Ongeveer een twee weken terug kondigde Kanye aan dat hij een verrassingsconcert in Vorst ging geven. Ik zag dat hij in the UK en in Parijs al in vorm was, maar had mijn twijfels of dat ook wel zo in het kleine België ging zijn.
Eerst en vooral 70 euro voor een ticket is veel, te veel. Het is niet de prijs dat het juiste en nodige publiek aantrekt... en dat bleek ook zo. Vorst stond ver van vol, de bovenste rijen waren zelfs afgesloten. Geen voorprogramma, geen special guest, enkel Mr. West. Het podium werd ingedeeld in verschillende schermen. Één groot in het midden, een scherm links, een scherm rechts en één bovenaan. Zodat we allemaal konden meegenieten in welke wereld Kanye zich begaf bij welk nummer.
Opeens galmt “Cold as ice” van M.O.P door de zaal om de toon te zetten waar Kanye eerst zal mee beginnen. Zijn drie hulp dj’s staan klaar. De schermen vertonen een bevroren, besneeuwd, ijzig landschap dat samen met “Cold as ice” de juiste intro voor het typerende nummer: “Theraflu/cold” is. Een hype nummer voor het publiek onmiddellijk mee te krijgen. Op dat moment heb ik zelf het nog niet door, maar het publiek is meer in een zogezegde chill-modus. Als “Mercy” dan naar mijn smaak iets te vroeg gespeeld wordt, valt het ook op. Rondom mij zie ik niemand echt meezingen. Alsof ze geen flauw idee hebben dat ‘Mercy’ een van dé hiphopplaten was van 2012.
Hij speelde niets dan kleppers. In de volgende volgorde: “Power”, “Can’t tell me nothing”, verdorie bij “Jesus Walks” wist 70% niet wat er aan de gang was. Je zag dat Kanye het publiek probeerde meenemen. Er kon zelf een lachje vanaf als een grote hoeveelheid blanke mensen ‘nigga’ onzeker mee mompelde, maar tevergeefs.
Op de tonen van “Say you will” en “Heartless” vallen schuimachtige sneeuwvlokken over Vorst. (leuke touch) “Heartless” is een prachtnummer, maar ik vrees dat hier Kanye de plaat iets te lang laat opstaan voor de casual muziekliefhebber. Na de sneeuw begon het publiek eindelijk wat te ontdooien met misschien wel het hoogtepunt van de avond. “All of the lights”. Eindelijk sprongen er wat meer mensen recht in mijn omgeving dan ik alleen. Met “Don’t like” er nog tussen volgt dan opeens “Clique”, dé plaat die iedereen MOEST kennen. Het werd de voorbije maanden enorm veel op de radio gedraaid en dat vertaalde zich dan ook in een positieve respons van het publiek. Maar dan dommelt het publiek weer gezapig in. “Runaway” ’s eerste pianotoetsen doen nog even de ogen openen, maar Kanye melkt de plaat weer veel te lang uit. Ik had er geen moeite mee, want dan zie je pas dat hij muziek leeft en ademt. Er wordt geëindigd met de o zo mooie “Lost in the world” een nummer samen met een gouden Bon Iver prachtig in gemixt. De zaal werd donker en yeezy verdween. Een ironisch gefluit volgt en na 5 minuten komt hij in een spoedtempo “Touch the sky” zingen. Een vlug bedankje en arrividerci… Domper?
Je zag dat Kanye nogal lost in the world was, het hele concept van dit concert was precies ‘hij die zich afstoot tegen de consumptiemaatschappij’ als ik dat mag afleiden uit de preken van zijn vorige concerten. Desondanks alles staat Kanye nog altijd bovenaan in het wereldje. Maar is ondertussen niet vergeten om zijn craft blijven te perfectioneren en uit te oefenen. Ik kijk enorm uit naar zijn nieuw soloalbum in hopelijk nog 2013. En ja, ik besef ook dat yeezy een enorm ego heeft en een arrogante klootzak is. Maar dat maakt hem juist. Dat maakt zijn muziek. Dat maakt zijn carrière. En dat moet je snappen voor je naar zijn concert gaat.
QUOTE: 6/10 Your hiphopconnaisseur, Sander
Organisatie: Greenhouse Talent
De IJslandse Sigur Ros van Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co hebben een uniek optreden gegeven. Sigur Ros biedt een aparte trip, eentje die hemels , mystiek , spiritueel, mysterieus, dreigend en huiverend is, en talrijke emoties losweekt. In hun muziek horen we geen klassieke popsongs, maar een geluid van uitgesponnen klankstructuren en de hoge , indringende falset van Jonsi , in het IJslands , in het ‘Hooplands’ (een IJslands dialect en/of eigen ontwikkeld taaltje) en in het Engels .
Sigur Ros bracht het verleden van hun eerste drie platen samen, een schim van de ambient geörienteerde soundscapes van de recente ‘Valtari’ en richtte zich naar de toekomst door elektronische ritmes en structuren .
Het optreden in OLT Rivierenhof vorige zomer , kan achterna gezien worden als een vingeroefening van wat we vanavond te horen en te zien kregen . Een magistraal concert van een sterk op elkaar ingespeelde band op scherp en de aandacht voor detail!
