Ook het West-Vlaamse Roeselare telt vanaf heden een opmerkelijke rockgroep. I The Explorer is al sinds 2007 actief maar komt nu pas na heel wat experimenteren en enkele personeelswissels met een eerste tastbaar gegeven op de proppen. ‘Separate Ways’ is de naam van de zeer gevarieerde debuutep waarbij opvalt dat I The Explorer niet zomaar in een bepaald hokje te stoppen is. Zelf zijn we opgegroeid in de nineties en daardoor horen we wel dat het vooral bands uit deze periode zijn die belangrijk waren voor de sound van dit vijftal. Zo zou de opmerkelijke openingstrack “... Words From The Mountaintop” perfect passen als opener bij een show van Dog Eat Dog of Mucky Pup. Ook duidelijk zijn de invloeden van grungegrootheden als Alice In Chains en Soundgarden. Zo zijn er de opmerkelijke vocalen van Titus Monteyne die refereren naar wijlen Layne Staley en de verschillende stevige, donkere riffs waar de band een patent op heeft (luister maar naar de fantastische openingsakkoorden van ‘Separate Ways’).
Daarnaast is ook een hardere gitaarband als Queens Of The Stone Age (check de gitaren op “Hundred Songs”) nooit ver weg, de mannen houden er duidelijk van om regelmatig stevig van jetje te geven.
Een puike debuutplaat dus en een mooi visikaartje voor deze Roeselarenaren. We eindigen met het uitreiken van een bonuspunt voor het zeer verzorgde artwork. Surf snel naar www.itheexploder.be .
Opnieuw kwaliteitsvolle punk van eigen bodem, zo kunnen we in enkele woorden de tweede plaat van het Belgische The Fellows omschrijven. ‘Decay’ is na ‘Passion, Pleasure & Pain’ uit 2009 de tweede worp en bevat negen korte en snelle punksongs. Het is duidelijk dat de vijf heren hun inspiratie haalden bij Amerikaanse punkgrootheden als Bad Religion, No Fun At All, Pennywise en The Descendents. Dit stoort ons echter voor geen seconde want The Fellows brengen hun muziek op een uiterst vermakelijke en catchy wijze. De verschillende nummers zijn goed opgebouwd en knallen lekker uit de speakers. The Fellows weten duidelijk hoe je een prima punksong in mekaar knutselt! Onze uitschieters zijn opener “Decay”, “Never Again”, het uiterst meezingbare “Low Rain” en afsluiter “Late At Night. Wedden dat je na een handvol luisterbeurten lekker meebrult met The Fellows?
Dinosaur Jr - Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd.
Mascis omringt zich met Marschall torens en moet persé na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieën en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio ‘right in the face’ een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig.
Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decennia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Helaas is deze geoliede machine niet vies van enige routine en vond ik het publiek eerder wat lauw reageren. Nou ja, ondergetekende had net de explosie van Goose in de AB achter de kiezen. We werden al ras getrakteerd op het nieuwe ‘I bet on Sky’, dat moeiteloos naast vroeger werk kan staan. Mooie single, die “Don’t pretend you didn’t know”, zonder de arrangementjes met synths en viooltjes.
Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: Zijne Retestrakheid gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”.
Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou in de bisronde ons nog eens knock out te slaan, wat ‘eizona’ lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dinosaur-jr-11-02-2013/
Pics van hun set in Trix Antwerpen op 9 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/dinosaur-jr-believo-trix-antwerpen-op-9-februari-2013-pics/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu een tweetal jaar hun eigen weg. Iets wat er eigenlijk al was voordat het samen vonken spatte op de platen ‘A book like this’ en ‘Down the way’. Dromerige freefolky songs, die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Ideale onthaastingmuziek. Zowel als duo als solo zijn ze erg populair . Het optreden samen in het KC is in het geheugen gegrift en de aparte concertreeks zijn even succesvol, met het bordje uitverkocht .
Angus is solo al een tweede keer te gast ; na de Bota, vanavond in de AB, vinden we overwegend een jong publiek voor die dromerige, retro nostalgische sound . Met z’n band manifesteert Angus zich als de ultieme hippie voor wie het leven bestaat uit de eenvoud , stilstaan bij de dagdagelijkse dingen, de natuur , mijmering , samen-zijn , genot en leuke en trieste lovestories , waarin vooral ‘afscheid nemen van’ aan bod komt . Het zijn ontroerende , emotievolle hippies , mannen met baarden , lang (en vet) haar , een vestje en een pluim in de hoed. Droom, psychedelica en een zorgeloos bestaan kruisen het pad . En why not ? het zijn elementen in deze stresserende, opgefokte maatschappij, die ons even doen stilstaan.
We kunnen niet omheen een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal op Angus’ soloplaat ‘Broken brights’, in de beste Amerikaanse folk en country traditie van Crosby, Stills & Nash , The Eagles , The Band, Dylan en het werk van Devandra Banhart. Toegegeven, niet alle songs overtuigen in het rustige genre , “The wolf & the butler” en “Be what you be” , wat z’n weerslag had op het concert, dat wat sloom, braaf , voortkabbelend ervaren wordt . Maar geen nood , hij en z’n band konden rekenen op een sterke respons en werden op handen gedragen .
