Kopenhagen wordt vaak genoemd als de groenste stad ter wereld, vegetariër zijn en je verplaatsen per (bak)fiets is er de norm. Kortom, nu ook weer niet echt het soort stad om een punkband te gaan vormen. Niets is minder waar: ‘You’re Nothing’, de nieuwste worp van Iceage, is een aanslag op de ziel en zal naar alle waarschijnlijkheid wel eens hoog op ons eindejaarslijstje kunnen belanden.
Iceage maakt geen typische protestsongs, niet verwonderlijk als je uit het groene Kopenhagen komt, en al helemaal geen nummers over chicks, dicks and LSD trips, zoals hedendaagse hardcore/punkbands à la FIDLAR en Cerebral Ballzy (geen slecht woord over hen, uiteraard) dat wel doen. Nee, zanger Elias Bender Rønnenfelt kiest ervoor zijn ziel bloot te leggen. Iets wat slechts weinig punkers in het verleden tot een goed einde wisten te brengen,in de meeste gevallen het werd algauw te cheesy en herkende je nauwelijks nog het verschil tussen hun teksten en die van pakweg Taylor Swift. Wanneer Rønnenfelt “Something denies coalition with you” schreeuwt in “Coalition” (nu al het nummer van het jaar) leven wij oprecht mee met de mans weltschmerz.
Muzikaal gezien is het een smeltkroes van hardcore, punk, en vooral veel postpunk. De hoogtepunten zijn: opener “Ecstasy”, het eerder vermelde “Coalition”, “Morals”, titeltrack “You’re Nothing” en het in het Deens gezongen “Rodfæstet”, dat zo goed klinkt dat we alleen maar kunnen hopen dat ze ooit beslissen een plaat in het Deens op te nemen. In afwachting daarvan draaien wij alvast deze grijs.
De derde plaat reeds van het hobbyclubje van Alan Sparhawk, frontman van Low. De man houdt er van om eens uit een gans ander vaatje te tappen, dat houdt hem kwik. Een beetje tegengif voor de depri sound van Low is immers altijd welkom. Te veel kommer en kwel is niet goed voor een mens.
Zo stampte Sparhawk enkele jaren geleden ook al The Black Eyed Snakes uit de grond, een in vettige motorolie gedrenkt hobbyclubje die bedreven was in het spelen van de meest gortige blues en een vunzige sound creëerde die mijlenver lag van de gekwelde slowcore van Low.
Ook nu blijft Alan Sparhawk ver buiten het vaarwater van Low. Met Retribution Gospel Choir begeeft hij zich in het woelige water waar ook Neil Young met Crazy Horse in vertoeft. De gitaren zijn de baas en ze scheuren, gieren en zweven dat het een lust is. Sparhawk en zijn kompanen laten zich gaan in twee lange brokken van boven de twintig minuten en het zijn er twee om in te kaderen. Vooral “Seven” is een parel, een ongeslepen diamant van 22 minuten, met als extra guest de al even wonderlijke als bescheiden Wilco gitarist Nels Cline die de song met zijn hemels klinkende en uitwaaierende solo’s naar eenzame hoogtes stuwt.
Straffe plaat, een zijstapje die ons beter ligt dan de soms te donkere onweerswolken van Low.
Binnenkort weten we trouwens wat Sparhawk onlangs ook met deze band heeft zitten uitvreten, want er zit een nieuwe Low plaat ‘The Invisible Way’ aan te komen, de release is voorzien in maart.
De kans dat hij met RGC op zwier gaat is dus klein. Jammer.
Caroline Smith is een indie sing/songwriter van Minnesota. Op dit moment heeft ze twee cd's uit nl. ‘Backyard Tent Set-2008’ en ‘Little Wind’ . Beide folkachtige albums liggen in het verlengde van mekaar en worden gekenmerkt door prachtige melodieën en harmonieën. Aan het album ‘Little Wind’ zijn enkele grungy gitaren toegevoegd. De muzikale begeleiding van Arlen Pfeiffer, Jesse Schuster en David Earl als de ‘The Good Night Sleeps’ komen de folky songs van Caroline Smith ten goede.
Beste nummers zijn "Green to grey" van het eerste album en "Tanktop" van het tweede album.
Zeker een ontdekking waard; en neem van de gelegenheid gebruik te luisteren naar haar speciale stem.
Bed Rugs stond in een vorig leven als The Porn Bloopers en bereikten in 2008 de finale van Humo’s Rock Rally. Uit die jeugdige onbezonnenheid maken ze een nu rijpere evolutie door en komen met bed Rugs aandraven met de fijne plaat ‘8th Cloud’ . De heren uit St-Niklaas klopten aan bij Pascal Deweze , die de productie op zich nam . En de invloed van Metal Molly en Sukilove van Deweze is hier onmiskenbaar te horen , alsook de Britse Last Shadow Puppets , Miles Kane en Noel Gallagher; natuurlijk kun je niet omheen de Beatles en Beach Boys als ankerpunt bij het beloftevolle kwartet.