In de opbouw werd hun sound omgeven door de orkestraties van Amiina , de blazerssectie en de tierlantijntjes van toeters en bellen . Hun sound werd en is iets ongrijpbaar, voert, sleurt ons mee en ontroert ten top. Linken naar de postrock , postmetal en drone zijn op hun plaats . Contrasten jazeker , door een verstilde , elegante schoonheid en ingetogen pracht , die hartverscheurend , breekbaar , pakkend , dartelend , twinkelend klinkt. En hier is sprake van meer dan zomaar wat elfenpop door de keys , de klavecimbel , (elektronische ) drums , en die aanzwellende partijen van majestueuze en martelende strijkstokken op de gitaar, die zorgen voor verrassende wendingen. En dan kom je op het gevoelsterrein van kippenvel en huivering dat ijzingwekkend en zalvend is .
Reportages over IJsland zijn altijd meer dan de moeite. Sigur Ros bood vanavond de soundtrack van dit ‘land of fire & ice’, een beleven van klanken en muzikale puzzelstukjes, die hun plaats vonden en beeldend waren door de projecties. We waren onder de indruk van natuur-, berg- en sneeuwlandschappen, gletsjers, geisers , robuuste rotsen, en hadden de opborrelende gedachtes van Jules Vernes 20000 mijlen , het genot van de hoogste, snelste en langste val van de Oostenrijker Felix Baumgartner , oceaanstormen , vulkaan uitbarstingen en lavastromen. Sigur Ros bracht het allemaal samen in indrukwekkende visuals , belichting en in een wall of sound van een reeks schitterende nummers. De eerste ‘Yfirboro” en “IGaer” werden achter een doorzichtig scherm gespeeld , waarop afwisselend de silhouetten van de muzikanten en natuurbeelden werden geprojecteerd, als op een 3d decor; subtiel uitgekiend, door de aanzwellende opbouw , de breekbare , onheilspellende tunes en de explosies. “Ny batteri” overmeesterde het publiek en was al gauw een hoogtepunt.
Af en toe konden we naar adem happen op een paar sferische songs van pure verstilling en soberheid, niet vies van een bredere omlijsting van koortjes en effects; zoals “Vaka” door de lichtvoetige eenzame pianolijnen, en “Varuo”, afkomstig van ‘Valtari’. Ook het sprookjesachtige, toegankelijke “Hoppipolla” , omgeven van een sterrenregen, was een must to see en voelen.
In de rest van de twee uur durende set werden we volledig meegesleurd in hun epische, theatrale werkstukken als “Saeglopur” en “Glosoli”. Nieuwtjes “Brennisteinn” en “Kveilur” werden gekenmerkt van elektronica, knip –en plakwerk van industriële geluiden en gruizige, knetterende beats (knipoog Radiohead). Het geheel was wonderlijk overweldigend en overdonderend .
Het ‘waauw’ gevoel zette zich verder in de bis, een aaneenrijging van drie hoogtepunten trouwens ,die telkens sterk werden onthaald . Klassiekers “Svefn-g-englar” en “Popplagio”, die gierend en scheurend de set besloot, en het nieuwe “Hrafntinna” waren een schitterende keuze . Iedereen werd gewoonweg omvergeblazen; wat een muzikale tsunami!
Sigur Ros liet zich niet onbetuigd en na ruim tien jaar toont de band aan er nog steeds te staan met hun unieke ‘progressive’ sound . Pure magie – een indrukwekkend , uitstekende set … “Thank you very much” mompelde Jonsi af en toe en met een welgemeende buiging namen ze afscheid.
Een IJslandse wind ervaarden we van Blanck Mass, prikkelende elektronica en ambiente soundscapes, en niet toevallig is hij diegene die meewerkt op het komende werk van Sigur Ros.
Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/
Videoplaylist Youtube (3 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyTaIKJiHyfPAogSsEYvBuQ
Organisatie: Live Nation
Niet de eerste keer dat we Dave Eugene Edwards met WovenHand aan het werk zagen, wel de wildste. De band toert dezer dagen als trio de wereld rond ter promotie van het felle en alweer steengoede ‘The Laughing Stalk”.
De kaart van de stevige en rauwe rock die de groep trekt op dat album vertaalde zich live naar een verdomd striemende brok intense rock zonder enige vorm van franjes. Gezien er deze keer geen toetsen of banjo’s te bekennen waren, werd het potige karakter van de plaat met een pak extra vet op het podium gesjanst, wat meteen ook een klein minpuntje naar boven bracht. De nadruk lag zonder weerga op een stevige geluidsmuur met als gevolg dat de subtiliteit vanavond een beetje zoek was geraakt. Dat was nu net de bedoeling van de driftige heren die daarmee dus glansrijk slaagden in hun opzet, namelijk een pot onverbloemde broeiende rock neerzetten. De bezwering en de intensiteit die WovenHand steevast op concerten tentoonspreidt was immers wel aanwezig en dat zorgde ervoor dat we alweer van een snedig, weliswaar vrij kort (amper een uur), concertje konden spreken.
Ook hebben wij een pluim voor het Russische Motorama die een sterke set in de eighties gedrenkte postpunk bracht. De zanger zijn stem bleek een perfecte kopie van Stuart Staples (Tindersticks) maar de sound was iets minder donker. Wij hoorden frisse gitaren die refereerden naar Interpol en Clap Your Hands Say Yeah en we zagen een enthousiast en ambitieus bandje met een pak potentieel in de genen. Laat die Russen maar komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wovenhand-26-02-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Opener voor Amy Macdonald was Nevada Fellow, of de 21-jarige Ruben Focketyn met zijn gitaar. Singer-songwriter noemen we dat zeker. Prachtige stem in bluesy nummers, ondergedompeld in melancholische sfeer. Maar als hij zingt over lonely roads, vraag je je toch wel even af hoeveel eenzame wegen deze fellow in zijn leven al heeft gezien. Maar kom, sowieso mooie toekomstmogelijkheden in aantocht voor deze jongen. Misschien met wat meer kilometers op zijn teller.
