnig uit: beide droegen ze een soort tuniek, Sierra stond op blote voeten op de planken, en Bianca had op haar rastafari-paardestaart die ver over de 100 cm aftikte, een LED-kerstboom geplaatst die in de donkere concertzaal voor een sprookjesachtig effect zorgde.
Terwijl Bianca visueel de show stal, was het toch vooral Sierra die de leidster is van de band; als harpiste stond zij centraal op het podium, terwijl de introverte Bianca heel veel moeite deed om zich zoveel mogelijk weg te cijferen in het uiterste hoekje van het podium. De set vanavond was evenwichtiger dan drie jaar geleden, zowel de beatboxer als operasopraanzang van Sierra werden heel functioneel aangewend; drie jaar geleden klonken deze typische CocoRosie componenten dikwijls geforceerd, nu stonden ze volledig in dienst van de songs. Het spectrum van emoties die de Casadys vanavond op podium vertolkten was ook ruimer dan vroeger: naast de donkere nummers vol vervreemding, ondersteund door videobeelden van droevige clowns, de ultieme arche-types van dit gevoel, kregen we ook nummers in een compleet ander spectrum: levensvreugde en plezier maken anno 2013 zeker deel uit van het universum van CocoRosie: Sierra huppelde vrolijk de hele plankenvloer rond.
Hoewel de zussen bij hoog en laag zweren dat ze door weinig andere artiesten beïnvloed worden, hadden ze voor hun live-act vanavond de mosterd bij The Flaming Lips gehaald: camera’s op je microstatief monteren en die beelden projecten is een truukje dat ze bij Wayne Coyne en de zijnen gehaald hebben. Ook Madonna was een inspiratiebron vanavond: na een enthousiast onthaalde solo demonstratie van de beatboxer , wat diende om een kostuumwissel in te lassen, kregen we een veel sexier maar voor mannen ongemakkelijke CocoRosie show: een balletdanseres in witte tutu mocht even opdraven en kroop krols over het podium, net zoals Madonna ooit de MTV Awards op stelten zette met “Like a virgin”. Sierra zette een feministisch statement neer met haar nieuwe outfit: met haar hoge gouden hakken, een doorkijk zwarte kanten legging en een fluogeel jurkje die haar poep nauwelijks bedekte, afgetopt met een sjaal leek het wel of er een “animatiemeisje” van de Rue d’Aarschot op de planken van de opera stond vanavond: de boodschap was duidelijk: vrouwen hebben recht om vrij hun identiteit te uiten. CocoRosie vertelde ooit dat veel mannen zich geen houding weten aan te nemen in hun gezelschap, en we kunnen daar vanavond heel goed inkomen: een interview met deze artistieke dames is wellicht geen pretje, maar dit terzijde.
De meeste nummers vanavond kwamen uit het nieuwe album, met als sleutelmoment de single “After the afterlife”. Weinig bekende nummers, geen “Japan” , “Rainbowwarriors” of “Terrible angels”, als toegift kregen we wel nog “Beautiful boyz”, dat zonder Antony heel anders klonk.
In 2013 maakt een band zoals The Knife wellicht spannender platen dan CocoRosie, maar live stonden deze Weird Sisters er toch maar weer, en ze krijgen daar nog altijd warme erkenning door van hun trouwe fans.
Pics homepag Xavier Marquis
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation – in Europa laten doorbreken aub!?
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation en Beach Fossils
Botanique (Rotonde)
Brussel
The Phoenix Foundation – Beach Fossils : Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
The Phoenix Foundation is al een pak jaar bezig . In eigen land zijn ze al redelijk populair , maar hier in Europa zijn ze een goed bewaard geheim uit Nieuw–Zeeland . Het sextet is al toe aan hun vijfde album , ‘Fandango’ , die opgedeeld is in twee 2cd’s. Er zijn hier een paar lekker uitgesponnen tracks op te vinden. De band valt alleszins op met hun dromerige, trippende en gespierde indierock , die moeiteloos varieert in frisse, sprankelende bubbels , spacey looks , progrock en donkere ‘80s tunes .