Er vielen uitmuntende momenten en pareltjes te noteren als “River love” , “It was blue” (met een “I wanna be your dog” slowcore riff) , “Clouds above” en “Hard to let go” , die variëren in akoestische , elektrische gitaren , mandoline en banjo, een repetitieve tune hebben , aanzwellen en forser durven klinken door de toetsen en de percussieve ritmes , gedragen door de nasale dromerige stem van Angus en een kleuren palet van cello en meerstemmige zang.
We hielden meer van het intense materiaal van het opbouwende type ,die hier op het eind werden gespeeld , met enkele verrukkelijke broeierige en potige (akoestische) grooves , galmeffects en een knipoog naar een Steve Miller, John Cougar Mellencamp, Velvet Underground , The Doors of een ingehouden Crazy Horse, als “End of the world”, “Yellow brick road” (van hen beiden) en een eigen oudje “Jewels & gold” . Sterke songs die ons wisten te raken .
En die intensiteit hielden ze vast , want in de bis hadden we “Smoking gun” , eentje nog van z’n pseudoniem Lady of the Sunshine , dat overtuigde door de rauwe schoonheid en de slepende opbouw; het obligate boeiende “Big jet plane” , de hit van broer en zus , werd eerst minimaal ingezet en dan omgeven door een mooie, bredere instrumentatie; een terugkeer naar die oude situatie van broer en zus moet niet levenslang uitblijven in de toekomst.
De kampvuur vertelverhalen, de “I love youuhhs” , de ‘peace’ lofbetuigingen, de smileys en de ontroering , het loslaten vormen de cultuur bij een gig van het soort van Angus Stone . Hun hoopvolle rootsrockende indiefolk toont een helderblauwe hemel met enkele schaapjeswolken . Een goed optreden zondermeer , maar niet direct verrassend , beklijvend of memorabel als de magische sound van broer en zus samen.
Ook de support Tom Freund kon sterk performen; nu zeker gezien sing/songwriter duidelijk in de lift zit , werden de nummers solo goed en warm ontvangen. Op het eind boeide hij al een goed volgelopen AB met een uitstekende uitgeklede versie op ukelele van “Let my love open the door” van Pete Townshend!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Onze zondagse 2BE/Vier Avond hebben we omgeruild voor een concert van Amenra . Een concert van Amenra is iets bijzonders . In ons landje zijn de West-Vlamingen de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan .
Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs bijna steevast met de rug naar het publiek gekeerd.
En als de lichten zo goed als gedoofd zijn vóór het optreden moet je weten dat het optreden eigenlijk al is begonnen . Er zou een ‘silent code ‘ moeten zijn dat er absolute stilte heerst nog voor de eerste noot door de gitaren blaast, want de stilte is onderdeel van de show. De stilte is deel van de storm. Enkel wanneer de storm uit hun instrumenten raast , lijkt het publiek tot stilte gedwongen te worden, maar de stilte die altijd aanwezig is , wordt vaak niet gezien. Dat zou een optreden van Amenra echter nog completer maken, als er een soort bezinningsmoment optreedt want het geheel is telkens meer dan de som der delen.
Dat bepaalde mensen door de volle leegte die door de boksen blaast onvervuld blijven door in praten te vervallen, of een sigaret op te steken is eveneens een raadsel. Zij die Amenra toelaten tot in de diepte van de ziel, zoeken niet langer naar vervulling buiten zichzelf maar vinden die binnen in zichzelf. Amenra brengt je in een tornadostorm die op volle kracht woedt, en net door die vernietigende kracht verlicht. De volheid van emoties wordt uitgedrukt via de primitieve vorm van klank. Zoiets vereist een bepaalde diepgang, een puurheid, leven. Amenra is op dit vlak dan ook de zuiverste band. Elke emotie geven ze in z’n volledige gedaante weer zodat deze doorleefd, doorvoeld kan worden en er ruimte wordt gecreëerd om een andere emotie te doen ontstaan, of te transformeren. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, die net als het leven zowel veranderlijk als wederkerig is. Als je vanbinnen heel stil wordt, voel je de subtiele opbouw van hun nummers. Dan bén je de muziek. Dan is er geen jij en zij, maar is alles Eén. Amenra vraagt geen voorkennis, Amenra vraagt stil te Zijn, zonder verhaal te zijn en nodigt je uit om hun verhaal te aanhoren. Wie goed luistert herkent telkens de gelijkenis met z’n eigen levensverhaal.
Amenra berust dus op een intense ervaring, een beleven, een katharsis , een adembenemende verstilde en exploderende Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt door de slepende herhaling een oerenergie op, o.m. gekend bij de gigs van Sunn O))), Swans of Godspeed.
