Het uit Londen afkomstige Archive brengt een niet alledaags geluid en is niet direct in een vakje te stoppen . Integendeel , ze staan garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica, progrock en indierock voor verantwoordelijk. Ze schuwen bombast, orkestraties en experiment niet .
Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is al toe aan hun negende album. Hun vorige twee ‘Controlling crowds’ platen hebben nu een kleine drie jaar later opvolging met ‘With us until you’re dead’. Een donkere klankkleur , ingehouden , dreigend , explosief , hitsende en zalvende ritmes over elkaar gestapeld, een aanhoudende broeierige spanning door slaghamerdrums, lichtvoetige strijkers en uitmuntende afwisselende man-vrouw zang . Op die manier hebben we 12 twaalf fijn uitgewerkte songs. Heerlijk huiveren en wegdromen .
Na een sabbatical van een goede twee jaar zijn de heren uit Londen onder Kele Okereke er terug bij . De electro soloplaalt van Kele laten we hier achterwege .
Met de nieuwe cd ‘Four’ hebben ze aansluiting op de eerste twee cd’s ‘Silent alarm’ en ‘A weekend in the city’ en wordt de drukke , industrieel vormgegeven electrorock van ‘Intimacy’ op het achterplan geduwd . Een ‘back to basics’ op de ‘Four’ plaat , waarbij we strakke rocksongs horen die onrustig, nerveus, hitsig klinken of sfeervol , broeierig van aard zijn. Toegegeven , niet de ganse plaat overtuigt , maar hun ouderwets ‘back to the bone’, heerlijk straf organisch, kaal rockend spul, indien nodig ondersteund van synths , doet uitermate deugd, luister maar eens naar “So he begins to lie”, “3x3”, “Octopus” , “Kettling” en “The healing”.
Bearskin - toffe ontdekking uit Lommel , een kwartet dat muzikaal kan ondergedompeld worden in het hoekje van de indie/altamericana en een reeks sfeervolle , broeierige songs aflevert. De eerste twee songs “Derelict” en “Passive” vormen al meteen de toon en de focus komt op het tintelende , grauwe, innemende gitaargetokkel , keys , drums en de diepe, donkere , warme stem van Sam Geraerts . Er valt voldoende afwisseling en moois te noteren; we ontdekken de twee parts van “Bruïtism” en sommige nummers als “Derivative” klinken door de opbouw krachtiger en feller .
In de sound zweeft de geest van Lanegan – Dave E Edwards – Bon Iver en The National . Referenties om U tegen te zeggen over dit overtuigende debuut .
Info op http://www.bearskin.be
Binnen het elektronisch landschap valt de trip van de twee Amerikanen Nick Weiss en Logan Takahashi enorm mee . Elektronische dreampop , die harder, feller en lekkerder kan klinken , uitstapjes naar house en techno evenals injecties van pop , r&b, abstracte elektronica, soundscapes en de toevoeging van vocals.
‘Ttracer’, opvolger van het debuut ‘7AM’ is de ideale after party cocktail door de rustige zweverige , zalvende geluidjes . Mmw van Animal Collective’s Panda Bear , een invloed die samen met Yeasayer onmiskenbaar is in hun sound .
Info http://www.facebook.com/TeengirlFantasy
Twee technogrootheden hebben elkaar gevonden en dat geeft vonken. Marc Romboy, binnen de Duitse technoscene en Ken Ishii , samen met DJ Shadow , een gereputeerde technoDJ die houdt van schurende beats , sampling en verrassende wendingen . Een afwisseling horen we in hun concept van elektronische filmische soundscapes , hypnotiserende ritmes , chillwave , trance gerichte , forsere, krachtige technobeats en deephouse , van “Selum” en “Dopplereffekt” als catchy dansvloerhits en hardere krakers, en de sfeervolle spacey elektronica als “Giosa” en “Helium”.
Inspiratievol album en samenwerking .
Info http://www.publicity-lab.com
Na een jaar afwezigheid kwam The Script nog eens naar België. Vorst Nationaal zal het geweten hebben achterna, ook al was het niet uitverkocht.
