The Soft Moon – Camera - Een avondje donkere en verslavende dwangbuismuziek
De voor ons nog onbekende Duitse krautrockers van Camera zorgen voor een opwarming van formaat met hun begeesterende, zweverige en lange songs die het beste van Neu! en Spacemen 3 naar boven brengen. Het trio brengt hun sinistere en sluimerende sound in het halfdonker, met enkel wat sobere blauwe en groene spots om hun wazige spacerock nog wat meer in de verf te zetten. Een ontdekking, absoluut.
Omdat het laatste album ‘Zeros’ tamelijk indrukwekkend is en een behoorlijk verslavende werking op ons heeft, vonden wij dat wij The Soft Moon, het geesteskind van Luis Vasquez, toch live even moesten gaan uitspitten.
Blijkt dat Vasquez, die zich op het podium laat bijstaan door een bassist en drummer, die bezwerende sound op een podium niet allen weet te evenaren, maar ook nog aan kracht weet bij te zetten. Nogal wat geluiden haalt hij uit zijn machinerie, maar toch blijft het geheel echt, rauw en vooral live klinken en wordt het soms gloeiend heet. Suicide, Joy Division, een gedrogeerde Cure en een flinke portie krautrock zijn de ingrediënten en er komt een kolkend brouwsel uit die ons voortdurend weet bij de nek te vatten. Vasquez gaat volledig op in zijn songs terwijl zijn kompanen er zeer stoïcijns bij blijven. De echo’s die hij uit zijn gitaar tovert hebben een repetitief en duister eighties karakter en de sound is bezwerend, donker en bij vlagen claustrofobisch, alsof Vasquez vanuit een dwangbuis zijn demonen op de wereld loslaat. Een optreden dat aan de ribben kleeft en ons een uur lang in een wurggreep houdt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-18-04-2013/ ( gig in de Trix, 18 april 2013, samen met o.m. Wolf Eyes!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-19-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camera-19-04-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld, is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vier edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept. Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens zijn Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!
Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy's party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.
Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff's vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed. De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mauw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!
Organisatie: Democrazy, Gent
Snowbombing 2013 Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Sowbombing 2013
april 2013
Mayrhofen
Oostenrijk
Lieven Van Keer
Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2013!
Het was weer een jaar geleden, we hadden er weer lang naar uitgekeken en dan was het eindelijk weer zover… SNOWBOMBING here we come!!!
Vroeg vertrokken, rap alles pakken, auto ’s vullen en gas geven. Na drie plaspauzes, twee “tankbeurten en evenveel Big Whoppers kwamen we dan toe in het voor ons reeds vertrouwde Mayrhofen.
Meteen eerste biertjes drinken bij Mo ’s. Appartementje gezocht en dan even bij onze buren, Scotland Yard, aperitiefje gaan drinken om dan opnieuw bij Mo ’s binnen te springen voor de jaarlijkse “Big plates”, rijkelijk gevulde schotels vol vettigheid. We konden er dus stevig tegenaan voor de eerste feestjes. Snowbombing was dan nog wel niet begonnen, maar wij wel!
Zondag was niet meteen een zondag. Er waren al vele dikke vlokken uit de lucht gevallen en het zag er niet meteen naar uit dat daar verandering in zou komen. De pittige pistes ruilden we dus in de late namiddag voor de Pilsbar.
Onze snaren waren dus al goed gespannen om de eerste keer naar de Racket Club te gaan. De eerste opslag kwam er van Bootleg Social. Tom Staar sloeg de bal zeker ook niet mis en Above & Beyond smashte alles kapot!
Mooie maandag was daar met een stralende zon en pak sneeuw op en buiten de poederige pistes, zaaaalig! Het was knallen op en rond de pistes, het was duidelijk: Snowbombing was officieel van start gegaan. Terrasjes zaten afgeladen vol en de bombing beats daverden door het skigebied. Afspraak eerste après-ski party was dus al snel in de pilsbar. Nadien belandden we in de Daily Après-ski waar de sfeer er al goed in zat. Scotland Yard riep ons dan voor een culinair hoogstandje, diner aan den toog gevolgd door denderende darts tegen Australië en Duitsland waarin de Belgen duidelijk de bovenhand hadden en de “Aussies” en de “Moffen” serieus afgedroogd hebben. Goed opgewarmd werden deze Belgische stieren dan nog gelost in de Arena waar geen enkele matador vat op ons kreeg.
