"Ik snap niet hoe jullie ons in België kennen, maar jullie zijn fantastisch!" Frontman Dan Reynolds van Imagine Dragons wist dan wel niet goed wat hem overkwam toen hij en zijn band geconfronteerd werden met een hoop schreeuwende fans, maar dat had zeker geen slechte invloed op het concert, integendeel.
Imagine Dragons is een pop/rock band uit Las Vegas die sinds kort succes kent met catchy singles "It's Time" en "Radioactive". In de Verenigde Staten zijn ze uitgeroepen tot de nieuwe hype, reden genoeg voor een passage door Europa en dus ook Brussel. De AB was omgetoverd tot Box voor de avond, verrassend uitverkocht en met een intieme sfeer dat bij concerten het verschil kan maken tussen 'goed' en 'zeer goed'.
Voorprogramma werd verzorgt door Projection Patrol Pinkerton, een West-Vlaamse indie rock band met een beloftevolle toekomst en een beduidend aantal fans aanwezig in het publiek. Single "Future = Our Home" is hun bekendste song, een vrolijk deuntje met bedrieglijk veel inhoud, en was dan ook het hoogtepunt van de set. Toch slaagde de band er in om in een groot halfuur de aandacht van het publiek te grijpen én te houden, waaronder de nieuwe single “This City” te horen is , wat voor een voorprogramma niet altijd evident is. Een band om in de gaten te houden!
Na een uitstekende opwarmer was het dan de beurt aan de hoofd act: Imagine Dragons. De band had zich duidelijk niet aan zo'n grote en uitbundige opkomst verwacht, maar genoot zichtbaar van de aandacht en gaf met vreugde de energie terug aan de toeschouwers. Imagine Dragons is een soort mix van indie, pop en rock met duidelijke dramatische invloeden. De stempel van Vegas, laten we maar zeggen. Hun muziek loont zich dan ook tot live optredens.
Zanger Reynolds was in zijn nopjes en sprong levendig van de ene kant van het podium naar de andere, ondanks het gips rond zijn rechterarm. Het contact met het publiek zat goed, de muziek kwam vlotjes en het merendeel van het publiek was al uit volle borst aan het meezingen vanaf het eerste nummer. Het absolute hoogtepunt van de set was ongetwijfeld "Radioactive", waarbij het zingende publiek zowat de band overstemde.
Toch waren er nog enkele schoonheidsfoutjes. Lange, uitgerekte intro's spelen is een goede truc als je geen uitgebreide catalogus hebt, maar wanneer je dit bij elk nummer gaat doen, wordt het toch een beetje irritant. Ook de ontelbare momenten waar de band het publiek aanmaande om te zingen of te klappen, zorgden ervoor dat de set naar het einde toe wat momentum verloor.
Maar het merendeel van het publiek bleef aandachtig en enthousiast, en het concert was zeker een onverwacht succes te noemen. Imagine Dragons doet met momenten aan bands als The Killers denken (niet toevallig ook afkomstig uit Las Vegas), laten we hopen dat ze mits wat bijschaven een even mooie toekomst tegemoet gaan.
Setlist: Round And Round - Amsterdam - Tip Toe - Hear Me - Cha-Ching (Till We Grow Older) - Rocks - Radioactive - Lay Me Down - Bleeding Out - Demons - Underdog - On Top Of The World - It’s Time
Encore: Nothing Left To Say
Pics homepag dank aan Tina Herbots (ABconcerts)
Organisatie: Ancienne Belgique
De lichtjes hese stem van Ellie Goulding is in België bij het overgrote deel van de bevolking vast wel al bekend. Na debuut single "Under The Sheets", ondertussen al een kleine 4 jaar oud, en de nog succesvollere opvolgers "Starry Eyed" en "Lights" kan de Britse schone in ons land op een trouwe aanhang rekenen. Het was dan ook geen verrassing dat de Ancienne Belgique woensdagavond volledig uitverkocht was en er een zeer enthousiast publiek op Ellie stond te wachten.
In het voorprogramma van de avond twee artiesten: Matthew Koma, een singer-songwriter uit New York; en Charli XCX, een Britse synthpop zangeres.