Het voorprogramma werd verzorgd door The Original Rude Boys, uit Dublin, Ierland. Een 5-tal dat een mengeling brengt van Keltische hiphop-rock. De ukelele gaf het Ierse gevoel nog meer door die typische sound. Na een tijdje werd het ietwat monotoon, maar ze waren wel een fijne opwarmer. En ze brachten hun publiek in de sfeer voor The Script: bij hun laatste nummer vroegen ze wie er een gsm bij zich had, en ze konden deze klaar houden voor het 1e nummer van The Script. Een ‘traditionele groepsfoto’ met het publiek werd genomen. Toffe gasten …
The Script, doorgebroken in 2008 met hits als “Break even” en “The man who can’t be moved” staat voor een mix van sterk drumwerk ( Glen Power ), uitwaaiende gitaren ( Mark Sheehan ) & de Keltische soulstem van Danny O’Donohue. Typische radiotunes met een combinatie van soul, hiphop en onvervalste pop. Je waant je in het era van Top of the pops. Het 3e album, ‘#3’, kwam amper aan bod, maar het waren wel de sterkste nummers dat ze eruit selecteerden . Wat de setlist zeer uitgebalanceerd maakte, en eigenlijk een soort ‘best of’ was. De symbiose van een zeer effectief podium, 3 lichtpilaren en een reuzenscherm met sterk camerawerk van de PA, evenals de chemische interactie met het publiek maakte dit een zeer geslaagde live gig.
Het Ierse trio, ook uit Dublin, was vanavond een 5-tal. De boysband werd versterkt door een extra keyboard en gitarist. Zo kreeg gitarist Mark Sheehan wat extra volume en ook meer ruimte om z’n ding te doen. Want Mark neemt toch een deel van de vocals op zich, en kon zich zo meer uitleven. Typisch The Script: waar een andere band z’n extra back-ups ‘wegmoffelt’ of ‘onderbelicht’ , werden deze jongens uitvoerig bij de band betrokken.
De zaal ontplofte meteen toen de band opkwam en Danny al na 30 seconden tussen de gillende massa stond. “Good ol’ days” is een ideale opener. Op een gedreven ritme met uitstekend drumwerk van Glen en de rapteksten heb je het publiek direct mee. En daar waar Danny soms tekortschoot, zingen terwijl je hemd van je lijf gescheurd wordt, lijkt me niet evident, sprong Mark bij. De performer in Danny kwam boven toen enkele fans het refrein van “ We Cry” uit volle borst mochten meezingen. Een eerste hit volgde al met “Break even”. Zeer sterk drum- en gitaarwerk duwden hier de stem van Danny bijna weg, nog een reden om te stoppen met roken Danny.
Voor “Science & Faith” en de hit “ The man who can’t be moved” nam Danny zelf ook het keyboard voor zich. Wat extra coördinatie vergde voor Danny, aangezien hij graag met de armen zwaait om de menigte mee te krijgen. Hij liet ook z’n appreciatie blijken voor het publiek door te verwijzen naar daar waar het voor hen begon, een klein zaaltje in Brussel, voor een paar honderd man, en nu een Vorst Nationaal kan vullen. Mark leidde dan “ If you could see me now” in, een ode aan z’n beide overleden ouders en de overleden vader van Danny. Opvallend was dat het grote videoscherm werd ‘omgetuned’ naar 3 machtige lichtpilaren en zo de song toch iets macaber kreeg. “ Before the worst” doet me wat terugdenken aan de jonge Eminem. Opnieuw een mooie chemie tussen de leadzanger ( aan keyboards ) en de gitarist. Bepaalde arrangementen van “ If you ever come back” doen me sterk denken aan die ander band uit Dublin, U2. Het gitaarwerk op de achtergrond heeft veel weg van “City of blinding lights”. Een voordeel als je een extra gitarist op het podium staan hebt. Het samenspel van de 3 lichtpilaren en het videoscherm gaven je het gevoel in New York te zitten.
De videowall werd ingeschakeld om ook de traditionele ‘groepsfoto’ te maken. Iedereen mocht/moest gek doen, maar de met 2 handen gevormde hartjes vulden het grote scherm.
De extra opgetrommelde keyboard player was jarig en werd ondertussen ook in de bloemetjes gezet en mocht een Corona ad fundum soldaat maken.