Dansbare dinsdag was hoogdag, iedereen goed geluimd voor de streetparty die er zat aan te komen. Dagje boarden en dan naar beneden om onze stoute schoenen en andere verkleedkledij aan te trekken en na wat lanceershooters de straat op te gaan! The Cuban Brothers hadden, net als de menigte, knotsgekke kostuums aan. Een kleine performance van niemand minder dan “Hans the butcher” himself was hilarisch. De slijmerige salami ’s van Hans vlogen door de felblauwe lucht. De Dub Pistols maakten het feestje compleet waardoor we goed in vorm onze verantwoordelijkheid namen en de Sportsbar omtoverden tot een danstempel. We rodelden met gevonden materiaal de berg af tot in de Racket Club om nog stevig te eindigen in de Schlussel waar Will Soul en Bicep ons nog van een frisse ziel in een fris lichaam voorzagen.
Weelderige woensdag startte weer met een schitterend dagje op de piste, voor de ene al wat vroeger als de andere. Na wat indrinken en opwarmen waren we weer klaar voor een stevig wedstrijdje tennis in the Racket Club. Het was een echte triller die door Carl Cox besloten werd met een goede spreiding en meerdere winners!
Denderende donderdag ging weer gepaard met veel zon, sneeuw, beats en bier. Na een kleine kroegentocht waren we klaar om aan onze love game te beginnen, die uiteraard in the Racket Club plaatsvond. Mistajam zorgde voor de opwarming. North Base maakte een ace en de Foreign Beggars bestookten de menigte met subtiele dropshots. Rudimental zorgde voor adembenemende rally ’s en Andy C maakte de love game proper af van op zijn baseline.
Vrolijke vrijdag was al onze laatste dag op de piste. De vermoeidheid begon hier en daar al zijn tol te eisen.. toch tijdig alle batterijen kunnen opladen op nog eens het beste van onszelf te kunnen geven. Vrijdag staat garant voor feest op een schitterende locatie. In het bos van Mayrhofen met de bergen op de achtergrond, de plaatselijke postkaarten zijn er niets tegen. Na verkennende penetratie in het bos kwamen we al snel Mistajam en Rudimental, ditmaal live tegen. Dan hield iedereen zich vast aan de takken van de bomen voor Kasabian die het bos en de bergen deden daveren. Dit was voor ons een mooie afsluiter en besloten het hier dan ook bij te houden. Met pijn in het hart, doch meer dan voldaan keerden terug. Tegenstander weggeblazen: game, set, match.. overtuigend gewonnen!!!
P.S.: Voor de twijfelaars: volgend jaar is het tijd voor de jubileumeditie: Snowbombing viert dan diens 10e editie. Niet te missen dus!
Org: Snowbombing - Globalpublicity
Wij kunnen zo wel enkele redenen bedenken waarom het concert van Counting Crows, ooit toch wel een grote groep, bijlange niet was uitverkocht. Hun laatste twee platen werden straal genegeerd door de Europese pers en media, hoewel ‘Saturday Nights & Sunday Mornings’ uit 2008 tot hun allerbeste werk behoort, een hit hebben ze in eeuwen niet meer gehad en airplay op zenders als Studio Brussel was er de laatste jaren al helemaal niet.
Het publiek bestond vanavond uit overwegend dertigers en veertigers die de glorieperiode van Counting Crows in de jaren negentig van dichtbij meemaakten, ondermeer een paar legendarische passages in Werchter.
Vandaag mochten we vaststellen dat er nog geen sleet zat op de Crows, dat de heren bijzonder goed musiceerden, maar dat er helaas ook te weinig scherpe kantjes aan hingen. De band klonk soms te gelikt en speelde af en toe op automatische piloot, met een paar aangename uitzonderingen zoals ondermeer een scherp en strak “Catapult”. Zonder Adam Duritz zou dit eigenlijk maar een doordeweeks Amerikaans groepje zijn. Het was immers weer Duritz die met zijn fantastische stem, zijn imposante afro kapsel, zijn hoog entertainmentgehalte en zijn nonchalante maar uiterst sympathieke présence de groep naar een hoger niveau tilde. Zeer voorspelbaar, maar alweer bijzonder indrukwekkend, was nog maar eens zijn moment suprème “Round Here”, de song waar iedereen zat op te wachten. Ontelbare keren moeten Counting Crows die song al gespeeld hebben, maar telkens legt een bezielde Duritz er zoveel emotie in dat hij de song na al die jaren nog steeds boven zichzelf doet uitgroeien. Ook vanavond weer was “Round Here” het absolute hoogtepunt.