Koma speelde vooral catchy pop deuntjes met een hoog Ultratop gehalte. Hij slaagde er niet in om het publiek volledig naar zijn hand te zetten, maar zette toch een goede performance neer met toonvaste stem en groeiende stage presence.
Charli XCX daarentegen slaagde er voornamelijk in om het publiek te bevreemden. Met een bizarre outfit en overdreven sexy dansen hakkelde ze door een middelmatige set met als enige lichtpunt de bekende single "I Don't Care", een collaboratie met Icona Pop.
Ondanks het middelmatige voorprogramma was de zaal toch volledig klaar voor een heerlijke avond, en die kregen ze ook. Hoewel Ellie Goulding in het begin toch een beetje verlegen en afstandelijk leek, bloeide ze in de loop van de set open met anekdotes over eerdere concerten (onder andere de trouw van Prince William en Kate), interacties met het publiek en vrolijk gebabbel met haar eigen muzikanten. Ellie was in een zelfverklaarde 'great mood' en hoe verder in de set, hoe meer dat duidelijk werd.
Openers "Don't Say A Word" en "Halcyon" warmden het publiek mooi op voor het eerste hoogtepunt: de laatste single "Figure 8". Handen in de lucht en zoveel dansen als de beperkte ruimte in de AB toeliet: het concert was onderweg. De eerste helft van de set was iets rustiger, misschien een bewuste keuze om de overschakeling naar de ballads in het midden van de set beter te kunnen maken. Ellie Goulding die met enkel een akoestische gitaar "Guns And Horses" brengt, het is een belevenis. Ook de Elton John cover "Your Song" werd goed gesmaakt.
Daarna ging het tempo weer omhoog en sprong de set van de ene uitstekend gebrachte song naar de andere: geen toeschouwer die niet in z'n handen klapte tijdens "My Blood" en "Only You"; een licht aangepaste versie van "Under the Sheets" werd unaniem meegezongen; en een halve seconde nadat de bekende intro van "Anything Could Happen" begon, was de volledige zaal al aan het springen. Afsluiten deed Ellie met "Starry Eyed", opnieuw een schot in de roos. Daarna nog de encore: een samenwerking met Calvin Harris ("Need Your Love") en de bekendste single tot nu toe ("Lights").
Ellie Goulding zette een fantastische en energieke performance neer, met een heldere stem, heerlijke songs en een geweldig contact met het publiek. Ze maakte haar reputatie als goede live artieste meer dan waar, en dat is iets dat altijd bejubeld moet worden.
Setlist: Don't Say a Word - Halcyon - Figure 8 - Salt Skin - Hanging On - Joy - Explosions - Guns & Horses - I Know You Care - Your Song (Elton John cover) - My Blood - Only You - Under The Sheets - Anything Could Happen - Animal - Without Your Love - Starry Eyed
Encore: I Need Your Love – Lights
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ellie-goulding-1-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/charlie-xcx-1-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Roots & Roses Festival 2013 – Rootsmuziek op zijn plaats!
Roots & Roses Festival 2013
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
De Dag van de Arbeid betekent in Lessines niet enkel kermis, maar ook het Roots & Roses Festival dat zich afficheert als het festival waar men zich goed voelt. En ook deze editie illustreert hoe men daar telkens beter in slaagt. Op het gezellig ingericht sportterrein aan de Ancien Chemin d’Ollignies staan twee ruime concerttenten voor Roots en Roses, een ruime restauranthal met kraampjes waar enkel kwaliteitsvolle producten worden aangeboden. Nee, hier geen veel te duur aangeboden festivalrommel, maar een pallet aan gerechten en dranken (ook trappisten !) om u tegen te zeggen. Er is zelfs een weide met ligzetels en met het zonnetje paraat werden die gretig ingenomen.
Musiczine liet Lode (L) en David (D) van de Ndl redactie los op dit festival. U leest hieronder hun relaas.
