We zijn alvast onder de indruk van het debuut ‘Ashes’ van de Britse sing/songwritster Kyla La Grange. We hebben te maken met een reeks broeierige rocksongs die gebed zijn in een gothic en freefolky sfeertje . Voldoende afwisseling noteren we; de songs klinken sfeervol en aanstekelijk, hebben een spannende opbouw en durven breed gearrangeerd zijn . Al meteen scherpt de opener “Walk through walls” onze aandacht , wat verder gezet wordt in songs als “Courage” , “Woke up dead” en “Catalyst”, die onderhuids tussen Florence Welch ( & The Machine), Austra , Within Temptation , Kate Bush en Loreena McKennitt te situeren zijn. Maar ook Cocorosie kijkt om haar schouder heen op “Vampire smile” en The Walkabouts lijken plots naast haar te staan op “Been better”. Mooie referenties telkens! Het ingetogen, sobere “Heavy stone” is uitermate gevoelig.
Lekkere melodieën , sterke zang – afwisselend materiaal , ze verdient alvast in de spotlights te staan met dit debuut .
http://www.kylagrange.com
Het West-Vlaamse Monroaw heeft z’n roots bij The Chromosones, en da’s al zo’n twintig jaar geleden. Het doorwinterde viertal vond elkaar terug en doopte het nieuwe project Monroaw. In die tussentijd zaten de leden niet stil en was er o.m. Basics die een rits intens broeierige rocksongs bracht , een back to basics rock(‘n’roll) zonder franjes ,én met gevoel voor emotie, ritme , vaart en melodie .
Die elementen blijven belangrijk in de sound van Monroaw. Het kwartet brengt voldoende variaties in hun sound aan , haalt elementjes uit blues en americana. We zijn alvast overtuigd van songs als “Cold turkey”, “Swim to God”, “Sadelayda”, “When you’re gone “ en “Insane”. De groep klinkt strak, meeslepend en brengt een kleurenpalet aan van gedoseerde keys. Ze kunnen stevig uit de hoek komen , maar even broos en kwetsbaar door melancholie en weemoed . REM s “Finest worksong” werd van onder het stof gehaald en ook hier horen we er een overtuigende versie van.
‘Hozho’ is een woord uit de taal van de Navajo-indianen , wat staat voor ‘schoonheid’, op z’n plaats als je het materiaal beluistert. Sterke return van dit kwartet .
Info http://www.myspace.com/monroaw
Maston komt uit de City of Angels, en bestaat uit een kwintet . Hun lp ‘Shadows’ komt op 15 februari uit via Trouble In Mind Records en is hun eerste album bestaande uit tien tracks. Trouble In Mind Records is een in Chicago based label die onder meer ook bands als MMOSS, Ty Segall, Nights Beats en Mikal Cronin promoot.
Frank Maston is de frontzanger en grondlegger van Maston. Zelf opgegroeid zijnde in de achterwijken van LA, werd hij doordrenkt door de discografie van Wilson, Bacharach en Morricone, als de filmografie van de jaren zestig en zeventig. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk te horen op ‘Shadows’.
Maston roept de sfeer op van een Twin Peaks gesitueerd in Malibu. Maston staat voor dromerige surfpop à la Other Lives met een even rijke instrumentendoos. Er hangt ook een soort cinematografische sixties sfeer in hun nummers. Maston brengt deze intieme fanfare op gang door gebruik te maken van velerlei instrumenten zoals orgels, houtblazers en piano met schaduwrijke melodieën en griezelige gitaarlijnen. Boven alles nodigt deze plaat je uit tot spontane uitbarstingen van vrolijkheid. Mastons ‘Shadows’ roept het beeld op van een ritje op een hobbelpaard te midden een Western maar kan zich evenzeer situeren in een romantische scene uit een film noir uit de jaren zestig. Hoewel de bron van muzikale inspiratie zich in het verleden afspeelt, is Mastons sound allesbehalve oubollig te noemen. Eerder is het een sixties revival die absoluut een plaats in je nieuwerwetse kast verdient!
Een voorsmaakje van ‘Shadows’ kan je beluisteren via hun bandcamppagina http://maston.bandcamp.com/
Een veelbelovende, nieuwe naam aan het Belgische hardcorefirmament is die van Ashes. Dit viertal uit de regio van Aarschot en Mechelen brengt met ‘Hold On MMXII’ een eerste demo uit met twee energieke, gelaagde songs. Ashes staat voor stevige, trage maar catchy hardcore die je perfect in het verlengde kunt situeren van een topband als Shipwreck AD. Openingstrack “Bridghe Down In Brighton” is een absolute knaller die je meteen bij je nekvel grijpt en ons qua opbouw doet denken aan het beginnende Congress. Op het gevarieerde “Losing Track” is het dan weer heerlijk meezingen met de agressieve vocalen van frontman Stijn Deweerdt. Onthoud de naam Ashes, we zetten er namelijk geld op in dat we in de nabije toekomst meer van dit viertal horen!