Duritz schitterde overigens ook nog in “Rain King” en in “Goodnight LA” waarin hij op zijn eentje achter de piano postvatte en meteen de gans Lotto Arena muisstil kreeg, de song vloeide over in een begeesterend “Long December”, nog zo een klassieker uit de gloriedagen.
Amper één song uit de nochtans schitterende plaat ‘Saturday Nights & Sunday Mornings” kregen we, het mooie en ingetogen “Le Ballet d’Or”. Jammer vonden wij dat, die plaat zal blijkbaar voor altijd een verborgen pareltje blijven. Bovendien staan er ook een paar snedige rocksongs op, en net die verbeten rock waartoe de Crows zeker in staat zijn (we hebben het hen al eerder zien doen), mistten wij vanavond een beetje.
Bij momenten was de magie van de betere dagen wel nog aanwezig, maar die momenten waren schaars. Toch was het uiterst aangenaam te mogen vaststellen dat de groep er zichtbaar echt kon van genieten. Het speelplezier droop er af en de band liet de reacties van het steeds enthousiaster wordende publiek graag op zich afkomen.
Als we er even hun setlists van de laatste dagen op nagaan, dan zien we trouwens dat ze elke avond voor een pak andere songs kiezen, zo houden ze zichzelf scherp en houden ze de spanning er in.
Gemengde gevoelens dus. Counting Crows zijn nog niet afgeschreven, maar een nieuwe vlam zou geen kwaad kunnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/counting-crows-17-04-2014/
Organisatie: Live Nation
Wallace Vanborn - The Night all hell broke loose
Wallace Vanborn
Depot
Leuven
2013-04-17
Wouter Verplancke
Breng Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof samen in een ruimte en ze worden Wallace Vanborn, een genadeloze beukende rock machine. Deze keer kwamen ze de boel slopen in het Depot, de foyer was hun strijd toneel.
De zaal was tot de nok gevuld met een overwegend mannelijk publiek, bruisend van testosteron, klaar voor één van de hardste Belgische bands. “White River” werd stevig ingezet, de zaal werd bij de haren gesleurd en niet meer losgelaten voor het komende uur. Hoewel het nummer op de cd behoorlijk rustig is, was het er in het Depot meteen ‘boenk’ op. Na het eerste nummer schreeuwde de zaal voor luider en harder, spijtig dat ons Joke Schauwvliege vorig jaar afkwam met wat regels.
“We are what we hide” sleurde ons mee in een stroomversnelling, de ritmische stukken aangevuld met de rauwe stem van Clement deed het mannelijk testosteron bokken en headbangen tot het zweet doorheen de zaal parelde. “Marching sideways”, gekenmerkt door de hoge zanglijnen, werd goed ontvangen en uitbundig meegezongen.
Zelden zo’n ambiance en sfeer geweten die zo z’n favoriete band ontving en een band die zo van katoen gaf als deze avond.
Tijdens de strakke drumtrack kwam de zaal volledig los en werd hier en daar een poging gedaan tot het placeren van een moshpit. De enige pauze die ons gegund werd, was tijdens de gitaarwissel. Na een pauze van een goeie minuut vloog de band er weer in, dit maal kregen we “Cougars”, hun laatste single. Onmiddellijk gevolgd door “Atom Juggler” een nummer van hun eerste plaat. Dit vormde een belangrijk keerpunt tijdens de show, en vanaf nu werd het publiek ook getrakteerd op de oudere songs. Tussenin ergens, “Jealousy” (een voorlopige titel) , een nieuw nummer; het eerder melodische nummer kon al rekenen op hier en daar sporadische headbang; Ian zag dat het goed was.
“Cowboy Panda’s Revenge” was een knaller en sloot het geweldige concert af; een laatste keer alles geven zowel op als vóór het podium. Het zweet liep letterlijk van de muren.
