Na veertig jaar platen maken vonden de heren van The Residents de tijd rijp om een overzicht te geven van hun rijkgevulde carrière. Voor het eerst zouden de bandleden hun identiteit onthullen, iets wat in hun geval niks meer betekent dan dat men de zanger Randy, de toetsenman Chuck en de gitarist Bob als (hoogstwaarschijnlijk fictieve) naam meegeeft. De twee muzikanten betraden als eerste het podium. Qua outfit hadden ze geopteerd voor een donker masker waaruit een kapsel oprees waar George Clinton trots op zou zijn. Niet veel later besloop Randy het podium in een kerstpak. Het ‘gekke grijsaard’-masker wijkt vermoedelijk weinig af van de reële tronie van de zanger, na al die jaren zullen de heren immers al lang op tram 6 zitten.

Hun huidige ‘Wonder of Weird’-tour is gewoontegetrouw theatraal van opzet. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat niet enkel muziek- maar ook theaterliefhebbers de weg naar Het Depot vonden. Dezer dagen gooit Grace Ellen Barkey hoge ogen (of moeten we hier zeggen ‘oogballen’?) met Mush-room (eind mei nog te zien in het STUK te Leuven!), een Needcompany-productie waarvoor The Residents de originele soundtrack leverden. Zowel Jan Lauwers als vele acteurs/dansers van Needcompany  waren tijdens hun vrije avond dan ook volop geïnteresseerd in hoe de vaak als avant-garde performance-band omschreven groep het er op het concertpodium vanaf bracht.
Een eerste hoogtepunt was het aanstekelijke “Picnic in the Jungle”, een nummer dat net als het later in de set gebrachte “The Man in the Black Sedan” op de wereld werd losgelaten door Snakefinger, de man die in 1987 tijdens een tour met The Residents de dood vond in het Oostenrijkse Linz. Al kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat Phil Lithman aka Snakefingers woensdagavond gewoon zichzelf verborg achter een masker op het podium van Het Depot. Met The Residents weet men immers maar nooit. Na “Give it to Someone Else” herinnerde Randy kort  aan ‘The Commercial Album’ d.m.v. “The Simple Song” dat net als alle andere liedjes op die plaat slechts één minuut duurt (hetgeen meteen duidelijk maakt dat de titel van die plaat veeleer ironisch bedoeld was).
Na “The Confused Transsexual” mochten Bob en Chuck enkele minuutjes  jammen hetgeen de frontman toeliet om wat te ontspannen achter de schermen. Niet enkel Randy maakte van de gelegenheid gebruik om een plaspauze in te lassen want echt veel schwung viel er na een tijdje niet meer te bespeuren in de iets te monotone performance van The Residents. Zo komen we meteen bij het grote minpunt van deze WOW-tour: al te lang beperken Bob en Chuck zich tot een weinig opvallende begeleiding van het door Randy gebrachte verhaal. Te weinig werden we verrast op wat variatie of uitspattingen waardoor er uiteindelijk soms meer te beleven viel in de zaal dan op het podium. Tot ergernis van de meer toegewijde fans enerzijds en tot vermaak van de gelegenheidsbezoekers anderzijds stolen enkele rare snuiters in het publiek meer de show met hun capriolen dan The Residents deden. We zijn van tijd tot tijd niet vies van een spooky soundscape, maar na een concert van twee uur hopen we vooral enkele onvergetelijke momenten te kunnen meenemen naar huis…quod non.