We kregen het recente materiaal uitgebreid te horen en nummers als “Supernatural” , “Corale” en “Sideways glance” waren enkele subtiele , goed opgebouwde , uitgediepte meeslepende songs , waarbij het gezelschap de gitaren kruiste met psychedelica toetsen , bluesy slides en boeiende drumpartijen . Af en toe werd eens teruggeblikt naar hun ouder materiaal , waaronder de titelsong van de vorige cd ‘Buffalo , die intrigeerde door de aanzwellende melodie. In instrumenten werd gretig verwisseld en ook in de zang konden we voldoende afwisseling noteren, rauw zalvend en soms predikend ging het duo Samuel Flynn Scott en Luke Buda te werk .
We hadden hier te maken met een paar klassenbakken , die verdienen in Europa door te breken. Op het eind bewogen ze ons tot langdurige handclaps. In het achterhoofd te houden , deze Phoenix Foundation , die een welverdiend respons opeisten!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - Energiek live , die Beach Fossils
Les Nuits Botanique 2013 - Beach Fossils en The Phoenix Foundation
Botanique (Rotonde)
Brussel
Beach Fossils - The Phoenix Foundation – Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
Beach Fossils - Hier geen sprake van uitgedost, uitgediept meeslepend materiaal, gezien we bijna twintig songs hoorden in een klein uur . Korte puntige ‘60s rock’n’roll en dreamsurfpop door de rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen .
Live klinkt het kwartet rond Dustin Payseur duidelijk energiek, snedig , rauw tot messcherp. Vooral de eerste en de laatste nummers boden nogal wat dynamiek en vaart .
We werden meteen getrakteerd op enkele knallers als “Generation synthetic”, “Daydream”, “Shallow” en “Clash the truth”, de titelsong van de recente cd; de eindrun kon worden ingezet met “Pleasure” , “Careless” en “Crashed out” . Tussenin voelden we het opwaaiend zand en een zeebries in het gezicht door het stampend gitaargetokkel. Hier ergens zweefde Real Estate en The Drums rond .
Het kwartet speelde een uiterst aangename, ontspannen set en genoot van de warme respons. Tof bandje. Te koesteren!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Slechts met mondjesmaat stroomden ze binnen deze avond in de Vk*. Vandaar dat Creature with the atom brain de twijfelachtige eer kreeg om de avond in te zetten voor –ocharme- een kleine 20 man. Aldo Struyf en de zijnen speelden een niet onverdienstelijke set, maar de echte vonk was en kwam er ook niet, misschien net door de te geringe opkomst. Dit ondanks de niet alledaagse line-up met 2 drummers, die bijwijlen en ten gepaste tijde extra kracht bijzetten aan de songs (meer bands zouden dit moeten doen !). Op de grotere podia, zoals volgende maand op Grensrock (Menen, 28 juni) of later deze zomer op de Lokerse Feesten, zal dit –voor een groter publiek dan- ongetwijfeld knallen. De set van vandaag werd afgesloten met het lekker voortrollende, groovende “Transylvania”, een echt wereldnummer, met die enorm verslavende baslijn (Jan Wygers) en dito gitaarpartijen van Struyf, maar vooral van Michiel Van Cleuvenbergen. Hiermee wam het 5-tal pas goed op dreef, maar toen was het echter alweer tijd om plaats te ruimen voor de jonge wolven.
Na het aanhoren van de nieuwe zonet uitgebrachte 2e full CD ‘Fain’ en met hun memorabele passage in Trix verleden jaar in gedachten, keken we met hoge verwachtingen uit naar de nieuwe shows van Wolf People. Deze jonge Britse band staat immers garant voor een geheel unieke sound, die men nog het beste kan omschrijven als een soort harde neo psychedelische folk-rock, waar de 70’s sound van bands als (de vroege) Wishbone Ash of Groundhogs versmolten worden met Keltische invloeden en een krachtig, fel, maar immer subtiel gitaargeluid.
