Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
Zullen we nog maar eens met de teletijdmachine terug naar de sixties reizen, deze keer met Foxygen. Tijdens de reis is een onbeperkte dosis LSD in alle maten en gewichten beschikbaar en knallen jonge Stones, Bob Dylan, The Doors, The Kinks, The Mothers of Invention, Funkadelic en The Flaming Groovies door de speakers. De psychedelica vloeit rijkelijk door de ruimte, we zien het leven door een kleurrijke bril en we gooien allerlei substanties achterover. ‘We are the 21st century ambassador of peace’ is de perfecte soundtrack bij onze geestesverruimende retro trip en we laten ons gewillig meevaren met de feelgood flow van Foxygen.
Het doet maar vreemd aan als we hierna terug in de bewoonde wereld komen. Wat een heerlijk plaatje.
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie’s plaat ‘Fourth Corner’ is vooralsnog geen echte hoogvlieger, maar wel een beloftevol plaatje die getuigt van een onmiskenbaar talent. In Gent moest Trixie niet veel moeite doen om het publiek aan haar voeten te krijgen, het was al op voorhand een gewonnen thuismatch, want de 25 jarige deerne wordt in haar geboortestad echt op handen gedragen.
Trixie’s talent schuilt vooral in haar stem die meermaals schitterde deze avond. “Breathe You in my Dreams” ontpopte zich zo tot een knappe soulballad die volledig rond haar prachtige stem is opgebouwd. Maar Trixie heeft ook nog zoiets als een gitaar en daar zat kennelijk nog wat van vaders bloed in vanavond, alsof Chris Whitley vanuit de eeuwige jachtvelden nog steeds dochter lief haar gitaren stemt. De grauwe blues en desolate americana van daddy zat er niet in, daarvoor zijn Trixie ’s songs een beetje te clean en te afgelikt, maar de intensiteit en de bezetenheid herkenden wij wel.
Het enige wat we het kind verwijten is dat alles een beetje te proper klonk en dat er nooit eens over de rooie werd gegaan, maar Trixie deed vooral haar eigen ding, aan de andere kant sierde dat haar dan ook. Trixie koos voor haar eigen songs, haar bloedeigen kindjes die ze koesterde en met zorg behandelde. In haar eentje legde ze tonnen bezieling in haar meest intieme songs, of ze dat nu deed op gitaar (een wondermooi “Morelia”) of van achter de piano, telkens waren het pareltjes die schitterden in al hun puurheid.
Elders, als haar puike begeleidingsband op volle toeren draaide, kregen de nummers dan een stevig rockkleedje aangemeten en ook daar kon Trixie goed mee om, het was wederom vaders bloed die hier stroomde. Van ons mocht het zelfs een beetje meer van dat zijn. Maar goed, Trixie Whitley’s talenten kwamen rijkelijk naar boven vanavond en ook wij zagen dat het goed was.
Dat er bovendien nog heel wat potentieel zit in die dame, weten wij nu ook, en dat had onder andere Daniel Lanois ook al door. Het Black Dub avontuurtje vinden wij trouwens een betere plaat van ‘Fourth Corner’, doch dit volledig terzijde.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set in de AB, Brussel een dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen. Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano. De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.
Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”, “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken, de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren.
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .
The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden – Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .
Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …
Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat de kracht en de sterkte van een single kunnen doen , « Little talks » …. Aan zo’n zwierige song hebben de IJslanders van Of Monsters And Men genoeg en danken er hun bekendheid aan. Toen ze een jaar terug de ABClub inpalmden, is hun publiek vertienvoudigd en vult het nu een uitverkocht grote ABzaal.
Een snelle groei, maar deze is nog niet in verhouding met wat de band te bieden heeft op het podium.
Al heel wat volk is aanwezig bij de support Mugison. Uitgerust met een laptop, twijfelt de man tussen elektronica, folk en misschien zelfs lawaai, niet vies van wat metalinvloeden. Het resultaat is moeilijk verteerbaar en soms ondraaglijk.
Het IJslandse septet Of Monsters And Men komt tevoorschijn vanachter een rookgordijn, op de tonen van “Dirty Paws” – de eerste ballad in een lange serie. De toon is gezet. En Of Monsters And Men wijkt er niet van af. Vanavond wordt hun debuut album ‘My Head Is An Animal’ volledig gespeeld. De meerstemmige zangpartijen zijn op elkaar afgestemd en lijken zelfs een beetje op elkaar.
