Binnen de indiefolkscene zijn er ook aparte band te noteren, die allesbehalve hitgevoelig zijn en klinken . Vanavond hadden we het gelegenheidsproject Sons of Noel and Adrian uit Brighton , gecentraliseerd rond Jacob Richardson , maar verder steeds uit een regelmatig terugkerende samenstelling bestaat . De leden zijn afkomstig van het Willkommen Collective, een verbond van muzikanten, promotors en beeldende kunstenaars.
Een groots gezelschap van acht leden , dat wel met koperblazers, klarinet, flutes , troms , naast de traditionele instrumenten ,waarbij we ook wat afwisseling noteerden van soms wel vier gitaren , mandolines en banjos.
Lang uitgesponnen atmosferische, filmische, cinematografische orkestrale composities die een unieke sfeer ademen. De variërende instrumentatie, de opbouwende , hardere klanken, de hypnotiserende , psychedelische en ontspoorde ritmes, de duistere , onheilspellende tunes , de wisselende zangpartijen en de onverwachtse wendingen lieten een avontuurlijk aanpak horen. Een vreemd aanvoelen . Hier komen Robin Proper-Sheppard van Sophia en Wovenhand om de hoek kijken.
Natuurlijk lag de klemtoon op de recente plaat ‘Knots’ en waren we uitermate tevreden met werkstukken als “Jellyfissh bloom”, “Catchy come home” , “Come run fun stella baby mother of the world” en “Big bad bold”, die door de rijkelijke instrumentatie en de verrassende wending boeiend waren
… Als een Lorelei die je op de klippen jaagt … De synchrone danspasjes van de dames , de folky landelijkheid en de ontspannen sfeer van de band deed spanning en dreiging afknappen. Een golvend manische sound , die net geen fatale afloop kent!
Ook de support Eyes & No Eyes moest niet onderdoen , want ook hier hadden we een filmisch bezwerende sound , donkere tunes met een licht apocalyptische inslag . Een bijzondere klankenwereld hoorden we door de gitaarriedels , een knetterend, ontstemde bas, tromgeroffel, cello en een dromerig, neuzelende zang op z’n Alt-J.
Vanavond kon je zeggen dat die indiefolkscene ook avontuurlijke tentakels had . Mooi geprogrammeerd alvast!
Organisatie: Botanique , Brussel
Thought Forms situeert zich ergens tussen postrock en postpunk en wordt gevormd door Charlie Romijn, Deej Dhariwal en Guy Metcalfe. In 2009 kwam hun self titled album uit, gevolgd door enkele cassette releases en dit jaar brachten ze Ghost Mountain uit onder Invada Records. Ze brengen atmosferische, cinematografische muziek afgewisseld met vocals die sterk op de achtergrond blijven. Doorheen de show blijven ze dan ook aan de oppervlakte en blijf je als luisteraar wachten op een muzikale doorbraak. Die komt er dan ook tijdens hun laatste nummer. Niet slecht geprobeerd, maar een onderdompeling in Sleepmakeswaves of TV Buddhas zou hun niet misstaan, hiermee bedoel ik dat een keuze dient gemaakt te worden in stijl om echt met je sound door te breken. Nu bleef het nog te vaak aan de oppervlakte. Het inzetten van meer vocals of muzikanten, een visuele ondersteuning, een aangepaste lichtshow had Thought Forms dat ietsje meer kunnen geven.
Esben & The Witch werd in 2008 gevormd in Brighton, UK. De naam van de band is afkomstig van een Deens sprookje. In 2010 kregen ze een contract bij Matador Records en in 2011 kwam hun eerste album ‘Violet Cries’ uit. ‘Wash The Sins not only the face’, hun tweede album, kwam uit in 2013 en naar aanleiding van deze release startte hun tour deze avond in de Botanique samen met Thought Forms.
