Dead Ends is een Deense indie rock band. Deze plaat is hun tweede; hun debuut ‘The Arrogant’ werd eerder al goed ontvangen. Kenmerkend is het lichte gitaargeluid en het gebruik van 80jaren synthesizers zoals we die nog kennen bij Depeche Mode en The Cure. Door het creëren van soundscapes liggen de verschillende songs qua klankkleur nogal dicht bij elkaar. Kortom, licht verteerbare popmuziek met soms heel mooie melodiëen. Beste nummers zijn “Destroyer” en “Dead Leaves”.
Steve Wynn - Piv Huvluv - When you smile’ - Magie en Relativering
Steve Wynn en Piv Huvluv
Manuscript
Oostende
Het Café van de Manuscript in Oostende wordt voor een paar uur omgetoverd tot een stand up comedian – music event , want vanavond was het cafe voor de fans van Steve Wynn – Piv Huvluv. Je kon genieten van een kamer/café concert van de Californische sing/songwriter en de man om de hoek , Huvluv, de comedian/muziekliefhebber. Wie geen kaartje had, moest tot 23 h wachten om terug het café binnen te kunnen om op zijn laatste pint van het weekend te klinken.
In een kleine twee uur , met een korte pauze tussenin, hadden we een bloemlezing van Wynn’s werk , enkele classics , singalongs en de speelse herinneringen , anekdotes en verhalen van Huvluv . Derek en vriend Bruno Deneckere springen af en toe bij en maakten het samenspel nog wat completer, leuker en meer ontspannen.
Een verrassende , aantrekkelijke formule en interactie die muziek en comedy wist te verenigen .
Steve Wynn is één van die sympathieke , bescheiden artiesten, die in de mideighties de voorliefde aan de gitaarrock en de americana prees . Iemand die Chilton , Dylan, Reed en Young had als grote voorbeelden . En die z’n eigen Dream Syndicate met lede ogen moest aanzien als een goed bewaard muzikaal geheim, die z’n invloed jaren later opeiste. Verder zijn we vol lof over mans solo projecten als Danny & Dusty, Gutterball en the Miracle 3. Kijk, hij heeft de gitaarrock een bepalende push gegeven .
Vanavond zagen we de sympathieke Californier met één van z’n fans Piv Huvluv, die elkaar leerden kennen tijdens een signeermoment na een solo optreden van Wynn in de Cactus Club, ergens in de jaren ‘90 . Het idee rijpte om een gezamelijke tournee op poten te zetten en na een het uitgesteld relais van november (Wynns vader lag op sterven!) waren ze er voor drie chamberconcerten/theatershows in het land .
We genoten van Huvluv’s verhalen over de platentitels van Will Tura , de ‘Easter’ hoes met het okselhaar van Patti Smith, de unieke danspasjes van Bobby Farrell van Boney M , de nostalgische blik op Iggy & The Stooges , mans luistersessie in de Oostendse platenzaak en de ontmoeting met Marvin Gaye die in hetzelfde hokje zat om een vinylplaat te beluisteren. En hij weet het tot leven te wekken met z’n inmiddels legendarische Philips 633 plantendraaier .
Op losse , ongedwongen wijze kan Wynn daarop inspelen en brengt hij een overzicht met enkele pareltjes als “Days of wine and roses”; “Medicine Show”, “See that my grave is kept clean” en “Bullet with my name on it” die al een voorproefje bieden van het opgesmukte Dream Syndicate in mei . Of een Gutterball song , “Top of the hill” , ééntje van Danny & Dusty “Shelley’s blues” en een handvol songs van z’n eigen soloplaten, allen sober, elegant, puur , naakt door akoestische gitaar en stem . Of hij greep naar z’n helden als Young met “Cinnamon girl”, en maakt dan de bocht naar “Rockin’ in the free world “, waar letterlijk een Crazy Horse, Piv Huvluv, komt aandraven op gitaar en met een paardenkop . Andere hekelmomenten, een “ça plane por moi” en “I follow rivers”, die een korreltje zout en relativering konden verdragen .
In deel twee van deze theatershow vonden de twee elkaar nog meer en kwamen ze bij Muddy Waters. De aanwezigheid van Derek en Bruno refereerde aan de vier Traveling Wilburys.
