Prachtig artwork en een leuke biografie waarbij men zich vergelijkt met bands als Converge, Isis, Poison The Well en andere fijne namen…. Dat nodigt uiteraard uit om snel te luisteren naar het eerste full album van deze Nederlandse undergroundband. Jammer genoeg weet de debuutplaat van The Fifth Alliance uit Breda ons zelden te overtuigen. De band brengt een mix compromisloze hardcore en sludge, doom en postrock maar klinkt in de meeste composties te monotoon en te rommelig. Daarnaast zijn er de afgrijselijke vocalen van frontvrouw Silvia (vergelijk het wat ons part gerust met het spreekwoordelijk gekeelde varken) wat er jammer genoeg voor zorgt dat ons geoefende oor snel afhaakte. The Fifht Alliance heeft zeker nog heel wat groeimarge maar kiest wat ons betreft beter voor een andere vocalist of een louter instrumentale benadering . Ook iets harder sleutelen aan de diverse nummers is geen overbodige luxe. Voor wie toch interesse heeft in deze zuiderburen: www.thefifthalliance.com .
OMD, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Andy McCluskey en Paul Humphreys, waren samen met bands als The Human League, Soft Cell, The Simple Minds, Ultravox, Gary Numann en Pet Shop Boys één van de smaakmakers van de ‘80’s synthi/electropop. Begin ‘80’s hits “Electricity”, “Enola Gay” en de plaat ‘Architecture & Morality’ uit ’81 zorgden ervoor dat de band in verschillende top honderden aller tijden kwam te staan.
Sinds ’84 nam het duo meer afstand van de ‘new-wave’ en kwam de klemtoon op kitsch en discotunes binnen hun electropop, wat originaliteit en avontuur deed afnemen. OMD werd resoluut een hitmachine. En toen hield het ergens op … Maar ze waren alvast in ons geheugen gegrift als fijne nostalgische band .
OMD werd geprikkeld door de voorbije elektronicarevival, en het duo is aan een volgende (tweede?, … ) jeugd toe . ‘History of modern’ zette hun return in , een veilige plaat binnen de synth/electropop , die nu niet direct beklijfde.
De nieuwe plaat ‘English Electric’, weet alvast meer te raken . We horen hier een sterke Kraftwerk inslag en de electrotunes hebben een boeiende broeierige, zweverige tune . Al meteen hebben we een single van formaat, het lang uitgesponnen “Metroland”, die zich meet met hun oude werk, intrigeert en overtuigt . . Verder hebben ze met “Helen of Troy” , “Our system” en “Stay with me” sterke nummers uit. Ook werd ergens een oude track opgerakeld en herwerkt , “Kissing the machine” , in de jaren 90 met Karl Bartos en zijn project Elektric Music, met een vocoder stem van Claudia Brücken.
Toegegeven , niet alle tracks boeien en er zitten gerust een paar niemandalletjes in tussen, maar OMD is opnieuw gelanceerd . Dat is wel duidelijk. Ze proberen zich - ondanks hun gezegende leeftijd – terug een plaatsje binnen de elctroscene op te dringen en dat verdient een pluim !
The truth about love
P!nk
De Amerikaanse r&b rock’bitch’ star Pink aka Alicia Moore heeft de opvolger klaar op ‘Funhouse , nu al ruim vier jaar oud . Tussenin verscheen nog een ‘Greatest hits’ cd . De P!nkformule blijft ongewijzigd , stevige poprocksongs en lichtvoetig werk, die houden van een vleugje dance, hiphop en skatepunk, gedragen door haar heldere, krachtige zang . Ze heeft al een pak hits op haar actief!
Ook hier noteren we een reeks vaardige , puntige , melodieuze popsongs als “Are we all we are”, “Blow me (one last kiss)”, “How come you’re not here” en “Slut like you” . Haar ballads koesteren we “Just give me reason”, “Beam me up” , “Where did the beat go” en “The great escape” . Op “Here comes the weekend” komt Eminem er zelfs bij .
De nimmer ouder lijkende dertigplusser verhaalt de ups & downs van haar relatie met motorcrosser Carey Hart in een goed afwisselend maar weinig verrassend nieuw album .