Esben & The Witch bestaat uit een gemengd trio waar Rachel het meest opvalt door haar eenvoudige, tengere verschijning in een zwarte polo gedragen door combats. ‘Wash the sins not only the face’ heeft een meer elektronische dimensie dan ‘Violet Cries’ die eerder neigde naar een post industriële sound. Waar Rachel vroeger de meesteres der pauken was is ze nu overgeschakeld op gitaar en bas. Dit creëert een minder intieme atmosfeer en geeft de nummers een minder vol geluid. Niettemin betovert Esben & The Witch als een sprookje met hun dreunende, invasieve goth sound. Ze wisselen vocale stukken af met instrumentale staaltjes om U tegen te zeggen. Ze proberen zo goed als mogelijk op elkaar in te spelen, dat merk je als publiek duidelijk aan hun constante uitwisseling van blikken naar elkaar. Heel even verliest Rachel het ritme, de groeipijnen van het bespelen van een nieuw instrument of het nog niet goed ingespeeld zijn van de nieuwe nummers? Niettemin herpakt ze zich met klasse en werkt alle nummers af met een grandesse. Ze brengen zowel nummers uit ‘Violet Cries’ als hun laatste parel ‘Wash your sins not only the face’.
Esben & The Witch had een stralende lichtshow, van felrood tot helderblauw, van sacraal wit die door zeven spotlights ronddartelden als een betoverend licht . Het publiek was duidelijk laaiend enthousiast en ze werden beloond met twee bisnummers waarvan hun laatste toonde wat ze in hun mars hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat Esben & The Witch niet het beste van zichzelf gaf, maar het was een mooie start van hun ‘Wash your sins not only the face’ tour. Komende shows vinden plaats in Duitsland, Nederland, Frankrijk, USA, Zwitserland, Portugal en eindigen in hun thuisbasis.
Organisatie; Botanique, Brussel
Icarus Night - Hans-Joachim Roedelius – Krautrockicoon in Gent
Hans-Joachim Roedelius
KASK cinema
Gent
De Democrazy staat nog altijd het minder voor de hand liggende muzikale universum voor en in dat kader mocht vrije radio Icarus een krautrockicoon naar Gent halen. Met een verleden bij Cluster en Harmonia heet Hans-Joachim Roedelius één van de grondleggers van de ambient te zijn. Zijn samenwerking met Brian Eno eind jaren 1970 introduceerde hem indertijd bij een nieuw maar waarschijnlijk nog altijd niet doorsnee publiek, maar je moet toegeven dat hij nadien toch weer eerder in de underground verdwenen is.
Tegenwoordig krijgen platen als ‘Musik von Harmonia’ en ‘Harmonia de Luxe’ weer een bescheiden plaats in het verhaal van de krautrock en is er de laatste tijd ook een groep hedendaagse artiesten ontstaan die de mosterd duidelijk uit Duitsland halen. Met een output van onderhand rond de 80 platen zullen waarschijnlijk ook enkel de aficionado’s hem overal volgen, en dat gebeurde dus blijkbaar ook tot in Gent, waar Roedelius een aantal trouwe Teutoonse fans mocht verwelkomen.
Onderhand is de man 78 en tourt hij met zijn vrouw voor de Duitstalige landen rond. Er zijn minder aangename manieren om je oude dag te slijten. Gent ligt dan niet zo ver uit de buurt en als ontmoetingsplek was de KASK-filmzaal intiem om ’s mans ambientklanken tot zijn recht te laten komen. Een unieke kans om een pijler van de krautrock nog aan het werk te zien.
