The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality
Del-Toros
Del-Toros is een driekoppige rockband uit het mooie Nederlandse Alkmaar. Ze kozen voor hun eerste langspeler een ellenlange naam die we maar 1 keer in deze review neerkrabbelen: ‘The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality’ . De muziek die het drietal brengt is niet echt vernieuwend maar klinkt des te frisser. Hun eenvoudige surfrock crossover wordt mooi gecombineerd met invloeden uit hardrock, punk, dub en zelfs metal. Del-Toros mengt er nog een flinke scheut reverb aan toe en klaar is kees. Het resultaat is wat ons betreft even simpel als degelijk! Tracks als opener “Mexican Death Squad”, “Mouche Volante” en “2 Feet on The Ground” kennen een stevig tempo en knallen lekker uit je speakers. Voeg daarbij nog de authentieke vocalen van zanger Guido en de prima productie (door Theo Van Rock, bekend van vorige werk met oa Henry Rollins en Urban Dance Squad) en je hebt een album dat de middelmaat overstijgt!
Yasmine Hamdan is een zangeres van Libanese afkomst. In haar thuisland zong ze in de electrogroep SoapKills. Sedert enige tijd is ze uitgeweken naar Parijs, waar ze ondermeer samengewerkt heeft met Mirwais (producer van Madonna geweest).
Ze heeft een prachtige stem en ze wordt vooral akoestisch begeleid, dit ondersteund met spaarzame electro arrangementen. Ze zingt een mengeling van Arabisch en verschillende plaatselijke dialecten. Beste nummers zijn “Samar” en “Khayyam”.
Betoverende muziek die het best tot haar recht komt op zonnige dagen. Haar muziek wordt gebruikt in de nieuwe film van JIm Jarmusch.
Foxygen is een opkomend bandje uit LA die de retropopsychedelica nauw aan het hart ligt. De ambassadeurs van vrede en magie houden van wat rammelpop op z’n Pavements en Pete Doherty , integreren hippietunes op z’n Ariel Pinks en kunnen het in toegankelijke, stuurloze , maar dromerige , aanstekelijke songs gieten . “On blue mountain” , “Shuggie en de titelsong zijn de opwindendste nummers. De andere nummers laten ons lekker wegdromen in een wereld waar regelgeving uit den boze is . Fijn debuut!
In eigen land hebben deze Zwitsers al een sterke reputatie opgebouwd . Hier dient het kwartet nog z’n visitekaartje af te leveren . Ze zijn al enkele jaren bezig en proberen met deze plaat de rest van Europa in te lijven . Dit moet hen wel lukken , want voor wie valt voor Keane , zal zeker deze Pegasus wensen te ontdekken . Gevoelige melodieuze pop , waarbij de songs broeierige, snedige pop als balladpop kenmerken . De synths/keys zorgen voor kleur , groove en bieden elan aan het materiaal . “The great unknown”, “ Rise up” en “City lights” komen hier goed uit . “Skyline” en “Technology” zijn zelfs niet vies van een ferme beat. “Waiting” en “Go out and get there” houden van de intimitiet .
Het twee deel van de cd is wat eenvormiger en raakt minder . maar goed , Pegasus kan Europa winnen met deze toegankelijke cd .
‘Beaten Borders’, de derde van de Rhythm Junks onderscheidt zich wederom door variatie en veelzijdigheid. Het is een moderne rootsplaat die getuigt van ritme, speelsheid, melancholie en muzikale hoogstandjes. Jazz, blues, americana, world music en pop worden in een bruisend stoofpotje gegoten en er komen fijne dingen uit als “Offline Land” en het op een prachtig deuntje gebouwde “Some people”. Vooral de alweer virtuoze mondharmonica van Steven De Bruyn maakt het verschil, het ding blaast leven, passie en avontuur in de songs. Enkel hij en de kloeke opa Toots Thielemans kunnen zoveel emotie in dat kleine blaasinstrumentje leggen.
Het is de betrachting geweest van The Rhythm Junks om met deze plaat een eigen smoel te krijgen en daarin zijn ze bijzonder goed geslaagd. Het album verkent verschillende richtingen maar vormt toch een hecht sfeerscheppend geheel. Als de lente nu nog mee wil, zijn we er.
Het is nu al de vierde keer in 10 jaar dat ze ons dit lappen. Telkens als we een nieuw Strokes album in onze handen krijgen vragen we ons verbijsterd af : Is dat dezelfde band die in 2001 het legendarische ‘Is this it’ op de wereld heeft gezet ?
