Jake Bugg - Rock’n'roll in een akoestisch jasje
Jake Bugg
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2017-10-28
Kimberley Haesendonck
Jake Bugg is ondertussen een vaste waarde in de indie-rock scene. Op enkele jaren tijd ontplooide hij zich van ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man die zijn muziek met al wat meer zelfvertrouwen brengt. In de Arenbergschouwburg liet hij zijn band achterwege en bewees hij dat hij, ook op zichzelf, kon laten zien wat hij waard is.
1 man, 1 akoestische gitaar en een resem aan hits , was wat we voorgeschoteld kregen in de Arenbergschouwburg. Wie dacht dat dit een saai, eentonig optreden ging worden zonder sfeer had het duidelijk mis. Jake Bugg had er zin in, het publiek had er zin in en dat zorgde er voor dat de Schouwburg een akoestische sfeertempel werd die bestemd was voor jong en oud.
Bugg begon zijn set met “Hearts that Strain”, de titelsong van zijn laatste album. Gevolgd door “Saffron”, een nummer van in zijn beginjaren. Het publiek moest duidelijk even wennen aan de stiltes en de rustige setting, maar al snel werd dit opgelost door single “How Soon The Dawn”. Iedereen begon het concept akoestisch beter te begrijpen en ook meer te appreciëren.
Tijdens zijn set werd er tijd gemaakt voor heel wat nieuw werk, maar uiteraard kon het oude ook niet ontbreken. “Slide”, “Simple as this” en “Trouble Town” waren een resem oude hits die in het eerste deel van zijn set aan bod kwamen.
Iedereen heeft muzikale voorbeelden, ook Jake Bugg. Hij speelde 2 covers, waaronder één van zijn voorbeelden en favoriete nummers van het moment: “Just This One” van Glen Campbell.
Dat het derde album van deze jonge man niet goed onthaald werd, weet zo goed als iedereen. Ook Jake Bugg zelf is hier van op de hoogte. Zo kondigde hij “Nevermind”, een nummer dat op zijn derde plaat had moeten komen aan, met ‘that album nobody liked’, wat de zaal aan het lachen maakte en de fangirls vooraan gezamenlijk een triestige “ooh” liet roepen.
Het laatste deel van zijn set vroeg Bugg of het publiek nog een bepaald nummer wou horen, waarop de meerderheid enthousiast “Two Fingers” beantwoordde. Daarna volgden de nummers “Waiting” en “Lightning Bolt” nog.
Jake Bugg doet het zonder band niet beter dan met. Wat wel opviel is dat deze jonge man solo en akoestisch meer ontplooit en volledig tot zijn recht komt op een podium. Als hij deze twee elementen meeneemt naar zijn show in de Ancienne Belgique op 31 januari, wordt dat ongetwijfeld één van de gitaar-optredens van 2018. Benieuwd!
Organisatie: Live Nation
Wolf Alice - De schapenvacht deels thuis gelaten
Wolf Alice
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-28
Niels Bruwier
Het was twee jaar geleden dat Wolf Alice in de Botanique stond. Toen was het in de Rotonde en met slechts één album op zak. Ondertussen staat de band in de Orangerie en hebben ze ook meer werk om uit te putten; gevolg was dat het optreden uitverkocht was. Ik zag dat de band tegenwoordig nog meer inspeelt op het instrumentele karakter van hun muziek. De kracht van een gitaar en een donker klankenspel bracht samen met enkele aanstekelijke nummers een aangename set teweeg.
Openen mochten de vrolijke jongens van The Magic Gang doen. Aan de hand van aanstekelijke melodieën en sterke refreinen, wist de band ons een halfuur lang te boeien. Niet meteen helemaal vernieuwend, maar wel vol overtuiging gebracht. De songs liggen prettig in het gehoor en dankzij een meerstemmig karakter, heeft het zijn charmes. De band wist ons alvast helemaal warm te maken voor Wolf Alice en dat is waar een voorprogramma voor dient, niet waar?
Met het zweverige “Heavenward”, tevens de opener van hun nieuwste plaat ‘Visions Of Life’, start Wolf Alice zijn set. De band is in korte tijd uitgegroeid tot publiekslieveling in eigen land, maar ook bij ons blijkt er sympathie te bestaan voor de groep uit Londen. Dat ze zalen uitverkopen, hebben ze vooral aan zichzelf te danken. Sterke songs met straffe instrumentatie die live nog dieper gaan. Wanneer ze na een dromerige intro boordevol zweverigheid, overgaan naar het stevige “Yuk Foo”, laten ze al meteen zien hoe divers hun oeuvre is. Van de zachtste indie tot harde punk, alles kan en alles mag.
Wolf Alice laat zich in de Botanique vooral kenmerken door focus en inleving. Dit ging zo ver dat er nagenoeg geen interactie was tussen publiek en band. Verder dan een casual praatje van frontvrouw Ellie met het publiek en een bassist die het publiek hier en daar eens opzweepte, ging het niet. Hierdoor voelden we ons minder betrokken bij de set en leek het te veel alsof Wolf Alice een verplicht nummertje opvoerde. Gelukkig was er een extatisch publiek dat bijna alles meezong, stil was waar het moet en rondsprong waar het mocht.
De centrale plaats in de show was weggelegd voor een dreigend geluid. Het viertal laat ieder nummer ademen wat er voor zorgt dat de kleinste details goed zitten. Zo zijn de korte stille stukjes bij “Your Loves Whore” helemaal perfect synchroon wat er op wijst dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn. Toch bleek dit in de Botanique net iets te secuur te zijn waardoor het te veel leek alsof de band op veilig speelde. Bij “You’re A Germ” en “Moaning Lisa Smile” bijvoorbeeld mocht het net allemaal iets vuiler. Nu was er te veel het gepolijste aspect. Oké, het was allemaal zeer goed gebracht, maar ruimte voor spontaniteit bleek er niet te zijn.
Dit viel nog meer op bij de nieuwere nummers waar een zachte opbouw telkens voor een zware climax moest zorgen. Hierdoor ging het middenstuk, dat voornamelijk uit die nieuwe nummers bestond, minder boeien. Gelukkig was er dan “Beautifully Unconventional”, het perfecte popnummer van de band. De song zorgde er voor dat er terug energie in de set kroop en iedereen werd precies gelukkig.
Als de band daarna met “Sadboy” en “Visions of Life”, twee van hun meest epische nummers speelt, is iedereen weer mee. Bij dat laatste horen we acht minuten wat de band allemaal kan en het slaat iedereen met verstomming. De snelle gitaren, het zachte begin, de dreigende opbouw en het bombastische einde zorgen er voor dat dit één van de beste songs is uit hun carrière en dat is live niet anders. Het wordt zelfs nog versterkt door de angstaanjagende lichtshow, niet geschikt voor epilepsie patiënten.
Door dit straf nummer op het eind van hun set te plaatsen, creëren ze een euforisch gevoel. De mensen in de zaal weten geen blijf meer met zichzelf en geven vervolgens ook alles wat ze in zich hebben. Dat is nodig want als de band terugkeert voor de bisronde, kan het publiek zich voor een laatste keer smijten op “Blush”, dat nog rustig begint, en “Giant Peach” dat gewoon alles en iedereen omver blaast. Het is door dit straf einde, dat de set uiteindelijk recht krabbelt en de band ons toch weet te overtuigen van hun live reputatie.
Wolf Alice had in de Orangerie moeite om een uur en een kwartier te blijven boeien. Dit lag vooral aan zichzelf, omdat ze het te goed wilden doen. Ze wilden hun muziek te strak brengen en nergens een foutje maken. Hierdoor kwam de set nogal cool over en dit was zeker zo bij de nieuwere nummers.
Gelukkig wist de band op het eind helemaal terug op te staan, hun schapenvacht af te gooien en alles en iedereen te verbrijzelen. Als ze dit een hele set kunnen doen, dan zijn ze klaar voor het grote werk.
Setlist: Heavenward - Yuk Foo - You’re A Germ - Your Love’s Whore - St. Purple And Green - Don’t Delete The Kisses - Formidable Cool – Bros – Lisbon - Planet Hunter - Beautifully Unconventional - Moaning Lisa Smile – Sadboy - Space & Time - Visions Of Life – Fluffy – Blush - Giant Peace
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Oscar & The Wolf – Show – Spektakel – Muziek!
Oscar & The Wolf - l'Impératrice
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-27
Govaert Véronique
De elektro pop van l'Impératrice verwelkomt het publiek terwijl we ons plekje in de tribune opzoeken, ze brengen ons net het genre muziek wat je alvast in de 'weekend mood' brengt, vooral na het net doorstane fileleed op de Antwerpse ring, wat een ellende was me dat weer …
De belichting zit niet helemaal zoals het hoort, dus we blijven een beetje in het duister tasten over de samenstelling van de band, maar synthesizers herkent zelfs het kleinste kind. De zaal stroomt gestaag vol met een allegaartje allerhande : het voltallig kapperscollectief uiteraard, vriendinnen vrolijk gearmd & gestyled met de cava in de hand, bevriende moeders met hun dito kids, jong en niet meer zo jong, het is een gezellige mengelmoes, die helemaal klaar is voor een feestje ...
Onderwijl brengt L'Impératrice ons verder in de stemming en de tijd, met zowel muzikale als vocale funky nummers, de zangeres is een olijke spring-in-het-veld, maar de power komt toch vooral van de muzikanten, want ook de drummer kan er wat van ... Hun set loopt op zijn einde en de roadies kunnen nu het podium verder in gereedheid brengen voor de 'main act' van vanavond.
Oscar and the Wolf - We hebben inmiddels lang genoeg gewacht, al sedert april, want toen werden de beide concerten verplaatst naar oktober omdat het finaliseren van hun 2de album samen met het voorbereiden van de show onbegonnen werk was. Dat deze beslissing getuigt van professionalisme van de hoogste plank krijgen we dan ook in de komende 2 uur voorgeschoteld.
De opener is meteen raak, “The Game” wordt ingezet en ‘de wolven’ (lees: muzikanten) zitten in de kooi, ‘the master himself', die staat er bovenop. Samen met de nodige lichteffecten, rookpluimen en nog wat vuurwerkspetters toe is de toon gezet, dit is een waar schot in de roos. De hun zo eigen sound met Oriëntaalse toetsen, brengt ons in feeërieke vervoering en het plaatje is al van bij aanvang compleet.
De vocale en muzikale performance samen met het visuele aspect beroeren alle zintuigen, de artiest is privé dan misschien wel minimalistisch ingesteld, voor zijn show mag het ‘max’-imalistisch zijn! En dat is het ook, groots zonder overdaad, dit wordt echt smullen, dat voel en merk je nu al aan alles ...
Max zelf houdt het midden tussen een hoogst elegante magiër met hermelijnen cape & glitter blinddoek of haalde hij dan toch de inspiratie in milieu van de slanke, lenige toreadors ? Wie zal het zeggen ...