Ze brengen een boeiende afwisseling van rauwe , snedige , weerbarstige gitaarrock en sfeervolle popsongs met een psychedelische tune , die hitgevoeligheid niet uit oog verliezen , en elan krijgen door de meerstemmige zang.
Een intrigerende switch krijg je te horen op dit debuut: “Purple pill”, “Modern freaks” die rocken, de pop van de single “What does it mean?” , naar een broeierige, mooi uitgewerkte “Mark’s ghost”, die ruimte laat voor de instrumenten , tot de psychedelische tunes van “Dream on” , het avontuurlijke “Subtopia” en de sfeervolle “Be a little strange” en “Shoe” .
Deze Muziek van Eigen Bodem koesteren we ! Bed Rugs heeft een overtuigend , sterk debuut uit.
Binnen het rijtje van de aparte (abstracte) elektronica kunnen we niet omheen Flying Lotus aka FlyLo alias Steven Ellison, Usa. Hij is een elektronicabricoleur, in de voetsporen van Aphex Twin, Squarepusher, Venetian Snares en Mouse On Mars. We horen op mans platen een ingenieus avontuurlijk en broeierig brouwsel van underground elektronica, klassiek, hiphop en dance.
De nieuwe plaat lijkt een lange soundtrack te verwerken van elektronische tunes, minimal techno , soundscapes , trance , chillout en jazzy tunes . Enerzijds uitnodigend naar een sprookjesbestemming , anderzijds onheilspellende trips, zoals we dat toch wel een beetje gewoon zijn van de man. Een weird amalgaan van klanken , maar toch redelijk toegankelijk. FlyLo behandelt klanken en creëert talrijke sfeertjes, waarbij hij al of niet herkenbare vocals toevoegt . Hij klopte o.m. aan bij Erykah Badu , Thom Yorke en we horen ergens een achtergrond zang van Niki Randa en Laura Darlington .
Tot slot ‘Until the quiet comes’ brengt overwegend een beeldrijke, lieflijke klankkleur.
Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , brengt goede muziek brengt en heeft een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze kreeg de verdiende airplay met de vorige cd ‘Two suns’ en de single “Daniel” , die een muzikaal geheim prijsgaf van sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop.
Op de nieuwe cd ‘The haunted man’ ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, die sfeervol , relaxt , meeslepend , dwingend zijn, en net niet ontploffen.
De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Tekstueel is ze op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige is op het podium een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme.
De repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, en haar belangvolle indringende vocals zijn de barometer en zorgen voor materiaal met een emotievol dramatische stijl en een betoverend karakter .
We horen voldoende varianten in het genre en houden van songs als “All your gold” , “Horses of the sun” , “Laura”, “Marilyn”, een uitgesponnen “Deep sea diver” en de titelsong .
Bat For Lashes valt te situeren in de etherische pop van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) , Lamb (Louise Rhodes) , Bel Canto en Sigur Ros . Bat For Lashes toont aan een blijvertje te zijn!
We houden wel van de liefdevolle pop van de Britse Ellie Goulding . De Londense debuteerde knap , twee jaar terug, met ‘Lights’ en met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”; ze had alvast enkele beloftevolle singles uit. Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een danspasje kunnen verdragen. De opvolger behoudt de hitgevoeligheid en lovestories en gaat van sfeervolle, trippende synthpop van “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “Lights” , naar dromerige balladpop , waarbij het zelfs uitermate sober kan klinken – piano – stem - als op “I know you care” en “Dead in the water”. Een krachtige , deftige dansbeat kan ook worden toegevoegd , “I need your love” met Calvin Harris. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals . Toegegeven overdonderend is de plaat nu wel niet , maar leuk , ontspannend en lichtgevoelig wel.
Onze excentrieke Welshman John Cale heeft met een dijk van een concert bewezen dat op veelzijdigheid, klasse en genialiteit geen leeftijd staat. Zijn passage op het Brussels Summer Festival tijdens de laatste zomer staat al voor eeuwig in mijn geheugen gegrift en het zou een klein mirakel zijn mocht hij nu in zijn vertrouwde Vooruit (de zevende passage alweer) nog beter doen, als dat zou kunnen. Wel het wonder is geschied: Onze creatieve duizendpoot komt zijn nieuwe ‘Shifty Adventures in Nookie Wood’ presenteren en heeft een voortreffelijke band mee. In de zaal komt dit dus nog beter tot zijn recht dan op een festival.