En dan was het tijd voor het main event van de avond: Amy Macdonald. Starten deden we met een nummertje uit haar nieuwe album ‘Life In A Beautiful Light’: “4th Of July”. Voor Amy-live-on-stage-maagden viel het vooral op hoe geweldig ze er uit zag (dat hypnotiserende glitterjurkje!), dat haar Schotse accent alleen al garantie staat voor instant cool en vooral, dat haar stem live nog zoveel beter klinkt dan op haar albums. Hierna volgden het aardige “Poison Prince” en “L.A.”. Welgesmaakte voorgerechtjes voor de hoofdschotel. Die bestond uit “Spark”, “The Game”, “Mr Rock & Roll” en “Slow It Down”. De hits “Spark” en “Mr Rock & Roll” waren - nauwelijks verbazingwekkend - live ook krachtig genoeg om als crowdpleaser te dienen. Amy en haar muzikanten moesten het publiek wel nog wat op gang trekken, maar al snel vibreerde de vloer zo dat zelfs de minder begaafde dansers onder ons verplicht werden om hun beste moves boven te halen. Amy twijfelde erover om “The Game” op het nieuwe album te zetten, maar liet zich toch door anderen overtuigen. En ook het publiek was overtuigd, dus goeie bal, vrienden van Amy. Voor “Slow It Down” vroeg Amy om audience participation. Kwestie van een gratis achtergrondkoortje te hebben en de kosten wat te drukken, zei ze. Mooi, ongelofelijk getalenteerd én gevoel voor humor. Als ik een man was, Schots en mijn muzikale talent verder ging dan een weinig indrukwekkend rondje luchtgitaar, zou ik haar al lang een huwelijksaanzoek gedaan hebben.
Vervolgens kondigde Amy een akoestische set binnen de set aan. Volgens haar betekent dat voor veel mensen een ideaal moment om even een toiletpauze in te lassen. Het eerste akoestische nummertje “Love Love” balanceerde inderdaad op het randje van geeuwwaardig, maar “Give It All Up” – in een andere en zelfs prachtigere versie dan die op het album – was hartroerend en bewees dat Amy’s stevige stem ook geschikt is voor meer breekbare nummers. Niet echt buitengewoon: “This Pretty Face”, “No Roots”, “Pride” en “Run”. ‘Degelijk’ is te zacht uitgedrukt, ‘uitzonderlijk’ te sterk. Verrast werden we door een cover van haar favoriete feel good song: “(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, oorspronkelijk door soul legend Jackie Wilson. De bekende hoge “eeeh aaahs” in Amy’s versie waren zelfs in redelijke mate indrukwekkend te noemen. “Don’t Tell Me That It’s Over” werd in een nieuw, rockier kleedje gestoken en voorzien van iets stevigere gitaren dan in de albumversie. “The Green and the Blue” dan deed ons een beetje nostalgisch worden naar een thuis die onze thuis niet is en liet ons “oh Glasgow…” verzuchten. Kon onmogelijk ontbreken: grootste hit “This Is The Life”, die er voor de eerste keer die avond voor zorgde dat het dak er bijna af ging. Bijna.
Op een plek waar een andere song een betere afsluiter was geweest, plaatste Amy “Life In A Beautiful Light”, titeltrack van het nieuwste album. Goede sluikreclame, maar misschien niet de sterkste keuze. Gelukkig kwam er nog een ‘encore’ met “The Furthest Star”, “Barrowland Ballroom” en “Let’s Start A Band”. Die laatste was zelfs zo overtuigend dat dat opeens geen slecht idee leek: een band beginnen. Misschien toch tijd om mijn status als amateur op de luchtgitaar te ontgroeien.
Het enige echte minpuntje aan het optreden was eigenlijk het tamelijk luidruchtige koppel achter mij met zijn ver van intellectuele opmerkingen. Maar daar kon ons Amy natuurlijk ook niets aan doen. Als dat geen reclame is voor het gebruik van oordopjes.
Amy was twee avonden lang in de Ancienne Belgique , Brussel
Setlist: 4th Of July, Poison Prince, L.A., Spark, The Game, Mr Rock & Roll, Slow It Down, Love Love, Give It All Up, This Pretty Face, Higher and Higher (Jackie Wilson cover), Don’t Tell Me That It’s Over, The Green and the Blue, No Roots, Pride, Run, This Is The Life, Life In A Beautiful Light.
Encore: The Furthest Star, Barrowland Ballroom, Let’s Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amy-mcdonald-26-02-2012/
Organisatie: Live Nation
Wat in 1997 begonnen is als een bescheiden nevenproject van Giant Sand leden Joey Burns en John Convertino is uitgegroeid tot een schitterende band die al lang de underground overstegen is (in tegenstelling tot Howe Gelb’s Giant Sand) en de ene klasrijke plaat na de andere heeft uitgebracht.
De nieuwste van Calexico heet ‘Algiers’ en die klinkt vertrouwd in de oren, wat gewoon wil zeggen dat de band trouw gebleven is aan hun gekende sound en zo alweer een fantastisch album heeft gemaakt.