Songs of zelfs songstructuren zijn tijdens zo een optreden niet echt aan de orde, tenzij in een verre echo, maar Roedelius weeft subtiele klanktapijten die ons heden ten dage bekend voorkomen. Er is geen tekst, of er is geen structuur die je houvast geven, dus is het zaak om je over te geven. Roedelius geeft ons luistermuziek die je moet ondergaan wat in de zachte stoeltjes wel lukte, terwijl beelden van vooral Braziliaanse zonsondergangen geprojecteerd werden. Muziek om je in onder te laten dompelen. Geen grote dynamiek, of al te grote klankexperimenten, maar muziek die je haast vanzelf in een meditatieve stemming brengt. Kabbelend als water en in deze context was dat een kwaliteit. Deze - en hopelijk ook andere - niche van minder voor de hand liggende muziek heeft nog altijd een plek en dat valt alleen maar aan te moedigen. Nu nog zaak om me verder te verdiepen in een oeuvre dat onderhand 6 decennia beslaat.
Achteraf mochten de mannen de Icarus nog hoogst interessante, redelijk kosmische plaatjes draaien in het café van het Kask, onder het nuttigen van enzovoort. U vertrouwt erop dat het goed was.
Organisatie: Democrazy, Gent (+ KASK-cinema)
Dat On An On nog niet meteen een belletje doet rinkelen is niet verbazend. Het in Chicago en Minneapolis residerende trio Nate Eiesland, Alissa Ricci en Ryne Estwing speelden vroeger al samen in nogal obscure groepjes als Scattered Trees. Het verlies van enkele bandleden enkele maanden geleden grepen zij aan als creatieve opportuniteit om een meer energieke en experimentele weg in te slaan met een nieuwe band. Dat bleek ook uit hun verbazende set in de Witloof Bar waar ze het gloednieuwe debuutalbum ‘Give In’ met overtuiging voorstelden. Het indiepop landschap herdefiniëren doet On An On niet echt, maar een prominente plaats is na dit optreden wel gerechtvaardigd.
De met gespierde drums ingezette opener “The Hunter” zette meteen de juiste toon met een instant mee fluitbaar synth refrein waarmee The Killers of The Horrors maar al te graag hun eigen set zouden opvrolijken. Diezelfde weidse, rijke sound kregen we ook te horen tijdens “American Dream” en “Cops”. Wervelende gitaren, elektronische drums, vintage synthesizers en een trippy vibe opgebouwd rond een stevige melodieuze fundering… ingrediënten waarmee ook bands als New Order, Depeche Mode, Broken Social Scene of The Big Pink eerder al veel lof oogstten.
De aanstekelijke Hot Chip cover “Boy From School” moest niet onderdoen voor de originele uitvoering en illustreerde dat On An On met veel zelfvertrouwen ook over muzikale muurtjes durft loeren. Uiteindelijk was de in een etherische climax uitmondende single “Ghost” het hoogtepunt van de te korte set. Veel meeslepender dingen hebben wij alleszins nog niet gehoord in het nieuwe jaar.
Frontman Nate Eiesland sprak zijn oprechte verbazing uit over het feit dat er in België al een publiek kwam opdagen voor On An On. Dat zou in de toekomst wel eens fors kunnen aangroeien.
Organisatie: Botanique, Brussel
PIAS, het Belgische indielabel, wordt dit jaar dertig, dus een feestje is dus wel op zijn plaats. Op vrijdag waren er twee zalen geopend in Tour & Taxis, waar tegelijkertijd zowel internationale als Belgische Dj’s hun beste mp3-tracks ten berde mochten brengen. (geen enkele Dj gebruikt nog vinyl tegenwoordig). I Love Techno in het klein dus, dat was een beetje het gevoel dat we aan deze avond overhielden: als de ene Dj niet kon boeien, dan ging je gewoon naar de andere hal op zoek naar een straffere beat.