Nu is het echt wel genoeg geweest, we nemen één song mee (“80s Comedown Machine”), trekken de deur resoluut achter ons dicht en laten The Strokes voorgoed stikken.
Een groep die het orgeldeuntje van “Take on Me” van het belachelijke boysbandje A-Ha jat en dat dan nog als single uitbrengt (“One way trigger”), kunnen we echt niet meer serieus nemen, zeker als de rest van het album al even belabberd is. De songs zijn zo mager dat ze elke vorm van leven ontberen. Geen emotie, geen kracht, geen inspiratie, geen hersenen, geen ziel, geen passie. Niets, gewoon niets.
Als The Strokes dit menen dan is er iets heel ergs met hen aan de hand. Als het om te lachen is dan is dit de flauwste grap voor 1 april, die we in jaren gehoord hebben.
Het West –Vlaamse Goose blijft op het scherpst van de snee bezig . De derde cd ‘Control Control Control’ knalt in het begin opnieuw heerlijk wild om zich heen met “Control” , “Real” en “United”.
Goose debuteerde in 2006 met ‘Bring it on’ en ontpopte zich als een prominente rockende elektronische band . Energiek en opzwepend gingen ze te werk . dancepop met een resem hits, die een onweerstaanbare groove en pompende beat hadden. Een referentie aan Front 242 en Kraftwerk , waren op z’n plaats .
Hun opvolger ‘Synrise’ klonk breder en bewandelde de niet toegankelijke paden door de sfeervolle , psychedelische tunes , houdt van filmische sounds en experimentjes, een erkenning in hun elektronisch horizont . Bedwelmende, hypnotiserende ritmes en een bezwerende trance blijven onderhuids aanwezig op hun op Giorgi Moroder geleeste sound, waarbij ze af en toe eens lekker hard konden doorgaan .
En ook die derde is overtuigend. De doorwinterde electrofan heeft hier opnieuw een vette kluif aan, waarbij hun power net de kracht is. Goose rockt naast het elektronisch materiaal, er is de voorliefde voor gitaar – bas en drums , die hier nog meer op voorplan treden, in de helft van de nummers . Op “fatal” en “right in the games” kunnen ze nog eens lekker loos aan . Goose heeft opnieuw sterk materiaal afgeleverd!
Dat het geheel niet altijd meer is dan de som van de delen bewees Mirrorring, vintage ‘Duyster’ muziek van een gelegenheidsproject rond twee schuchtere Amerikaanse artiestes die in hun donkere, spirituele composities graag de ‘dark side of life’ verkennen. Langs de ene kant Tiny Vipers, het alter ego van Jessy Fortino, die ons erg kan bekoren met haar delicate stem en Spartaanse gitaar sound. Aan haar zijde Grouper, aka Liz Harris, die verdwaald is in hetzelfde donkere steegje, maar zich daarvoor vooral bediend van dreigende ambient soundscapes.
Klonk mooi en veelbelovend, zeker in de intieme setting van de AB club die voor de gelegenheid omgetoverd was tot een intieme club met niet meer dan 100 stoeltjes.
Helaas raakten de verwachtingen nooit ingelost. Dat kwam vooral omdat nummers als “Silent From Above”, “Cliffs” of “Fell Sound” op het onlangs verschenen debuutalbum ‘Foreign Body’ niet kunnen tippen aan de pareltjes die Tiny Vipers (“Life On Earth”) en Grouper (“Dragging A Dead Deer Up A Hill”) enkele jaren geleden afzonderlijk op hun solo albums op ons loslieten. Jessy Fortino en Liz Harris delen dezelfde intimistische, ingetogen aanpak, maar samen bleken deze dames helaas liever in hun eigen cocon te blijven musiceren waardoor van enige symbiose nauwelijks sprake was. Met een aandachtverslappende voorspelbaarheid namen beide netjes afwisselend een zangpartij voor hun rekening, terwijl reverb effecten op tape de achtergrond troosteloos gitzwart bleven kleuren.
Een andere verklaring is dat de intrinsieke sterktes waarover beide artiestes onbetwistbaar beschikken tijdens de Mirrorring set onvoldoende aan de oppervlakte kwamen bovendrijven.
De rauwe emotionaliteit die Jessy Fortino solo in het rijtje van Cat Power en PJ Harvey onderbracht werd deze keer ingewisseld voor een ijle fluistertoon van een verkouden geest.