De show in hun thuisbasis kwam zwaarder over dan in de AB hoewel het decor meer sober was. De zaal werd gevuld door de geur van kerkwierook waardoor de Kreun transformeerde in een soort heilige tempel. Deze zintuiglijke prikkel creëerde een extra dimensie, riep een sacraal gevoel op.
Je wordt meegezogen in die unieke trip , die weinig ademruimte en pauze toelaat. Totaalspektakel, muzikaal als visueel , door de zwart-wit visuals , tot in het detail uitgekiend.
Amenra is existentieel , een onvoorwaardelijke overgave. Je wordt opgeslorpt door dat bezwerend, beukend en helend, zalvend geluid. Maar ze is minder vernietigend, meedogenloos dan vroeger . Een dik uur werden we in die unieke wereld vastgehouden en dan een plotse, onverwachtse stop . Eventjes staan we perplex , zijn we achtergelaten, en worden we opnieuw gedropt in de wereld van vandaag …
Amenra - Een beklemmende sfeer en een volwassen sound . Met de nieuwe cd ‘Mass V’ wint het gezelschap aan belangstelling en is de clubtour een groot succes . Niet bevorderlijk voor verliefden deze dagen, maar zeker te checken …
Ook al een pak jaar bezig was de support Eleanora , die deels binnen dezelfde stijl te situeren is, met lange stukken en meer op de voorgrond liggende screamo vocals . Met hen werd je alvast in de juiste sfeer geduwd.
Musiczine.net: Fleur Coevoet - John Van De Putte - Johan Meurisse
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Verleden week schreven we over Clutch : ‘Een band die zich binnen het Stoner Rock genre en aanverwanten onderscheidt van de rest van de spelers’. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat er nog zo één is, zij het weliswaar met een andere, maar evenzeer unieke aanpak : de –stilaan legendarische- Amerikaanse band Karma To Burn grossiert reeds sinds 1997 (zij het met een 7 jaar hiatus ergens tussenin) in moddervette instrumentale kick-ass stoner rock. Ondanks, of net dankzij, de basic 3-mans line-up gitaar-bas-drums, zonder zanger, weten zij zowel live als op plaat - 6 CD's tot nu toe- geen moment te vervelen !
Nog unieker was de setting waarin de band zondag laatstleden te zien was. Als afsluiter van hun huidige Europese tour waren de heren te zien in jeugdhuis ‘Den Over’ in Menen ! Daar waar ze bij hun laatste passages in onze regio nog het Depot in Leuven en de Vk* in Molenbeek aandeden -in 2009 stonden ze zelfs op Graspop - waande deze topband zich blijkbaar niet te min om de ziel uit hun lijf te spelen in een zaaltje met een capaciteit van niet meer dan een goeie 100 man en een paardekop ! Pet af voor de organisatie, hoe hebben ze dit voor mekaar gekregen ?! Het beloofde een show zonder franjes te worden : Klein podium, geen lichtshow, het contact met het publiek was bijna fysisch. Maar KTB beweest eens te meer wat een topband ze zijn : een dik uur onvervalste vettige instrumentale stoner, geen noot gezongen, gitarist en oprichter Will Mecum die ons nekhaar overeind deed komen met de ene na de andere monster riff (géén solo’s!), en toch continu kunnen blijven boeien : er komen er niet veel mee weg. Ook een pluim voor de onvermoeibare en immer enthousiaste Rich Mullins : Een groot deel van de oerkracht van de huidige KTB incarnatie, is ook aan dit basbeest te danken.
De setlist , voor zover je die bij een KTB show -met simpelweg genummerde songs - kan plaatsen, mocht er zijn. We herkenden alvast met enige zekerheid "Eight", "Nineteen", "Thirty", "Three", "Thirty Two" en "Twenty" + de nieuwe ‘nummers’ "Fifty Three" & "Fifty Four" ! Die nieuwe tracks staan ook op hun zopas uitgebrachte ‘Live in Brussels’, een registratie van de daarnet vermelde Vk* show in Molenbeek, oktober verleden jaar …
Zie review http://www.musiczine.net/nl/review-festivals/festival/revenge-of-the-rock-n-roll-monsters-met-peter-pan-speedrock-karma-to-burn-en-honky/ ).
Organisatie: Den Over, Menen
Nineties revisited? Als we het over The Scene hebben flitsen meteen de beelden van The Lau en de zijnen , waaronder Emilie Blom van Assendelft, ons voor de ogen , die in elke feesttent van het plaatselijk buurcomité optraden ; met albums als ‘Blauw en ‘Open’ waren zij in de early nineties één van de meest geziene en begeerde artiesten . Iedereen had wel eens The Scene gezien. En de Nederlandstalige pop kende hoogdagen met o.m. Trockener Kecks, Mam en hier bij ons met Noordkaap en Gorki .
Rond 2000 werd de band op non actief gezet en in 2007 de eerste stappen gezet naar een comeback in de originele bezetting . Een succesvolle return , waarbij het publiek oud en nieuwer werk sterk onthaalden . The Scene werd nieuw leven ingeblazen . ‘Liefde op doorreis’ in 2009 was de eerste comeback plaat, deels geïnterpreteerd als een soloplaat van The Lau.