Godspeed You! Black Emperor - da’s Postrock , avantgarde buiten categorie – Na een sabbatical van 2003 – 2010 is dit Canadese collectief er terug met nieuw werk. Hun radicaal politieke en maatschappelijke idealen zetten ze om in instrumentaal intense , grillige , beeldende , emotionele , grootse , meeslepende muziek . Mysterieuze beeldtaal siert het decor.
Hier spreekt de muziek en op de nieuwe plaat zijn er twee lang uitgesponnen en twee ‘gewoon’ lange stukken. Op het eerste en laatste nummer “Mladic” en “Strung like lights at thee printemps erable” wordt een spanningsboog opengetrokken, bouwt op , neemt monumentale proporties aan , houdt de aandacht vast en weet al of niet rustig te ontladen, om tot slot dan naar een indrukwekkende finale te gaan . Ook de twee andere nummers moeten niet onderdoen qua intensiteit want hier horen we delirante filmisch bezwerende soundscapes. Een muzikaal spanningsveld is aanwezig in het breed instrumentarium .
Vijfsterren plaat van een ongewone en eigenzinnige cultband .
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”, “Graphic nature” en “Goon squad”.
Al een tijdje geleden dat we Cody hoorden . We herinneren ons nog die plaat ‘The headphone masterpiece’ en die sterke single “The seed” met The Roots . Zijn sound was een opvallende ‘lofi’ mix van rock , funk en soul. Sindsdien was het opmerkelijk stil rond dit smaakvol multitalent , die af en toe nog iets liet lekken via het internet , maar bon, hij is back en heeft alvast een sterke return uit. Heel veel soul , in de beste traditie van Marvin Gaye en het Stax label , een seventies retro geluid , een kenmerkend gitaarspel, gepast ondersteund van blazers, strijkers en koortjes . Onderhuids ademt de muziek een Q Tarentino sfeertje. “Til I met thee”, “I’ve been life” en “That’s still mama” zijn al meteen drie sterke openers. We vallen voor de sfeervolle, groovy sound en voor de charme en dynamiek van Chesnutt . Hij brengt messcherpe observaties over de wereld waarin we leven . Puike return !
Tja , de tijd gaat snel . Vier jaar terug verscheen haar cover plaat ‘Juke box’ en dan moeten we al teruggrijpen naar 2006 ivm eigen werk ‘The greatest’ . Eerder zat Chan Marshall aka Cat Power binnen de stijl van doorleefde americana/soul/retrobluesrock. Op deze return horen we fris , dromerige, warme , zwoele ingenomen pop , van een sing/songwritster , die elektronica toevoegt; zalvende, prikkelende en stekelige ritmes en beats, gedragen door haar melancholisch, lichthese stem . Chan Marshall mag dan nog een in een titanengevecht met zichzelf verwikkeld zijn, ze compenseert ‘Sun’ in een afwisselende sfeervolle, broeierige plaat met elf goed in elkaar gestoken overtuigende nummers, die de single “Ruin” voorop plaatst, en verder intrigeert met “3, 6, 9”, “Manhattan”, “Peace & Love” en “Nothing but time”, een lang uitgesponnen , uitgediept nummer met Iggy . Een verrassende comeback.
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .
De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David” en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .
Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker, en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en mooier te maken!
De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Trust - Darkstar
Vanavond trakteerde de AB ons op een double bill met Trust in het voorprogramma. Trust is een electro goth project van Robert Alfons. Trust wordt vaak in één naam genoemd met Crystal Castles en releasen onder Sacred Bones hun debuutalbum ‘TRST’.
Alfons z’n stem lijkt treffend op deze van Ozark Henry door de nasale klank die de ruimte vult. De muziek die Trust brengt is als een Belgische Daan op xtc door de druisende electro beats waar je hart spontaan van gaat mee pompen. Een soort electro discoparty zeg maar.
Trust onderscheid zich van andere electrobands net door hun rijke en room filling beats. De grens tussen een house en electro party lijkt dan ook vaak weg te vallen. Ze starten hun set dan ook op maximum voltage. Trust dompelt je niet enkel onder in een electrojungle ook de lichtshow is een waar kleurenbad wat het geheel dat extraatje meer geeft.