De nummers volgen mekaar op, met daarnet ook nog 6 danseressen die op de catwalk het beste van zichzelf gaven, vuurspuwers mogen ook niet ontbreken en bij het wondermooie “Runaway” merk je dat Max het publiek op zijn hand heeft. Wanneer hij ons, het publiek bedankt en vraagt of we het naar onze zin hebben, schrik ik me rot dat hij gewoon Vlaams spreekt, je waant je inmiddels al lang in verre oorden terwijl je geniet van een internationale ster, maar nee, deze zeldzame ster is er één van bij ons.
Op “Because you're mine” spatten er slingers uit het plafond en vervolgens gaat “Joaquin” gepaard met fenomenale licht- en vuureffecten; de wolven mogen uit hun kooi.
Max geniet zichtbaar van het ganse gebeuren en daar kunnen wij alleen maar om glimlachen, wat zal zijn mama trots zijn op haar zoon ...
“Moonshine” vangt aan met een piano solo, het ideale moment voor een kostuumwissel lijkt me en zowaar er komt nog meer glitter tevoorschijn; op eenvoudig verzoek lichten de smartphones de zaal op, wat uiteraard voor een wondermooi effect zorgt. De danseressen komen en gaan, nog meer speciale effecten worden uit de trukendoos gehaald, glitterconfetti, vuurspuwers, zeepbellen bij het luidkeels meegezongen “Breathing”; als toemaatje krijgen we nog wat confetti op de klanken van “Fever”.
Opvallend doorheen het spektakel zijn de dansmoves van mister Oscar, die komen met zo een souplesse uit de heupen, dat het lijkt aangeboren. Ook hier weer die Oriëntaalse & Zuiderse invloeden, welke zo typisch zijn voor hen.
De finale wordt ingezet met “Susato”, vervolgens krijgen we “Touch Down” , waarna we nog excuses krijgen aangeboden voor het lange wachten, ttz het verplaatsen van het concert. Dat waren we inmiddels al lang vergeten; na zo een wervelende show, was het ruimschoots het wachten waard, laat dat vooral duidelijk zijn.
We knallen er uit met het fel gesmaakte “Strange Entity”, waarna de bandleden mekaar feliciteren, bedanken en omhelzen. De show was meer dan geslaagd, het was fenomenaal. Dit was genieten van de bovenste plank, bedankt !
… Zouden er nog kaartjes zijn voor morgen trouwens ? Dit wil ik nog wel eens meemaken ...
Setlist : The Game /So Real / Chevrolet / Undress / Runaway / Because you're mine / Joaquin / Moonshine / Somebody wants you / Honey / Breathing / Dream car ocean drive / Exotic / Princess / Fever
Extra : Susato / Touch down / Strange Entity
Organisatie: Live Nation
STUFF. geniet van hoge quotes. Hun recentste album ‘Old Dreams, New Planets’ deed het in de reviews overal erg goed. Ze maken niet de gemakkelijkste muziek: een mix van avant-garde, jazz, funk en techno. Maar ze doen dit goed en met de nodige overgave. In 2015 waren ze al ‘artist-in-residence’ in de AB Brussel. Ik was dan ook erg benieuwd om ze eens live aan het werk te zien.
Eerst kregen we Bert Cools aan het werk. Eén man alleen met een gitaar en een hoop knopjes rond hem heen. Hij probeerde soundscapes en klanktapijten op te bouwen. Het klonk eclectisch maar was qua stijl en mix wat onsamenhangend in de opbouw.
Vóór STUFF. opkwam was de zaal helemaal gevuld. Na een gesproken sample kwam de vijfkoppige band op en zette meteen een magistrale track neer. De set legde de klemtoon op het werk uit hun nieuwste album en dat klonk erg jazzy en funky. De house en techno invloeden kwamen goed uit de verf.
Het zijn buitenbeentjes in het Belgisch muzieklandschap en hun muziek bevat dwarse ritmes. Toch klinkt alles nog vrij toegankelijk en meegaand. Ik meen o.a. “Strata” en “Axlotl” in meeslepende versies gehoord te hebben.
Het publiek hadden ze vanaf het begin mee. Er werd geapplaudiseerd en meebewogen op het ritme van de muziek. De songs werden mooi opgebouwd.
Na een uurtje was het reeds tijd voor de bisronde. Drie tracks volgden.vooraleer ze in de nacht verdwenen.
STUFF. is iets bijzonders , een concept , een topper voor wie hun amalgaan aan stijlen weet te waarderen. Een unieke band dito muzikale trip. Een meeslepende band in vorm!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Motorpsycho stond naar goede gewoonte garant voor een marathonoptreden van meer dan twee en een half uur. Als wij u zeggen dat zij daarin 14 tracks speelden, dan komen we na een beetje rekenwerk op een gemiddelde van boven de 10 minuten per nummer. Om u maar te zeggen, dit zijn The Ramones niet.
Motorpsycho gaf in het eerste deel een les muziekgeschiedenis en vergezelde de fans op een avontuurlijke ruimtetrip doorheen hun indrukwekkende backcatalogue.
Met de aanvankelijk rustige en fijnbesnaarde gitaarklanken van een uitvoerig “Year Zero” begon het viertal aan hun lange set. Die eerste song ging al gauw in crescendo en groeide meteen uit tot een fenomenale gigant. De toon was gezet, hier zou een episch concert volgen met lange songs en aanzienlijke instrumentale huzarenstukjes waarin Motorpsycho in al zijn gedaantes zou schitteren. Hard-rock, prog-rock, jazz-rock of gewoon uitzinnige nosie-rock, alles kwam aan beurt en dikwijls in één en dezelfde song.
Het is trouwens nooit makkelijk geweest om één label te kleven op deze band en de prestatie van vanavond was daar een duidelijk bewijs van. Motorpsycho schitterde immers op alle gebied en spreidde daarbij de vleugels wijd uit, van fijngevoelige jazzrock met klassieke trekjes in “Manmower” tot grootse prog-rock in “Critical Mass” en “Cloudwalker”, van psychedelische sixties pop in de Love cover “August” tot nineties alt-rock in het 20 jaar oude ‘Pills, Powders + Passion Plays’. Al die songs kregen een uitgebreide, passionele en uiterst dynamische live uitvoering. De Motorpsycho-geschiedenisles was er eentje om met verbazing en ontzag bij te wonen.
Zeven songs ver waren we, al ruim boven het uur, en toen pas begon Motorpsycho aan het nieuwe en ronduit schitterende album ‘The Tower’, een plaat waarop we na de sublieme en weergaloze live vertolkingen nog meer verliefd geworden zijn. “Intrepid Explorer” zette nog zachtjes en glooiend in maar werd dan alsmaar heter en opwindender door gestaag uit te groeien tot een geweldige uitbarsting van uitzinnige gitaren, krachtig roffelende drums en hevige space-keyboards. “A Pacific Sonata” was een prachtig staaltje verfijnde laid-back-rock om lekker bij weg te dromen, met een eminente en enig mooie jazzgitaar in de hoofdrol. De vlammende en explosieve hard rock van “The Cuckoo” en een werkelijk waanzinnig “A.S.F.E” zetten de boel helemaal onder hoogspanning. Jawel, beste fans, die nieuwe plaat is echt fabuleus en Motorpsycho bracht de songs met hartstocht en onbegrensde elektriciteit.
Tussen al dat formidabel nieuw geweld haalde Motorpsycho dan nog eens twee hartige en krachtige klassiekers boven als het wondermooie “Lacuna/Sunrise” en het geestdriftig opbouwende “Taifun”. Deze laatste is trouwens haast 20 jaar oud en staat op ‘Trust Us’, een dijk van een album en één van onze all-time Motorpsycho klassiekers.
We waren nu al ruim meer dan twee uur ver in de set toen we van de ultieme klepper konden spreken, en dat was alweer een nieuweling. “Ship Of Fools”, wederom zo een kolos van een kwartier, barste open, haalde fel uit en zat vol met spanning, emotie, kracht en muzikaal vakmanschap. Motorpsycho in volle glorie.
Tot slot mocht een overweldigend “The Tower”, de opener van de nieuwe plaat, hier de deur komen dichtdoen, maar niet zonder eerst even een stel moordriffs en een paar venijnige solo’s de zaal te hebben ingejaagd. Met een knal er uit gaan, heet dat dan.
Als er één band is die op zijn eentje het ietwat stoffige en oubollige imago van het prog-rock genre kan doen vergeten dan is het Motorpsycho wel. Ze weten een zaal te beroeren met hun eigenste alternatieve versie van het genre en broeden op een krachtige combinatie van vaak gracieuze muzikale uitstapjes en machtige hard-rock uitspattingen. Geregeld laten ze, veelal na een meeslepende of innemende inloopronde, een geweldige orkaan over hun songs waaien.
Bouwen aan monumentale songs met onbeschaamde epische trekjes, en die op een podium nog wat uitvergroten, dat is wat ons betreft de sterkte van Motorpsycho. Doch, het is uw volste recht om hier anders over te denken, want… het zijn The Ramones niet.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Vuurwerk – Londense Brusselse kweek knalt!
Vuurwerk
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-25
Annebel Kemel
Vuurwerk onderging het afgelopen jaar heel wat veranderingen. Nu heten ze VRWRK. Samen met hun klinkers verdwenen ook de remixen en features. De mannen verhuisden naar Londen en vonden er hun vocalist Salem Khazali. Hoe leuk hun debuutalbum ‘On The Outside’ is om naar te luisteren, zo mooi was de visuele opstelling als ze de plaat kwamen voorstellen in de AB.
Het plaatje klopte esthetisch. Met witte labojassen over strak zwart namen Thieu Seynaeve en Jergan Callebaut plaats aan de knoppen. Clichématig leken ze op astronauten , klaar om op te stijgen. Er zijn nog talrijke verwijzingen naar vuur , ruimte en knallen. Op het tweede nummer “Face It” kwamen daarbovenop nog eens de lasers. Er gebeurde muzikaal veel op het podium en visueel was het plezierend. Met graagte hadden we zelfs een concert lang naar de lichtshow boven het publiek gestaard.
Want wat is Khazali tof om naar te kijken. Hyper strak opende hij de set met begintrack “Different Crowd”; érg veel heupwerk zagen we van de gast. Een frontman met een weemoedig poppy stem en een coolness waardoor bijtrekpassen plots dé move to go worden. In het concert konden we door zijn danspartijen soms niet anders dan ons in een broeierige eighties-achtige sfeer wanen. Hij is ook lief en aandoenlijk, hoor. Zonnebril af en hij ziet er meteen een stuk jonger uit. Zijn oprechte dank op het eind maakte ons hart helemaal warm.
Even maakte Khazali plaats voor Jan Maarschalk Lemmens, ofwel Glints, die middenin de set twee nummers, o.m. “New Flow” kwam performen. Het is Glints als één van de weinigen gegeven om er met snorretje en fluo-oranje trui niet uit te zien als een vogelverschrikker.
Het was interessant om VRWRK een hele set te zien spelen rond één album . “I’m Free” klonk een ogenblik als twee druppels op “Gosh” van Jamie xx, tot de stem van Khazali en de toetsen een popgehalte aan het nummer gaven. “Outsiders” mengt ballade met elektro en urbanpop. “You Feel Me (Utterly Amazing)” klonk als Carribean party/house music. Alle nummers samen vormden een gecoördineerd perfect geheel.