‘Code’ die in het voorjaar 2012 verscheen, is The Scene ‘pur sang’ , ‘old skool’: heerlijk rauwe , intens broeierige, gevoelige pop , van pulserende , stekelige ritmes en herkenbare, meezingbare refreinen, aangevuld met toetsen en gedragen door die karakteristieke brommende stem van The Lau . Ze hadden een aantrekkelijke plaat uit en sloten terug aan waar ooit hun succesvolle carrière ophield, alleen is iedereen, band als fans, ruim vijftien ouder …
De concerttent is ingeruild … Van september 2012 tot in april 2013 is The Scene op tournee in clubs en theaters. Met trots brachten ze nieuwe songs van ‘Code’ maar vanzelfsprekend passeerden ook de klassieke Scene-hits volop de revue . Vanavond kregen ze een warme respons in een uitverkocht OC De Kleine Beer, Beernem . Voer voor nostalgici , een heropleving van het oude werk en een kennismaking met het nieuwe . En het was goed verdeeld ; in het eerste kwam de klemtoon op wat ze recent hadden uitgebracht , aangevuld met enkele classics en in het tweede stuk kwamen de verzoeknummers aan bod. The Lau deed een rondje en selecteerde vijfenveertig minuten op en top Scene klassiekers. Een troost in de koude winterdagen en lange –nachten.
Broeierige , sfeervolle pop van een charismatische band en hun zanger, die observaties , indrukken, ervaringen, gevoelens linkte aan politieke geladenheid . Uniek zijn de slepende, licht exploderende ritmes en boeiende wendingen, als bij “Overal” en “Water & Vuur” . Verder een sfeervol gespeelde “Rivier” , tekstvellen van “Waar mensen wonen” en de titelsong “Code”, ingeleid door een tape van acteur Robert Mitchum, een interview uit de jaren 50-60 over de oorlog in Vietnam. De oudjes “Geloof”, “S.E.X.” en de kraker “Blauw”, waarvan de tekst al werd mee geneuried en de luchtgitaar naar boven kon worden gehaald, zaten mooi verweven in het materiaal . Sjiek!
Na de pauze kon ieders gevoelig rockend hartje bovenhalen en sfeerbeelden oproepen; een trein van bekende songs hoorden we , “Samen”, “Wondermooi” , “Rigoureus” , “Maan” , “Rij rij rij” , “Vrienden” , “Zuster” , “Romantiek” en “Open” . Songs die zinderden door de zalvende , slepende en forsere ritmes , de rock-ballad aanpak, de melodieuze structuur en de verrassende wendingen, die ruimte lieten voor de instrumentatie .
Een medley van het extraverte , uitbundige “ Iedereen is van de wereld” en het aangrijpende “Feest”, wat nog maar eens de wisselende stemming, een sterkte van The Scene, wist te onderstrepen . Toegegeven , ze konden er nog een paar tussengooien als “Brand” , “Schaduw van het kruis” , “Rauw hees teder” en Madonna’s “Borderline”, maar kijk iedereen was er ondertussen instemmend, The Scene is back en in één woord ‘Tijdloos Mooi’
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scene-09-02-2013/
Organisatie: Dienst Cultuur , Beernem
De EP release van Transcoder beloofde een feestje te worden. Ons enige bewijs was een volzette show, het fb evenement was volledig uitverkocht. De stampvolle Comma herbergde hoofdzakelijk fans van Transcoder, enkelen waren ook duidelijk gekomen voor het voorprogramma: Soviet Grass.
Soviet Grass - Deze band zette in het voor hun vertrouwde Comma, weer een voortreffelijke show neer. Hoewel het publiek weinig respons bood op hun nummers, kon je aan het meetikken op de maat van velen, afleiden dat de muziek hen niet Siberisch koud liet. De band brengt muziek met een ferme knipoog naar het verleden, waarbij Nicolas (zang) en Robin (gitaar) elkaar perfect aanvullen. Het geheel wordt ondersteund door een stevige drum (Brecht) en aangevuld met een melodische bas (Niek), die het geheel sterk draagt. Naast nu al klassiekers zoals “Candlewax”, “Weekend Rockstar”, “Like a Zebra”, kreeg het publiek een nieuw nummer voorgeschoteld, “Black Drums”, opgebouwd volgens het klassieke Soviet Grass patroon en gemengd met hun jeugdig enthousiasme, heeft alweer alle ingrediënten om een hoogvlieger? te worden.
Het voorprogramma is gedaan, de zaaltemperaturen bereiken een tropisch gehalte, het publiek is er klaar voor: tijd voor Transcoder dus . De band waar het deze avond allemaal om draaide. Zelf hadden ze zo’n opkomst niet verwacht en men excuseerde zich voor de velen die men had moeten teleurstellen. Nu nog hopen dat de mensen die er wel waren niet teleurgesteld gingen worden.