Al meteen werd duidelijk dat onze hooggespannen verwachtingen ingelost zouden worden. Met een nu toch al tot een 60-tal man aangegroeid publiek, mondde een vermeende soundcheck plots uit tot een echte start met het sterke nieuwe “All Returns”, waarin beide gitaristen Jack Sharp en Joe Hollick al direct volledig loos mochten gaan. De toon was gezet ! Beide heren zijn immers meesters op hun instrument en vormen de spil van deze band. Een typische Wolf People song is zo goed als nooit volgens het klassieke strofe / refrein patroon opgebouwd, maar groeit veelal van een rustige intro uit tot een orgie van opzwepende en elkaar perfect aanvullende gitaarsolo’s, om dan prompt terug te vallen op rustiger passages, gedragen door de ijle zweverige zang van Jack Sharp. Getuige daarvan het deze avond magistrale “Morning Born” of “Silbury Sands”. “Castle keep”, net als de 2 net vermelde songs uit debuutplaat ‘Steeple’ (2010), is dan weer een dijk van een rocksong, die hier evolueerde naar een lekker lang uitgesponnen jam, op een manier zoals legendarisch Britse 70’s bands als Humble Pie, Free of Wishbone Ash dit destijds deden. Vrij spel voor de 2 gitaristen, met daarachter een stevige backing van bassist Dan Davies en drummer Tom Watt.
“Tiny Circles”- hier zonder de dwarsfluit zoals die op ‘Steeple’ te horen is, groeit zonder twijfel uit tot een klassieker binnen hun repertoire en het relatief rustige “Hesperus” en uitmuntende “Athol” waren nog 2 meesterlijke tracks van die nieuwe plaat. Verder meenden we ook nog een pakkende versie te horen van “Banks of Sweet Dundee” en een knallend “One By One From Dorney Reach”.
Na een goed uur (slechts één bis) hielden de heren het voor bekeken, maar dat is dan ook de enige smet op een verder meesterlijk concert. Zoals zo dikwijls hadden de afwezigen ongelijk, jammer dat ze deze avond zo weinig talrijk waren. Het select publiek dat er wel bij was genoot alvast van een onvergetelijk concertje, dat dit jaar niet snel zal geëvenaard worden ! Althans, wat mij betreft, maar gezien de respons vanavond, vermoed ik dat velen er net zo over dachten.
Voor die afwezigen : Herkansing volgende week, 1 juni op het psychedelic rock festival ‘Planet Caravan’ in Trix, Borgerhout ! Als rechtgeaard gitaarliefhebber : DON’t miss it !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-people-25-05-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Begin april liet het Amerikaanse garage/indierock collectief Bleached ‘Ride Your Heart’ op de wereld los, zo’n plaatje waarbij de zon in huis spontaan te voorschijn komt van zodra je het oplegt, zelfs al is er buiten een ongeziene sneeuwstorm voor de tijd van het jaar aan de gang. Uiterst benieuwd hoe dat live tot z’n recht komt, trokken wij naar op 25 mei naar Magasin 4.
Geen sneeuwstorm, wel een lawine van lawaai tijdens het voorprogramma White Mystery, waarbij ‘White’ op de achternaam slaat van Alex en Francis. Broer en zus dus, niet dat ze het echt konden verbergen, hun haardos was werkelijk identiek.
Duo’s worden al snel vergeleken met andere tweemans noiselegers als daar zijn Black Keys, Black Box Revelation en The White Stripes. Ons deed het er niet aan denken. Wij dachten vooral aan de ouders, en dan vooral of die permanente gehoorschade zouden opgelopen hebben toen zoon en dochterlief in de garage zaten te repeteren?
Zangeres Miss Alex White mag dan misschien geen schitterende zangeres zijn, ballen aan haar lijf heeft ze wel. Het lonkte muzikaal erg hard naar MC5 en de meer hedendaagse garagebands en we stelden ons de vraag, zoals zo vaak bij duo’s, hoe zoveel geluid uit 2 personen kunnen komen.
Ruim een halfuur te laat, zangeres Jennifer Clavin was zelfs amper klaar met stemmen, begon Bleached met het sublieme “Looking For A Fight” en het tekstueel wel erg hard naar Blondie neigende “Waiting By The Telephone”. Ze speelden met de volumeknop op 11 maar hadden met de klank in de zaal een flinke tegenstander. Erg duidelijk kwamen de zangpartijen van de 3 vrouwen er niet uit, wat je hoorde was één en al gitaar. Bovendien zat de drummer precies met zijn gedachten ergens anders, misschien wel afgeleid door de achterkant van diezelfde drie vrouwen. “Dazed” en “Next Stop”, nochtans aardige nummers, verdronken een beetje in de mix, maar “Searching Through The Past” en “Think Of You”, hun twee beste nummers, klonken dan weer wel goed.