Agoria, een Fransoos, met een veel uitgebreidere staat van dienst was de eerste DJ die we in zaal 2 aan het werk zagen: deze Lyonees heeft al vier albums uit, waarop onder meer Carl Craig, Neneh Cherry en Peter Murphy (van Bauhaus) gastbijdrages gepleegd hebben.Sebastien Devaud, want zo heet deze man in het gewone leven, had een uitgebreide videoshow meegebracht, die ons bij het binnenkomen van de zaal danig desorienteerde, de strobes schoten alle kanten op, en het was net alsof er iemand een volledige tube purperen pillen in onze beker gemikt had, zo fysiek was de impact van de projecties. Agoria nam de tijd om zijn nummers op te bouwen, en die zaten knap in mekaar, intelligente geconstrueerde techno, een beetje in de stijl van Paul Kalkbrenner of Laurent Garnier, in ieder geval had je het gevoel dat de man wist hoe hij een set moest opbouwen en hoe hij het publiek op zijn trip kon meenemen. Het publiek begon er dan ook in mee te gaan, op het einde van de set kreeg Agoria dan ook de handjes op mekaar.
Stephen Fasano, is de bebaarde Magician, en treedt dan ook op in smoking en met toverstok. De man heeft een aantal gigantische remix-hits op zijn conto (“I Follow rivers” van Lykki Li en “Happiness” van Sam Sparro, die het beter deden dan de originele nummers, en stond terecht als headliner op deze PIAS Nites. The Magician mikt op de meisjes, met zijn heel erg op house-geinspireerde set vanavond. Enkel aan de duur van zijn nummers merk je dat hij een kind van zijn tijd is: geen geduld om via uitgesponnen grooves de massa aan het dansen te zetten, na twee minuten is het tijd om een andere track in te mixen, de aandachtsboog van de smartphone-generatie zeker?
Onze aandachtsboog kon ook niet bij The Magician blijven, want tegelijkertijd begon Booka Shade aan de enige liveshow van de avond. Dit Duitse tweetal heeft zijn magnus opus ‘Movements’ uit 2006 nooit meer weten te overtreffen, maar is live nog altijd top, en ook vanavond wisten ze moeiteloos de volledige zaal tot aan de bar in lichterlaaie te zetten. Vooral de singles uit ‘Movements’ kregen een uitzinnig herkenningsapplaus: “Night Falls”, “Darko”, “In white rooms” en “Mandarine Girl” werden luidkeels meegezongen, Booka Shade slaagt er nog altijd in Minimal sensueel te laten klinken, wat vooral de vrouwelijke helft van het publiek kon smaken. De meisjes hadden gelijk vanavond.
Na de uitbundige set van Booka Shade gingen we even de sfeer opsnuiven bij Fake Blood, de Engelse Dj die mega-hits scoorde met “Mars” en “I think i like it”. Zijn debuut-album, “Cells”, kwam eind vorig jaar uit op Different, het dance-label van PIAS. We hoorden veel droge beats, en waren blij nog eens iets van Green Velvet te horen, maar toch kon de set ons maar matig bekoren, het contrast met de sensuele beats van Booka Shade was wellicht te groot, en de publieksrespons was ook veel minder.
Als afsluiter pikten we nog Dr. Lektroluv mee. Deze Vlaamse Electro-hulk, die een abonnement heeft op Rock Werchter, brengt natuurlijk niets vernieuwend, maar kent verduivels goed zijn electro-klassiekers,en mixte die tot een lekker potje electro-trash. Als genre is electro natuurlijk passé, maar soms is een goed feestje alles wat we vragen.
De eerste Nite van 30 jaar PIAS was ietwat wisselvallig, met een paar uitschieters naar boven, maar toch iets te weinig Djs die er in slaagden de vlam in de pan te krijgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pias-nites-dag-1-15-02-2013/
Organisatie: Pias
Brad is geboren in volle grunge periode, maar liet de wildere en onstuimige geruite hemden- rock over aan de collega’s van Soundgarden, Nirvana en Mudhoney. De band koos bewust voor een sound die weliswaar een grunge randje had, maar die vooral trachtte de gevoelige snaar te raken.