Wie houdt van een stevige streep van simpele, rechttoe-rechtaan, opzwepende (punk)rock zit met Black Sheriff meer dan goed. Deze Duitse groep met Ierse zanger (!) zal ook met dit derde album geen originaliteitsprijs wegkapen maar dat deert ons geen seconde. De invloeden van bands als Motorhead, AC/DC, Lynyrd Skynyrd, The Ramones en Gluecifers liggen er dik op maar waar het vooral om draait bij Black Sheriff is enthousiasme, passie en pure energie. Het is vooral in de snellere tracks als opener “Turn Me On”, titeltrack “Night Terrors”, “Last Night” en meezinger “Flying Hight” dat deze band weet ons te imponeren. Andere nummers zijn vrij middelmatig maar toch helt de balans van het album naar het positieve. Het lijkt ons ook dat dit een band is die je vooral live dient te beluisteren. Meer info op www.blacksheriff.com .
Het predikaat ‘supergroep’ is een term die in de muziekwereld al te vaak bovengehaald wordt. Wie de personeelsbezetting bekijkt van Walking Papers, een nieuwe rockgroep uit Seattle kan niet anders dan deze benaming te gebruiken …
De band bestaat nl uit gitarist Jeff Angels van The Missionary Position en drummer Barrett van Screaming Trees. Verder zijn er nog Duff Mc Kagan, gewezen bassist van Guns N’ Roses en bijdrages van Mike MC Cready, gitarist bij ... Pearl Jam.
In veel gevallen staat een dergelijke superbezetting garant voor een tegenvallend album, denk bijvoorbeeld maar een band als Audioslave...
Gelukkig is dit bij dit titelloze debuut niet van toepassing want ‘Walking Papers’ bevat elf klassenummers die variëren tussen enerzijds groovy blues rock en spooky vocalen en anderzijds meer experimentele tracks.
Sommige muziekliefhebbers zullen de traag opgebouwde songs zoals opener “Already Dead” , het balladachtige “Leave Me in The Dark” of de duistere, onheilspellende klanken van “The Butcher” preferen, anderen verkiezen misschien de vunzige bluesrock van “The Whole World’s Watching” of “Two Tickets And A Room”....
Wij vinden het album alleszins over de hele lijn wereldklasse en hopen dat dit niet de enige plaat zal worden van deze Amerikanen.
Een stemmige , atmosferische debuutplaat horen we van het uit Florida afkomstige Hundred Waters. Hun naam hebben ze ontleend aan de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser.
Het kwintet scherpt de aandacht al met de hemels, bezwerende zuivere zang van Nicole Miglis en muzikaal plaatst men hen graag onder de folktronica van Tunng door het semi- akoestisch getokkel en en de fleurige, kleurige, dromerige, brede(re) inslag van elektronica en allerhande toeters, bellen en tierlantijntjes .
De eerste nummers overtuigen in soberheid, “Sonnet”, “Visitor” en het intieme “Me & Anodyne” op piano; af en toe worden sfeervolle en zalvende drum’n’bass beats toegevoegd op “Caverns” ,” ‘….---…’ “, morsecode voor “Lalalal” en “Wonderboom” , die op z’n beurt eindigt in een Cocteau Twins sfeertje. Verder is de invloed van o.m. een Björk, Stereolab, Alt-J, Animal Collective en tUnE-yArDs onmiskenbaar , gezien Hundred Waters oog heeft voor details, balanceren tussen speelsheid en verstilde schoonheid en hun songs mooi hebben uitgekiend; ze boeien door een arsenaal aan genres , instrumentatie en stemmingen. En nergens klinkt het té overvloedig . In hun romantische , dromerige klankenwereld is alles gepast. Warm en trefzeker debuut .