Het concert wordt aangekondigd met enkele minuten vioolgekrijs. Onze knoppenanalfabeet en voormalige knorpot komt met zichtbaar plezier het podium opgewandeld en slaat met een ietwat onhandige indruk de toetsen aan. Zijn topmuzikanten doen de rest en zorgen voor een instrumentale intro die meteen de toon zette voor heel het concert: alleen maar hoogtepunten en verschroeiende versies van gekend en minder gekend werk. Heerlijk hoe Hij Waarop Leeftijd Maar Geen Vat Krijgt dat ‘Redefinitions’ noemt. Cale had er overduidelijk zin in, de musici stonden retestrak en het samenspel mag je gerust perfect noemen. Zoals de ook aanwezige Paul Decoutere ( De C van TC Matic) me toevertrouwde: Als zijn muzikanten ook maar tien procent van Cale’s talent bezitten, mag je een perfect concert verwachten. En Paul heeft niet overdreven. Het speelplezier droop er gewoon af. Subliem heeft een naam.
Dustin Boyer (wat een gitarist) zorgde voor die fantastische dissonanten bij opener “Hedda Gabler” uit ‘Animal Justice’ EP, gevolgd door het al even bij de strot grijpende “Captain Hook” uit ‘Sabotage’. Het kan verdomme nu al niet meer stuk. “Perfection”: de titel zegt alles. “The hanging”. Toverde Boyer nu trompetgeschal uit zijn zessnaar? Met “Cry” leren we al snel van bassist Joey Maramba en drummer Alex Thomas wat een ritmesectie moet zijn, met een heerlijk funksausje.
Even de experimentele toer op met “December Rain”, “Face To The Sky” en “I wanna talk 2U”, met de verplichte viola. Cale en co komen op orkaankracht met zijn ‘redifinition’ van “Leaving It Up To You”, gevolgd door “You Know More Than I Know” en “Guts”. Alles snijdt door merg en been. Onze zeventigjarige kwajongen roept ons tijdens “Picasso” met duidelijke pretoogjes dat hij ons moeder heeft geneukt, geeft zijn strijkstok aan basist Joey en bewijst dat hij met “Nookie Wood” nog altijd een begenadigd songschrijver is.We zijn bijna knock out..
Hoe kan je beter eindigen met een stomende “Venus in Furs”. Zo weten de jongeren in het publiek dat Cale de medeoprichter is van de belangrijkste rockband , V.U., ooit. Sorry, lieve Lou Reed, je staat mijlenver achter bij uw voormalige kompaan.
Paylist: Hedda Gabler/Captain Hook/Cry/December Rain/Perfection/Living With You/Leaving It Up To You/I Wanna Talk 2U/Guts/You Know More Than I know/Helen of Troy/Pablo Picasso /Face To The Sky/The Hanging// Nookie Wood/Venus in Furs
Organisatie: Democrazy, Gent
De 23 jarige Britse Lianne La Havas trok al onze aandacht op les Nuits Bota 2012 en in 'de club' op Pukkelpop. Met o.m. supports van Bon Iver en Alicia Keys gooide ze het juk van ‘grote belofte’ van zich af, plus met haar straffe live performances was het ons duidelijk dat hier een opkomend talent bezig was , met lieflijke , sfeervolle bitterzoete rootspop , die jazz , soul en folk herbergt.
In een ongedwongen, gemoedelijke, warme sfeer hoorden we van de beloftevolle charismatische sing/songwritster , breed glimlachend, autobiografisch materiaal over het hobbelige parcours van haar liefdesleven; ze maakte het gezellig in de GrandMix en speelde een uitermate ‘naturel’ set , spontaan , ontspannen, gedragen door haar zachte, zalvende , helder indringende soulstem .
Muzikaal hebben we het natuurlijk over haar debuut 'Is your love big enough' van toegankelijke , gevoelige nummers, die beheerst en fijn uitgewerkt waren , en spaarzaam , breder en strakker konden zijn door haar goed op elkaar ingespeelde band; je kwam uit op een overtuigende “Au cinema”, “Everything everything” en de single “Lost & Found” ; andere pakte ze solo aan en kwam je dan uit op een breekbare “No room for doubt”, “Tease me” en “Gone” , enkel begeleid van elektrische gitaar, een pianotune en haar stem. In “Weird fishes” en het funky “Forget” toonde ze door de catchy ritmes en de vocale steun van het publiek dat ze kan rocken. . Een brede waaier binnen het genre dus.
Op die manier dartelde ze door de hartverwarmende set heen . De titelsong “Is your love big enough” sloot af en werd sympathiek onthaald.
De enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken. Ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae. Checken dus deze dame!