In 20 jaar tijd heeft Brad nog maar 4 albums in mekaar geknutseld. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de andere bezigheden van de groepsleden. Zo heeft Stone Gossard een kleine bijverdienste als vaste gitarist in het bescheiden rockgroepje Pearl Jam en is Shawn Smith al actief geweest in Pigeonhed, Satchell en vooral als solo artiest. Tevens is de imposante en baardige verschijning in België ook gekend als gastzanger bij Arsenal.
Niet zo simpel dus om deze indrukwekkende gelegenheidsgroep nog eens samen te krijgen voor een tournee, vandaar dat we deze eenmalige passage op een Belgisch podium ter promotie van hun nieuwste plaat ‘United We Stand’ niet mochten missen. We zullen het ons niet beklagen.
Brad was sterk op dreef en bracht een knappe set van ruim anderhalf uur met de nodige afwisseling, met uiteraard een pak songs uit hun nieuwste plaat (niet hun beste maar toch nog altijd zeer de moeite) en een opvallend flinke greep (maar liefst 7 songs) uit hun 20 jaar oude en nog steeds razend knappe debuut ‘Shame’.
Heerlijk verstilde songs (“The Only Way”, “Screen”) wisselden af met stevige brokken rock (“Secret girl”, “Waters Deep”, “My Fingers”, “Miles Of Rope”) en tussendoor ook nog een prachtvertolking van hun eerste hitje met die fenomenale baslijn “20 th Century”, nog steeds een wereldsong. Het was al vrij snel duidelijk, hier stond geen verzameling van ego’s op het podium, maar wel een hechte groep die straalde van het speelplezier. Stone Gossard mag dan al een aardig CV hebben, de man bleek een gewone sterveling te zijn ontdaan van elke vorm van sterallures, voorzover hij die ooit al gehad zou hebben. Hij liet vooral zijn instrument spreken zonder daarbij in de rol van guitar hero te vervallen, en dat sierde hem. Zijn gitaar stond steeds in dienst van de songs en schitterde ondermeer in pareltjes als “Every Whisper” en “Last Bastion”. Gossard mocht heel even tijdens “Desenfado” achter de microfoon plaatsnemen, en meteen wisten wij waarom dit tot één song beperkt bleef, laten we het beleefdheidshalve houden op een ‘beperkt vocaal bereik’.
Het gezicht (en ook het lijf in zijn geval) van Brad is echter Shawn Smith, een hartige dikkerd met hoog knuffelbeergehalte. Dankzij diens fluwelen stem was Brad vanavond bij momenten briljant, vooral wanneer de harige teddybeer tijdens de uitgebreide bisronde helemaal in zijn eentje achter de piano plaatsnam voor een paar kippenvelmomenten van het zuiverste water. Wij gingen compleet overstag voor de innemende schoonheid van het intieme Satchel diamantje “Suffering”. Al even ontroerend was “Wrapped in my memory”, het eerbetoon aan een oude vriend, de overleden grunge pionier Andrew Wood die met zijn dood het legendarische Mother Love Bone mee het graf in nam (wat meteen ook de geboorte betekende van Pearl Jam). De song vloeide over in een bloedmooie ingetogen versie van de Mother Love Bone klassieker “Chrown Of Thorns”, adembenemend. Als climax volgde dat andere hitje, het wonderlijke “The Day Brings”, waarna het vuur nog eens aan de lont werd gestoken met het potige “Lift” en een ronkende versie van de Stones klassieker “Jumping Jack Flash”.
Een laatste rustig momentje, het uiterst knappe “Buttercup”, was het fijne sluitstuk van een uitmuntend optreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brad-13-02-2013/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Kortrijk leek aanvankelijk niet warm te lopen voor Ebo Taylor, een Afrikaanse legende van maar liefst 76 lentes. Uiteindelijk daagden toch genoeg warmbloedige adepten/nieuwsgierigen op om de winterse kou te verdrijven. En Ebo had er zin en zon in.