Af en toe kon er wel eens gegniffeld worden bij het aanhoren van Randy’s verhaal over zijn overreden doch niet overleden kat Maurice, over zijn 8ste vrouw die hem overhaalde om het te maken in Hollywood waar hij mede door Eddie Murphy faalde, over zijn 12de vrouw (Mandy met “The Black Behind”) die hij ontmoette tijdens zijn tot falen gedoemde pogingen om het te maken in de porno-business,…maar al bij al kon het verhalende luik te weinig boeien om ons tot op het puntje van onze trouwens best comfortabele Depot-zetel te brengen. Bovenop die hopelijk fictieve vertelsels herinnerde hij eveneens aan het succes dat The Residents in de jaren ’90 bij kritiek en publiek boekten met ‘Bad Day on the Midway’, een op CD-ROM uitgebracht spelletje dat de veelzijdigheid van (het team achter) The Residents illustreerde. Spijtig genoeg evolueert de technologie echter zodanig snel dat niemand 5 jaar na release het spel nog kon afspelen….
Tegen het einde van de set mocht gitarist Bob eindelijk nog eens een glansrol vervullen tijdens de glamrock-gitaarsolo in “Hanging by his Hair”. Ook het krachtige “March to the Sea” verdient een eervolle vermelding. Dit laatste lied stamt uit ‘Mark of the Mole’ dat de basis vormde voor hetgeen na ‘The Tunes of Two Cities’ de ‘Mole Show’ werd, de eerste waarmee The Residents ook buiten de Verenigde Staten optraden.  Daarmee kon de cirkel als rond beschouwd worden en verliet het drietal rustig het podium.
De bisronde werd geopend met “Santa Dog” dat vier decennia geleden hun eerste single was. Terwijl het initiële decor (een opblaasbare kerstman, sneeuwman en twee snoepstokken) na anderhalf uur letterlijk in elkaar gezakt was, herrees op de achtergrond nu een kerstboom met als piek de iconische oogbal-met-hoed. Die kerstboom werd ritueel vereerd waarna het optreden definitief beëindigd werd middels het larmoyante “Dead Wood”. De openingszinnen daarvan vatten perfect de verzuchtigen  van Randy samen: “I wish I was bigger, I wish I was tall”. Een gepast einde dus van het verhaal van de begrijpelijkerwijze gefrustreerde Randy.

Spijtig genoeg leidde deze laatste passage van The Residents echter ook bij ons tot wat frustratie want eerlijk gezegd hadden we op wat meer gehoopt dan de soms fletse bedoening die we nu gepresenteerd kregen. Wat meer variatie ware welkom geweest. Naar onze smaak weerklonk er namelijk te weinig rock’n’roll en te veel monotone elektronica. Sommigen beschouwen het veelvuldig gebruik van de Apple-computer misschien als een bewijs van het feit dat The Residents meegegaan zijn met hun tijd. Indien die hedendaagse sound echter maar tot een flauw aftreksel leidt van hetgeen vroeger veel prikkelender klonk, kan die ‘evolutie’ ons feitelijk gestolen worden. Maar bon, gelukkig verschillen smaken. Dat leidden we althans af uit de enthousiaste reacties van enkele opvallende toeschouwers. Al durven we te vermoeden dat zij aan dit optreden uiteindelijk nog een veel steviger kater hebben overgehouden dan wijzelf. Het Depot biedt dan ook niet enkel muzikaal vertier maar eveneens perfect getapte lokale producten….

Setlist: Loser = Weed, Picnic in the Jungle (cover van Snakefinger), Baby Sister, Give it to Someone Else, The Simple Song, Jelly Jack the Boneless Boy, The Confused Transsexual, Jam van Bob & Chuck – deel 1, (Let me be your) Teddy Bear (cover van Elvis Presley), The  Monkey Man, Struggle, Mr. Lonely, The Man in the Dark Sedan (cover van Snakefinger),  Hanging by his Hair, Jam van Bob & Chuck – deel 2, Bathsheba Bathes, Honey Bear, The Black Behind, March to the Sea
Bisronde: Santa Dog, Dead Wood

