Monstrosity - Monstrosity had geen support nodig!
Monstrosity, Bio-Cancer, Reject the Sickness, Deadwood

Terwijl in Trix Antwerpen Abbath en Vomitory de zaal vulden, bleek dit toch enigszins een tegenvaller op deze avond van Monstrosity  en hun support-acts in Kortrijk, meer bepaald in het gezellige zaaltje van De Verlichte Geest.
Ik schat dat er een 80-tal aanwezigen in de kleinere zaal (de grote zaal was dus allesbehalve nodig) waren, en de meesten schoven pas aan toen de hoofdband uit Amerika bijna aan hun set ging beginnen.

Er waren dus enkele bands die deze avond mochten helpen tot een goed einde te brengen, en ik trapte de avond af met Reject the Sickness. Deadwood stond blijkbaar voor de meesten wat te vroeg geprogrammeerd, en dus ook voor mezelf.
Reject the Sickness is dus een Belgische band en speelt een mix van metalcore, aangevuld met wat melodische death metal erin. Zanger Guy Vercruysse heeft een geweldige strot en aarzelde niet om deze in verschillende facetten te gebruiken. De variatie van grunts, screams en wat cleanere vocalen zorgen voor extra diepgang, en ik moet  toch wel zeggen dat hij het nodige vuur in de muziek bracht.
Toppertje tijdens de set was zonder twijfel “Chaos vs Chaos” die aantoont dat er meer dan genoeg kwaliteit in de band zit. De drums hoorde je diep tot in je buik stompen dus de klank zat meer dan goed in dit zaaltje. Spijtig genoeg vooraan minder enthousiasme, maar de band probeerde zo goed als mogelijk het niveau aan te houden. Het obligatoire applaus voor de andere bands werd afgerond en als toemaatje kregen we nog het titelnummer van hun laatst release uit 2025 – “Signs of the End” mee die deze energieke set afsloot.

De volgende band was mij minder bekend, Bio-Cancer uit Griekenland was de naam, maar ik vrees dat deze show enkel in mijn korte termijn geheugen zal blijven hangen. Eerst en vooral toch de opmerking dat de zang enthousiast klonk, spijtig genoeg was er geen variatie te bespeuren en was het moeilijk te horen wat die kerel in feite zong. Hij zong alvast heel rap om het tempo van de gitaren te volgen hehe. De galopperende riffs van deze Thrash band waren wel heel goed, de backing vocals een leuke verademing, maar ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat ik naar 1 lang nummer aan het luisteren was gedurende hun set van ongeveer 40 minuten. Goeie poging, maar het geroezemoes achteraan de zaal bevestigde mijn opinie.
Aan de aanwezigen, schrijf Griekse Thrash niet af na deze ervaring, want er zijn genoeg toppers uit die contreien te ontdekken!

En toen was het tijd voor de hoofdband van deze avond: Monstrosity - in feite de enigste band die de meesten wilden zien denk ik. Neen, support acts heeft deze Amerikaanse Death metal machine niet nodig. Drummer Lee Harrison zette zijn koptelefoon op en tikte op zijn simbalen om de show te starten met het machtige “Definitive Inquisition” van hun debuutplaat ‘Imperial doom’.
Zanger Ed Webb die actief is bij de band sinds 2021 stond wat statig op het podium, maar zijn imposante verschijning en grimas keken je veelzeggend aan. De volle riffs in dit nummer lokten de aanwezigen wat dichterbij en de hoofdjes deinden lekker mee op de versnellingen die dit nummer rijk zijn.
“Final Cremation” van hetzelfde album was de perfecte aansluiting zodat in hetzelfde spoor werd gebleven van energie en aanvoeling. Midden maart hebben ze hun laatste album vrij gegeven getiteld ‘Screams from Beneath the Surface’ die heel lovende reacties heeft gekregen. Uiteraard heb ik deze al meermaals beluisterd, en ik kan mij alleen maar aansluiten dat dit album een pot lekkere Death metal bevat.
Van dit album werden nummers “Banished to the Skies”, klasbak “The Colossal Rage” waarbij de tekst will end your life krachtig uit de strot van Mr. Webb spuwde, “Spiral” en afsluiter “Slaves to the Evermore” gespeeld. Maar voorlopig kan niks tippen aan de oudere albums van hun beginperiode!
Het zweet druppelde van de muzikanten maar de interactie met het publiek bleef beperkt, mij niet gelaten, hoe meer nummers ik live kan horen ipv over koetjes en kalfjes te leuren, des te beter!
Het oudere werk dan maar, en dit materiaal blijft toch lekker diep en vol klinken! “Manic” van in mijn ogen hun beste album ‘Millenium’ zit wederom boordevol riffs, gigantische drumpartijen en een volle strot die de kunst van Death metal samenvat.
Ook kwamen ze nog op de proppen met een cover van Bathory genaamd ‘”Total Destruction”, de kers op de taart van dit optreden.
Het afscheid duurde niet lang, éénmaal zwaaien richting het volk en weg waren ze. Zo sluit ik graag mijn dinsdag af haha, met pure Death metal van een steengoede band!