Bijna twee uur zou de Ghanees, oude muzikale vriend van de Nigeriaanse topmuzikant Fela Kuti, De Kreun laten wiebelen en dansen. Hij had er zonder meer veel goesting in, was meer dan wakker, wat van de klankman niet kon gezegd worden, want de volumeknop van de micro van de legende stond bij het eerste nummer nog dichtgedraaid.
Taylor – met hoedje en traditionele outfit - liet het na een korte misprijzing met hoofd en armen niet aan zijn enthousiasme komen en zette met zijn zevenkoppige band de set in. De oude knar staat bekend om zijn ‘Highlife’, een dansmuziek die zwemen van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz combineert. In De Kreun gooide hij nog wat andere genres in zijn smeltkroes en gaf hij zijn muzikanten soms vrije baan.
De drummer had al snel door dat het Kortrijks publiek nog moest opwarmen. ‘You are a bit cold and quiet’, al had Taylor zelf al bij zijn tweede nummer een meezingmoment ingelast, wat hem door de lauwere reactie een ondeugend lachje ontfutselde. Trouwens, die blinkoogjes bleven het hele concert door glinsteren.
Af en toe laste hij een filosofische quote in (‘The river was there before the path’) maar centraal bleven zijn meeslepende tunes, waarin hij zich zo erg onderdompelde, dat hij zelfs net voor hij een rondedansje om zijn staander maakte, die micro omver liep.
Supersaxofonist Ben Wolff (één van de twee blanken in de band) haalde van meet af aan al verschroeiend uit, maar ook de percussionist en de drummer bepaalden het ritme en de grooves. Halverwege het concert stapte iedereen - alsof voor een plaspauze - van het podium, behalve de man achter de drums die de stijl van concert plots een andere richting insloeg en met de toetsenist-zanger-danser wat gratis Afrikaanse danslessen ten berde gaf. ’The ladies in front’, was het stigma.
Toen ‘good old’ Ebo weer op het podium kwam, zette hij zich voor het drumstel, staarde genietend de zaal in en begon te flirten met het vrouwelijke schoon, met het blonde jonge ding in het bijzonder. Hij genoot, zag dat het goed was en was zo onder de indruk dat hij even op zoek moest naar zijn gitaar.
Na het voorlaatste nummer (“Appia Kwa Bridge”, de titelsong van zijn laatste cd) was het 22 uur geworden. ‘White man invented the watch. And he added: 10 o’clock is the end’, verontschuldigde de black man zich voor het nakende einde.
Maar het was duidelijk, den Ebo had er plezier in, noemde zichzelf generous en bleef alleen op de bühne, wat later geassisteerd door de percussionist voor een mooie ballade. En erna riep hij letterlijk om zijn guys waarop de drummer eraan toevoegde dat Ebo de ‘hardest working man in show business’ was. Overuren dus, maar geen seconde had je dat gevoel. Taylor sprong (jawel) tijdens het allerlaatste nummer van het podium en ging iedere toeschouwer persoonlijk begroeten: een handdruk, een klopje, een dansje (met die blonde ook natuurlijk).
‘Heaven’, zo fantastisch voelde het nu wel niet, maar het was close. En dat was meteen het laatste nummer en de laatste kwinkslag: ‘Wil je naar de hemel? Wel, sterf dan !’ Ons gedacht? De man verkiest (voorlopig nog) de hel want we zien hem nog niet meteen zijn Afrikaanse pijp aan Maarten geven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-13-02-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
“Ho hey”, meteen wordt de aandacht naar de song en naar de band gevestigd … Een eenvoudige , frisse , opbeurende, goed in het gehoor liggende popsong toont een band die in het verlengde ligt van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver, Colorado, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo - drums – cello vormt; het getokkel, de stampende ritmes , de handclaps en de meerstemmige zangpartijen bieden een ontspannend ‘campfire’ gehalte . De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire . De songs op hun debuut liggen in het verlengde van de single ; op die manier hebben we reeks fijne lichtvoetige songs als “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” en “Big parade” . Af en toe valt er minder vaart te noteren en klinkt het gezelschap ingetogen en gevoelig, met een donker kantje , “Slow it down”, “Charlie boy” en “Flapper girl”.