Niet verwonderlijk dus dat verschillende mensen langzaam maar zeker zachtjes begonnen in te dommelen rondom ons. Al was dit wellicht nog de beste manier om Mirrorring te beluisteren: als een soundtrack bij een koortsige droom waarin David Lynch allerlei nare figuren de revue laat passeren.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Terugblik - Snowbombing 2012 – Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Snowbombing 2012
9 – 14 april 2012
Mayrhofen
Oostenrijk
Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2012!
Net als vorig jaar werd ook deze keer afgesproken op een onmenselijk vroeg uur als 5u45. Zeker voor een zaterdagochtend en na uiteraard veel te laat gaan slapen te zijn. Maar het is voor de afreis naar het ondertussen onder ons befaamde en bejubelde Snowbombing Festival in Mayrhofen, Oostenrijk! Hoewel het voelde alsof ik me in jaren niet meer op dergelijk ochtenduur als reeds wakkere medemens me op straat had begeven, stond ik, zowel tot ieders als vooral mijn eigen verbazing, als allereerste op plaats van vertrek. Een veelbelovende en uiterst uitzonderlijke start van wat weer een wervelend weekje wil worden!
Meteen worden we al geconfronteerd met de eerste uitdaging. Alle bagage, brol, bier en brandweerpakken (dit gegeven verduidelijkt zich verderop) in de beschikbare auto’s gepropt krijgen. Niet van de poes. Ook al omdat zulke handige bakken op het dak van de wagen, waar velen mee op skivakantie gaan, blijkbaar niet aan ons besteed zijn. Nadat ik mijn stapelkunsten weer eens bovenhaalde en zodoende de eerste teambuildingactiviteit tot een goed einde bracht, konden de Coyote’s en GPS’en hun diensten bewijzen voor een rit van 900 km. In theory that is. Want die berekening was buiten de GPS-instellingscapaciteiten van onze GPS-eigenaar en de voortreffelijke instructies van de teamgenoten gerekend. Al na 850 km naderen we Mayrhofen tot op enkele luttele kilometers. Tot groot jolijt. Die euforie maakt echter al gauw plaats voor dysforie en donderwolken alom. Verkeerde Mayrhofen! Na de nodige woordenwisselingen dan maar GPS-reset en raceke placeren door de bochtige bergen naar onze juiste eindbestemming.
Appartement check-in, bedinpalming, bierzwelging, muziektesting en op verkenning! Al gauw belanden we in Mo’s voor de befaamde Big Plates én big beers. En hoewel er volgens de officiële programmatie nog helemaal niets gepland staat, laten we deze eerste zaterdagnacht niet zomaar voorbij gaan. We komen al meteen een eerste maal terecht in ‘den Brücker’ zoals we zelf zeggen. De originele naam Bruck ’n Stadl krijgen we meestal gewoon niet meer uitgesproken. Na er de nodige natjes achterovergeslagen te hebben, eindigen we met de eerste ‘plakkers’ van de week nog in de toepasselijk genaamde ‘Schlüssel’. Na die dan ook maar letterlijk ‘gesloten’ te hebben, trokken ook wij ons voorlopig terug.
Zondag, eerste dag de sneeuw op. Het weer was weliswaar niet zoals de naam van de dag zelf. Erger nog, wegens mistig en bewolkt kon je geen onderscheid meer maken tussen lucht of piste. Pretty creepy dus. Om het zicht dan maar nóg wat te vertroebelen, belandden we al gauw in de Pilsbar. Dat is zowat dé Snowbombing meetingpoint op de pistes, waar ook de liften van en naar Mayrhofen zich bevinden. Zodra we terug beneden zijn, zoeken we eerst even het lieftallige persmeisje Chloe op om onze accreditaties te bekomen. Met allerlei goodies en een gloednieuwe snowboardvest in hand, doen we nog gauw een tussenstop aan de bar van het Sporthotel. Britse supporters staan er samengetroept om het voetbal te volgen. Wij volgen liever de typische taferelen tot gevolg: een overenthousiaste fan die even vergeet dat hij nog op een vaste barkruk zat toen er een goal viel en zodoende zelf gezicht eerst tegen de grond vloog, eentje die al in dronken dromenland vertoevende mooi gedecoreerd werd, enz. Eveneens tot groot vertier van de leuke locals en shotjes serverende bartenders Jessie en Andy. De officiële festiviteiten gingen deze nacht pas echt van start in de Racket Club. Alwaar wij dan ook niet konden ontbreken. En wederom de toepasselijke sluiting van de Schlüssel. Alwaar de immer shotjesserverende Jessie en Andy ons tot slot nog voorzagen van het ondertussen totaal overbodige slaapmutsje.