De opener van het festival was onaangekondigd Rockin’ and drinkin’ guys (B). Blijkbaar had Hillbilly Moon Explosion moeten afzeggen, waardoor er wat in het programma geschoven is. Dit Doorniks drietal brengt goedgemutste rock’n’roll uit de jaren ’50 en rockabilly en deed de Roses tent al eens shaken. Best een aangename start voor een festival. (D)
Daarna was het de beurt aan Larry & His Flask (VS) in de Rootstent. Deze bende Amerikanen brengt een mix van blues, folk en punk op een stevig energiek tempo. Niemand zit op zijn gat bij deze band, zelfs de drummer niet! We lopen al de tourdata af om nogmaals te kunnen genieten van deze zotte bende. (D)
Door het verdwijnen van Hillbilly Moon Explosion was Bertrand Lani & Band (B) aan de beurt. Bertrand Lani is de jongere broer van Fred ‘& The Healers’ Lani. Beide broers speelden samen bij Superslinger, ondertussen werkt Bertrand solo met een heel persoonlijke stijl, gebaseerd op hedendaagse Americana folk. Iets minder onze meug, hoewel we hun Ramones cover “I don’t wanna grow up” vanop de zonnige ligweide wel konden smaken. (D)
Bij de prospectie van de festivalaffiche had het zootje ongeregeld van The Urban Voodoo Machine (UK) onze nieuwsgierigheid gewekt. Aangekondigd als een even onwaarschijnlijke als geslaagde mengeling van een blues druipend van rock’n roll en gipsyklanken en feest op het podium, lagen de verwachtingen hoog. En wow werden die ingelost. De elfkoppige band brengt een burleske carnavalshow vol sexy majoretten, zigeuners en zelfs een groene door Frankenstein gefabriceerde drummer. Goed amusement waar het publiek van aan het dansen ging en dat achteraf resulteerde in een hoge merchandiseverkoop. Albums te plaatsen bij Bourbon soaked gypsy blues bop’n’stroll. Hoewel, toen we de groene drummer tegen kwamen in de restauranthal het eerder Bush soaked gypsy blues bop’n’stroll was. (D)
The Urban Voodoo Machine (UK) kwamen rechtstreek vanuit de Uk hun carnaval verder zetten. Deze gimmick hangt samen van de flauwe grappen en clichés en doet een poging tot een feestelijk balkanorkest, die echter bijlange niet het niveau van onze Kortrijkse Vetex haalt. Daarvoor spelen ze iets te onsamenhangend. Maar met hun elven op het podium weten ze het publiek heel goed te amuseren. Je krijgt zowaar zin in whisky. Varieté van je reet dus. (L)
Het opkomend Belgisch talent Madé J deed wat van hem werd verwacht. Hij is zoals die dekselse Gotye ook half Australisch, maar brengt gelukkig welgemeende rechttoe rechtaan punk met een bluesy en rockabilly onderbouw. The Cramps dus. Zelfs zijn stem deed aan wijlen Lux Interior denken. Zijn “Down On The Street” cover van The Stooges miste wel wat power, maar over het algemeen een puik concert. (L)
We kregen niet alleen een palindroom met Amarak IAB met Bai Kamara (B), maar vooral een portie secure Chicagoblues bezongen met een soulstem. Deze perfecte muziek is perfect voor perfecte mensen, maar alles is te puur en te clean waardoor we de bezieldheid missen. Blues in een Armani-pak, maar het mag best iets ruiger. (L)
John Schooley & his one man band (VS) zorgde voor de eerste grote verrassing van dit zeer sympathieke festival. Hij loopt, tapet, dubt en speelt als de beesten, . Heerlijk, eerlijke, rauwe en traditionele blues, alles door één man gespeeld die een fantastische unieke sound creëert. Splitten zal hij niet. (L)
Tegen 17u was het de beurt aan Slim Cessna’s Auto Club (VS). Van deze band hadden we in 2010 zo genoten dat we ze deze keer niet wilden missen, al was het maar om te zien of ze terug zouden dollen met de security en oh yes they did! Het is duidelijk dat deze Baptisten bekend staan als één van de beste live acts in de huidige Amerikaanse scène. Hoewel het verrassingseffect natuurlijk niet hetzelfde was als in 2010, was dit terug een sterk concert en deze keer konden we meezingen. Get a little higher, get a little higher … (D)
Slim Cessna’s Auto Club (VS) deed mij nog het meest aan de beginnende Sixteen Horsepower denken. Banjo, contrabas en verschillende stijlen (folk, rock, soul en country) door elkaar. Passie en vuur, door twee zangers gebracht. Eugene Edwards on speed. Heel bezwerend en zeker een van de beste live bands. Halverwege viel het concert wel even stil toen ze even zoals hun godfather persé the preachy stuff wilden en zowaar een gebed begonnen. Jezus! Gelukkig hebben deze voortreffelijk muzikanten zich snel herpakt. (L)