De eerste nummers van de set deden ons denken aan Black Sabbath, maar het verwachte feestje bleef uit. Met de eerste guest appearance van de avond werd het tij gekeerd, de band werd op het podium bijgestaan door Nicolas Delfosse, bekend van onder meer Red Zebra. Het nummer begon met het akoestische gitaarwerk van Delfosse waarna het tot een hoger niveau getild werd door Transcoder. De nummers die hierna volgden hadden duidelijk meer effect op de zaal. Het beukende drumwerk en de loeiende gitaren ondersteund door een stevige bas, weekten duidelijk iets los bij het publiek.
Het tweede deel van de set werd ingeleid door de tweede special guest van de avond, Jasper Steverlink (bekend van o.a. Arid). In “Final Solution” bewees de band het waard te zijn om te mogen spelen met artiesten van dit kaliber. De nummers nadien waren vooral nieuwe nummers, die bewezen dat Transcoder’s volgende plaat er zeker niet naast zal zijn. Over het algemeen kan gesteld worden dat het tweede deel van de set duidelijk meer power had dan het eerste. Na een aanpassing aan de setlist, heeft deze band zeker potentieel om een goed live concert te brengen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/transcoder-2-09-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soviet-grass-2-09-02-2013/
Organisatie: JH De Comma, Brugge
The Van Jets en Sir Yes Sir
Naast rockliefhebbers was er heel wat jong volk opgedaagd die de krokusvakantie inzetten met een set van The Van Jets , Humo Rock Rally winnaar 2004, als gevestigde waarde binnen onze Belgische scene , en het opkomend talent Sir Yes Sir. Ze stonden mooi naast elkaar geprogrammeerd in de MaZ in een organisatie van de Cactus Club . Goed gezien dus!
De Oostendse Gentenaars The Van Jets brachten vorig jaar een nieuwe cd , ‘Halo’, en waren nog maar te zien op Pukkelpop , Leffingeleuren en de cd voorstelling in de AB. De clubtour is dit jaar definitief van start gegaan en is de checkup hoe de frisse wind in het nieuwe materiaal wordt verteerd . We hebben intussen al een reeks succesvolle nummers te horen gekregen als “Here comes the light”, “Broken bones” , “Danger zone” , “Bankers”, “Mystify” en “Waited long enough” .
De eerste twee openden de set en scherpten meteen de aandacht . Het bredere, nieuwe geluid door de toevoeging van synths/elektronica van Floris De Decker (Team William), zit mooi verweven en is nu de troef, waarbij de klemtoon op een meer ‘artyfarty’ geluid komt van aanstekelijke broeierige catchy popart, met een opbouwende , stuwende dansgroove. Hun onstuimige , oprechte rock’n’roll verliezen ze niet , want de heren blijven stevig klinken.
Je kunt niet omheen invloeden van T Rex, Bowie en The Darkness maar ook een Das Pop knipoogt. De glam en de kitsch is sing/songwriter Johannes Verschaeve letterlijk op het lijf geschreven, met rode bodypaint op de armen en aan de oogleden. In bloot bovenlijf , de gitaararm in hoogstand, weet hij het publiek te mennen en op te hitsen . Een trio als “Bankers”, “If I was your man” en “Mystify” overtuigen in deze stijl. Af en toe waren we minder geboeid, maar de meer directe , strakke aanpak en de ruimte voor de instrumentatie en de gitaarlicks vingen dit op , wat we vooral hoorden op songs als “Electric soldiers” , “Our heads”, “Down below” , “Teevee”, en in de bisronde “High heels” en “Dawn storm” (van
T Rex – kon niet ontbreken als invloed!) met vrouwelijke backing vocals van Esther Weemaes en Elke Bruyneel ( Delavega zangeres).
Mooi uitgediept op het eind waren “The future” en “What’s going on” , twee Van Jet classics. “What’s going on”, eerst solo ingezet door Johannes , bouwde op , klonk broeierig en durfde te ontploffen. Enkel “Ricochet” ontbrak nog in het rijtje, maar we kregen anderhalf uur een afwisselend oeuvre en werden op onze wenken bediend.
The Van Jets heeft al een pak goede en lekker in het gehoor (rockende) nummers uit , is standvastig en beschikt over een sterke podiumprésence; de electrotunes van de ‘Halo’ plaat zijn een gepaste groove en zitten gebed in het lekker en stevig galmend rockende gitaargeluid. Een kwalitatieve sterkte.
Het Antwerpse Sir Yes Sir is het opkomend talent en heeft net hun debuut ‘We should talk’ uit . Act de présence gaven ze in de AB Club, en ook vanavond starten ze hun clubtour . We hoorden een veelzijdig geluid , een bundeling van al de muzikale ervaringen van het kwintet en spil , zanger/gitarist en frontman Tijs Delbeke , die al in verschillende contexten opdook. Flitsen van Barman – Mauro doken op , en naast overtuigende singles “Save me” en “Longing = good taste” treffen we een mooie afwisseling van sfeervolle , dromerige, broeierige tracks als opbouwende , krachtige , weerbarstige, schurende nummers , waarbij de keys en de tenorsaxpartijen zich niet onbetuigd lieten . Een goed op elkaar ingespeelde, zelfzekere band die een mooie toekomst tegemoet gaat . In het oog te houden.