Maandag leek eerder zondag wat zon betreft. Dat stond voor een supersnowboardsessie met de Pilsbar als eindpunt. Alhoewel. Met veel toeters en bellen in overvolle liften was de toon voor het verdere verloop al gauw gezet. Van bij de Chinees, over Schotland Yard toch tot in de Belgische skikotbar, om er dan helemaal een Belgisch feestje van te maken met onze nationale held Netsky.
Dinsdag was de zon net als wij weer van de ‘party’. De Pilsbar was weer het decor van de zotste taferelen, wat zich letterlijk vertaalde in overvolle tafels die het begaven onder het feestgedruis. Na een pittige rit met bevallige Britse boardbabes, belanden we back home. Voor mezelf volgde nu een welgekomen midweek spamoment in de thermen van ons appartement. Anderen zochten na een zonovergoten dag de schaduw op bij DJ Shadow.
Woensdag werd wegens het wellnessmoment werkelijk een wervelwind. Na het gebruikelijke boarden en Pilsbarbezoek, bezochten we vandaag eveneens de fabelachtige Arctic Disco. Op de sounds van Seth Troxler was het bezoekje aan deze iglodiscotheek met ijsmeubilair zeker de moeite waard. Lang blijven zat er echter niet in, want we werden alweer verwacht op het press event. Goe gesoigneerd voegden we ons vervolgens, uitgedost als bronstige brandweerlui, bij de uitgeregende maar vooral befaamde en knotsgek verklede street party. Mits de regen en massaal aanwezige Belgische brandweerlui stond het er al gauw in lichterlaaie. Na nog enkele brandjes geblust te hebben, gaf menig brandweerlui er de brui aan. Ik rook echter nog vuur uit de richting van de Racket Club. En ja, hoor. Daar zorgden Groove Armada en Bookashade voor hitsige sets. Maar ook de Belgische beatwizzards als The Glimmers en Aeroplane wisten de Schlüssel in vuur en vlam te zetten. Kris Menace zorgde nog voor een vurige afsluiter en de onophoudelijke regen voor het nablussen.
Donderdag waag ik me dan nog maar eens naar de Gletsjer. De busrit liet ik animeren door enkele eerder leren kennen Russische meisjes. Zij waren echter al gauw uit het vizier van zodra ik de zonovergoten poedersneeuwvlaktes kon berijden. What a feeling. Meteen in slaap op de bus terug, was dan ook een voorspelbaar gevolg. Na een stevige steak, stak de bende Belgen meteen weer van wal in de Belgische Skikotbar. Omdat die er vrij verlaten bij lag, doopten we hem even om tot selfservicebar. Dit was dan weer het ideale voorspel voor een nieuwe nachtelijke escapade. Die werd al meteen goed afgestoken in de Racket Club, met Doctor P, Skream & Benga, Example en Andy C, en vervolgens stevig doorgestoten in den Brücker met de Crookers en zelfs Fake Blood op het einde, gelukkig maar. Dan alles maar wat gaan minimaliseren op Jamies Jones in de Arena. Alwaar we tenslotte onder volledig nuchtere en vakkundige begeleiding van Jessie en Andy alle mogelijke gangen genomen hebben en gegaan zijn.
Vrijdag is eerst en vooral genieten van de laatste dag op de plank. Dus ook een laatste keer in de Pilsbar. Zonnetje, pistje, pilsje en dansje met de ondertussen doorwinterde Snowbombers. Tot mijn grote verbazing wordt er hierna al meteen gepakt en gezakt om die avond zelf al meteen huiswaarts te keren. Hoewel de laatste nacht zeker nog wat in petto had. Traditiegetrouw wordt die laatste nacht van Snowbombing immers al vroeg ingezet met de Forest Party. Een minifestivalletje in het bos. Dit maal is Dizzy Rascal er de laatste massa opzwepende Britse publiekslieveling. En hoewel dit de ideale voorbode vormt voor een laatste feestnacht en in alle clubs nog een nachtje stevig wordt door gefeest, klonk voor ons de laatste beat in het bos als de gong van het einde en de terugkeer naar België. Tot mijn totale onbegrip. Tot mijn allergrootste spijt. Tot volgend jaar!