En Derek en Bruno kregen zelf ook ruimte, en hier vulde Wynn en Huvluv aan. Over rolverdeling gesproken; doorleefde rootsamericana, o.m met een innemende “Blue sky over Nashville”, of gecombineerd met hun sing/songwriter helden als Dylan.
Tot slot kwam de show uit waarmee Huvluv begon . Als kwartet speelden ze een hilarisch bisnummer, Will Tura’s “Bamboo Jack” , die een Engelstalige bewerking kreeg en aangevuld werd met een eigen Nederlandse tekst van Huvluv. Wynn zong met haken en ogen mee , een singalong; best amusant!
De korte tour onder het motto ‘When you smile’ ( ook al zo’n Dream Syndicate song) van het duo bood magie , en zorgde voor een dosis relativering. De dertigjarige carrière van Wynn in een notendop , een dosis comedy en een buiging voor de helden. Blij dat we dit konden meemaken!
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Als singer songwriter kent Jake Bugg wel zijn voorbeelden, Bob Dylan, Donovan, Johnny Cash, Robert Johnson. Maar ook Arctic Monkeys en Oasis, en dat is nu net wat hem populair maakt bij een jong volkje die altijd naar hippe dingen op zoek is. De Brusselse Botanique is dan ook al maanden uitverkocht.
Een snotneus die om zichzelf in te leiden een stokoude bluessong van Robert Johnson door de boxen laat schallen en daarop dan zelf inspringt met het uiterst breekbare “Fire”, dat is er één die ons respect verdient. Jake Bugg is voorzien van een knappe stem die wel eens naar Liam Gallagher neigt, maar dan niet zo zeurderig. Bovendien speelt hij een aardig stukje gitaar en wordt hij in de rug gesteund door een sober maar uiterste efficiënt duo op bas en drums.
Wat hem echter zo bijzonder maakt zijn de vaak briljante songs die hij met talent en vakmanschap heeft gesmeed. En die songs krijgen wat ze nodig hebben, een prachtige naakte akoestische behandeling (“Someone told me”, “Country Song”, “Broken”), een dromerige en sobere omlijsting (“Simple as This” en een hemels “Slide”) of een rake en spitse rock’n’roll touch (“Kentucky”, “Trouble town” en het nieuwe en spetterende “Slumville Sunrise”).
De echte prijsbeestjes spaart hij wijselijk op tot aan het einde van de set. Als climax kan hij zo uitpakken met de schitterende songs -en halve hitjes voor Stu Bru adepten- “Two Fingers”, “Taste It” en natuurlijk “Lightning Bolt”.
Na nog een laatste aangrijpend akoestische momentje, het bloedmooie “Broken”, trakteert Jake Bugg ons met een uitsmijter van formaat, één van zijn favoriete songs “Folsom Prison Blues” van de almachtige Johnny Cash. Bugg speelt de song met branie en overtuiging, alsof ie hem zelf geschreven heeft. Het is het perfecte einde van een dik uur kwaliteitsvolle songsmederij waarmee een jonge snaak zichzelf voorgoed op de wereldkaart heeft gezet.
Een revelatie ? Zeer zeker!
Pics homepag – dank aan Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com of http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Botanique, Brussel
Steve Wynn & Piv Huvluv - When you smile
Steve Wynn
Zaal Rekkelinge
Deinze
2013-03-02
Nick Nyffels
Steve Wynn & Piv Huvluv - When you smile - Schandaal in Deinze - Gekke paarden en Bamboe Jack verstoren concert van Steve Wynn
Stand-up comedian Piv Huvluv wou eens iets doen op een podium met één van zijn muzikale helden, en wist Steve Wynn, de frontman van The Dream Syndicate, één van zijn lievelingsbands uit de vroege jaren tachtig, te overtuigen om een twintigtal optredens in Vlaanderen samen te doen. Die reeks optredens werd in november 2012 abrupt afgebroken, omdat Wynn’s vader op sterven lag. Drie maanden later, is Wynn echter terug in Europa, voor een tour met Chris Cacavas door Oostenrijk, Duitsland en Kroatie, en vond hij ook de tijd om de draad op te pakken waar hij die achter gelaten, en de afgezegde concerten in Deinze, Oostende en Dikkele te hernemen.
