1# Maudlin wordt door Wiktionary verklaard als een Midden Engels woord voor Maria Magdalena. Als adjectief heeft het volgende betekenis : sentimenteel in een trieste of dwaze manier, voortkomend uit dronkenschap. Passen deze betekenissen bij jullie keuze voor de naam Maudlin?
Ons allereerste optreden kwam veel vroeger dan verwacht, maar mensen kregen te horen dat we met een nieuwe band bezig waren en deden ons het voorstel te openen voor The White Circle Crime Club. Een voorstel dat je niet weigeren kan. We hadden nog niet nagedacht over een naam, enkel over onze muziek en opeens moest het snel gaan. Het voorstel ‘Maudlin’ werd op tafel gegooid, niemand wist wat het precies betekende, maar het klonk wel leuk. En toen lazen we, na opzoekingswerk, dat het afkomstig was van de Oud-Engelse uitdrukking ‘maudlin eyes’. Dit beschreef de ogen van Maria Magdalena toen ze Christus van het kruis haalde, als “met bloed doorlopen door verdriet en sentiment”. Het uitgangspunt om Maudlin te starten was muziek creëren dat een gevoel oproept... de uitleg dekte de naam en Maudlin was onze definitieve keuze.

2# Het verhaal rond ‘A Sign of Time’ borduurt verder op de vorige cd. Hoe zijn jullie daar bij gekomen?
Ons vorig album ‘Ionesco’ had een open einde en een symbolische stilte. Die stilte reflecteerde de weg naar 'het witte licht' na een zelfmoordpoging van ons personage. Hoe de plaat eindigde dat lieten we open voor de luisteraar. ‘A Sign of Time’ is geen vervolg op dit verhaal. Wel is het een time-stretch van die stilte en ons vertrekpunt voor ‘A Sign of Time’ was de volgende deemoedige vraag: Op welke trip laten we ons door onze geest leiden onderweg naar het witte licht die ons definitief de dood injaagt? Hoe we daar op kwamen, lang denken, veel overleggen, veel schrappen en veel opnieuw beginnen. Het was ongetwijfeld een uitdaging voor onszelf.

3# In welk personage herkennen jullie jezelf? In Doctor Freeman of de patiënt die zoekt naar genezing/heling?
Het logische antwoord zou zijn op de patiënt die zoekt naar genezing/heling. Wat we doen met Maudlin doen we om verschillende redenen. Het spreekt voor zich dat we bezeten zijn door muziek. Er zijn veel bands met die drijfveer, maar we onderscheiden ons door onze quasi existentiële zoektocht naar hoe we een brug kunnen creëren tussen verhaal, muziek, emoties, kunst en luisteraar. In die zin is Maudlin voor ons ongetwijfeld een genezing & heling.
Dr. Freeman was op ‘Ionesco’ eigenlijk niet meer dan een detail om ons verhaal te kaderen. Toch merken we dat we ons ook deels kunnen identificeren met Doctor Freeman. Vooreerst is de naam prachtig: 'free-man', we leggen ons muzikaal geen beperking op en elke plaat klinkt anders. En zonder pretentieus te willen klinken horen we na onze concerten vaak van toeschouwers dat we hun gevoelens zo mooi kunnen weergeven en dat dit hen sterkt dat ze niet alleen staan. In die zin is onze brug tussen muziek, emoties en luisteraar gebouwd voor die bepaalde persoon en zit Maudlin een stapje dichter bij zijn verworven bestaansrecht.

4# Wat vinden jullie het belangrijkste om het publiek mee te geven? Wat is jullie opzet tijdens een show?
Zoals ik daarnet reeds aangaf willen we die bruggen creëren. We doen dit door elk optreden opnieuw het beste te geven van onszelf, dit zowel op technisch niveau, intensiteit, geluid, overtuiging,... Het klinkt doodnormaal en naast het podium zijn we een olijke bende, maar eens we ons ding mogen doen is er iets onverklaarbaar die de kop op steekt. Het lachen vergaat en we komen in een soort trance waar we onze toeschouwers in willen mee sleuren. En als dat lukt zijn we bruggen aan het bouwen en staan we dichter bij onze, natuurlijk opgedrongen, missie.

5# Als je Maudlin in één beeld zou brengen, hoe zou dit eruit zien?
Gezien ik veel met fotografie bezig ben vind ik dit een uiterst moeilijke vraag. Net omdat ik er veel over nadenk. Een sterke foto is een momentopname die zonder woorden een verhaal vertelt. Ik ben er nog niet uit of ons beeld zwart-wit of kleur zou zijn. Maar het lijkt mij dat een combinatie van beiden in één beeld perfect passen om Maudlin weer te geven. Voorlopig beschrijf ik het beeld als volgt: een kronkelende rivier die het beeld in twee delen verdeelt. Aan de ene kant van de rivier is alles dor, zwart,... alsof er bosbrand huis gehouden heeft. De andere kant staat in bloei, is kleurrijk, levendig. En in de verte over die rivier zie je een brug. Dat is voorlopig het beeld, maar stel mij volgend jaar dezelfde vraag en het beeld ziet er ongetwijfeld anders uit.