Organisatie: Depot, Leuven

Diep verborgen en vaak vergeten is er een persoon tijdens shows die onmisbaar is, maar toch even belangrijk als ieder ander bandlid. Zonder deze persoon zou de show hoogstwaarschijnlijk een ramp worden. Het is niet de barman (hoewel die natuurlijk ook onmisbaar is voor velen) maar de geluidstechnicus. Je weet wel, die kerel die achter dat paneel staat waarop er zich meer knopjes bevinden dan in het gemiddelde huis. Misschien is het voor u, beste lezer, onbekend wat een geluidstechnicus nu precies doet. Vandaar dat we Dieter “ Heavy-D” Bossaert tijdens PPM eens eventjes apart hebben genomen om hem zijn verhaal te laten doen. Helaas kwam de wet van Murphy lekker roet in het eten gooien en zorgde die ervoor dat mijn opnameapparatuur de geest gaf – en dat tijdens een interview met een technicus. Gelukkig hebben we het interview nog op de ouderwetse manier kunnen verder zetten.

Het leven van een geluidstechnicus heeft zijn up en downs, eentje van die downs is vaak dat je de geluidstechnicus hoort uitgescholden worden door de bands omdat het geluid niet goed genoeg is. Is dit iets dat je vaak overkomt en hoe ga je hiermee om?
Ja, dat gebeurt wel eens. Meestal is dat op de monitortechnieker gericht, maar als het op mij gericht is doet het me eigenlijk echt niets. Indien het terecht is kan ik er enkel maar uit leren en doe ik dat ook.

Bandleden hebben vaak een vast ritueel voor ze het podium opstormen en bereiden zich elk op hun eigen manier voor voor de show. Hoe bereid een geluidstechnicus zich hier op voor?
Een echt ritueel heb ik niet. Ik luister wat op mijn gemak naar de andere bands om het geluid van de zaal wat in te schatten, ik drink iets en rook een sigaretje. Ik zorg er ook voor dat ik eventjes kan zitten en dat het niet te druk rond me is, maar daarnaast doe ik niet echt iets speciaals.

De meesten onder ons krijgen al spontaan de rillingen als ze naar al die verschillende knopjes kijken en de verschillende manieren zien hoe ze van een show een ramp kunnen maken. Is er eigenlijk veel die mis kan lopen voor de technicus tijdens een show?
Simpel, letterlijk alles kan mislopen. Alles wat op elektriciteit werkt kan stuk gaan en alles wat ik gebruik werkt wel degelijk op elektriciteit. Er kan kortsluiting ontstaan, een mosher of crowdsurfer kan op de P.A. vallen, enz… De nachtmerrie van elke geluidstechnicus is dat er bier gemorst wordt. Eenmaal er bier op je installatie ligt mag je het meestal wel vergeten, vaak is dat het einde van de show.

Heb je als technicus de mogelijkheid om een band te weigeren? Ik kan me voorstellen dat er wel hoop eikels zijn die iedereen in de entourage het leven zuur maken?
Gohja, het staat mij vrij om te doen wat ik wil maar echt een band weigeren gebeurt nauwelijks. Ik zou wel eventueel weigeren het geluid te doen bij House, R&B,… maar daarnaast doe ik meestal alles.

Na wat rondgesnuffeld te hebben blijkt dat je eigenlijk heel bekend als technicus en dat je op tour met verscheidene grote bands gegaan bent, hoe is die bekendheid eigenlijk tot stand gekomen?
Mond op mondreclame, wat geluk en networking.
Ik deel bijvoorbeeld een groot aantal businesskaartjes per jaar uit en ook mijn facebook zorgt voor heel wat werk. Daarnaast heb ik gewoon ook wat geluk had dat ik het geluid voor specifieke bands mocht doen op het juiste moment. Andere ( lees: grotere bands) hoorden daar dan van en soms komt van het een het ander.

Zijn er bands waar je echt een moord zou voor plegen om het geluid voor te doen? Zoja, welke?
Pfff niet echt nee. Ik ben ook niet zo echt iemand die zot loopt van specifieke bands of ergens naartoe gaat om die ene band te zien. Het gaat mij om het totaalpakket. Zie nu Helloween die vanavond speelt, ik hoor ze wel graag maar toch ga ik ze niet zien. Ik zal ze nog wel eens kunnen zien. Ik ga gewoon naar huis straks.

Tenzij de band goedgemutst is en een applausje voor de geluidstechnicus vraagt krijgt een geluidstechnicus niet echt veel roem. In reviews zie je hoogstens staan dat het geluid goed was of dat het geluid klonk alsof het geluid van de band vermorzeld is terwijl de technicus eigenlijk wel een belangrijk persoon is tijdens de set. Heb je daar problemen mee?
Ik heb daar totaal geen problemen mee, ik blijf liever wat op de achtergrond. Mensen spreken mij soms aan en vragen ofdat ik het niet erg vind dat de hele band wordt voorgesteld en ikzelf niet. Het kan mij echt niet schelen, ik ben al blij als er in de review staat dat het geluid goed was. Het belangrijkste voor mij is dat de band en de managers het goed vonden, voor de rest hoef ik helemaal geen erkenning

Zijn er momenten die je echt bijgebleven zijn? Zowel positieve als negatieve natuurlijk.
De goeie momenten zijn natuurlijk als je in speciale zalen of uitzonderlijke locaties het geluid mag doen. Een zeer speciale gebeurtenis was toen ik onlangs het geluid mocht doen voor de Ijslandse Wacken metal battle in de grote zaal van het Symphonische orkest van Reykjavik. Dat was echt geweldig. Mee op tour gaan is ook altijd heel leuk. Mindere momenten? De frontline in Gent en ieder andere zaal ter wereld die daar op lijkt. Desondanks kan dat ook zeer leuk worden als de sfeer goed zit.

Wat moet een geluidstechnicus eigenlijk vooral doen tijdens de show, zijn er dingen waar specifiek opgelet moeten worden of spring je eigenlijk pas in als het misloopt?
Je hebt verschillende soorten geluidstechniekers. Je hebt er die enkel en alleen tijdens de show iets doen en voor de rest hun kont niet oplichten. Ik ben niet zo, ik help ook met de opzet. Ik heb altijd een kit bij als er een probleem is en na de show help ik ook wel met opruimen. Tijdens de show zelf moet je goed opletten, want – zoals ik al zei – alles kan mislopen. Als er een probleem is op het podium moet je wat geluk hebben, soms kan je via een microfoon praten met de stagemanager die het kan oplossen en anders mag je snel lopen naar het podium om dan hopelijk het probleem te kunnen oplossen

Je hebt al reeds het geluid voor een heel resem bands gedaan dus heb je ook een goed uitzicht over wat er een beetje rondloopt, wat is jouw mening over de metalscene van vandaag op vlak van bands?
Er lopen gigantisch veel jonge getalenteerde bands rond maar helaas is er ook veel te veel overgewaardeerde brol. Je hoort vaak dat de metalscene dood is maar dat vind ik zeker niet. Ze evolueert gewoon constant en festivals moeten dat ook doen. Je ziet nu tijdens PPM dat men heel wat verschillende bands geplaatst heeft en ook op grote festivals begint men heel wat metal te plaatsen. Ik vrees wel dat Graspop hier serieus door in de problemen zal komen. Veel grote namen gaan nu naar Werchter en Pukkelpop waardoor Graspop ofwel nog duurdere namen zal moeten boeken en de ticketprijs de lucht in moet jagen, ofwel meer kleinere bands zal moeten boeken en zo riskeren misschien minder volk te trekken.
We zien wel wat de toekomst brengt.

Is er een verschil in moeilijkheid voor het geluid bij bepaalde genres of ligt dat allemaal vrij gelijk?
Wel een geluidstechnieker is eigenlijk ook een muzikant en iedere muzikant heeft zijn eigen stijl. Dat heb ik ook, ik word vooral gevraagd om Black, Death en metalcore te mixen en dat merk je dan ook in mijn sound. Ik zal bijvoorbeeld ook het geluid doen van een bluesband, maar dan durft het wel eens gebeuren dat ze plots even met een death metal drumsound zitten.