Daarna stonden de The Godfathers (UK) op het programma. Heel eerlijk, ze zouden er beter mee ophouden. Fout gevoerde nostalgie zonder enig spoor van begeestering. Een beetje als De Kreuners die een ode aan Johnny Cash brengen. Ze kenden een verdienstelijke surfing start, maar enkele minuten later viel het concert als een kaartenhuisje in elkaar. Het was lang wachten op een heel (f)lauwe versie van hun wereldhit “Birth, school, work, dead”. Helaas zijn ze vooral dat laatste en op de koop toe krijgen we nog een waanzinnige verkrachting van Lennon’s “Cold Turkey” in de strot geramd. (L)
The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) is in één woord: GREAT! Een ware verademing na de losers, hierboven beschreven Waanzin op het podium met americana, deltablues en hillbilly. Heerlijke interactie met het publiek, dat Peyton al rap op de handen droeg. Op het podium een drummer die alles als een welgeoliede locomotief stuurt, een gezellige dame met een wasbord en een bebaarde en behaarde medemens die de leukste dingen uit allerlei gitaren, de ene al wat specialer en zelfgemaakter dan de andere, haalt. Nikske truuk, nikske computergestuurd, zijn duim bast en de andere vingers doen de rest. Heerlijk begeesterend, maar zo energievretend dat het zowaar moeilijk een volledig concert vol te houden valt. (L)
Tijd voor kwaliteitsvoedsel om de innerlijke mens te versterken hadden wij The Godfathers links laten liggen, maar The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) wilden we zeker zien. Dit was een excellente keuze. Dit drietal uit Indiana brengt een energieke show op unieke muziekinstrumenten; het wasbord en een reeks (zelfgefabriceerde) gitaren. Het publiek was mee! (D)
Jim Jones Review (UK) kwam nieuw werk voorstellen en deed dat met verve. Een Bonn Scott voice en ouderwetse rock met piano worden in een nieuw jasje gegoten. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren ‘70 een dikke negenhonderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly a la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Lessen nog geen Schauvlieghes rondlopen en de band zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten. Laat mij het maar georkestreerde chaos noemen. Het klinkt allemaal rommelig, maar het is het absoluut niet. Tot slot bracht deze bastaard zoon van Scott en Robinson nog een heerlijke Elvis-ode. (L)
The Stranglers (UK) vormden de afsluiter van Roots & Roses 2013. De organisatie had hen gevraagd een semi-akoestische act te brengen, zoals op hun live-album dat ze opnamen in Brugge (2012). Alle respect voor de jaren ervaring en grote naam, maar dit leek totaal zinloos. Een volledige ster van dit mooie festival gaat verloren door het belachelijke unplugged optreden van een vijftal dat zich The Stranglers noemt, maar in de verste verten er niets meer mee te maken heeft. Dit is eerder goed voor recepties van malafide banken of ergens in een naar oude vesten ruikende casino aan de Opaalse kust. (L)
Een dagje Roots & Roses gaf ons niet enkel wat kleur door de aanwezige zon, maar maakt duidelijk dat heel wat festivals hier kunnen uit leren wat sfeer en cathering betreft. Geen grote merken die de weide kleuren met banners en vlaggen. Enkel fruitsap en water uit de regio, regionale bieren (Maredsous, Trolle, Bush, Rose, Chouffe, Moinette etc...) en pils van Brouwerij Dupont. Een vijftigtal koks die het eten ter plaatse klaar maken. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar. Verder een relaxte sfeer met een goed programma, tegen een eerlijke prijs. Graag tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-roses-2013/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Het waren de monsters van Lordi die deze week present gaven in de club van Trix. “Bestaan die gasten nog?” kreeg ik veel als vraag toen ik vertelde waar ik op de vooravond van het feest van de arbeid naartoe reed…Ja hoor! Die bende gekken uit Finland rocken nog altijd als ‘beesten’ en hebben sinds enkele maanden zelfs een nieuwe schijf uit : ‘To beast or not to beast’!