Breekpunt in de set is een traag nummer, waar de focus vooral komt op de zang, wat Trust als electro heersers dan weer een deuk in hun imago geeft. Waar de zaal voordien in beweging stond, werd het vanaf dat moment ook statischer. Ze komen nadien niet meer op hetzelfde niveau en sluiten in een anticlimax af.
Darkstar heeft nog maar net een nieuw album uitgebracht ‘News from nowhere’ onder Warp Records. Waar Trust gedreven werd door een adrenalinerush, lijkt Darkstar het antoniem ervan te zijn. De set komt traag op gang, de stem is er één uit de duizend en het contrast met de heavy beats van Trust is misschien wel té groot om Darkstar als band een eerlijke kans te geven. Ze brengen hun nummers op het randje van oppervlakkig, of misschien was dit net hun opzet? De ritmes kennen geen hoogtes noch laagtes, de ambient soundscapes creëren een loungegevoel, de gezongen stukken hebben een kinderlijke ondertoon. Darkstar laat geen stempel na, maar misschien hebben we door het vroegtijdige vertrek wel een hell van een show gemist?
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Tamikrest – Tinariwen – Mali . Hier schuilt veel politiek , gezien Mali op dit moment in de schijnwerpers staat vanwege de onrustige en broeierige situatie in het land. Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen net als hun kompanen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Gitarist Ousmane Ag Mossa heeft goed naar Jimi Hendrix geluisterd, en brengt in gebroken Frans aan verder inspiratie te halen bij Mark Knopfler en Bob Marley. Zijn dromerige zang en de vocale uithalen van de zangeres zorgden voor een traditionele Touaereg glans. De percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps stoppen er naast de bluesy gitaarlicks en tokkels in de lome ‘desert trance’ meer ritmiek en doorleefde rootsrock. Niet voor niks deden ze beroep op Chris Eckman van The Walkabouts voor hun doorbraak ‘Toumastin’ .
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in die aparte sound ; een afwisselend geheel , een bezwerende sound, met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes en de ruimte voor de instrumenten . Pittig , aantrekkelijk, gedreven klonk het en dan sta je niet stil om welke song het gaat . Het geheel en het concept tellen hier!
En we kunnen spijtig genoeg niet omheen wat leeft rond de band én z’n land … Tamikrest is een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara. Maar er heerst chaos , onderdrukking, er zijn represailles en ze lijden onder de oorlog, de rebellie , de wraakacties en de radicaal islamitische strijders. Ze gaan er sterk gebukt onder, komen op voor hun eigen bestaan als nomadenvolk en zingen voor de vrede in hun eigen land . Al meer dan een jaar voelt Tamikrest zich niet meer welkom in eigen land en wonen nu in Algerije.
Muzikaal werden we meegevoerd naar stoffige woestijnoorden en het vuur van de woestijn sloop in Tamikrest’s optreden . Het was heerlijk luisteren en was een unieke live ervaring. Maar de politieke onrust is een zware last ; de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali! We duimen verder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tamikrest-03-02-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Het wereldkampioenschap veldrijden was naar zaterdag verplaatst wegens overstromingsgevaar, dus kwam er plots een gaatje in onze agenda vrij om op zondag avond naar de kust af te zakken voor een avondje onvervalste hardrock.
The Sha-La-Lee's is een zijproject van de zanger van The Sore Losers en de drummer van Millionaire, volbloed-Limburgers dus die aan ‘het zeitje’ hun mix van garagerock en blues met overtuiging brachten. De sound van deze band had wel iets weg van de vroegeTriggerfinger, maar dan minder sexy. Wanneer de mondharmonica gebruikt werd, had het weer iets van La Muerte of Thelonious Monster.
Na hun tweede album (toch al van 2004) waren we The Datsuns wat uit het oog verloren: in tegenstelling tot die andere neo-hardrock tegenvoeters, Wolfmother, zijn The Datsuns toch wat blijven hangen: zalen zoals de AB of het Koninklijk Circus weten ze niet te vullen, en passages op het hoofdpodium van Werchter zijn er ook niet bij voor dit Nieuwzeelands viertal. Ik was dan ook verbaasd dat The Datsuns ondertussen al meer dan 13 jaar bezig zijn en met ‘Death Rattle Boogie’ hun vijfde album uit hebben. In die 13 jaar zijn deze kiwis nog geen crack veranderd,we zagen nog altijd graatmagere gasten, lange haren en puntschoenen,en de Flying V-gitaar van Phil Somervell, het enige verschil met de vroege jaren 2000 was de foute hangsnor van zanger en bassist Dolf De Borst.