Bleached maakt nummers zoals The Ramones dat deden, bubblegum pop muziek verscholen achter een wall of sound. Teksten als “Get outta my mind boy, You know I think about you all the time”, zijn wel erg Ramonesiaans, denk maar aan “I Wanna Be Your Boyfriend” of “Oh, Oh, I Love Her So”. En telde Dee Dee Ramone steevast af van 4 tot 1, dan is het handelsmerk van Jennifer Clavin de “Thank You”, met the most American accent you’ll ever hear, achter werkelijk ieder nummer.
Dat ze “Today Your Love Tomorrow The World”, het ultieme Ramones nummer, coverden was bijgevolg niet echt een verrassing, alleen jammer dat de drummer de mist inging tijdens de intro. Door ook nog eens “Horror Business”, waarin Jennifer even de beentjes mocht strekken, van Misfits te coveren bewezen ze hun klassiekers maar al te goed te kennen.
De wereld veroveren is nog niet direct iets vandaag, noch voor morgen. Onze liefde wel. Ride our heart!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bleached-25-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Heartbreaktunes
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime (zie pics homepag) is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila (zie pics homepag) is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.
Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren, pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …
Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!
We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .
Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In 2007 werd ik in de Pit's zowaar omver geblazen door een toen nog piepjonge Miss Alex White uit Chicago. Wat een power had die krullenbol! Zes jaar later was ze nu opnieuw in Kortrijk en bleek ze The Red Orchestra overboord gekieperd te hebben om te touren in duovorm als White Mystery met haar jongere broer Francis Scott Key White. Ook muzikaal werd het roer drastisch omgegooid. De volle vettige rocksound heeft plaats moeten ruimen voor een veel primitiever en gruiziger geluid waarin soms wat glamrockinvloeden te bespeuren waren. Gebleven zijn de tomeloze energie en die krachtige, helle stem van Alex hoewel ze een paar keer de leadvocals aan broerlief overliet.
In een razendsnel tempo joegen ze hun set erdoor, er was nauwelijks tijd voor een adempauze. Hun songs waren telkens kort en uitermate explosief, een beetje zoals bij The Hussy, die ik onlangs aan het werk zag. Pas naar het einde toe zakte het tempo even voor een oud nummer, ging het stof wat liggen en kwam ik tot het besluit dat ik Miss Alex White vroeger met The Red Orchestra net iets beter vond.
Drie van de vier Allah-Las werkten bij de platenzaak Amoeba Records in Los Angeles waar ze honderden stokoude elpees beluisterden en uiteindelijk besloten om zelf iets dergelijks op te nemen. Dat resulteerde vorig jaar in hun door Nick Waterhouse geproducete debuut. Eén van de beste platen van 2012 vond ik en ik was duidelijk niet alleen met die mening want er was behoorlijk wat volk (zowel jong als oud) komen opdagen.
De Allah-Las klinken niet alleen zoals in de sixties, ze deden verdomd hard hun best om er ook zoals toen uit te zien. Hun kledij, hun kapsels en zelfs hun houding op het podium (nogal stijf en vastgeroest op dezelfde plek) leken perfect gekopieerd uit het gouden decennium. Maar het was uiteraard eerst en vooral de sound die zwolg in nostalgie en als een zwoele zeebries ons kwam toegewaaid. De mooie, licht hese stem van Miles Michaud, de breekbare vintage gitaar van Pedrum Siadatian, de bijzonder soepele baslijnen van Spencer Dunham en de accurate drums van Matthew Correia klonken steeds erg laid back terwijl de hemelse samenzang voor de kers op de taart zorgde. Dichter bij The Ventures kan je niet geraken(vooral in de instrumentals werd dat heel duidelijk) alhoewel er ook echo's van The Beach Boys en The Zombies te horen waren.