Het heeft nochtans niet veel gescheeld of Lordi was inderdaad ter ziele gegaan…na de plotse dood van de drummer en het vertrek van de toetseniste. Maar kijk, mister Lordi herpakte zich en besloot verder te doen met dat wat hij het beste kan : carnaval in de hel spelen en catchy rocknummers schrijven die de voorstanders lusten als pap en de tegenstanders een aanfluiting van het (hard)rockgenre vinden.
De club was maar half gevuld voor het voorprogramma Reverse Grip uit Toronto…en zou ook half gevuld blijven voor het hoofdprogramma!
Reverse Grip bracht verdienstelijke doch ouderwetse metal die me niet echt kon overtuigen. Was het de middelmatige zang, de voorbijgestreefde sound, de voorspelbare nummers? Ik weet het niet precies maar enkel het nummer “Nasty reputation” kon me echt boeien, ook al deden die gasten hun stinkende best om het publiek mee te krijgen.
Over naar het hoofdmenu dan! Rond 21u45 was het zover en palmden de 5 gedrochten van Lordi het podium in met hun wapens en instrumenten. Hoe die gasten dat doen in zo’n verschrikkelijk warme zaal is me een raadsel maar ze gaven behoorlijk van jetje en dat voor zo’n anderhalf uur! Zweten!
In het begin van de set vooral nummers van de laatste cd met als uitschieters “We’re not bad for the kids (we’re worse)” en de single “The Riff”. Daarna volgde een eerste reeks van gekende nummers uit het verleden ; “Who’s your Daddy?”, “Blood red sandman”, “This is heavy metal” enz…Het geluid zat vrij goed, mister Lordi had een goede stem bij en de muzikanten kweten zich met veel overgave van hun taak!
De nummers werden in snel tempo afgewisseld met tussendoor enkele obligate circusnummertjes waarvan het één al beter lukte dan het andere! Het publiek smaakte naast de muziek ook wel de onthoofding met een bijl, de sneeuw uit de hel, het rookkanon, de ‘Toy Repair’ act van nieuwe toetseniste Scarbie en het gedoe met de cirkelzaag. Ook de drummer mocht zijn ding doen en laste een solo in net voor het nummer “Something wicked this way comes”.
Het moet gezegd dat het geheel wel klopte en dat mister Lordi en zijn bende een stevig op elkaar ingespeelde show ten beste gaf die, wat mij betreft, nauwelijks verveelde. Luister maar eens naar “They only come out at night…”, toch wel een fijn nummer voor wie fan is van catchy en poppy rockmuziek met een vette knipoog.
De set werd afgesloten met “Devil is a loser” en toen was het wachten op de toegift waarvan iedereen al kon raden welke nummers niet mochten ontbreken : “Hard rock Hallelujah” en “Would you love a monsterman”, aangevuld met “Hulking Dynamo”, een nummer dat werd geschreven voor hun debuutplaat van zo’n 11 jaar geleden maar nu terug werd heropgevist omdat het toen de plaat net niet haalde!
En de meezinger “Sincerely with love” met het christelijke refrein “fuck you asshole” dat op vraag van het oppermonster luidkeels werd meegebruld door alle aanwezige fans!
Voor mijn part een geslaagde avond vermaak! Niet zo hoogstaand als Cirque du soleil qua kostumering en geen muzikale meesterwerken à la Muse…maar een amusante partij kostelijke verkleedrock uit Finland naar voorbeelden als Kiss en Alice Cooper!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reverse-grip-30-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lordi-30-04-2013/
Organisatie: Rock Inc ism Rocklive en Trix, Antwerpen
Les Nuits Botanique 2013: Valerie June - Oude wortels, jonge scheuten
Valerie June
Les Nuits Botanique 2013
Wat heeft Dan Auerbach van The Black Keys in hemelsnaam bezield om de rauwe bluesrocker “You Can’t Be Told” als producer uit te lenen in plaats van er “El Camino”, het internationale doorbreekalbum, nóg meer glans mee te geven? Wellicht de jeugdige, zuiderse charmes van Valerie June. Maar zeker ook vertrouwen in haar onmiskenbare talent waarmee ze de 20ste editie van Les Nuits Botanique mocht openen.
Valerie June kreeg blues, folk, soul en gospel in haar thuiswieg Tennessee met de paplepel ingegoten, al vat ze deze traditionele invloeden zelf nog het liefst samen onder de noemer ‘organic moonshine roots music’.
Met volle overgave nam ze opener “Twined And Twisted” solo en akoestisch voor haar rekening, blind vertrouwend op haar meest dierbare instrument: een karakteristieke ‘Memphis voice’ die afwisselend krachtig en weemoedig klonk.
Wat eveneens indruk maakte: haar ontwapenende, van lange dreadlocks voorziene présence. Meer vrolijke hippie girl dan melancholische country madam, al moest het vrouwelijke geslacht tijdens “Somebody To Love” en “Workin’ Woman Blues” toch de nodige ontberingen en beproevingen doorstaan: “I ain’t fit to be a mother / I ain’t fit to be no wife yeah / I been workin’ like a man y’all / I’ve been workin’ all my life", klonk het veerkrachtig op dit laatste nummer.
Valerie June bekende tussen de songs door al vijf venten te hebben versleten, maar diep ongelukkig leek ze daar gelukkig niet te zijn door geworden.
Het nieuwe album ‘Pushing Against A Stone’ verschijnt pas op 6 mei - haar entourage was gelukkig zo attent om naast de Rotonde al enkele exemplaren te koop aan te bieden - maar de heupwiegende soulpop liedjes “The Hour” en “Wanna Be On Your Mind” suggereerden nu al dat deze plaat wel eens vlotjes over de toonbank zou kunnen gaan.
Stond hier een nieuwe Amy Winehouse op het podium? Meestal zat Valerie June met haar fraaie appelblauw zeegroene laarsjes (nog) net iets te stevig vastgezogen in het moeras rond de Mississippi rivier. Maar doorleefd, authentiek en traditioneel klonk het zeker, en is dat niet juist hetgeen waar veel mensen naar op zoek zijn in onzekere tijden?
Wie Valerie June helaas gemist heeft kan haar nogmaals aan het werk zien op 19 juli 2013 tijdens Gent Jazz Festival.
Pics homepag - Met dank aan Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
De immer productieve Noorse prog- en hardrockers van Motorpsycho hebben nog maar eens een plaat gemaakt, ‘Still Life with Eggplant’ heet het ding en het is alweer een kanjer. Deze keer werden ze een handje geholpen door Reine Fiske, gitarist van het Zweedse psychedelische zweefcombo Dungen.
Fiske mag ook mee op tournee en zijn freaky gitaarpartijen zijn een aangename meerwaarde voor de zweverige monsterrock van Motorpsycho. Het viertal maakt er in de 4 AD een heuse rockmarathon van met een overvloed aan moordende riffs, gierende en bronstige gitaren, loodzware bassen en gortige drums. Met de vocale kwaliteiten van zowel Hans Magnus Ryan als Bent Saether is het wat minder gesteld, maar dat weten we al langer dan vandaag en bovendien beperken ze wijselijk de zangpartijen tot een minimum.
Naar goede gewoonte naait Motorpsycho de songs soms met flarden aan elkaar en verweeft er wat muzikale kunde van andere grootheden door. Deze keer horen we een streep Zappa en een vleug Wishbone Ash.
Motorpsycho live is altijd een avontuurlijke gelegenheid, de band klinkt steevast anders dan op hun platen en is altijd onvoorspelbaar, maar steeds mogen we ons aan een kanjer van een set verwachten (vorig jaar trouwens nog met volle teugen genoten van hun passage in de Kreun, de band zorgde er in het gezelschap van de freaky maar geniale keyboardspeler Stale Storlokken voor een unieke mengeling van jazz en progrock).
Vanavond krijgen we meer volumineuze massieve rock die wordt gebracht met geniale instrumentenbeheersing, passie en tonnen speelplezier. Een flinke graai uit het nieuwe album (4 songs, goed voor drie kwartier virtuoze rock met branie en ballen) doorspekt met geniaal ouder materiaal waaronder opvallend veel werk uit het 17 jaar oude ‘Blissard’ (“Greener”, “Nerve Tattoo”, “Manmower” en “Fool’s Gold”).