Ik durf eerlijk bekennen dat in al die jaren in het Depot het nog nooit zo hard gerockt heeft als met Wallace Vanborn. Elke fan , waaronder mezelf, kijkt uit naar hun volgend Depot optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-17-04-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Dan Smith, ‘the new golden boy of Pop’, maakte op 17 april, in de ABClub, een opmerkelijke halte naar aanleiding van de release van ‘Bad Blood’, de eerste plaat van het Bastille-project. Op talrijke radiostations als StuBru, Pure FM , geïnjecteerd door talrijke specifieke blogs, werd gehamerd op zijn komst, wat ervoor zorgde dat het concert in een mum van tijd uitverkocht was.
Zelf ontdekte ik Bastille uit de mixtape ‘Other’s People’s Heartache Part II’ en de singles « Overjoyed » en « Pompeii », van ‘Bad Blood’. M’n aandacht werd getrokken en Bastille intrigeerde door dit materiaal .
Maar live bleek het toch iets anders en kon de set me van Bastille onvoldoende inpalmen . Dan Smith en z’n haarsnit op z’n Desireless konden mijn verwachtingen niet inlossen. De show van de Londense muzikanten liet me echter een bittere nasmaak. Geen paniek, de gig van ‘Bad Blood’ bood me toch enkele goede herinneringen, met net “Pompeii” met z’n Beirut tunes en “Things We Lost in The Fire “.
Op het podium had Bastille soms iets mee van ‘Kinderen voor Kinderen’. De 30-plussers zochten hun toevlucht meer achteraan in de Vlub. Vooraan werd Smith overmand door een horde meisjes , die duidelijk bij de leest en in vorm waren.
De set werd geopend met “Bad blood”, en meteen werd het nummer meegezongen door de horde jonge fans. Achteraan de zaal overviel de rage ons verrassend. De rest van het eerste deel is consistent, net zoals het zalvende timbre van de zanger. Het percussiewerk heeft iets van de synthpop van Ellie Goulding.
De volgende composities bleken sterker op plaat. Ze kunnen zich live niet echt onthullen, ze zijn eerder lineair en doen de spanning afnemen . De fans van hun kant, zingen de teksten maar mee en houden van de energie , de dynamiek en de gekke capriolen van de zanger . Terwijl wij spijtig genoeg hier afhaken .
Toegegeven, de pop van Bastille is fijnzinnig en doet het goed in de charts . Een handvol nummers hadden die vibe om in juiste stemming te komen; een nummer als “Things We Lost in the Fire” staat dan ook hoog aangeschreven . Het is een soort pop die we letterlijk moeten voelen, beleven en ervaren .
Bastille zal spelen in de Marquee Rock Werchter, zondag 7 juli
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bastille-17-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stavroz-17-04-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Redouane Sbai - Vertaling: Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Emeli Sandé behoeft geen introductie meer. Zij die nog nooit van "Next To Me", "My Kind of Love" of "Wonder" (collaboratie met Britse rapper Naughty Boy) gehoord hebben, leefden het afgelopen jaar vast en zeker ergens onder de grond. Een zevental singles, een handvol collaboraties (met o.a. Naughty Boy, Labrinth en Professor Green) en slechts één album, en toch is ze zo goed als een huishoudnaam geworden.
Laten we eerlijk zijn, Sandé's debuut album 'Our Version of Events' is geen meesterwerk. De songs zijn catchy en de lyrics zijn interessant, maar af en toe dreigt het toch een klein beetje de saaie kant op te gaan. Niet zo dinsdagavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
Het gebeurt (jammer genoeg) slechts af en toe dat een artiest op een podium staat en performt voor het publiek. Vaak is het moeilijk contact met de toeschouwer te maken, heeft de artiest misschien een iets mindere dag of soms loont de muziek zich gewoon beter tot een duidelijke barrière tussen artiest en fan. Opnieuw, niet zo gisterenavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
De muziek was perfect, haar stem kristalhelder en Emeli straalde zoveel pure vreugde uit dat het concert al vanaf de eerste noot perfect zat. De Britse artieste glunderde, leek oprecht uitgelaten om in Brussel te zijn, en slaagde erin om een fenomenaal concert te geven dat 100% voor het publiek was. Alle aanwezigen bedankten haar door luidkeels mee te zingen en als één massa te dansen of klappen. Het was zichtbaar wederzijds genieten.