“We’ve got a few people who wanna say hello to you”,” we’re gonna sing a song if you don’t mind”. Hilarisch en tegelijk briljant. Dit wordt waarschijnlijk een hit bij de fans die er bij waren. Voor “Nothing” had Danny een gsm gevraagd en een nummer van een ex-vriendje klaar te zetten. Hij zong het volledige lied met die gsm aan. Arme jongen.
4 gitaristen op het podium! Zelfs drummer Glen nam de gitaar erbij voor de prachtige ballade “ I’m yours”. Heerlijk rustpunt. Kleine detailkritiek: bij het inzetten van “6 degrees of separation” vroeg Danny om iets meer gitaarvolume aan de PA, maar de fluittoon liet de start van het lied een beetje de mist ingaan. Ook moesten Danny & Marc alle zeilen bijzetten om boven de joelende menigte uit komen. Afsluiter van dienst was “For the first time”. Een geluk dat dit een meezinger is, want Danny z’n stem was bijna op.
Om de zaal helemaal plat te branden kregen we als extra’s: “You won’t feel a thing” en “Hall of fame”. Dat Mark Sheehan een vakman is, wisten we al. Maar wat een performance bij de opening van “You won’t feel a thing”, begeleid door een prachtige lichtshow. En, hoe krijg je een laaiende menigte helemaal zot? Danny verscheen ineens naast de PA, en wurmde zichzelf dan door de laaiende menigte! Hoe hij dat heelhuids klaargespeeld heeft, is me nog steeds een raadsel. Jammer dat door het trek- en duwwerk tamelijk veel van Danny’s stem verloren ging. En “Hall of fame”, ik vraag me nog steeds af wat de inbreng is van Will.i.am, behalve dan enkele yeah’s? Mark vervangt de ster probleemloos en dit lied is zonder twijfel de volgende hit.
The Script is een live band, en blijft groeien. De volgende plaat gaat er bij de fans in als zoete broodjes. Wie nog twijfelt de volgende keer, koop dat ticket en kom uzelf overtuigen. You won’t regret !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-1-26-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-2-26-01-2013/
Organisatie: Live Nation
Doe Maar deed de Antwerpse Roma aan in oktober 2012 en onze hoofdredacteur zag dat het goed was. Voor onder de kerstboom vroeg hij erna een ticket voor hun gig in de Lotto Arena in januari. En hij kreeg het, maar wij graaiden het weg, want we wilden zelf wel eens weten hoé goed Hollands ‘meest populaire band ooit’ wel nog is. ‘Glad ijs’ is de naam van hun tournee én evenzo was de weg er naartoe bij de laatste vrieskou. Maar de oude knarren schaatsten als in hun beste tijd, dertig (!) jaar geleden.
Een kwartiertje voor Vrienten en maats zich aandienden kwam een schijnbaar sober viertal het podium opgestapt en ze kondigden zichzelf aan als ‘Herman in een bakje geitenkwark’. Te vinden op www.geitenkwark.nl. Wel, moet je even aanklikken ! Het kwartet springt na de zomer in Antwerpen met hun theatertournee nog eens binnen. Misschien houden we het geen anderhalf uur vol, maar het kwartiertje a capella zever was grappig en kwaliteitsvol. Leuk, dachten niet enkel de Hollanders in de zaal.
Want ze waren er ook in Antwerpen, onze noorderburen en niet enkel op het podium. Ook voor hen was het ‘misschien de laatste keer dat je Doe Maar kan zien’, zoals Vrienten het onderstreepte. ‘En we hebben zin in een feestje, we hebben tijd.’
Hadden wij ook. Net als de rest van het kraaiepootjespubliek. Geen rimpelrock, maar de leeftijd was een duidelijk gemeenschappelijke topic, al hadden enkelen het gedurfd hun kids mee te brengen. Niet dat die er veel plezier aan beleefden. Los van het feit dat zij niet weten wie Doris Day is of niet beseffen dat in Koude Oorlogstijd ‘de bom’ een dreiging was, het is allemaal wel voorbij en de teksten zitten vooral in het collectief geheugen van de veertigplussers onder ons die zich herinneren dat Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg al in 1984 (veel te vroeg) het einde van de band aankondigden.
Ze kwamen nog eens terug ja, in 2000, zelfs met een album (‘Klaar’). Maar dat is ook aan ons voorbijgegaan. Wij kwamen naar Antwerpen om mee te wiegen op die hits van weleer. Ja, wij konden ze zelfs meezingen. Wegens ook al ouder en vooral wegens simpel aanstekelijk en een wiegende ska-reggae-gehalte.
De drie dragers vooraan: gitarist Hendriks geflankeerd door de stemmen van Vrienten en Jansz, de rest er achter op een verhoog. Ze zetten zachtjes in met “Doe maar net alsof” maar het middenplein deinde al meteen bij “Zoek het zelf maar uit”. Vrienten testte daarna de zwaarte van zijn zaal door simpelweg na enkele noten gewoon “Okee” te yellen en het volk de rest te geven. Dat lukte deels.
Pas toen volgde het bedankje met de meegift dat ‘het voelde alsof ze nooit weggeweest waren en dat ze vanavond alle tijd hadden en zin in een feestje.’ Het zou inderdaad een dik twee uur durend concert worden.
Jansz nam over met “Heroïne” waarop “Nachtzuster” volgde met daarna een boodschap voor alle mensen die uit andere landen gekomen waren om hun geluk in Europa te vinden. “Ruma Saja” dus, een ode aan Jansz’ vader. En het klonk allemaal echt Doe Maar, niets verval. Het was genietend herkennen of herkennend genieten, even terug de jeugd in.
En toen riep Vrienten het ‘geheim wapen’ naar voor, zijn ‘tuinkabouter’, alias omnimuzikant Joost Belinfante die op indrukwekkende zijn liefde voor “Nederwiet” oftewel de Cannabis Sativa Hollandia verkondigde. Een moment om in te kaderen want het bracht de Arena in hogere sferen.
Het werd even terugschroeven, al vroeg Vrienten na “Hetzelfde meisje” bij “Hé, hé” om een achtergrondkoortje van 7.000 man. Dat lukte weer maar deels, maar het dak ging daveren bij “Sinds 1 dag of 2 (32 jaar) “, de song waarmee Doe Maar indertijd écht doorbrak.
Knap opgebouwd, zo bleek de set, want na alweer een rustiger ‘tussennummer’ (“De eerste x”) floot hij letterlijk “Is dit alles” op gang waar het tweede hele-zaal-zangmoment een succes was.Net voor “De vrolijke padvinder” kreeg Vrienten een papier onder de neus geschoven. ‘Dit lees ik niet’, lachte hij. ‘Er is een lamp kapot’.
Maar na “Dansen met Alice” stond de karweidienst van de Lotto-Arena er toch op om één van de lampen boven de artiesten eruit te halen. ‘Ik heb al veel meegemaakt, maar dit nog nooit. Je hebt mijn leven gered’, grapte hij nog.
Er volgde een heel sterk gearrangeerde versie van “Radeloos” en na “Alles gaat voorbij” mijmerde hij ‘Wie weet is dit onze laatste keer in België. Daarom rekken we het zo lang mogelijk’, grappig genoeg tegengesproken door “Tijd genoeg”.
Een volgend hoogtepunt was ongetwijfeld “Pa”, een ode aan Vrientens eigen intussen overleden vader. Een voorbode voor nog meer ‘gekende en bekendere’ nummers, te beginnen met “Doris Day” nauw aangesloten door “Belle Hélène” en “Smoorverliefd”, mooi om te eindigen en de massa naar meer te laten hunkeren.
Bisnmmer 1 startte met Pijnenburg alleen op het podium achter de drums, maar stilaan sijpelde iedereen binnen voor “1 nacht alleen”, gevolgd door “De bom” waarna – toen die bom daadwerkelijk geluidsmatig gevallen was – de band in het donker afstapte om nog één keer terug te keren voor “Je loopt je lul achterna” .
Jeugdnostalgie, puur en onversneden. Geen blaadjes, maar alleen de hoesjes van de zaadjes. Vrienten en zijn Jansz-maten hadden alles muzikaal fijn getrieerd. En daar krijg je geen koppijn van, je werd alleen lekker high, als een Vlaamse papegaai, daar die avond op dat glad ijs in Antwerpen. Jep, Doe Maar. Is dit nu echt alles?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bakje-geitenkwark-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/doe-maar-25-01-2013/
Organisatie: Live Nation
De meningen over Paul Banks (aka Julian Plenti, aka frontman van de alom bekende band Interpol) zijn verdeeld. Volgens sommigen zijn z'n soloprojecten beter dan Interpol, volgens anderen kan er nooit ofte nimmer aan de genialiteit van ‘Antics’ of ‘Turn On The Bright Lights’ getipt worden. Over één iets lijkt iedereen het wel eens te zijn: Paul Banks is niet Interpol light, en dat is maar best ook.