Alles klonk uiterst verzorgd, als honing voor de oren maar ook wel wat voorspelbaar. Nooit werd afgeweken van het vaste patroon buiten dan tijdens dat laatste nummer waarin de zanger en de drummer van plaats wisselden. Nooit ging de nochtans steeds schitterende Pedrum Siadatian eens voluit op zijn gitaar, al had je dat toch zo graag gewild.
Nee, onverstoorbaar hielden ze vast aan hun perfectionistische sound. "Black Lips-light" zou je het oneerbiedig kunnen noemen. En ook in de talrijk aanwezige nieuwe nummers wees niets erop dat er voor een volgende plaat van de koers zal afgeweken worden.
Hoogtepunten eruit pikken blijkt evenzeer moeilijk daar de songs nogal inwisselbaar leken tenzij misschien "Busmans holiday" waarvan je zou zweren dat het een hit was uit pakweg 1967. Ondanks die kritische noten bleef dit een heerlijk concert en kwamen de sixties (zij het niet die van bijvoorbeeld The Sonics of The Stooges) voor even terug tot leven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/allah-las-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We stalken de Amerikaanse indierock veteraan en singer-songwriter Steve Wynn nu inmiddels zo’n twee decennia langs clubs, festivals, parochiale centra, cafés, platenwinkels, huiskamers en ja, zelfs tot in kapellen en kerken toe. Waar en met met wie de man ook opduikt, telkens kan hij rekenen op een loyale fanbase die hij te danken heeft aan zijn verleden als bezieler van de legendarische LA band The Dream Syndicate. Met deze prominente exponent van de zogenaamde Paisley Underground scene blikte Wynn in ’82 het debuutalbum ‘The Days Of Wine And Roses’ in, een mijlpaal in het alternatieve gitaarlandschap wiens invloed achteraf nog lang bleef nagalmen in menig repetitiehok, inclusief dat van pakweg R.E.M. en Nirvana.
In september van vorig jaar zou de 30ste verjaardag van de plaat aanvankelijk met slechts één reünie concert in Spanje worden herdacht. Deze one-night stand smaakte echter meteen naar meer, met als resultaat dat Wynn en zijn oude makkers de komende weken opnieuw in een trits Europese steden worden gesignaleerd.
De opgefriste Leuvense concerttempel Het Depot kreeg afgelopen donderdag de eer om met The Dream Syndicate meteen een legendarische naam op de lichtkrant boven de ingang te projecteren.
Anno 2012 heeft de herenigde Dream Syndicate naast Steve Wynn voorts ook nog de vertrouwde ritmetandem Dennis Duck (drums) en Mark Walton (bas) in de rangen, verder aangevuld met snarenwonder Jason Victor uit Wynn’s vaste begeleidingsband The Miracle 3. De manier waarop dit gezelschap hun set had opgevat leek opvallend veel weg te hebben van een rijkelijk gevuld viersterren-menu.
In het eerste deel kreeg het overwegend 40+ publiek een uitgebreid buffet aan aperitiefhapjes voorgeschoteld uit de laatste drie Dream Syndicate platen: ‘The Medicine Show’ (‘84), ‘Out Of The Grey’ (‘86) en ‘Ghost Stories’ (‘88), waarna met de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ de hoofdschotel werd opgediend.
De groep stak van wal met het van Blind Lemon Jefferson geleende “See That My Grave Is Kept Clean”, de countryrockabilly van “Daddy’s Girl” en het strakke FM rock anthem “Forest For The Trees”. Het zijn stuk voor stuk nummers waarvan de meeste doorgewinterde Dream Syndicate fans voor het eerst in 25 jaar nog eens live konden proeven, en hier gelukkig werden ontdaan van het overbodige laagje productionele vernis dat de oorspronkelijke studioversies wel eens durfden te ontsieren. Vooral Jason Victor, de junior in het gezelschap, kreeg van Wynn geregeld carte blanche om naar Neil Young & Crazy Horse lonkende rockers zoals “Bullet With My Name On It” en “Now I Ride Alone” te injecteren met vurig snarengeweld. Gitaargenot van de bovenste plank dus, dat culmineerde in een lang uitgesponnen versie van publiekslieveling “Boston”.