Khazali nam na zo’n vijftig minuten afscheid van een euforisch publiek. Seynaeve en Callebaut bleven even zonder zang doorgaan met drummer Gert Malfliet en toetsenist Jens Paeyeneers. We werden een momentje met heimwee gekatapulteerd naar de periode dat VRWRK nog Vuurwerk was en ze onheilspellende remixen maakten van Bon Iver tot Balthazar.
Nuja, de mannen zijn een andere weg ingeslagen en dit zonder zichzelf te verloochenen. Dit was een sterk knallend optreden …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.
‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.
Uit Portugal kregen we het debuutalbum van deze instrumentale band in ons handen. Begonnen in 2009 en voor het eerst opgetreden in 2011. In 2013 werd er een EP met twee songs opgenomen en nu vier jaar later is er hun debuut. Ze nemen dus hun tijd voor alles. Dat hoor je dan ook aan het resultaat. Het moet gezegd worden dat ‘Relics and Cycles’ goed klinkt en goede songs bevat.
Ze openen op “Downburst” vrij stevig maar het overgrote deel van hun songs zijn vrij rustig en eclectisch. Ik denk dan aan bv “Howling”, “Labirinto” en “Nostalgia” die allen traag opgebouwd worden, aan de hand van terugkerende patronen, bestaande uit gitaar, synths en/of piano. We vinden het ook terug bij de overige songs. Op “Nostalgia” breekt een overstuurde gitaar wel halfweg de song open. Alleen afsluiter “Poinsettia” klinkt zwaarder en gruiziger i, vergelijking met de rest van de tracks.
‘Relics and Cycles’ is een luisteralbum geworden met post-rock en metal dat vrij origineel opgebouwd wordt. Allemaal instrumentaal maar wel heel verhalend.
La Scaltra is een trio uit de Duitse regio Essen. Ze bestaan uit twee vrouwen ( Aeleth Kavern en Dae Widow) die beiden instaan voor de vocals (naast bass en synths) en een man (Jay Sharpe) die de gitaren ter harte neemt.
Ze brengen hier op hun debuut gothic en cold wave muziek. De teksten gaan over verloren liefdes, weemoed en troosteloosheid. Haal maar je zwarte puntschoenen uit en zet je haar alvast recht (zoals Robert Smith ook doet).
Er wordt sterk van start gegaan. Eerst krijgen we een korte intro waarin er wordt aangegeven dat er meer is op aarde dan hetgeen we kunnen waarnemen. Dit vloeit dan over in “Devils Playground”. De eerste echte song en het is meteen raak. Mooie opbouw en een onderkoelde sfeer dat naar cold wave neigt. Een sfeer dat over het gehele album hangt. We krijgen nog een aantal van deze pareltjes maar het songmateriaal is niet altijd even sterk. Ze werken graag met herhalingen in de teksten en dat heeft als positief gevolg dat sommige songs vrij snel blijven hangen. Soms werkt het ook contraproductief en ben je het sneller beu gehoord zoals op “A Remedy”. Sterke songs zijn dan “The Cat Lady” (mooie intro, gothic bass en melancholische gitaar), “Black Wedding” waarin ze een nieuw trouwthema voor gothic-liefhebbers neerzetten. Of “Holidays” dat over een onbeantwoorde liefde lijkt te gaan. “Gloria” bevat mooie vocals waarin hoog en ijle vocals door de dames en lage vocals door gastzanger Ashen (vocalist bij de black metal band Aschfahl) elkaar afwisselen.
‘Freakshow’ is een heel aardig debuut met nog wat kleine pijnpuntjes. Maar ze staan stevig in hun schoenen en laten ons genieten van hun onderkoelde vocals en soms monotone muziek. Monotoon (of minimal) maar wel boeiend genoeg om te blijven luisteren en her te beluisteren. De groei is er.
Daarnaast is alles mooi uitgewerkt: artwork, tekstboekje, imago…
Zoals alles dat van Solar Lodge komt mogen we wel zeggen. We zijn als liefhebber van donkere muziek dan ook blij met deze release.
Geregeld komt er uit de underground van de UK een straffe nieuwe band overgewaaid. Je moet er dikwijls goed naar gaan zoeken, want als het niet naar britpop, hip hop of R & B ruikt is het voor de Britse media niet interessant genoeg. Lower Slaughter is zo een band. Er werd vanuit hun thuisland weinig of geen poeha rond gemaakt, maar hun extreem smerige straight-forward rock brengt ons daarentegen serieus in beroering.
Als u er zich al iets wil bij voorstellen, het is Black Sabbath en Blue Cheer in een hardcore- en noise boot met een wilde punkbitch aan het roer. Dit is vuile punkrock met retro hardrock extracten. De gitaren zijn zwaar en smerig, de riffs scheuren dat het geen naam heeft, de songs hakken er genadeloos in en de agressieve strot van zangeres Sinead Young ontploft in uw gezicht. Met zo een geweldig vrouwmens achter de microfoon en een tempo dat al eens over de rooie durft te gaan, denken we algauw aan Perfect Pussy, White Lung of Cocaine Piss. De ronkende heavy gitaren gooien daar een forse scheut Melvins of Part Chimp bovenop. Kortom, Lower Slaughter is hot and dirty.
KT Tunstall was dinsdagavond na lange tijd nog eens te bewonderen … Hoewel het dinsdag was, ging de Schotse singer-songwriter voor het ultieme ‘Saturday night’ gevoel. Na de release van haar recentste album ‘Kin’ in september vorig jaar, geeft Kate er solo een lap op met haar entertainmenttalent en fantastisch Schots accent.
Tunstall vloog erin met “Another Place to Fall” en een nieuw nummer “It Took Me so Long to Get Here, But Here I Am”. Al snel blijkt dat KT Tunstall graag veel interactie heeft met haar publiek, wat het allemaal wel wat persoonlijker maakt. Het podium was gevuld met instrumenten, maar haar reguliere tourband maakte plaats voor bandlid ‘Pete Beat’, haar gepersonaliseerde beatmachine. Hierdoor kreeg “Other Side of the World” een nieuwe toets. “Funnyman”, een nummer over haar ‘zotte’ vriend Gordon werd begeleid door haar witte, akoestische gitaar. Vervolgens kwam “Difficulty”, een techno folk nummer waarvoor ze inspiratie opdeed in het bruisende Berlijn. “Hold on” werd afgewisseld met “Walk Like an Egyptian”. “Invisible Empire” was dan weer iets rustiger en lieflijk gezongen. Hiermee bewijst KT Tunstall opnieuw haar veelzijdigheid.
Later maakten we een ‘trip down memory lane’ naar 2004 met “Black Horse and the Cherry Tree”. Een leuke toets was de kazou die Kate eraan toevoegde, de nostalgie werd alleen maar groter. Het nummer werd afgesloten met “Seven Nation Army”. Eén ding is duidelijk, haar stembereik is nog altijd even krachtig. Bij “Crescent Moon” en “Through the Dark” maakten de gitaren plaats voor de piano. “Maybe It’s a Good Thing” vonden we een catchy nummer. Haar vele verhalen en anekdotes bleven de overgangen tussen de nummers vullen. Ook met “Heal Over” en “Love Is an Ocean” toonde Tunstall haar gigantisch talent.
“Stoppin’ the Love” was de swingende afsluiter van de set. Wij waren onder de indruk van de skills op de saxofoon, vooral omdat ze speelde zonder sax, en enkel en alleen met haar mond. Als bisnummer mochten we genieten van een cover van ‘Erasure’, “A Little Respect” waarbij The Pictisch Trail Kate kwam vergezellen op het podium. Die zagen we trouwens ook nog even bij het voorprogramma. Hou die gasten maar in de gaten. ‘Save the best for last’, klonk het bij de zangeres. En het was potverdikke nog waar ook.
Met “Suddenly I See” stuurde KT Tunstall deze avond het publiek met een hese stem en een blij gevoel de deur uit. ‘This time I’ll come back more early’. Wij hopen alvast dat ze haar belofte waarmaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kt-tunstall-24-10-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Amerikaanse rock-’n-roll-legende Fats Domino is op 89-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn dochter aan TMZ.com gemeld. De pianist en zanger overleed in New Orleans, omringd door zijn vrienden en familie.
Fats Domino, geboren als Antoine Dominique Domino, was in de jaren vijftig en zestig ongekend populair, niet alleen in de Verenigde Staten. Zijn carrière was hij in 1949 begonnen. Een van zijn vroege albums heette ‘The Fat Man’, wat voor altijd zijn bijnaam zou blijven. In de jaren die volgden verkocht hij miljoenen platen. Hij had wereldwijde hits met onder meer de nummers ‘Ain’t That a Shame’, ‘Whole Lotta Loving’ en zijn grootste succes: ‘Blueberry Hill’.
Zijn zangsuccessen bezorgden hem ook filmrollen. Zo was hij onder meer te zien in ‘Shake, Rattle & Rock!’ en ‘The Girl Can’t Help It’.
Hij heeft meer dan 65 miljoen albums verkocht en kreeg in 1987 een Grammy voor zijn hele carrière. In 1986 belandde hij in de prestigieuze Rock & Roll Hall of Fame. (Bron: HLN)
The Breeders - The Breeders zijn wie ze 20 jaar geleden waren …
The Breeders en Pins
Trix
Antwerpen
2017-10-23
Didier Becu
De moeders en de dochters, de toekomst en het verleden, wat is en nog komen moet… Het waren maar een paar stellingen die door ons hoofd flitsten toen we maandagavond de Trix verlieten. Ons moet je niet met de vinger wijzen, dat is nu eenmaal logisch als je nieuw punkpopgeweld plaatst naast een act die teert op (subliem) sentiment.
Vijf vrouwen die iets te vertellen hebben en perfect hebben begrepen waar rock’n’roll voor staat. Het is dan ook geen wonder dat dit vijftal uit Manchester is aangesproken door Girls GO Boom voor een optreden in Nederland. Je hoort er wat de sixtiessound van The Shangri-La’s in, en zelfs wat Joy Division, maar het blijft okselfris. Soms zijn woorden overbodig en is het een kwestie van klikken. Pins bewees dat je met de juiste attitude, en vooral met de juiste songs, een publiek met gemak kan inpalmen. Girl power en van hetzelfde kaliber van The Julie Ruin en Sleater-Kinney. Geloof ons, zo’n woorden krijg je van ons niet zo maar cadeau! Liefde op het eerste gezicht en gehoor.
Pins, of hoe de eenvoud van pure rock’n’roll nog kan werken. Dat bewees het vijftal uit Manchester in Antwerpen met bravoure, en dat was niet simpel voor een publiek dat in de eerste plaats naar de Trix was afgezakt om een icoon uit de jaren 90 te begroeten.