Ook tijdens de passage door de AB in Brussel op vrijdag 25 januari werd dit opnieuw duidelijk. Het enige van Interpol die je kon herkennen was de stem van Banks, die er trouwens een fraaie set neerzette. Banks solo klinkt helemaal niet als de post-punk van zijn vroegere band. Er zijn heel wat meer elektronische invloeden en synths te horen, en de muziek is gewoon ook een stuk rustiger. Zweverig, zeggen enkele critici. Atmosferisch lijkt een beter woord. Rustiger, misschien, al klinkt het live sowieso een stuk harder dan op het album.
Bijna het volledige ‘Banks’ album passeerde de revue (met “Another Chance” als enige afwezige), aangevuld met zevental goed gesmaakte songs van ‘Julian Plenti Is… Skyscraper’, het werk van Paul Banks' alter ego. Een klassiek rock concert kon je dit niet noemen: geen schreeuwend publiek, geen 'devil horns' in de lucht. Wat er wel was, was een ingetogen sfeer, een rustige en beheerste zanger die wederom zijn gitaarspel in de schijnwerpers zette en die ervoor koos de muziek voor zichzelf te laten spreken. Als hij zich af en toe al eens durfde verliezen in de muziek en het momentum van de songs even verloren ging, wie neemt het hem kwalijk? Het publiek, dat de AB trouwens bijlange niet vol kreeg, bleef rustig; maar dit kon evengoed door aandacht als door verveling zijn.
Geen greintje Interpol te bespeuren bij Banks dus, maar de consensus spreekt: dit was ook helemaal niet nodig.
Setlist
Skyscaper; Fun That We Have ; I'll Sue You ; Only If You Run ; Arise, Awake; Goodbye Toronto ; Fly As You Might ; No Chance Survival ; Young Again ; Lisbon ; Over My Shoulder ; No Mistakes ; The Base ; Paid For That ; Summertime Is Coming
Encore
On The Esplanade ; Games For Days
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/willow-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-banks-25-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een begenadigde sing/songwriter is ze , de Amerikaanse Aimee Mann , een veelzijdige artieste, die ideale ‘fauteuil’ luisterpop brengt. Rootspop die een sfeervolle, melancholische ondertoon heeft, en als we het recente ‘Charmer’ op nahouden , horen we luchtige suikerzoete pop, uiterst subtiel en gelaagd , zonder echt ruig uit de hoek te komen . Tekstueel de combinatie emotie, charme versus maatschappijkritiek.
Vergeten we niet een pak jaar terug haar bijdrages van de soundtrack ‘Magnolia’, die de doorbraak naar een breder publiek betekenden en haar een Oscar nominatie opleverde. Ze is ook nog actrice en heeft recent een musical geschreven, maar dat project staat door o.m. budgetproblemen ‘onhold’. Verder is ze een bedreven, actieve artieste op facebook en twitter. Op haar website stond er nog een onbeduidend twittertje dat ze zo blij is hier in België te mogen zijn samen met een die andere Amerikaanse sing/sonwriter Ted Leo, die solo meer weerhaken in z’n pittige sound stopt; Aimee heeft een aantal nummers meegespeeld; die de songs naar een hoger niveau brachten. Mooi.
De intieme setting van de Balzaal was een terechte keuze om het ‘herfstige ‘ materiaal van Mann volledig tot z’n recht te laten komen, en haar fans de optimale kans te bieden te genieten van haar materiaal.
Aimee Mann - Een overtuigende, standvastige dame , een warme persoonlijkheid, die omringd werd door uitstekende muzikanten . Toetsen en synths zorgden voor het klankenpalet, naast het kenmerkende gitaarspel , de drums en bas . En op het podium is ook haar producer te zien, die instaat voor de recente platen en zelfs door het andere icoon Lucinda Williams enorm wordt gerespecteerd .