Je hebt ook vaste bands welke?
Meestal boeken bands me als ze in Europa zijn en weten dat ik vrij ben, of ze boeken me als ze weten dat ik op een bepaald festival zal zijn waar zij moeten spelen. Daarnaast doe ik in het buitenland het geluid voor Vomitory en Pestilence. In het binneland ben ik vaste geluidsman voor Spoil Engine en Dyscordia. Ik ga ook soms mee op tour met tourmaatschappijen. Ik ga graag mee op tour, je ziet iets van de wereld, hebt weinig onkosten en je hebt elke dag variatie..

Zo, ik denk dat we hierbij eigenlijk kunnen afronden. Is er nog iets wat je wil meedelen met onze lezers?
Voor mensen die erover denken om hetzelfde te doen heb ik het volgende: Zorg ervoor dat je er echt door gebeten bent. Als dat niet zo is zoek je beter iets anders, het zijn lange dagen en ’t is zeker niet altijd maar feesten en plezieren.

Daarnaast: Bescherm je oren! Dit geldt een beetje voor iedereen. Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de 100db-wet. Pas op, ik ben voorstander tot in het uitvoerbare. In kleine zaaltjes of café’s is dit natuurlijk niet mogelijk want een akoestische drum gaat al hoger dan 100DB maar op grote shows of festivals is dit perfect doenbaar.

Compact Disk Dummies – EP voorstelling - Succes voor Dummies
Compact Disk Dummies - Soldier’s Heart
Charlatan
Gent

Nog fris ruikend naar wasverzachter, hoe kan het ook anders na een ‘Wasserette-tour’, kwamen de winnaars van Humo’s Rock Rally 2012 hun 1^e EP voorstellen in de Charlatan.

Democrazy had zowaar nog recenter, onontgonnen talent op de affiche geplaatst. Namelijk de winnaars van Humo’s ‘De nieuwe lichting’ 2013 Soldier’s Heart. Een ideale gelegenheid dus om dit jonge talent samen aan het werk te zien. Het belooft een mooi aankomend era te worden, als deze 2 bands de podia gaan bestormen, en hun plaats gaan claimen. Lefgozers, zelfbewust, spontaan en een eigen sound. The future is ahead!
De fraaie affiche zorgde voor een bomvolle zaal. Nauwelijks ademruimte, laat staan om te manoeuvreren met je fototoestel zonder iemands tenen te vertrappelen. Soldier’s Heart was appetizer van dienst. Een bizarre naam met een toch wel persoonlijk tintje. Een Engelse benaming  blijkbaar voor schijnhartaanvallen bij soldaten, waar één van de bandleden last van had/heeft. Zangeres Sylvie, met het prachtige ravenzwarte haar,  is duidelijk het sterke wapen van deze indie/dreampop band.
De symbiose van haar zeer gevarieerde stem  en de elektronische deuntjes geven het iets zweverigs, naar het ijle toe. Ze wordt uitstekend begeleid met dudes die weten waar ze mee bezig zijn, en waar de fun er van af spat. De die-hards kennen deze band ondertussen, maar met meer airplay ligt de weg volledig open voor een glansrijke carrière.