En sing/songwriting zit in de lift . Als support van haar huidige tour was Nick Mulvey mee. We kennen intussen het princiep : rustige , ingetogen dromerige songs , een akoestische gitaar en warme vocals. Af en toe hoorden we flarden flamenco die wat afwisseling bood.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Het Schotse Biffy Clyro heeft een 6e album uit , 'Opposites’, en is daarmee aan het touren! Wij waren bevoorrechte getuigen in de AB Box. Een relatief kleine zaal, zeker als je weet dat dit alternatieve rocktrio makkelijk 5 à 6 keer zulke zalen vult. Maar een bewuste keuze zo blijkt, want zo krijgen de al zware, bombastische songs een epische allure. Frontman Simon Neel en de broertjes James & Ben Johnston staan garant voor een melodische mix van snoeiharde gitaarrifs, bagpipes, strijkers en keyboard, en stevige drums. Vandaag werden ze bijgestaan door keyboardplayer Richard Ingram & gitarist Mike Vennart, samen vormen ze ‘British Theatre’. Biffy Clyro kwam keetschoppen … Dat beloofden ze … Ze hielden woord!
De Schotse rakkers werden vooraf gegaan door een bende Noorse herrieschoppers: Blood Command. Een 5-tal dat een soort punkrock/deathpop speelt. Alles zit goed in elkaar, maar het is vooral frontzangeres Silje Tombre die me bijblijft. Als de juffrouw haar keelgat opentrekt, kruipt m’n gehoorbescherming nog net iets dieper, en gaan de haartjes van m’n trommelvlies op voorhand platliggen, om niet afgeknakt te worden door die windhoos van decibels. De normen van Minister Schauvliege zijn net niet met de voeten getreden.
Dit is het 1e optreden van Biffy Clyro’s Europese tour. Een echte promotour. Dat zie je aan het uitgekiende decor. Een metershoge cover van hun nieuwe cd. Simpel, effectief, …promo.
En het belooft een mooie tour te worden, met een dijk van een setlist. Maar liefst 23 songs passeren de revue! Een mooie mix van oud en nieuw werk. Na de lokroep van de fans : “Mon the Biff” kunnen ze er aan beginnen.
“Different people” is een ideale opener. Terwijl frontman Simon de mooie intro soleert, installeren de anderen zich om dan samen meteen de toon te zetten. De sfeer zit er direct in, want bij “That golden rule” ontstaat een 1e , kleine, moshpit. Met nummers als “Sounds like balloons”, “Black chandelier” & “Modern magic formula” toont de band waar het voor staat: goed gezongen, stevige rock. “God & Satan” is , mede door de strijkers, een heerlijk rustpunt. De PA gaat een klein beetje de mist in bij “The joke’s on us” & “Victory over the sun”, want Simon’s stem wordt overpowered. Een heel attente fan heeft bij “Bubbles” zelfs een bellenblazer mee, wat Simon wel weet te appreciëren.
In de AB Box ,door de volle en fijnere akoestiek, in het Engels spreekt men van “swings and roundabouts”, stijgen bepaalde nummers boven zichzelf uit. “Biblical” is er zo één. Mede door de sterke gitaarrifs, imposant keyboardwerk en het meezingende publiek krijgt dit lied iets sacraals. Het live debut van “Spanish radio” is een heel welkome verassing! Net of een Mariachi-band zich heeft toegevoegd bij het 5-tal. Heel luchtig , uptempo nummer.
Biffy Clyro wordt wel eens de Schotse equivalent van de Foo Fighters genoemd. Met songs als “ Living is a problem because everything dies” & “ There’s no such thing as a snaggy snake” benaderen ze het steviger werk van deze band. Zelfs schreeuwen doet Simon in stijl!
“Pocket” daartussen plaatsen op de setlist was goed als rustbrenger.
Het steviger rockwerk wordt verdergezet met “Machines”, Opposite” & “Who’s got a match” tot de menigte opgewarmd is voor de volgende ‘moshpit’ op de tonen van “Booooom, blast and ruin”. Hits als “Many of honor” & “The captain” vormen een mooie afsluiter.
De geheime wapens werden als laatste ingezet. Het live debuut van “Skylight” was verbluffend. Simon soleerde, gevangen in een witte lichtbundel, een akoestische versie van deze prachtige ballade. Maar wat gezegd van “Stingin’ belle” !? Ik kan dit nummer niet anders omschrijven als een ‘tsunami van rockvibes veroorzaakt door een vloedgolf van gitaarrifs’. De power welke deze song uitstraalt is een sensatie! De begeleidende bagpipes accentueren daarbij nog eens hun roots. “Mountains “ belichaamt een beetje alles waar Biffy voor staat; elk element ( krachtige stem, gitaarrifs, sterke drum ) welke een rocksong moet hebben wordt hierin samengevat. Een waardig slot.