Organisatie: DVG Club, Kortrijk

Cat Clyde - Frisse kijk op traditionele muziekvormen

De Zwerver nodigt niet zo vaak singer-songwriters uit, maar wanneer dat wel gebeurt, worden die met zorg geselecteerd en blijken het meestal artiesten van een uitzonderlijk kaliber. Zo staat het optreden van Kassi Valazza, vorig jaar ook in het café, nog steeds op mijn netvlies gebrand. Na haar verbluffende set op Leffingeleuren 2024 leek het erop dat we met Cat Clyde een concert van hetzelfde niveau mochten verwachten.

Tijdens de twee Belgische haltes van de tour (De Roma en De Zwerver) mocht de Brusselse Maya Teklal het voorprogramma verzorgen en dat leek me een logische keuze. Zoals zoveel anderen begon Maya Teklal tijdens de lockdown met het schrijven van songs. Als grootste invloeden noemt ze Haley Heynderickx en de haast onvermijdelijke Adrianne Lenker. Dat leverde eigentijdse indiefolk op waarin af en toe een zweem van de klassieke seventies singer-songwriters opdook.
Maya Teklal bracht een reeks sterke nummers waarvan het broze "Mother song" en het met heerlijke hoge ooh-oohs opgesmukte "Ocean" me het meest zijn bijgebleven. De sobere begeleiding bleef beperkt tot haar akoestische gitaar, aangevuld met een tweede gitarist die afwisselend akoestisch en elektrisch speelde.
Vooral op elektrische gitaar liet die laatste zich opmerken met enkele fraaie accenten. Helaas konden we die nauwelijks horen en leek het alsof hij Teklal vooral niet wou storen. Gelukkig bleef die hemelse, bijzonder wendbare stem me de hele set verbazen.
Maya Teklal ontpopte zich tot een aangename verrassing van wie ik hoop haar ooit met een volledige band terug te zien.