Org: Snowbombing - Globalpublicity
I Am Kloot kwam de kop aan het venster steken in 2001 met een knappe debuutplaat ‘Natural History’. Er was toen een revival van akoestisch muziek aan de gang en I Am Kloot paste daarin perfect met hun warme en emotievolle songs. Een vijftal albums verder is er van een stijlbreuk geen sprake, hooguit wat accentverschuivingen, en heeft de band alweer een fijne nieuwe plaat uit met ‘Let it all in’, in een productie trouwens van Elbow boegbeeld Guy Garvey, en dat is er aan te horen.
Vanavond bleek eens te meer dat de centrale figuur in deze band John Bramwel is. De man was snipverkouden, maar dat ontnam hem geenszins de zin om er een mooie avond van te maken. Bramwell toonde zich, ondanks de kriebel in de keel, een begenadigde zanger die met tonnen bezieling zijn vaak bloedstollend mooie songs vertolkte. Zijn akoestische gitaar werd met de nodige zachtheid behandeld en dompelde de songs in een heerlijke warme sfeer. De band speelde feilloos en haalde op de juiste momenten de piano, de blazers en zelfs een occasionele accordeon boven.
Het klonk akelig perfect maar ook zeer toegewijd, I Am Kloot kleurde mooi binnen de lijntjes maar deed dat met zoveel bezieling en verfijning dat het intens genieten was. Vooral de gitarist toverde bij momenten een paar wonderlijke solo’s uit zijn instrument, heel beheerst maar behoorlijk indrukwekkend.
Er werd vooral geput uit de laatste twee platen met als hoogstandjes van de avond “Let Them all in”, “Bullets”, “To the Brink” en een prachtig “Hold back the night” waarin de hele band met muzikale genialiteit schitterde.
Ook in een uitmuntend “Lately” werd op het hoogste niveau gemusiceerd en met de door Bramwell in zijn eentje gebrachte “No fear of falling” en “At the sea” steeg de intimiteit met een extra aantal graden. Op die momenten werd het ijzig stil in de Orangerie, een zaal die voor dit soort concerten lijkt te zijn gemaakt
Later in de set was er voldoende ruimte en herkenningsapplaus voor de hartveroverende songs van het eerste uur en klassieke pareltjes “Proof”, “Twist” en “From your favourite sky”.
Bramwell plakte er, ondanks zijn door het griepvirus geplaagde stembanden, toch nog de hoge noten van “To you” aan. Met de nodige hulp van het publiek steeg ook deze track uit tot een hoogtepuntje, het was meteen helaas ook de laatste song van deze ontzettend mooie semi akoestische avond.
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze bijdrage wijkt af van hetgeen in de andere concertreviews te lezen valt aangezien Youp Van ’t Hek in zijn laatste show, ‘Wigwam’, de muzikale intermezzo’s tot een absoluut minimum beperkt.
Echt zingen doet de man trouwens niet meer. Hooguit declameert hij gedichten op vooraf opgenomen muziek. Toch wel een verschil dus met ’s mans laatste oudejaarsconférence (2011) toen violiste Emmy Verhey op de voorgrond mocht treden en er daarbovenop nog een uitstekende live-band op het podium kroop waardoor van ’t Hek, zoals de titel van die conférence al aangaf, die avond eerder “De 2de viool” speelde.
Ook in ‘Omdat de nacht’ (2009) kreeg de muziek een prominente plaats. Zangeres Lotte Horlings mocht er af en toe op de voorgrond treden onder de muzikale begeleiding van de band die Youps vaste muziekleverancier Ton Scherpenzeel mocht samenstellen.
Blijkbaar is het tegenwoordig zelfs ten huize van ’t Hek crisis want in de uitverkochte Ancienne Belgique was er in geen velden of wegen een muzikant te bespeuren. Als je daarbovenop weet dat het muzikale hoogtepunt er kwam toen hij het uit ‘Ergens in de verte’ (1992) stammende “Meneer Alzheimer” ten berde bracht, dan besef je meteen dat één van onze favoriete Hollanders tegenwoordig een creatief dipje kent op muzikaal vlak. Of misschien bespaart hij zich de moeite vanuit de wetenschap dat de kans miniem is dat hij nu nog steeds zulke pareltjes (want dat is “Meneer Alzheimer” wel degelijk) tevoorschijn kan toveren.
Voor alle duidelijkheid: het is niet omdat we muzikaal weinig verwend werden dat we teleurgesteld huiswaarts keerden. Gedurende twee keer een uurtje werden onze lachspieren immers om de haverklap gestimuleerd. Qua thematiek blijft Youp van ’t Hek al vele jaren lang uit hetzelfde vaatje tappen, maar ook deze keer doet hij dat op een zodanige manier dat slechts een grote kniesoor maalt om die voorspelbaarheid.
De tegen de zestig aanlopende cabaretier vertelt over een avond waarop hij wegloopt van zijn eigen house-warming-party om terug te keren naar wat hem zo vertrouwd is (zijn oude woonst) en zijn toevlucht te zoeken in hetgeen hij gans zijn leven zo hartelijk gekoesterd heeft: levenslust, lak aan omhooggevallen arrivisten, hunkering naar intensiteit, schofferen van al wie de verkeerde prioriteiten stelt en/of bedenkelijke waarden heeft, “spelen met je leven” (1994), enzovoortsenzoverder.
Nog steeds wil van ’t Hek overrompeld worden door al het wonderlijke dat ons omringt en in één tijd ook voluit kritiek spuien op de woekerende debiliteit. Ouder wordend beseft hij echter dat de tijd en de (fysieke en mentale) mogelijkheden stilaan uitgeput raken waardoor er tussen de vele dolle momenten ook nu en dan wat tristesse om de hoek komt schuilen. Die meer ingehouden kant schuilde ook al in vroegere voorstellingen toen hij herhaaldelijk het besef van de vergankelijkheid in de verf zette.
Nu de man zelf grootvader geworden is (iets wat hij in de voorstelling aangrijpt om een grap over het paardenvleesschandaal te brengen), is er geen sprake meer van een besef van wat komen zal maar van het - via zijn beste vriend - heel dichtbij ervaren van het einde van de mooie rit. Dit alles uiteraard nooit zonder humor want ondanks de almaar naderende dood blijft het zijn credo dat geen enkele situatie het niet toelaat om mee te lachen. Niks of niemand heeft het recht om een ander te dicteren waar wel en waar niet mee gelachen mag worden. Enkel over het moment waarop en de plaats waar en het gezelschap waarin valt er misschien wel te discussiëren.
Op de eerste lente-avond in het door winter geteisterde Brussel hield er ons alleszins niets tegen. En lachen hebben we die avond dus volop gedaan! Om de gebruikelijke ingrediënten maar ook o.v. het feit dat hij in ‘Wigwam’ meer dan ooit heerlijk absurd uit de hoek durft te komen.
Hier en daar en toe past van ’t Hek zijn show aan het Belgische publiek aan (iets wat feitelijk niet echt nodig is want we werden in Brussel omringd door zowat alle in onze hoofdstad wonende of werkende Nederlanders), soms beseft hij blijkbaar niet dat Belgen wel degelijk vertrouwd zijn met wat Nederlanders moeten meemaken. Beschaamd vertelt hij bijvoorbeeld over het feit dat half Nederland zich verkneukelt aan iets als “Boer zoekt Vrouw”, niet beseffende dat “Boer zkt Vrouw” al in de Vlaamse ether kwam vooraleer ook maar één Hollandse boer de kans kreeg om zich voor de Nederlandse tegenhanger in te schrijven. Blijkbaar heeft geen enkele Belg hem hier durven op te wijzen na één van de drie voorstellingen die voorafgingen aan dat in de AB. Begrijpelijk misschien. Ach wat, dit laatste piepkleien puntje van kritiek is slechts het zoeken van spijkers op laag water.
Globaal genomen is er namelijk maar één conclusie mogelijk na een avondje in de wigwam van Youp: klasse van een cabaretier-tot-in-het-graf.
Op het einde van de show belandt van ’t Hek terug thuis bij zijn echtgenote die zijn uitstapje gewoontegetrouw met de mantel der liefde bedekt. Net als zijn publiek weet ze dat hij het nu eenmaal nodig heeft om af en toe met een grote bek te dolen door de nacht. Eens men hem nadien sussend in de armen neemt, kan de uiteindelijk toch wel kwetsbare man er weer een tijdje tegen. En dat gevoel sloeg over naar alle andere grote kinderen in de AB.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het West-Vlaamse The Van Jets bracht Bed Rugs mee uit Limburg om in het Vlaams-Brabantse Leuven een concert te geven. De strijd om de beste provincie is zo stiekem begonnen…
Bed Rugs brengen een mengeling van psychedelische rock met een grunge kantje. Je kan ze zien als de Beatles, samen gesmolten met The Pixies. Hun set was een afwisseling van rustig opbouwende nummers die een blijvende spanning creëerden zonder echt te ontploffen, en recht in your face rock nummers. Het sterke aan de Bed Rugs is dat ze weten hoe ze psychedelische rock moeten brengen, de strakke ritmesectie doorheen de nummers zorgt voor een stevige basis waarop de gitaristen hun ding kunnen doen. De muziek en de lichtshow gaan bij deze band samen, ze vertellen immers hetzelfde verhaal. Als voorprogramma voor The Van Jets konden ze zeker tellen. Ondertussen hebben ze een nieuwe EP uit ‘Rapids’ waarvan de single “Blinds” het best gekend is. Dit nummer wordt gekenmerkt door een ‘typische’ Bed Rugs stijl waarbij het explosieve en het rustige in elkaar verweven worden tot een perfecte harmonie.