Esben & The Witch is een trio uit Brighton, rond de tengere verschijning van Rachael Davis (vroeger op percussie, nu gitaar/bas) die over een sterke stem beschikt. Ze debuteerden met ‘Violet cries’, die perfect paste binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock. Verder haalden we nog de invloed aan van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise). Een suspens geluid van prikkelende gitaarloops , - getokkel, onheilzwangere elektronica en dof apocalyptisch drumgeroffel; het vormt de spanningsboog van het trio , door een broeierige gevoelige opbouw. Het geheel klinkt in die ‘spooky’ coldwave/indiepop nu gelaagd, dromerig toegankelijk en betoverend . Het levert een reeks overtuigende songs af als “Shimmering”, “Deathwaltz” en “Putting down the grey”. Opener “Iceland spar” en afsluiter “Smashed to pieces” zijn niet vies van wat shoegaze effects en de midtempo snedige “Slow wave”, “When the head splits” en “Despair” trekken de aandacht en overtuigen ... Jawel Esben & The Witch hebben opnieuw iets fraais afgeleverd!
John Carrie is een Ierse singer-songwriter die in Nederland woont. Eerder speelde hij in de band Moor Green. Dit is zijn eerste solo album. Verdwenen is de folkrock en ingeruild voor een soberder en intiemere sound. Vergelijkingen met Jeff Buckley, Neil Young en Nick Drake vallen dan ook meteen op. We krijgen dan ook tedere , breekbare songs te horen, dit met een spaarzame begeleiding. Het nadeel is wel dat na een tijdje de verveling een beetje toeslaat. Zoveel triestigheid is niet voor iedereen weggelegd. Beste songs zijn “Coming back to life” en “Killer Blows”. Met mate te consumeren dus.
Taneytown is een groep uit Groningen. De groep heeft zich vernoemd naar een nummer van Steve Earle, nl. “Taneytown”. En eigenlijk refereert de muziek van deze groep naar de country-blues rock van deze artiest.
Feitelijk kunnen we spreken van americana, maar op Hollandse wijze. In hun muziek vind je invloeden van The Eagles, Springsteen, Cash en Presley. De meeste nummers zijn geschreven door gitarist en zanger Edwin Jongendijk en gitarist Joost Prinsen.
Deze cd luistert lekker weg en is het best beluisteren voor in de wagen. Bevat enkele hoogtepunten nl. “Until”, “Sunday Morning” en “Industrial Rust”.
Het artwork is van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer.
Eind 2011 recenseerden we de debuutep van de vier Antwerpenaren van F.O.D. We herinneren ons een degelijk plaatje van een band die sterk geïnspireerd was door grote voorbeelden als Lagwagon en Bad Religion. De eerste betrachting van het viertal was duidelijk om zoveel mogelijk optredens te scoren. We zijn anderhalf jaar later en F.O.D. is terug met een zeer opmerkelijk eerste full album. Het is zo klaar als een klontje dat men een reuzenstap voorwaarts gezet heeft!
De muziek van de heren is een heel stuk gediversifieerder en we horen een punkband met een eigen geluid en een eigen smoel. De invloeden van de genoemde punkgrootheden zijn er nog wel maar veel minder manifest en eenduidig...
De 16 tracks zijn stuk voor stuk puntig, energiek en verduiveld catchy. De muzikanten zijn perfect op mekaar ingespeeld en er is een hoofdrol voor de vocalen van Stijn Dewaele en Hans Roofthooft! F.O.D kent bovendien de kunst om op de juiste momenten enkele achtergrondkoortjes in te voegen waardoor je als luisteraar lekker meezingt.
Ook de mensen achter de knopjes hebben prima gewerkt want de band klikt veel krachtiger dan ten tijde van de debuutep.
Dit plaatje luistert lekker weg van begin tot eind maar kent enkele opmerkelijke hoogtepunten: zo blazen openers “Racket Rating” en “20 Second Song’” je gegarandeerd van je sokken. Het melodieuze “Joke” heeft veel weg van een band als Flatcat maar doet de haren op je armen rechtop staan. Ook titeltrack “Ontario” is een song die je bijblijft en dan is er nog de single “Carry On”.
Met de juiste ondersteuning en wat meeval moet deze meezinger in staat zijn de lijst van de Afrekening te halen! Indien we bij Musiczine punten zouden geven aan nieuwe platen, dan scoorde dit viertal een dikke 9 op 10!