Cat Clyde, die Métis-roots heeft, groeide op in de landelijke omgeving van de Canadese provincie Ontario, waar ze momenteel nog steeds in Stratford woont. Haar eerste podiumervaring doet ze op bij The Big Wheels, een band, opgericht door een plaatselijke muziekwinkel, die het niet verder schopt dan enkele optredens op braderieën maar wel de kiem zaait. Later volgde nog een surfpunkgroepje, The Shitbats, waarna ze in 2017 solo debuteerde met het album ‘Ivory castanets’.
Dit jaar verscheen haar zesde studioplaat, ‘Mud blood bone’, een album dat nu al lijkt te solliciteren naar een plek in  de eindejaarslijstjes.
Na een instrumentaal opwarmertje van de band begon Cat Clyde haar set met "Where's my love", tevens het openingsnummer van die laatste plaat, die ze zo goed als volledig zou spelen. Tweede song was "My love", een cover van de Marty Robbins-hit uit 1960, waarbij ik me afvroeg hoe ze ertoe komt zo'n oud nummer te coveren en het zelfs boven het origineel te laten uitstijgen. Het was meteen een treffend voorbeeld van wat Cat Clyde zo uniek maakt: haar frisse kijk op traditionele muziekstijlen als blues, soul, folk, jazz en zelfs rock-'n-roll. Die interesse in dat brede scala aan stijlen is misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat ze op haar dertiende gitaar leerde spelen aan de hand van de akkoorden van Leadbelly en Robert Johnson.
De muzikanten van de plaat waren er niet bij. Ze liet zich begeleiden door een tourband bestaande uit bassist Frank Styles, drummer Danny Jerome en gitarist Laurence Hammerton. Drie competente muzikanten, elk een boerensjaaltje om de hals geknoopt, die wat in de schaduw bleven van hun nochtans niet bijster grote werkgeefster.
Clyde bleef alle aandacht opeisen met haar indrukwekkende, soepele stem, doordrenkt van een heerlijke twang, en haar onnavolgbare mimiek. Het leek wel alsof ze voor elke zinsnede een andere gelaatsuitdrukking had. Die verongelijkte blikken tijdens het rockabilly-achtige "Man's World", waarin ze het heeft over het zich verweren tegen een door mannen gedomineerde wereld, waren onweerstaanbaar.
Het werd een set met louter hoogtepunten, al sprong "Dark back" er toch nog uit: zwevende countryfolk met borstelende drums die aan Gillian Welch deed denken. Ze had eerder al vermeld dat ze jarig was, maar toen de drummer haar een gebakje met een kaarsje aanbood kon een door het hele café voluit meegezongen "Happy Birthday" niet uitblijven.
Cat Clyde bleek een onvervalst natuurtalent dat met haar rauwe, levendige zang en begeesterende songs alle harten voor zich won. Na een sensationele set kwam ze nog één keer terug voor een ingetogen soloversie van "The river", afkomstig van haar tweede plaat uit 2019. 

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

My Sleeping Karma - Een dunne lijn tussen concert- en mediatieve beleving

My Sleeping Karma combineert stoner rock met een vleugje psychedelica. De Duitse Psychedelische rock band is al sinds 2006 bezig. Hun platen hebben een spirituele achtergrond. Ook live is My Sleeping Karma een totaalbeleving. In 2016 schreven we nog (Trix) ‘de muziek van My Sleeping Karma dien je vooral te beluisteren met een open geest, en het verstand op nul. Dus niet alleen puur met het gehoor. Muziek die je dus vooral moet 'voelen' om echt te begrijpen.’
We hebben ze nog enkele keren gezien op festivals als Dunk!festival en Desertfest,
Nu waren ze te gast in een goed volgelopen De Casino. Een blij weerzien.

De formatie Colour Haze (****) bewoog zich op hetzelfde spirituele paadje als de hoofd act. De psychedelische sound overheerste door de gitaarloops en de warme vocals. Het werkte hypnotiserend, mede door de beelden op het scherm. Een totaalbeleven dus.
De strakke, swingende ritmesectie, de warme fuzz gitaar klanken en die repeterende, aanstekelijke, langgerekte improvisaties maakten de brug van de psychedelica van de jaren 60 en 70 naar het ‘nu’, met een krachtig, modern geluid. Resultaat een overtuigende ‘overweldigende’ ervaring.

My Sleeping Karma  (****) trok de lijn door met langgerekte, kleurrijke instrumentale pracht en uppercuts. Elementen uit de Oosterse cultuur worden toegevoegd aan hun kenmerkende psychedelische stoner. Mooi en uniek binnen die scene.
Bindteksten zijn zeldzaam, My Sleeping Karma laat hier de muziek voor zich spreken. Meteen zaten we in die wondere muzikale wereld met “Prithvi”, “Drannel Xu IIop” en “Brahama”. Het tempo wordt opgedreven en we komen terecht in die Oosterse ‘zen’. “Akasha” en “Hymn 72” zijn sterkhouders.
De band is terug begonnen met liveoptredens na het overlijden van drummer Steffen Weigand in 2023. Emoties hieromtrent borrelen terecht op. Je voelt de pijn en het verlies, maar ook troost, moed en doorzetting.
De concert- en mediatieve beleving kruisen elkaar. Indringend, ondergaan en letterlijk beleven. Een muzikaal warme omhelzing. We werden erna terug in de dagdagelijkse realiteit gedropt.
Een bijzonder spiritueel getint avondje, met die Oosterse tint van twee interessante bands,  My Sleeping Karma en Colour Haze.