De zeven jonge bandleden hebben wel iets gemeen met de plaatselijke jeugdvereniging , chiro of scouts . Alles is goed voorbereid op de stage en het wordt na enkele nummers duidelijk dat het publiek niet op hen moet rekenen voor wat zotte toeren en capriolen. Afwijken van de route zit er niet in …
Maar Schattig als altijd, Of Monsters and Men speelde een serie mooie folky composities; soms in koor meegezongen door de fans. De groep liet, naast de songs van hun debuut, een kleine omweg toe met een cover van de Yeah Yeah Yeahs. En ook al bezit het New Yorkse duo nogal wat hitsig , nerveus, snijdend materiaal de IJslanders kozen “Skeletons“, een suffe ballade uit ‘It’s Blitz!’. Maar kijk de zeven muzikanten leverden een overtuigende charmante versie af , die perfect in de rest van de setlist paste.
Niettemin bleef ik wat op m’n honger zitten en was er vanavond toch meer nodig om mij wakker te schudden . Het meest vermakelijke moment van de avond was toen Nana, co-songwriter van de band, aan het publiek vroeg: « I think you guys speak French and German in your country, right ? » Als antwoord kreeg ze een golf van “Nooo!” en andere protesten . “Maar, jongens, volgens de laatste berichten spreken we toch ook Duits in België, niet?” . Het arme meisje verontschuldigde zich voor de ongelukkige opmerking en vroeg hoe “Love” vertaald werd naar het Nederlands. Het woord “Liefde” werd dan ook warm ontvangen, toepasselijk gevolgd door “Love Love Love” .En dan “Little talks” , waarop de hele zaal zat te wachten: Boven, links, rechts, iedereen kende de song en zong luidkeels mee!
“Little talks” - Het hoogtepunt van de avond, zonder meer . Ze kwamen terug en na twee bissen verdwenen de zeven muzikanten in de duisternis.
Een goed afgewerkt , uitgebalanceerd concert , maar braafjes , zonder verrassingen , alsof Arcade Fire een gewoon , routineus , concert afhaspelde. Het grote publiek kan hen op RW aan het werk zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-monsters-and-men-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mugison-10-03-2013/
Redouane Sbai - vertaling Jolien Kerkhofs/Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide
Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.
Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…
Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie, 4AD Diksmuide
Het moet gezegd, ik was vrij sceptisch toen ik het aanbod kreeg om Trixie Whitley live aan het werk te zien in de AB. Maar wat geef ik graag mijn ongelijk toe nu ik stilaan aan het bekomen ben van haar meer dan geslaagde passage in Brussel!
Iedereen kent intussen de geschiedenis van Trixie : dochter van, roots in Gent, vertrokken naar New York, samenwerking met Daniel Lanois en vooral bakken talent!
Het voorprogramma werd trouwens met veel overgave verzorgd door een ander jong talentvol muzikant uit Gent : Ian Clement. Misschien kennen sommigen hem als frontman van het stevige Wallace Vanborn… maar de man kan het blijkbaar ook iets rustiger en gevarieerder, maar even pakkend van veel lef en muzikale feeling. Getuige hiervan de sfeervolle nummers die hij bracht van zijn te verschijnen solodebuut ‘Drawing Daggers’ (verschijnt op Unday Records/N.E.W.S., inderdaad hetzelfde label van Trixie). Daar waar in sommige nummers toch de intensiteit van de felle Wallace Vanborn om de hoek kwam piepen, vielen vooral de zachtere nummers van de set op en werden deze het meest gesmaakt door het publiek. “Little knife” en “The Great Escape” zijn de 2 nummers die me het langst zijn bijgebleven die avond…Tot Miss Whitley het podium betrad!
De AB was intussen helemaal vol gelopen! Trixie Whitley was meer dan welkom! En zou niet teleurstellen.
De set begon heel intiem met “A thousand thieves’ en maakte meteen duidelijk wat een prachtige stem deze frèle dame toch heeft! Hoe verlegen en bescheiden Trixie ook overkwam op het podium, het zette nog meer de kracht en klasse van haar stem in de verf!
“Irene” en “Fourth Corner”, beiden van haar debuut CD , volgden met veel overgave en het was toen al duidelijk dat het een heel fijn optreden zou worden! Zelfs wat technische mankementen en een af en toe wel heel stil publiek konden daar niets aan veranderen. Trixie dankte trouwens voor die ‘stille’ momenten. Het publiek dankte met wat meer volume en enthousiasme!