The Datsuns trapten af met het openingsnummer van ‘Death Rattle Boogie’, “Gods are bored” en zouden vanavond vooral de nummers van hun nieuwe album voorstellen. In tegenstelling tot Wolfmother, die eigenlijk gewoon nieuwe Deep Purple nummers neerpennen, proberen The Datsuns op dit nieuwe album harde rock te brengen zonder daarom altijd in hard-rock cliches te vervallen. Soms zijn die pogingen geslaagd, soms waren gewoon blij dat ze eens een oudje zoals “Sittin Pretty” brachten, vol met hard-rock cliches, maar o zo lekker. Als lead gitarist Christian Livingstone zijn vingers op en neer zijn gitaarnek liet dansen, dan was dat misschien niet echt vernieuwend, maar toch was dit waarvoor we vanavond naar Leffinge gekomen waren: klassieke hard-rock, maar zonder de metalcliches.
Zanger Dolf Datsun had het er blijkbaar lastig mee om op zondagavond op te treden, hij zou voortduren beweren dat het eigenlijk woensdagavond was, en hij zou een beetje tevergeefs proberen de vlam in de pan te steken, voor het publiek was het blijkbaar ook zondagavond, en was de taart bij de bomma blijkbaar nog niet volledig verteerd. Tijdens “Helping hands” deed Dolf een verdienstelijke poging, hij kreeg het publiek zover om op de grond te gaan zitten, om dan op commando op te springen, maar spijtig genoeg was dit nog niet goed genoeg om het publiek helemaal los te krijgen, meer dan een goedkeurend hoofdknikken kregen The Datsuns vanavond niet, en dat was toch wel spijtig: we herinneren ons nog hun eerste passage in de AB, toen tweede gitarist Phil Datsun, eerste gitarist Chris Datsun in de nek nam en de gitaarsolos van op tweeenhalve meter hoogte de zaal ingevuurd werden. Dolf Datsun liet zijn bas staan en probeerde nog al microzwierend het tij te keren, maar dat lukte eigenlijk alleen in de bis met hun grootste hit, “Motherfucker from hell”.
Slotsom van een avondje hardrock aan de kust: de band was goed, het publiek iets minder.
Setlist: Gods; Bullseye; Sittin pretty; Girls; Axethrower; Maximum; What would?; Gold Halo; Helpin Hands; Harmonic; Emperors; Stuck; Hole; Bruise; Somebody; Eye; Motherfucker from hell; Death of me
Pics van hun set in Trix, Antwerpen op 11 februari 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-datsuns-11-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-sha-la-lees-11-02-2013/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Vanavond trakteerde de Beursschouwburg ons op een uitverkochte O.Children met UNI_FORM in het voorprogramma. Brussel was de vierde halte voor O.Children die momenteel een Europese tournee houdt.
UNI_FORM is een band uit Portugal die indie wave rock brengt. Na de release van hun EP’s ‘Uni Form’ in 2008 en ‘Winter Blue’ in 2011 kwam hun debuutalbum ‘Mirrors’ er in 2010. ‘1984’ kwam er vorig jaar en is een reactie op het gebrek aan vrijheid van meningsuiting en een verzet tegen controlemechanismen. Uni_Form hebben reeds het podium gedeeld met onder meer She Wants Revenge en op enkele internationale festivals gespeeld.
De zang is veelal ondermaats en monotoon wat een doodsteek is als band. Hun ritmes creëren contrasterende atmosferen van donker en licht die voor de nodige variatie in hun oeuvre zorgen. Het geheel gaven ze vorm door zwart wit visuals die geen verhaal lijken te vertellen. Beelden van een dansende vrouw afgewisseld met kinderen die net van een schminkpartij terugkeren . Ze konden dan ook niet rekenen op een enthousiast publiek, daar de bar en het dakterras meer volk leken te lokken dan de zaal.
Na een interval van een klein uur kwamen O.Children soelaas brengen. O.Children zijn Tobi O’Kandi, Andi Sleath, Gauthier Ajarrista en Harry James recht uit het hartje Londen. Ze brachten ons deze avond zowel nummers uit hun meest recente album, ‘Apnea’, als oudere nummers. Ze labelen onder Deadly People Recordings die onder meer ook bands als Drop The Lime en Peace promoten.