Setlist: The Four Horsemen (Aphrodite's Child song) – Prithvi - Drannel Xu IIop - Tamas - Brahama - Ephedra - Maya Shakti - Prema - Akasha - Psilocybe - Hymn 72
Encore: Ahimsa - Ain't Nobody  (Rufus & Chaka Khan song)

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas)

EarthBall – Een rechte lijn vinden in een chaotische brij

De BRDCST concertreeks zijn een reeks concertavonden die eigenzinnige artiesten verbindt met de nieuwsgierige luisteraar. 'Hier ontdek je muziek die schuurt, verrast en blijft hangen' lezen we op de website.
In dit kader besloten we enkele concerten mee te pikken. O.m. de psychedelische free jazzformatie EarthBall uit Canada die de AB Club in vuur en vlam zette. Een bijzondere avond in het teken van ‘een rechte lijn vinden in een chaotische brij’ …

Neem nu het voorprogramma De Mond (*****) ofwel het Brusselse duo Stijn Wybouw (ook bekend als Kramp) en Arno de Bock (die o.a. drumde voor Hermànn). Hun debuutalbum ‘GLOW’ werd binnen underground middens erg goed ontvangen; nu is er een nieuwe plaat 'Second Life'.
In de AB Club demonstreren ze hun virtuositeit als percussie wizards. Ze staan rechtover elkaar en verpulveren de regels in drum/percussie. Ze voegen er wat elektronica aan toe. Het gaat alle kanten uit in hun percussie spel. Wat een wissels en verrassende wendingen. Boeiend divers waarbij je wordt meegesleept in hun spel naar een soort ‘zen’ beleven. Puik werk van deze twee.

De Canadese formatie EarthBall (*****) is een psychedelische free jazzformatie.  Ze kregen lof voor hun album 'It's Yours' (2024). Ze halen hun inspiratie uit free improvisatie, (post) punk tot experimentele rock.
Live staan ze bekend om hun intense, dynamische en voortdurend veranderende optredens. In 2025 toerden ze door Europa, met onder andere twee shows op Le Guess Who?.
Hun derde album 'Outside Over There ' werd in 2025 door The Quietus verkozen tot #2 Album of the Year. Er volgt nu opnieuw een tour in de VK met twee headline-avonden in Café Oto, inclusief een samenwerking met komediant Stewart Lee.
En exclusief stonden ze nu ook in de AB Club. Opvallend is hoe de band uitgekiend, doordacht te werk gaat in hun improvisaties en in hun vrij chaotische muzikale brij.De versmelting van hun instrumentatie alsook de aparte solo’s maken het uiterst boeiend interessant. We hebben de saxofoon met aanstekelijke ritmische gitaar/bas lijntjes, elektronica met drums , en de zanglijnen. Magie hoe het elkaar allemaal vindt.
EarthBall speelde een filmische set die de fantasie prikkelde, zonder dat ze visuele effecten erbij nodig hebben.
De vervormde zang, de rinkelende gong, de percussie, de snedige gitaar partijen en de zwevende sax zorgden voor een unieke sfeer.
Een set in uitersten, intimistisch-dreigend-fel explosief . De diversiteit intrigeerde. Een rechte lijn vinden in een chaotische brij, dat was de opdracht die en verve geslaagd was.

Voor een volledig overzicht van de  'BRDCST concert reeks'  verwijzen we jullie graag door naar de AB site www.abconcerts.be

Organisatie: Ancienne Belgisque, Brussel (ifv BRDCST)