Zaal Rekkelinge was aardig gevuld, maar toch niet uitverkocht. Piv Huvluv kampte met een griepopstoot, maar wist er zich dankzij een paar Dafalgans en warme thee toch door te slaan. Het concept van de avond was een mix tussen stand up comedy en muziek: Piv Huvluv stond aan een draaitafel, en gaf een goeie conference over hoe hij als tiener, eind de jaren zeventig in Oostende in aanraking kwam met rock. Het begon allemaal met de platen van Will Tura die zijn ouders kochten, maar de jonge Jan Cattrijsse raakte al snel verslaafd aan Iggy Pop, Neil Young,Patti Smith en een paar jaar later, The Dream Syndicate, de Californische underground gitaarband die vooral in Europa erkenning kreeg. We kregen nog een exposé waarom we vanavond niet Patti Smith of Rod Stewart op dit kleine podium kregen, en dan mocht Steve Wynn overnemen voor een halve set met zijn akoestische gitaar.
Wynn bracht nummers uit zijn dertigjarige carriere, we kregen zowel nummers van zijn soloplaten, van The Dream Syndicate, als van zijn samenwerking met Green On Red-leden in bands als Gutterball en Danny & Dusty. “Shelley’s Blues”, uit ‘Melting in the dark’ zijn plaat uit ’95 met de leden van Come, was een eerste mooi herkenningspunt. Dream Syndicate klassieker “Days of wine and roses” kreeg de meest furieuze bewerking die je je maar kan voorstellen op een akoestische gitaar, Wynn pijnigde de snaren van zijn gitaar in de openingsriffs , enkel het psychedelische uitwaaierende einde liet hij achterwege. Wynn nam ook tijd voor een cover, en zette Neil Young’s “Cinnamon Girl” in, wat hij plots onderbrak omdat het nummer te saai was. Hij stelde voor om iets heaviers van Young’s repertoire te brengen, en begon “Rocking in the free world” te spelen, wat een mooie voorzet was om Huvluv als Crazy Horsehead met gitaar en al op het podium op te roepen. Wynn als aangever van een stukje absurde comedy, in de beste stijl van Kama en Herr Seele.
Zoals in een echte theatershow, kregen we een pauze, wat ook toeliet om de overgang naar Piv Huvluv’s stand-up stuk te maken en om de gasten van vanavond, Bruno Deneckere en Derek te introduceren, die een aantal country-klassiekers mochten voorstellen. Piv Huvluv vermaakte het publiek verder met stukken over de rol van Bobby Farrell bij Bony M, en zijn toevallige ontmoeting met Marvin Gaye in de Oostendse Plate (zaak) begin jaren tachtig, voor Wynn een tweede deel op gitaar mocht brengen met meer oudjes van the Dream Syndicate zoals “See that my grave is kept clean” en “Bullet with my name on it” Wynn maakte nog reclame voor het reunie-concert van The Dream Syndicate in mei in het Depot in Leuven, voor we een finale kregen, waarin Deneckere, Derek en Wynn samen speelden, Piv Huvluv dit trio op gitaar vervoegde en die uitmondde in een hilarische bisnummer waarin Will Tura’s “Bamboo Jack” een Engelstalige bewerking kreeg. Wynn zong overtuigend mee met dit politiek incorrect Vlaams pareltje uit 1970, geschreven door van de keizer van de Vlaamse Showbizz, Jean Kluger en origineel uitgevoerd door de heer Arthur Blanckaert uit Veurne.
Piv Huvluv was vanavond de Master of Ceremony die op geslaagde wijze comedy met de songs uit de dertigjarige carriere van Steve Wynn mixte, en Wynn in zijn comedyconcept wist te betrekken, zodat je deze artiest ook eens op een heel relativerende manier aan het werk zag. Wij zullen er bij zijn in mei in Leuven, voor het gitaargeweld van The Dream Syndicate, we geven nog als uitsmijter deze wijze woorden van Tuur-a-luur uit Veurne mee:
“Jack ligt heel de dag in zijn gemak onder een bamboetak
Jack heeft maar een zwak hij houdt alleen maar van zijn gemak
Bamboe, Bamboe Jack als je niet werkt dan wordt je niet betaald
Jack zegt inderdaad, maar wie niets doet, doet ook geen kwaad”
Setlist Now; Grace; Shelley’s Blues; Second; Open book; Days of wine and roses; Cinnamon Girl; Rockin in the free world; One by one; Medicine Show; Shades; Tears; Wait; Love me; Torch; Follow me; Bullet with my name on it; See that my grave is kept clean; Bamboe Jack
Organisatie: VTB Kultuur Deinze
Mick Hucknall is aan een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière begonnen. De voormalige Simply Red frontman bracht vorig najaar een prachtig nieuw album uit met Amerikaanse soul klassiekers, simpelweg getiteld 'American Soul'.