Openen deed ze met allereerste single, "Heaven" en vanaf dat moment sprong het concert van het ene hoogtepunt naar het andere. Dansen tijdens "Heaven" en "Where I Sleep"; een collectief gebroken hart tijdens een min of meer akoestische versie van "Suitcase"; meezingen tijdens "My Kind of Love"; rustige momenten aan de piano tijdens "Clown" en "River"; en bij nagenoeg iedereen kippenvel tijdens "Read All About It, Pt. III". Moet er dan nog beschreven worden wat er gebeurde tijdens "Wonder", min of meer de beste afsluiter die een artiest zich kan wensen? Of hoe niemand stil kon blijven wanneer "Next To Me" eindelijk langs kwam?
Emeli was in fantastische vorm, zong elke song met hart en ziel en bleef doorheen het volledige anderhalf uur constant in contact met het publiek, zelfs wanneer ze aan de piano zat. De momenten waar de volledige zaal in de handen klapte, recht sprong (zelfs de zitplaatsen!) en uit volle borst meezong (of het nu of Emeli's verzoek was of niet) vallen niet te tellen. Zelfs toen ze kort even van het podium verdween en één van de achtergrondzangers Labrinth's plaats in nam tijdens "Beneath Your Beautiful", kreeg het publiek er niet genoeg van.
Of ze altijd zo'n parel is om live te bezien, is onduidelijk, maar één ding is zeker: Emeli Sandé in de Ancienne Belgique op 16/04/2013 was adembenemend goed. Het lijkt bijna jammer dat we het na deze schitterende avond met het album moeten doen. 'Emeli Sandé, Live at Royal Albert Hall', here we come!
Setlist: Heaven - Where I Sleep - Breaking The Law – Suitcase – Pluto - My Kind Of Love – Clown – River - This Much Is True - Read All About It, Pt. III - Beneath Your Beautiful – Daddy – Wonder
Encore: Mountains - Next To Me
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-16-04-2013/
Organisatie: Live Nation
Atoms For Peace , al van 2009 in een onvaste , regelmatige bezetting en optredens, heeft Thom Yorke van Radiohead en Nigel Godrich (hun producer) als houvast . De heren hebben wat topmuzikanten rond zich heen en laten ergens een veredeld soloproject van Yorke, met hoe kan ook het ook, Radiohead invloeden horen. Flea bassist van … , en verder percussionisten Joey Waronker en Mauro Refosco vullen op sublieme wijze aan.
We horen zowel ingenieus , subtiel uitgewerkte popelektronische songs door de ritselende, sfeervolle elektronica , basslines, geluidjes en natuurlijk fascinerende en dwingende percussie, die de ritmiek richting Talking Heads brengt .
In die geraffineerde sound intrigeert het kwintet per luisterbeurt , wat een reeks dromerige, meeslepende , hypnotiserende songs oplevert ( “Ingenue” – “Stuck together pieces” en de single “Judge jury & executioner”), én die soms wat abstract kunnen aandoen, als “Default” en “Reverse running”) .
We houden van die magie die ook Radiohead zo bepalend en invloedrijk maakte, een melodieus houvast door geluid , ritme, sfeer en popgevoeligheid, niet vies van wat experiment. Boeiende plaat!
Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert, opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!
Uit de omgeving van Londen hebben we Wave Machines die aan hun tweede cd toe zijn . De groep brengt lichtvoetige, dromerige electropop , niet vies van wat artrock , funkende ritmes, psychedelica en knisperende elektronica . Was hun debuut uitermate aanstekelijk, vrolijk en ontspannend , dan is de opvolger ietwat sfeervoller , innemender en donkerder van aard . Songs als “Counting birds”, “Ill fit” , “I hold loneliness” en “Home” houden er de moed en dynamiek in, andere songs “Blood will roll” , “Unwound” en de titelsong “Pollen” zorgen voor die bredere kijk , met een melancholisch beleven. Boeiende muziek - Interessante plaat!
De Londenaren Gallon Drunk van frontman James Johnston lieten enkele jaren op zich wachten . Ze waren de voorbije jaren in andere projecten verdiept , maar hebben nu hun zevende studioplaat uit . De band brengt deze plaat als eerbetoon voor de overleden bassist Simon Wring . De groep zit al jaren tussen Grinderman, Nick Cave en G Love in (trouwens Johnston heeft enkele jaren deel uitgemaakt van de begeleidingsband The Bad Seeds van Cave).