We moeten schoorvoetend toegeven dat we tot voor kort niet bekend waren met de Franse metalband Klone... Nadat we met dit album kennismaakten, zullen we de band alleszins niet rap vergeten.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is de vierde plaat van een groep die al sinds 1999 bestaat. Klone staat voor atmosferische, alternatieve en innovatieve metal die moeiteloos (!) de vergelijking doorstaat met bands als Tool, A Perfect Day, Meshuggah en King Crimson. Deze groep beschikt bovendien over een weergaloze zanger die met zijn rauwe stem een grungy toets aan de muziek toevoegt. Songs als “Rocket Smoke”, “Into The Void” en “Siren’s Song” zijn opgebouwd uit diverse, dreigende en donkere riffs die meeterlijk afgewisseld worden. De meeste tracks worden trouwens vakkundig opgebouwd en monden steevast uit in een weergaloze climax. Klone voegt daarnaast heel wat speciale accenten (wat saxofoon, hier en daar wat keyboards...) aan de muziek toe waardoor alles uitzonderlijk fris, catchy en allesbehalve doorsnee klinkt.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve metal!
Bullet For My Valentine is één van de vele namen die dit jaar op Graspop te bewonderen is. Ze trekken alvast naar Dessel met een zeer degelijk vierde album. ‘Temper Temper’ is zoals verwacht geen stijlbreuk in vergelijking met vorig werk.
Het album staat vol catchy, melodieuze en bijwijlen poppy metal en bevat verschillende tracks die je na enkele luisterbeurten lekker meebrult dankzij de uitmuntende stem van Matt Tuck en de goedgeplaatste sing-a-longs. Nummers als “Riot”, “Dirty Little Secret”, “Leech”, “P.O.W” en “Dead To The World” hebben het nodige single-gehalte en zullen enthousiast onthaald worden door de veelal jonge fans van deze band.
Toch hebben we een flinke kanttekening want het album ontbeert ons over het algemeen wat passie en een donker randje .
We vrezen daarom dat eens ‘Temper Temper’ een plaatje krijgt in onze platenkast, het daar niet snel opnieuw zal uit geraken.
Dog Is Dead is een jong Brits bandje uit Nottingham, dat volledig in de stijl past van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Niet toevallig dat ze vorige week als support fungeerden van TDCC, want ze hebben duidelijk een fris twinkelend , opborrelend, aanstekelijk, dansbaar poprockgeluid en een jeugdig enthousiasme gemeen .
Beetje een rare , bizarre , (wat ridicule) groepsnaam , die allesbehalve ‘honds’ en ‘doods’ klonk …
De vijf jonge gasten, die studentikoos aandoen, kwamen voor de dag met een fijn, onschuldig, sprankelend debuut , ‘All your favourite stories’ . “Teenage daughter” werd een bescheiden radiohitje , en bracht vanavond heel wat jong volk op de been. Ze stonden garant voor een vrolijk sfeertje , optimistische, levenslustige tunes en een ontspannen vibe . Het kon dan ook niet anders dat een partygevoel ontstond en iedereen zich goed in z’n sas voelde.
Heerlijk klinkende deuntjes , sprankelende bubbels , zwierige sounds , meezingrefreinen, puike samenzang en de toevoeging van kleurrijke synths en blazers . Er hing elektriciteit in de lucht en het materiaal werkte aanstekelijk op de dansspieren , energiek , vaardig , compromisloos en relaxt .
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht met “Any movement” en “Talk thru’ the night” . Ook al vielen er een paar zwakkere nummers te noteren, ze vingen het op door hun jeugdig enthousiasme en de frisse aanpak, als op “Do the right thing” , de komende single middenin de set , de opbouwende en exploderende ritmes van “River Jordan” en de uitbundigheid op het afsluitende “Glockenspiel song”; de eerste rij meisjes zetten hier de danspasjes verder op het podium bij het jonge kwintet .
Spelplezier en leute ten top . Band als publiek amuseerden zich, wat verderop onderstreept door “Teenage daughter”, hun doorbraak . Dat ze vocaal als boysband sterk voor de dag kwamen , hoorden we in de meerstemmige, maar spaarzame compositie “The well”.
Dog Is Dead , muzikaal niet nieuws onder de zon , dertien in een dozijn indiebandje , maar eentje met vitale, springerige songs, én eentje die houdt van fun , z’n publiek entertaint en het uitermate leuk maakt !