O.Children wordt vaak vergeleken met Iliketrains, The Horrors, S.C.U.M en Interpol. Hun sound heeft de melancholische en poppy ondertoon van de 80ties, in een gloomy noir jasje van wave verpakt. Je zou hun dan ook kunnen het label newpop geven; daar de sound een mix lijkt van new wave en glitch pop. Wat O.Children vooral tot leven brengt is de zoetwarme baritonstem van Tobi, in een decor van broeierige, vloeiende ritmes die de luisteraar de ene keer tot zweven verleiden, de andere keer tot licht voetenwerk. Echter komt het zelden tot een spring uit je vel gevoel, daarvoor blijft O.Children ritmisch nog te veel aan de oppervlakte. Niettemin waren er toch enthousiastelingen in de zaal te vinden die op hun meest ritmische nummers spontaan een pogodansje waagden.
Zeker is dat O.Children je meeneemt naar hun heilige odeon vol licht en schaduw waar je ziel zich zowel kan opladen aan de warme, zweverige atmosfeer die er heerst als er in alle rust kan vertoeven.
(Pics Homepag - Xavier Marquis)
Organisatie Beursschouwburg, Brussel
De Golden Earring zijn de beste Nederlandse band ever. Dat staat voor mij als een paal boven water. Het is ongelooflijk hoeveel steengoede nummers ze gemaakt hebben in de vijftig jaar dat ze bestaan. Ze konden zeer groot geworden zijn, maar dat is niet vanzelfsprekend voor een Nederlandse band, zeker niet in de seventies, toen ze het een periode schitterend deden in de VS en Engeland, maar door het gebrek aan goede opvolging wegdeemsterden.
Toch vertrok ik met gemengde gevoelens naar Oostende, gezien mijn vorige oorverdovende ervaring in de Lotto Arena (zie mijn recensie op http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/golden-earring/golden-earring-een-oorverdovende-greatest-hits/ ). Maar dit was een unplugged optreden, dus alleen met elektrisch versterkte akoestische instrumenten. En het was een schot in de roos: zeer zuivere klank, perfect volume en een prachtige setlist. De bandleden zijn zeer goede muzikanten, en dit kunnen ze natuurlijk tonen tijdens zo’n show.
Van bij de eerste nummers was ik overtuigd: dit was het! Geen gehoorbedreigende muur van lawaai, maar muziek! De instrumenten klonken heel goed, de balans zat OK en de muzikanten hadden er duidelijk zin in. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken zuiver en vullen elkaar aan. Nummers, die in een elektrisch optreden niet aan bod komen (zoals “Just a Little Bit of Peace in My Heart”) werden heel gevoelig gebracht.
Het publiek reageerde eerst wat tam (wat wil je met die zachte pluche zetels?), maar zo’n show is natuurlijk heel doordacht opgebouwd. Na een overdonderende start met enkele grote hits, gevolgd door enkele minder bekende of zachtere nummers, kwam de grappige drumsolo van Cesar Zuiderwijk. Wat een goede drummer is dat toch! Hier geen lange, saaie en uitgesponnen solo, maar een opeenvolging van ongewone geluiden, waarbij hij heel bestudeerd op zijn eigen vingers sloeg en daardoor de lachers op zijn hand kreeg.
Dat was de ideale aanloop naar een lange en indrukwekkende “Radar Love”.
Na de pauze ging de band gewoon op de ingeslagen weg door. Het publiek kon niet meer in de stoelen blijven zitten toen “When The Lady Smiles” en “The Twilight Zone” los gelaten werden.
Dit optreden zal mij lang bijblijven. En toen ik een half uur later in de parking onder het Kursaal stond aan te schuiven om te vertrekken moest ik eventjes stoppen om enkele nette heren met hun trolley door te laten. Zij gingen ook naar hun auto, want na een uitputtende avond werken hadden zij nog een paar uurtjes autorijden voor de boeg. Of hoe popsterren ook maar gewone mensen zijn.
Maar wat een fantastische job heb je toch als je enkele duizenden mensen zo’n prachtige avond kunt bezorgen!
Setlist: Back Home ; Sound of the Screaming Day ; Buddy Joe ; Another 45 Miles ; Just Like Vince Taylor ; Smoking Cigarettes ; Just a Little Bit of Peace in My Heart ; Mad Love's Coming ; Going to the Run ; Paradise in Distress ; Radar Love
Pauze
Weekend Love ; Flowers In The Mud ; What Do I Know About Love ; (Kill Me) Ce Soir
Vanilla Queen ; Johnny Make Believe ; When The Lady Smiles ; The Devil Made Me Do It ; Twilight Zone
Encore:
I Can't Sleep Without You ; Long Blond Animal
Organisatie: Live Nation (ism Kursaal Oostende, Oostende)
Nederlands 
Français 