The Breeders zouden het wat ons betreft heel moeilijk hebben, ook al blijft Kim Deal over één van de heerlijkste stemmen uit de jaren 90 beschikken. De Amerikaanse uit Ohio weet ook dat heel wat Pixies-fans de band na haar vertrek als onvolwaardig hebben beschouwd, waaronder wij. Eerlijk is eerlijk, The Breeders (als hobbybandje sinds 1987 met zusje Kelley opgericht!) klonk eigenlijk altijd als Pixies 2.0. Een band die er nooit is in geslaagd om een fantastische plaat te maken, wel hebben ze massa’s fijne songs geschreven!
Ondanks slechte platen is Frank Black populairder dan ooit met zijn Pixies. “Wat hem lukt, moet ook voor mij kunnen” moet Kim Deal hebben gedacht en dus blies ze The Breeders nieuw leven in. Er volgde een leuke nieuwe single (niet meer dan dat) “Wait In The Car”, maar voor de rest mogen de vier zeggen dat ze vandaag een jukebox zijn. Eentje die gelukkig nog wat rammelt, wat dan ook de charme van dit viertal is.
Kim die er beter dan ooit uitzag, begon meteen met “No Aloha” aan een marathon van liedjes die dit publiek in de jaren 90 graag heeft gezongen. Technisch verre van perfect, maar soms klinkt slecht gewoon goed, en dat is het geval met The Breeders.
Ook zusje Kelley blaakte van geluk. Niemand die zich ook maar een noot van The Kelley Deal 6000 herinnert, maar naast haar tweelingzusje blijft ze stralen. Drummer Jim Macpherson doet wat hij moet doen, en wie een glimlach kan toveren op het gelaat van bassiste Josephine Wiggs is tot veel in staat.
Kim is er zich maar al te goed van bewust dat ze het van haar gloriejaren moet hebben (welk 90’s-icoon weet dat trouwens niet?) en koos voor een gevarieerde set waarin zelfs een paar nummers van The Amps zaten, en een cover van de Pixies. Nou ja cover, stel je “Gigantic” maar eens voor zonder Kim!
Tot crowdsurfen of een moshpit kwam het niet. Hoeft ook niet, daar zorgt Francis en zijn rondtrekkend circus wel voor. The Breeders toonden gisteren waar Amerikaanse lo-fi garagerock uit de 90s voor stond.
Het concert had na “Night Of Joy” wel een tweede adem nodig, maar hernam zich met een briljant uitgevoerde “Fortunately Gone”, het nog altijd indrukwekkende “Glorious”, het wij kennen ook nog de Beatles-moment “Happiness Is A Warm Gun”, publiekstrekker “Cannonball” en het ontroerende “Do You Love Me Now”.
The Breeders waren in de Trix wie ze 20 jaar geleden waren. Niet beter dan je weet wel wie, maar wel een flink stuk boven de middenmoot. Dat alleen al is een verdienste, ook al gingen we naar huis met de gedachte dat de toekomst van de female punkpop zich in Manchester bevindt.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!
St. Vincent
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-23
Jens Vercammen
Gisteren was allesbehalve een ‘ordinary day’, geen ‘take out the trash, masturbate’: St. Vincent, née Annie Clark, trad op in de AB Box. Vraag je aan je collega’s op het werk wie St. Vincent is dan krijg je steevast het antwoord: ‘St. Vincent? Dat ken ik niet.’ Maar als je dan moet uitleggen wat voor een muziek ze nu juist maakt, besef je snel dat het haast onmogelijk is om een treffende beschrijving te geven in een paar woorden. Van haar debuutalbum ‘Marry Me’ tot haar recent verschenen ‘MASSEDUCTION’ heeft ze namelijk een grandioze metamorfose doorgemaakt, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak. Op de cover van haar debuut staat een schijnbaar verlegen zelfportret terwijl op die van laatstgenoemde de derrière van een voorovergebogen vrouw (niet Clark zelf, ontdekten we tijdens de show!) in roze leggings, rode stiletto’s en een gympak met luipaardmotief prijkt.
Met enige nieuwsgierigheid en een gezonde dosis enthousiasme betrad ik vervolgens de gerenommeerde concerttempel, alwaar teleurgestelde fotografen onbewust hun best deden om me van gedachten te doen veranderen. ‘Wij mogen pas om 21u40 binnen. Dat is een nachtmerrie!’ Net daarna zou het tweede deel van het concert beginnen. Twee delen… Wauw, verrassend? Twee keer neen. Ten eerste hadden we uiteraard op voorhand ons huiswerk gemaakt en daarenboven meldde een andere fotograaf dat ze simpelweg ‘een ander pakje aantrekt’. Daarop volgde een lichtjes ironische opmerking van een andere: ‘ze heeft nochtans een serieuze garderobe bij’, verwijzend naar de twee grote reisbussen geparkeerd tegenover het AB Café. Op zich valt dat best mee, ware het niet dat Clark ditmaal solo op tour was. Tijdens haar passage bij de onvermijdelijke Jools Holland werd ze nochtans ondersteund door een in een rood masker gehulde pianist.
Wat had ze dan wel mee naar Brussel gebracht? Een hele resem zelfontworpen gitaren in diverse kleuren, een groot scherm voor kunstzinnige visuals, haar uitstekende songmateriaal en, zoals voorspeld door de fotograaf, twee verschillende, weinig verhullende outfits. Tijdens deel één was het kleurenthema knalroos: knielaarzen onder een corselet gepaard met elegante ornamenten om de bovenarm. Bij deel twee zwaaide zilver de plak en droeg ze een zeer korte jurk, botjes en turkooizen bovenarmbandjes. Ze werd bovendien steeds bijgestaan door haar ninjaroadies, net als The Hives tijdens één van hun tours enkele jaren geleden. Op die manier bleef de show aan een rotvaart verder razen (22 songs op 1u30!). Om maar te zeggen: hoewel Clark geen band rond zich had verzameld, deed ze wel alle mogelijke moeite in de wereld om de toeschouwers bij de les te houden.
Daarvoor gebruikte ze ook het doek. Bij openingsnummer “Marry Me” kwam Clark tevoorschijn aan de linkerzijde van het podium waar het doek slechts luttele meters was geopend. Ondanks dat ik aan de rechterkant van de zaal had postgevat, kon ik gelukkig alsnog de prachtige verschijning van St. Vincent waarnemen, in tegenstelling tot enkele kleinere concertgangers.
Gaandeweg openbaarde het podium zich, evenals Clark zelf, terwijl ze zich een weg baande door haar eigen discografie. Na het magistrale “Now, Now” kreeg het publiek materiaal van ‘Actor’ en ‘Strange Mercy’ voor de kiezen. Tijdens het titelnummer van laatstgenoemde kronkelde Clark over het podium alvorens ze een eerste uppercut uitdeelde ter afsluiting van deel één. Een krachtig drieluik bestaande uit “Digital Witness”, “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” (dat ‘faster’ moest en zo zelfs Bonzai-achtige allures kreeg) was geheel in danssaus gedrenkt. Clark imponeerde tevens op vocaal vlak, al werden we vooral van onze sokken geblazen door de noisy gitaaruitbarstingen, zoals op het einde van “Birth In Reverse”. Pfoe, héérlijk! En deel twee moest nog komen…
Deel twee was een integrale performance van haar nieuwe plaat. Daarin lag de focus nog meer op Clark zelf en de persoonlijke aard van de plaat, mogelijk de reden waarom ze de hele avond voor haar rekening nam. In het trage openingsnummer “Hang On Me” bezong ze hoe het standaard levensverloop niet aan haar besteed is, terwijl ze in “Masseduction” de magnifieke oneliner ‘I can’t turn off what turns me on’ debiteerde. Het gevoel van onmacht ten opzichte van de eigen lusten wordt in dat nummer subtiel omgevormd tot een eigen keuze: ‘I don’t turn off what turns me on’. Tijdens “Sugarboy” weerklinkt dan weer ‘I am alone like you’ en de bevreemdende visuals – met Clark in de hoofdrol – maken slechts één keer plaats voor tekst, tijdens het fragiele “Happy Birthday, Johnny”: ‘Of course I blame me’ verschijnt er. Single “Los Ageless”, het stuiterende “Pills” en het funky “Savior” zorgden er overigens voor dat ook onze dansbenen hun werk hadden tijdens deel twee.
Afgezien van alle persoonlijke, deprimerende lyrics in dat deel, prijsde Clark zich gelukkig om in Brussel te zijn, rekening houdend met ‘all the fucked up shit that’s going in the world right now’. De obligate oproep tot eenheid ontbrak ook hier niet: ‘Are we one, Brussels?’ De respons van het publiek was niet min en kreeg daar veel energie voor terug.
Zoals ze in een interview met Pitchfork zei: ‘When I’m on stage, I often feel the audience and I are on a level playing field, daring each other to go harder.’ Wanneer er voor één keer een kleine stilte viel bij beide partijen, schreeuwde een uitzinnige fan het niet bijster creatieve ‘I love you, Annie’.
Toch voelde je de oprechtheid en Clark voelde die ongetwijfeld ook. Ik was met andere woorden niet de enige ‘motherfucker in the city’ die jou gisteren kon uitstaan, mevr. Clark. Op het einde vroeg ik me wel af of het met band niet nóg beter zou geweest zijn? We zullen het nooit weten.
Met deze op voorhand zorgvuldig verzorgde en uitgekiende performance had ze op z’n minst zilver - én roos - in handen.
Setlist
DEEL ÉÉN: Marry Me - Now, Now - The Strangers - Actor Out of Work – Cruel – Cheerleader - Strange Mercy - Digital Witness – Rattlesnake - Birth in Reverse
DEEL TWEE: Hang on Me – Pills – Masseduction – Sugarboy - Los Ageless - Happy Birthday, Johnny – Savior - New York - Fear the Future - Young Lover - Dancing With a Ghost - Slow Disco - Smoking Section
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/st.-vincent-23-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Godspeed You! Black Emperor - Post-apocalyptische draaikolk
Godspeed You! Black Emperor
La Condition Publique
Roubaix
2017-10-22
Sam De Rijcke
Gemakshalve wordt deze unieke Canadese band altijd in het hokje van de post-rock ondergebracht, maar Godspeed You! Black Emperor is zo veel meer dan dat.
Hoezeer we ook mogen houden van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Sigur Ros en Sleepmakeswaves, het is enkel bij GYBE dat we steeds het gevoel hebben dat er iets meer aan het gebeuren is, dat er ergens een transcendent universum wordt bereikt. GY!BE onderscheidt zich met een imponerende sound en een stel lange verslavende tracks die het publiek keer op keer weten mee te zuigen in een unieke totaalbeleving die meermaals naar een Swans-achtige apocalyps overhelt.
Meer dan bij eender welke andere band is bij GY!BA het geheel veel meer dan de som der delen. Hier spreekt duidelijk de totaalervaring van de vaak grillige maar evenzeer hartstochtelijke muziek. De groepsleden houden er op het podium een eerder stoïcijnse houding op na, het zijn hoegenaamd geen rocksterren, eerder anonieme vertegenwoordigers van een grauwe en onheilspellende wereld met verborgen droomplekjes. Het is de combinatie van die meeslepende verzengde sound en de vaak apocalyptische zwart-wit beelden op de achtergrond die het hem doet. De beelden tonen niet bepaald een zomers wandelingetje in het park, hier primeert een grijze en kille wereld van onweerswolken, karakterloze gebouwen, desolate treinsporen en besneeuwde kerkhoven. Alles in groezelig zwart-wit, het maakt de bijpassende soundtrack van GY!BA er alleen maar indrukwekkender op.