Biffy Clyro is nog voor velen onontgonnen terrein, maar heeft vanavond aan klantenbinding gedaan. O.a. Adèle, Black Eyed Peas, The White Stripes & Jessie Ware konden rijpen in deze zaal, en kwamen er uit als fenomeen. Geen twijfel mogelijk dat Biffy Clyro dezelfde weg opgaat! Als deze zomer Simon vraagt op Rock Werchter : “Who was with us @ the AB Box in february?”, zullen de fans van deze avond fier van zich kunnen laten horen. Een grote toekomst wacht … “Mon the Biff” !! …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-command-17-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/biffy-clyro-17-02-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ieper Hardcore Fest zonder (straight) edge
Ieperfest (wintereditie) 2013
JOC Perron
Ieper
Ieperfest hield z’n wintereditie in het Jeugdhuis Perron. Het merendeel van het publiek bestond dan ook uit jeugd. De plattegrond lijkt treffend op deze van de 4AD in Diksmuide; een ruime zaal, een doorgangsruimte waar platen aan eerlijke prijs verkocht werden en een cafetaria met enkele zetels om te verpozen. Daar ging later op de avond ook een interview door met Colin H. van Eeckhout, zanger van Amenra, die vertelde over het concept van Amenra in verleden, heden en tegenwoordige tijd. Een jeugdhuis die toch wel heel wat te bieden heeft qua ruimte, geluid en aanbod.
De jeugd van tegenwoordig kwam hier vanavond samen om aan hun post hardcore imago te bouwen en zich te amuseren. Dit eerder op een onbewuste manier, nl. door zich te verheerlijken aan bier eerder dan aan de muziek. De principes van straight edge vonden we enkel terug in het aanbod van vegan food. Tegen de avond was Ieperfest uitverkocht, vermoedelijk samen met de biervaten. Men kan dus spreken van een geslaagde editie! Wie echter houdt van de intimiteit van optredens was hier niet op de juiste plaats. Daarvoor was er te veel geruis van enthousiaste jeugd voor, tijdens en na de optredens.
King Hiss was kickstarter van de dag en brengt onstuimige rock in een energiek pakje. Ze stonden reeds samen met Red Fang en Sungrazer op het podium . De zanger steelt de show door z’n enthousiaste act en zingt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Een typische rauwe stem als Chris Cornell van Soundgarden, in een geheel van vette riffs en strakke drumritmes. Een geheel die soms doet denken aan de Sore Losers. King Hiss liet zich duidelijk niet kennen door het vroege aanvangsuur van hun show. Het publiek evenmin. In april komt hun gloednieuwe EP ‘Snakeskin’ uit.
Het contrast met de verwoestende sound van These Mountains Are Ghosts was dan ook groot. Met chaotische ritmes a la Drums Are For Parades schudden ze je door elkaar. De zang kwam er niet altijd goed door wegens de overweldigende bas en drum waar je haren van gingen rechtstaan. Waarschijnlijk was de bedoeling een wall of sound te creëren maar het zorgde vooral dat alle nummers te veel op elkaar leken terwijl de twee gitaristen hun uiterste best deden op het podium. De zanger leek bezeten te zijn door een soort van oerdrift en brulde erop los, afgewisseld met primitieve bewegingen.
Net tijdens het laatste nummer van The Black Heart Rebellion “Into the land of another” kwamen we terug van een welverdiende pauze. The Black Heart Rebellion bracht begin dit jaar hun nieuwe plaat uit, ‘Har Nevo’, en mocht reeds prijken in zalen als de 4AD en de AB. Ze zijn deel van het collectief Church of Ra, en dit is meteen al een garantielabel. Hun allesomvattende sound vulde de zaal zó dat de ruimte leek te verdwijnen. The Black Heart Rebellion maakt deel uit van de schitterende affiche van Dunk!festival die eind maart doorgaat in Zottegem.
Celeste is een post metalcore band uit Lyon die onder het bekende label van Denovali zit sinds hun begin. Hun idee van een lichtshow is het dragen van rode koplampen omringd door liters mist. Zo plaatsen ze de focus op de muziek en door de zwaartekracht die ze met hun instrumenten en stem over de zaal heen roepen is er geen ruimte voor bezinning. Een bulderende orkaan komt op je af en dit tempo houden ze dan ook aan tot het eind van hun show. Ze waren dan ook de muzikale delicatesse van de avond, op Amenra na uiteraard.
Knuckle Dust vertegenwoordigde van alle bands deze avond de zuivere post hardcore. Non stop gebrul geweven door een standvastig ritme. Voor een leek lijken alle nummers uit hetzelfde te bestaan, maar de ware kenner weet deze band zeker te waarderen.
Amenra was de headliner deze avond, en werd onlangs ook aangekondigd om op de zomereditie van Ieperfest te spelen. Bij het opstellen van hun ruimte komt heel wat voorbereiding kijken. Wat opvalt is dat elk weet wat z’n taak is op het podium en de focus zo gericht is als een arend op zoek naar een prooi. Het zijn duidelijk allemaal dienaars van het grote geheel; het collectief van het leven.