Niet dat we tijdens de eerste concerthelft niet hebben genoten van Wynn & co’s trip down memory lane, toch diende het eerste echte kippenvelmoment zich pas aan toen de groep zich na goed drie kwartier uiteindelijk op de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ stortte. De inleiding was op zich reeds bepaald beklijvend te noemen. De ritmesectie hield zich even koest terwijl Wynn en Victor dicht tegen elkaar gingen aanleunen voor een snelcursus tegendraadse notenleer. Prompt hing er onheilszwangere atmosfeer in de zaal, en heel eventjes waanden we ons zelfs de stille getuigen van een onuitgegeven demo die Lou Reed en Sterling Morrison in het repetitiehok van The Velvet Underground in elkaar hadden geflanst. De spanningsboog mondde uit in de beginnoten van openingsnummer “Tell Me When It’s Over”, een muzikale kruisbestuiving tussen de jingle-jangle gitaarpop van The Byrds en het rauwe nihilisme van (alweer) The Velvet Underground.
De hoogtepunten volgden elkaar daarna in ijl tempo op, kon ook moeilijk anders wanneer één van de meest bepalende schijven uit de USA gitaar underground scene van voor naar achter én zonder veel blabla worden opgediend. De storyteller en grapjas in Wynn had vanavond immers duidelijk plaats geruimd voor zijn gitaarheld alter ego.
Tijdens “That’s What You Always Say” en persoonlijke favoriet “Halloween” kon de veteraan lekker loos gaan, en ook zijn oude makkers Duck en Walton klonken net dat ietsje hechter en puntiger dan tijdens de eerste concerthelft. Bovendien hadden de heren bepaalde songs van een extra scherp randje voorzien en zo de 30 jaar oude studioversies extra nieuw leven ingeblazen.
Zo kreeg “When You Smile” een dissonante feedback intro mee van Jason Victor, en kwam The Dream Syndicate nooit eerder zo dicht in de buurt van punkrock als tijdens het ontregelde “Then She Remembers”. Wynn informeerde voor alle zekerheid of er Black Flag T-shirts in de zaal aanwezig waren, maar dat bleek al bij al nog mee te vallen. In afsluiter “The Days Of Wine And Roses”, een cowpunk anthem avant la lettre, werd dan weer een flard van de evergreen “Who Do You Love” verwerkt.
En nog was de koek niet op. Het eerste bismoment werd volledig opgehangen aan het stomende “John Coltrane Stereo Blues” dat afklokte op een slordige 10 minuten. Het gitaargefriemel duel tussen Wynn en Victor laveerde hierbij tussen pakweg Television en Sonic Youth, om maar ergens aan te geven dat beide heren in dit nummer niet vies waren van enige avantgardistische spielerei. Na al dat snarengeweld overheersten bezinning en weemoed de tweede encore ronde. “When The Curtain Falls” klonk dermate donker en bevreemdend dat dit onmogelijk de afsluiter van een geweldige avond kon zijn. Die eer bleek weggelegd voor “Merrittville”, een van melancholie doortrokken brok americana waar alweer Neil Young om de hoek kwam kijken.
Als grappenmaker in Danny & Dusty, Gutterball of The Baseball Project, samen met The Miracle 3 of gewoon in zijn dooie eentje: in welke gedaante Wynn ook opduikt, steeds staat de man garant voor zinneprikkelende sets. In het gezelschap van The Dream Syndicate willen we daar na vanavond ook de term ‘memorabel’ aan toevoegen, met de ‘M’ van Magistraal, Meeslepend en Majestueus.
Steve Wynn had eerder op de avond een paar van zijn Vlaamse vrienden opgetrommeld om het publiek alvast wat te entertainen. Piv Huvluv kreeg de eer om de boel aan elkaar te praten, terwijl Derek en Bruno Deneckere als voorprogramma een intieme akoestische set hadden voorzien. Hun close harmony folkrock riedeltjes luisterden lekker weg, en op het eind was het duo zelfs bepaald indrukwekkend te noemen toen bleek dat ze erg goed overweg konden met Dylan’s “You Ain’t Goin’ Nowhere”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dream-syndicate-23-05-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