Bij GYBE spreken we niet zozeer van songs, eerder van composities waarin onheil, finesse, onderhuidse spanning, trance en extase in mekaar overlopen. De nieuwe plaat ‘Luciferian Towers’, die alweer een prachtig staaltje is van die donkere en prachtige totaalsound van GY!BE, komt vanavond integraal aan de beurt, zij het vaak in getransformeerde en opengescheurde toestand.
In de live uitvoering spreekt het nieuwe werk immers nog veel meer tot de verbeelding. De epische muziekstukken “Bosses Hang” en “Anthem For No State” stijgen boven zichzelf uit, ze barsten helemaal open, kruipen nog dieper onder de huid en monden uit in een alles opzuigende en kolkende climax. “Fam/Famine” en “Undoing a Luciferian Towers” worden verbouwd tot nietsontziende improvisaties die met behulp van de saxofoniste Mette Rasmussen (de support act van deze avond) naar de grenzen van de noise worden geloodst, en er over.
Godspeed You! Black Emperor eindigt met een fabelachtig werkstuk uit hun debuutplaat van nu al bijna 20 jaar geleden. Een adembenemend, zinderend en ons de strot dichtknijpend “The Sad Mafioso” wordt met beelden van chaos en rellen ‘opgefleurd’ en barst uit in een bloedende poel van noise en feedback. Een wonderlijk slot van ruim meer dan een kwartier waarin band en publiek naar extatische hoogtepunten reiken.
Tot slot weten we u terloops even te melden dat La Condition Publique, een gerestaureerde oude textielfabriek, het ideale decor is voor de mystieke en buitenzinnige sound van GY!BE.
Organisatie: Aéronef, Lille
Ol’ Savannah – Muzikale pracht uit Montréal
Ol’ Savannah
Cowboy Up
Waardamme
2017-10-21
Ollie Nollet
Soms vraag ik me af waar ze al die groepen blijven halen. Nooit iets van gehoord en plots staan ze daar voor je neus op het podium. In het geval van Ol’ Savannah (Montreal) is die stilte wel te verklaren. Dit was hun eerste Europese tour en wat opnames betreft beperkt de groep zich tot cd’tjes in eigen beheer. Het enige minpuntje aan dit optreden was dan ook het feit dan ik zonder een stuk tastbaar vinyl naar huis moest.
Ol’ Savannah bleek in Waardamme uit vier mannen met baarden, allen met de pet diep over de oren getrokken, te bestaan (de vijfde en beslist niet onbelangrijkste man, Bartleby J. Budde, waren ze ergens onderweg kwijtgespeeld). Spilfiguren waren leadzanger Speedy Johnson op gitaar, banjo en mondharmonica en Kevin Labchuk (met een karakterkop die Stefan Vanfleteren ongetwijfeld zou laten kwijlen) op harmonium en accordeon. Samen met een bassist en een drummer serveerden ze ons een reeks fijn uitgewerkte songs waarvoor ze inspiratie vonden in de rijke Amerikaanse folkgeschiedenis.
Op cd durven ze het ook al eens in de blues gaan zoeken, hier gebeurde dat slechts een verdwaalde keer (wat niet meteen een hoogtepunt opleverde). Ol’ Savannah wordt wel eens vergeleken met Tom Waits, vooral dankzij de, in whiskey gedrenkte, stem van Speedy Johnson. Maar ook de muzikaal spookachtige sfeertjes die ze creëerden riepen herinneringen aan “Raindogs” op.
Naast die instrumentale pracht eiste ook het vocale een hoofdrol op. Bezijden Speedy Johnson beschikten ook de bassist en accordeonist over een paar degelijke stembanden wat resulteerde in mooie harmonieën en zelfs een stukje onvervalste a capella. Tussen al dat knap zelfgepende werk was er toch nog plaats voor enkele raak gekozen covers : de traditional “Coo coo” en de, in het Frans gezongen, cajunsong “Valse de Balfa”, oorspronkelijk van The Balfa Brothers. De band had duidelijk iets met Louisiana want er volgden nog twee songs geïnspireerd door die zuidelijke staat terwijl ze hun naam dan weer vonden in Georgia.
Toen ze hun laatste nummer, “Passenger, pass on by”, aankondigden suggereerde iemand uit het publiek “The passenger” van Iggy Pop waarop Kevin Labchuk repliceerde : ‘'”Iggy Pop is awesome, Iggy Pop is God!”. Van slechte smaak kon je hem ook al niet verdenken.
Ol’ Savannah, alweer een schoon concertje in de Cowboy Up.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Equal Idiots – This is my generation, baby
Equal Idiots
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-21
Hilde Snauwaert
Kleurrijk, levendig, brutaal. Lak aan regels, zweterig en controle over je eigen toekomst. De jaren zestig in een notendop, gezien door de ogen van de iconische acteur Michael Caine in de nieuwe documentaire ‘My generation’. Een weelderige overdaad aan jeugdig enthousiasme, prachtige beelden (The Beatles in de Cavern Club en The Stones aan het wandelen op het platteland) en superieure muziek.
De seksuele revolutie, de piratenzenders en de oversteek van de Engelse bands naar de VS om daar het vuur aan te wakkeren worden in multicolor getoond. En net die bands stonden aan de wieg van de vuile garage punk van Equal Idiots in de AB Club. En bovenstaande eigenschappen uit de eerste zin van deze recensie zijn helemaal van toepassing op hen.
Terwijl de documentaire in een bijna lege cinemazaal tijdens het Gents Filmfestival werd vertoond, is het aanschuiven in de uitverkochte AB Club. Tijdens de drukke en bliksemsnelle soundcheck van het duo uit Hoogstraten krijgen we een glas pina colada in de handen geduwd. Even meewiegen met “Escape (The pina colada song)” van Rupert Holmes – een signature song van de band – en dan direct verslikken in de cocktail bij de eerste mokerslag van Equal Idiots, dat is de start van het optreden.
Wat volgt is een dikke drie kwartier onversneden spelplezier en een set van twaalf ongepolijste ruwe bolsters. “Hippie man”, “Salmon pink”, “Ca plane pour moi” tot de afsluiter “Put my head in the ground”, alles dendert door, terwijl zanger-gitarist Thibault Christiaensen met het haar zwiept en blaft. De moshpit is er van de start, het stagediven komt op dreef vanaf de tweede helft. Enkel bij “Toothpaste Jackie” gaat het een luttele minuut iets rustiger, iets waar de zanger ons op voorhand voor waarschuwt.
Omdat de sfeer goed zit, volgens de zanger, neemt voorprogramma The High Hi bij “Butter (Up Down)” het roer en de gitaar over. De zanger heeft nood aan een pint. En kruipt hij over het publiek richting toog en laat zich liggend zijn bier smaken.
Wat een bommetje van een optreden, doe de nieuwe muziekgeneratie een plezier en ga deze twee gasten alstublieft heel snel zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Kreun, Kortrijk op 20 oktober 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/equal-idiots-20-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bazart heeft er twee fantastische jaren op zitten. Succes met verscheidene singles, live indrukwekkend, op Werchter en nu het Sportpaleis vullen. Ze waren er zelf van onder de indruk …
Toen zanger Mathieu Terryn opkwam en “goedenavond Sportpaleis” riep, samen met de nodige confetti, was het grotendeels jeugdig publiek meteen wild. De toon was gezet. Het podium liep met een lange catwalk tot bijna halverwege de zaal. Op de achtergrond mooie visuals en dito belichting. Heel mooi uitgewerkt. Bij elke move van Mathieu was er respons vanuit het publiek. Hij gebruikte het ganse podium en de catwalk. De band stond wat achteraan in de schaduw. De backings van gitarist Simon Nuytten waren echt steengoed.
Op “Zienderogen” liet Mathieu iedereen op en neer wuiven met zijn handen. Het gaf een magnifiek zicht om naar te kijken. Na bijna een uurtje was het tijd voor een rustpunt. Vooraan namen Mathieu, Simon en toetsenist Oliver Simons plaats voor een intiem (nou ja in een vol Sportpaleis) momentje. We kregen een uitgeklede versie van o.a. “Noodweer” en “Goud”. Vooral die laatste halfweg de set steken en in deze setting was durven.
Daarna werd alles terug op volle gang getrokken. “Sterrenstof” van De Jeugd van Tegenwoordig passeerde de revue maar was niet meteen onvergetelijk te noemen. Verder passeerden al hun bekende songs: “Echo”, “Kloon”, “Lux”…
Uiteraard wilde het publiek nog een bisronde. Dat bevatte o.a. een uitstekend nieuw nummer. Volgend jaar verschijnt er een nieuw album en komen ze terug naar Antwerpen aldus Mathieu Terryn. Als apotheose kwam “Goud” nog eens in vol ornaat terug. Mathieu klom van het podium en liep het publiek in. Uiteindelijk liep hij tot in het midden van de zaal waar hij iedereen aanspoorde zich klein te maken en daarna omhoog te springen. Daarop ging het dak bijna van de zaal. De gouden glinsters dwarrelden overal in het rond.
Bazart was in eerste instantie een hype. Maar hier bewijzen ze toch meer dan een hype te zijn. Ook muzikaal zat alles goed in elkaar. De lichtshow was heel mooi. De opbouw van de set was doordacht. Kortom topentertainment voor jong en oud.
Organisatie: Live Nation
Mogwai – Magnifieke sfeerschepping en klanktapijt
Mogwai
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-20
Johan Meurisse
Al meer dan twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en het bordje ‘uitverkocht’ kon prijken.
Ze zijn beduidend hier populairder dan in le Nord de la France , waar ze een paar dagen eerder waren; het was stimuleren om een complete Aéronef te hebben . Vernoemenswaardig is dat ze bij elk optreden sleutelen aan de setlist . Een handvol nummers als houvast en de rest pikken ze op van hun al rijkelijk gevulde carrière . Ook voor wie een ticket had voor de twee dagen , was het likkebaarden; men kon op die manier rekenen op een sterke (back) catalogue van het kwintet . Een goed anderhalf uur lang genoten we van de quasi-instrumentale sound , die kon huiveren en kippenvel bezorgen .
Sinds 2015 is vast lid Cummings er niet meer bij . Een jonge gast heeft de band vervoegd en speelt gretig , cool . En verve slaagt hij in z’n opdracht . Ook de vaste drummer is er voor enkele optredens niet bij , ook hij wordt op overtuigende wijze vervangen door een drumster . Mogwai heeft een nieuwe plaat uit ‘Every country’s sun’ , terug met hun oude producer Dave Fridmann (van Mercury Rev gekend ) , die ook al instond voor twee succesalbums ‘Come on die young’ en ‘Rock action’ . In de (lang) uitgesponnen , minutieus opgebouwde composities worden intense pracht en kracht samengebracht . Ruimte is er voor vocoder zang en zang van de kleine Stuart Braithwaite .