Mick staat bekend om zijn interpretaties van andermans songs, daar hij eerder al hits scoorde met “Money's Too Tight To Mention”, “If You Don't Know Me By Now” and “You Make Me Feel Brand New”. De start van Mick's solo carrière geeft hem alle vrijheid om op te nemen wat hij wil, en hij koos daarbij voor de muziek die hem zijn hele leven lang al geïnspireerd had, Amerikaanse soul. Een eerste concert naar aanleiding van dit album werd gegeven in de AB in Brussel.
Op Hucknalls stem valt natuurlijk niks aan te merken. De band bestond uit Kenji Suzuki ( Fender Stratocaster),Patrick Murdoch (gitaar), Jack Stevens (bas) en Dave Clayton (synthesizer). Deze leden van de band mochten om beurt even op het voorplan treden.
Mick beloofde 3 hits en bracht deze ook. “If you don’t know me by now” en “Money’s to tight to mention” werd moeiteloos meegezongen. Maar ook “Don’t let me be misunderstood” van Nina Simone en “Tell it like it is” werden ferm gesmaakt. Hij bracht ook “On the beach” van Neil Young en zowaar speelde hij mondharmonica op “No place to go”.
Na 70 minuten zijn we reeds aan de toegiften. Hij speelt een nieuw nummer, “Long black hair”. Niet van toepassing op mij , gekscheert hij. De ballad van Etta James “I would rather go blind” wordt prachtig gebracht. Het orgelpunt is het onvermijdelijke “Money’s to tight to mention” waarbij het publiek helemaal uit de bol gaat.
Enig minpuntje is dat het concert maar 90 minuten duurde. Dit had gerust 2 uur mogen zijn.
Maar desondanks een zeer geslaagd optreden. Dat zal hij vast ook gedacht hebben. Waarschijnlijk dronk hij er een glaasje wijn van zijn eigen label ( Il cantante , Catania –Sicilië) bij.
Setlist: Jelly bread, Baby what you want me to do, The girl that radiates that charm, Let me down easy, Your mirror, I wouldn't treat a dog, Don't let me be misunderstood, On the beach (cover Neil Young), Lonely Avenue, Tell it like it is, Age of youth and glamour, When girls do it, No place to go, If you don't know me by now, Gatur Bait, Yolanda, Turn back the hands of time, That's how strong my love is, Good times, The seeker, Long black hair, Further on up the road, I would rather go blind, Money's too tight to mention
Organisatie: Live Nation
De Rotonde liep aardig vol voor een beetje warmte van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith, 49 ondertussen, die de Europese zalen afschuimt met zijn dertiende album ‘Forever Endeavour’. Sexsmith oogstte al succes in de jaren ’80 - bij de lokale gemeenschap van Ontario weliswaar - met het spelen van verzoeknummers van allerlei slag, wat hem de bijnaam ‘one-man jukebox’ oplevert. Zoveel jaren later blijft Ron Sexsmith echter – onverdiend – onder de muzikale hitradar hangen, wat hem lange tijd heeft gefrustreerd. Zo vertelde hij in een interview in de jaren ’90: I'm a 35-year-old guy from Canada and I don't write groove-oriented music. So, I can't expect too much.
Nochtans wordt de man met zijn zachte, warme stem en talent voor folky melodieën door collega-muzikanten op handen gedragen. Feist, Sheryl Crow, Elton John en Elvis Costello hebben reeds hun lof over Sexsmith geuit en hij werkte samen met onder meer Chris Martin, Emmylou Harris en Leonard Cohen, waarmee hij live “So Long Marianne” bracht.