Een dubbelslag voor Cactus!
Pics The Van Jets set in de AB op 10 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Pics Sir Yes Sir cd voorstelling in de AB Club op 6 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-06-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Wie de Westvlaamse muziekscene een beetje kent en/of zich al graag eens in een gitzwarte vleermuis outfit op een new wave party aldaar laat zien kent ongetwijfeld concertorganisator Bernd Baeckelandt. Terwijl de as van wijlen The Steeple (Waregem) en het Shadowplay Festival (Waregem en Kortijk) nog ergens ligt na te smeulen vindt de man zichzelf opnieuw uit als bezieler van de nieuwe Club Bizarre in Dentergem.
Afgelopen vrijdag stond daar het semi-legendarische new wave combo Spear Of Destiny op de planken. De groep heeft in Vlaanderen maar weinig aanhang verzameld, in tegenstelling tot thuisland England waar het gezelschap tijdens de eerste helft van de 80ies in één adem werd genoemd met Echo & The Bunnymen en The Cult. Ondanks zijn tanende gezondheid wil de charismatische frontman Kirk Brandon zijn oude band op de sporen houden, ook al moeten hij en zijn maats daarvoor half Europa rondtrekken in een veel te klein minibusje.
Voor het exclusieve Belgische optreden wist Spear Of Destiny niet meer dan een 30-tal fans en nieuwsgierigen naar Dentergem te lokken, maar het viertal leek daar ogenschijnlijk niet al te veel erg in te hebben. Met de vette groove van “The Wheel” werd een soort best-of set ingezet die vooral werd opgehangen aan de eerste drie platen ‘Grapes Of Wrath’ (‘83), ‘One Eyed Jacks’ (‘84) en ‘World Service’ (‘85). Voor de sax en klarinet die Spear Of Destiny’s kruisbestuiving tussen donkere postpunk en vlijmscherpe soulpop destijds uniek maakten was klaarblijkelijk geen plaats meer in de minibus. Hierdoor misten sommige nummers wel de subtiliteit van weleer, maar zelfs in een uitgeklede versie bleven klassiekers als “Liberator” en “Rainmaker” na al die decennia toch moeiteloos overeind. Het feit dat Kirk Brandon voor deze zoveelste reïncarnatie van Spear Of Destiny een pak uitstekende muzikanten rond zich heeft verzameld is daar wellicht niet vreemd aan. Op bas herkenden we trouwens Craig Adams, een veteraan uit de gothrock scene die ooit op de loonlijst stond bij o.a. The Sisters Of Mercy, The Mission en The Cult.
We mogen dan al fan zijn van de hartepijn die Brandon als een voleerde drama queen nog steeds van zich afschreeuwt, toch moeten we vaststellen dat niet alle nummers uit de Spear Of Destiny catalogus de tand des tijds heelhuids hebben doorstaan. “Never Take Me Alive” en “Micky” maken anno 2013 geen enkele impact meer en hengelden wel erg overtuigend naar het etiket ‘overbodig’. Net toen we dachten dat de set hierdoor wat de verkeerde richting uitging waagde de groep zich aan Joy Division’s “Transmission”. Een iconisch nummer waar je als groep beter van af blijft, maar als generatiegenoot van Ian Curtis slaagde Kirk Brandon er toch in om deze uber-classic geloofwaardig neer te zetten. Het werd alleen maar beter toen Brandon vervolgens ook in zijn eigen punkverleden als frontman van het kortlevende en politiek incorrecte Theatre Of Hate ging grasduinen. Twee B-kantjes uit de beperkte discografie van die groep, het felle “Legion” en een ongemeen strak “Propaganda”, sloten de set af met een onverwachte adrenaline stoot.
Ondanks het feit dat een deel van het publiek intussen al andere oorden had opgezocht vonden Brandon & co nog de energie en goesting voor een encore. Niets dan respect hiervoor, zeker toen ze besloten om Theatre Of Hate's “Do You Believe In The Westworld” op te disselen.
Wat eerder op de avond begon als een pint zonder kraag eindigde uiteindelijk als een glaasje bruisende cava. Met volgende keer wat meer volk naast en desnoods aan den toog zien we Club Bizarre wel tot een blijvertje uitgroeien. En dat jullie verslaggever ter plaatse voortaan met de fiets naar een optreden kan is op zich natuurlijk mooi meegenomen.
Organisatie: Club Bizarre
Same place, same time, maar dan twee jaar later. Schreven we toen dat Goose een verdoken ode aan de gitaar bracht, met de opstart van hun Europese promotietour voor hun derdeling ‘Control Control Control’ slaan ze weer de echte snaren aan. Al was het bij momenten toch verrassend ‘anders’.