Na Bed Rugs werd het strijdveld overgelaten aan The Van Jets. Deze kwamen naar Leuven om hun 3e cd ‘Halo’ voor te stellen. Eén waarop de Jets duidelijk hebben geëxperimenteerd met andere klanken, maar daarom niet minder stevig.
Met “Here Comes the Light “ was het meteen raak, het perfecte evenwicht tussen de gitaar en de synthesizer zorgt voor een onovertrefbaar geheel. Het siert de band ook dat ze niet zomaar de cd afspelen, ze variëren doorheen het nummer en halen ze het onderste uit de kast. Deze lijn werd verder gezet met “The Other man” waarbij de stevige solo’s het nummer tot een hoger geheel tillen, aangevuld met de on-stage show van Johannes Verschaeve. Dit werd gevolgd door “Electric Soldiers” waarbij het publiek duidelijk los kwam en spontaan begon mee te klappen. Met “Bankers” brengen de Van Jets een meer funky nummer waarbij de rocksolo’s met een stevige ‘grain’ het nummer duidelijk meer power geven. “Short Notes” bracht dan weer het experimentele in de set naar boven, de meer new wave sound van de piano kon niet iedereen in de zaal bekoren, maar is desalniettemin een sterk opgebouwd nummer.
Als eerste bisnummer werd het publiek getrakteerd op “Our Love is strong” een prachtig nummer dat vanuit rustig getokkel explodeert naar bluesakkoorden, begeleid door de stem van Johannes.
Doorheen de set werd het publiek getrakteerd op oude klassiekers en klassiekers in wording, deze variatie in de set toont de evolutie van The Van Jets aan. Ze zijn duidelijk volwassener geworden, ze weten hoe ze goede nummers schrijven en hoe ze een show moeten verkopen. De beschilderde Johannes stal vaak de show en bracht het geheel op een hoger platform.
Setlist: Here comes the light - The Other Man - Electric Soldiers - If I Was Your Man – Bankers – Mystify - Short Notes - Broken Bones – Onawa - Down Below - Waited Long Enough - Danger Zone
Bis: Our Love is strong – Teevee - High Heels - The Future
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bed-rugs-20-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-20-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Het Antwerpse Dylan Rufus and The Sons of Monarchy zet een vettige van VU en garage rock doordrongen sound neer. De gitaren scheuren wild door de bochten en een paar songs blijven wel degelijk aan de ribben hangen. Snerpende, vunzige en bezwerende rock is het. Nu nog wat meer aan een stel songs met poten en oren werken en er kan wel degelijks iets moois (of iets vuils in hun geval) uit voort groeien.
Niet alleen qua sound maar ook qua klederdracht en kapsel hebben de Zweden van Dean Allen Foyd de klok maar liefst 40 jaar teruggedraaid. Dit is pure retro, we zien en horen Cream, Hendrix, Hawkwind, Zeppelin en Sabbath. Hun acid-rock brouwsel wordt aangelengd met een vloeiende lap garage nuggets psychedelica en een gesmoorde streep blues. Als er al enige raakpunten zijn met hedendaagse bands, dan zijn het ook weer net die groepjes die al even onbeschaamd voor een retro sound hebben gekozen, denk Wolf People, Howlin’ Rain, Radio Moscow en Graveyard.
Dean Allen Foyd laat de eerder magere opkomst in de Trix niet aan hun hart komen en doet de heavy psych met Hendrixiaanse solo’s, psychedelische rifs en ware seventies keyboards door de ruimte zweven. Naast een hap met weed overgoten songs uit die fameuze debuutplaat ‘The sounds can be so cruel’ komt de groep hier hun pas verschenen nieuwe EP ‘Road to Atlas’ voorstellen. Daaruit puren ze een handvol zweverige tracks die ook al van de nodige geestesverruimende substanties doordrongen zijn. Het klinkt begeesterend, spacy en behoorlijk wild.