Sexsmith ziet eruit als een Engelse graaf met de jongensachtige naïviteit en verwondering van een eerstejaarsstudent: warrige haardos, ouderwetse blazer, flanellen broek. Hij begeleid zichzelf op gitaar maar heeft ook een achterban, bestaande uit bas, drums, elektrische gitaar en synthesizer. Starten doet hij met ouder werk: “Heavenly”, een melodieuze popsong uit ‘Long Player, Late Bloomer’, waar ook “Get in Line” op voorkomt, en “Not about to Lose”, waar de gelijkenis met Paul McCartneys solowerk opvallend is. “Whatever it takes”, dat Michael Bublé recent opnam op diens laatste album (en waarover Sexsmith tegen de zaal: “misschien dat ik nu onrechtstreeks wat success krijg”), heeft een jazzy-bluesy ondertoon. Bij het melodieuze “Love Shines” zet hij zijn stemkwaliteiten extra in de verf.
Maar in Brussel brengt Sexsmith voornamelijk nummers uit ‘Forever Endeavour’, een album dat nog poëtischer en filosofischer is dan zijn vorig werk. In 2011 kreeg Sexsmith immers te horen dat er zich een gezwel in zijn keel had ontwikkeld waardoor hij een reeks onderzoeken moest ondergaan. In de periode van de ontdekking van het gezwel tot de uiteindelijke resultaten (die gelukkig positief bleken), we spreken over enkele maanden, begon Sexsmith na te denken over de dood en het leven, over zijn plaats in deze maatschappij, over wat is en nog moet komen. In “Blind Eye “denkt hij dromerig na over de ongelijkheid tussen die delen op deze aardbol waar miserie en armoede weelderig tieren en de ongevaarlijke wereld waarin hij zich dagelijk begeeft. In de prachtige “Snake Road” en “If only Avenue” kijkt hij terug op de keuzes die hij gemaakt heeft en over “what could have been”. Staaltjes van “sorrowfull gravitas”, zoals hij ze op zijn site noemt. In “Sneak out the Back” gaat de zwijgzame Sexsmith solo en geeft hij misschien wel inkijk in zijn ware aard: “I got no small talk to speak of, gonna sneak out the back door”. Wanneer Sexsmith vervolgens aan de piano gaat zitten volgen enkele prachtige melodieën op tekst van Don Black – een gekend Engels lyricist die o.a. de teksten voor Thunderball en Golfinger schreef - nummers die hij binnenkort in de Royal Albert Hall ten berde zal brengen. Ietwat aarzelend, niet echt toonvast in de hoogte, maar daardoor zo breekbaar en intiem, brengt hij “Autumn Light” en “Secret Heart”, twee sfeervolle liefdesliederen.
Heel Beatles-achtig klinkt vervolgens “Me, Myself and Wine”, waarin hij zijn ideale avond bezingt: met een glas wijn naar muziek luisteren. Absoluut hoogtepunt van de avond echter – althans voor mij – was het melancholische “It Deepens With Time”, waarin volgende wondermooie lijnen voorkomen: “I hear a song / I used to know / Playing on my spirits radio / I still know every line / It has deepened with time”.
Na drie bisnummers verlaat Ron Sexsmith de Rotonde. En wij haastten ons in de koude snel terug naar huis. Maar wat een hartverwarmende set …
Organisatie: Botanique, Brussel
Muziek als een vloedgolf, The Black Heart Rebellion
The Black Heart Rebellion – Vandal X
Wie bij het opkomen van het duo van Vandal X een zoveelste Blackbox-Revelation-cloon verwacht is er aan voor de moeite. Ze zijn met 2, maar daar houdt elke vergelijking dan ook op. De heren X gaan voor hard en vuil. Geen moeilijke songs, geen duizelingwekkende solo’s, maar gewoon, recht in je gezicht. Timmermans en Liket amuseren zich zichtbaar, het publiek deint mee maar ontploffen doet het toch niet. Qua sound zeer te smaken, maar dit tweetal heeft last van dezelfde kwalen die de meeste duo’s teisert: het is verdomd moeilijk om na meer dan een half uur vernieuwend te blijven. Naar het einde van de set toe was het dan ook uitkijken naar deel 2 van de avond.
The Black Heart Rebellion start sterk maar heeft de eerste 2 nummers wel te kampen met bedenkelijk geluid. Met de muziek zelf is er echter weinig mis; het Gentse vijftal is duidelijk in vorm en zetten opener “Avraham” ijzersterk neer. Dit genre live spelen is niet evident, maar Pieter Uyttenhove en de zijnen tonen dat zij het meester zijn. Hier en daar gaat het er zelfs wat ruiger aan toe dan bij de albumversies.