Dit vertaalt zich ook op het podium, Calexico staat meer dan ooit voor klasse, warmte en sfeer, gebracht door een bende ervaren en fantastische muzikanten. De heren brengen prachtige verstilde songs die ons emotioneel pakken, afgewisseld met feestelijke zuiderse muziek waarin de blazers en lekker rollende keyboards het mooie weer maken. Het valt ons op hoe zeer de klasbakken op elkaar zijn ingespeeld zonder hierbij hun enthousiasme en spontaniteit te verliezen. Joey Burns, wiens stem hemels klinkt, neemt zijn makkers op sleeptouw om samen voor een onvergetelijk concert te zorgen waarin de hoogtepunten te talrijk zijn om op te noemen. Het is feest bij “Minas de Cobre”, “The Chrystal Frontier” en vooral bij “Guero Canelo” die hier in een schitterende lange superenthousiaste versie wordt vertolkt. Maar het is evenzeer genieten van de verstilde pracht van o.a. “Furtune Teller” en “Vanishing Mind.
Calexico pakt ook weer uit met een paar rake covers, zo is de song van Love “Alone Again Or” hen echt op het lijf geschreven, alsof Arthur Lee in 1967 al wist dat Calexico enkele decennia later de perfecte band zou zijn om zijn song te vertolken.
Calexico schittert vanavond op alle gebied en wordt daarvoor uitbundig bedankt door het Franse publiek dat helemaal overstag gaat als de band fijntjes nog een stukje Manu Chao in hun muziek verwerkt, altijd een goede zet. Ze zouden die Franse feestneus eigenlijk eens moeten bellen, uit zo een samenwerking zou zeker iets boeiend kunnen voortkomen.
Feest, klasse en uitmuntende muziek, daarvoor staat de band al jaren garant, zaal Aeronef krijgt er vanavond weer een knap staaltje van. Een vijfsterren optreden. Check Couleur Café Brussel en Cactusfestival in Brugge deze zomer maar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-24-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Future Vintage’ is de nieuwste creatie van Arno. De pensioenleeftijd nadert, en wat doet een mens dan, zo vlug mogelijk weer het podium op. De drang was niet te stoppen. En we zullen het geweten hebben. De eminence grise van de Belpop is terug van nooit weg geweest, ondanks “Brussld”. De oude rakker/rocker legt opnieuw z’n emotionele ziel bloot. Zowel in z’n songs als in z’n soms hilarische bindteksten. Een nostalgische ziel, want de spirit van TC Matic is nooit ver weg. De hoekige gitaren, de funky/jazzy arrangementen, ritmische drums. Vintage dus. Maar ook verrassend met elektrische/machinale ritmes. Future dus. De grauwe doorleefde stem is de constante. Wat hij bewijst met deze nieuwe tour is dat Arno LEEFT op het podium en voor z’n fans. Declameren in het ‘Arnolais’. Een stoel, een micro, wat vuilbekkerij van “kus m’n kl…”. Maar niemand die daar beter mee weg komt dan Arno. Want iemand die geridderd is, mag net dat ietsje meer. Van de prins geen kwaad.
De kennismaking in de MaZ is top. Vriendelijk onthaal, goede akoestiek. Doet denken aan de AB Box. Direct een brok rockgeschiedenis op het podium is een meevaller. Het publiek, merendeels met prachtige grijswitte haren, maar ook een pak tieners, kon direct worden ondergedompeld in Arno’s “je m'en fou”-attitude. Na het openen van de deuren mocht het publiek anderhalf uur ‘verlangen’ naar hun held. Denk eraan Arno, net als jij wordt je publiek er ook niet jonger op.
Na z’n ondertussen gekende openingsklassieker : “ ksien content da iedrien betoald et” kon het publiek de benen strekken en de schouderspieren losmaken op nummers als “ We want more” , met een 1-2-3-4 hoedje van papier in weggemoffeld !?, typisch Arno, “ Je suis fantastique” en “Que pasa”. Qua stevige rockintro kan dat tellen. Zeker omdat het publiek direct mee was en er duidelijk zin in had. Bij “Elle pense quand elle danse” kwam de cd-hoes van ‘Brusseld’ me zo voor de ogen, z’n ding doend op de stoel. Of hoe je met je indringende, roestige stem een zaal stil krijgt. Met “I don’t believe” en “Ratata” hangt de spirit van TC Matic aardig in de lucht. Niemand anders durft z’n mémé zo omschrijven als Arno, “une saloppe met grote …”, maar ook hier komt er niemand anders beter mee weg dan hij. Zijn stijl, weet je. Mooie intro voor “Lola”. Oude vriend Serge Feys zingt aardig mee in “Die lie”. Dat plezier en glinsteringen in die ogen, ontroerend mooi. Herinneringen werden bovengehaald met “Je veux nager”, “The parrot brigade” en “Dit pas ça à ma femme”. Met daartussen verweven het onwerkelijke verhaal van de dildo voor z’n tante en de chocomousse. “En da werkt hé vent”!! “ Quand les bonbons parlent” is een mooi rustpunt, al is dat bij Arno relatief natuurlijk.
De grijze haren in het publiek gaan zowaar wapperen bij een voorzichtige poging tot headbangen, de leeftijd weet je, bij “Meet the freaks”, “Comme à Ostende” en “Hot head”. De songs “Watch out boy” en “Les yeux de ma mère” zijn op Arno’s lijf geschreven waar de rauw geschraapte stem helemaal tot z’n recht komt. Na “Show of live” gaat de beuk er nog eens stevig in met “With you”, en de herbewerkte “O la la la” en “Putain putain”. De buitensmijters van dienst waren “Vive la liberté” en het nummer-met-de-cimbalen “Bathroom Singer”.