Amenra doet je de goddelijke beweging van een kniebuiging maken, en zij buigen op hun beurt naar de oneindige leegte voor hen. Hun brandende pijn is de jouwe, je kan ze gewoon in hun handen geven en zij geven het aan hun Alles en Niets terug. De kruisiging van Amenra gaat over het verenigen van tegenstellingen. Amenra is een band met een duidelijke visie die ze al jaren zo helder houden dat de core blijft. Het is een band die zowel muzikaal als artistiek nooit teleurstelt. Hoe veel optredens je ook bijwoont, nooit treedt er een gevoel van verzadiging op. Het is altijd Alles en Niets.
Ze slepen je mee tot aan je grens en wanneer je denkt niet verder te kunnen, trekken je ze erover, opnieuw en opnieuw, verder en verder. Het repetitieve in hun muziek is deze beweging. Ze houden je een spiegel voor, wat symbool zou kunnen zijn voor het zwarte doek die in het begin wordt neergelaten. Een spiegel met een oneindige diepte waar je in wordt meegezogen tot je de bodem bereikt. Een bodem waar alles die verscheurd en gebroken leek terug geheeld wordt. Amenra is zoveel meer dan post hardcore. Ze zijn dan ook het lelijke eendje van de avond, in die zin dat ze er uitsteken als band, als geheel. Wat ik mis in de pure hardcore is subtiliteit, het latente. Post hardcore lijkt enkel de rauwheid naar voor te brengen, zonder de tegenbeweging van zuivering. Het raakt de diepte niet, het raakt de ziel niet maar blijft aan de oppervlakte als een soort oerkracht die door het starre vasthouden niet getransformeerd kan raken. Amenra neemt op dit vlak dan ook risico’s, door verder te gaan, dieper en verenigt hierdoor wat manifest en latent is tot één geheel.
Echter een ideaal optreden waar Amenra als hun ware Zelf kan verschijnen en jij samen met hen gewoon kan Zijn bestaat enkel als illusie want waar je ook staat tijdens hun show, altijd is er iemand die niet begrijpt wat niet in woorden uit te leggen valt. Maar misschien is dat net de uitdaging dat wanneer je in contemplatie valt, het leven van alledag je er af en toe uit probeert te halen. Misschien is het de uitdaging om de stoorzenders in het publiek te zien als kansen om je hieruit los te trekken.
Ik quoteer hier graag Rupert Spira daar deze de essentie vat van wat Amenra ís:
“ I, Awareness, cannot be enlightened. I am already the light that illumines all experience. Nor can a separate self be enlightened for when the separate self faces the light, it vanishes, just as does a shadow when exposed to the sun.”
Amenra is dàt wat diep in ieders ziel wordt bewaard. Alta mente repostum.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bands die geprogrammeerd werden
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Vzw De Vort'n Vis en Genet Records)
Dag twee van de PIAS Nites begon vroeg, het was nog klaar toen we de terreinen van Tour & Taxis opdraaiden. Vanavond zouden we een mooie mix van nieuwe talenten en vaste waarden van het PIAS-label voorgeschoteld krijgen.
We begonnen er aan met Lord Huron, een Amerikaans vijftal, die 30 minuutjes kregen om hun debuut ‘Lonesome dreams’ voor te stellen. We kregen dus maar een vijf à zes nummers, maar dat was genoeg om ons te overtuigen. Ieder nummer kreeg ondersteuning van soundscapes die meeliepen op een laptop, wat in een nummer technische problemen veroorzaakte bij het aftellen, maar voor de rest was dit heel avontuurlijke Americana, met harmoniezang die wel iets van Fleet Foxes had. Ieder nummer was weer anders, het eerste nummer met zijn polyritmes kon van Foals of Local Natives zijn, in een andere nummer zaten er Afrikaanse gitaarklanken à la Vampire Weekend, de gamelans in een ander nummer konden dan weer de voorloper zijn van een nieuw indie-rock genre zijn, dat we dus maar Bami-rock zullen noemen. Afsluiten deed Lord Huron met stadion-folk, van het soort waar Mumford & Sons een patent op hebben. De ideale opener van deze tweede PIAS nite, als je hun debuut te pakken kunt krijgen, check it out.
Andy Burrows was vroeger de drummer van Razorlight, nam een kerstplaat op met Tom Smith van Editors, en had vanavond zijn band meegebracht om zijn twee album ‘Company” voor te stellen. Burrows speelde zowel gitaar als piano, en had een aantal knappe nummers in huis zoals “ Company”,”Because i know that i can’ en “Hometown”. Toch kon hij mij maar matig boeien, het was allemaal goed gespeeld, maar de emotie in zijn stem was er niet echt. Andy Burrows is een artiest waar ik nooit platen van zou kopen, maar waarvoor ik de radio niet uitzet als een van zijn nummers opstaat.