Een afwisselend , leuk , sprankelend en emotievol debuut .
Het Noord-Ierse Two door cinema club zit in het geheugen gegrift met dat aanstekelijke debuut ‘Tourist history’ , een plaat om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, gekenmerkt van gillende gitaarlijntjes, en gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn”, mooie singles! Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.
En dan komt die opvolger op hun muzikale noemer van fris, twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock. Geen paniek , TDCC heeft een goede tweede plaat uit , ‘Beacon’, volwassen en meer uitgebalanceerd , een album dat een meer gevarieerde, brede aanpak kent, meer diepgang , zonder z’n grooves , jeugdig enthousiasme en euforie te verliezen. De eerste reeks nummers “Next year”, “Handshake”, “Wake up” , “Sun” en “Someday” gaan de hoogte in die sprankelende ritmiek. Daarna vermindert de vaart, is er minder bubbelpop en zijn de nummers gebaad in een sfeervoller geheel , maar zijn nog steeds de moeite. Deze gerespecteerde band kan groots worden en optimisme en levenslust spat er van !
Ze ging meer richting akoestische folk en de elektronica werd tot een minimum herleid . De vorige cd ‘Comfort of stangers’ , al van 2006 intussen ging wat aan ons voorbij. Ze is intussen moeder van twee kinderen en op haar comeback horen we sfeervolle semi-akoestische pop, aangevuld met fiddle , viool of piano; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs , maar ook enkele zwierige songs als “Call me the breeze” en “See through blue”. Bepalend in de sound is haar droeve , breekbare , melancholische stem .
Beth Orton staat garant voor een warme folky landelijk- en huiselijkheid. Dromerige pop , in een pure , eerlijke vorm !
Neurosis - Al ruim 25 jaar bezig én uniek; Neurosis - post-, sludge en experimentele metal met een pak volgers in het genre . Invloedrijk dus! Neurosis biedt een filmische, huiveringwekkende trip door hun slepende en krachtige melodieën en grauwe vocals. Lang uitgesponnen stukken , grommend, slepend , opbouwend , exploderend waarin voldoende rustpunten te noteren vallen. We horen een aanhoudende spannende dreiging , verzengend hard , ingehouden mooi; de sound wordt op gepaste wijze omgeven van een strijkorkest en Oosterse flutes .
De band rond Steve Von Till en Scott Kelly hebben opnieuw een overtuigende plaat uit van 7 werkstukken , die niet direct het daglicht kunnen verdragen; ze zijn een intense (pijnlijke) ervaring en ze zijn net als Swans Isis, Sunn O))) en Amenra uniek in hun stijl.
Jonge groepjes die zich laten bedwelmen door de psychedelica en de acid gekte van de sixties zijn weer alomtegenwoordig, denk aan Tame Impala, Thee Oh Sees, Foxygen, Allah-Las, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Jacco Gardner en ook deze Unknown Mortal Orchestra. De band begeeft zich op het open minded pas tussen The Mothers Of Invention, Syd Barrett, Love, The Byrds, The Beatles, Jimi Hendrix, 13 th Floor Elevators en Funkadelic.
Op hun tweede plaat staan sprankelende songs die lijken te zijn gemaakt in de meest geestesverruimende periode van de sixties. Veelzijdigheid, gekte en geschift vernuft liggen aan de grond van verfrissende groovy songs met heerlijke tempowisselingen en muzikale verassingen. Zappateske gitaartjes mengen zich met spacy Flaming Lips geluidjes en ondergedompelde T-Rex riffs. Dit is zonder meer een plaatje die het moet hebben van zijn zweverige sound, maar die ook pareltjes van songs herbergt. Zo kan het prachtige “Monki” doorgaan als iets van Sparklehorse, maar dan met een ietwat minder gekwelde geest aan het roer. Waarmee we willen zeggen, mocht de betreurde Mark Linkous het leven iets rooskleuriger hebben ingezien, dan had hij die song ook wel uit zijn mouw kunnen schudden.