TBHR flirt met de decibelgrens, maar ook het publiek doet zijn best, in de vorm van een paar medemensen die hun stemvolume niet zo goed onder controle hebben. Heel erg jammer. Gelukkig laten noch TBHR, noch de rest van het publiek dat écht aan hun hart komen.
Waar een uurtje voor Vandal X wat lang leek, is dit nu allerminst het geval. Voor we het weten, is na een goeie 55 minuten en onder andere “Animalesque” en het oudere “Monologue” de set afgelopen, en staan we met open mond te kijken.
Omvergeblazen is hier wel het juiste woord. De muziek van TBHR is als een vloedgolf: eerst, op zee, is er weinig aan de hand, maar eens aan de kust, is er nog weinig tegen aan te vangen. Grootste onderscheiding!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-01-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vandal-x-01-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Toen we Sigur Ros in 2008 aan het werk zagen in Vorst, verlieten we de zaal met gemengde gevoelens. De band had de strijkers achterwege gelaten en dat ging een beetje ten koste van de subtiliteit, bovendien ondervonden ze toen ook aan den lijve de gevreesde en hinderende galm van de bunker Vorst Nationaal. Wij bleven die dag een beetje op onze honger zitten en troostten onszelf met de gedachte dat we er een volgende keer wel in betere omstandigheden zouden van genieten.
Met wat we hier in de Zénith vandaag meegemaakt hebben zijn we niet alleen tevreden, we zijn zelfs in de zevende hemel, of zeg maar in een ander melkwegstelsel. Dit was gewoon adembenemend, hier hebben we nooit genoeg superlatieven voor.
Er was deze keer van storende elementen hoegenaamd geen sprake. Alles zat perfect, Sigur Ros had heerlijke strijkers en koperblazers meegebracht en de klank was van superieure kwaliteit.
Maar het was vooral de groep zelf die met een briljante prestatie dit concert tot buitenaardse proporties verhief. Jonsi’s ijle stem reikte tot ver boven de ozonlaag, de groep speelde elke wonderlijke noot op het perfecte moment, toetsen en blazers klonken hemels. Er hing magie in de lucht die door de verbluffende en dromerige visuele projecties nog versterkt werd en leidde tot een wonderlijk totaalspektakel.
De band speelde de eerste drie songs van achter een wazig gordijn wat resulteerde in een prachtig 3D schimmenspel. In combinatie met de sfeer die elke Sigur Ros song oproept was dit van een onaardse schoonheid. Drie nummers ver nog maar en het kippenvel was al te koop per lopende meter.
Amper één song uit die breekbare en weinig toegankelijke maar o zo mooie laatste plaat ‘Valtari’ haalde de setlist. Voor de rest had Sigur Ros voor ons een mooi uitgekiende bloemlezing klaargestoomd uit hun ganse repertoire. Veel oud werk dus die hier op magistrale wijze werd vertolkt. De songtitels gaan we u besparen, ons toetsenbord kan trouwens al die rare ijslandse lettertjes niet aan.
Wij willen gewoon kwijt dat wij emotioneel overdonderd werden door de finesse, de hemelse pracht, de klasse en de warmte die van elke song uitging.
Heel interessant en boeiend aan deze avond was dat Sigur Ros uitpakte met een drietal nieuwe songs die niet alleen veelbelovend klonken, maar die ook nog eens getuigden van een band die niet gekozen heeft voor stilstand. Sigur Ros kwam met nieuwe elektronische dingen voor de dag die wel eens naar de experimenteerdrift van Radiohead neigden en die ons vol van ongeduld deden verlangen naar alweer een nieuwe plaat (die er trouwens nog dit jaar zou komen).
Het publiek stond, gepakt door zoveel pracht en melancholie, twee uur aan een stuk werkelijk aan de grond genageld en bedankte Sigur Ros, zeker na de uitbarstende finale in de bisnummers, met een minutenlange staande ovatie waar Jonsi en zijn groep even niet goed van waren.
Vanavond waanden wij ons echt op een andere planeet. Ware het niet dat we overtuigd atheïst zijn, we spraken van een goddelijke ervaring.
Waanzinnig sterk.
Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-28-02-2013/
… en van hun set in Vorst Nat Brussel op 26 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het gaat goed vooruit met het Kortrijkse SX rond Stefanie Callebaut, die al hun muzikale bagage en ervaringen staken in een overtuigende set. Het trio heeft na enkele opmerkelijke singles een sterk debuut uit . Ontdekt tijdens Westtalent en de vi.be on air van StuBru met “Black video” leverde een ‘boost’ op. Tja waren ze vorig jaar nog overal te zien als support , dan namen ze nu zelfzekere stap als mainact . Die single , al ruim anderhalf jaar oud, is intussen in het geheugen gegrift. SX zit duidelijk in de lift en hun optredens tijdens de clubtour zijn een uitverkocht succes.
In een kleine vijfenveertig minuten kregen we een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, dat bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klinkt. Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’, het debuut zien, en de handgebaren , het bekkentrekken en de etherische, onheilzwangere, hallucinante zang van Stefanie. Een sound gebaad in een mistig, feeëriek , sprookjesachtig als witchy decor . Haar bedwelmende zang hangt ergens in de sferen van Florence Welch , Roisin Murphy, Victoria Legrand van Beach House, Julee Cruise (Twin Peaks) en Kate Bush.
Vóór het optreden werd de aandacht al deels gescherpt door de krakende soundscapes die refereerden aan Spielbergs ‘Close encounters of the third kind’ . SX viel met de deur in huis met de grootse single “Gold” , die iets vetter , opzwepender en krachtiger klonk. Ook de titelsong “Arche” kreeg een extraatje door de aanzwellende opbouw, de elektronica en het tromgeroffel . Kernachtig en goed , waarbij de instrumentatie ruimte kreeg.
Ze werden sterk onthaald , en naast de elektronica , vulde o.m. op “Midnight hour” en “The discovery” (niet op hun cd) een uitwaaiende reverb gitaar en beat aan . De psychedelische tunes van “Aurora” voerden ons mee op de golven van de zee. “Pearls” , “Beach” en de huidige single “Graffiti” hadden een mysterieuze tint door de sfeervolle , donkere, slepende tunes. “Black Video” sijpelde binnen, baande zich een weg in de hersenspinsels en werd (lichtjes) mee geneuried. Tot slot ging het opbouwende “The future” naar een climax, een broeierige spanning door de keys en het indringend gitaargetokkel , popwave die ademruimte kreeg, én trouwens het langste nummer van de set !
Kortom, SX - feeëriek met een donkere, apocalyptische ondertoon - Jong talent en een revelerend bandje! Nog o.m. te zien tijdens Instant Karma in Oostende (via de Zwerver) en in de AB, Brussel.
Mittland och Leo - Ze kregen al enige support op StuBru door de Select van de Week van Eigen Kweek . Joke Léonare en Milan Warmoeskerken uit Antwerpen komen aandraven met een aparte , originele groepsnaam , een samentrekking van een Zweedse naam voor het land en elkaars namen . Het duo baadt in een nevelig, mistig landschap van instrumentale chillwave op z’n JM Jarre’s; een rustgevend klanktapijt dat af en toe knappert, knettert en ijl, spooky durft te klinken. Gezellig, maar met een mate van spanning en onrust!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mittland-och-leo-28-02-2013/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-28-02-2013/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
C2C (ex- Coup 2 Cross) doet waarschijnlijk niet meteen een belletje rinkelen. Waarom zou het ook, deze Franse groep was immers 10 jaar afwezig. Ik zelf leerde ze begin dit jaar kennen door met een groep vrienden Youtube af te schuimen naar toffe liedjes. Hoewel we allemaal fan zijn van rock muziek, stuiten we af en toe eens op electro muziek die ons kan bekoren. Zo ook met C2C, hun single “Down the Road” trok onze aandacht. Dankzij enige kennis van het wereldwijde web konden we al snel uitmaken dat ze op 27 februari speelden in de AB en later dit jaar ook nog op Mainsquare Festival. Hoewel de rest van mijn vriendengroep deze band uit het oog verloor, ben ik blijven zoeken en luisteren en kwam ik tot de constatatie dat ik deze dj-groep zeker eens live moest zien.
Zoals eerder gezegd heeft C2C 10 jaar stil gelegen. Deze Franse groep deed er 7 jaar over om ‘Tetra’, hun debuutplaat, uit te brengen. Hun cd brengt een mengeling van traditionele klanken versmolten met dynamische scratch en pompende beats. Dat ze er 7 jaar over deden komt voornamelijk ook doordat de 4 dj’s verschillende nevenprojecten hadden zoals Hocus Pocus en Beat Torrent.