Dat Arno nog lang niet uitgeteld is, bewijst hij nog maar eens, ondanks het feit dat hij steeds weer controverse oproept en steeds weer moet bevestigen. Met een perfecte mix van oud en nieuw werk weet hij steeds meer mensen te boeien, dat zie je aan z’n publiek. Waar bij de meeste artiesten de fans mee oud en grijs worden, weet hij toch opnieuw de jonge garde aan te spreken. Al zal het feit dat hij iets milder is geworden daar zeker een rol in spelen. Vanavond bijgestaan door gitaristen Filip Wauters en Mirco Banovic, de jonge drummer , hij kon z’n zoon zijn, Matthijs Vanderleen, en jarenlange steun en toeverlaat Serge Feys, rockten ze als nooit tevoren. Arno zingt niet, hij declameert. Hij werkt niet, hij entertaint. Arno kopieert geen genre, hij IS een genre. De grootste schenenschopper van België roept natuurlijk controverse op, maar what you see, is what you get! Arno puur. De leeftijd en herinneringen: vintage. But the future is ahead. De tand des tijds knaagt, maar Arno bijt terug!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-23-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s, mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …
Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten mee, waarvan een Zuiderse blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!
Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ , een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende, broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Pomrad is het soloproject van Adriaan Van de Velde die in mei 2012 de EP ‘Vlotjes’ uitbracht. Gewapend met keyboards, sampler, synthesizers, keytar & talkbox brengt Pomrad hedendaagse elektronische muziek. Hij wordt ook wel eens de prins van de Antwerpse bass music of de Belgische Hudson Mohawke genoemd. De release van de nieuwe EP ‘This Day’ is voorzien in mei 2013 en komt uit op het Londense label Earnest Endeavours. Hoewel Pomrad geprezen wordt als artiest, kunnen wij ons niet achter deze lofzang scharen. Het is muziek waar geen gevoel bij komt kijken maar die eerder thuishoort na een nachtje stappen waar je zo delirisch bent dat de muziek die op de achtergrond speelt van geen belang is. Het podium leek alleen van hem terwijl het publiek als stenen pilaren stond te kijken naar deze one man show en stapvoets afdroop naar het café. Pomrad isn’t rad…
SX is een Belgische etherische indiepopgroep uit Kortrijk gevormd door zangeres Stefanie Callebaut, Benjamin Desmet op keyboard en gitaar en drummer Jeroen Termote. In 2009 konden ze op een nationale doorbraak rekenen met de single “Black Video” en hun debuutalbum ‘Arche’ volgde in 2012. ‘Arche’ werd geproducet door Ben H Allen III, wie in het verleden ook al samenwerkte met Gnarls Barkley, Animal Collective, MIA, Deerhunter,...
Ze speelden vorig jaar in het voorprogramma van niemand minder dan Yeasayer en zijn momenteel bezig met hun Benelux tour waar thuishaven de Kreun één van hun haltes was. Het concert was uitverkocht, net als hun toekomstige shows in Gent en Antwerpen. Een show met klasse, niet enkel op muzikaal vlak maar ook visueel stelen ze de aandacht door de reflectie van schakeringen van licht op een grote, zilveren schijf. De stem van Stefanie legt accenten op de beats die uit keyboard, drum en reverb gitaren vloeien variërend van sensueel, tot euforisch en melancholisch. Een stem die doet denken aan de hoogtes van Florence and the machine en de laagtes van Kate Bush, met een kracht die geen grens lijkt te kennen.
SX onderscheidt zich van andere popbands net door dit samenspel van explosieve popbeats en een uniek stemtimbre. Het concert kon nadien op positieve media aandacht rekenen in het VRT journaal.
Jammer dat het publiek SX niet het respect betuigde die ze verdienen. Velen vonden het noodzakelijk tijdens het concert bij te praten. Een factor die onnoemelijk storend is voor zij die de focus wel op de muziek willen richten. Artiesten als SX verdienen niet minder dan de volle aandacht…
Organisatie, Kreun, Kortrijk
Unday Records Labelnight 2013 - Een intieme sfeer met een donker kantje
Unday Records Labelnight
MaZ
Brugge
Unday Records Label vormt een onderdeel van N.E.W.S, een groter Gents gegeven. Onder dit label staat ook de hype van dit moment, Trixie Whitley. Dat het label een oog heeft voor vrouwen met talent werd vrijdagavond in de Magdalenazaal bevestigd. Op het menu stonden drie vrouwelijke singer-songwriters, de ene al wat bekender dan de andere.
Imaginary Family (Joanna Isselé) is voor velen waarschijnlijk bekend door haar single “The Bird Watcher”. Isselé gaf de aftrap met het intieme “Please stop staring” een nummer geschreven over een buurman als we haar mogen geloven. De toon van de avond was gezet, rustige muziek met een ietwat donker kantje, dit smaakte naar meer. Haar muziek kan ietwat vergeleken worden met deze van Love like birds, maar dan met muzikale teksten die je wenkbrauwen doen fronsen. Haar nummer “Mr. Pinguin” past hierbij goed in het plaatje, waarbij ze een verhaal zingt over een eenzame pinguïn. Doorheen de set werd het duidelijk dat Isselé veel belang hecht aan het beschrijvende karakter van haar teksten. Ze nemen je als het ware mee naar een droomwereld waar het verhaal zich ontspint voor je ogen en jij niets anders moet doen dan zitten en luisteren. De set kende een sterke opbouw waarbij de driekoppige band ook af en toe wat explosief uit de hoek kon komen en het lo-fi folk gehalte af en toe doorbraken.