Verder staat hier geen enkele stinker op, integendeel, de songs ademen allemaal een andere fleurige bloemengeur uit zonder daarom dat fletse flower power gevoel van de hippies op te roepen.
Blik op oneindig, verstand op nul, gaspedaal volledig ingedrukt en vooruit met de geit. Dat is zowat de ingesteldheid bij de in your face punkrock van Fidlar. Het refrein van de openingssong spreekt boekdelen : ‘I drink cheap beer, so what, fuck you !’
FIDLAR staat trouwens voor “Fuck it, dog, life’s a risk”. U hoeft dus geen uitzonderlijk intellect te hebben om te kunnen volgen. Maar dat moest ook niet bij The Ramones, en hoe geniaal waren die niet ? Waarmee we al onmiddellijk een eerste referentie hebben, denk verder nog aan Circle Jerks, The Germs, Howler en vroege Replacements, en u weet zo een beetje hoe Fidlar klinkt.
Niet echt origineel, zegt u ? Ok, so be it, maar wel duizend keer efficiënter dan de banale prefab punk van groepjes als Blink 182 en Sum 41. Fidlar is stukken opwindender en vooral vuiler, zoals in de vettige garagerockers “Stoke and broke” en “Wait for the man” die ons doen denken aan The Nomads in hun smerigste dagen. “Max Can’t surf” en “Blackout Stout” halen op hun beurt de frisheid van pakweg The Vaccines naar boven en de rotvaart die Fidlar bereikt in kopstoten “White on White”, “Wake Bake Skate” en “5 to 9” nodigt uit tot wilde pogo feestjes en circle pits.
Het is simpele garagepunk, niet meer of niet minder, maar het werkt bijzonder aanstekelijk en dat is wat telt.
Voor zij die een heus punkfeestje willen bouwen en eens goed tegen elkaar willen aanbotsen, Fidlar komt naar de Antwerpse Trix op maandag 4 maart.
Akoestisch blijkt de laatste tijd nogal in te zijn... Waarschijnlijk zal dat niet de beweegreden zijn van de heren Kotipelto & Liimatainen om met een volledig akoestische plaat te komen gezien het duo al een heel tijdje dergelijke shows speelt. Voor wie de twee mannen niet kent: Timo Kotipelto is de frontman van de metalband Stratovarius en van Kotipelto, Jani Liimatainen speelde voorheen bij Sonata Arctica. Omdat nogal wat fans hun optredens met een smartphone registreerden, vonden ze het opportuun om zelf een plaat met de nodige geluidskwaliteit te maken.
Op ‘Blakoustic’ staan de meeste nummers die ze ook live brengen. Daaronder uiteraard de bekende Stratovarius-covers zoals “Black Diamond” en “Hunting High And Low” maar ook tracks zoals “Serenity” en “Sleep Well” uit de solo-albums van Kotipelto. Daarnaast vinden we covers van bekende tracks zoals Pete Townshends “Micky Blue Eyes” en Deep Purples “Perfect Strangers”. Er is ook ruimte voor een nieuwe compositie, nl de ballad “Where My Rainbow Ends”. We kunnen stellen dat de Finnen geslaagd zijn in hun opzet en een mooi klinkende plaat met prim gitaarpartijen en dito vocalen hebben geproduceerd. We plaatsen er wel de kanttekening bij dat ze duidelijk op safe speelden en dat ‘Blackoustic’ zelden spettert of spannend wordt...
Nederlands 
Français 