Champs, een Engels drietal van het Isle of Wight, had de grote hal geopend, maar mocht nog een tweede keer terug komen in de kleine, knusse Pure FM zaal. Champs speelde heel rustiek klinkende folk, een beetje zoals Jake Bugg, maar dan in close harmony. Een album is er nog niet, wellicht dat daar in de komende maanden verandering in komt.
Vorige zomer speelde Grandaddy een van de topconcerten op Pukkelpop. Jason Lytle, de zanger van deze bebaarde jongbejaarde skaters uit Modesto, Californië, kwam vanavond zijn nieuwe solo-plaat, ‘Dept. Of disappearance’, voorstellen. Lytle heeft nog altijd zijn kenmerkende podium-act, de man zat aan zijn keyboard, met zijn gitaar op zijn schoot, in houthakkershemd en met een Noorse muts op, en had een tweede man meegebracht die hem op gitaar mocht begeleiden. Lytle deed koppig zijn eigen ding, wars van alle mode-trends: in mekaar geknutselde, trage nummertjes, die niet echt goed tot zijn recht kwamen in deze grote zaal. Tussendoor zaten er klassieke piano-composities, we kregen een Pixies-cover (“Wave of mutilation”), een nummer kreeg onbedoeld een James Blake-bewerking, door sub-bassen die plots door de zaal daverden, tot ongenoegen van Lytle. Een paar nummers verder kreeg Lytle het zo danig op zijn heupen van de geluidsmix, dat hij even stopte, en met gekruiste armen ging zitten mokken, maar toch ging hij daarna verder, wat tot een buitensporig applaus van het publiek leidde. Een middelmatig optreden, waarbij we vooral de zinsnede “ I may be limping, but i am coming home” onthielden, die dit optreden eigenlijk perfect samenvatte. Grandaddy was grand-cru, dit was een wijntje met kurk.
De Belgische kleuren werden vanavond verdedigd door Balthazar. Dit Kortrijkse vijftal is met zijn tweede plaat ‘Rats’ overal aan het doorbreken in Europa. Live zijn ze ondertussen een geoliede machine, als ze in een hogere versnelling schakelen steken ze Deus of Arcade Fire naar de kroon. De zang van zowel Jinte Deprez als Maarten Devoldere, deed mij heel erg aan Artic Monkeys denken, en zeker als ze met vier de refreinen inzetten, zoals bv in “The boatman” of in “Fifteen floors”, was het heel erg indrukwekkend. ‘The oldest of sisters” was voor mij het hoogtepunt, en de publieksrespons was enorm. Balthazar stond terecht zo hoog op de affiche vanavond.
Vóór Alt-J PIAS Nites mocht afsluiten, gingen we nog even snel naar de kleinere Pure FM zaal, voor Valerie June. Eerder op de avond hadden we deze Afro-Amerikaanse dame gewoon in de zaal tussen het publiek zien staan, en daar viel ze al op door haar opvallende verschijning, een enorme kop rasta-haar, een Japans aandoend kleedje en een presence die heel erg op die van Erykah Badu leek. In tegenstelling tot Badu speelt June geen neo-soul of hip-hop, maar onvervalste deltablues en folk. Het is dan ook niet te verwonderen dat ze het voorprogramma van Jake Bugg mocht doen, en dat haar nog te verschijnen nieuwe album, “Pushin against a stone”, door Dan Auerbach van The Black Keys geproduceerd is. June speelde gitaar en banjo als een oude bluesrat, en we vonden het goed, zo goed zelfs dat het eerste nummer van Alt-j misten. Op 30 april in de Bota ook nog apart te zien!
Van Alt-J hadden we op Pukkelpop in de sauna van de nieuwe Castello tent een halfuurtje meegepikt, want in de grote alternatieve supermarkt die PP is, moet je altijd kiezen. Vanavond kregen we dus de kans om eens ‘An awesome wave’, het zo geprezen debuut van deze Engelse ex-studenten, in zijn geheel te horen.
Dat album mixt alternatieve rock, met dubstep, en is daardoor uiterst origineel, ook door de aparte manier om drums te gebruiken. Soms is het geluid van Alt-J wel wat gezocht en niet alle nummers zijn evenwichtig, dikwijls lijkt het alsof twee aparte nummers op een willekeurige manier aan mekaar geknipt en geplakt worden. We zullen het er op houden dat deze band nog wat aan het experimenteren is, en dat mag. Het publiek vond alles schitterend, de a-capella in “The Ripe and Ruin”, het stuiterend ritme in “Something good”, de Afrikaanse gitaar die de dubstephymne “Tesselate” opvrolijkte, het orgeltje in “Dissolve me” en zong zelfs uit volle borst mee op de slow van de avond, “Matilda”.