Motorpsycho weet van geen ophouden, maar liefst twee en een half uur houden ze de 4AD in hun greep met hun mix van progrock en stomende hardrock. Wederom hebben we het gevoel dat we in een geniale jam sessie zijn beland. Voor sommigen iets te veel van het goede, voor ons alweer een oppermachtig en verbluffend concert van een band die steeds zichzelf heruitvindt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-30-04-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ninamarie is zeer interessant zijproject van de twee bekende Duitse muzikanten Marten Ebsen (Turbostraat) en Thomas Götz (Beatsteaks). De heren jammen al sinds 2005 regelmatig in hun oefenruimte en brachten sindsdien twee singles en een mini-album uit. ‘Feuer in der Nachbarschaft’ is het nieuwste resultaat van hun samenwerking en telt zes diverse songs. Het duo mengt verschillende genres zoals punk, power pop, NDW (Neue Deutsche Welle), indierock en ethnorock door mekaar.
Het grootste gedeelte van deze plaat is bovendien louter instrumentaal. Ze gebruiken daarbij uiteraard stevige gitaren maar ook een dwarsfluit en een synthesizer. Wij waren vooral onder de indruk van opener “Das Hochzeitsgeschenk”, een prima popnummer met een catchy refrein en van “Der Fucking Kommandeur”, de lange afsluiter die start als melancholisch rocknummer en eindigt als een minimalistische, bezwerende postrocktrack.
Wie dit werk in zijn bezit wil, kan dat enkel als download of als vinyl.
Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A. Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’. We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger. Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af. De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op...
Love A is eigen land al razend populair, met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!
Megachurch is een drietal uit het Amerikaanse Cleveland dat zijn tweede langspeler in Europa uitbrengt via Stressed Sumo Records, het Britse label van ondermeer Neil Cooper (Therapy?). In tijden waar het verdomd moeilijk is voor bands om naast de platgetreden muziekpaden te lopen, slaagt Megachurch daarin wonderlijk wel. Het trio dat bestaat uit twee bassisten en een drummer maakt een eclectische mix van metal en stonerrock waarbij repetitieve, harde riffs systematisch en zelfs op een wiskundige manier worden herhaald. Mastodon meets Battles, zeg maar… Over de vocalen is ook wel wat te zeggen: Megachurch maakt voortdurend gebruik van samples waarop predikanten debiteren en/of politici fulmineren… Het resultaat van dit alles is ongewoon, catchy, creatief maar vooral geschift!
Wie in het laatste weekend van juni in Dessel verblijft voor het fijne Graspop-festival komt op zondag best niet te laat uit zijn muffe tent.
Om half twaalf opent dan de nieuwste belofte in Vlaams metal-land het podium van de Metal Dome. King Hiss is de naam en het gaat hier om vier mannen die hun sporen in de muziekwereld ruimschoots verdienden.
De bekendste naam binnen het viertal is ongetwijfeld die van Josh Fury oftewel de gitarist van het in hardcore-kringen legendarische Congress. De muziek die hij met zijn nieuwe kompanen maakt is echter totaal niet te vergelijken met die van deze H8000-band.
King Hiss staat voor een scherpe en afwisselende mix van stonerrock , metal en hardrock en valt verder op door de opmerkelijke vocalen. Zanger Jan Coudron haalt met zijn lange uithalen wat ons betreft het niveau van ene Franky DSVD van Channel Zero. Daarnaast is uiteraard het technische en complexe gitaarwerk van Josh Fury om vingers en duimen van af te likken.
Deze EP werd in eigen beheer opgenomen en telt zeven stevige songs. Als we er een favoriet moeten uithalen, dan is het opener “Snakeskin” die bij ondergetekende ondertussen is uitgegroeid tot een zogeheten oorwurm.
King Hiss is ontegensprekelijk een aanrader voor alle metal- en hardrockheads! Voor meer info: www.king-hiss.com of www.facebook.com/kinghissband .
Het is haast niet meer bij te houden hoeveel bandjes zich dezer dagen nestelen in de psychedelica en krautrock (The Soft Moon, Lumerians, Camera, Blaak Het Shujaa, Follakzoid, Moon Duo, Wooden Shjips, Psychic Ills,…). Ook het Britse Hookworms is serieuze potten mosterd gaan halen bij Hawkwind, Neu! en, iets dichter in de geschiedenis, bij The Warlocks (waar hangen die tegenwoordig eigenlijk uit?).