Ook interessant was de support, het Brusselse Robbing Millions. Ze houden er een bredere smaak op na dan Dog Is Dead . De songs hebben een lichte groove , en intrigeren door de verrassende wendingen en de avontuurlijke geluidjes en experimentjes. Groep met potentieel. In het oog te houden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robbing-millions-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Long Distance Calling + Solstafir + Sahg
Magasin 4
Brussel
Deze avond pakte Heartbreaktunes (ism Magasin 4) opnieuw uit met 3 bands. En dat op een zondagavond hoor ik u denken, hoe lang zal dat niet duren. Tot 22u15 zo blijkt, wat ideaal is om nog op tijd te gaan slapen …
De avond start met Sahg, een Noorse rock-metal band die reeds sinds 2004 de oren van iedereen die het wil horen pleziert. Ze brengen een mix van stoner en metal die veel volk op de been brengt naar Brussel. Opvallend hoeveel muziekliefhebbers er al staan op het vroege aanvangsuur van de show. Sahg brengt hun mix met overtuiging en overgave. Maar het vele solowerk van de gitarist haalt de vaart en de drive uit het optreden en de nummers. De zanger heeft het aan het eind van het optreden ook moeilijk om zijn in het begin sterke stem toonvast te houden. Maar ondanks alles toch een goede openingsact.
Daarna was het beurt aan Sόlstafir. Deze IJslandse band werd in 1994 geboren, wat toch al een hele tijd geleden is. En zoals zo vaak met IJslandse band wordt ons geen kant en klare muziek voorgeschoteld. Ze laveren tussen metal, doom, post-rock en post-metal, met af en toe een vleugje folk. Een zeer verrassende en zeer interessante mix. Hard en zacht, melodieus en monotoon, … wisselen elkaar af zonder dat het te moeilijk wordt of de samenhang verdwijnt. Voor mij was deze band een grote verrassing. Ik hoop van ze snel nog eens opnieuw te mogen aanhoren.
Long Distance Calling mocht als laatste hun kunsten op het podium tonen. Met hun ‘The Flood Inside’ -tour stellen ze hun nieuwe album voor, dat toevallig ook zo getiteld is. Long Distance Calling is altijd al een band geweest die twee soorten publiek kon aanspreken. Met hun instrumentale rock en metal maakten ze aanspraak op zowel een metal-publiek alsook bij de post-rockers. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen voor zowel 65daysofstatic als Anathema. Maar met hun nieuwe cd slaan ze een ander pad is, weg van de instrumentale nummers.
Live blijkt al snel dat de nieuwe nummers een hele verandering zijn ten opzichte van het oudere werk. De lang uitgesponnen instrumentale nummers hebben een ongelofelijke drive en groove in zich. Aan een rustige opbouw zijn ze nooit geweest en de oude nummers zijn dan ook dreigend en overdonderend vanaf begin tot einde. Nooit krijg je het gevoel dat er zang ontbreekt. Maar voor de nieuwe nummers komt die er toch bij. Van post-metal en –rock schakelen ze over naar de meer prog side of metal. De drive en groove waarvan eerst sprake wordt in de nieuwe nummers onderuit gehaald. Ze zijn niet zo hard, niet zo luid en niet zo dreigend als voorheen. De zang is zeker niet slecht en van valse noten is er zeker geen sprake. Toch is het verschil te groot en ook het publiek voelt dit.
Waar bij de oudere nummers de massa tot een kolkend en enthousiast geheel wordt gekookt, blijven bij de meeste nummers de kopjes wat stiller en is het applaus een stuk zachter.
Long Distance Calling is een band geworden die last heeft van een gespleten identiteit. En hoewel het proberen heruitvinden van een band nooit slecht is zijn de nieuwe nummers te zwak om van een geslaagd experiment te spreken. Is de wissel er gekomen uit verveling of om een groter publiek te bereiken? Ik kan het niet zeggen, maar ik blijf me afvragen of de wissel wel nodig is. Afwachten dus welke weg ze bij een volgend album zullen inslaan. Zo houden ze het natuurlijk wel spannend.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