We hebben hier te maken met dampende , schurende, ruwe , ongepolijste rock met een ‘bruine kroeg’ bluesy tune , aangewakkerd door de slides , de orgeltunes, mondharmonica en blazers .
De sound kan gruizig, raspend en lieflijk, sensueel zijn . Op die manier staan “Hanging on” , “A thousand years” en de intens slepende , zalvende “Stuck in my head” en het afsluitende “The perfect dancer”, met o.m. backing vocaliste Marion Andrau wat tegenover elkaar . Maar dat maakt net Gallon Drunk zo mooi . Acht ronkende ‘ruwe bolster - blanke pit’ songs. Sjiek!
Nog enkele nachtjes slapen en punk- en hardcorefans uit alle hoeken van de wereld zakken opnieuw af naar Meerhout voor het jaarlijkse Groezrockfestival. Ook Musiczine zakt met een ruime vertegenwoordiging af naar dit fijn feestje en zal op zaterdag ondermeer te vinden zijn aan de Etnies-stage voor het optreden van het Nederlandse John Coffey.
De band zal hier in Vlaanderen nog niet al te veel belletjes doen rinkelen maar neem van ons aan dat daar zeker verandering in komt. ‘Bright Companions’ is na debuutschijf ‘VANITY’ hun tweede fullalbum en kwam eigelijk al in 2012 uit. Toch vonden wij het meer dan de moeite om het plaatje alsnog te recenseren...
‘Bright Companions’ is namelijk een zeer moderne, eigentijdse rockplaat waarin de band uit Utrecht verschillende genres versmelt tot een uniek geheel. Rock, punkrock, rock-n-roll, hardcore, speedrock... John Coffey mixt al deze invloeden naadloos door mekaar en doet dat op een stevige maar vrij toegankelijke manier. Akkoord, het geluid van het vijftal zal deels door de bijwijlen stevige screams van David Achter De Molen niet meteen door onze nationale radiozenders worden opgepikt maar toch hebben de meeste nummers de nodige klasse om heel wat rockzieltjes te winnen.
De plaat kent 11 prima songs waarbij vooral “Bright Companions”, “Whispers” (wat een fantastisch refrein!!) en “Oh, Oh, Calamity” onze absolute favorieten zijn.
Nog dit: deze plaat werd geproduceerd door Pelle Gunnerfelt die voorheen werkte met The Hives en Refused. De muziek van John Coffey refereert sterk naar deze twee bands maar er zijn ook raakvlaken met groepen als Foo Fighters, Queens Of The Stone Age of The Ghost Of A Thousand. Snel checken dus deze band en ... tot op Groezrock!
Dat The Flaming Lips nog steeds één van de creatiefste bands op onze planeet zijn bewijzen ze opnieuw met hun recentste worp ‘The Terror’. Na enkele toegankelijke albums rond de millenniumwisseling die ontzettend goed ontvangen werden, pleegden ze commerciële zelfmoord door onder meer een track van maar liefst 24 uur op te nemen. Deze jongens doen gewoon waar ze zin in hebben en beschouwen hoge verwachtingen gewoon als een extra reden om eens lekker tegendraads te doen.
‘The Terror’ is misschien wel hun sterkste werkstukje tot nog toe. Tijdens de eerste luisterbeurt blijft er haast niets hangen, maar toch heb je de drang om dit meteen daarna nog eens te beluisteren. De vage futuristische psychedelica vermengt met krautrockinvloeden kruipt langzaam onder je huid en het klankenpallet dat de band produceert is werkelijk enorm verslavend. Hoogtepunten zijn het lange en mysterieuze “Your Lust” dat strategisch in het midden geplaats is en “Butterfly”, “How Long Does It Takes To Die”, de track die nog het meest te bestempelen is als een echte song.
Maar eigenlijk mag je dit album enkel in zijn geheel beluisteren, of beter nog beleven. Verduister je kamer, laat je meevoeren op de donkere, psychedelische geluidswolkjes van The Flaming Lips en beleef een melancholische en beklemmende trip die bij elke luisterbeurt anders is.
Ayo wassup?! Terug met een nieuwe hiphopreview. Deze keer Kid Cudi’s derde soloplaat, ‘Indicud’.