Het eerste nummer fungeerde als opwarmer voor een publiek dat eigenlijk al opgewarmd was. Het feest barstte onmiddellijk los wanneer de dj’s het podium beklommen. De overvolle AB, volgepakt met deels Waalse jeugd, scandeerden C2C,C2C,… De sfeer was gezet en werd verder getrokken met “Delta”, een sterk dansnummer waardoor de temperatuur in de AB meteen enkele graden steeg.
Niet alleen de muziek deed het publiek wild komen, ook de spectaculaire lichtshow deed een aardige duit in het zakje. De mannen van C2C weten van wanten als het om feestjes bouwen gaat. Met “Who are you feat Olivier Daysoul” werd de overgang van dj set naar meer live set gemaakt. Naast de live drums, kwamen er ook blazers aan te pas. Het nummer heeft een meer opgewekt kantje en door de blazers doet het terug denken aan de jaren ’30 waarbij big bands zangers het nummer ondersteunden. Ook met “F.U.Y.A.” werd de live show verder gezet. Een live artiest, met wat het best omschreven kan worden als een draagbare sitar, vergezelde het viertal op het podium en verzorgde de melodische stukken.
De live performance van Eva Moongaï en Rita J. tilden “Kings Season” naar een hoger niveau. Wie op dat moment zijn pull nog aanhad, deed hem op dit moment wel uit. Of dit te wijten was aan de muziek of de verschijning van de twee dames laten we in het midden. “Because of You “ sloot de live sectie van het concert af met Pigeon John. Het eerste bisnummer was hun vorige single, “Down the Road”, waarbij ze classic rockabilly mixen met hedendaagse tunes. Tijdens het “The Beat “ toonden de jongens van C2C dat ze niet zomaar dj’s zijn, ze kunnen ook rappen en trakteerden ons op hun versie van “Intergalactic” van de Beastie Boys. Het traag opgebouwde The Cell sloot de set af, waarbij de climax de zaal voor een laatste keer uit de bol liet gaan.
Als je ooit eens de kans hebt om C2C live te zien, zou ik dit zeker doen. De manier waarop ze verschillende muziekstijlen mixen en hun eigen accenten toevoegen, zorgt gegarandeerd voor een feestavond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/c2c-27-02-2013/
Organisatie : Live Nation
De naar Gent uitgeweken Joanna Isselé kwam eerst voor de dag met enkele haar gitaar, ukelele en stem en gaat nu in haar sing/songwriting van gitaargetokkel iets breder; een spaarzame begeleiding van elektronica , een drumbeatje , klokkenspel en backing vocals, waar nodig vullen aan . We horen op de EP vijf innemende songs die openstaan voor haar verbeelding van pinguins, professoren en westerndorpjes. Weinig samenhang qua thematiek misschien, maar bon soit , het is haar stem en de muziek die ons weet te ontroeren, met o.m. “Bird” en de single “Birdwatcher” .
Romantische , dromerige, emotievolle , gevoelige gitaarpop. De ‘Hidden’ EP staat er.
Een debuut die meer dan moeite waard is , meer zelf …een ontdekking ! én zelfs … een revelatie! is ‘World Music’ van het Zweedse Goat. Het gezelschap zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte . Wat deels terug te vinden is in de songteksten en de referenties met onze bizarre binnen- of buitenkant.
Ze brengen hier negen ongelofelijke sterke songs , aanstekelijke vlammende ‘70s retrostoner trips door de repetitieve, opbouwende , huppelende , hitsende ritmes, die dat ietsje meer hebben door de fuzzgitaren , de toevoeging van bongo’s en enthousiaste vrouwenstemmen. Het geheel klinkt psychedelisch, bezwerend , dansbaar , sensueel en erotiserend.
Lang geleden dat elk song op een plaat wist te boeien van een nieuw groepje ; hier mag je al onmiddellijk uitroeptekens plaatsen op “Goatman”; “Goathead”, “Golden dawn” en “Let it bleed” . Enkele instrumentals zorgen ervoor datje in het Goat sfeertje blijft .
Een psychedelische kosmische afrotrip, groovy, indrukwekkend en overrompelend. Kijk , dit is het oude Black Mountain op een afrobeat!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ . Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Nederlands 
Français 