Toentertijd – twee jaar terug dus – verkochten ze ook in februari in no time tweemaal de AB uit. Deze keer driemaal. De lancering van op hun internationale thuisbasis was drievoudig sold-out. Met getrouwe fans én met zij die na de cd’s ook de gerenommeerde live-reputatie wilden ontdekken.
Het gaat steeds sneller met en voor de Kortrijkzanen. Tussen hun eerste twee albums verstreek er vier jaar, nu twee. ‘Bring it on’ was een eye-opener pur sang, maar ‘Synrise’ kreeg her en der wat kritiek en dat was even slikken om mee om te gaan. Te veel synths, klonk het, niet puur genoeg. Ze klauwden wel terug ter verdediging en hadden het over evolueren, maar twee jaar later binden ze in. Of nee, ze laten het bloed stromen waar het niet gaan kan: via hun vingertoppen de snaren in.
Nu poneren dat ‘Control (x3)’ een pure rockplaat is, zou geen domme gans wagen. Goose blijft elektro-dance-rock, al draaien ze hun deur wel (vrij gewaagd) open voor een ballad à la “Rise and Fall”. Gedurfd. En daar begonnen ze dan nog hun bis mee. Faut le faire ! In tegenstelling tot twee jaar geleden weinig Kortrijkzanen trouwens in de AB, vonden wij, om te zien en voelen hoe de vibes geëvolueerd waren, al was kersvers burgemeester Vincent Van Quickenborne wel nog eens naar de hoofdstad afgezakt. ‘Ze worden steeds beter’, luidde zijn commentaar.
Aangenaam verrast was hun burgervader, maar het was ook voor de boys zelve afwachten. Hun light show was voor hen even nieuw als voor het publiek en het moet gezegd: die was indrukwekkend. De opener “Lucifer” baadde in een witte lichtbaken, die als een raster rond de duisternis heen gezet was. Hun nieuwe album kleurt ook vrij zwart en die donkerte – alle vier in het zwart - hielden ze nog even vast op “Bring it on”, maar toen iedereen “I believe” meebrulde gingen de lasers (en het publiek) aan het dansen.
Dan volgde een quintet nieuwe nummers en was het even zoeken. “United” gleed ongemerkt voorbij, bij “Real” toonde Bert Libeert dat een drummer van standing zijn band met strakke hand leidt, terwijl de vier tijdens “Your ways” knap als zwarte schaduwen tegen een kleurachtergrond hun ding deden. Met “Modern Times” brachten zowaar een melodieuze draaiing in de AB die eindigde in een volksmennerij met Michael Karkousse die de micro hoog boven het publiek liet laveren en Dave Martijn die ostentatief midden de bühne aan de gitaarhaal ging.
De eerste echte vonken sprongen er echter pas af bij “Control” - waar de lichten een (dans) tempel op het publiek bliksemden - en zetten zich door bij “Can’t stop me now” dat ze in een dance party lieten uitdeinen met een sublieme overgang naar “Black Gloves”. Dat vuur kwam er dus ontegensprekelijk in het oude gedeelte met nog “British Mode” en “Everybody”, waar het toch weer iets afwaarts trok ondanks de caleidoscoop van wit spervuurlicht. En plots waren ze weg.
De zaal leek verrast, reageerde vrij lauw en dus kwam het viertal maar spontaan zelf terug en zette met ”Rise and Fall” (het zevende nieuwe nummer die avond), een zoetgevooisde ballade in waarmee Karkousse bewees dat hij ook een vaste zanger is. “Synrise” volgde en ze sloten af met “Words” dat halverwege leek op te houden, maar dan plots oorverdovend hernam . Met drie gitaren in hoge aanslag groepeerden ze zich rond hun drummer en eindigden boven de 100 decibel. More than words dus, maar afsluitend met de juiste woorden van een sowieso weinig spraakzame frontman ‘Merci voor te komen (sic), jullie waren de eersten.’ Dat onder die eersten een pak zetelzitters waren die zelfs hun hoofd niet in beweging hadden gekregen, deed ons meewarig zelf het hoofd schudden.
Setlist
1. Lucifer; 2. Bring it on; 3. United; 4. Real; 5. Your ways; 6. Modern Times; 7. Control;
8. Can’t stop me now; 9. Black Gloves; 10. British Mode; 11. Everybody
Bis 12. Rise and Fall;, 13. Synrise; 14. Words
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig 9 februari
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-09-02-2013/
Support Go Chic
http://www.musiczine.net/nl/fotos/go-chic-09-02-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Fijn dat er nog jonge gitaargroepjes zijn die het (punk) hart op de juiste plaats dragen. Het Canadese Metz is er zo eentje. Wild, onstuimig en uiterst gretig gaan ze tekeer in het achterzaaltje van de Aeronef. Met de spirit van Nirvana, Big Black en Mudhoney in hun jonge dagen spuwt het trio er een rits lellen van songs uit, welgemikte mokerslagen als “Get off”, “Knife in the water”, “Headache” en “Wasted”. Het is punk, opwindende noise en overstuurde grunge die bulkt van de energie en barst van de goesting.