Cudi is redelijk gerespecteerd in the game. Zijn eerste twee platen waren gek depressief, maar ook gek sterk, zijnde ‘Man on the moon I’ en ‘II’. Cudi gebruikte zijn drugs om in dat diepe, enge plekje te kruipen en zo zijn album te creëren. Die shit was dope volgens Kanye (West), dus tekende hij hem onder zijn label G.O.O.D Music. (*Begin April zei Cudi vaarwel tegen dit label en zal hij zijn eigen oprichten met King Chip, genaamd: Wicked Awesome.) Dan eind 2011 begin 2012 maakte hij WZRD met Dot Da Genius, die heel, maar dan ook heel slecht onthaald werd door de hiphopcommunity, wat logisch was want het was helemaal geen hiphop. Cudi was een mengsel aan het maken van prog-rock and neo-hiphop. De dude rapte er niet eens in. Mensen begonnen nog al wat twijfels te krijgen rond Cudder, maar dan liet hij weten dat hij aan iets nieuws werkte … ‘Indicud’, de reïncarnatie van Kid Cudi… Benieuwd? Ayo, lets get into the album.
De plaat begint effectief als een of andere sci-fi film. De intro heet “The Resurrection of Kid Cudi”. Het thema van dit album is dus herboren Cudi, tegen zijn haters. Hij doet wij hij wil, hints de naam INDI-cud. Individueel dus. Keep up. Na één keer te beluisteren was ik niet ondersteboven geblazen zoals ik verwacht had. Verdorie, mijn hoge verwachtingen toch. De singles “Just What I am” en “King Wizard” hadden mij nochtans officieel gehyped! Versta me niet verkeerd I fucks with Cudi, de kerel heeft overdosis aan talent.
Maar deze plaat presteert in het totaal concept onder de verwachtingen. Hij produceerde nochtans zelf het hele album. Maar Cudi zijn productie is slechts semi-goed. Hij is te repetitief in zijn soorten samples en tonen. Diezelfde synths blijven maar terugkomen. Op 70% van deze plaat lijkt er wel een ruimteschip voorbij te tjeezen.
Kijk als je naar Cudi luistert moet je weten dat hij zijn hooks ZAL zingen. (zijn refreinen). Sommige mensen kunnen dit smaken, sommige niet. Dit is heel objectief. De eerste 13 nummers zijn effectief een goeie mix van de rap en hooks die we van Cudi willen horen. Er zijn van beide uitschieters wel, maar het is ok. “Immortal” en “Unfuckwittable” zijn zo zang-achtig uitschieters. No worries ze klinken goed. Ook “Red Eye”. Een collab met HAIM. Een driekoppig joods Californisch meidengroepje die funky en melig tegelijk zijn. Een beetje Fleetwood Mac meets folkrock en rnb. Ja, het werkt. (Luister er zeker eens naar; ze worden met hun single “Don’t save me” nu vaak op MNM en StuBru gedraaid.).
Maar verder met het album! Zoals ik al zei die zang-achtige platen worden in evenwicht gebracht door de echte hiphop en rap die we/de meeste willen. Zoals “Solo Dolo Pt II” met Kendrick-Fucking-Lamar. Het is niet van het hoogste niveau aangezien hier Cudi’s productie nogal warrig is, maar Kendrick redt de meubelen. Thanks bruh. “Beez ft de legendarische RZA is mijn favoriete track. Sample is deftig, en de RZA geeft het that raw wu-tang feeling which I LIKE. Buiten “Brothers”, die nog chill is… gaat het einde van dit album rechtstreeks naar mijn prullenmand. Shit, de laatste vijf nummers, heb ik al permanent verwijderd van m’n laptop. Er valt niet over te praten en te schrijven. Het schaadt Cudi’s imago. “Afterwards” is een negen minuten lange track met Michael Bolton. Die man, uhum grandpa bereikte zijn hoogtepunt in de late jaren 80 ofzo. Gewaagde move van Cudi, maar het klonk raar en verkeerd. Zoals de rest van die nummers. Super sloppy productie, waarop gewoon geneuried wordt. Ik heb nog steeds nachtmerries van die verschrikkelijke bring your friends hook…
Conclusie: Dit album mocht maar twaalf platen tellen in plaats van achttien. Door die uitdovende kaars op het einde, drink je precies een een slappe ice-tea met een ijzeren bezinksel smaakje op het einde. Zo kan ik het vergelijken… raar maar waar.
QUOTERING: 5/10 Not Impressed. (Naar boven afgerond)
Sander, your Hiphopconnaisseur
Nederlands 
Français 