Zanger/gitarist Joe Newman heeft een heel uniek stemgeluid, live is de band gegroeid, ze hebben frisse ideeën, het zal nu zaak zijn om zich verder te ontwikkelen, en als ze dat doen, dan verdienen ze zeker een plaatsje tussen bands als Yeasayer en Hot Chip. Met maar een album op hun conto, is de topplaats op de affiche vanavond, en bij uitbreiding de Mercury Prize die ze vorig jaar gewonnen hebben, misschien wat te veel eer voor dit viertal, maar we moeten het dan maar zien als een erkenning van het potentieel van deze band.
De PIAS Nites willen de nieuwe bands uit de stal voorstellen, en dat was goed gelukt vanavond. We ontdekten interessante nieuwe groepjes, zoals Lord Huron, en Valerie June, en de twee hoofdacts van de avond, Balthazar en Alt-J stonden er als een huis, zeker qua publieksrespons.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pias-nites-dag-2-16-02-2013/
Organisatie: Pias
Doorgaans kunnen beginnende artiesten die nog maar één album uit hebben amper een concertje van een uurtje volspelen. Bij deze Gary Clark Jr - een natuurtalent, zoveel is nu wel duidelijk - was dit wel even anders. Hij overrompelde ons met twee uren van de beste soul- en bluesrock om duimen en vingers bij af te likken. Wij smulden ervan, en nog geen klein beetje.
Op zijn, overigens veelbelovende, debuutplaat ‘Blak and Blu’ laveert Gary Clark Jr nog een beetje te veel tussen ronkende bluesrock en een meer opgekuiste r&b sound. Live had hij echter resoluut de kaart van de elektrische gitaar getrokken, en dat konden wij allen maar toejuichen. Hier werd zonder schroom en met veel gitaargeweld omgesprongen met de betere invloeden als Lenny Kravitz, Led Zeppelin, Buddy Guy en de onvermijdelijke Jimi Hendrix, wiens geest zowat de ganse avond inde AB Club rond dwarrelde. Huidskleur, het briljante gitaarspel en een paar treffende gelijkenissen zorgden er voor dat de vergelijkingen met de grootmeester nog wat meer in de verf werden gezet.
Op het podium waren er hoegenaamd geen blazers, geen keyboards en geen uitstapjes richting r& b of soulpop te bekennen, wel een all time rock’n’roll opstelling met zelfs nog een extra gitarist in de rangen, alsof het gitaarbranie van Clark nog niet genoeg was. Als we Gary Clark Jr voorzichtig een reïncarnatie van Jimi Hendrix durfden noemen, dan konden we bij de tweede gitarist gewagen van een Stevie Ray Vaughan volgeling. Misschien een beetje te overdreven referenties, maar het kon tellen om aan te tonen uit welk vaatje hier werd getapt.
Gary Clark Jr profileerde zich als een werkelijk fenomenale gitarist die zowel gevoel als finesse in zijn instrument legde en daarbovenop nog eens gezegend was met een krachtige soulstem, some guys have all the luck.
De klasse en de power gutsten er uit via stevige bluesmonsters met krachtige riffs en schitterend soleerwerk als “When my train pulls in”, “Bright Lights”, “Numb” en een werkelijk fenomenaal “Third stone from the sun/If you love me like you say” waarin Hendrix meer dan ooit aanwezig was.
Clark zijn soulbloed kwam prachtig naar boven in het pareltje “Please come home” waarin hij ware Prince allures naar boven haalde (dat hoge stemmetje haalde hij probleemloos) en als het even sneller moest gaan dan kwamen stevige rock’n’roll songs als “Travis County” en “Don’t owe you a thang” de boel Chuck Berry-gewijs wat ophitsen.
In de bisronde schitterde Gary Clark Junior helemaal in zijn eentje met de bloedmooie naakte bluessongs “In the evening” en “Next door Neigbour Blues”, twee momentjes waarbij ons ganse lijf door kippenvel overmand werd.
We hebben vanavond in de AB een zeg maar legendarisch concert meegemaakt en een wonderlijk natuurtalent ontdekt.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen; hij trekt rond om de nieuwe cd ‘The flower lane ‘ wat support te geven.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala. De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen .
Zoals we het al een beetje gewoon zijn in het genre behoudt het materiaal een dromerige ondertoon , ervaren we hitgevoeligheid , kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het als de instrumentatie meer ruimte inneemt.
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel. En Mondanile zorgt voor een gezellig onderonsje in de kleine Witloof Bar . Tja, niet voor niks is er de referentie met de Amerikaanse animatie serie Ducktales , de serie gebaseerd op de Donald Duck-stripverhalen …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