Hierna was het de beurt aan Blackie and The Oohoos. De knipoog van Imaginary Family naar een donkere achtergrond werd vanaf het eerste nummer ingezet door het openlijk staren naar de donkere kanten van het universum. “Song for two Sisters” is een meeslepend, mysterieus nummer dat goed zou thuishoren in een heksenfilm. De stemmen van de zussen Martha en Loesje Maieu vullen elkaar op een sublieme manier aan en tillen het sterke instrumentale nummer naar een hoger niveau. “Nemo” lijkt in eerste instantie te breken met de twee eerste nummers van de set, maar niets is minder waar. Ondanks de opgewekte muziek vertellen de teksten een ander verhaal. Ze trekken dezelfde lijn door naar het dromerige “Sad and Blue”. Met “Young Running” keert het tij in de set, dit vocaal sterk nummer kent een rustige opbouw en sleurt je langzaam mee in een explosie van goed gecomponeerde klanken. Ook het psychedelische in hun muziek schuwen ze niet, “Mistery boys” doet ons terug denken aan de Doors maar dan met vrouwen. Kortom Blackie and the Oohoos brengen een veelzijdigheid van muziek die hen wel past.
De afsluiter van de avond was Maya’s Moving Castle . Tot dan toe onbekend terrein voor yours truly, een zware fout durf ik grif toegeven. Ann-Sophie Claeys brengt muziek dat neigt naar Bat For Lashes en The Knife. Muziek met een hoog droomgehalte dat fungeert als een lichtbaken in donkere tijden. De dromerigheid werd bevestigd tijdens “Pelleas & Mélisande”. De vrolijke muziek, aangevuld met de intrigerende stem van Claeys, deed menig mens in de zaal even naar adem happen. “Sky’s Blue” klinkt dan weer eerder poppy, waarbij de stevige drum het nummer draagt. Opmerkelijk was het gebruik van een marxofoon. Dit is een snaarinstrument waarbij hamertjes de snaren aanslaan. Dit instrument werd enkele keren gebruikt tijdens het concert en had een grote invloed op de melodie van de nummers. “Alas my love” was dan weer het compleet tegenovergestelde, dit eerder sober nummer werd gedragen door de cello en de stem van Ann-Sophie. “80’s Dream” deed ons terug denken aan Depeche Mode door de manier waarop de synthesizer een pertinente rol kreeg in dit nummer. Ook werd de zaal getrakteerd op “Messy”, een nieuw nummer dat volledig in het repertoire van Maya’s Moving castle past. Dit eerder dansbare nummer toont aan dat Maya’s Moving Castle veel veelzijdigheid kent en zich niet zomaar in een hokje laat stoppen.
Unday Label Night - drie vrouwelijke singer-songwriters – Een geslaagde avond - Een intieme sfeer met een donker kantje
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blackies-and-the-oohoos-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mayas-moving-castle-22-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Noem om het even welk rock’n’roll cliché, en chanteur de charme Arno heeft het meegemaakt. Wel, op ééntje na dan. Er schuilt immers teveel joie de vivre in de Oostendse Brusselaar om zoals verschillende van zijn Angelsaksische collega’s vroegtijdig onder de zoden te gaan liggen. "We're the best, we're better than the rest, we're ready for the show" klinkt het dan ook strijdvaardig op zijn recentste single “Show Of Life”. Ook op het bijhorende album ‘Future Vintage’ blijft het bijna 64-jarige enfant terrible van het betere chanson opvallend ambitieus. Niet alleen kampeerden hij en zijn compagnon de route Serge Feys in het hippe Bristol voor de laatste opnames van die plaat, tevens werd niemand minder dan de gevierde John Parish (producer van o.a. PJ Harvey, Eels, Sparklehorse en Giant Sand) aangetrokken om achter de mengtafel plaats te nemen.
Arno is en blijft echter een performer die je in levende lijve moet horen en zien. In Gent had men die boodschap alvast goed begrepen, want daar konden Arno en zijn metgezellen afgelopen donderdag rekenen op een uitverkochte Vooruit om een paar van hun nieuwe songs uit te proberen. Opener “We Want More” is zo één van die songs vanop ‘Future Vintage’ die onmiskenbaar de melancholische ondertoon van producer Parish draagt. Voeg daarbij een schuimbekkende Arno die nonchalant in zijn wilde grijze haren knijpt en danst als een gecastreerde stier, en je beseft al gauw dat dit optreden een grand cru wordt.
Een opvallend strak eerste concertkwartier werd volmaakt met een aantal oudjes. Op “Fantastique” kon de bluesman in Arno zich een eerste keer uitleven op harmonica, en ook de T.C. Matic evergreen “Que Pasa” blijft ruim drie decennia na datum even onheilspellend als bezwerend nazinderen. Wanneer Arno zich gaandeweg ontpopt tot een would-be stand-up comedian enkel gewapend met wat aangebrande onderbroekenhumor, een politieke sneer links en rechts en een mondje Gents steekt hij het publiek pas echt in zijn broekzak.
Muzikaal zoekt en vindt hij daarbij de juiste contrasten tussen zacht en hard, en tussen uitbundigheid en introvertie. Zo wordt het nieuwe nummer “I Don’t Believe” laconiek opgedragen aan Bart De Wever, wat in een socialistisch bolwerk als Gent maar wat graag op massaal hoongelach werd onthaald. En passant laten Arno en zijn uitstekende band met gitarist Filip Wauters voorop de kans niet liggen om met een smerige grotestadsblues kraker als “Meet The Freaks” spreekwoordelijk de vloer aan te vegen met stadiumacts als The Black Keys en The White Stripes.