De explosies zijn met de jaren gedimd , de keys , synths winnen het , maar de aanhoudende (on)draaglijke spanning en sfeer die ze creëren , blijft steeds iets unieks binnen het genre . Natuurlijk komt het nieuwe album in de spotlights en de nummers staan er, naast enkele gevestigde .
Mogwai is reikende hand naar de soundscapes van Sigur Ros , Godspeed , en de psychedelica van Flaming Lips en Mercury Rev .
Intense spanning en extravertie , ze zijn met elkaar verweven . Al meteen worden we er in ondergedompeld met nieuwtjes “20 size”, “Party in the dark” , “Take me somewhere nice” , “Coolverine” en het gekende “I’m jim morrison , i’m dead”.
Een intrigerende dromerige , filmische, zwevende aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen . Je wordt als een pluimpje (vederlicht) meegevoerd naar ongekende oorden.
De fluister- vocodervocals doen hun werk op het uiterst beheerste, gevoelige “Hunted by a freak”. Ook de titelsong van de nieuwe plaat geeft diezelfde emotionaliteit en zeggingskracht. Het tempo werd forser op “Don’t believe the FIFE”, “Remurdered” en afsluiter “Old poisons”, die een schitterende, sterke finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas. Postrock overstijgend!
Het warme onthaal deed deugd en met het sfeervolle “2 rights made 1 wrong” en het gejaagde , nerveuze , exploderende , apocalyptisch neigende “We’re no here” kwam een eind aan de set.
Mogwai staat na al die jaren nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. De wisselende stemmingen aan de postrock is en blijft iets ‘Mogwai unieks’ overstijgend …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de AB set op 21 oktober 2017
Mogwai
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Sacred Paws (voorprogramma)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Mammút - typisch IJslands eigenzinnig
Mammút
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-10-19
Nick Nyffels
Simon Raymonde van Cocteau Twins runt het Engelse Indie-label Bella Union. Een van de nieuwste artiesten op dit label is het IJslandse Mammút. Die schakelden dit jaar met hun vierde plaat ‘Kinder Versions’ over van het IJslands naar het Engels en hopen zo op een doorbraak in Europa en Amerika. Mammút is al een tijdje bezig, de band werd opgericht in 2004 toen de leden zestien jaar waren en won ondertussen verschillende IJslandse muziekprijzen. De spilfiguur is de zangeres Katrina Mogensen, de band heeft verder een gitariste, een bassiste, een tweede gitarist en een drummer die zo weggelopen lijken uit een biker-café en ze hebben typische vikingnamen zoals Baldursdóttir, Jakobsson en Pétursson.
Mammút speelde een vol uur, met zowel oude nummers in het IJslands als de nieuwe Engelstalige nummers. De band klinkt bijzonder stevig: potige indie-gitaarrock met wat post-punk en post-rockinvloeden zonder dat die genres gaan overheersen. De glansrol is weggelegd voor zangeres Kat Mogensen, die stevig uithaalt en daarbij onvermijdelijk de vergelijking oproept met Björk. We weten niet of het gewoon de IJslandse taal is, maar in ieder geval was de frasering van de Engelse zanglijnen van Mogensen wel heel erg gelijkend met die van Björk, wat natuurlijk geen minpunt is. Er is trouwens een verband met Björk: de vader van Mogensen speelde nog bij Kükl, de eerste band van Björk, die het in de new wave en postpunk gingen gaan zoeken. Een leuk weetje voor de popkwissers onder ons dus, of misschien ook het logische gevolg dat op een eiland van 300,000 inwoners iedereen die met muziek bezig is, mekaar wel tegen het lijf loopt.
Zoals gewoonlijk was de belichting in de Rotonde behoorlijk duister, en dit paste bijzonder goed bij de muziek, en de podiumact van Mogensen, die molenwiekend als een hogepriesteres het podium afstruinde. Het moest niet altijd zwaar en donker zijn, want de band bracht ook een cover van Cher, “Believe”, ook al stond de Mammùt-versie mijlenver van de gay-disco van het origineel. Wij vielen vooral voor de nummers die in het Ijslands gezongen werden, vanwege de klankkleur van die taal.
Of Mammùt echt zal doorbreken, daar hebben we onze twijfels bij, maar in ieder geval zijn ze typisch IJslands eigenzinnig.
Organisatie: Botanique, Brussel
Loyle Carner – Charmeert en Omarmt z’n publiek
Loyle Carner en Blackwave.,
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-19
Johan Meurisse
Rijzende ster binnen de Britse hiphopscene is Loyle Carner . Hij bracht met de eindejaarwisseling z’n debuut ‘Yesterday’s gone’ uit. In een soort DIY stijl krijgen we in een klein uurtje uiterst genietbare muziek. Zeker als we het decor erbij halen in de goedgevulde AB Box. Het podium was omgetoverd tot een knusse, gezellige huiskamer , met fauteuil, tv, tafeltje, schemerlampjes, spotlights en een bibliotheek DJ booth van maatje Rebel Kleff.
Zijn muziek fungeert als uitlaatklep , zonder opgedrongen boodschappen. Hij laat horen hoe belangrijk de familie is en welke rol z’n moeder inneemt in zijn leven. Tussen sommige nummers in horen we haar woorden … Ook de dagdagelijkse zaken die op hem afkomen, inspireren. Hij is nu al zo’n 7tal maand op tour. Hij is een hiphop poëet , die refereert aan 90s veteranen Guru, Bobby Sichran en die verder een Ghostpoet, Mos Def, Jay Z en Dirty Ol Bastard ophoest .
In de sound zit natuurlijk soul , r&b verweven , maar de jazzy loops linken naar een Gangstarr en Digable Planets . Hij combineert het met de huidige airplay op de grime van o.m Stormzy en Dizzee Rascal . De brug is gemaakt naar de jongere generatie, talrijk aanwezig vanavond.
Carner kon rekenen op een erg warm onthaal. In de opeenvolging van de zalvende rapzang slaagden er sommige moeiteloos in de refreinen mee te zingen . Eén van de fans werd er zelfs op het podium voor bedankt. Hij is onder de indruk, “it’s amazing to be here” , de thx vliegen om de oren. Ontwapenend draagt hij z’n publiek een warm hart toe. Hij vlijt zich neer in z’n fauteuil , genietend van de respons . Samen met z’n DJ kompaan krijgt het materiaal en z’n muzikale schetsen een minimale omlijsting. Ze hebben een verslavende werking , krijgen forsere beats en prikkelen de dansspieren . Hij pleit voor samenhorigheid, een ‘Europe unite’ en ‘Fxx de Brexit’ .
De ervaringen worden a capella verteld , verhaald of gerapt, -gezongen in een freestyle wheeling of hiphop . “Mean it in the morning” , “+44”, “The islev of arran”, “Ain’t nothing changed” , “Tierney terrace”, “Florence” en “No worries” zijn pareltjes. “NO Cd” , de doorbraak, werd mooi gehouden op het einde .
Doorsnee hiphopartiesten verliezen zich soms om het publiek op te zwepen in hitsende woorden en bewegingen . Hij niet, hij omarmt en charmeert. Een prachtig zicht met al die opgeheven handen en hiphopmoves . Loyle Carner werd op handen gedragen . Meteen raak voor vijfsterren zoals deze fonkelden op de muur van AB.
Terecht werd Blackwave. geprogrammeerd als support van Carner; ze weten als kwintet een 90s Stuffed Babies On Wheels en Soapstone gevoel op te borrelen . De twee MC’s dwepen met hun publiek , de muzikanten spelen en jammen chilly grooves , downtempo funk en jazzy tunes . Blackwave. gaat een mooie toekomst tegemoet …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gary Numan – Groots en Vernieuwend door gewoon zichzelf te zijn
Gary Numan
Depot
Leuven
2017-10-19
Didier Becu
Nostalgie verkoopt, al is het maar de gedachte aan wat vroeger kon en wat tegenwoordig niet, ook al moet je daar niet te veel van geloven.
Het optreden van Gary Numan was dan ook al weken lang hopeloos uitverkocht. Het publiek van Het Depot bestond vooral uit oudere muziekfans die waarschijnlijk voor de spiegel hun best doen om de opkomende grijze lokken alsnog te kunnen verbergen. Gelukkig voor ons (niet die grijze lokken), hebben we bij de passage van het new wave-icoon geen enkele keer het woord gedateerd gepreveld.
Integendeel, ook al is zijn muziek zoiets als cultureel erfgoed geworden, bleek gisteren in Leuven hoe verfrissend zijn stijl nog wel is.
Wel prevelden we de woorden ‘volslagen irrelevant’ toen daar Jayce Lewis op de scène stond. Een popster uit Wales die ooit in één adem met de Backstreet Boys werd genoemd, maar sinds hij de steun van Numan zelve kreeg, tegenwoordig denkt dat hij de nieuwe Trent Reznor is. Je mag Nine Inch Nails best kopiëren, doe het op zijn minst wel goed. Dit maar om te zeggen dat slechte songs slechte songs blijven, ook al probeer je er cool uit te zien. Al geeuwend (en dat vond wellicht ook het overgrote deel van Het Depot) werd het uitkijken naar de neerdaling van het opperhoofd van de ‘Numan-oids’.
De meningen over zijn nieuwste ‘Savage, Songs From A Broken World’ zijn verdeeld. Zijn opus die handelt over de opwarming van de aarde is voor de ene fan één van zijn beste van de afgelopen jaren, anderen vinden dan weer dat ‘Splinter (From A Broken Mind)’ een betere opvolger verdiende. Smaken weet je wel… Feit is wel dat de nieuwe plaat van Numan er één is die je moet absorberen, één luisterbeurt volstaat niet. Een luisterbeurt volstaat nooit bij goede platen…
Numan kwam op het podium zoals hij er ook op de hoes van zijn nieuwe uitziet: in een zandbruin plunje, bijna lijkend op Mad Max-strijder. “Ghost Nation” was de eerste song. Meteen een teken dat alles goed zat, en het was heerlijk om te zien dat deze 59-jarige niet de zoveelste ‘has been’ was. Numan heeft nog iets te vertellen, maakt anno 2017 nog platen en brengt die ook op een podium. Iets waar heel wat andere 80’s-sterren iets van kunnen opsteken…
Niet teren op het verleden, je mag er wel van houden zoals “Metal” die als tweede song volgde. Gezichten straalden, al was het maar het idee dat ze hiermee wisten dat het geen set zou worden die volledig uit het nieuwe album zou komen.
De helft van de nieuwe plaat werd gespeeld inclusief indrukwekkende visuals en een onweerstaanbaar charisma. Net zoals op de cd mocht ook zijn 11-jarige dochter Persia wat komen meezingen op “My Name Is Ruin”, de sterkste song onder de nieuwe nummers.