Met een ferme scheut shoegaze, een vleug punk en het ganse oeuvre van Primal Scream zijn ze aan het klussen geslagen en hebben ze het wonderlijke en geestesverruimende Pearl Mystic in elkaar gebokst, een knoert van een plaat die gaten dichtmetselt met mortel die samengesteld is uit vreemde plantenextracten, verdachte paddestoelen en verboden tabaksvruchten.
‘Pearl Mystic’ zet aan met een paar zwaar verslavende moordsongs als “Away/Towards” en het op adrenaline doorrazende “Form & Function”, twee lange loeiers die de toon zetten voor een vlijmscherpe en alles verzwelgende trip.
Jim Morrison en Syd Barret dwalen door duistere gangen met ongekende eindbestemming in “Since we have changed”, overstuurde gitaren snijden tergend hard door de ruimte in “Preservation” en half verdoofde onweerswolken hangen uiteengereten in drie stukken (“i”, “ii” en “iii”) overheen het album.
‘Pearl Mystic’ is een bedwelmende en formidabele plaat die zich ferm in onze kuiten vastbijt. Als dat maar goed komt, want we hebben het even opgezocht, hookworms (haakwormen) zijn genadeloze bloedzuigende parasieten die zich vastzetten in de huid en dan langzaam het hart en de darmen binnendringen om daar lelijk huis te houden, met mogelijke fatale gevolgen. Aartsgevaarlijk plaatje, dus.
Eén van de nieuwe Britse ontdekkingen is deze 26 jarige Laura Mvula . Met “Green garden” heeft ze meteen al een aardige hit op zak. Een song die haar talent onderstreept , zowel vocaal als in de muzikale aanpak . Haar sound wordt omschreven als ‘gospedelia’ , een combinatie van natuurlijk gospel , psychedelica en pop , soul , r&b .
We horen een afwisselende sfeervolle , dromerige , sprookjesachtige plaat , die sober , kaal uitgepuurd materiaal bevat , als sensueel prikkelende, trippende songs .
Ze staat al hoog aangeschreven in de BBC lijst . Ze zweeft ergens tussen Erykah Badu , Amy Winehouse en Bjork in .
Ze komt af met een handvol rake songs als “Like the morning dew” , “Can’t live with the world” , “Father , father” , “That’s allright”, “I don’t know what the weather will be” , “Flying without you” en die sterke single “Green garden” .
Wonderlijke plaat - Bezwerend debuut – artistiek talent dat kan omgezet wordzn in succes!
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala.
De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen . Het materiaal heeft een dromerige ondertoon , we ervaren hitgevoeligheid en soms kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het lichtjes als de instrumentatie meer ruimte krijgt .
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel.
Een handvol nummers sieren de afwisselende plaat als “Under cover”, “Timothy shy” , “Assistant director” en “Internatinal date line” .
Fijn tussendoortje van een inmiddels volwassen band !
Toch wel een uniek bandje, het trio uit Hoboken, NYC, Usa afkomstige Yo La Tengo . Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en James McNew op bas, zijn al ruim vijfentwintig jaar bezig in dromerige indie meets garagerock’n’roll meets noiserock.. Een eigen muzikale kijk hebben ze ontwikkeld op de gitaarpsychedelica, ontsproten uit de‘70’s VU en de ‘80’s Feelies.
We merken de laatste jaren dat het trio het houdt op sfeervolle , relaxte , zeemzoete , dromerige gevoelige indie en dat hun krachtige expressie en stormen wat op het achterplan zijn geduwd . Milde psychedelische stormen noteren we dus , waarbij ze enkel op de lange broeierige opener “Ohm” en de even lange afsluiter “Before we run” nog eventjes fors(er) uit de hoek kunnen komen .
Voor de rest een uitermate poppy, loungy, sfeervol geluid , waarbij de songs wel goed in elkaar steken , maar niet echt blijven hangen . Enkele worden zelfs orkestraal ondersteund . “I’ll be around” lijkt een voltreffer in het genre . De veertigplus indierockers nemen dus duidelijk wat gas terug .
Live durven ze nog wel eens loos gaan , en intrigeren ze door de repetitieve opbouw en explosieve ritmes, waarbij de pedaaleffects een tijdje stevig ingedrukt blijven .
Goede plaat , weinig verrassingen!
Nederlands 
Français 