Dat de wilde jaren van muzikale en andere omzwervingen tussen pakweg Montreal via Parijs naar Brussel en omgekeerd hun tol beginnen eisen behoeft geen betoog. Om van de nood dan maar een deugd te maken grijpt Arno regelmatig naar een stoel om de De Grote Emoties te vertolken, maar nooit zonder een lach en een traan. “Lola, etc...” wordt opgedragen aan zijn ‘mémé met de dikke tetten’, zijn onvoorwaardelijke liefde voor de heimat ‘aan het zeitje’ zit helemaal vervat in Léo Ferré’s “Comme à Ostende”, en uiteraard is er die ultieme tearjerker “Les Yeux de ma Mère” die zelfs gerenommeerde ijskonijnen als Jan Becaus en Ivan De Vadder een traantje doen wegpinken.
Het enige minpunt aan een optreden van Arno is dat iedereen intussen weet welke oudjes de sjofele troubadour in het losse zwarte pak zal opdisselen tijdens la grande finale. Daar tegenover staat dat T.C. Matic één van de strafste groepen ooit was die dit landje heeft gebaard, waardoor “With You”, “Oh La La La” en “Putain Putain” wel voor eeuwig en altijd als een soort heilige drievuldigheid van Arno’s muzikale erfenis, en bij uitbreiding ons cultureel erfgoed, zullen aanzien worden.
De enige bisronde had alvast één grote verrassing in petto. “Les Filles du Bord de Mer” werd (althans voorlopig) afgevoerd ten voordele van een leuke ska versie van “Vive ma Liberté” en de clowneske act met de cymbalen tijdens de aangebrande reggae deun “Bathroom Singer”. Het waren de luchtige afsluiters van bijna twee uur cultureel verantwoord topentertainment door een rasperformer die tot ver over de landsgrenzen heen zijn gelijke niet kent.
Ook op zijn stilaan gezegende leeftijd schiet Arno’s kleintje nog redelijk verre. Precisie is hierbij niet aan de orde, wel de impact op de lachspieren en het gemoed.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de Arno clubtour totnutoe (eind 2012 – 2013)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Deze recensie is opgedragen aan Peter ‘Jim’ Impe (1970-2008). We’ll keep the flame alive!
Organisatie: Live Nation
Racing Genk was toch aan het verliezen tegen de Duitsers, dus waarom niet eens naar de Nijdrop voor een voor mij onbekende Ierse singer-songwriter die je aangeraden wordt? Adrian Crowley, is 45, woont in Dublin en is eigenlijk voornamelijk bekend in Ierland.
’I See three birds flying’ is het zesde album van de Ierse singer-songwriter, en wordt uitgegeven door Chemical Underground, het Glasgowse label van onder meer Mogwai. Veel nieuwe zieltjes zal Crowley met zijn Europese tour wellicht niet bijwinnen, de koppen kon je vanavond in de Nijdrop letterlijk tellen, en blijkbaar was de opkomst eerder in de week in Trix van dezelfde grootte orde. De positieve kant aan de lage opkomst was dan weer dat dit een bijzonder intiem concert was, alsof deze Ier in je woonkamer kwam optreden.
Crowley speelde vanavond vooral nummers uit zijn laatste plaat, en had enkel zijn elektrische Gretsch-gitaar meegebracht, daar waar hij op zijn platen een redelijk rijke orkestratie gebruikt, met onder meer piano, strijkers en mellotron. Nu, eigenlijk was dit geen probleem, de nummers klonken absoluut niet kaal, Crowley heeft een warme bariton (denk aan Kurt Wagner van Lambchop), en hij toverde met gemak verschillende melodielijnen uit zijn Gretsch, door het gebruik van delay.
Dit cafe-optreden deed me dan ook denken aan Jeff Buckley’s ‘Live at Sin-e’, niet dat Crowley’s stem ook maar in de buurt komt van Buckley, maar het gitaargeluid en de gemoedelijkheid van een artiest die voor individuen eerder dan voor een massapubliek staat te spelen, was toch het grote raakpunt met die opnames.
Zoals alle Ieren, is Crowley een gemakkelijke babbelaar, dus tussen de nummers door, kregen we anekdotes over met twee gitaren met Ryanair vliegen, een lading CDs laten nasturen naar de Trix, of het verblijven in het Amsterdamse Backstage hotel. Crowley’s songteksten zijn heel filmisch en hebben een zekere literaire kwaliteit, wellicht typisch Iers, ook bij Luka Bloom vind je dit terug. Toen hij “From Champions Avenue to Mysery Hill” speelde, waande je zo in de straten van de Ierse hoofdstad, en ook bij “At the starlight hotel” kon je je een typisch ouderwets Iers hotel voorstellen met dikke tapijtvloeren en zware luchters.
Pareltjes van nummers vanavond, van het eerste tot het laatste, vreemd eigenlijk dat Crowley niet meer bekend is. Festivalprogrammators, zoek je deze zomer een rustpunt tussen al het rockgeweld, zet dan deze man op je affiche, het publiek zal je zeker dankbaar zijn.
Als voorprogramma van Adrian Crowley, speelde Imaginary Family. Dit drietal rond de naar Gent uitgeweken Brabantse Joanna Isselé, zat vorig weekend in Duyster, en speelt muziek die perfect in het concept van dit programma passen. De stem van Isselé doet denken aan Stina Nordenstam, en de band kleurt de nummers origineel in, wat een pluspunt is om op te vallen tussen de vele meisje-met-een gitaar groepjes. Isselé heeft veel verbeelding, haar nummers gaan over pinguins, professoren en westerndorpjes, en dat is misschien nog een punt van kritiek, een grotere eenheid in de teksten zou het geheel overtuigender maken, dat is toch wat Crowley vanavond overtuigend demonstreerde.