Numan, vriendelijk, maar ijskoud als een ‘Numan-oid’ dient te zijn, was prachtig om naar te kijken. De vlees geworden robot die sinds hij in 1978 Tubeway Army oprichtte een immens leger van fans achter zich kreeg, verveelde geen minuut.
Het is en blijft moeilijk om te kiezen uit de indrukwekkende catalogus. Zelf hadden we liever pakweg “Berserker” gehoord dan de meebruller “Are Friends Electric?”, maar zo’n opmerking zal Het Depot worst wezen, want het dak ging er af tijdens de “woo-how-wows”. Of wat dacht je?
Onze persoonlijke hoogtepunten waren “My Name Is Ruin”, “When The World Comes Apart”, “Down In The Park” en het moment waarop de hele Leuvense zaal een krop in de keel kreeg: “A Prayer For The Unborn”.
Gary Numan was groots in Leuven. Een bewijs dat je nog vernieuwend kan zijn door gewoon jezelf te zijn…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gary-numan-19-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jayce-lewis-19-10-2017/
Organisatie: Depot, Leuven
Daan - Professioneel en rustig opgebouwde set
Daan
Kreun
Kortrijk
2017-10-18
Wim Guillemyn
Daan toert door Vlaanderen n.a.v. zijn nieuwste album ‘Nada’. Een album ontstaan tijdens een trip door Spanje. Dat kan je eraan merken. Het is een organisch en eerlijk album geworden. De optredens hebben een nieuwe dynamiek en er is een groot groepsgevoel volgens de bandleden. Benieuwd wat dat precies inhoudt.
De zaal zat vol. De overgrote meerderheid bestond uit mensen van middelbare leeftijd afkomstig uit de middenklasse. Meegegroeid met Daan zeker? Er werd geopend met een sfeervolle instrumentale song. Er werd gekozen voor een eerder gezapig begin met meer luistersongs tussen alsook songs uit zijn laatste album. We hebben Daan al poppy, elektronisch en camp geweten maar hier was het eerste deel van het optreden vooral filmisch en ingetogen. Maar mooi met nummers als bijv “Friend”. Met “Seven Lifes” ging het tempo wat de lucht in.
De animo kwam er vooral in de tweede helft met de iets zwieriger en bekendere songs zoals “La Vrai Décadence”, “The Mess” … Begeleid door stuk voor stuk topmuzikanten natuurlijk: Isolde Lasoen (drums), Geoffry Burton (gitaar), Jean Francois Assy (bas) en Jeroen Swinnen (toetsen). Ook mensen waar hij al jaren mee samenwerkt. Ze slaagden erin om als een goed geoliede machine te klinken. Daan werd goed in toom gehouden. Zijn enig rebels momentje was toen hij tijdens een nummer even op de vloer ging liggen. Het zorgde er ook wel voor dat het een professioneel maar een beetje braaf optreden was.
Vanaf de bisronde ging het er uitgelaten aan toe met “Icon”, “Exes”, een uitgeklede maar schitterende versie van “Victory” en tenslotte een verpletterende versie van “Housewives”.
Een topoptreden waar net dat tikkeltje méér aan ontbrak …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-18-10-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mogwai - Post-rock iconen staan als een huis
Mogwai
Aéronef
Lille
2017-10-18
Sam De Rijcke
20 jaar geleden is het nu al dat Mogwai met hun schitterende debuutplaat ‘Young Team’ mee de lijnen heeft uitgezet voor de zogenaamde post-rock, een genre dat sedertdien door ontelbare bands verder werd beoefend en uitgediept. Het is inmiddels zeer druk geworden in die wereld, maar Mogwai speelt er nog altijd in de Champions League.
‘Young Team’ mag dan al zijn twintigste verjaardag vieren, Mogwai is niet het soort band die feestjes opzet met integrale vertolkingen van jarige plaatjes. Sterker nog, het album wordt vanavond zelfs volledig ongemoeid gelaten.
Geen nood, de Schotten hebben immers alweer een verduiveld sterk nieuw album ‘Every Country’s Sun’ te verdedigen, en hoe kan dat beter dan er live een flinke lel op te geven ? Het album toont immers aan dat Mogwai blijft evolueren binnen een prachtige sound en atmosfeer, en op het podium werpt dit zijn vruchten af.
Sfeerbrengers als “20 Size” en “Coolverine” creëren die typische warme gloed waarin het steeds heerlijk wegdromen is en “Party In The Dark” bewijst dat Mogwai al eens buiten de comfortzone kan treden zonder op de bek te gaan, het is één van de weinige songs vanavond waarin echt gezongen wordt en het neigt zelfs naar New Order.
De meest indrukwekkende nieuwkomers hangen iets verder in de set. “Don’t Believe The Five “ is een parel die naar een prachtige climax uitgroeit, van zacht naar hard en weer terug, Mogwai op zijn best zeg maar. Een hemels “Every Country’s Sun” brengt de zaal eerst in hogere sferen alvorens volledig te ontploffen en “Old Posions” is ronduit verschroeiend, een uitbarsting op zijn Sonic Youths als het ware.
Tussen al dat fraai nieuw materiaal komt Mogwai de fijnste 18-karaats werkstukjes uit hun oeuvre nog eens met glans tentoonstellen. De verstilde pracht en emotie van “Cody”, de finesse van “Hunting By A Freak”, de magische zweefkracht van “2 Rights Make 1 Wrong”, de space-wandeling van “Remurdered” en last but not least de uitbarsting en de meesterlijke noise van een uitzinnig “We’re No Here”. Stuk voor stuk adembenemende lappen post-rock met vijfsterrenallures.
Alleen jammer dat wij vanavond “Mogwai Fear Satan” moeten missen, als ultieme klepper zitten we hier natuurlijk op te wachten, maar Mogwai kiest er in Lille voor om hun goudhaantje op de bank te houden. Zelfs Messi en Ronaldo moeten ook al eens rusten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel, 21 oktober 2017 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille
Weezer - Wederopstanding van een wereldband
Weezer
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-18
Niels Bruwier
Woensdag 18 oktober was een historische dag in Ancienne Belgique. Weezer kwam voor het eerst in 16 jaar nog eens naar België. Meer nog, ze speelden er voor het eerst een zaalconcert in ons landje. Een avond waar veel mensen naar uitkeken wat ook resulteerde in een uitverkochte zaal. De verwachtingen lagen hoog en die wist Weezer ook helemaal in te lossen. Dankzij een set met alle hits en enkele nieuwtjes kregen ze ons helemaal mee in het verhaal dat vooral leunde op de ‘Pacific Daydream’.
Openen mochten de mannen van The Orwells doen, een grote eer om dit voor zo’n straffe band te doen. Met een frontman die wel heel wat charisma in zich heeft, konden ze de vroege vogels in de zaal helemaal inpalmen. Dit deden ze aan de hand van garage rock met een punk ondertoon. Soms deed het ons wat denken aan The Ramones, maar dan net iets steviger waardoor het geheel een robuuste, maar overtuigende kracht bevatte. Nummers als “Black Francis” en ” They Put A Body In The Bayou” maakten het publiek helemaal warm voor dé act van de avond.
Weezer is een legendarische band waarbij de beste referenties vooral in het begin van hun carrière liggen. ‘Pinkterton’ en ‘The Blue Album’ zijn albums die in het collectieve geheugen gegrift zijn. De laatste albums van de band zijn niet altijd even goed bevonden, al staat er hier en daar wel altijd een grote hit op. Met een nieuwe plaat die volgende week verschijnt, brachten ze de ‘chille vibes’ uit Los Angeles mee. Het werd niet meteen de beste set, daarvoor ontbraken te veel songs, maar er was wel genoeg energie en kracht in het publiek om er iets sterk van te maken.
De band begon met een nieuwe, “Mexican Fender”. Het moest het publiek een klein beetje warm maken voor wat zou komen. Rivers verzorgde sterk gitaarwerk en al snel kwam “Surf Wax America” er aan. Het publiek ging wild en de eerste moshpits waren een feit. Weezer moest maar een steviger stuk spelen van hun klassiekers om iedereen helemaal overstuur te krijgen. De mannen van Weezer genoten er duidelijk van en wanneer “The Good Life” volgde, toonde Rivers een knappe deerne op de achterkant van zijn gitaar. Subtiele sloeberheid bij de frontman, we konden het wel smaken.
De “Perfect Situation” van de avond om eens enkele ooh’s boven te halen, is bij dit nummer. Het publiek brult vrolijk mee en ook Rivers laat zich volledig gaan. Hij bespeelt het publiek en haalt hier en daar Franse woordjes boven. Hoewel het allemaal heel voorbereid is, komt het wel schattig over. Hij brengt het met een bepaalde onzekerheid die hem zeker past. Het valt ook op hoe hard de band zich amuseert op het podium en hierdoor wordt de set alleen maar sterker. Brian Bell heeft het volledige concert een wonderbaarlijke smile op zijn gezicht en af en toe spelen de bandleden tijdens een solo ook heel dicht bij elkaar. Zo brengen ze na “My Name Is Jonas” een kort instrumentaal tussenstukje om nergens een stil moment te moeten hebben. Het zijn goeie vrienden en wij maken er voor één avond deel van uit.
Hoewel de meeste leden van Weezer er nog steeds als echte nerds uitzien, brengen ze allerminst nerdy muziek. Het is muziek die goed doorgaat en moet rocken.
Toch is dit niet voortdurend zo, hier en daar neemt de band wat gas terug. Dit valt vooral op bij de nieuwe songs die ze spelen. Deze spelen meer op een rustige vibe in en halen hierdoor ook het snedige uit de set. Met “Happy Hour” krijgen we wel een live première van een nieuw nummer. Ze brengen het op de piano (de enige song waarvoor hij eigenlijk gebruikt werd), wat op zich een vreemde keuze is, maar dankzij de grappige lyrics en de sferische outro, verdient het wel zijn plaatsje in de set.
Vervolgens krijgen we een vreemde cover. “Hey Ya” is niet meteen iets wat je door Weezer ziet gecoverd worden. De sfeer van de hele avond is wel zonnig en zomers, waardoor het eigenlijk wel in de set past. Opvallend ook hoeveel mensen de lyrics helemaal vanbuiten kennen.
Daarna volgen enkele stevige songs met “Undone (The Sweater Song)”, “Hash Pipe” en “Beverly Hills” die het diepere gitaarwerk boven halen. Bij die laatste doet Rivers zelfs een sombrero aan, een beetje humor is nooit ver weg. Het vreemdste nummer in de set is toch wel “Feels Like Summer”, de beats doen de zaal trillen en het is alsof we even bij een Imagine Dragons concert staan. Als dit dan ook nog eens gevolgd wordt door een cover van “I Took A Pill In Ibiza” van Mike Posner, vraag je je af of er mentaal iets mis is met de band. Gelukkig knallen ze hierna “Island In The Sun” door de speakers en brengen ze in de bis nog “Say It Ain’t So”, het beste nummer van de band naar onze mening. De gitaren gaan nog één keer door merg en been, het publiek springt nog één keer heel wild in het rond en Rivers haalt nog één keer zijn beste Frans boven.