Ze was natuurlijk wel omringd met een stel klassemuzikanten en is zelf outstanding op gitaar en toetsen! Speciaal voor het optreden vloog haar toetsenman en muzikaal vertrouwenspersoon net op tijd over van Australië en op de bas herkenden we de immer coole Alan Gevaert van dEUS. “Pieces” en “Morelia” werden heel ingetogen gebracht maar op een manier die echt wel aantoont wat een enorme klasse en grote toekomst deze dame heeft!
In het tweede deel van de set zaten de meer gekende nummers “Need your love” en “I’d rather go blind”, in 1 vloeiende beweging gevolgd door “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams”.
Ten slotte was het tijd voor enkele gevarieerde bisnummers : “Oh the joy” solo, herneming van “A thousand thieves” (met band deze keer) en terug solo het prachtige “Undress your name” dat ze schuchter opdroeg aan haar vader.
Zonder twijfel een heel geslaagd concert van een breekbare, eigenzinnige maar toch zo talentvolle muzikante en stem!
Er zit ongetwijfeld nog groei in haar performance maar het geheel is nu al van een vrij uitzonderlijk niveau! Maar we mogen al eens chauvinist zijn en eindelijk trots zijn op onze eigen Anouk…al is dit misschien een wat vergezochte vergelijking die Trixie allicht zelf niet ziet zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-clement-09-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sensation 2013 - Source Of Light - Één keer per jaar samen één!
Sensation 2013
Ethias Arena
Hasselt
Een totaal onherkenbare Ethias Arena was ook dit jaar opnieuw de locatie die de caravan van ‘Sensation’ mocht ontvangen. Een tot een dorp omgetoverde concertzaal met verschillende desks, podiums, niveauverschillen, tribunes,… Nog meer dan vorige jaren werd je meegenomen in een uniek decor van opwinding, fantasie en passie. Dat decor was de
locatie waar bijna 20000 partyliefhebbers uit meer dan 30 landen samenkwamen …’Samen, together, één geheel vormen’. Het maakt niet uit vanwaar je komt, hoe oud je bent, welk geslacht je bent ... Er is maar één regel, BE PART OF THE NIGHT, DRESS WHITE, de ontmoeting voor internationale dance-liefhebbers. Voor deze ‘Source Of Light’ editie stonden opnieuw heel wat grote namen op de affiche.
Mr. White, de meest mysterieuze dj van de avond gaf het startschot. Naar jaarlijkse traditie mogen we ook altijd een aantal Nederlandse top-dj’s verwelkomen op Sensation. Die eer was dit jaar voor 2000AndOne, Fedde Le Grand en James & Ryan Marciano. Tussen deze Nederlandse dj’s stond ook nog de beloftevolle Britse dj NIC Fanciulli. En nog een speciale
vermelding is er voor de Belgische ster van de avond, Yves V. , hij is de Belgische trots met al heel wat ervaring zowel in binnen als buitenland.
Al deze dj’s hebben de voorbije edities van Sensation kleur gegeven, en dit jaar was dat niet anders. Opzwepende elektro-house beats die zorgden voor ontelbare hoogtepunten afgewisseld met diverse acts waarbij gebruik gemaakt werd van vuur, rook, confetti en ballonnen.
Alsof dat allemaal nog niet volstond begaven zich verschillende dance-acts doorheen het luchtruim van de Ethias Arena. Met bewondering keken we naar deze uitgekiende show waarbij we soms dachten aan de shows van Cirque du Soleil.
Sensation drukt een internationaal karakter uit en is dé jaarlijkse afspraak en ontmoeting, die houdt van een totaalkader van DJ’s , dance, white dresscodes, glamour & glitter en de sociale sfeer . Elk jaar opnieuw zijn we verwonderd hoe het mogelijk is om zo veel mensen in zo een grote zaal toch één te laten voelen. Dat kan maar één keer per jaar – ‘Source Of
Light’ – ‘Sensation (White)’.
Organisatie Sensation (ID& T en Dp Communications)
Vijf jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Na ‘When The Candle Dies Out’ en ‘All is Chaos’ komen onze postrockers ‘The Hitch’ voorstellen. Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Voor eerst door het wat lauw onthaald – tja, spreek maar Frans tegen Kortrijkzanen - voorprogramma na de eerste noten al naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Perfecte sound, perfecte belichting en live art painting ( thanks, Simon Verschelde en co). Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel professioneel en heel aardige songs. En als Brent zijn keelgat open zet….. je zou je beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft. Hij heeft zijn stem precies net niet naar de kloten gezongen en geschreeuwd.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed ! You Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers: Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. En toch zou je zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook mag zijn.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In 2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .
Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.
Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot, … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Nederlands 
Français 