Neem gerust een kijke naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/adrian-crowley-21-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-21-02-2013/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Leuk meegenomen zo’n concert van Dan Deacon, een geniale elektronicanerd uit Baltimore, Maryland. Omgeven door een veelal analoge apparatuur en omringd door feestverlichting en een gloeiende doodskop, zien we hem als live band met een tweede knoppenfreak en 2 drummers, de zaal op z’n kop zetten.
Dan Deacon - Een apart, weirde figuur die in de belangstelling kwam met de in 2009 ‘Bromst’ en de pas verschenen ‘America’ . Hij heeft eigenlijk al een pak platen uit en hij knutselt, knipt , plakt, en brengt een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier. Indietronica, psychedelica en avant garde kruisen het pad , waarbij het materiaal op plaat wel goed klinkt, maar nu niet uitdrukkelijk ongelofelijk kleeft en inwerkt op de dansspieren; live krijgen ze een boost door energieke , hypernerveuze en beukende ritmes en een overstuurde zang.
De muziek wordt op het podium uit z’n context gehaald. Zijn liveshow is overweldigend en hij zorgt voor een unieke interactie met z’n publiek; hij maakt er een reality show van , die de massa aanspoort tot een harlem shake , een menselijke haag , een dance battle of moshpits , waarbij men elkaar zalvend aanraakt.
Entertainment , kletterende elektronica en beats , opgezweept door harde, strakke synchrone drums … Ook vanavond wordt het publiek in de Kreun op sleeptouw genomen en beleven de aanwezigen een uniek topavondje van ‘geektronic’, zoals Deacon z’n muziek omschrijft van gekke, vrolijke en intelligente sounds ; en worden ze in een feeststemming ondergedompeld.
Een luide Queen’s “Bohemian rhapsody” en de countdown tot nul vormden de aanzet tot deze fijne , ontspannende , verrukkelijke trip van lawaai, gekte, schoonheid en opgewondenheid !
Voor de afwezigen geen paniek, hij komt opnieuw naar de Bota tijdens Les Nuits . Check je maar in voor deze party!
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Met The Joy Fomidable als support act hadden wij voor één keer een goede reden om op tijd te komen, ook al wisten we dat ze in een grote zaal als de Lotto Arena, onder het rumoer van ongeïnteresseerde Bloc Party fans, nooit die glansprestatie van een tweetal weken geleden in de Botanique zouden evenaren (check even de review http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/the-joy-formidable/the-joy-formidable-meteen-raak/ ). De band liet het publiek met een zevental rake songs kennismaken met hun driftige gitaarrock en eindigde als gewoonlijk met de spetterende gitaareruptie in “Whirring”, tot op vandaag nog steeds hun beste song en steevast de afsluitende climax op hun concerten. Laat ons hopen dat ze vanavond een hoop nieuwe fans hebben gewonnen, wij waren al eerder overtuigd.
Even zag het er naar uit dat het met Bloc Party gedaan zou zijn, maar de band drukte alle geruchten omtrent een nakende split de kop in door na een stilte van vier jaar op de proppen te komen met een sterke vierde plaat, simpelweg ‘Four’ genoemd. Een nieuwe tournee moest alle twijfels weg nemen en meteen konden we dan ook Kele Okereke zijn half mislukte solo uitstapje vergeven.
En kijk, hier stond terug een hechte groep op het podium. De Bloc Party trein bleek terug op de rails gezet, al durfde de motor af en toe nog wel eens tegenpruttelen. Bloc Party was bij momenten bijzonder sterk op dreef maar wisselde de gedreven momenten af met een paar minder geïnspireerde passages, wat ervoor zorgde dat de ze de spanning en intensiteit niet het ganse optreden konden aanhouden.
Het kwam een beetje moeilijk op gang met “So he begins to lie” en “Hunting for Witches”, op zich wel aardige songs, maar nu bleken ze niet echt het beoogde effect te creëren. “Like Eating Glass” leek het vuur aan de lont te steken maar dan kwam het zwakke broertje “Real Talk” terug roet in het eten gooien. Pas daarna kwam de band, en ook de zaal, echt op temperatuur met “Waiting for the 7.18” en een uiterst energiek “Song for Clay”, één van onze favorieten van de avond. Dan ging het crescendo met het splijtende “Banquet” waarbij de Lotto Arena voor een eerste keer ontplofte. Bloc Party wist hierna de hitte aan te houden met het potige en bijtende “Coliseum”, één van de strafste tracks uit de nieuwe plaat. “One More Chance”, een Bloc Party klassieker met ware dance allures, miste zijn effect niet en mocht vanavond gelden als een absolute voltreffer, de band plakte er een wervelend “Octopus” achteraan en met een puntig en sprankelend “Team A” verdween het viertal een eerste keer van het podium.
Bloc Party bedankte het publiek met twee bisrondes, maar daar sloegen ze de bal een beetje mis. “Ares” en “This Modern Love” waren nog wel knap en vooral het opzwepende “Flux” was een splinterbom die de Lotto Arena nog eens binnenste buiten keerde, maar in afwachting van de onvermijdelijke klepper “Helicopter” haalden de flauwe songs “Montreal” en “Truth” het vuur weg die toen in de lucht hing, en in het heetst van de finale was dit toch een domper, alsof Cavendish in volle spurt naast zijn pedalen schiet.
Maar laat ons de goede momenten onthouden, want die waren uiteindelijk veel talrijker dan de (halve) missers. Bloc Party staat er terug, en dat is het voornaamste.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