Natuurlijk kwam het laatste materiaal in de spotlights als “Disappeared”, “Gumby” en de sterke knappe single “Labrador”, die heel wat airplay kreeg op Radio 1, maar eerlijkheidshalve meer verdient . Ted Leo kwam er bij op “ Living a lie” , op plaat met James Mercer van The Shins; het klikte goed . Boeiend , net als de titelsong van ‘Charmer’ .
Ook al brak de snaar van de lead gitarist , het werd goed opgevangen en een paar songs werden soberder gespeeld .
Solo hoorden we een gevoelige “Save me “ en “Wise up” op akoestische gitaar en piano van die soundtrack ‘Magnolia’ , maar ook haar ‘american way of live’ werd in de verf geplaatst; soms een beetje teveel typisch Amerikaans in haar bindteksten. Stijlvol grossierde ze met de goed afgestemde band in haar rijkelijk gevulde oeuvre en kregen we deels meeslepende, intens spannende, snedige , potige rockers als “Slip & roll” , en “It’s not safe”.
De gekende rustige oudje “The 4th of july” en “Deathly” bepaalden net als bij voorgaande gigs de bis.
Al twintig jaar is de voormalige ‘Til Tuesday frontvrouw bezig , met Lucinda Williams en Emmylou Harris als achterban. Een goede performance, goede subtiele, sprankelende nazomerse pop zonder al te veel verrassingen. Soms moet dat niet meer zijn …
Organisatie: Democrazy ism Greenhouse Talent
Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat op dit moment .
Animal Collective brengt een aparte en unieke mengeling van psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Een charmante muzikale nervositeit van weirde trips door de synths , geluidjes, bleeps , percussie en de deels hoge , vervormde vocals . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is het oudere broertje van een Yeasayer!
Het kwartet nam alles voor handen om die plaat live kracht bij te zetten; we hoorden een hypnotiserende danstrip door de elektronicabeats en de basses met dubstep en techno.
Na talrijke uitstappen en een time out vonden ze elkaar opnieuw en hebben ze nieuw werk uit, dat bol staat van verrassende en onverwachtse wendingen in hun aparte sound! : catchy, toegankelijk, eigenwijs , grillig ,dissonant en avontuurlijk , met een zalvende en gejaagde ritmiek , elektronicaloops, beats en percussie drijvend op dat geheel van synths , percussie en zweverige vocals ; kapstokken van de plaat “Applesauce” en “Wide eyed” .
Opnieuw valt er weinig ademruimte te noteren , en op afstand bekeken blijven ze even geflipt en gek , én toch weten ze ons hart te veroveren!
Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!
The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend, hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.
In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!
En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’, Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.
Laten we het maar meteen toegeven, ‘Strapped’ is niet zo goed, niet zo prikkelend en ook niet zo opwindend als zijn spetterende voorganger ‘The Soft Pack’ uit 2010. Wat helemaal niet wil zeggen dat dit een zwak plaatje zou zijn, integendeel. The Soft Pack is het namelijk allemaal wat cleaner en wat breder gaan zoeken. Op ‘Strapped’ verbreden ze, ondermeer door toevoeging van een saxofoon, hun horizonten. Dit uit zich soms in een ietwat meer poppy sound met luchtige liedjes als “Tallboy” en “Bobby Brown” die een gans andere Softpack tonen dan deze die we tot op heden gewend waren. De songs lijken wel naar de hitparade te lonken, zonder daarbij gezichtsverlies te lijden. Op zijn minst dus een interessante nieuwe wending.
Toch zijn er nog genoeg van die frisse aanstekelijke gitaarrocksongs (beetje Feelies, Pixies en Strokes door mekaar gemengd) die we kennen van de vorige plaat. Venijnige beestjes als “Saratoga”, “Chinatown”, “Ray’s Mistake” en “Head on Ice” mogen ons altijd komen wakker maken en ook het prettig gestoorde instrumentaaltje “Oxford Ave.” kan ons bekoren. “Bound to fall” doet ons dromen van The Feelies en afsluiter “Captain Ace” is een pareltje die ons dankzij tintelende gitaren en een speelse sax meer dan zes minuten lang aangenaam blijft kietelen.
Een stuk meer variatie dus dan de voorganger, doch iets minder ballen. Toch weer een fijn werkje, en zeker de moeite waard om op 31/01 naar de Trix af te zakken.
Nederlands 
Français 