Weezer maakte een geslaagde rentree in België en na zestien jaar lijken ze nog niet vergeten te zijn. Hoewel het publiek voornamelijk uit dertigers bestond, kende vrijwel iedereen alle lyrics uit het hoofd. Het werd een feest voor fans, liefhebbers van meezingers en iedereen die al graag eens zijn jeugd herbeleeft.
De set werd strak gebracht zonder ergens een steek te laten vallen (behalve bij de nieuwe nummers misschien). Een band die met plezier op het podium staat na zoveel jaar op het conto, het blijft straf en het zorgt er ook voor dat het publiek plezier beleeft en dat deed iedereen met overvloed.
Setlist: Mexican Fender - Surf Wax America - The Good Life - California Kids - Perfect Situation - (If You’re Wondering If I Want You To) I Want You To - Pork And Beans - Weekend Woman - My Name Is Jonas - Thank God For Girls - Happy Hour - Hey Ya (Outkast cover) - Undone (The Sweater Song) - Hash Pipe - Beverly Hills - Feels Like Summer - I Took A Pill In Ibiza (Mike Posner cover) - Island In The Sun
Bis: Say It Ain’t So
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
A Slice of Life is het project van o.a. Dirk Vreys (zanger bij The Cure tribute band The Obscure) en Guy Wilssens (gitarist bij Perverted By Language). Het begon in 2016 toen ze online begonnen samenwerken. Guy Wilssens had nummers liggen waar hij stem op wou en Dirk wilde daar wel aan meewerken. Er werd volk gezocht om een echte band te vormen en een aantal songs werden daarna in de Trix opgenomen. Dit voornamelijk om een visitekaartje te hebben en optredens te scoren.
De songs zijn dus hoofdzakelijk het werk van Dirk en Guy alhoewel het de bedoeling is om in de toekomst met de hele band nummers te maken. Op deze EP krijgen we postpunk en darkwave met een flinke portie jaren 80 invloeden. The Cure, Red Zebra en Joy Division zijn hier en daar aanwezig. Niet echt vernieuwend dus maar dat is geen erg want de songs zijn vermakelijk en onderhoudend.
Vijf tracks. Er wordt van start gegaan met “Panic Attack”. Een heerlijke en donkere track dat de overgang van punk naar wave begin jaren 80 doet herleven. Het refrein doet een beetje aan John Lydon denken. “Sorrow” is een traag opgebouwde song over de beslommeringen van een tiener. “Feel Like Crazy” bevat als rode draad een mompelende en ronkende bas. The Cure is nooit ver weg hier. Op “The Marionette” gaan ze verder op die ingeslagen weg met een breiwerk van gitaren doorheen de song geweven. “Restless Gods” gaat wat weg van hun grote voorbeeld en ze brengen invloeden van David Bowie en Peter Slabbinck in hun muziek. Fijne song.
A Slice of Life is een visitekaartje en een fijn startpunt voor een bandje dat potentie bezit om postpunk te doen herleven. We kijken uit naar meer.
William Souffreau stond met zijn band Irish Coffee in 1972 mee aan de wieg van de eerste Europese generatie hardrock, in de slipstream van Deep Purple, Uriah Heep, Golden Earring en Status Quo. Met “Masterpiece” hadden ze zelfs een Europese hit die nog steeds nazindert op YouTube. Originele exemplaren van de albums en singles uit die periode zijn intussen collectors items. Daarna speelde Souffreau in andere bands en ging hij solo. Zo bekend als met Irish Coffee werd hij niet meer, maar hij bleef op tijd en stond muzikale pareltjes afleveren.
Voor iemand die de 70 voorbij is en reeds bijna 50 jaar op het podium staat, klinkt zijn nieuwe album ‘Tobacco Fields’ verrassend modern en fris. Souffreau is geen songschrijver pur sang, maar zijn liedjes zijn catchy en de teksten zijn ouderwets duidelijk en helder van verhaallijn. Hij brengt de nummers ook met zoveel naturel en flair dat je niet anders kan dan je laten meedrijven op de vibe. In die verhalen valt op dat de Belg wel heel vaak achterom kijkt. Naar zijn schooltijd, naar zijn dorp/stad van vroeger, naar zijn vrienden en familie, naar zijn eerste bandje, … Maar zonder zelfmedelijden, wroeging of weemoed en steeds met een knipoog of een glimlach. Het vuur laait nog steeds hoog op en het regent gensters.
Ook muzikaal klopt het plaatje van elke song. Souffreau laat zich op ‘Tobacco Fields’ per song begeleiden door andere ‘oudgedienden’ en dat zijn niet de minsten: Jan Hautekiet, Jean-Marie Aerts, Walter Broes, Steven Janssens en Kloot Per W. Ook de huidige bezetting van het als trio heropgerichte Irish Coffee doet even mee.
Elk nummer van ‘Tobacco Fields’ klopt als een bus. Als Souffreau op “Take Me Home” een beetje naar de southern rock neigt, mag Hautekiet een orgelriedel toevoegen die zo uit een album van Lynyrd Skynyrd lijkt te komen. Als hij op “Schooldays” dezelfde afslag neemt als Shakin’ Stevens is er de staande bas van Erik Le Clercq die warm en diep de maat aangeeft. De psychedelische gitaar van Jean-Marie Aerts op “Crazy Old Town” doet je meteen denken aan Crosstown Traffic van Jimi Hendrix. Op The Blues is het Jan Oelbrandt die zijn slidegitaar alles een donkere toets geeft. “Every Story” klinkt als de single die Triggerfinger nog moet schrijven en “Walking The Dog” had zo op een album van de Queens Of The Stone Age kunnen staan. “The Emperor” moet wel het carnavalsnummer met het hoogste gehalte aan rock’n’roll zijn.
Een album zonder missers. Ouderwets vakmanschap.
Marilyn Manson… ooit een hype en een grote naam. Helaas voor de man staat zijn naam de laatste jaren synoniem met oppervlakkige muziek, middelmatige tot slechte optredens en roddels over zijn privéleven. Het zou dan ook gemakkelijk zijn om hier de man af te branden. Maar iedereen verdient een kans. Ook Manson. Dus we proberen dit allemaal te vergeten en met open visier te luisteren naar zijn nieuwste album.
Wat valt op na een eerste beluistering? Manson heeft in jaren niet meer zo vitaal en geïnspireerd geklonken. Hij spuwt zijn one-liners in het rond en klinkt kwaad zoals hij al een tijdje niet meer heeft gedaan. Op “Je$u$ Cri$i$” zingt hij dat hij songs schrijft om op te vechten en te vrijen. Dat klinkt goed maar lijkt mij vooral wat hoog gegrepen. Ok, op het vlak van teksten klinkt hij dus minder relevant en schockeert hij niet. Maar het is wel zo dat Manson terug songs weet te maken die geloofwaardig en duister klinken zoals bv op “Say10”. “Kill4me” drijft op een mooie bluesy-rock-riff en samen met de synths lijkt het op een donkere Depeche Mode track. Op “Saturnalia” smijt hij elementen uit de Glamrock en donkere New Wave door elkaar om tot een aangename en breed uitgesmeerde track te komen. De ballad “Blood Honey” wordt van de middelmaat gered door de industrial klinkende synthsounds. De titeltrack is een vrij catchy poprock song geworden en “Threats of Romance” sluit het album in stijl af.
Het tiende album van Marilyn Manson zal bij de fans op gejuich onthaald worden. De industrial rock en metal op ‘Heaven Upside Down’ is erg levensvatbaar. Als neutrale luisteraar kunnen we zeggen dat Manson terug een degelijk album heeft gemaakt dat probeert aansluiting te maken met zijn beste werk. Nu live nog wat bijspijkeren en we kunnen van een bescheiden comeback spreken.
Er is momenteel een groot aanbod van post punk ( aanverwante genres) platen. Dit zowel van nog actieve oude bands alsook van nieuwe en jonge bands. En als het om releases zoals deze hier gaat dan is dat dik ok voor mij.
Deze vijfkoppige Duitse band (Berlijn en München) bestaat sedert 2014 en is vrij actief. Met ‘Antagonism’ zijn ze reeds toe aan hun derde album. Ik heb een groot enthousiasme wanneer het om Bleib Modern gaat. Waarom? Ze slagen erin om zich te onderscheiden van het gros van de post punk bands. Ze linken elementen uit de indie en alternatieve hoek aan de meer traditionele post punk waardoor we een fris geluid krijgen. De vocals klinken markant. Het gitaargeluid is meestal typisch post punk maar soms gaan ze ook andere richtingen opzoeken. Bijvoorbeeld in “Mirror” waar een acoustische gitaar de song komt openen en begeleiden. Hier krijgen we invloeden en een geluid dat richting The Triffids en de jonge David Bowie uitgaan. Machtige song. Net als “Sunless” trouwens. Maar er staan nog pareltjes tussen. “Anxiety” heeft een heerlijke wenende gitaar en zang waar radeloosheid uit weerklinkt. “Self-loathing” is vrij poppy en heeft een gitaar en baslijn dat wat aan de jonge Editors doet denken. “Blue Avowal” is, net als opener “Gray Dawn”, een wat aparte song tussen de rest. Hij begint met synths die een soort van ambient/drone sound laten weerklinken om dan langzaam de song op te bouwen. Op “Oath” durven ze experimenteren wat leidt tot een geslaagde instrumental.
Variatie en durven afwijken van de platgetreden paden zorgen ervoor dat deze release meer dan het ontdekken waard is.
Luc Waegeman (Lucce W) is Wagonman en samen met Bert Blaastaal Lezy hebben ze terug met hun projectje een release gemaakt. Luc Waegeman was vroeger ook coördinator en programmator van de Kinky Star in Gent (waar veel jong en onbekend talent, nog steeds, hun kans krijgen).
De tracks werden terug live opgenomen tijdens een sessie op Radio Centraal (Antwerpen) begin 2017. “Kabouterleesplankje” is de openingstrack en de eerste single uit dit zeven tracks tellende album. Het vertrekt vanuit een groove aangestuurd door een brommende bas en overstuurde synths. Je hoort een lerares woordjes uitspreken waar nu en dan een beetje mee gespeeld wordt. Op “Kut Peeters” wordt met verse en reverse van een spoken-word performance gespeeld. De synths geven het geheel een vreemde sfeer mee. De track is mooi opgebouwd. Dit procedé wordt in de overige tracks herhaald. We kunnen stellen dat we spoken words in de vorm van samples krijgen waar mee geknipt en geplakt werd. De muziek is voornamelijk electro waar duchtig mee werd gespeeld. Dat levert een aantal leuke momenten op. Het zorgt ervoor dat het toch de moeite loont om dit te ontdekken. Een boodschap moet je er niet achter zoeken. Het is vooral spelerlei, absurditeit (iets waar we wel voor te vinden zijn) en een dosis gekte gegoten in zeven tracks. Eigenlijk zes want nummer zeven is een nawoordje. Denk aan Arbeid Adelt of Jonas Geirnaert maar dan in overdrive.
Enkel verkrijgbaar als cassette en digitaal. Een curiositeit.
Nederlands 
Français 