Doorheen die onbezonnen sixties en seventies flow valt ons toch zeker de muzikale kunde van deze halve hippies op. We staren ons trouwens zot naar de drummer die op een wel heel schamel drumstelletje zeer bedrijvig te werk gaat, zijn drumwerk is even indrukwekkend als zijn blonde afro kapsel. Met daarnaast een keyboard speler die de kunsten van pakweg Jon Lord en Ray Manzarek benadert en een gitarist die regelmatig naar de ongenaakbare Hendrix lonkt, mogen we toch wel van aan aardig stel uiterst bedreven jonge muzikanten spreken. En van een bruisend concertje !
Het kan ons geen fluit schelen dat er ongegeneerd uit de sixties en de seventies gejat wordt, we houden van dit soort groepjes.
In de Trix weten ze daar trouwens wel weg mee, voor de liefhebbers van geschifte psychedelische rock staat er nog veel lekkers geprogrammeerd : Eternal Tapestry (17/04), Endless Boogie (21/04), Lumerians (11/05), Danava + Lecherous Gaze (15/05), Thee Oh Sees (20/05), Wolf People + Uncle Acid and The Deadbeats (01/06). Vergeet uw gerief niet !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dean-allen-foyd-20-03-2013/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Poliça, een vijfkoppig ensemble uit Minneapolis, Minnesota, komt hoog aangeprezen: een eervolle vermelding op de Life+Times website van Jay-Z en daar bovenop door Grammy-winnaar Justin Vernon (u beter bekend als het brein en de stem achter Bon Iver) uitgeroepen tot ‘de beste band die ik ooit al gehoord heb’. Een mens zou voor minder afzakken naar Brussel om uit eerste hand te ondervinden waar het allemaal om gaat.
Poliça is een relatief nieuwe band, pas opgericht in 2011. Ze plaatsten zich een tijdje geleden definitief op de Belgische muziekhorizon met de super-catchy single “Dark Star”, en brachten iets meer dan een jaar geleden hun debuut uit, ‘Give You The Ghost’. Het album werd positief ontvangen, en ook de live performances van de band werden uitvoerig geprezen in de Amerikaanse media. En terecht, zo mocht gisteren blijken na hun passage door België.
Het voorprogramma werd verzorgd door Barbarossa, de artiesten naam van de Britse James Mathé. Zeker ook het beluisteren waard en uitermate geschikt als voorprogramma voor een act als Poliça, zorgde Barbarossa voor een goede inzet van de avond. Hij omschrijft zijn eigen muziek als melancholisch en soulful, met een elektronica/keyboard invloed en slaagde er alvast in om de aandacht van het publiek te krijgen én vast te houden. Hoogtepunt van de set was een fantastische cover van Terence Trent D'arby's “Wishing Well” en afsluiter (en gloednieuwe single) “The Load”.
Ook Poliça zelf zorgde voor een zeer goed concert. Het gebeurt niet vaak dat er meer drummers dan gitaristen op het podium te zien zijn, maar aan de muziek was dat in elk geval niet te horen. Zuivere sounds, fantastisch (en gesynchroniseerd!) drumwerk en de uitstekende stem van Channy Leaneagh, de drie elementen die ervoor zorgden dat het plaatje klopte.
Het concert kwam traag op gang, gedeeltelijk te wijten aan het gul invoegen van nieuwe nummers aan het begin van de set, toch een ongewone keuze. Maar eenmaal 3Fist, Teeth, Money3 aan de beurt kwam, kreeg het publiek er zin in, en daarna werd het alleen maar beter. Toen de populaire single “Dark Star” zich halverwege de set roerde, was het publiek helemaal mee en ook het latere “Violent Games” werd op luid gejuich onthaald.
Als we misschien dan toch een klein minpuntje kunnen geven is het misschien dat zangeres Channey bij sommige momenten zich toch iets teveel terug trok in haar eigen wereldje. Channey danste ongeveer het volledige concert met zichtbare passie, maar deed dit dikwijls toch weg van de frontstage of met de rug naar het publiek. De noodzaak om haar aandacht vaak te verdelen tussen het zingen en de juiste instellingen op de stemvervormer ingeven, kwam de situatie ook niet ten goede.
Maar er kan natuurlijk geargumenteerd worden dat dit bij het genre muziek dat Poliça maakt juist heel passend is. Het is nu eenmaal geen muziek waarbij toeschouwers gaan gillen, springen of luidkeels meeschreeuwen.
Samengevat een zeer aangenaam concert met indrukwekkende muzikale talenten op display. Een topper waar we hopelijk meer van zullen horen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/polica-19-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/james-math-19-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