Nadat de zwoele stem van Sylvie de temperatuur op de juiste hoogte had gebracht, was het de beurt aan de broertjes Lennert en Janus Coorevits uit Kortrijk. De Compact Disk Dummies hadden hard gewerkt aan hun 1^e EP, en na een ‘propere’ tournee, landden ze opnieuw in Gent. Door Sid en Nancy goed begeleid brengen de broertjes elektropop met een serieus rock-‘n-roll gehalte.
De kids met laptops, en een fisher price cassettedeck, alliëren de bits en bytes van de elektronica , samen met gitaarrifs tot een smeltkroes van jeugdige elektropoprock. Vergelijken met een andere band doet deze jongens oneer aan. Daarvoor hebben ze teveel een eigen, direct herkenbare  sound. Vooral in “What You Want”, “Mess with us”, en “ F.E.E.R.S.” , welke we nog kennen van de Rockrally, tonen de broertjes dat ze de juiste knopjes weten staan. Vooral in “F.E.E.R.S.” rijgen de gitaarrifs dit nummer aan flarden.  Maar dat Lennert een stem heeft toont hij aan met “ Pale Eyes”. In “Toxic” bewijzen ze dat ze ook hun stempel kunnen zetten op een cover. Zo gelijkgestemd het duo is over de muziekkeuze, zo verschillend zijn ze qua karakter. Zo timide en rustig Janus is, zo’n spring-in-het-veld is Lennert. Mocht er een schaal van Richter zijn voor enthousiasme, is dit een orkaan met verwoestende kracht. Lennert ging bijna stagediven, maar bedacht zich dan toch maar.  Afsluiten werd er met de 1^e single “ The Reeling”.
Daarna werd dit nog eens overgedaan , maar dan met de leden van Soldier’s Heart erbij. Heel attent. 

Het is duidelijk dat deze jongens andere paden durven bewandelen, en duidelijk vlug volwassen worden. Dit als we vergelijken welke stappen ze gezet hebben na hun overwinning in 2012. De goesting en gedrevenheid is zo gigantisch groot, en dat stralen ze ook uit. 2 brothers on a mission.
De komende zomer zal uitwijzen of België al gauw te klein is of niet. Één ding is zeker: het boekje ‘Succes voor Dummies’ hebben ze uitgelezen. J

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soldiers-heart-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-23-04-2013/

Organisatie: Democrazy, Gent

Met een heel zacht onschuldig stemgeluid en een nummer met bijpassende titel ‘Please don’t stare’ begint Imaginary Family aan een heel ingetogen voorprogramma van Marble Sounds in de labozaal in het Stuk. De nog vrij onbekende Joanna Isselé heeft haar eerste ‘Hidden’ EP uit en mocht deze onder andere op Studio Brussel bij Duyster reeds promoten. Ook op radio 1 kende ze al meerdere successen. Bij een aantal onder ons zullen de songs “Box” en “The bird watcher” dan ook bekend in de oren klinken.
Imaginary Family sluit muzikaal nauw aan bij de main act van de avond en zou het publiek dus meer dan moeten bekoren. Het beperkte publiek ging er echter snel bij zitten en al snel kwamen de eerste gezellige gesprekjes op gang. Joanna heeft het met haar heel breekbare stem moeilijk om alle aandacht naar zich te blijven trekken waardoor (luister)nummers zoals “Financial Crisis Blues” & “The professor’s wife”, stuk voor stuk prachtige teksten met een leuke persoonlijke anekdote niet tot hun recht komt.

Marble Sounds heeft net zoals Imaginary Family allesbehalve stilgezeten. Met hun tweede album, ‘Dear me, Look up’ probeert de groep rond Pieter van Dessel de lijn die ze in hun debuutplaat hebben uitgelegd, voort te zetten. Door de zeer vlotte afwisseling van nieuwe songs als kleppers “The time to sleep” & “A new breeze” merken we al heel snel dat dit meer dan gelukt is, misschien wel te goed. De nieuwe songs van het vervolgalbum ‘Dear me, Look up’ vallen dan misschien niet uit de toon, het publiek kent ze nog niet goed genoeg om volledig in op te gaan. Gelukkig kon Marble Sounds met “Dance Clarence Dance” de zaal in beweging krijgen.
Vaak wordt  Marble Sounds vergeleken met een of ander obscuur post rock groepje, hier gaan we eigenlijk niet mee akkoord want deze mannen durven al eens stevig uit de hoek te komen. Hierbij  denken we bijvoorbeeld aan het prachtige “My Friend” of  “No one gave us the right”.

We kunnen concluderen dat de avond in het Stuk, een avond was die sterk op de emoties speelde, de gezellige zaal, de goede muziek vormden het perfecte sluitstuk van de dag.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marble-sounds-23-04-2013/

Organisatie: Stuk, Leuven