Hun pas op het Sub Pop label (waar anders ?) verschenen debuutplaat is een onversneden brok hemels lawaai die amper een half uurtje duurt. Geen wonder dus dat de live set er al na een kleine drie kwartier op zit, de ganse plaat is er dan al met een ongeremde gedrevenheid doorgejaagd. Maar dat is net wat dergelijke bandjes zo boeiend maakt.
Kort, bondig, to the point en rechtstreeks naar de ballen gemikt. Meer moet dat niet zijn.
Geweldig concertje.
Op 11/03 ook nog te zien in de AB Club. Haast u !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-06-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Maudlin, een Belgische postmetal /hardcore/doom band, zag het leven in 2004. In 2008 brachten ze hun debuutalbum ‘ Ionesco’ uit onder Offerandum Records, kort nadien gevolgd door een vinyl release onder Genet&Offerandum Records. Ionesco speelt zich af in de jaren 1950 en vertelt het verhaal van een fictief personage die door Doctor Freeman een transorbitale lobotomie ondergaat; een operatie die depressie zou genezen. Ionesco beschrijft de gevoelens die deze fictieve patiënt ervaart voor, tijdens en na de operatie. Het verhaal van Ionesco kent een open einde en een symbolische stilte die de weg symboliseert naar het ‘witte licht’.
Maudlin deelde sindsdien samen het podium met Russian Circles, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna, Calliston Rosetta, AmenRa en vele anderen. Maudlin staat gekend voor hun intense, dynamische live act. Hun nieuwe album ‘A Sign of Time’ zag het licht in 2013 en borduurt verder op de stilte van het open einde van ‘Ionesco’. ‘A Sign of Time’ is een time-stretch van die stilte en vertelt over de bijna doodservaring van diezelfde patiënt, keert samen met hem terug naar die momenten die hem als persoon hebben geraakt. Net voor het verliezen van bewustzijn worden we door shockerende gebeurtenissen, net heel bewust van die bijzondere momenten. Een autobiografie van een leven die in één enkele seconde door het bewustzijn flitst.
Nieuw is de samenwerking met ConSouling Sounds, een Belgisch platenlabel, die onder meer Alkerdeel, Syndrome en Amenra onder hun vleugels neemt. Voor de vinylrelease kregen ze steun van het onafhankelijk DIY Duitse platenlabel Moment of Collapse die bands als REKA, In The Hearts of Emperors, Light Bearer en Selenites promoot.
Maudlin kenmerkt zich door een rijk geluid die de luisteraar in de sfeer brengt die ze wensen op te roepen. ‘A Sign of Time’ heeft een atmosferische focus, waar gitaren zowel crunchy als etherisch uit de hoek komen –vaak met een knipoog naar bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. Het nummer “Become minutes” is hier een perfect voorbeeld van. Maudlin beweegt zich tussen hard en zacht, tussen proza en zang, tussen pre en post. Het donkere, grove timbre van zanger Davy De Schrooder kleurt de nummers met een melancholische essentie. Maudlin roept zowel melancholie als levendigheid op, zowel gemoedelijkheid als gerichtheid, zowel intensiteit als ademloosheid. Het nummer “Hours” creëert een mysterieuze, lugubere sfeer door de fragiele vrouwenstem die perfect zou passen in een scène van David Lynch. Persoonlijke favoriet is “She whispers treason”, een nummer waar een ware Maudlin drive in zit. Zowel het label psychedelische doom als posthardcore doen ze alle eer aan, meer zelfs, Maudlin barst van de creativiteit door hun flamboyant samenspel van verschillende genres, zonder te vervallen in een kakafonie.
Dat deze band ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek is een feit. Maar hier geldt dan misschien vooral de regel dat onbekend onbemind is. Wie Maudlin live aan het werk wil zien, kan de komende tijd in verschillende Belgische zalen terecht. Hun releaseshow is voorzien op 15 februari in cultuurcentrum De Grote Post in Oostende en op 9 maart spelen ze samen met Steak Number Eight in de 4AD, Diksmuide.
Hun eerste album ‘Ionesco’ is te beluisteren op http://maudlin.bandcamp.com/album/ionesco . Op Facebook vind je hun onder http://www.facebook.com/MAUDLINrocks
Uit Brasschaat is het Belgisch/Amerikaanse duo Sam Oerlemans en Jennifer Summer afkomstig . Zes songs horen we op de EP en nu al kan je zeggen dat The Cranberries van Dolores O’Riordan hier de trein hebben gemist , want de muziek van het duo vormt de ontbrekende schakel in hun oeuvre . Verder ademt het duo de sfeer van Evanescence en Within Temptation , dwz dat er een onderhuids een gothic sfeertje sluipt in hun meeslepende, broeierige rocksongs, die mooi uitgewerkt zijn . Er zit magie in het duo , die ons trakteren op een uitermate goed verzorgde debuut EP.
http://www.hitherside.com
Nederlands 
Français 