6# Van welke show worden jullie stil?
Het journaal. Er is geen grotere show dan wat mensen anderen, de maatschappij, de wereld en vooral ook zichzelf aandoen. Naast leerrijk is het journaal ook vaak triest. Maar tot zover mijn maatschappijkritiek, laten we gaan naar de essentie van de vraag: Ik word stil van existentiële zaken, individuen die hun hart en ziel blootleggen op een manier die hen als het ware door een hoge kracht opgedrongen wordt. En of dit zich uit in schilderen, tekenen, graffiti, toneel, muziek,... al deze “shows” maken mij stil. Het vreemde is dat zaken die puur zijn vaak als “show” worden omschreven omdat de meerderheid van de mensen niet op zoek durft te gaan naar pure zaken, dat zit niet in onze cultuur, dat zijn waarden die niet meer belangrijk zijn,... Naar mijn aanvoelen is alles wat “show” is vaak veel puurder dan de realiteit.

7# Waar halen jullie inspiratie uit?
Dat is moeilijk om uit te leggen als je niet bij het schrijfproces van de nummers betrokken bent. Voor ‘A Sign of Time’ wisten we al welk verhaal we zouden vertellen. Alle hoogte en diepte punten uit het leven van ons personage, die hem maakten tot wie hij was gingen de revue passeren. Maar we konden niet gewoon de feiten vertellen, we moesten uitgaan van de trance waarin je je bevindt op weg naar 'het witte licht'. We kwamen al snel uit bij psychedelica en we voelden de nood om het verhaal op die manier te vertellen. Elk hoogte of dieptepunt werd gekoppeld aan een natuurelement, van dit natuurelement zochten we een bijhorende mythische god of godin die ons dichter bracht bij hoe het schilderij van ons nummer er moest uitzien. En rond dat schilderij dat we in gedachten hadden maakten we de nummers. Dus die oude mythische verhalen in combinatie met de natuurelementen waren onze grootste inspiratie bij ‘A Sign of Time’.

8# Met welke band/zanger/… zouden jullie nog een split willen doen?
Ik ben een grote fan van “in the fishtank”; een concept waarbij twee bands een week in een studio gegooid worden en met z’n allen samen een plaat mogen opnemen vertrekkend van nul. Gooi ons maar samen met Nick Cave & the Bad Seeds, Sigur Ros, Fantômas, Leonard Cohen, Tom Waits of... als het maar een band is die ook een meerwaarde zoekt en op zijn of haar manier een schilderij wil afleveren en een brug wil creëren. Zeer benieuwd trouwens naar de resultaten van alle genoemde samenwerkingen.

9# Wat zijn voor jullie momenten die jullie hebben geraakt?
Dat zijn er veel hoor, maar ik pik er enkele mooie uit.
*Op tour het enthousiasme van mensen voor Maudlin, hun vriendelijkheid en wil om ver te reizen om ons aan het werk te zien. Als je in Italië staat te spelen en iemand zit zes uur in zijn wagen omdat hij er tijdens de show in Spanje niet bij kon zijn, dat is té zot voor woorden. Aan de andere kant ben ik ook vaak die zot en heb ik dat ook over voor bepaalde bands, kunstenaars,... Het is gewoon surrealistisch en tegelijk enorm flatterend dat er mensen zijn die dat doen voor de band waar je zelf deel van uitmaakt.
*Een heroïne junkie die in Slovenië komt zeggen dat hij genoot van wat we deden en dat onze muziek hem deed inzien dat hij geen heroïne nodig had om in hogere sferen te komen. Hoe het afliep met die gast weten we niet, maar als je zo afhankelijk bent van een product als hij eruitzag, dan raakt dit je wel.

10# Waar zouden jullie graag een show spelen?
Makkelijkste vraag ooit, voor elk publiek die openstaat voor wat we doen en er ook een meerwaarde in gaat zoeken. Of dit nu in een kraakpand in Charleroi of op Coachella is, of er vijf of 100 000 man staat, zolang we een band voelen met de toeschouwer zijn we tevreden en uiteraard bereiken we liever meer mensen in één keer en spelen we graag met een uitstekend geluid... maar als we ons ding mogen doen, dan doen we dat met graagte!

Arno , nog net niet pensioengerechtigd, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe .
Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op . Een goed afwisselend plaatje in het Engels , Frans en een ‘Oostends Brussels’ dialect van aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen songs, gedragen door z’n grauwe, indringende, doorleefde stem.
Arno rockt op z’n TC Matics op “Show of life” , “Die lie” en “I don’t believe” , met die kenmerkende broeierige , hitsende ritmes; hij gooit er de zoveelste remix van “Olalala” tegenaan. Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy , funkende ritmes en grooves aan.
Maar ook de ingenomen vaudeville overtuigt als vanouds , “Quand les bonbons parlent”, “Chanson d’amour” en  “Dis pas ça à ma femme” .
Arno is en blijft op dreef. Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen.

David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst  in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .  
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.

Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes.  Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .